Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Φεβ 2012

Σύμμαχοι απέναντι στην αβεβαιότητα για το μέλλον της Ελλάδας θα είναι σύμφωνα με πληροφορίες, την Κυριακή οπαδοί του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και του Πανιωνίου.

Όπως προκύπτει από συνδεσμιακές πηγές, στελέχη απότα κορυφαία κλαμπ των τριών ομάδων ετοιμάζουν κοινή πορεία προς το Σύνταγμα, όπου το απόγευμα της Κυριακής έχει προγραμματιστεί παλλαϊκό συλλαλητήριο ενόψει της ψήφισης του Μνημονίου 2 στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Σύμφωνα με πληροφορίες η συνεννόηση έγινε το βράδυ της Παρασκευής και το ραντεβού έχει οριστεί για τις 14:30 σε κεντρικό σημείο του Αγίου Δημητρίου, όπου σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ενδέχεται να συγκεντρωθούν περισσότεροι από 4.000 οπαδοί. Οι «Πάνθηρες» εκδήλωσαν ήδη τις προθέσεις τους στο παιχνίδι με τον ΠΑΣ Γιάννινα.

Να που μπροστά σ' ένα εθνικό ζήτημα, οι οπαδικές διαφορές μένουν στην άκρη.

Αξίζουν Συγχαρητήρια!


Τα φαινόμενα διάλυσης που εμφανίζει η κυβέρνηση Παπαδήμου, με την πρωτοβουλία Καρατζαφέρη για τη μη ψήφιση της δανειακής σύμβασης και την απουσία Παπανδρέου από το προσκήνιο, αναδεικνύουν με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο την ανακολουθία και την πολιτική υποκρισία δύο πολιτικών ανδρών, οι οποίοι παρουσιάζονται έτοιμοι να θυσιάσουν αυτό που οι ίδιοι ονόμαζαν «συντεταγμένη εθνική προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας», στο βωμό των προσωπικών και κομματικών τους σκοπιμοτήτων.

Πρέπει να καταστεί σαφές σε όλους, όμως, ότι τις κρίσιμες αυτές ώρες, κατά τις οποίες διακυβεύεται το μέλλον της χώρας, και ανεξάρτητα με το εάν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με το περιεχόμενο της νέας δανειακής σύμβασης και με τα σκληρά, επώδυνα μέτρα που τη συνοδεύουν, είναι ανάγκη το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι» να ειπωθεί συντεταγμένα. Δεν πρέπει, δηλαδή, να παρατηρούνται φαινόμενα εκ των υστέρων προσωπικών διαφοροποιήσεων και ασύνταχτων προσπαθειών για την υπονόμευση μιας συμφωνίας, την οποία οι ίδιοι μέχρι χθες, όχι απλώς υιοθετούσαν, αλλά ασκούσαν πιέσεις για να πείσουν και τους άλλους να την αποδεχθούν.

Είναι φανερό πως η μόνη πολιτική δύναμη η οποία, με την εθνικά υπεύθυνη και σθεναρή στάση της, έδειξε ότι μπορεί συντεταγμένα να εκφράσει αυτό το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι» σε μια προοπτική που θα κρίνει καθοριστικά το μέλλον της χώρας και θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για την ανάκαμψη. Και ο Αντώνης Σαμαράς, έχει αποδείξει ότι είναι ο ηγέτης, ο οποίος μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, να διαπραγματευθεί αποτελεσματικά ως ισότιμος συνομιλητής απέναντι στους πιστωτές της χώρας.και να πάρει τις μεγάλες αποφάσεις.

Κάτι τέτοιο, όμως, μπορεί να επιτευχθεί, μόνο με ένα τρόπο: με την άμεση προσφυγή στην κάλπη, ώστε να δοθεί νωπή λαϊκή εντολή και να υπάρχει η δημοκρατική νομιμοποίηση για την επόμενη κυβέρνηση.


Η Μεγάλη Ευρωπαϊκή Οικογένεια, των 27 των Βρυξελλών δηλαδή του ενός (μίας) του Βερολίνου, παίζει άσχημα παιχνίδια τις τελευταίες ώρες, με το Ελληνικό κράτος και τον Ελληνικό λαό.

Ο πρόσφατος διεθνής μας εξευτελισμός, δια της «προσαγωγής» του υπουργού οικονομικών, στο eurogroup (που έγινε μόνο για τις ανάγκες της «εξέτασής μας») και η δημοσιοποίηση διαλόγων, που συνιστούν ωμή παρέμβαση στα πολιτικά της Ελλάδας, περισσότερο μας ανησυχούν παρά μας στενοχωρούν.

Η επίδειξη ισχύος της Γερμανίας και των δορυφόρων της, έναντι της χώρας μας, σε κάθε ευκαιρία, και ειδικά αυτές τις πολιτικά και κοινωνικά φορτισμένες ώρες, δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ασήμαντη διπλωματικά, ούτε τυχαία.

Με την πλήρη αποικιοποίηση της Ελλάδας, η Γερμανία προσπαθεί να εδραιώσει το προφίλ του αυτοκράτορα και του οικονομικού κατακτητή της Ευρώπης. Να επέμβει απολυταρχικά στα κράτη, διαλυτικά και διχαστικά. Να φέρει τραγικές μνήμες κατοχής.
Η εικόνα του υπουργού οικονομικού της Πορτογαλίας που εκλιπαρεί για βοήθεια τον ομόλογό του Γερμανό, κατά τη διάρκεια του eurogroup (αυτού που στήθηκε για μία ακόμη παγκόσμια διαπόμπευσή μας) αποτελεί απόδειξη πως το σχέδιο υποδούλωσης του Νότου, βαίνει καλώς.

Η ουσία είναι πως η Ελλάδα, βρέθηκε προ τεχνητού αδιεξόδου, με χειριστές του, εντός και εκτός της χώρας. Το δήλωσε και ο Πούτιν.
Άμεσα πρέπει να προχωρήσει η χώρα μας σε μία κοινοβουλευτική απόφαση, εθνικά κρίσιμη για το μέλλον μας. Σίγουρα πρέπει να σωθεί «λογιστικά» και ανθρωπιστικά και να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Πρέπει να συνεχίσει να ελπίζει. Με κακό τρόπο, αλλά πρέπει. Πρέπει να μεταθέσουμε την ημερομηνία της καταστροφής μας, μήπως προλάβουμε και σωθούμε με το δικό μας τρόπο. Δεν είναι, ειδικά σήμερα, η στιγμή της απόδοσης ευθυνών και του εθνικού διχασμού. Δεν πρέπει να κάνουμε τη χάρη σε κανένα να αυτοεξοντωθούμε και να τους δώσουμε το δικαίωμα να μας ανασυγκροτήσουν. Αυτό περιμένουν …να αγοράσουν την πλούσια Ελλάδα, με μόνο αντίτιμο, ένα συσσίτιο.

Οι παράλληλες πιέσεις των ξένων και οι νουθεσίες τους για το πώς και το πότε, έχουν υπερβεί τα όριά μας προ πολλού. Δεν φταίνε μόνο αυτοί, που βρεθήκαμε σε αυτή τη δεινή θέση. Κυρίως δική μας η ευθύνη και το πρόβλημα.

Η δικαιολογία πως μας δίνουν τα χρήματα και πως επιβαρύνονται οι λαοί τους, είναι παντελώς αβάσιμη!
Οι ξένοι εταίροι μας, δεν μας χαρίζουν, μας δανείζουν. Οι λαοί τους και ιδίως τα τραπεζικά τους λόμπι, «υποβάλλονται» σε επένδυση προς τη χώρα μας, με τοκογλυφικό επιτόκιο.
Με το επιτόκιο τιμωρίας, όπως είχε δηλώσει πρόσφατα ο Στρος Καν. Άρα δεν μας βοηθούν, κερδοσκοπούν στη δική μας ανάγκη. Αυτό δεν είναι Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη αλλά στυγνή εκμετάλλευση. Δεν δίνει ανάσα, αλλά στραγγαλίζει.

Την Ελλάδα την υποτιμούν επιτηδευμένα, για σκοπούς κομματικούς και εθνικούς δικούς τους, αυτοί οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Οικογένειας της Θαλπωρής. Όμως οι λαοί τους πρέπει να γνωρίζουν όλες τις αλήθειες. Όχι μόνο αυτές, της δικής τους προπαγάνδας.

Πρέπει να ξέρουν, πως για πολλές δεκαετίες η χώρα μας ήταν αυτή που έδωσε ανάπτυξη και βοήθησε κάποιους από τους ξένους να γίνουν γίγαντες, αγοράζοντας αυτοκίνητα, τεχνολογία και κυρίως όπλα (πολλές φορές ελαττωματικά).

Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής οικογένειας της «Αλληλεγγύης» των κοινών και ενιαίων συνόρων, που αντί να αναπτυσσόμαστε, όπως οι υπόλοιποι, παρατάσσουμε τα πανάκριβα γερμανικά τανκ και υποβρύχια και γαλλικά αεροπλάνα στα σύνορά μας, για να προστατεύουμε μόνιμες και καθόλου τυχαία άλυτες διαχρονικές εδαφικές διεκδικήσεις.

Είμαστε η μόνη χώρα εκ των Ευρωπαίων συγγενών μας, που έχουμε «φορτωθεί» σε τέτοιο δυσανάλογο βαθμό, το τεράστιο κοινωνικά και οικονομικά, πρόβλημα των λαθρομεταναστών.

Είμαστε η χώρα που είχε στο βʼ παγκόσμιο πόλεμο τις μεγαλύτερες αναλογικά απώλειες πληθυσμού και που δεν αποζημιώθηκε, ενώ η Γερμάνια που τις προκάλεσε, προχώρησε σε ανάπτυξη (με χρήμα και εργάτες από την Ελλάδα) και σήμερα αγρίεψε και επιθυμεί κι άλλα, περισσότερα.

Έχουμε διαφθαρεί (φταίμε!) και μας έχουν διαφθείρει οι εταιρίες τους κολοσσοί με την κρατική τους ανοχή και συναίνεση φυσικά.

Η Ευρωπαϊκή οικογένεια των λαών, που μας είχε εντάξει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή οικογένεια του Ενός Βασιλέως που έχει μετατραπεί τώρα.

Η ιστορική ευθύνη των ηγετών της Ευρώπης στη διάλυση του οικοδομήματος, στη γελοιοποίηση του οράματος συνοχής -δημοκρατίας των λαών, είναι τεράστια. Τίθεται πλέον θέμα Βορείων και Νοτίων, πλούσιων και φτωχών, τεμπέληδων και εργατικών, διεφθαρμένων και ηθικών.. και σε λίγο ..και φυλών.

Τα φιτίλια των Ευρωπαίων συγγενών μας, που στοχεύουν το κράτος μας και την κοινωνική συνοχή, πυροδοτούν την έκρηξη.
Μία έκρηξη βίαιη, ντόμινο για την υπόλοιπη Ευρώπη. Νομίζουν πως θα μπορέσουν να την ελέγξουν, με τη δύναμη του χρήματος, μοιράζοντας κούπες σούπας (με νερό και πέτρες) στους άθλιους. Όμως σφάλλουν.
Κι αυτοί ..αδιάβαστοι στην Ευρωπαϊκή ιστορία των επαναστάσεων και των πολέμων.

Η στάση εντός και εκτός Ελλάδας, των «ερασιτεχνών» και «αδιάβαστων», που έδωσε το δικαίωμα για τη διεθνή απαξίωση και την επίθεση στη χώρα μας, κρίνεται ιστορικά εγκληματική.

Η στάση όσων δεν διάβασαν ούτε την ιστορία μας αλλά και ούτε το μνημόνιο, είναι αυτή που ευθύνεται για την ραγδαία εξαθλίωση της Ελλάδας, αλλά και των επιδράσεων σε όλη την Ευρώπη.

Αυτοί που είδαν στην Ελλάδα πως «λεφτά υπάρχουν», δεν είδαν πως και στην Ευρώπη αντίστοιχα «θηρία υπάρχουν» και αντί για λεφτά μας έφεραν τα θηρία.


  • Του Νίκου Μπογιόπουλου
«Εχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε αποφάσεις δύσκολες και σε αποφάσεις ακόμα πιο δύσκολες.

Εχουμε, δυστυχώς, να διαλέξουμε ανάμεσα σε θυσίες και σε ακόμα μεγαλύτερες θυσίες, σε ασύγκριτα πιο μεγάλες θυσίες.

Εχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε ταπεινώσεις που υφίσταται μία χώρα, ένα έθνος ιστορικό και υπερήφανο και ακόμα μεγαλύτερες ταπεινώσεις (…). Πέρασε πια η εποχή της δημαγωγίας, της ευκολίας και των ψευδαισθήσεων. Πρέπει τώρα να πάρουμε αποφάσεις».

Είναι η δήλωση που έκανε μετά το Γιούρογκρουπ ο Βενιζέλος.

Την έκανε όλο αθωότητα, αλλά και πυγμή!

Πρόκειται για την «αθωότητα» όλων εκείνων που δεν ξέρουν τίποτα για το «φόνο».

Που δεν ξέρουν τίποτα για την καταστροφή που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Που κάποιοι άλλοι τάχα κυβερνούσαν τόσα χρόνια κι όχι αυτοί.

Που όταν κοιτούν στον καθρέφτη τους δεν βλέπουν ούτε δημαγωγούς ούτε υποκριτές.

Πρόκειται για την «πυγμή» των Ηρόστρατων που χωρίς να ερυθριούν συνεχίζουν να το παίζουν «σωτήρες».

Που βγάζουν δεκάρικους της συμφοράς πατώντας πάνω στα συντρίμμια που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Αλλά σε ένα έχει δίκιο ο Βενιζέλος:

Πράγματι είναι η ώρα της απαλλαγής από ψευδαισθήσεις. Είναι η ώρα των αποφάσεων.

Μόνο που το δίλημμα δεν είναι αυτό που ισχυρίζεται ο κύριος αντιπρόεδρος.

Το δίλημμα δεν είναι «θυσίες ή ακόμα μεγαλύτερες θυσίες».
Το δίλημμα δεν είναι «ταπεινώσεις ή ακόμα μεγαλύτερες ταπεινώσεις».


Το δίλημμα είναι:

«Θα συνεχίσουμε να τους ανεχόμαστε ή θα τους πετάξουμε πάνω από το σβέρκο μας;».

Αυτό είναι το δίλημμα.

Αυτό ήταν πάντα. Αλλά τώρα πια μοιάζει με τον κόμπο που έφτασε στο χτένι!



Από το δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι RT News
και την προσωπική ιστοσελίδα του Max Keiser


11 Φεβρουαρίου 2010


Ο γνωστός και αγαπητός στους Έλληνες οικονομικός αναλυτής Max Keiser εμφανίστηκε χθες στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του δορυφορικού τηλεοπτικού σταθμού Russia Today, όπου απάντησε σε κάποια ερωτήματα που αφορούν στις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα.

"Το απίστευτα δυσανάλογο χρέος της Ελλάδας έχει, στην πραγματικότητα, συσσωρευθεί σε διάφορες τράπεζες ανά τον κόσμο και φορτώθηκε στον ισολογισμό της Ελλάδας", δήλωσε ο οικονομικός αναλυτής, και περιέγραψε στην κατάσταση ως "οικονομικό ολοκαύτωμα".

"Το χρέος της Ελλάδας δεν προέρχεται από την Ελλάδα", είπε ο Keiser. "Προέρχεται από αυτές τις άλλες χώρες, που έχουν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως χωματερή τοξικού χρέους. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί να αποπληρώσει αυτό το τοξικό χρέος ο ελληνικός λαός. Αλλά εξυπακούεται ότι οι Έλληνες δεν θα είναι σε θέση να πληρώσουν αυτό το χρέος. Επομένως, σύντομα θα γίνουμε όλοι μάρτυρες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος".

Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο θα διεξαχθεί τις επόμενες ώρες ψηφοφορία για ένα νέο Μνημόνιο, του οποίου την επικύρωση απαιτούν οι δανειστές, προτού χορηγήσουν στη χώρα ένα νέο δάνειο, ύψους 130 δισ. ευρώ. Το νέο Μνημόνιο προβλέπει περαιτέρω περικοπές και μια συμφωνία με τους ιδιώτες κατόχους του ελληνικούς χρέους.

Κατά τη γνώμη του Max Keiser: "Το όλο εγχείρημα του ευρώ ήταν ιδέα της Γερμανίας. Ήταν ένα εγχείρημα ύπουλο, που αποσκοπούσε στο να γίνει δυνατή η επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Τώρα που η Γερμανία επανενώθηκε, τριγυρνάει στην Ευρώπη σαν το πεινασμένο θηρίο και λεηλατεί τη δημόσια περιουσία χωρών όπως η Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι σήμερα αυτό που ήταν κάποτε οι Εβραίοι της Ευρώπης. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός οικονομικού ολοκαυτώματος που οργάνωσε η Γερμανία".

Ο παρουσιαστής του δελτίου έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα στον Keiser, που αφορά στα πιθανά κίνητρα που βρίσκονται πίσω από τη χορήγηση δανείων με τρομακτικά υψηλό επιτόκιο στην Ελλάδα από την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τους "ευρωκράτες" των Βρυξελλών, και παρομοίωσε αυτό που γίνεται εις βάρος της Ελλάδας σαν μια θηλειά γύρω από το λαιμό της που δένεται όλο και πιο σφιχτά.

Στο ερώτημα αυτό, ο Max Keiser, απάντησε: "Τα τελευταία δέκα χρόνια, από το ξεκίνημα αυτής της νομισματικής ένωσης, όλοι οι προαναφερθέντες ταΐζουν τους Έλληνες τοξικό χρέος με το ζόρι. Όλοι γνωρίζουμε τον ρόλο της Goldman Sachs σε αυτή την υπόθεση, και πώς η τράπεζα αυτή, με το τεράστιο τοξικό χρέος που είχε, φρόντισε ώστε η Ελλάδα να συμπεριληφθεί στη ζώνη του ευρώ. Ήταν όλα προσχεδιασμένα. Η Γερμανία γνώριζε πολύ καλά ότι μια μέρα το οικοδόμημα του ευρώ θα κατέρρεε και όλο αυτό το διάστημα ανυπομονούσε να γίνει η έκρηξη για να τρέξει και να μαζέψει τα πολύτιμα λάφυρα. Η Γερμανία αυτή τη στιγμή έχει εισβάλει στην Ελλάδα και είναι έτοιμη να εισβάλει και στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Έχουμε να κάνουμε με ένα 4ο Ράιχ. Η Γερμανία έχει όλα τα χαρτιά της τράπουλας στα χέρια της και παίζει την παρτίδα πανέξυπνα".

Όσον αφορά το νέο Μνημόνιο που προτάθηκε στην Ελλάδα, ο Max Keiser δήλωσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη με αυτά τα μέτρα που λαμβάνονται. "Μέσω αυτού του νέου γύρου μέτρων λιτότητας", υπογράμμισε ο αναλυτής, "η Ελλάδα οδηγείται δέσμια σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία τραίνου προς την "τελική λύση". Το ΔΝΤ θα έχει από πριν αγοράσει όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές και τα βαγόνια που θα οδηγήσουν τους Έλληνες προς αυτή την "τελική λύση".

"Εάν η συμφωνία επιτευχθεί, οι ιδιώτες κάτοχοι του ελληνικού χρέους αναμένεται να έχουν περίπου 70 % μείωση στην αξία των επενδύσεών τους", εξήγησε ο αναλυτής. "Ωστόσο, αυτοί οι ιδιώτες επενδυτές, στων οποίων το χρέος πρόκειται να τους γίνει "κούρεμα", έχουν ήδη ασφαλίσει πλήρως αυτό το χρέος στην αγορά των CDS και, ακόμα και αν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα, αυτοί θα έχουν εξασφαλισμένο το κέρδος τους", τόνισε ο Keiser.

"Δεν υπάρχει κανένα ρίσκο γι' αυτούς. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε αυτή τη μέγγενη. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλο το τοξικό χρέος που έχει συσσωρευθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών στη Γερμανία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ, έχει φορτωθεί στον ισολογισμό της Ελλάδας. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση έχει την απαίτηση να πληρώσει ο ελληνικός λαός για όλο αυτό το τοξικό χρέος. Το χρέος της Ελλάδας δεν δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, αλλά σε αυτές τις άλλες χώρες. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν χωματερή του παγκόσμιου τοξικού χρέους".

Σε ερώτηση γύρω από αν θα τεθούν νέοι όροι στην Ελλάδα στο προσεχές μέλλον, ο Κeiser υπενθύμισε: "Την ελληνική κυβέρνηση την έχουν διορίσει οι τραπεζίτες. Και η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση εκπαιδεύτηκε στη Σχολή του Σικάγου, εκεί ακριβώς που εκπαιδεύτηκε και η επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde. Πάει καιρός που οι Έλληνες στερούνται κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης. Αυτό που οφείλουν να κάνουν αυτή τη στιγμή είναι να επαναστατήσουν και να αντικαταστήσουν αυτή την κυβέρνηση, ώστε να αποκτήσουν αυτοδιάθεση και να επανακτήσουν την εθνική τους κυριαρχία".

Τέλος, όταν ρωτήθηκε για το αν θα πρέπει να πιστέψουμε στις θεωρίες συνομωσίας για τους Rothschilds, o Max Keiser εξήγησε: "Δεν έχει σημασία το αν θα τις πιστέψουμε, αλλά το αν θα συνειδητοποιήσουμε πως η ύπαρξη αυτών των τραπεζών είναι συνώνυμη με την απόλυτη ανομία. Το είδαμε αυτό στην πράξη όταν, από την τράπεζα MF Global των ΗΠΑ, ένα δισεκατομμύριο δολάρια που ανήκαν σε απλούς καταθέτες έκαναν φτερά. Και δεν έγινε ούτε μια εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση! Δεν υπάρχουν νόμοι. Οι κυνηγετικοί νόμοι καταργήθηκαν και έχουν όλοι αρπάξει μια καραμπίνα και λεηλατούν. Η Γερμανία το ξέρει αυτό καλά και το απολαμβάνει. Στα χέρια της θα καταλήξει σε λίγο όλη η δημόσια περιουσία της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας".






  • Γράφει η Σοφία Τ.
Είναι ίσως η 1η φορά στην Ιστορία που ο δοσίλογος είναι εξίσου ή περισσότερο επικίνδυνος από τον κατακτητή. Στην Ελλάδα του 21ου αι., έχουμε την ατυχία να αντιμετωπίζουμε έναν εχθρό χειρότερο από ΟΛΕΣ τις κατοχικές κυβερνήσεις και τις δικτατορίες και τους ξενόδουλους ηγέτες, με κοστούμι, στολή ή κορώνα. Δεν είναι εξωτερικός, αλλά χρόνια τώρα έκανε τον Έλληνα.

Έχουν βάλει οι στυλοβάτες του Παπαδήμιου, όλη τους την μαεστρία να μας τρομοκρατήσουν με χάος και όλεθρο αν δεν ψηφίσουν τα κόμματά τους το μνημόνιο 2, δηλ. την πλήρη υποταγή μας ως έθνος και κράτος.

Πάλι έφεραν την ψήφιση του μνημονίου αυτού στην Βουλή για ψήφιση με την διαδικασία του κατεπείγοντος. Και τα τελευταία ψήγματα κοινοβουλευτισμού πήγαν περίπατο. Κοινώς θέλουν να ξεπετάξουν την «δουλειά». Δεν ακούνε τίποτα για το ενδεχόμενο ντόμινο, αν χρεοκοπήσει η Ελλάδα.

Δεν καταλαβαίνουν πια ότι οι Έλληνες έμαθαν το ποιόν τους και δεν πιστεύουν την αναγκαιότητα κάθε προδοτικής πράξης που τους διατάζουν να υπογράψουν. Θέλουν και την έξοδο από το ευρώ, ενώ ΔΕΝ γίνεται κανονικά να εκδιωχθεί χώρα-είναι χρονοβόρο και πολύπλοκο νομικά- και την χρεοκοπία και την κατάρρευση της Ελλάδας.

Αυτοί το θέλουν οι δοσίλογοι περισσότερο και από τους Ευρωπαίους(κυρίως Γερμανούς), που λένε ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην Ευρωζώνη γιατί αλλιώς υπάρχει κίνδυνος για όλη την Ευρώπη.

Οι Γερμανοί βολεύονται από τα μέτρα αυτά που μας επέβαλλαν, με την βεβαιότητα της αποτυχίας της πολιτικής, 2 χρόνια τώρα. Κερδίζουν και από την βάθυνση της ελληνικής κρίσης και τόκους από την «βοήθεια».

Οι Ευρωπαίοι των υπόλοιπων «γουρουνιών» ακόμα λένε δεν είμαστε ή δεν θα γίνουμε Ελλάδα, κρύβοντας τον κίνδυνο για τις χώρες τους, αν η πατρίδα μας καταρρεύσει και την συνέχιση της πολιτικής που έφερε αυτές στο χείλος του γκρεμού.

Οι «ισχυροί» επιμένουν για μέτρα, που κατά ομολογία του Shauble, δεν είναι αρκετά και υπογραφές υποταγής, που δεν απαίτησαν ούτε οι ναζί το 1930-40(και τότε για τα τελεσίγραφα αυτών και των φασιστών Ιταλών έγινε ο Β’ ΠΠ). Απαιτούν επιτροπεία και «ειδικό λογαριασμό» για να εξασφαλιστεί ότι θα πάρουν πίσω με τόκο τα ψιλά της ελεημοσύνης.

Υπάρχει κύριοι εκβιαστές και προδότες κάτι που δεν παραδίδεται ούτε από δοσίλογους του επιπέδου σας. Η περηφάνια, η ιστορία και η προσφορά της Ελλάδας στην Ανθρωπότητα. Ο κόσμος πια δεν ακούει το αληθινό δίλημμα που κρύβεται πίσω από το μνημόνιο ή χρεοκοπία, δηλ. κρεματόριο ή στρατόπεδο συγκέντρωσης και οικονομικό πείραμα α λα Mengele.

Υ.Γ.: Σαμαρά, ποιος θα σε αφήσει «μεγάλε» να αλλάξεις κάτι από την πράξη υποτέλειας που υπερασπίζεσαι όταν-νομίζεις- γίνεις πρωθυπουργός αυτοδύναμης κυβέρνησης; Σε όλα τα κράτη η γερμανική πειθαρχία και λιτότητα είναι δεδομένη με κάθε κυβερνητική αλλαγή. Στην Ελλάδα που κατανοεί και αγαπάει η γερμανική κυβέρνηση θα αλλάξει κάτι; Έχεις το χάρισμα της πειθούς και την Merkel του χεριού σου;



  • Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου
Παρακολουθώντας τις ομιλίες των δύο «Συν-Εταίρων» στην Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (με ΟΛΙΓΗ Νέα «Νέα Δημοκρατία» της ΠΟΛΑΝ και από σήμερα χωρίς ΛΑΟΣ) διαπιστώνω, όπως πιστεύω κάθε Έλληνας και Ελληνίδα που διαθέτουμε ελάχιστο «μυαλό», ότι το ΝΟΜΙΣΜΑ ήταν «κάλπικο».

Τελικά οι δύο συμφοιτητές του Amherst College της Μασαχουσέτης συνθέτουν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τις δύο όψεις ενός πρωτόγνωρου, πρόσφατα γεννηθέντος στην σύγχρονη Ελλάδα "κάλπικου» πολιτικού νομίσματος.

Ο κ. Παπανδρέου μας έδειξε την μία όψη αυτού του πολύ επιτυχημένου επικοινωνιακού νομίσματος στις εκλογές του 2009 με το ιστορικό πλέον "Λεφτά Υπάρχουν" και στη συνέχεια την παράδοση της χώρας στο Πρώτο Μνημόνιο και την Τρόικα…

Ο κ Σαμαράς, που φιλοδοξεί να είναι ο επόμενος Πρωθυπουργός μας στις επόμενες εκλογές (Αντώνη Σαμαρά, πόσο γρήγορα ξέχασες την 19η Φεβρουαρίου 2012) μας δείχνει κιόλας την δεύτερη όψη του ίδιου κάλπικου πολιτικού νομίσματος με αυτό το αναιτιολόγητα και άλογα ανιστόρητο σλόγκαν "Θα το επαναδιαπραγματευθώ" την ώρα που φροντίζει για την παράδοση ΟΛΟΥ του Εθνικού μας πλούτου στους «Δανειστές» μας...

Και να πτωχεύσουμε, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, με την παρούσα Ισχύουσα Νομοθεσία της ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ κανείς ΔΕΝ μπορεί να μας βγάλει από το ΕΥΡΩ (έτσι και αλλιώς …ζήτω που μας κάψανε) εάν ΔΕΝ το θελήσουμε εμείς!

Στο Amherst, όπως γνωρίζουν πλέον οι Έλληνες, πήραν και οι δύο πρωταγωνιστές κκ Παπανδρέου και Σαμαράς το βασικό πτυχίο Bachelor....
Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος επεδίωξαν να πάρουν...Doctorate καθώς τους γοήτευσε περισσότερο η Πολιτική!

Πάντως αύριο Κυριακή με τόσες παραιτήσεις τα 253 ΝΑΙ που γέννησαν την νέα Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ υπό τον Dr Παπαδήμο (με ΟΛΙΓΗ Νέα «Ν.Δ.» και ακόμη πιο λίγο ΛΑΟΣ) θα μειωθούν…

Να θυμηθώ, πριν κλείσω, τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου κ Γιώργο Κασιμάτη ο οποίος χαρακτήρισε ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ την ψήφιση του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ χωρίς τουλάχιστον 180 Βουλευτές αλλά με την συμμετοχή 2 επιφανών καθηγητών του Συνταγματικού Δικαίου τους Υπουργούς κκ Βενιζέλο και Λοβέρδο!...

Κοντός Ψαλμός αλληλούια για την ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ Κυβέρνηση με την πλήρη στήριξη του…ΑΝΤΙ-ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ κ Σαμαρά (ο κ Καρατζαφέρης είχε πει ΝΑΙ στο μνημόνιο, όπως θυμόμαστε και μάλλον θα πει ΟΧΙ αύριο)…

Εάν αύριο, φίλοι μου, το Νέο Μνημόνιο πάρει όχι μόνο 151 αλλά 180 ΝΑΙ μπορεί να κατοχυρώσει την… ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;



Τον λόγο έχει ο λαός και όχι εσείς που καταστρέψατε την χώρα

Αντώνης Γρυπαίος
Διεθνολόγος

Κύριοι Αρχηγοί,

Ακούσαμε τους κομματικούς πολιτικούς λόγους σας.

Μέχρι σήμερα σας πιστέψαμε και καταστραφήκαμε, γιατί τώρα να σας πιστέψουμε;

Οδηγήσατε τη χώρα στη καταστροφή και χρεοκοπία.

Ξεφτιλίσατε τη χώρα και τον Ελληνισμό.

Αποδειχθήκατε πράκτορες των εχθρών της Ελλάδος.

ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μας οδηγήσατε στη καταστροφή, στη προδοσία, και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εχθρών της Ελλάδος και του Ελληνισμού.

Μας απειλείτε με κομματική πειθαρχία, και διαγραφές.

Την κομματική πειθαρχία σας τη γράφουμε εκεί που ξέρετε.

Δοσίλογοι και Προδότες, εμείς θα σας διαγράψουμε!

ΟΧΙ εσείς εμάς!!! Η Λαϊκή ετυμηγορία σας περιμένει!

Ο Λαός θα κάνει «ΝΤΟΥ» και θα σας γκρεμίσει, πιόνια,
μαριονέτες, και αχυράνθρωποι, της παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας.

Ο Ελληνικός Λαός απαιτεί, Στάση Εξωτερικών πληρωμών, εδώ και τώρα.

Αλλαγή Γεωπολιτικής, εδώ και τώρα, για να τρομοκρατήσουμε, τους τρομοκράτες, «συμμάχους» και «εταίρους».

Η λαϊκή επανάσταση θα σας σαρώσει και θα σας γκρεμίσει. Το τέλος σας είναι κοντά.

Μωροί και τυφλοί, δεν βλέπετε το τέλος σας;

Επιμένετε στη κομματική πειθαρχία;

Την κομματική σας πειθαρχία τη γράφουμε εκεί που ξέρετε…

Ο Ελληνικός Λαός σας γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του.



  • Γράφει ο Στάθης Διομήδης
Ο Γιώργος της Μαργαρίτας, ο ανοιξιάτικος Αντώνης και ο Λουκάς των λεσχών τοκογλυφίας και εξουσίας ξεπέρασαν τα όρια.

Οι παραπάνω ανθέλληνες με ένα κρεσέντο δηλώσεων και ομιλιών εκβιάζουν ανοικτά και απροκάλυπτα τον Ελληνικό Λαό ακόμη και για το γάλα των παιδιών τους.

Δεν θλίβομαι γιατί είναι εκβιαστές. Θλίβομαι γιατί είναι ανιστόρητοι και δε γνωρίζουν ότι ο Ελληνικός λαός δεν ανέχεται εκβιασμούς.

Βέβαια καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να γνωρίζουν ελληνική ιστορία καθώς σπούδασαν σε αμερικανικά κολέγια και πανεπιστήμια. Και τώρα ως άλλοι γενίτσαροι εκβιάζουν, απειλούν και τρομοκρατούν το λαό. Ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούν; Γιατί τα συμφέροντα της κοινωνίας δεν τα εξυπηρετούν…

Κατέλυσαν το Σύνταγμα, ασέλγησαν στη Δημοκρατία, και εξευτέλισαν το Κοινοβούλιο. Πόσο ακόμη θα τους αφήσουμε να καταστρέφουν τη χώρα;

Γαντζωμένοι στις καρέκλες τους προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν τις βουλευτικές τους καρέκλες και προνόμια, με πρακτικές που ξεπερνούν ακόμη και τα όρια του φασισμού.

Μέσα στο Σαββατοκύριακο, προσπαθούν να δέσουν χειροπόδαρα την Ελλάδα στο άρμα των τοκογλύφων εκβιαστών. Είναι περίπου 400 σελίδες το μνημόνιο, το αγγλικό κείμενο, το psi, η αιτιολογική έκθεση κτλ.

Δηλαδή 400 σελίδες νομικά κείμενα θα πρέπει να συζητηθούν λίγες ώρες και μετά να ψηφιστούν, και να υποθηκεύσουν το μέλλον του λαού και της ιστορίας της Ελλάδας.

Δεν θα τους πάρει παρά λίγες ώρες για να ξεπουλήσουν ολόκληρες γενιές ανθρώπων…

Μέσα σε λίγες ώρες θα ξεπουλήσουν τη χώρα και τον πλούτο της, θα δημιουργήσουν σύγχρονους σκλάβους εργασίας, και θα στείλουν στα κρεματόρια τις επόμενες γενιές.

Είναι η ώρα της μεγάλης μάχης. Μαζικά, Δημοκρατικά, Ειρηνικά, θα αντισταθούμε στη λαίλαπα της τρικομματικής επίθεσης.

Είναι Εθνικό Καθήκον η παρουσία όλων μας στους δρόμους.

Για το γάλα των παιδιών μου εκβιασμούς ΔΕΝ ανέχομαι. Όποιος ανέχεται ας κάτσει στον καναπέ του.

Για τους υπόλοιπους, ραντεβού στους δρόμους μέχρι οι σκοτεινοί ένοικοι του Μαξίμου να προκηρύξουν εκλογές και να παραδώσουν την εξουσία στο λαό.

Υ.Γ. προς τον Υπουργό ΠΡΟΠΟ. Ρε Χρήστο, για μια φορά στη ζωή σου κάνε κάτι καλό για τον τόπο. Σαββατοκύριακο δώσε ρεπό στους ασφαλίτες και τους παρακρατικούς που όλως τυχαίως δημιουργούν τα επεισόδια. Άσε μας μια φορά να διαδηλώσουμε σαν άνθρωποι…


Βάλτε φόρους... πολλούς φόρους... που να μην μπορούμε να τους πληρώσουμε... κόψτε μας το ρεύμα... κατασχέστε μας τα σπίτια... και τα αυτοκίνητα... και τα οικόπεδα... και τα χωράφια... κλείστε και τις επιχειρήσεις μας, κι αν δε συνεχίζουμε να σας πληρώνουμε, βάλτε μας φυλακή...

αφήστε τα παιδιά μας νηστικά, παγωμένα χωρίς βιβλία... κι όσους από εμάς μείνουμε άστεγοι, καταγράψτε μας, και ταξινομείστε μας.... κάθε κίνηση που κάνετε μας φέρνει πιο κοντά στο ξέσπασμα... κι αν τώρα προσπαθείτε να μας πείσετε ότι η γενιά μας είναι μια γενιά χαμένη, να θυμάστε πως ο άντρας κάνει η γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα... και αν μέχρι τώρα δεν ξέραμε τι να κάνουμε και κάναμε υπομονή ακόμα κι όταν μας φερθήκατε βίαια, τώρα ξέρουμε πως να σας πολεμήσουμε... με τη Δημοκρατία... κι αν η δύναμη σας είναι σήμερα μεγάλη, ξέρετε πως πηγάζει από τη δική μας ανοχή.... και σήμερα ξυπνάμε... και έχουμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα... είμαστε πολλοί... και...




Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης εν έτη 1892 γλαφυρά διαπίστωνε:

«Α! αι εκλογαί, αυτή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφ’ ότου ηλευθερώθημεν, αφ’ ότου δηλαδή μεταλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους διά των εκλογών φανταζόμεθα ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον»

Εκατόν είκοσι χρόνια μέτα, τίποτα δεν άλλαξε. Έν έτη 2012 η διαπίστωση του Παπαδιαμάντη αντικατοπτρίζει με μοναδικό τρόπο την θλιβερή πραγματικότητα που βιώνουμε. Τα λόγια του σοφού κοσμοκαλόγερου είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.

Τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Παπανδρέου αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου σκουριασμένου και βρώμικου νομίσματος. Η κομματοκρατία που άλωσε μεταπολιτευτικά την ελληνική κοινωνία και την οδήγησε στο πολιτικό, πολιτισμικό και οικονομικό τέλμα συνιστά δημιούργημα των φαύλων κομματικών σχηματισμών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και γενικότερα του σαθρού πολιτικού μας συστήματος.

Αναγκαία προυπόθεση λοιπόν για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας αποτελεί πρωτίστως η διάλυση και η καταστροφή κάθε επιζήμιου κομματικού εξαμβλώματος.

«Οπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη» μας παροτρύνει άλλωστε και ο ποιήτης μας Οδυσσέας Ελύτης.

Ας αφουγκραστούμε έστω και σήμερα τον Παπαδιαμάντη για να αλλάξουμε προσανατολισμό. Τότε μόνο θα γεννηθεί ελπίδα...

Ναρσής Σαμπαζιώτης


Σε κάθε κρίσιμη ψηφοφορία τα κόμματα θέτους στους βουλευτές τους κομματική πειθαρχία.
Στην ουσία τους επιβάλουν μια γραμμή είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν.

Και σε τέτοια ζητήματα, όπως η υποθήκευση της Ελλάδας δεν μπαίνουν γραμμές κομμάτων.

Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους οι πολίτες αυτής της χώρας, στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν αποφασίσουν να τις κάνουν, θα τιμωρήσει τους βουλευτές με την μόνη δύναμη που του έχουν αφήσει: την ψήφο.

Είναι σίγουρο ότι σε αυτή τη Βουλή υπάρχουν βουλευτές με συνείδηση που δεν θέλουν να υποδηλώσουν τις ζωές των παιδιών τους σε συμφέροντα που λυμαίνονται την χώρα.

Είναι βέβαιο, πως αν η κομματική πειθαρχία του βγάλει από το κόμμα τους, η πολιτική δεν σταματά ούτε και η πολιτική τους καριέρα.

Το τέλος του δικομματισμού είναι πλέον γεγονός.

Ας δώσουν το δικό τους τέλος στους ανθρώπους που έφτασαν τη χώρα μέχρι εδώ και τώρα με μια ακόμα κίνηση τρομοκρατίας και έλλειψης δημοκρατίας, τους υποχρεώνουν να ψηφίσουν το λάθος.

Θα πρέπει οι βουλευτές να μην «συναινέσουν στο λάθος».

Βασίλης Τ.


Θα μπορούσε να είναι αστείο. Δυστυχώς δεν είναι. Ορισμένοι υπουργοί του Eurogroup εξ αυτών οι οποίοι υπερθεμάτιζαν για τις δεσμεύσεις που πρέπει να αναλάβει η Ελλάδα, αναφέρθηκαν στις δημοσκοπήσεις λέγοντας ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο πως μετά τις εκλογές τα τρία κόμματα που μετέχουν στο σημερινό κυβερνητικό συνασπισμό, θα συνεχίσουν να έχουν ανάλογη συμμετοχή στην κυβέρνηση.

Για το λόγο αυτό, ζήτησαν η νέα δανειακή σύμβαση να φέρει τις υπογραφές των αρχηγών όλων των κομμάτων, τα οποία διαθέτουν...
έδρες στη σημερινή σύνθεση της Βουλής. Με δύο λόγια ζήτησαν τις υπογραφές του Φώτη Κουβέλη, της Αλέκας Παπαρήγα και του Αλέξη Τσίπρα- και της κυρίας Μπακογιάννη φυσικά.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης οι οποίοι πληροφορήθηκαν την απίθανη απαίτηση ορισμένων υπουργών του Eurogroup δεν είναι καθόλου βέβαιοι αν οι εταίροι μας έχουν πάθει νευρικό παραλογισμό ή εάν τέτοιου είδους απαιτήσεις σκιαγραφούν την πρόθεση η Ελλάδα να σπρωχθεί εκτός της ευρωζώνης.

Γιατί το κάνουν αυτό; Μα, επειδή γνωρίζουν τι ακριβώς κάνουν και πόσο παράνομο είναι σε σχέση με το Ελληνικό Σύνταγμα και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, προσπαθούν να εγκλωβίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους βουλευτές και κόμματα, έτσι ώστε η επόμενη Βουλή, όποτε αυτή υπάρξει, να δημιουργήσει πρόβλημα στην περίπτωση που κατατεθεί πρόταση παρανομίας των μέτρων. Και πρόβλημα θα δημιουργηθεί από όλους όσους συναινέσουν στο μνημόνιο αυτό, αφού θα είναι ένοχοι και μία ακύρωση του μνημονίου θα τους στείλει άμεσα στο Ειδικό Δικαστήριο με την βαρύτερη κατηγορία, αυτή της Εθνικής Προδοσίας.

Ξέρουν, λοιπόν, πάρα πολύ καλά τι κάνουν οι τροϊκανοί. Σκοπεύουν με τον εξαναγκασμό στην συνενοχή της παρανομίας τους, να επιτείνουν την διάρκεια αυτού του εξαμβλώματος (μνημόνιο) διαταράσσοντας ακόμη και την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Το μεγάλο τους πρόβλημα θα είναι (αν και δεν φαίνεται να υπολογίζουν αυτή την εξέλιξη) να βρεθούν πολλά κόμματα στην επόμενη Βουλή, τα οποία θα κατέχουν και την μεγάλη πλειοψηφία... Τότε, ίσως να κληθεί να δικασθεί και ο κύριος Τόμσεν για απόπειρα κατάργησης του Ελληνικού πολιτεύματος. Και μαζί με αυτόν και άλλοι αρχηγοί ευρωπαϊκών κρατών... Σημειώστε την πιθανότητα, που σήμερα είναι μικρή, αλλά διόλου απίθανο να γίνει γεγονός πολύ σύντομα...



Με την ψήφιση στη Βουλή των θεμάτων που διαλύουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και γενικά τις εργασιακές σχέσεις, οι Έλληνες βουλευτές, εντελώς αντισυνταγματικά και χωρίς να ρωτήσουν το λαό, στην πραγματικότητα θέτουν σε αναστολή τα άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος, τα οποία προστατεύουν τις ελεύθερες διαπραγματεύσεις και την ισχύ των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Σε όλους εμάς λοιπόν εναπόκειται να εφαρμόσουμε το ακροτελεύτιο άρθρο 120 του Συντάγματος, για να προστατέψουμε τα ανωτέρω άρθρα του ίδιου του Συντάγματος.

Μπορούμε;

Όχι δεν μπορούμε. Το άρθρο αυτό μπήκε για να προστατεύει στην ουσία…. το ίδιο το πολιτικό σύστημα από προσπάθειες βίαιης ανατροπής του. Στην πραγματικότητα, ο ασύνδετος και ανοργάνωτος λαός ποτέ δεν θα μπορέσει να εφαρμόσει αυτό το άρθρο. Τα δε κόμματα του συστήματος, ποτέ δεν θα ξεσηκώσουν το λαό για να αυτοκαταργηθούν.

Για σκεφτείτε όμως, πόσο διαφορετικά θα ήταν αν, αντί να λέει το Σύνταγμα αυτή την αοριστολογία του 120, αντιθέτως να προέβλεπε κάτι συγκεκριμένο, π.χ. τη συλλογή αναίμακτα ενός εκατομμυρίου υπογραφών για την διενέργεια δημοψηφίσματος;

Γιατί άραγε δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στο Σύνταγμά μας, το οποίο υπάρχει στα περισσότερα συντάγματα στον κόσμο;

Αυτό φίλοι μου πρέπει να επιβάλλουμε.

Όταν λοιπόν βγούμε στους δρόμους, πρέπει να ξέρουμε τι χρειάζεται η χώρα μας.

Χρειάζεται αλλαγή του Συντάγματος, διαφορετικά ο λαός θα παραμένει ακυρωμένος και ανήμπορος.



Ο «ρεαλισμός» είναι το φιλοσοφικό βάθρο της πολιτικής ανικανότητας και προδοσίας.

«Ο «ρεαλιστής» είναι ανίκανος να κοιτάξει πέρα από τα πόδια του. Παρατηρεί μόνο τα εμπόδια, τις ελλείψεις, τα αυλάκια από τους τροχούς, τις στραπατσαρισμένες μπότες και τα σπασμένα πιατικά… Γι’ αυτό η πολιτική του είναι φοβισμένη, φευγαλέα, οπορτουνιστική, καταφαγωμένη από το σκεπτικισμό, επεισοδιακή» (Τρότσκι).

Αυτός ο «ρεαλισμός» αποτελεί, σήμερα, το κυρίαρχο πολιτικό χαρακτηριστικό της λεγόμενης «αριστεράς» και της πλούσιας και πολύχρωμης ποικιλίας των «αντιμνημονιακών».

ΟΛΟΙ αυτοί, ενώ καταγγέλλουν, θορυβωδώς και «ανατρεπτικά», την πραξικοπηματική κυβερνητική τρόικα των τοκογλύφων, σέβονται την παράνομη
«νομιμότητά» της, συμμετέχουν στη Βουλή (το «δημοκρατικό» ντεκόρ της ευρω-χούντας) ΚΑΙ δεν την ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ στην ΠΡΑΞΗ, στην ΕΞΕΓΕΡΣΗ και ΟΡΓΑΝΩΣΗ του ΔΡΟΜΟΥ, διότι δεν είναι «ρεαλιστικό»!!!!

ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΤΑΙ ο ελληνικός λαός ανελέητα και κτηνωδώς, η Ελλάδα ξεπουλιέται στους νέους αποικιοκράτες, καταλύονται τα πάντα, ακόμα και τα στοιχειωδέστερα δικαιώματα της καπιταλιστικής «νομιμότητας» και ΟΛΟΙ αυτοί που παριστάνουν τους υστερικούς εκφραστές και υπηρέτες του λαού και της Ελλάδας, σαρακοφαγωμένοι από το «ρεαλισμό» της αστικής «νομιμότητας», δεν βάζουν μπουρλότο στη λαϊκή ΟΡΓΗ: Δεν προωθούν στην ΠΡΑΞΗ (όχι στα λόγια), τις πολιτικές και οργανωτικές εκείνες πρωτοβουλίες της ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ της λαϊκής οργής…

Η ΟΡΓΗ κοχλάζει και το μόνο που κάνουν ΟΛΟΙ αυτοί οι «ρεαλιστές» του γενικού ξεσηκωμού στα λόγια είναι το «κλείδωμα» της ΟΡΓΗΣ στα μπουκάλια της κομματικής χειραγώγησης, της εκτόνωσης και της κούρασης, στους αγωγούς των κομματικών και συνδικαλιστικών παρελάσεων, στη δημαγωγία της εκλογικής εμπορίας…

Ο «ρεαλισμός» τους δεν τους επιτρέπει να εγκαταλείψουν τη Βουλή, να βγουν στην πρώτη γραμμή στους δρόμους, να δώσουν τα πολιτικά και οργανωτικά τους εφόδια στην κοχλάζουσα και χειμαρρώδη λαϊκή ΟΡΓΗ, να ανοίξουν την «τάπα» της εκρηκτικής λαϊκής ενέργειας και αυτενέργειας: Κάτι τέτοιο δεν είναι «ρεαλιστικό», γιατί είναι ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, είναι ΕΞΕΓΕΡΣΗ του λαού εναντίον των δημίων και των αρπακτικών, καθώς και εναντίον κάθε ενσωματωμένης στο καθεστώς κομματικής γραφειοκρατίας…

ΕΔΩ μας θάβουν ζωντανούς, μετατρέπουν την Ελλάδα σε αποικία των πιο φονικών κτηνανθρώπων (των μαφιόζων του πλανήτη) και οι «ρεαλιστές» της «αριστεράς» κοιτάζουν μόνο τα πόδια τους, για να μην χάσουν τα «καθεστωτικά» τους γαλόνια και κυρίως το ρόλο του πυροσβέστη των εξεγέρσεων και του εγγυητή του καθεστώτος…

Καλούνε έτσι σε ΓΕΝΙΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ, αλλά οι ίδιοι (που διαθέτουν και τις πολιτικές και οργανωτικές δυνάμεις) δεν μπαίνουν στο τρικυμισμένο πέλαγος να κολυμπήσουν, ούτε καν να βραχούν: Ο «ρεαλισμός» της πολιτικής ενσωμάτωσης, συνακόλουθα της δειλίας, της ανικανότητας και της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ…

Σήμερα, βεβαίως, που τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί και καταλυθεί (η ίδια η Σκέψη και οι έννοιες των λέξεων), έχουμε τις πιο ακραίες, αποκρουστικές και μοχθηρές μορφές και στο «ρεαλισμό»: Το «ρεαλισμό» του δωσίλογου, το «ρεαλισμό» των κυβερνητικών ανδρεικέλων οι οποίοι, «ρεαλιστικά», μας ΕΜΠΑΙΖΟΥΝ και μας ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ, χωρίς τσίπα…

Ο ραγιάς θεωρεί «ρεαλισμό» το ραγιαδισμό του…

Οι γερμανοτσολιάδες θεωρούσαν «ρεαλισμό» την κατοχή μας από τις στρατιές του χιτλερικού φασισμού…

Οι σύγχρονοι γερμανοτσολιάδες θεωρούν «ρεαλιστική πολιτική» την υπακοή και υποταγή στην ευρω-χούντα και στον πλανητικό φασισμό της Νέας Τάξης…

Για όλους αυτούς τους άθλιους, τους αξιοθρήνητους και γλοιώδεις ραγιάδες των «νταβάδων» (διεθνών και εγχώριων), η ΣΦΑΓΗ του ελληνικού λαού και η αποτέφρωση της Ελλάδας είναι «ρεαλισμός»!!!!

Είναι «ρεαλισμός» να εξοντώνουν κτηνωδώς τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα τα πιο αδύνατα και ευπαθή κοινωνικά στρώματα (φρενοβλαβής κοινωνικός ρατσισμός), είναι «ρεαλισμός» αυτή η αποτρόπαια και δικτατορική κλεψιά των εισοδημάτων να πηγαίνει στις τσέπες των τοκογλύφων, των τραπεζιτών και των ποικίλων ληστών…

Είναι «ρεαλισμός» για τα δωσίλογα κυβερνητικά ανδρείκελα να παίρνουν με το ένα χέρι τα δάνεια της ευρω-χούντας και με το άλλο χέρι (με το πάτημα ενός πλήκτρου) να επιστρέφονται αυτά τα δάνεια στους τοκογλύφους της ευρω-χούντας και στις επιδοτήσεις των τραπεζών.

Αυτό όμως είναι το ένα σκέλος του δωσίλογου «ρεαλισμού».

Το άλλο είναι το «σπιράλ της υπερχρέωσης» και του διαρκούς ξεζουμίσματος του ελληνικού λαού και της Ελλάδας.

Θαυμάστε το «ρεαλισμό» τους: Μας τρομοκρατούν κάθε τρεις μήνες για την καινούργια «δόση» μας, για να πάει η «δόση» στα ταμεία των δανειστών και των τραπεζών και ταυτόχρονα παίρνουν όλο και νέα μέτρα για το «άρμεγμα» κάθε λαϊκού και κοινωνικού πόρου, «άρμεγμα» που θα πάει και αυτό στα ταμεία των μαφιών του χρήματος.

ΤΗΝ πολλαπλή και πολυεδρική αυτή ΛΗΣΤΕΙΑ του ελληνικού λαού και της εθνικής μας διάλυσης και υποθήκης την λένε «ρεαλισμό».

ΤΗΝ φρικιαστική δολοφονία μας για τη διάσωση των δημίων και ληστών τη λένε «ρεαλισμό»…

Και από πάνω λένε «ρεαλισμό» και τη μοχθηρία του εμπαιγμού μας: Ο «ρεαλιστικός» εμπαιγμός των θεατρικών παραστάσεων που δίνονται από τους πολιτικούς αρχηγούς, τους πολιτικάντηδες κάθε κοπής και χρώματος και από τις «πόρνες» των ΜΜΕ (ιδιαίτερα από αυτές)…

Έτσι, εντελώς, «ρεαλιστικά» βγήκε ο Σαμαράς, να μας πει ότι «πάλεψε» για να …κατακτήσει την τελειωτική σφαγή μας και το μακάβριο όλεθρό μας…

Όταν ο Σωκράτης διατύπωνε το «γνώθι σαυτόν», ασφαλώς θα είχε στο νου του κάτι αξιοθρήνητους τύπους σαν τον Αντώνη Σαμαρά…

Μα δεν ντρέπεται να περιφρονεί τόσο προσβλητικά και κραυγαλέα τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού;

Δεν ντρέπεται να εμφανίζει σαν «ρεαλισμό» και «σωτηρία» το «κλείδωμα» του φέρετρου-Ελλάς, του φέρετρου του ελληνικού λαού;…

Για τον άλλο «ρεαλιστή», το όνειδος της πολιτικής μας ζωής, τον κλόουν-λαγό Καρατζαφέρη δεν θα γράψουμε: Οι αναθυμιάσεις της δυσοσμίας του έχουν «αγγίξει» και τους πιο ανεγκέφαλους οπαδούς του, αλλά και περνάνε πλέον σε δεύτερο πλάνο, διότι τη σκυτάλη την «γράπωσε», τώρα, ο Αντώνης Σαμαράς…

Θα υπομείνουμε ακόμα για πολύ όλους αυτούς τους «ρεαλιστές» του δωσιλογισμού και του ΕΜΠΑΙΓΜΟΥ μας;

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ να σαρώσουμε τους ληστές και τους δημίους μας, τους βιαστές και τους δολοφόνους μας…





  • Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ: Οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν μία σίγουρη μέθοδο για να προβλέπουν το μέλλον – το δημιουργούν χειραγωγώντας το, με μοναδικό σκοπό την κερδοφορία τους. Τι γίνεται όμως εάν χάσουν, λόγω της απληστίας τους, τον έλεγχο του παιχνιδιού;

Στο κείμενο αναλύεται τι θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση που μία ανεπτυγμένη χώρα δήλωνε στάση πληρωμών, με στόχο να αποφευχθούν τα οδυνηρά επακόλουθα της χρεοκοπίας - σε παγκόσμια κλίμακα. Κατά την άποψη μας, την οποία αναφέρουμε στο τέλος, μπορούμε να φτάσουμε σε ένα αίσιο αποτέλεσμα, χωρίς να προηγηθεί ένας εξαιρετικά καταστροφικός δρόμος.

“Πάντοτε υπάρχουν λύσεις, ακόμη και όταν μία χώρα ευρίσκεται στο χείλος της καταστροφής - υπερχρεωμένη, εξευτελισμένη, υποχείριο των δανειστών ή των «εταίρων» της και «καταρρακωμένη». Αρκεί να υπάρξει, έστω και την ύστατη στιγμή, μία επαρκής, έντιμη πολιτική ηγεσία, η οποία να μπορέσει να ανακτήσει την πλήρη εμπιστοσύνη των Πολιτών - υποχρεώνοντας τους Θεσμούς, καθώς επίσης όλες τις υπόλοιπες εξουσίες, να λειτουργήσουν σωστά και με ανιδιοτέλεια, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου”

Στο υποθετικό μας σενάριο τώρα, η Ελλάδα συνεχίζει την πολιτική λιτότητας που της επιβλήθηκε, παρά το ότι το ΑΕΠ της περιορίζεται συνεχώς, φτάνοντας τα 210 δις €. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού, σε σχέση με το μειωμένο ΑΕΠ, δεν μπορεί να περιορισθεί κάτω από το 10%, κυρίως λόγω των τοκογλυφικών τόκων (21 δις € έλλειμμα, εκ των οποίων τα 16 δις € είναι μόνο οι τόκοι), με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να ξεπερνάει τα 360 δις € - δηλαδή το 170% του ΑΕΠ.

Το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, παρά τη μείωση των εισαγωγών και την κάποια αύξηση των εξαγωγών, παραμένει επικίνδυνα αρνητικό. Οι δαπάνες δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν, όχι μόνο γιατί η κυβέρνηση, καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να εφαρμόσει αυτά που δυστυχώς υπέγραψε, αλλά επίσης επειδή η ανεργία, η οποία πλησιάζει το 20% του πληθυσμού, κοστίζει όλο και περισσότερο.

Τα έσοδα του κράτους συρρικνώνονται με γεωμετρικό ρυθμό, αφού η κατανάλωση περιορίζεται διαρκώς, η βιομηχανική παραγωγή επίσης, οι επιχειρήσεις χρεοκοπούν η μία μετά την άλλη, οι απολύσεις προσωπικού είναι καθημερινές, ενώ όλο και λιγότεροι Πολίτες είναι πρόθυμοι να πληρώνουν φόρους – είτε από οικονομική αδυναμία, είτε από φόβο, από πανικό καλύτερα για το μέλλον τους. Οι πλατείες των πολιτών γεμίζουν καθημερινά, παρά το ότι δεν φαίνεται να έχουν συγκεκριμένα αιτήματα ή κάποια πολιτική κατεύθυνση – δεν γνωρίζουν δηλαδή τι ακριβώς επιδιώκουν ή πως θα το επιτύχουν, αλλά μάλλον διαμαρτύρονται για το σκοτεινό μέλλον που προβλέπουν, χωρίς σαφείς προτάσεις.

Οι τράπεζες βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης απόγνωσης, αφού τα δάνεια σε φανερή καθυστέρηση, περί τα 60 δις €, ξεπερνούν το 25% των συνολικών, η ΕΚΤ δεν δέχεται σαν εγγύηση τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου, η διατραπεζική αγορά έχει «στερέψει» προ πολλού και οι καταθέσεις των ιδιωτών μειώνονται μέρα με την ημέρα – είτε «δραπετεύοντας» στο εξωτερικό, είτε χρησιμοποιούμενες για λόγους επιβίωσης. Φυσικά οι μέτοχοι τους, ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι, δεν διανοούνται πλέον να αυξήσουν τα ίδια κεφάλαια τους, έτσι ώστε να διατηρηθεί «αλώβητη» η κεφαλαιακή τους επάρκεια. Συνηθισμένοι από πολλά χρόνια στη (θεμιτή ή μη) βοήθεια της Πολιτείας, δεν φαίνεται να έχουν καμία διάθεση ανάληψης ρίσκου, σε συνθήκες «ελεγχόμενης» χρεοκοπίας.

Στην πραγματική αγορά, κανείς δεν πληρώνει πλέον κανέναν, οι επενδύσεις έχουν σταματήσει εντελώς, οι διαμαρτυρημένες επιταγές αυξάνονται καθημερινά και τα δικαστήρια ασφυκτιούν από την πληθώρα των μηνύσεων. Παράλληλα, για τις όποιες εισαγωγές εμπορευμάτων, καυσίμων ή πρώτων υλών, οι ξένοι απαιτούν μετρητά (cash), ενώ η επιχειρηματικότητα πλησιάζει επικίνδυνα στο ναδίρ. Εκτός αυτού, κάποιες υποχρεώσεις του δημοσίου πληρώνονται με μεγάλη καθυστέρηση (μισθοί, συντάξεις κλπ.), ενώ κάποιες άλλες καθόλου (προμηθευτές, ασφαλιστικά ταμεία, κρατικές επιχειρήσεις κλπ.).

Δημιουργούνται λοιπόν μεγάλα προβλήματα στην ηλεκτροδότηση, η θέρμανση είναι περιορισμένη έως μηδενική, οι δρόμοι μένουν χωρίς επισκευές, τα τρόφιμα σπανίζουν, τα super markets προσλαμβάνουν φύλακες, προβλέποντας επιδρομές πεινασμένων, πολλά πρατήρια βενζίνης κλείνουν, ενώ όλο και περισσότερα αυτοκίνητα παύουν να κινούνται.

Ολόκληρη η αγορά ακινήτων καταρρέει απότομα και ξαφνικά, έχοντας διατηρηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα τεχνητά σταθερή (οι τιμές των ακινήτων ακολουθούν συνήθως την εξέλιξη των μισθών), τα καταστήματα κλείνουν μαζικά, πολλά διαμερίσματα μένουν κενά, ένας μεγάλος αριθμός εγκαταλειμμένων επαγγελματικών χώρων ερειπώνεται, η εγκληματικότητα αυξάνεται ραγδαία, οι εξαθλιωμένοι λαθρομετανάστες λιμοκτονούν στους δρόμους της πρωτεύουσας και οι πλούσιες συνοικίες υψώνουν έντρομες «προστατευτικά τείχη» – «πράσινες ζώνες», με τη βοήθεια πολυάριθμων ιδιωτικών αστυνομικών, οι οποίοι περιπολούν νυχθημερόν στους δρόμους.

Οι εισαγωγές φαρμάκων σταματούν απότομα, πολλά νοσοκομεία αδυνατούν να ανταπεξέλθουν με τα έξοδα τους, οι βαριά άρρωστοι πεθαίνουν, τα σχολεία κλείνουν και οι δήμοι καταρρέουν ο ένας μετά τον άλλο – αφήνοντας τα σκουπίδια στους δρόμους, τις πόλεις σκοτεινές και το προσωπικό τους απλήρωτο. Χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι χάνουν τη δουλειά τους, χωρίς καμία προοπτική για εύρεση νέας θέσης απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα – στον οποίο οι απολύσεις είναι επίσης καθημερινές.

Στις πλούσιες συνοικίες της Αθήνας συναντάει κανείς πλέον εκατοντάδες φτωχούς, εξαθλιωμένους και πεινασμένους πολίτες οι οποίοι, με το άδειο βλέμμα του χρόνια άνεργου, ψάχνουν απεγνωσμένα στα σκουπίδια, βυθίζοντας το κεφάλι και τα χέρια τους στις βρώμικες πλαστικές σακούλες, για να βρουν ένα κομμάτι ξερό ψωμί, σαπισμένα λαχανικά, κόκαλα ή άλλα υπολείμματα τροφών. Η ανώτερη «τάξη» της μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας είναι ακόμη πλούσια, με αποτέλεσμα οι τενεκέδες των σκουπιδιών της να είναι γεμάτοι - επιτρέποντας στην πληθώρα των φτωχών να αναζητούν εκεί έναν τρόπο παραμονής τους στη ζωή.

Το χρηματιστήριο αδυνατεί να ανακάμψει, με συνολικές ζημίες κεφαλαιοποίησης άνω των 200 δις € και με τις τιμές των εισηγμένων σε εξευτελιστικά επίπεδα – γεγονός που δυσκολεύει ακόμη και την ιδιωτικοποίηση (εκποίηση) των δημοσίων επιχειρήσεων, σε τιμές ευκαιρίας. Τα θεωρητικά επιτόκια δανεισμού της χώρας (spreads), όπως και τα ασφαλιστήρια πιστωτικού κινδύνου (CDS), κυμαίνονται σε επίπεδα ρεκόρ (τεκμηριώνοντας ουσιαστικά τη μη διαχειρισιμότητα του χρέους), η κυβέρνηση χάνει όλο και περισσότερο τον έλεγχο, ενώ η αντιπολίτευση δεν φαίνεται να έχει το θάρρος να αναλάβει το πλοίο που βυθίζεται – εύλογα ενδεχομένως.

Οι Έλληνες είναι βυθισμένοι στο χάος – απαισιόδοξοι, κατηφείς, ανασφαλείς, τρομαγμένοι, χωρίς καμία ελπίδα για το παρόν και το μέλλον. Οι αγορές στοιχηματίζουν ασύστολα στη χρεοκοπία της χώρας, διαρρέοντας σενάρια στάσης πληρωμών, ενώ οι προσβολές εκ μέρους των Ευρωπαίων «εταίρων», ειδικά των Γερμανικών και Βρετανικών ΜΜΕ, ενδυναμώνουν ακόμη περισσότερο τα παιχνίδια των κερδοσκόπων – ενώ αυξάνουν τις υφεσιακές πιέσεις στην Ελλάδα, αφού εκτρέφουν την απαισιοδοξία: το μεγαλύτερο εχθρό της προσπάθειας για την έξοδο από την κρίση.

Οι διάφορες δόσεις της «Τρόικας», παρά το ότι κινδυνεύουν να σταματήσουν εντελώς, φτάνουν μόνο για την εξυπηρέτηση των ξένων δανειστών – όχι όμως για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων, τα οποία απαιτούν περί τα 2 δις € πρόσθετο μηνιαίο δανεισμό. Η Ευρώπη, αντί να βοηθήσει τον ίδιο της τον εαυτό σε αυτήν την πρώτη της «δοκιμασία», δεν φαίνεται ικανή να διαχειριστεί το τεράστιο εσωτερικό της πρόβλημα – απειλώντας ανόητα την Ελλάδα με κυρώσεις, χωρίς να κατανοεί πως δεν πρέπει ποτέ να απειλείς κανέναν, εάν δεν μπορείς να κάνεις πράξη τις απειλές σου, χωρίς ο ίδιος να ζημιωθείς περισσότερο.

Λίγο αργότερα, η κατάσταση παύει πια να ελέγχεται και η κυβέρνηση αναγκάζεται να ανακοινώσει επίσημα, μία Παρασκευή βράδυ, πως η χώρα αδυνατεί να πληρώσει τις μηνιαίες υποχρεώσεις της – κάτι που ενθουσιάζει τους κατόχους των CDS, οι οποίοι προσβλέπουν σε μεγάλα κέρδη από την κρίση χρέους (πολιτικής) της Ευρωζώνης.

Δηλώνει λοιπόν στάση πληρωμών, χωρίς την έξοδο της χώρας από τη ζώνη του Ευρώ, αφού κανένας δεν την υποχρεώνει. Γνωρίζει άλλωστε ότι, εάν υιοθετήσει τη δραχμή, η υποτίμηση που αμέσως μετά θα ακολουθήσει, θα υπερδιπλασιάσει το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας, ιδιωτικό και δημόσιο – σε ιλιγγιώδη επίπεδα, τα οποία θα ξεπερνούσαν ακόμη και το 500% του ΑΕΠ της, από 265% σήμερα (η ΕΕ ευτυχώς δεν επιμένει στη δραχμή, γνωρίζοντας τον τεράστιο κίνδυνο διάλυσης της, από μία τέτοια ενέργεια).

Παράλληλα, θέτει τις τράπεζες άμεσα σε ολιγοήμερο καθεστώς διακοπών (Bank Holidays), επειδή θέλει να αποφύγει την επιδρομή των καταθετών (Bank run), η οποία θα ακολουθούσε νομοτελειακά, κατά τη διεθνή εμπειρία – έχοντας αποφασίσει τη δέσμευση των καταθέσεων μετά το άνοιγμα των τραπεζών, έτσι ώστε να μην επιτρέπεται σε κανέναν η ανάληψη υψηλότερων ποσών, από τα απολύτως απαραίτητα (περί τα 400 € μηνιαία), για τη διαβίωση του. Φυσικά «κατάσχονται» και οι θυρίδες, με την έννοια ότι οι ιδιοκτήτες τους επιτρέπεται να τις ανοίγουν μόνο υπό την παρουσία εισαγγελέα.

Η αρχική σκέψη της επιστροφής στη δραχμή, η οποία θα απαιτούσε επίσης το ολιγοήμερο κλείσιμο των τραπεζών και την «κατάσχεση» των καταθέσεων σε ευρώ (των θυρίδων επίσης), έτσι ώστε να οδηγηθούν στην ΕΚΤ για την «εξόφληση» της ποσότητας χρήματος που έχει διατεθεί στην Ελλάδα, κρίθηκε πολύ επικίνδυνη – ακόμη και αν υπήρχε η νομική «ευχέρεια» εφαρμογής της.

Οι καταθέτες θα προσπαθούσαν να πάρουν όλα τους τα χρήματα από τις τράπεζες όταν άνοιγαν ξανά, έστω σε δραχμές, προβλέποντας πως η αρχική υποτίμηση της τάξης του 30-50% θα ξεπερνούσε σύντομα το 80% - με καταστροφικά αποτελέσματα για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Εκτός αυτού, δεν θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν όλες οι ποσότητες των ευρωχαρτονομισμάτων, αφού εκείνοι οι Έλληνες, οι οποίοι διατηρούν μετρητά εκτός τραπεζών (στα σπίτια τους), δεν θα ήταν πρόθυμοι να τα επιστρέψουν, παρά τη νομική τους υποχρέωση (θα τα παρακρατούσαν δηλαδή παράνομα και λαθραία). Επομένως, θα δεσμευόταν οι καταθέσεις σε ευρώ της ΤτΕ στην ΕΚΤ, οπότε η Ελλάδα θα χρεωνόταν ακόμη περισσότερο.

Πρόβλημα θα ήταν επίσης και η ισοτιμία μεταξύ δραχμής και ευρώ, η οποία θα καθοριζόταν ελεύθερα από την κυβέρνηση – ειδικά όσον αφορά τα χρέη των ιδιωτών προς τις τράπεζες, αφού θα έπρεπε να εξοφλούνται με δραχμές, σε κάποια σταθερή ισοτιμία με το ευρώ. Η απόφαση του καθορισμού της ισοτιμίας, παρά το ότι θα ήταν στην ελεύθερη επιλογή της κυβέρνησης (όπως και η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη, μετά από διαπραγματεύσεις που θα προϋπέθεταν μεγάλη διαγραφή χρεών), θα έπρεπε επίσης να προβλέψει το ύψος του μελλοντικού πληθωρισμού, όπως και πολλά άλλα – κάτι εξαιρετικά δύσκολο στην εφαρμογή του.

Τέλος, υπήρχε φυσικά ο φόβος της απότομης λαϊκής εξέγερσης, επειδή όταν απειλείται η ατομική ιδιοκτησία, ολόκληρος ο πληθυσμός (τόσο περισσότερο προσκολλημένος στα περιουσιακά αγαθά του, όσο πιο λίγα κατέχει) βγαίνει μαζικά στους δρόμους, καταστρέφοντας ότι βρεθεί μπροστά του – ειδικά τους χώρους που «κατοικούνται» από την πολιτική εξουσία. Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση προτίμησε τελικά το δρόμο της στάσης πληρωμών, παραμένοντας εντός της ζώνης του Ευρώ – ενώ παράλληλα με τις τράπεζες, κλείνει για λίγο χρονικό διάστημα και το χρηματιστήριο.

Λίγο πριν από την επίσημη ανακοίνωση της στάσης πληρωμών τώρα, το Κοινοβούλιο «περιχαρακώνεται» από το στρατό, για την προστασία των βουλευτών, χωρίς ευτυχώς να μεσολαβήσει κάποιο πραξικόπημα, ενώ μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις τοποθετούνται στα σπίτια πολιτικών και δημοσιογράφων, καθώς επίσης σε όλα τα κέντρα εξουσίας (Δικαστήρια, ΜΜΕ κλπ.), με αποστολή την προστασία τους από την οργή του πλήθους.

Τέλος, ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει τηλεοπτικά τις οδυνηρές αποφάσεις του, από κάποια χώρα του εξωτερικού - στην οποία έχει καταφύγει αφενός μεν για να προστατευτεί, αφετέρου για να διαπραγματευθεί με τη διεθνή κοινότητα το μέλλον της χώρας του. Έντρομοι οι ελάχιστοι διορατικοί ηγέτες προσπαθούν να τον αποτρέψουν, έστω και την τελευταία στιγμή, προβλέποντας το μέγεθος της παγκόσμιας καταστροφής. Δυστυχώς η Γερμανίδα καγκελάριος, συνεπικουρούμενη από την Ολλανδία, τη Φιλανδία και την Αυστρία, αδυνατεί να κατανοήσει την κρισιμότητα της κατάστασης – επιμένοντας στη στείρα άρνηση της.

Το διάγγελμα του πρωθυπουργού ολοκληρώνεται, η οικονομική ζωή της Ελλάδας απονεκρώνεται, τα δημόσια έσοδα μηδενίζονται, οι κάτοικοι μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, σε συνθήκες σοκ και ανεξέλεγκτου πανικού, οπότε ολόκληρο το σύστημα καταρρέει. Ευτυχώς η Ελλάδα, ακόμη μία φορά τυχερή, δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα στα σύνορα της και οι Πολίτες της δεν εισβάλουν στα καταστήματα, κατά το πρόσφατο παράδειγμα των Βρετανών, με στόχο τη λεηλασία τους ή την πρόκληση ζημιών.

Επίσης ευτυχώς, η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε αθρόες αποκρατικοποιήσεις, σε τιμές εξευτελιστικές, επιτρέποντας τη λεηλασία της χώρας από τους ξένους εισβολείς - λόγω καθυστερήσεων, οι οποίες οφείλονται αφενός μεν στην αντίδραση των συνδικάτων, αφετέρου στον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος αντιστέκεται σθεναρά, με τη «χρήση» της λευκής απεργίας (καταστροφικές ενέργειες σε αναπτυξιακές οικονομικές συνθήκες, αλλά εξαιρετικά ωφέλιμες σε εθνικά κρίσιμες περιόδους).

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

Σε γενικές γραμμές, η κατάσταση μοιάζει με μία «κατσαρόλα», η οποία έβραζε με κλειστό το καπάκι της, για δύο σχεδόν χρόνια. Ο συγκεντρωμένος ατμός, με το που ανοίγει μία μικρή ρωγμή στο καπάκι, τινάζεται ορμητικός προς τα έξω, καταστρέφοντας τα πάντα – ένα συμβάν που δεν είναι καθόλου λογικό να προκαλείται.

Στις χρηματοπιστωτικές αγορές ολόκληρου του πλανήτη, μετά την ανακοίνωση της στάσης πληρωμών της Ελλάδας, επικρατεί το απόλυτο χάος. Η ενδεχόμενη «διαγραφή» πιστώσεων που ξεπερνούν τα 500 δις € (εξωτερικό χρέος ιδιωτικού και δημόσιου τομέα), στις σύγχρονες καπιταλιστικές συνθήκες μόχλευσης και δανεισμού, είναι ένα «συμβάν» (credit event) που είναι αδύνατον να το αφομοιώσει το σύστημα – όσο και αν πολλοί ισχυρίζονται σκόπιμα το αντίθετο.

Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί είναι επιβοηθητικός στην κατανόηση του μεγέθους του προβλήματος:


Σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, ο όγκος όλων των μετοχών και των ομολόγων που διαπραγματεύονται διεθνώς, είναι το 138% του παγκοσμίου ΑΕΠ – ενώ τα «μοχλευμένα» παράγωγα είναι σχεδόν δεκαπλάσια του παγκοσμίου ΑΕΠ. Εάν δε σε αυτά τα μεγέθη προσθέσουμε όλα τα υπόλοιπα «στοιχήματα» ή όπλα μαζικής καταστροφής του σύγχρονου καπιταλισμού-καζίνο, όπως τα CDS, καθώς επίσης τη «μόχλευση» των τραπεζών, οι οποίες επιτρέπεται να δανείζουν ακόμη και το 50πλάσιο των καταθέσεων τους, τότε θα καταλήξουμε σε μεγέθη που είναι μάλλον αδύνατον να ελεγχθούν.

Επανερχόμενοι στο υποθετικό μας σενάριο, όταν η Ελλάδα δηλώνει στάση πληρωμών, θέτοντας σε κίνδυνο πιστώσεις που ξεπερνούν ονομαστικά τα 500 δις €, ουσιαστικά δημιουργεί ένα κενό στο σύστημα, το οποίο πιθανόν υπερβαίνει τα 5 τρις € - ένα μέγεθος ίσο με το διπλάσιο του ετήσιου γερμανικού ΑΕΠ ή με το 10% του παγκόσμιου (απέναντι στο ποσό αυτό, η χρεοκοπία της Lehmann Brothers θα μπορούσε προφανώς να χαρακτηρισθεί αμελητέα).

Η «δήλωση» λοιπόν της Ελλάδας ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου, αφού αναγκάζει στη συνέχεια πολλές άλλες τράπεζες να χρεοκοπήσουν – αρχικά σε όλη την Ευρωζώνη, παρά την κρυφή προετοιμασία των Γερμανών (Plan B), για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Οι τράπεζες αυτές παρασύρουν μαζί τους και άλλες τράπεζες, καθώς επίσης επενδυτικές εταιρείες, επιχειρήσεις, συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικά κλπ. Η ύφεση μαίνεται παγκοσμίως και η ΕΚΤ, έχοντας η ίδια μεγάλα προβλήματα, αδυνατεί να ανταπεξέλθει με την καταιγίδα – οπότε η αλυσιδωτή αντίδραση παίρνει το δρόμο της, βυθίζοντας ολόκληρο τον πλανήτη σε μία κρίση άνευ προηγουμένου (η διατραπεζική αγορά νεκρώνει, κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, τα χρήματα χάνουν την αξία τους, οι μετοχές καταρρέουν, οι εξαγωγές σταματούν, οι εισαγωγές επίσης κλπ.).

Μάταια τώρα προσπαθεί η ΕΚΤ να ελέγξει την κατάσταση, από κοινού με τη Fed, με την Τράπεζα της Αγγλίας, με την Τράπεζα της Ιαπωνίας, με την Τράπεζα των Τραπεζών κλπ. – αφού η ευαίσθητη δομή του χρηματοπιστωτικού συστήματος καταστρέφεται, όταν παύει να υπάρχει εμπιστοσύνη. Παράλληλα η Γερμανία κάνει ότι μπορεί για να βοηθήσει – υποσχόμενη ποσά που ξεπερνούν κατά δεκάδες φορές το δάνειο που κάποτε αρνήθηκε στην Ελλάδα, πριν ακόμη εισβάλλει το ΔΝΤ. Δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα, αφού στις αγορές η ποσότητα των χρημάτων που απαιτούνται για την εξυγίανση ενός κράτους (ή μίας επιχείρησης), είναι ανάλογη με την επιλογή της σωστής χρονικής στιγμής (timing) - η οποία έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Από την άλλη πλευρά, χιλιάδες Ιταλοί καταθέτες (η Ιταλία είναι η πιο επικίνδυνη χώρα της Ευρωζώνης, λόγω χρέους και μεγέθους – κίνδυνος για το οποίο δεν μπορεί να προετοιμαστεί η Γερμανία, όσο και αν το θέλει), εισβάλουν μαζικά στις τράπεζες τους - με στόχο να προστατεύσουν τα χρήματα τους από τυχόν, ανάλογη με την Ελλάδα, κατάληξη της χώρας τους. Παράλληλα, όλοι σχεδόν οι Ιταλοί πουλούν τις μετοχές τους, γνωρίζοντας ότι οι τιμές τους θα εκμηδενισθούν. Το ίδιο συμβαίνει και στην Πορτογαλία, στο Βέλγιο, στην Ιρλανδία στην Ισπανία, στις Η.Π.Α., στη Γερμανία και αλλού, οι κυβερνήσεις των οποίων αναγκάζονται να σταματήσουν τη λειτουργία τόσο των τραπεζών, όσο και των χρηματιστηρίων τους – ολοκληρώνοντας τον απόλυτο πανικό.

Ελάχιστο χρονικό διάστημα αργότερα, αφού οι ειδήσεις κυκλοφορούν πλέον αστραπιαία με τη βοήθεια του διαδικτύου, η μία χώρα μετά την άλλη αντιμετωπίζουν εάν όχι χειρότερα, τουλάχιστον τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα – ακόμη και οι υπερδυνάμεις. Οι μετοχές καταρρέουν, οι τιμές των πρώτων υλών επίσης (πετρέλαιο κλπ.), τα νομίσματα παραπαίουν, ενώ τα πολύτιμα μέταλλα, ειδικά ο χρυσός και το ασήμι, «απογειώνονται» – κυρίως λόγω της δυνατότητας τους να χρησιμοποιούνται σαν ανταλλακτικά μέσα, στη θέση των χαρτονομισμάτων. Φυσικά αυξάνουν γεωμετρικά και οι τιμές των τροφίμων, μεταξύ άλλων σαν επακόλουθο του υπερπληθωρισμού.

Τέλος χιλιάδες άνεργοι, ιδίως νέοι, μεταναστεύουν στο εξωτερικό, τα σύνορα μένουν ακάλυπτα, η λαθρομετανάστευση ξεπερνάει κάθε προηγούμενο, ενώ στις πλούσιες χώρες της Ευρώπης, ειδικά στη Γερμανία, εισβάλλει ένα πλήθος πεινασμένων κάθε φυλής, το οποίο έχει περάσει μέσα από τη χώρα μας, την Ιταλία και την Ισπανία, αναζητώντας νέα πατρίδα. Η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, ενώ μάταια προσπαθεί η «πολιτισμένη» Ευρώπη να αναχαιτίσει την τρομακτική απειλή.

Η ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑ

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ο λαός συνέρχεται από το πρώτο σοκ, ξεπερνάει τους φόβους του (αφού δεν έχει πλέον να χάσει τίποτα) και βγαίνει οργισμένος στους δρόμους – επαναστατώντας και επιθυμώντας με μανία να τιμωρήσει τους ενόχους. Το ίδιο συμβαίνει λίγο αργότερα και στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στη Γαλλία «προληπτικά», στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία, στις Η.Π.Α., καθώς επίσης σε πολλές άλλες χώρες του πλανήτη - με αποτέλεσμα να εκδιώκονται όλα τα κόμματα και οι σαθρές, ανίκανες ή διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος.

Το απόλυτο χάος, σε συνδυασμό με την αναρχία, είναι πλέον γεγονός, ενώ το θέμα της διάλυσης της Ευρωζώνης ένα εντελώς «δευτερεύον» ζήτημα - δηλαδή, καθόλου σημαντικό για το μέλλον της Ευρώπης ή του πλανήτη, ο οποίος φαίνεται να απειλείται με την επιστροφή στο παρελθόν, σαν αποτέλεσμα της πρώτης αυτής «λαϊκής» εξέγερσης, σε παγκόσμια κλίμακα.

Στη συνέχεια όμως οι Έλληνες, αφού έχουν πλέον εκτονωθεί καταστρέφοντας και τιμωρώντας, συνειδητοποιούν ότι δεν έφτασε το τέλος του κόσμου. Άλλωστε και η αχάριστη Γερμανία, ενθυμούνται, διαθέτοντας μία πραγματικά χαρισματική ηγεσία, είχε αναδιαρθρώσει τα χρέη της το 1953, παρά το ότι αποτελούσαν μόλις το 40% του ΑΕΠ της – με τη διαγραφή μεγάλου μέρους τους, καθώς επίσης με μακροπρόθεσμες δόσεις αποπληρωμής για το υπόλοιπο, οι οποίες δεν ξεπερνούσαν το 4% των «ελλειμματικών» τότε εξαγωγών της (η ουσιαστική αιτιολογία του δήθεν γερμανικού θαύματος, σε συνδυασμό με το σχέδιο Marshall που «δώρισαν» στη χώρα οι Η.Π.Α., λόγω της σπουδαιότητας της για τον ψυχρό πόλεμο). Έτσι λοιπόν οι Έλληνες, μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα, εκλέγουν μία εντελώς νέα πολιτική ηγεσία, επιλέγοντας ένα πολίτευμα που επιτρέπει την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση του κράτους (Άμεση Δημοκρατία).

Παράλληλα, ηρεμούν και αποφασίζουν να καταναλώνουν μόνο όσα παράγουν – επειδή δεν μπορούν πλέον να χρηματοδοτούν ένα ελλειμματικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, εφόσον δεν τους δανείζει κανείς. Αρχίζουν λοιπόν να επενδύουν, να εργάζονται εντατικά και να παράγουν, αξιοποιώντας σωστά τον τεράστιο πλούτο της χώρας τους (Ναυτιλία, Τουρισμός, Γεωργία).

Από την άλλη πλευρά, το δημόσιο υποχρεώνεται να ξοδεύει όσα εισπράττει και τίποτα περισσότερο, αφού επίσης δεν το δανείζει κανείς – οπότε παύουν να υπάρχουν ελλείμματα (ζημίες) στους ετήσιους προϋπολογισμούς του. Ταυτόχρονα, σταματάει εντελώς η διαπλοκή και η διαφθορά, από τον φόβο της επανάληψης της τιμωρίας εκ μέρους των Πολιτών - οι οποίοι πλέον συμμετέχουν ενεργά στη διαχείριση του κράτους τους, ψηφίζοντας με ανιδιοτέλεια.

Ανάλογα αντιδρούν και οι Πολίτες όλων των άλλων χωρών, με αποτέλεσμα να επανέρχεται η λογική και η ηρεμία στον κόσμο – ενώ το βιοτικό επίπεδο κάθε χώρας ισορροπεί με την απόδοση της πραγματικής οικονομίας της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Λίγο αργότερα, ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος φτάνει στο τέλος του, χωρίς ευτυχώς να εξελιχθεί σε στρατιωτικό - αφού η ανθρωπότητα έχει πλέον ωριμάσει. Ειδικά η ΕΕ, κατανοώντας τους πολλαπλούς μελλοντικούς κινδύνους, στους οποίους είναι εκτεθειμένη (στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στην Ευρώπη έμενε το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ σύντομα η «συμμετοχή» της θα μειωθεί κάτω από το 5%), τοποθετεί την δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης σε πρώτη προτεραιότητα, αφήνοντας κατά μέρος τους εθνικιστικούς εγωισμούς - υποχρεώνοντας τη Γερμανία να επιλέξει μεταξύ της ισότιμης συμμετοχής ή του εξοστρακισμού της.

Η Γερμανία συμμετέχει ισότιμα, συμφωνώντας παράλληλα για την εξόφληση των αποζημιώσεων που οφείλει στην Ελλάδα, καθώς επίσης για την «προοδευτική φορολόγηση» των κρατών, με στόχο την αναδιανομή των πλεονασμάτων-ελλειμμάτων εντός Ευρωζώνης - αφού γνωρίζει πολύ καλά το βαρύ τίμημα της απομόνωσης (από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο). Όλοι οι υπεύθυνοι της κρίσης τιμωρούνται και το χρηματοπιστωτικό σύστημα αναδιαρθρώνεται εξ ολοκλήρου.

Η μόχλευση απαγορεύεται, τα παράγωγα επίσης, οι τράπεζες υποχρεώνονται να δανείζουν μόνο τις καταθέσεις τους, κάποιες κλείνουν ή κρατικοποιούνται, διαχωρίζονται σε εμπορικές-επενδυτικές (Glass-Steagall), φορολογούνται ισότιμα και τα πολύ μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (too big to fail) τεμαχίζονται. Περαιτέρω, η φοροαποφυγή των πολυεθνικών «διώκεται» (καταργούνται οι off shore εταιρείες, ελέγχεται η υπερτιμολόγηση κλπ.), οι συναλλαγματικές μάχες σταματούν με τη συνδρομή ενός καινούργιου «Bretton Woods» βασισμένου σε ένα καλάθι νομισμάτων με τη συμμετοχή του χρυσού, το ΔΝΤ επαναπροσδιορίζεται, η Παγκόσμια Τράπεζα επίσης και τα τοκογλυφικά χρέη «αναδιαρθρώνονται».

Ειδικότερα, τα χρέη των κρατών προσαρμόζονται στις δυνατότητες αποπληρωμής τους (στην Ελλάδα διαγράφεται το 70% των οφειλών, αφού το δημόσιο χρέος της θα έχει ενδιάμεσα ξεπεράσει τα 450 δις €, λόγω του κόστους της στάσης πληρωμών), ενώ ανάλογα ρυθμίζονται και τα χρέη των πολιτών.

Τέλος, η δημιουργία θέσεων εργασίας αποτελεί διεθνή προτεραιότητα, παράλληλα με το Κράτος Δικαίου, ενώ η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση αναθεωρείται. Ταυτόχρονα, η Πολιτική αναλαμβάνει ξανά τα ηνία, στηριζόμενη σε εντελώς διαφορετικές βάσεις και σε ένα νέο πολίτευμα - το οποίο επιτρέπει την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών.




Ο γερμανικός τύπος σχολιάζει τα νέα μέτρα, στα οποία συμφώνησαν οι πολιτικοί αρχηγοί στην Ελλάδα. Οι περισσότερες εφημερίδες αμφισβητούν ότι με αυτόν τον τρόπο θα δοθεί λύση στο αδιέξοδο της χώρας.

Η Süddeutsche Zeitung παρατηρεί με αφορμή τα νέα μέτρα λιτότητας:
«Η Ελλάδα δεν μπορεί να σωθεί ούτε με τη μείωση των κατώτατων μισθών, ούτε με τις μειώσεις των αποδοχών, που παγώνουν έως ότου η ανεργία πέσει κάτω από 10%. Από πού θα προκύψουν νέες θέσεις εργασίας; Προς το παρόν καμία μεγαλύτερη επιχείρηση δεν θα επενδύσει στην Ελλάδα. Γι' αυτό και δεν θα προχωρήσει η υπόθεση των ιδιωτικοποιήσεων. Χαμηλότερες αποδοχές σημαίνουν μόνο: λιγότερα έσοδα για το δημόσιο και περιορισμό της κατανάλωσης. Άδεια θα παραμείνουν επίσης και τα ασφαλιστικά ταμεία. Η Ελλάδα είναι βαρέλι χωρίς πάτο.
«Το μόνο που απομένει είναι ένα ριζικό κούρεμα από τους μεγάλους ιδιώτες πιστωτές, όπως οι τράπεζες κα τα hedge funds. Το μερίδιό της θα πρέπει να καταβάλει και η ΕΚΤ. Στη συνέχεια η Ελλάδα χρειάζεται ένα σχέδιο Μάρσαλ. Όλα αυτά έχουν αναμφίβολα κόστος και τα αποτελέσματα θα αργήσουν να φανούν. Δεν υπάρχει όμως καμία ρεαλιστική εναλλακτική λύση».

Ο φόβος μπροστά στο μεγάλο βήμα

Η εφημερίδα Die Welt δεν είναι πεπεισμένη ότι η λύση της κρίσης στην Ελλάδα βρίσκεται στις περικοπές και τις απολύσεις:
«Αν δούμε τα πράγματα από οικονομική σκοπιά τότε η Ελλάδα θα έπρεπε να εγκαταλείψει την ευρωζώνη διότι είναι οικονομική αδύναμη και επειδή το επίπεδο της δημόσιας διοίκησής δεν αρκεί για να συμπορευθεί με τις άλλες χώρες-μέλη. Από πολιτική άποψη όμως, εκείνοι που διαχειρίζονται την κρίση τόσο στην Αθήνα όσο και στο εξωτερικό φοβούνται να κάνουν ένα τόσο μεγάλο βήμα».

Την αποτελεσματικότητα των μέτρων αμφισβητεί και η Frankfurter Rundschau:
«Ποιο θα είναι το κέρδος μιας γενικής μείωσης μισθών σε μια χώρα, στην οποία οι εξαγωγές αποτελούν μόλις το 8% του ΑΕΠ; Ίσως όμως η υποταγή της Αθήνας να συμβάλλει στην σταθερότητα στην ευρωζώνη. Διότι η σκληρότητα σε βάρος της οικονομικά ασήμαντης Ελλάδας, όπως άλλωστε και το δημοσιονομικό σύμφωνο, έχουν ένα και μοναδικό σκοπό: να ξεκαθαρίσουν τους συσχετισμούς δυνάμεων στην Ευρώπη».

Καμία ευκαιρία δεν δόθηκε στον Λουκά Παπαδήμο

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung αναφέρεται στο έργο της ελληνικής κυβέρνησης σε πρωτοσέλιδο σχόλιό της με τίτλο «Αποτυχία στην Αθήνα»:
«Η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες. Το γεγονός αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μικρή διάρκεια της θητείας της. Τι μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε λίγους μόνο μήνες σε μια χώρα που χρειάζεται ριζικές αλλαγές; Και όλα αυτά υπό αντίξοες συνθήκες, με έναν ανεπίσημο κυβερνητικό συνασπισμό κομμάτων, του οποίου τα μέλη μισούνται μεταξύ τους μέχρι θανάτου και προετοιμάζονται για τις επόμενες εκλογές.
Στον Λουκά Παπαδήμο δεν δόθηκε εξ αρχής καμία ευκαιρία, ούτε η δυνατότητα να την εκμεταλλευθεί. Εκείνοι που θα μπορούσαν να πληρώσουν φόρους έχουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Απομένουν οι φτωχότεροι να πληρώσουν το λογαριασμό και είτε δεν θέλουν πλέον να το πράξουν, είτε δεν μπορούν».

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος
Υπεύθ. Σύνταξης: Άρης Καλτιριμτζής



Αφορμή για την ανάρτησή μου, μετά από καιρό αποχής, η οποία οφειλόταν σε απογοήτευση σε βαθμό αηδίας λόγω των πολιτικών εξελίξεων, είναι η σημερινή συνέντευξη του Καρατζαφέρη.

Από την τελευταία ανάρτησή μου έχει παρέλθει χρόνος. Παρά το γεγονός ότι, δεδομένα, ο πολιτικός χρόνος τρέχει γρηγορότερα από τον φυσικό χρόνο, η εντύπωσή μου είναι ότι ζήσαμε – και ζούμε – ένα διαρκές deja vu.

Είδαμε τις παλινωδίες του ΓΑΠ, τις κυβιστήσεις του Σαμαρά και τον οπορτουνισμό του Καρατζαφέρη. Αυτά όλα συντέλεσαν στο η χώρα να είναι μονίμως εκβιαζόμενη από τους Ευρωπαίους «εταίρους» της. Το σημαντικότερο όμως, και πέραν πάσης αμφισβήτησης, λογικής ή και φαντασιακής, είναι ότι οι προαναφερόμενοι το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι η σωτηρία τους κι όχι η σωτηρία της Πατρίδας.

Ο ΓΑΠ προσπαθεί να κρατήσει το μαγαζάκι του μπαμπά, την Πασοκ Α.Ε., σε μία προσπάθεια να επανέλθει ως σωτήρας, συνυπολογιζομένης της φθοράς του Βενιζέλου. Ο Σαμαράς δεν διστάζει προ ουδενός προκειμένου να γίνει Πρωθυπουργός. Ο Καρατζαφέρης αρέσκεται στην ανακατωσούρα, ελπίζοντας να αποτελεί πόλο στήριξης του εκάστοτε κυβερνητικού σχήματος.

Παρατηρώ τις απεγνωσμένες προσπάθειες των συστημικών εξουσιαστών και των παπαγάλων τους στα ΜΜΕ να προσπαθούν να συγκρατήσουν τα ποίμνιά τους μοιράζοντας αφειδώς κουτόχορτο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, η στροφή του MEGA Channel και τoυ Ομίλου Κουρή, και το υψηλό ποσοστό του Κουβέλη στη δημοσκόπηση που παρουσίασε ο ΣΚΑΪ. Βλέπουμε, και όσοι έχουμε μυαλό γελάμε με τις αδέξιες και άθλιες μεθοδεύσεις. Κι όμως τα πρόβατα είναι ακόμη μαντρωμένα.

Περί Ντόρας, Κουβέλη (δεκανίκι του εκσυγχρονιστικού Πασοκ) και Αριστεράς, πούρας (ΚΚΕ) και ροζ (Σύριζα) δεν θεωρώ πως πρέπει να γίνει λόγος. Όλοι αυτοί δε μπορούν να αποτελέσουν δυνάμεις ρήξης και αλλαγής για λόγους οι οποίοι είναι προφανείς ακόμη και σε μικρά παιδιά και δε πρόκειται να τους δώσω αξία αναπτύσσοντάς τους.

Εν κατακλείδι, με αυτούς που μας έφεραν εδώ δεν σώζεται η Πατρίδα. Η μόνη λύση είναι η εμφάνιση ενός Πραγματικού Πατριώτη, που θα σηκώσει το λάβαρο, θα κηρύξει την επανάσταση απέναντι στο σάπιο, θα συγκρουστεί με τα συμφέροντα που λυμαίνονται την χώρα και θα χαράξει νέο δρόμο, δημιουργώντας με όραμα μία Ελλάδα αρίστων και όχι αχρήστων.

Dum spiro spero.


Τώρα μας λείπουν τα μηδενικά. Τα πολλά μηδενικά της δραχμής. Οταν την αποχαιρετούσαμε στις αρχές του 2001, κανείς δεν φανταζόταν πόσο θα τη νοσταλγούσαμε. Είχε τα άσχημά της βέβαια. Μας φαίνονταν ακριβά τα γερμανικά αυτοκίνητα, τα γαλλικά αρώματα, τα ιταλικά ρούχα. Ακρίβεια, πληθωρισμός, υψηλά επιτόκια. Οχι όμως κατάρρευση. Ούτε δάνεια από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ για να ξεπληρώσουμε τα άλλα δανεικά. Τα δάνειά μας τότε σε δραχμές ήταν. Αν δεν είχαμε να τα πληρώσουμε, ο Χολαργός να ’ταν καλά. Τυπώναμε δεκαχίλιαρα, αν και τώρα μάλλον θα είχαμε βγάλει και το πενηνταχίλιαρο.

Ομως στην εποχή του ευρώ, τα πράγματα άλλαξαν. Και μπορεί τελευταία στιγμή να γλιτώσαμε την πτώχευση. Αλλά το ρολόι μετράει τον χρόνο μέχρι την αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Το Χρηματιστήριό μας το έχει ήδη καταγράψει το «κούρεμα», όπως λέγεται στις αγορές η χασούρα στο κεφάλαιο. Μένει τώρα και το κούρεμα των ομολογιούχων. Οι οποίοι, και αυτοί, μάλλον τώρα νοσταλγούν τις δραχμές.

Ευρωπαίοι;

Εντεκα χρόνια περάσανε σχεδόν από την είσοδο του ευρώ στη ζωή μας. Οταν τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς του 2001 τα ΑΤΜ των τραπεζών άρχισαν να μοιράζουν ευρώ, αισθανθήκαμε δικαιωμένοι. Γίναμε επιτέλους Ευρωπαίοι. Δεν καταλάβαμε όμως ότι η αλλαγή δεν ήταν η απλή ανταλλαγή των δραχμών με τα καινούργια, κολλαριστά χαρτονομίσματα.

Οταν κλείδωσε η ισοτιμία του ευρώ έναντι της δραχμής στο 340,75 δεν καταλάβαμε ότι η αλλαγή δεν ήταν μια απλή λογιστική πράξη. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι;
Οπως και τώρα, μια μικρή χώρα, χωρίς βιομηχανία και εξαγωγές, ήμασταν. Από τον τουρισμό ζούσαμε και ήμασταν φθηνοί. Φθηνοί τουλάχιστον για τους άλλους. Τους Γερμανούς, τους Αμερικανούς, τους Ολλανδούς. Ακόμα και για τους Ιταλούς, φθηνοί ήμασταν. Και αυτό ήταν το βασικό ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα και κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να το κρατήσουμε.

Από το 1981 και μετά, κατά μέσο όρο η δραχμή διολίσθαινε περίπου 11% κάθε χρόνο. Οταν η διολίσθηση δεν έφθανε, κάναμε και μία υποτίμηση ώστε να έρθουμε πάλι στα ίσια μας. Μπακαλίστικο το σύστημα, αλλά λειτουργούσε. Ανάπτυξη είχαμε, τουλάχιστον ονομαστική, και αυτό μας έφθανε. Το χρέος μας σε δραχμές ήταν κυρίως και αυτό μας βόλευε αφάνταστα. Και εμάς και τους πιστωτές μας. Η διολίσθηση της δραχμής έφερνε πληθωρισμό και ξεπληρώναμε τα δανεικά με πληθωρισμένες δραχμές. Το ξέραμε εμείς, το ήξεραν και οι αγορές, οι οποίες μας δάνειζαν με διψήφια επιτόκια για να αντιμετωπίσουν το ρίσκο του νομίσματος.

Αλλάζοντας νόμισμα, το οικονομικό μας σύστημα έπρεπε να είχε αλλάξει. Να νοικοκυρευτεί, να γίνει πιο «ευρωπαϊκό», τουλάχιστον όπως το ερμήνευαν οι Γερμανοί, οι οποίοι επέβαλαν και τους όρους της Συνθήκης του Μάαστριχτ προκειμένου να εγκαταλείψουν το μάρκο. Δεν καταλάβαμε; Δεν ξέραμε; Δεν έχει σημασία. Αν απομακρυνθείς από το ταμείο, κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται.

Οι δραχμές του 2011

Το βασικό μας πρόβλημα σήμερα είναι ότι η οικονομία μας δεν είναι ανταγωνιστική. Πιο συγκεκριμένα, είμαστε ακριβοί. Ακριβοί στους μισθούς, ακριβοί στις συντάξεις, αλλά κυρίως ακριβοί στις τιμές των αγαθών. Ακριβοί όμως είμαστε σε ευρώ. Αν είχαμε μείνει στις δραχμές θα ήταν μια άλλη ιστορία. Από το 1981 μέχρι τα τέλη του 2000, η μέση ετήσια διολίσθηση της δραχμής έναντι του γερμανικού μάρκου ήταν σχεδόν 11%.

Οταν «κλείδωσε» η ισοτιμία, αυτή είχε διαμορφωθεί στο 175 περίπου, από 24 στις αρχές του 1981. Αν είχε διατηρηθεί ο ίδιος ρυθμός διολίσθησης έκτοτε, σήμερα η ισοτιμία της δραχμής έναντι του μάρκου θα ήταν σχεδόν 500, δυόμισι φορές δηλαδή παραπάνω. Καθώς η ισοτιμία έχει διατηρηθεί σταθερή τα τελευταία δέκα χρόνια, αυτή είναι και μια καλή ένδειξη της απώλειας της ανταγωνιστικότητάς μας. Σε δέκα χρόνια γίναμε 3 φορές πιο ακριβοί για τους Γερμανούς.

Βέβαια και οι άλλοι Νοτιοευρωπαίοι ακολουθούσαν αντίστοιχη στρατηγική. Η είσοδός της Ιταλίας στο ευρώ, στοίχησε και σε αυτή σε ανταγωνιστικότητα έναντι των Γερμανών. Η αλήθεια είναι ότι αυτό παραγνωρίζει μερικά σημαντικά πλεονεκτήματα από την είσοδο στο ευρώ. Είναι όμως αυτά τα πλεονεκτήματα επαρκή για να ξεπεράσουν τα μειονεκτήματα; Για τους Γάλλους, τους Ιταλούς, ακόμα και για τους Ισπανούς, αυτό είναι ιδιαίτερα πιθανό. Για μας, όμως, εξαιρετικά αμφίβολο.


  • Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος
Δόλιοι και άρπαγες. Εφιάλτες και Ηρόστρατοι, μαζί.

Η πολιτική τους ισοδυναμεί με κοινωνικό ολοκαύτωμα.

Φτιάχνουν μια ζούγκλα με τους ίδιους να έχουν αναλάβει τους ρόλους των κανίβαλων και των παχύδερμων.

Εξοντώνουν, εξαπατούν, τρομοκρατούν, κινδυνολογούν, εκβιάζουν, παραχαράσσουν, πλαστογραφούν, διαστρεβλώνουν.
Αποφασίζουν και διατάζουν!

Είναι μια στυγνή κομαντατούρ της πλουτοκρατίας.
Μια ακρίδα που έχει επιπέσει επί της κεφαλής του ελληνικού λαού.

Κατάργησαν μισθούς.

Εκμηδένισαν συντάξεις.

Διέγραψαν εργασιακά δικαιώματα.

Γύρισαν τη ζωή 100 χρόνια πίσω.

Φέσωσαν την Ελλάδα μέχρι Δευτέρας Παρουσίας.

Τίναξαν τους φόρους και τα χαράτσια στα ύψη.

Εφεραν στον τόπο τα βαμπίρ του ΔΝΤ.

Ξεπουλούν ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει δημόσια περιουσία και πατρίδα.

Υπήγαγαν τη χώρα στους εγχώριους «πατριώτες» και τους διεθνείς «δανειστές» και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο.

Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, οι «λαγοί» του ΛΑ.Ο.Σ., το ΔΝΤ, η ΕΕ, η ΕΚΤ, οι πρωθυπουργοί τους, δηλαδή, οι εγχώριες και οι διεθνείς τρόικες με όλα τους τα παρακολουθήματα και δεκανίκια
πρέπει να αντιμετωπιστούν ως το αδίστακτο εκτελεστικό απόσπασμα που - με ελεύθερο σκοπευτή τα καθεστωτικά ΜΜΕ - έχουν στήσει οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες.

Μια ολιγαρχία που κάθε πόρος της στάζει το αίμα και τον ιδρώτα του εργάτη που τον οδηγούν στον πλήρη εξανδραποδισμό, του άνεργου, του άστεγου, του πεινασμένου που τον οδηγούν στον αφανισμό.

Ηρθε η ώρα ο ελληνικός λαός να πάψει να είναι εκείνος ο «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος».

Να πάψει να σταυροκοπιέται στους ψευτοσωτήρες προσμένοντας το χαμό του.

Να πάψει να πορεύεται με «βάρκα» τον «Τιτανικό» και με τιμονιέρηδες τους μούτσους που γινήκανε καπεταναίοι.

Να πάψει να ποδηγετείται από τους «πειρατές» που έχουν για έμβλημα την «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων, που έχουν για πυξίδα τους τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών, που έχουν για σημαία τους την «περιορισμένη εθνική κυριαρχία» της δικής τους «περιορισμένης» πολιτικής αξιοπρέπειας!

Τα ενεργούμενα της πλουτοκρατίας νομίζουν ότι τα πράγματα συνεχίζουν να είναι όπως χτες. Ας το νομίζουν.
Δε νοούν τίποτα από τα λόγια του ποιητή:

«Αρκεί στον τοίχο
ανεπαίσθητη ρωγμή
να τον γκρεμίσει».


Με άλλα λόγια: Η Ιστορία δεν τελείωσε.

Τώρα αρχίζει!

Θα το διαπιστώσουν γρήγορα.

Πολύ νωρίτερα απ' όσο φαντάζονται.



Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

  • Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν
Σε ποιούς απευθυνόσουν ρε Α. Σαμαρά;

Στο 1 εκατομμύριο ανέργους;
Στις ατέλειωτες σειρές των συσσιτίων;
Στους ανιχνευτές των σκουπιδιών;
Στα παιδάκια που λιποθυμούν λόγω ασιτίας;
Στους άστεγους που πεθαίνουν από το κρύο;
Στο ¼ των Ελλήνων που ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας;
Στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά;
Στους κατεστραμμένους μικροεπιχειρηματίες που είναι έτοιμοι να περάσουν τη θηλεία στο λαιμό τους;
Στους μικροσυνταξιούχους που μετράνε ακόμα και τις μπουκιές που καταπίνουν;
Στους νεομετανάστες;
Στους… Στους… Στους…

Ποιούς τρομοκρατούσες;

Αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα;
Αυτούς που η μαφία των πολιτικών και των διαπλεκομένων τον ιδρώτα κατάκλεψε;

Τί θλιβερές ανοησίες ήταν αυτές που χωρίς ίχνος ντροπής εκστόμισες ανόητε;

Άδεια ράφια, τρόφιμα με το δελτίο, έλλειψη καυσίμων, χάος, φτώχεια, εξαθλίωση, δυστυχία…
Όλα αυτά αν δεν ψηφιστεί το γαμημένο μνημόνιο…

Σε ποιους απευθύνεσαι ρε ηλίθιε;

Από όσα ανέφερες ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε, τι είναι αυτό που έχουν οι εξαθλιωμένοι Έλληνες;

Ούτε να πάρουν τα απαραίτητα έχουν, Ούτε να ντυθούν, Ούτε να ζεσταθούν, Ούτε να ελπίζουν… Ούτε… ούτε… ούτε…

Σε άλλο κόσμο ζεις θλιβερέ Σαμαρά!

Σήμερα υπέγραψες την πολιτική σου καταδίκη που θα σου δώσει τον τίτλο του πλέον ανίκανου πολιτικού…

Σαν τον δρομέα που έτρεξε μόνος του σε αγώνα δρόμου… και βγήκε δεύτερος!

Εύγε!!!