Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Ιαν 2013


Του Σπύρου Δημητρέλη  

Νέο μπαράζ φορολογικών επιβαρύνσεων φέρνει εντός του 2013 η επέκταση του συστήματος των αντικειμενικών τιμών σε κάθε γωνιά της χώρας. Χθες επισήμως το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε ότι στις προθέσεις του είναι να επεκταθούν οι αντικειμενικές τιμές παντού, μια απόφαση που θα φέρει σημαντικές επιβαρύνσεις στους περίπου 880 δήμους της χώρας που περιλαμβάνουν εκτάσεις οι οποίες βρίσκονται εκτός αντικειμενικού συστήματος προσδιορισμού της αξίας των ακινήτων. Μάλιστα, η επιβάρυνση σε πολλές περιπτώσεις θα είναι διπλή καθώς εκτός από την αύξηση της φορολογητέας αξίας των εκτάσεων και των κτισμάτων λόγω της ένταξής τους στο αντικειμενικό σύστημα, θα έρθει και η «ευθυγράμμιση», όπως ορίζει το μνημόνιο, των αντικειμενικών με τις εμπορικές τιμές που στις περισσότερες περιοχές μεταφράζεται σε αυξήσεις.

Με βάση το υφιστάμενο φορολογικό καθεστώς τόσο τα κτίσματα όσο και οι εκτάσεις που βρίσκονται εκτός αντικειμενικού συστήματος προσδιορισμού των τιμών τους, είναι κατά κανόνα ευνοημένα σε σχέση με ό,τι ισχύσει για τα εντός αντικειμενικού προσδιορισμού ακίνητα. Η αξία των κτισμάτων εκτός αντικειμενικού συστήματος δεν υπολογίζεται με βάση την τιμή ζώνη που ισχύει στις περισσότερες περιοχές της χώρας, αλλά με βάση έναν περίπλοκο υπολογισμό που αφετηρία του είναι η «τιμή εκκίνησης» του κόστους κατασκευής προσαυξημένη συνήθως κατά 40% ή 50% ανάλογα με το είδος του κτίσματος. Ωστόσο, κατά κανόνα η τιμή εκκίνησης έστω και προσαυξημένη είναι κατά πολύ χαμηλότερη από την αντίστοιχη αντικειμενική τιμή που ισχύει στα όρια του ίδιου δήμου. Οι διαφορές σε πολλές περιπτώσεις ανέρχονται έως και σε 40% σε σχέση με τη αντικειμενική τιμή ζώνης που ισχύει σε περιοχές εντός των ορίων του ίδιου νομού που είναι ενταγμένες στο αντικειμενικό σύστημα.

Με την ένταξη στο αντικειμενικό σύστημα μια σειρά από φόρους και τέλη θα αυξηθούν
Σε αυτά περιλαμβάνονται τα εξής:
χαράτσι στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, 
Φόρος Ακίνητης Περιουσίας, 
Τέλος Ακίνητης Περιουσίας, 
φόροι μεταβίβασης, κληρονομιών, δωρεών, γονικής παροχής, 
τέλη έκδοσης οικοδομικών αδειών, 
τεκμήρια διαβίωσης κατοικιών 
και δεκάδες άλλοι φόροι.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει».  Χένρυ Κίσσινγκερ
Της Αλεξάνδρας Τράγκα 

Ένα χωρίς προηγούμενο σχέδιο εκφυλισμού της ελληνικής κοινωνίας με κύρια θύματα όλες τις εκφάνσεις του πολιτισμού μας, από τη γλώσσα, την ιστορία και την τέχνη, μέχρι την ένδυση και τις διατροφικές μας συνήθειες, έχει τεθεί σε εφαρμογή τα τελευταία μαύρα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Συνεπικουρούμενες από ύποπτα κέντρα του εσωτερικού και του εξωτερικού, με την αμέριστη συμπαράσταση και συνδρομή των ιδιοκτητών ορισμένων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, οι πολιτικές ελίτ –ως άριστοι γνώστες της τεχνικής ελέγχου των μαζών- επέλεξαν συνειδητά τον αποπροσανατολισμό και αποξένωση του λαού από τις αιώνιες αξίες της φυλής μας, προσπαθώντας να τις κλείσουν οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Η προβολή και επιβολή του ξενόφερτου lifestyle ως του μόνου modus vivendi, η αλλοίωση της ιστορίας μας, η εισαγωγή των «greeklish» ως μέσου γραπτής επικοινωνίας μεταξύ της μαθητιώσας νεολαίας, η συνειδητή διαστρέβλωση της ιστορίας μας, η περιθωριοποίηση των ελληνικών έργων τέχνης και η θεοποίηση των αντίστοιχων αλλοδαπών, έχουν ως απώτερο στόχο την αλλοτρίωση, ομογενοποίηση, αφομοίωση και την εν μέρει απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας.

«Η αλλαγή με οποιονδήποτε τρόπο, ενός πολιτισμού που έχει διαμορφωθεί με την πάροδο της ιστορίας και κυριάρχησε στη ζωή των ανθρώπων, σημαίνει τον αφανισμό του πολιτισμού αλλά και του ίδιου του λαού που τον φέρει», γράφει στο βιβλίο του «Η Ανατομία του Πολέμου στο Κουρδιστάν» (εκδ. Ινφογνώμων), ο Μουράτ Καραγιλάν, και τονίζει πώς «η αφομοίωση, αποτελεί γενοκτονία του ανθρώπινου πολιτισμού». 

H αμερικανική ήπια ισχύς ως μέσο επιρροής 
Σύμφωνα με τον Joseph Nye, Κοσμήτορα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και υφυπουργό Άμυνας της κυβέρνησης Κλίντον, «μια χώρα μπορεί να πετύχει τα αποτελέσματα που επιθυμεί στην παγκόσμια πολιτική επειδή άλλες χώρες θαυμάζοντας τις αξίες της, μιμούμενοι το παράδειγμά της, φιλοδοξώντας να φθάσουν στο επίπεδό της σε ευημερία και ελευθερία κάνουν το παν για να την ακολουθήσουν».

Ορίζει λοιπόν ως ήπια ισχύ ως την ικανότητα «να πείθεις τους άλλους να επιθυμούν αυτό που εσύ επιθυμείς, χωρίς όμως οι ίδιοι να γνωρίζουν ότι αυτό που εκείνοι θέλουν είναι τελικά δική σου επιλογή». 

Ενστερνιζόμενα το αμερικανικό αξιακό πλαίσιο, ελληνικά πολιτικά «τζάκια» (τα περισσότερα μέλη εκ των οποίων ολοκλήρωσαν τις σπουδές στους στις ΗΠΑ) και ιδιοκτήτες Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, επέλεξαν να γίνουν όργανα της αμερικανικής ήπιας ισχύος και διπλωματίας, διά της «εκπαίδευσης» των Ελλήνων πολιτών στον αμερικανικό τρόπο ζωής.

Μουσική, ταινίες και σειρές προερχόμενες από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, η παραγωγή και κατανάλωση «γρήγορου φαγητού», η θεοποίηση της αμερικανικής ένδυσης και φυσικά η στείρα μίμηση και απομίμηση του τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς των αμερικανών πολιτών, αποτελούν τα κύρια αίτια άμβλυνσης του αντιαμερικανισμού που εκδηλώθηκε με ιδιαίτερη σφοδρότητα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70.


Η υπαγωγή της χώρας μας και στην τουρκική ήπια ισχύ 
Στο τοπ 20 των χωρών με τη μεγαλύτερη ήπια ισχύ στον κόσμο, πλέον συγκαταλέγεται και η Τουρκία. Αυτό τουλάχιστον καταδεικνύει η ετήσια έρευνα «Παγκόσμια Ήπια Ισχύς» του περιοδικού Monocle.

Καταλύτης για να λάβει αυτή τη θέση, ήταν οι τηλεοπτικές σειρές που προβάλλονται στην Ευρώπη και στην Μέση Ανατολή, αλλά και οι νέες διαδρομές που έχουν εγκαινιάσει οι Τουρκικές Αερογραμμές.

Και την ώρα που ο Πρόεδρος των ελληνικών μειονοτικών ευαγών ιδρυμάτων στην κ. Λάκης Βίγκας, προέβη σε διαμαρτυρία ενώπιον του τουρκικού Ανώτατου Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου με αφορμή τον τρόπο με τον οποίο προβάλλεται η ελληνική μειονότητα της Τουρκίας στα τουρκικά σίριαλ, οι Έλληνες πολίτες επιλέγουν να αυξήσουν τα νούμερα τηλεθέασης της «Σιλά» και του σφαγέα των λαών «Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή».

Αδιαμφισβήτητος όμως είναι και ο ενδοτισμός των πολιτικών μας ταγών αναφορικά με τη συγγραφή και διδασκαλία βιβλίων της ελληνικής ιστορίας από την οπτική της… γείτονος!

«Υπό ελληνική κατοχή βρίσκονται τα νησιά του Αιγαίου». Αυτό διδάσκονται στο σχολείο οι Τούρκοι μαθητές, την ώρα που η Ελλάδα διαγράφει τη σφαγή της Σμύρνης από τα σχολικά της εγχειρίδια στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης ελληνοτουρκικής προσέγγισης.

Και ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκοντο μέχρι πρότινος τα Ελληνόπουλα στην ΣΤ’ Δημοτικού εξυμνούσε τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την τουρκοκρατία, το αντίστοιχο τουρκικό εγχειρίδιο διδάσκει στους μαθητές ότι «η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει την ειρήνη στο Αιγαίο»!


Μόνη λύση η επιστροφή στις ρίζες
Το πρώτα ερωτήματα που θα πρέπει να θέσει κανείς στον εαυτό του, σε τούτη την κρίσιμη συγκυρία, είναι:

1. Ποιος είμαι;
2. Από πού προέρχομαι;
3. Ποια η ταυτότητά μου;

Δεύτερο βήμα, για την αντιμετώπιση της ήπιας ισχύος υπερδυνάμεων όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αλλά και περιφερειακών δυνάμεων όπως η Τουρκία, είναι η μελέτη της επιστήμης της λαογραφίας, η εξέταση δηλαδή, καταγραφή και ταξινόμηση των ηθών και εθίμων αλλά και όσων ένας λαός κατά παράδοση λέγει, ενεργεί και πράττει σε συλλογικό επίπεδο.

Ως ένα τρίτο βήμα επαναπροσέγγισης με το βαθύτερο ελληνικό εαυτό μας, θα μπορούσε να είναι η έρευνα, αναζήτηση και κατά συνέπεια αντικατάσταση των αμερικανικών με τα ελληνικά είδη μουσικής, ψυχαγωγίας, ένδυσης και διατροφής.

Και επειδή λαός χωρίς παρελθόν, ισοδυναμεί με λαό χωρίς μέλλον, κρίνεται απαραίτητη και η μελέτη της ιστορίας μας. Η ελληνική ιστορία, βρίθει φιλοσόφων, επιστημόνων και ηρώων που σίγουρα πολλοί από αυτούς μπορούν να γίνουν πρότυπά μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι η Ελλάδα βρίθει από πνευματικό φως. Γι’ αυτό και οι αιώνες διαβήκαν στην ευλαβική της γη, παίρνοντας ομορφιά, αρετή και νόημα.


Η τοπική Ατζέντα 21 στην Ελλάδα προωθείται ύπουλα μέσα από τα μνημόνια ώστε να μην μπορέσει να καταλάβει ο κόσμος την ύπαρξη της. Η Ατζέντα 21 είναι ένα σχέδιο δράσης του ΟΗΕ σχετικά με την αειφόρο ανάπτυξη. Ένα προϊόν της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία το 1992 . Είναι ένα πρόγραμμα δράσης για τα Ηνωμένα Έθνη, και άλλους πολυμερείς οργανισμούς, και μεμονωμένες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο που μπορεί να εκτελεστεί σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Το "21" στην Ατζέντα 21 αναφέρεται στον 21ο αιώνα.

Η πραγματικότητα όμως είναι, ότι η Ατζέντα 21 όπως είχε αποκαλύψει πριν από χρόνια στην Ελλάδα πρώτος ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, δεν δημιουργήθηκε για να σώσει το περιβάλλον που ούτως η άλλως δεν κινδύνευε, αλλά ούτε και κινδυνεύει, διότι όλα είναι μια συνωμοσία από τα Ηνωμένα Έθνη για να στερήσει από τα άτομα τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, όπου ταυτόχρονα θα έχουν δημιουργηθεί οι ζώνες χωρίς ανθρώπους. Θα καταργηθεί πλήρως η ιδιοκτησία και όλες οι εκτάσεις θα ελέγχονται από μια "παγκόσμια διακυβέρνηση" για την σωστή διαχείριση τους. Εξ ου και οι φόροι στην ακίνητη περιουσία.

Όπως ανέφερα αρχικά, η Ατζέντα 21 ψηφίστηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία το 1992 από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, και εντατικά πλέον προωθήθηκε ύπουλα από τον πρωθυπουργό της χώρας Γιώργο Παπανδρέου, με την ανακοίνωση του για προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης που έγινε στις 23 Απριλίου 2010. Άρχισε λοιπόν από εκεί και έπειτα καθημερινά η "καραμέλα" της πράσινης ανάπτυξης, και να υλοποιούνται κατά γράμμα τα διατάγματα της Ατζέντας 21 για να εφαρμόσουν τους στόχους τους. Όπως είναι γνωστό, ο Πούτιν πρόσφερε οικονομική βοήθεια με χαμηλότοκο δάνειο στην Ελλάδα για να μην προσφύγει στο ΔΝΤ, και αντί να τεθεί τέτοιο θέμα στη συνάντηση, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου αδιαφορούσε εσκεμμένα και μιλούσε για οικολογία.

Μια τέτοια απάτη της Ατζέντας 21 φοβάμαι ότι θα είναι και ο φόρος άνθρακα. Αιθαλομίχλη «πνίγει» τον ελληνικό ουρανό, και δήθεν μολύνεται το περιβάλλον από την καύση προϊόντων ξύλου, ότι θα πάθουμε και ένα κάρο αρρώστιες όπως καρκίνους, πνευμονοπάθειες, μικροθρομβώσεις, έως και πνευμονικό οίδημα. Όλα αυτά μπορεί να υπάρξουν, αλλά αφορούν ένα μηδαμινό ποσοστό από ευπαθείς ομάδες και όχι όλους. Οι αεροψεκασμοί που γίνονται καθημερινά και αποκρύπτονται, η παρουσιάζονται ως ανύπαρκτοι από τα νεοταξικά τσιράκια δεν επηρεάζουν τον ανθρώπινο οργανισμό; Eίναι για το καλό μας; Όπως και οι περισσότεροι φόροι, ένας φόρος άνθρακα θα είναι μια ακόμη τιμωρία μέσω της Ατζέντα 21 που θα χτυπήσει τους φτωχούς εργαζόμενους και τις οικογένειες της μεσαίας τάξης.

Δηλαδή τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι που έκαιγαν μόνο ξύλα είχαν μολύνει την ατμόσφαιρα;

Προβλέπω ότι σε λίγο θα προωθείται η προπαγάνδα ότι όποιος δεν έχει ενεργειακό τζάκι - ή θα κάνει την κατάλληλη και πιστοποιημένη από το κράτος μετατροπή στο τζάκι, ή θα πληρώνει φόρο άνθρακα επειδή μολύνει την ατμόσφαιρα.

Πηγή: Αθέατη Γνώση

Η ακύρωση της συμφωνίας για τα θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας φαίνεται πως θα έχει επιπτώσεις για την χώρα, γράφει η εφημερίδα «Shekulli» υποστηρίζοντας πως η Ελλάδα θα προχωρήσει σε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ στον ΟΗΕ.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Έντμοντ Παναρίτι είχε προβλέψει σε "μυστική έκθεση" πως η Ελλάδα μπορεί να μην δεχθεί την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας των θαλάσσιων συνόρων και απ’ ότι φαίνεται προς τα εκεί οδεύουν τα πράγματα.

Η κίνηση αυτή της Ελλάδας θα μπορούσε να αναγκάσει την Αλβανία να δεχτεί την συμφωνία που υπεγράφει το 2009 ειδάλλως η μόνη λύση που της απομένει είναι να απευθυνθεί στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας που όμως και εκεί θα είναι σκούρα τα πράγματα για την Αλβανία…

Η εφημερίδα «Shekulli» τονίζει πως η Ελλάδα δεν έχει ανεπίλυτες διαφορές μόνο με την Αλβανία καθώς εκκρεμεί το θέμα των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών και με την Τουρκία, αφού εδώ και 7 χρόνια διεξάγονται συνομιλίες σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως λίγες μέρες πριν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε έκθεσή του έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα υποστήριξης προς την Ελλάδα για την ανακήρυξη των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ).

Μάλιστα διάφοροι αναλυτές υποστηρίζουν πως είναι πλέον ζήτημα χρόνου η ανακήρυξη ΑΟΖ από την Ελλάδα. Η κίνηση, αν και χαρακτηρίζεται ριψοκίνδυνη και με περιπλοκές, κρίνεται από τους αναλυτές επιβεβλημένη, ενώ προεξοφλείται πως ο Αντώνης Σαμαράς δεν θα κάνει πίσω και θα ακολουθήσει τα βήματα του Τάσσου Παπαδόπουλου και της Κύπρου, που τόλμησαν. Η μεγάλη απόφαση φαίνεται πως έχει ήδη ληφθεί και δεν πρόκειται να αλλάξει. Η ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) είναι προ των πυλών. 




Αλωνίζουν στην Κρήτη τα ερευνητικά σκάφη

Το ερευνητικό σκάφος "Nordic Explorer" πλέει πολύ κοντά στον κόλπο της Μεσαράς και οι έρευνες για τον ορυκτό θησαυρό της Κρήτης είναι ορατές με γυμνό μάτι. Το ειδικό ερευνητικό σκάφος που ψάχνει για πετρέλαιο στα νότια της Κρήτης διεξάγει από τα ξημερώματα τις έρευνες σε απόσταση μόλις 1,5 χιλιομέτρου από τις παραλίες του κόλπου της Μεσσαράς.

Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, το "Nordic Explorer" θα κινηθεί από τον Κόκκινο Πύργο προς το Λέντα και την παραλία της μονής Κουδουμά όπου και αναμένεται να προσεγγίσει κοντά στην ακτή. Είναι ίσως από τις περιοχές όπου το ειδικό σκάφος θα φτάσει σε απόσταση αναπνοής σε σημεία όπου υπάρχουν ακόμα και κατοικημένες περιοχές. Το δρομολόγιο θα συνεχιστεί κατά μήκος της ακτογραμμής της Κρήτης.

Εξάλλου, το πρωί της Παρασκευής, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες όλα τα λιμεναρχεία - Αγία Γαλήνη, Κόκκινος Πύργος, Καλοί Λιμένες - έλαβαν ένα σήμα και καλούνται να ενημερώσουν επαγγελματίες και ερασιτέχνες αλιείς να μην μετακινούνται άσκοπα με τα καΐκια τους και να μην ξεπερνούν την απόσταση του ενός χιλιομέτρου από την ακτή προκειμένου να μην εκτεθούν σε κίνδυνο τόσο οι ίδιοι και ο εξοπλισμός τους όσο και το ίδιο το ερευνητικό σκάφος.

Πιο συγκεκριμένα το σκάφος αυτό σέρνει πίσω του ένα ειδικό καλώδιο δέκα χιλιομέτρων το οποίο πότε σέρνεται και πότε καταποντίζεται για τις ανάγκες τις έρευνας.

Πρόκειται όμως για ένα πολύ ευαίσθητο όργανο το οποίο δεν πρέπει να εκτεθεί σε δίχτυα και παραγάδια των ψαράδων ούτε βέβαια να μπλεχτεί σε προπέλες. Για το λόγο αυτό βγήκε και η ανακοίνωση προς τα λιμεναρχεία έτσι ώστε να περιοριστούν οι μετακινήσεις τους και να μην προκληθεί καμία ζημιά στο ακριβό και ευαίσθητο μηχάνημα.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Ρεζίλι έχει γίνει διεθνώς η Ελλάδα ως η χώρα-κορόιδο που δανείζεταιεκατοντάδες δισεκατομμύρια μετατρεπόμενη οικιοθελώς σε υπόδουλο προτεκτοράτο, προκειμένου να πληρώνει ηλιθίως τους κάθε είδους κερδοσκόπους που θησαυρίζουν ξεπουπουλιάζοντάς την! Έχουμε φτάσει ως κράτος στο πρωτοφανές σημείο ξεφτίλας να αποκομίζει κέρδη της τάξης του40% ή 80% εμπορευόμενη ελληνικά ομόλογα ακόμα και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα! Η κυβέρνηση «Κουίσλινγκ» ΣαμαράΒενιζέλου,Κουβέλη ικετεύει τώρα τους Ευρωπαίους να της δώσουν ως βοήθεια τα κέρδη (!) που έχει βγάλει η ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα.

Δεν υπάρχει κατηγορία κερδοσκόπων που να μην κάνει Πάσχα στην υγεία των Ελλήνων. Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ πλήρωσε «στη ζούλα»,αθόρυβα, χωρίς κανένας να το πάρει χαμπάρι, στο ακέραιο της τιμής του ένα ομόλογο αξίας 250 εκατομμυρίων ευρώ σε κερδοσκοπικό οίκο – «γύπα» που είχε αρνηθεί να μπει στο «κούρεμα» του Βενιζέλου κι έτσι αποκόμισε κέρδος αστρονομικό. 
Άλλος οίκος – «γύπας» περιμένει να εισπράξει 240 εκατομμύρια στις 26 Μαρτίου, ενώ ακολουθούν τρεις ακόμη τον Απρίλιο, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, που θα κάνουν πολύ πιο γερή μπάζα, εισπράττοντας 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Και η ΕΚΤ πάντως θα κάνει πάλι το δικό της πάρτι εις υγείαν των κορόιδων. Στις 20 Φεβρουαρίου θα πάρει ένα πολύ διακριτικό «ορντέβρ» 140 εκατομμυρίων, αλλά και τα δύο κύρια πιάτα θα έρθουν το Μάιο και τονΑύγουστο, οπότε η εθελόδουλη κυβέρνηση της Αθήνας θα πρέπει να πληρώσει στην ΕΚΤ 4,1 και 1,9 δισεκατομμύρια ευρώ αντιστοίχως – δηλαδή 6 δισ. συνολικά! 
Δεν θα μείνουν παραπονεμένοι φυσικά και οι υπόλοιποι δανειστές. Μέσα στο πρώτο τρίμηνο της νέας χρονιάς, η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει περίπου 2 δισ. ευρώ σε τόκους και το υπόλοιπο του έτους άλλα 4,6 δισεκατομμύρια – δηλαδή πάνω από 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά για τόκους μέσα στο 2013.

Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη. Στις 11 Ιανουαρίου η κυβέρνηση πρέπει να πληρώσει έντοκα γραμμάτια ύψους 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Θα τα αποπληρώσει ή θα αναγκάσει τις ανακεφαλαιοποιημένες ελληνικές τράπεζες να δεχθούν να τα αντικαταστήσουν με νέα έντοκα γραμμάτια. Θα το μάθουμε σε πέντε μέρες, αν και ο αρχικός προγραμματισμός είναι αυτή τη φορά να πληρωθούν τα έντοκα γραμμάτια ώστε να μπορούν να εκδοθούν άλλα μετά από μερικούς μήνες, όταν η κατάσταση γίνει ακόμα πιο ασφυκτική από πλευράς ρευστότητας του Δημοσίου
Δεν ξεχνάμε φυσικά ότι για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, έχουν ήδη εκταμιευτεί 16 δισ. ευρώ και αναμένεται να τους δοθούν μέσα στον Ιανουάριο άλλα 7,2 δισ., ανεβάζοντας το συνολικό ποσό για τις τράπεζες στα 23,2 δισ. ευρώ, τα οποία χρεώνεται ο ελληνικός λαός. 
Δεν έχουμε επίσης καθαρή εικόνα αυτή τη στιγμή αν τα 11,3 δισ. ευρώ της επαναγοράς των ομολόγων θα υπολογιστούν στις εισροές των δανειακών δόσεων συνολικού ύψους 52,4 δισ., ευρώ που έχει ανακοινωθεί ότι θα λάβει η κυβέρνηση Σαμαρά μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Η ουσία πάντως είναι ότι όλα τα δάνεια πέφτουν καταβόθρα της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, όπως το διαμόρφωσαν τα «δίδυμα της συμφοράς» Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, Παπαδήμου – Βενιζέλου και Σαμαρά – Στουρνάρα, οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν τα δεινά που συσσώρευσαν στον ελληνικό λαό.

Το οικονομικό έγκλημα που έχουν διαπράξει είναι ασύλληπτο. Από το Μάιο του 2010 που ο κατάπτυστος Γιώργος Παπανδρέου οδήγησε την Ελλάδα στο καθεστώς εσχάτης υποτέλειας του Μνημονίου μέχρι και το Δεκέμβριου του 2012, δηλαδή μέσα σε μόλις δυόμισι χρόνια, οι αχρείοι αυτοί πολιτικοί εγκληματίες «φέσωσαν» τη χώρα με νέα δάνεια ύψους 182,9 δισ. ευρώ! Πρόκειται για ποσό ασύλληπτο, καθώς σε δυόμισι δανείστηκαν ποσό ίσο …με το ΑΕΠ της Ελλάδας το 2013, το οποίο εκτιμάται στον προϋπολογισμό από την κυβέρνηση ότι θα είναι 183 δισ. ευρώ και πιθανότατα θα είναι μικρότερο! 
Δανείστηκαν το ΑΕΠ της χώρας σε δύομισι χρόνια υποδουλώνοντας οικονομικά και πολιτικά την Ελλάδαεξαθλίωσαν τους Έλληνες στερώντας τους μεσοσταθμικά το ένα τρίτο του εισοδήματός τους, κατέλυσαν όλες τις εργασιακές κατακτήσεις και δικαιώματα ενός αιώνα και ως απόρροια αυτής της πολιτικής τους, έχουν φέρει τη χώρα σε κατάσταση ουσιαστικής χρεωκοπίας, κάνοντας ταυτόχροναπιο πλούσιους τους δανειστές και όλους τους κερδοσκόπους του πλανήτη. 
Δεν πρόκειται για ανικανότητα εκ μέρους των ηγετών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Πρόκειται για ανελέητη εντολή και απαίτηση των Γερμανών καπιταλιστών να φτωχύνει δραματικά όλος ο πληθυσμός της Ελλάδας, αλλά και της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας κλπ. και εν συνεχεία για συνειδητή επιλογή του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Παπανδρέου και όλης αυτής της αισχρής συνομοταξίας πολιτικών να υλοποιήσουν το γερμανικό στόχο, φορτώνοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερο οικονομικό βάρος στα λαϊκά στρώματα, εκπληρώνοντας έτσι το ταξικό μέρος της αποστολής τους.

Όσο ο λαός τους ανέχεται και δεν εξεγείρεται νομίζοντας ότι κάποιο θαύμα θα γίνει και η κατάσταση θα βελτιωθεί με μαγικό τρόπο, οι Γερμανοί και οι ντόπιοι γερμανοτσολιάδες θα λιώνουν αδίστακτα και ανελέητα τους εργαζόμενους, τους νέους, τους μικρομεσαίους, τους συνταξιούχους. Ή αυτοί ή εμείς – και για την ώρα αυτοί έχουν το πάνω χέρι.

*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» το Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2013.
Η κυβερνητική τρόικα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις- βρισκόμενη σε διατεταγμένη υπηρεσία, εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δανειστών παρά του λαού της χώρας. Η παράδοση της οικονομικής πολιτικής στους δανειστές, συνοδεύτηκε από απροκάλυπτη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και από καλλιέργεια κλίματος τρομοκράτησης και ηττοπάθειας του ελληνικού λαού, ενώ σταδιακά αποκαλύπτεται ότι η μεθοδευμένη υπαγωγή της χώρας σε μη νομιμοποιημένα δημοκρατικά όργανα όπως το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, συντελέστηκε σε αγαστή συνεργασία με δυνάμεις που επιβουλεύονται την αρπαγή του εθνικού πλούτου. Είναι προφανές ότι η κρίση χρέους υπήρξε η αφορμή για την επιβολή των βάρβαρων πολιτικών και την μπανανοποίηση της χώρας, κάτι που επανειλημμένα έχουν καταγγείλει τα περιοδικά Der Spiegel και Focus, με την επισήμανση ότι η τρόικα εξυπηρετεί πολιτικά συμφέροντα. Η εξυπηρέτηση όμως πολιτικών συμφερόντων ξένων δυνάμεων, που επιπρόσθετα επιφέρουν την εξόντωση των λαϊκών στρωμάτων, επισύρει κατά των κυβερνόντων την κατηγορία του δωσιλογισμού.

Στην υπηρεσία του νέου «Άξονος»
Πολλοί από τους υποστηρικτές των μνημονίων έχουν ανακρούσει πρύμναν μετά την ολοφάνερα επερχόμενη οικονομική τους εξόντωση από τις υφεσιακές πολιτικές και τον έλεγχο των τραπεζών από τους δανειστές. Σε αυτούς συγκαταλέγονται αφενός οι πάσης φύσεως πιστοί υπάλληλοι των ντόπιων επιχειρηματικών συμφερόντων που στήριξαν το μνημόνιο και στη πορεία βλέπουν την εξόντωσή τους, και αφετέρου, μια μερίδα ιδεολόγων του «εκσυγχρονισμού» που ανεπίγνωστα λειτούργησαν ως φερέφωνα των δανειστών, έχοντας αλλοτριωθεί από την προτεσταντικού τύπου ηθική προπαγάνδα περί της ανάγκης ηθικής διαπλάσεως του έθνους των νεοελλήνων.

Αμετανόητο παραμένει το πολιτικό προσωπικό της εγχώριας τρόικας, όπως και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που το στηρίζουν, υποστηρίζοντας εν πολλοίς ότι οι εφαρμοζόμενες πολιτικές αποβλέπουν στη σωτηρία της χώρας και στη παραμονή πάση θυσία στο ευρώ, παρά το γεγονός ότι στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις το 80, 4% του ελληνικού λαού δεν επιθυμεί την πάση θυσία παραμονή. Το πολιτικό προσωπικό δεν χάνει ευκαιρία να διατυμπανίζει τις υμνολογίες του για τους δανειστές που σώζουν τη χώρα και το λαό από την χρεοκοπία, μολονότι τα δάνεια επιστρέφονται πάραυτα στους ίδιους τους δανειστές ως τοκοχρεολύσια.

Κατά ανάλογο τρόπο ο δωσίλογος πρωθυπουργός της κατοχής Ράλλης, έγραφε:
«Υπενθυμίζω εις υμάς ότι αι Δυνάμεις του Αξονος, καίτοι έχουσαι να αντιμετωπίσουν όλας τας συνεπείας και τας βαρείας υποχρεώσεις του πρωτοφανούς εις έκτασιν πολέμου επέδειξαν εις πάσαν ευκαιρίαν την προς τον ελληνικόν λαόν συμπάθειάν των.
Μη λησμονείτε ότι διά γενναίας χειρονομίας των ηγετών της Γερμανίας και Ιταλίας ο ελληνικός στρατός αφέθη ελεύθερος, μη θεωρηθείς αιχμάλωτος πολέμου.
Μη λησμονείτε ότι ο ελληνικός λαός τελείως εγκαταλελειμμένος και αποκεκλεισμένος πανταχόθεν, θα κατεδικάζετο εις ομαδικόν εξ ασιτίας θάνατον, αν μη, παρ’ όλας τας τρομακτικάς δυσχερείας και παρ’ όλα τα εγκληματικά σαμποτάζ, επεσιτίζετο η χώρα μας, εκ του υστερήματός των, υπό των Δυνάμεων του Αξονος…(… )
Μη λησμονείτε ότι δεν εδίστασαν αύται και εμπειρογνώμονας ακόμη να στείλουν εις τη χωράν μας, διά να σώσουν τον ελληνικόν λαόν από τον εκφυλισμόν εκ της πείνης…
Εν Αθήναις τη 5 Μαΐου 1943.
ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΡΑΛΛΗΣ».
Το επιχείρημα των καθεστωτικών βουλευτών που υπερψήφισαν τα μνημόνια, ως απολογία έναντι των ψηφοφόρων τους, τους οποίους τάχα αντιπροσωπεύουν, είναι γνωστό: «ψηφίζουμε για την διάσωση της χώρας. Είναι μια πράξη εθνικής ευθύνης που αντιβαίνει μεν στη συνείδησή μας, αλλά είναι αναγκαία για τη σωτηρία του έθνους».

Με τα ίδια επιχειρήματα, ο έτερος δωσίλογος πρωθυπουργός της κατοχής Τσολάκογλου, υπεραμύνθηκε του γεγονότος ότι συνθηκολόγησε με τους κατακτητές, ενόσω ο ελληνικός στρατός βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη:
«Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος: Ή ν’ αφήσω να συνεχισθη ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατου ν’ αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως… “Τολμήσας” δεν υπελόγισα ευθύνας… Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.»
Γ. Τσολάκογλου Απομνημονεύματα, Έκδοσις «Ακροπόλεως», ΑΗΝΑΙ, 1959.
Η ταυτότητα του ρητορικού λόγου των κατοχικών δοσίλογων και του σημερινού πολιτικού προσωπικού μπορεί να φαίνεται τυχαία, εντούτοις, εκκινεί από τις ίδιες εκλογικευτικές νοητικές διεργασίες αλλά και από τα ίδια αίτια που τις παράγουν.

Οι τρεις πρωθυπουργοί της κατοχικής περιόδου-Λογοθετόπουλος, Τσολάκογλου, Ράλλης- με την Συντακτική Πράξη αρ. 6/20-1-1945 («Νόμος Περί Δωσιλόγων»), καταδικάστηκαν ως δωσίλογοι, με βάση την κατηγορία ότι «ανέλαβαν τον σχηματισμόν κυβερνήσεως τη συγκαταθέσει των εχθρών της Πατρίδος», ενώ παράλληλα προέβησαν σε εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, διασπορά ηττοπάθειας στον ελληνικό λαό και συνεργασία με τον κατακτητή, αναφορικά με τη διάπραξη εγκλημάτων κατά του ελληνικού λαού.

Το κατηγορητήριο του 1945 ταιριάζει γάντι με τις πράξεις του σημερινού πολιτικού προσωπικού, αν ο όρος «έγκλημα κατά του λαού» συμπεριλάβει και τον εξαναγκασμό σε αυτοκτονία ή μετανάστευση με μεθόδους εξοντωτικής οικονομικής και θεσμικής βίας.

Εθνική ελίτ και δωσιλογισμός
Η έρευνα αναφορικά με τον δωσιλογισμό της κατοχής έχει δείξει ότι οι δωσίλογοι, αφενός δεν τιμωρήθηκαν, λόγω των θεσμικών και εξωθεσμικών παρεμβάσεων στο έργο της δικαιοσύνης και αφετέρου, ότι είναι αυτοί που συγκρότησαν τη «νέα μεταπολεμική πολιτικοκοινωνική-και οικονομική- ελίτ του τόπου». Η ίδια ελίτ είναι υπεύθυνη για την πολιτική εξάρτηση της χώρας από τις δυτικές δυνάμεις, όσο και για την απουσία ενός σχεδίου εθνικής οικονομικής ανάκαμψης. Η δημιουργία μιας παρασιτικής οικονομικής τάξης που κύριο στόχο είχε την εκμετάλλευση των εθνικών πόρων σε αγαστή συνεργασία με τα ξένα συμφέροντα, θα ήταν αδύνατη αν δεν υπήρχε μια πολιτική ελίτ που έθετε τα ξένα συμφέροντα υπεράνω των «εθνικών», από την ανάγκη της να διατηρεί την κυριαρχία.

Το πρόβλημα του δωσιλογισμού είναι κατά κύριο λόγο το πρόβλημα της εξουσίας. Η θέση που υποστηρίζει ότι ο κατοχικός δωσιλογισμός υπήρξε μια μορφή διεθνισμού της εξουσίας, φαίνεται να ευσταθεί για πολλούς λόγους, λαμβάνοντας υπόψη το πολιτικό κλίμα της εποχής, στο οποίο, πολιτικά κόμματα όσο και κοινωνικά στρώματα, δημιουργούσαν συλλογικές ταυτότητες σε μια ταύτιση με τις ισχυρές δυνάμεις της εποχής, των οποίων οικειοποιούταν ακόμη και τη κουλτούρα καθώς ζούσαν σε καθεστώς ανασφάλειας.

Οι αναλογίες με την Ελλάδα της μεταπολίτευσης είναι ευδιάκριτες. Με το τέλος του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ και παράλληλα με τις ευρωπαϊκές ζυμώσεις που ξεκινούν από την ΕΕΠ (Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, 1986) και που οδηγούνται στη Συνθήκη του Μάαστριχ (1992), η πολιτικο-οικονομική ελίτ της χώρας μπαίνει σε μια φάση διεθνοποίησης. Έτσι όπως ορίζεται από την Συνθήκη του Μάαστριχ: 
«Η καθιέρωση της ευρωπαϊκής ιθαγένειας αποβλέπει στην ενίσχυση και στην προώθηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας…».
Η γραφειοκρατική γένεση της «ευρωπαϊκής ιθαγένειας», παρότι δεν έχει ουδεμία επίπτωση στα λαϊκά στρώματα, προσέφερε στις ευρωπαϊκές ελίτ των χωρών της περιφέρειας το άλλοθι, ώστε να τεθούν στη υπηρεσία των κρατών του ευρωπαϊκού κέντρου. Όχι βέβαια για ιδεολογικούς λόγους, αλλά για λόγους συμφέροντος. Η εθνική πολιτική και οικονομική εξουσία, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής επικράτειας αποκτά μια φαντασιακή διάσταση ισχύος που συμπαρασύρει τα υποκείμενα-όπως έχει διαφανεί από τους πρωτεργάτες των μνημονίων-, σε ψευδαισθήσεις μεγαλείου. 
Η «ευρωπαϊκή ιθαγένεια» βέβαια, είναι προσφορά στους ιθαγενείς του νότου, δεδομένου ο ευρωπαϊκός πυρήνας λειτουργεί de facto ως ευρωπαϊκός και με γνώμονα το εθνικό του συμφέρον. Οι ελίτ του νότου, προκειμένου να αυξηθεί η κερδοφορία μέσω της μείωσης του μισθολογικού κόστους, της αρπαγής των κερδοφόρων τομέων του κράτους πρόνοιας και των ιδιωτικοποιήσεων της δημόσιας περιουσίας, αλλά και υποκύπτοντας στην εγγενή πολιτισμική τους μειονεξία, εξαναγκάστηκαν τελικά να λειτουργήσουν ως όργανα του ευρωπαϊκού πυρήνα και κυρίως της Γερμανίας.

Έτσι γεννιέται ένα νέο είδος μεταμοντέρνου δωσιλογισμού. Η παράδοση της χώρας στους δανειστές, η συνεργασία με τον εχθρό που αγιοποιείται με τον τρόπο που το έκανε ο Ράλλης και τα εγκλήματα κατά του λαού μέσω του οικονομικού πολέμου, εκλογικεύονται ως «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας», «παραμονή στη ζώνη του ευρώ», και «παραμονή στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ».

Εθνικότητα και υπερεθνική ελίτ
Ο Benjamin Disraeli, ήδη από τον 17ο αιώνα έγραφε αναφορικά με τα δύο έθνη της Αγγλίας: 
“Two nations; between whom there is no intercourse and no sympathy; who are as ignorant of each other’s habits, thoughts, and feelings, as if they were dwellers in different zones, or inhabitants of different planets; who are formed by a different breeding, are fed by a different food, are ordered by different manners, and are not governed by the same laws.” “You speak of — ”said Egremont, hesitantly. “ THE RICH AND THE POOR.”
Η διάκριση του Disraeli μεταξύ των δύο εθνών – πλουσίψν και φτωχών-, αν και έγινε με πρόθεση να υποστηριχθεί η αρχή της μοναρχίας ως σύμβολο της ενότητας του έθνους, που είχε διαρραγεί από την καπιταλιστική ανάπτυξη, πάραυτα, εμπεριέχει μια αλήθεια. Η συνείδηση του έθνους, αν η έννοια έθνος εκληφθεί με το πολιτισμικό περιεχόμενό της, δεν είναι ταυτόσημη για την αστική και τη λαϊκή τάξη. Η αστική τάξη εκλαμβάνει την έννοια με όρους κυριαρχίας, αντίθετα από την λαϊκή, που την νοηματοδοτεί με κοινοτικούς όρους, όπως ακριβώς το εκφράζει η έννοια της πατρίδας.

Στα πλαίσια του έθνους-κράτους, η έκβαση των ταξικών συγκρούσεων διαμορφώνει και την γενικότερη φυσιογνωμία της εθνικής πολιτικής, που λογικά θα όφειλε να εκφράζει την γενικότερη ισορροπία δυνάμεων. Όταν όμως υφίσταται πολιτική ηγεμονία της αστικής τάξης-η συνήθης συνθήκη με το σύστημα του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος-, τότε «θεμέλιο του πολιτεύματος» είναι η αστική τάξη και «όλες οι εξουσίες πηγάζουν» από αυτή και υπέρ αυτής και του έθνους, έτσι όπως αυτή το ορίζει. Κατ’ αυτό τον τρόπο το έθνος γίνεται ένα ιδεολόγημα κυριαρχίας της αστικής τάξης, το οποίο και χρησιμοποιείται για την υποταγή της λαϊκής, ενώ η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας με βάση την οποία νομιμοποιείται το πολίτευμα ηχεί ως ανέκδοτο. 
Έτσι όμως η πολιτική εξουσία-όσο και η οικονομική που την στηρίζει- βρίσκεται σε μια διαρκή κρίση νομιμοποίησης και όσο εντείνεται η απονομιμοποίηση, τόσο το σύστημα επικαλείται την έννοια του έθνους για να διατηρήσει τον έλεγχο, ενώ παράλληλα καταγγέλλει ως εχθρούς του έθνους όσους αμφισβητούν την ταύτιση του με τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Η συνθήκη αυτή εξαναγκάζει την αστική τάξη να αναζητήσει συμμαχίες με τις όμορες τάξεις των ισχυρών κρατών, συμμαχίες που εκλαμβάνουν πολιτικό και οικονομικό χαρακτήρα.

Για την Ελλάδα, μια χώρα της περιφέρειας, που έτσι κι αλλιώς βρίσκεται δομικά σε εξάρτηση στα πλαίσια του δυτικού καπιταλιστικού συστήματος, η υπαγωγή της αστικής της τάξης υπό την κηδεμονία μιας ισχυρότερης, εκλαμβάνει τον χαρακτήρα υποταγής. Δεν είναι μόνο η σχέση μητρόπολης-δορυφόρου που δημιουργεί την άνιση ανάπτυξη και την μεταφορά πλεονάσματος, αλλά επιπλέον η άμεση διείσδυση μιας άλλης εθνικής τάξης στην δορυφορική κρατική δομή. 

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ο γερμανικός καπιταλισμός διείσδυσε μεθοδικά και με αφανή τρόπο στο κράτος της μεταπολίτευσης όπως το έχει κάνει επανελεγμένα στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Ουσιαστικά ήταν αυτός που ενορχήστρωσε την εξαρτημένη οικονομία, που συντηρούσε τον παρασιτικό ελληνικό καπιταλισμό αποκομίζοντας τεράστια κέρδη και χρηματοδοτούσε την παραπαίουσα πολιτική τάξη της χώρας. Και ακόμη λιγότερο τυχαίο, το γεγονός ότι με το ξέσπασμα της κρίσης, το γερμανικό κεφάλαιο και η γερμανική πολιτική τάξη, αντιμετωπίζουν το ελληνικό πολιτικο-οικονομικό σύστημα ως υπηρεσιακό προσωπικό αποικίας, ενώ η ιθαγενής αστική τάξη συμπληρώνει πιστοποιητικά υποταγής. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός νομιμοποιείται βέβαια από την ντόπια αστική τάξη, που δηλώνει ευθέως πια ότι επιβιώνει χάριν της ελεημοσύνης της γερμανικής καγκελαρίας.

Ο κατοχικός δωσιλογισμός μπορεί να ειδωθεί στα πλαίσια της εξάρτησης από τις ιμπεριαλιστικές δυτικές δυνάμεις και πιο ειδικά σε συνάρτηση με τις διαταξικές σχέσεις της αστικής τάξης σε υπερεθνική κλίμακα. Ο Άξονας φάνταζε ανίκητος και ένα τμήμα της αστικής τάξης προσδοκούσε την διασφάλιση της κυριαρχίας του μέσα από αυτόν.

Στο χώρο κυρίως της δεξιάς είναι γνωστό ότι από πολύ νωρίς-ήδη από τη δεκαετία του ’50- είχε ξεκινήσει ο διάλογος σχετικά με το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας, με κυρίαρχη θέση την αμφισβήτηση της διατήρησης της και την ανάγκη υπέρβασής της στα πλαίσια της ΕΟΚ. Είναι φανερό ότι η ΕΟΚ φάνταζε ως το μέσο που θα μπορούσε να εξασφαλίσει εσαεί την κυριαρχία επί των χαμηλών τάξεων, σε μια περίοδο που το μέλλον φάνταζε ζοφερό για τα προνόμια της αστικής τάξης. 
Στο λόγο του Κ. Καραμανλή του πρεσβύτερου, κατά την κύρωση της συμφωνίας σύνδεσης με την ΕΟΚ (1961), διακρίνεται ότι οι λόγοι αυτής της επιλογής είναι κυρίως πολιτικοί: 
«Εις την συνείδησιν των Ελλήνων, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότης δεν συνιστά απλώς μίαν οικονομικήν κοινοπραξίαν, αλλά αποτελεί οντότητα με ευρυτέραν πολιτικήν αποστολήν και σημασίαν..(.). . η οικονομική ενοποίησης της Ευρώπης θα οδηγήση εις την ουσιαστικήν ευρωπαϊκήν ενότητα και δι’ αυτής εις την ενίσχυσιν της δημοκρατίας και της ειρήνης…..»
Μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ (1981), ξεκινά μια περίοδο ταχείας διαδικασίας ενσωμάτωσης της ελληνικής ελίτ στην ευρωπαϊκή, κάτι που θα ενταθεί μετά την είσοδο στην ΟΝΕ και θα ιδεολογικοποιθηθεί από θεωρίες του συρμού όπως ο ευρωπαϊσμός, εκσυγχρονισμός, κοσμοπολίτισμός, διεθνισμός και αριστερός ανανεωτισμός. Σε αυτό έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο η μαζικοποίηση των κυβερνητικών κομμάτων που επέτρεψε τον μετασχηματισμό τους σε κόμματα καρτέλ και επέτρεψε την αυτονόμηση των ηγετικών τους ομάδων, ταυτόχρονα με τον ιστορικό συμβιβασμό, που μεταμφίεσε τις ενδοεθνικές ταξικές συγκρούσεις του παρελθόντος σε εθνικούς αγώνες.

Το κυρίαρχο στοιχείο που συντελείται τη περίοδο αυτή είναι η σύμφυση της ελληνικής ελίτ με την ευρωπαϊκή, κάτι που είναι πιο ευδιάκριτο στο πολιτικό πεδίο, όσο και σε εκείνο του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η σύμφυση αυτή σημαίνει (όπως έχει περιηραφεί από τους W. ROBINSON και J. HARRIS στο «Towards A Global Ruling Class? Globalization and the Transnational Capitalist Class»), ότι έχει σχηματισθεί μια υπερεθνική τάξη που λειτουργεί ιεραρχικά και διεισδύει με ποικίλους τρόπους στους εθνικούς κρατικούς μηχανισμούς, καθορίζοντας το σύνολο της εθνικής πολιτικής
Τόσο το υπερεθνικό ευρωπαϊκό κεφάλαιο όσο και η υπερεθνική πολιτική τάξη, λειτουργούν με γνώμονα την εξυπηρέτηση των υπερεθνικών τους συμφερόντων, παρότι είναι αναγκασμένες να βρίσκονται εδαφικά στα εθνικά όρια. 
Η διολίσθηση του έθνους-κράτους σε ένα νεκρό τυπικό μόρφωμα είναι ορατή, εφόσον έννοιες όπως εθνικό συμφέρον, δημοκρατικές διαδικασίες και νομιμοποίηση, καθώς και οι ταξικές συγκρούσεις, παύουν να έχουν περιεχόμενο. Όλη αυτή η διαδικασία εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου ενώ ταυτόχρονα αποκρύπτεται το γεγονός ότι επιφέρει γεωπολιτικές ανακατατάξεις με την αναζωπύρωση του ιμπεριαλισμού. Στην ευρωπαϊκή εκδοχή της παγκοσμιοποίησης, η γερμανική οικονομική και πολιτική ελίτ είναι φανερό ότι επαναπροσδιορίζει τον γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χάρτη της Ευρώπης με την συναίνεση των περιφερειακών αστικών τάξεων, καθώς αυτές, με αυτό τον τρόπο προσδοκούν την επιβίωσή τους.

Ομνύοντας στο νέο «έθνος» των κουκουλοφόρων της Αγοράς
«Από κοινωνία ελευθέρων προσώπων φθάσαμε στο σημείο ολόκληροι λαοί να γίνονται υποψήφιοι δούλοι απρόσωπων ομάδων, ανωνύμων εμπόρων του χρήματος πού ρυθμίζουν βασικά τις οικονομίες των λαών, οι οποίοι είναι γνωστοί ως αγορές. (…) Οι αποφάσεις των αγνώστων αυτών παραγόντων που δρουν με καλυμμένα πρόσωπα, μπορούν να ανατινάξουν κράτη και έθνη και να καταδικάσουν εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και την κοινωνία σε εξαθλίωση». (Αναστάσιος Αλβανίας)
Ένα από τα αποτελέσματα της –σχεδιασμένης-διεθνοποίησης της οικονομίας της αγοράς, είναι η αποσάθρωση του κράτους-έθνους, που συμπαρασύρει όλα τα κεκτημένα εντός του. Η διεθνοποίηση της ίδιας της παραγωγής, το ότι οι παραγωγικές μονάδες βρίσκονται διασπαρμένες σε χώρους ανεξέλεγκτους από τα ίδια τα κράτη-και πολύ περισσότερο τα κεφάλαια-, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν ένα παγκόσμιο σύστημα καταμερισμού εργασίας, ουσιαστικά ακυρώνουν την παρεμβατική ικανότητα του κράτους. Στα πλαίσια της ΕΕ, είναι η πιστή εφαρμογή του oliberalismus, -της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς»-, με βάση τον οποίο, ο ρόλος του κράτους έγκειται στη διασφάλιση της λειτουργίας της αγοράς και στην καπιταλιστική αναπαραγωγή εν γένει.

Η οικονομία της αγοράς-ένα υποτίθεται αυτορυθμιζόμενο πεδίο διαπλοκής ποικίλλων συμφερόντων-καθίσταται πια νομιμοποιητική αρχή και πηγή δικαίου. Γίνεται τελικά ένα νέο «έθνος» χωρίς εδαφικότητα, που ασκεί τον έλεγχο σε όλα τα παραδοσιακά θεσμικά μορφώματα, όπως πολύ αποτελεσματικά το επιτυγχάνει το διευθυντήριο της ΕΕ. Η Αγορά, η ιδεολογική μεταμφίεση του καπιταλισμού, καθίσταται πια φετίχ, το νέο σύγχρονο τοτέμ στο οποίο ομνύουν τεχνοκράτες, πολιτικοί και επιχειρηματίες, παρά το γεγονός ότι μια σύμπραξη κεφαλαιοκρατών, ολιγοπωλίων και μονοπωλίων κατασκευάζουν αυτό τον νέο μύθο βάση ενός σχεδίου που αυτονομείται, αποκτά αντικειμενική υπόσταση και τελικά εξουσιάζει τους δημιουργούς του. Η καθολική αλλοτρίωση, η παρανοϊκή υποκατάσταση των αξιών από τα αντικείμενα, της κοινωνίας από το «έθνος» της αγοράς, μετασχηματίζει την συνείδηση των ελίτ και οδηγεί στον νέο δωσιλογισμό.

Η ελληνική ελίτ δεν κάνει κάτι περισσότερο από το να εξυπηρετεί αυτό το νέο «έθνος», ενάντια στο εθνικό συμφέρον. Η εκποίηση του κράτους, της πατρίδας, συνοδεύει την εκποίηση του έθνους. Εν ολίγοις πρόκειται για τον νέο δωσιλογισμό, που νομιμοποιείται πια από την Αγορά και την υπερεθνική ελίτ που την αναπαράγει. Η επιβίωση της ελληνικής ελίτ περνάει μέσα από την εξαθλίωση του λαού και την καταστροφή όλου του πολιτισμού που έχει παραχθεί στα πλαίσια του έθνους-κράτους.

Σουλτάνης Γρ.
Πέραν των πολιτικών προεκτάσεων, έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον η περίπτωση του κ. Παπακωνσταντίνου. Στη γενίκευση της είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική για τους τρόπους ανέλιξης των πολιτικών της Μεταπολίτευσης. Δεκάδες καριέρες είναι παραπλήσιες…

Στην ουσία ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είχε όλο το πακέτο. Γεννημένος στις αρχές της δεκαετίας του ’60, μέλος της γενιάς που ακολούθησε αυτήν του Πολυτεχνείου, σπούδασε και εργάσθηκε στο εξωτερικό και επιστρέφοντας επιστράτευσε την πολιτική παράδοση και τις γνωριμίες της οικογένειας για να γίνει σύμβουλος του Πρωθυπουργού Κ. Σημίτη και στη συνέχεια Ειδικός Γραμματέας του τότε Υπουργείου Οικονομίας. Δεν παραλείπει να τακτοποιήσει και τα της στρατιωτικής θητείας του, λεπτομέρειες για την οποία δεν υπάρχουν…

Θα φύγει από το πόστο του για να πολιτευθεί (ο Νόμος τότε προέβλεπε 18μηνο χωρίς κρατική θέση για τους υποψήφιους βουλευτές), έχοντας εκτοξεύσει το πρόγραμμα για το οποίο ήταν υπεύθυνος στο δυσθεώρητο 3% σε απορρόφηση…

Στη Χαριλάου Τρικούπη θα τον προσφωνούν για καιρό ο κύριος 3%. Όταν μπει στον κύκλο (ή κήπο) αν προτιμάτε του ΓΑΠ, ουδείς θα τολμήσει να τον ειρωνευτεί ξανά. Είναι «φρέσκο» πρόσωπο, «γιάπικη» φυσιογνωμία κεντρώας παράδοσης, «εκσυγχρονιστικής» κουλτούρας και δεν θυμίζει σε τίποτα πασόκο παλαιάς κοπής.

Συμβολίζει την ανανέωση του κόμματος και με την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, είναι –μαζί με τον Ραγκούση- ένας από τους δύο ισχυρούς άνδρες του νέο-Παπανδρεϊσμού.
Έτσι απλά. Χωρίς δάφνες, δίχως περγαμηνές, από στέλεχος «της σειράς» στην κορυφή. Η αποθέωση των μέτριων, που όμως μπήκαν στην πολιτική από τη «βασιλική οδό» και θήτευσαν σε κρίσιμα πόστα, χωρίς «ένσημα». Προνοούσαν πάντοτε να καλλιεργούν τις δημόσιες σχέσεις τους, με όλα τα πρόσωπα που θα τους φαίνονταν χρήσιμα την κατάλληλη στιγμή.
Προϊόν ενός συστήματος αυλικών και παρατρεχάμενων δεν είχε το ειδικό βάρος να ανταπεξέλθει ούτε καν στοιχειωδώς στα καθήκοντα του ΥΠΟΙΚ μέσα στην κρίση. Ήταν αναμενόμενο και πολλοί (και εντός ΠΑΣΟΚ) το είχαν προβλέψει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λαός επιθυμεί «αίμα» πολιτικών. Γουστάρει νέους Άκηδες. Η δικαιοσύνη θα αποφανθεί για τις ποινικές ευθύνες του κ. Παπακωνσταντίνου. Κάποιοι θα μιλήσουν για ύβρη και νέμεση, το πραγματικό όμως ζήτημα είναι να υπάρξουν οι θεσμικές δικλείδες ασφαλείας για να μην μπορεί κανείς να αποκρύπτει στοιχεία πιθανών φοροφυγάδων, να μην μπορεί κανείς ευκαιριακός σύμβουλος να παίρνει υπηρεσιακά μπλοκ επιταγών…

Με λίγα λόγια όχι μόνο να μπορεί η διοίκηση να λειτουργεί χωρίς τα «οράματα» των πολιτικών, αλλά παράλληλα και καίρια να έχει τη δυνατότητα να τους ελέγχει. Όργανα εσωτερικού ελέγχου (internal audit) υπάρχουν και πιθανόν να χρειαστεί να φτιαχτούν και νέα.

Το θέμα είναι να λειτουργούν και προς πάσα κατεύθυνση. Ιδίως προς την κορυφή της πυραμίδας.
Αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο και όχι τα ευκαιριακά κομματικά οφέλη. Είναι κατανοητό πλέον από όλους, ότι στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν μόνο στόχο την εξουσία και θα μετέλθουν όλων των μέσων: «Και με την λαοκρατίαν είμαστε» που έλεγε και ο ΓΑΠ ο Α΄…

Μ.Ο.
Γράφει ο Δρ. Κυριάκος Τόμπρας 

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί, το κουτί της Προανακριτικής πρέπει να έχει 4 ονόματα:
ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
ΣΑΧΙΝΙΔΗΣ


Ο Σαχινίδης έχει ίσως τις περισσότερες ευθύνες από όλους, αφού είναι ο μόνος με 3 θητείες στο Υπουργείο που απέκρυψε και αλλοίωσε τη Λίστα Lagarde.


Ήταν Υφυπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης Παπανδρέου, με Υπουργό τον Παπακωνσταντίνου και αρμοδιότητα τα έσοδα.
Ήταν Υφυπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Παπαδήμου, με Υπουργό τον Βενιζέλο και πάλι με αρμοδιότητα τα έσοδα.
Και έγινε Υπουργός Οικονομικών το Μάρτιο του 2012, όταν αντικατέστησε το Βενιζέλο που παραιτήθηκε για να διεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

Και τα υπονοούμενα Παπακωνσταντίνου, ότι δηλαδή γνωρίζει το πρόσωπο που αλλοίωσε τη λίστα, θα μπορούσαν ακόμη και να… τον αφορούν.

Για να δούμε τι θα δούμε...

85.000.000 ευρώ από τους στρατιωτικούς πήραν με τις περικοπές, άλλα 88.000.000 ευρώ θα τους πάρουν με τα μέτρα του 2014

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί της λαίλαπας που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι στρατιωτικοί και προκύπτουν από τα στοιχεία που έχει ο ΣΥΣΜΕΔ και ο πρόεδρός του Ανέστης Τσουκαράκης, ο οποίος και καλεί όλους τους στρατιωτικούς να συμμετάσχουν στην κατάθεση της αίτησης ακύρωσης, της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφέρειας Αττικής, στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την κρίση αντισυνταγματικότητας των περικοπών του μισθού και των επιδομάτων που επιβλήθηκαν με το Ν.4093/2012.

Όπως αναφέρει σε κείμενό του όλα δείχνουν ότι τα σχέδια κυβέρνησης και τρόϊκας οδηγούν σε “βουλγαροποίηση” των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων:
“Στην πρόσφατη μισθοδοσία μας (μισθός Ιαν. 2013) όλοι μας αντιληφθήκαμε την «αγάπη τους». Εκτέλεση κατά γράμμα των Τροϊκανών προσταγών. Περί τα 85.000.000,00 ευρώ έδωσαν οι ιθύνοντες, αμαχητί και άνευ αντιλογίας, από τη μισθοδοσία του στρατιωτικού προσωπικού του ΥΠΕΘΑ στους «λυτρωτές» μας, αποδυναμώνοντας το ηθικό και το αξιόμαχο. Το 2014 θα δώσουν άλλα 88.000.000,00 ευρώ. Τόσα λείπουν. Αυτό σημαίνει ότι το 2014 θα γίνουν εκ νέου περικοπές της τάξεως που όλοι μας αισθανθήκαμε. Η υλοποίηση σταδιακής βαλκανιοποίησης των μισθών συνεχίζεται. Μισθός Βούλγαρου Λοχαγού τα 400,00 ευρώ. Συνυπολογίζουμε και το «κόψιμο» των πάγιων οδοιπορικών. Τι είναι προτιμότερο; Να χάσουμε περί τα 300,00 ευρώ μηνιαίως (2013-2014) ή τα 10,00 ευρώ που απαιτούνται για την αίτηση ακύρωσης; Παραμένουμε ενωμένοι και αποφασισμένοι. Θα τα καταφέρουμε. Θα κερδίσουμε τη μάχη. Θα διεκδικήσουμε να πάρουμε πίσω όσα με «έκλεψαν». Προχωράμε δυνατά, όλοι μαζί. Δεν είμαστε δεδομένοι. Το 2013 θα το καταλάβουν. Συμμετέχουμε στη διαδικασία όλοι ανεξαιρέτως σας ένα σώμα, όπως γνωρίζουμε”, 
υποστηρίζει ο Α.Τσουκαράκης.
Σχόλιο ιστολογίου: Τώρα, στην ερώτηση, γιατί οι κυβερνητικοί "αρμόδιοι" προχωρούν στην "βουλγαροποίηση" των μισθών στους στρατιωτικούς και στην δημιουργία ανασφάλειας στις οικογένειές τους, ίσως κάποτε ένα ειδικό δικαστήριο να αποκαλύψει τους λόγους. Εάν οι πολιτικοί είχαν μειώσει πρώτοι τους μισθούς τους σε επίπεδα φτώχειας, ίσως οι μειώσεις των μισθών στους στρατιωτικούς να γινόταν αποδεκτές. Τώρα όμως...

Στα παλαιότερα των υποδημάτων της έγραψε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας την απόφαση της αρμόδιας Διεύθυνσης του ΓΕΕΘΑ (ΣΣΝΣ) που προβλέπει τη συνέχιση λειτουργίας μόνο 8+1 Κέντρων Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων (ΚΕΝ), και συγκεκριμένα των μεγάλης χωρητικότητας με τις πλέον σύγχρονες εγκαταστάσεις, αντί των 22 που βρισκόταν σε λειτουργία μέχρι πρόσφατα. 

Όπως έγινε γνωστό, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανέτρεψε αυτή την απόφαση και αποφάσισε για καθαρά μικροπολιτικές σκοπιμότητες να συνεχιστεί η λειτουργία του ΚΕΝ Ρεθύμνου με κατάταξη 100 έως 150 νεοσυλλέκτων (σ.σ. ένας Λόχος) στις 21 Ιανουαρίου, μετά και την επίσημη διαβεβαίωση του βουλευτή Ρεθύμνου της ΝΔ Γιάννη Κεφαλογιάννη, ο οποίος είχε συνάντηση για το συγκεκριμένο θέμα με τον υφυπουργό Εθνικής Αμυνας Παναγιώτη Καράμπελα! 

Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι πως ο ίδιος ο ΥφΕΘΑ υποστήριζε μέχρι πρόσφατα στη Βουλή (εδώ) την ανάγκη αναστολής λειτουργίας των διάσπαρτων σε όλη τη χώρα μικρών ΚΕΝ για τη μείωση του λειτουργικού κόστους και τη βέλτιστη αξιοποίηση του ανθρωπίνου δυναμικού!

Αυτή η ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας θα υλοποιήσει τη Νέα Δομή Δυνάμεων; Είστε σοβαροί; 

Ο χάρτης των ΚΕΝ σύμφωνα με την εισήγηση και απόφαση του Στρατολογικού Σώματος.
 Πηγή: Strategy Reports
Ολοένα και περισσότεροι γίνονται οι πολίτες που κατανοούν ως αδήριτη ανάγκη την ουσιαστική αλλαγή του σημερινού Συντάγματος της Ελλάδας, το οποίο έχει ποικιλοτρόπως κακοποιηθεί από τους επί σειρά δεκαετιών κυβερνώντες την χώρα. Χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ο οποίος δρα ακριβώς αντίστροφα ως προς τον τίτλο του, αφού παρέχει την απόλυτη νομική ασυλία σε πράξεις υπουργών... Και αυτή η περίπτωση είναι μόνο η κορυφή μιάς όζουσας πυραμίδας μετατροπών του συντάγματος, νομοθετημάτων, άρθρων και πολλών άλλων φληναφημάτων, που εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς και όχι το σύνολο, ενώ ταυτόχρονα αποδίδουν την εικόνα μίας τύποις δημοκρατίας... 
Οι παρεμβάσεις των επαγγελματιών πολιτικών και των κομμάτων, είναι τόσο απροκάλυπτα επιτηδευμένες προς την κατεύθυνση της ατιμωρησίας ή της νομιμοποίησης αντισυνταγματικών κυβερνητικών αποφάσεων. Και αυτό γίνεται χάριν της έλλειψης ενός συνταγματικού δικαστηρίου, το οποίο θα λειτουργούσε ως αμυντική προμετωπίδα του ίδιου του Συντάγματος, της προστασίας βασικών θεσμικών κανόνων και λειτουργιών, αλλά και των ίδιων των πολιτών της χώρας.
Το συμπέρασμα είναι πλέον κοινό και απαιτητό: Απαιτείται η αλλαγή του παρόντος Συντάγματος. Μία αλλαγή ουσιαστική, η οποία μέσα από ένα κείμενο μερικών σελίδων θα αποσαφηνίζει σε απλή δημοτική τα αυτονόητα και με την "βοήθεια" ενός -ανύπαρκτου σήμερα- συνταγματικού δικαστηρίου, θα προστατεύει πρωτίστως το πολίτευμα και μετέπειτα όλους εκείνους που θα θελήσουν να "τοποθετήσουν" άρθρα αμφιβόλου ηθικής νομιμότητας.

Δεδομένων των επερχόμενων πολιτικών συντριπτικών εξελίξεων που θα συμβούν στην Ελλάδα, είτε μέσα από μία πολιτική ωρίμανση των πολιτών μέσω της κάλπης είτε μέσα από μία εξέγερση στην οποία οδηγείται η Ελληνική κοινωνία, χρέος όλων μας είναι να εργαστούμε εγκαίρως προς την κατεύθυνση εύρεσης ενός λειτουργικού πολιτικού μοντέλου, το οποίο θα έχει ως σκοπό την επαναφορά της χώρας σε δημοκρατικό καθεστώς και θα λειτουργεί ικανοποιώντας συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους. 

Η περίπτωση της Ελβετίας, ενός κράτους που λειτουργεί κατά πολύ διαφορετικά σε σχέση με την σημερινή Ελλάδα (Ο Ιωάννης Καποδίστριας εργάστηκε για την δημιουργία και την οργάνωση λειτουργίας των Ελβετικών καντονιών), θα πρέπει ίσως να μας απασχολήσει όλους, σαν ένα αρχικό μοντέλο γενικότερων λειτουργιών. Τονίζεται δε, η φράση "αρχικό μοντέλο", αφού είναι δεδομένες οι διαφορές μεταξύ των λαών και οι ιδιαιτερότητες που πηγάζουν από αυτές.

Η Ελβετική Δημοκρατία

Το βασικότερο χαρακτηριστικό της άμεσης δημοκρατίας της χώρας είναι τα συχνά (αρκετές φορές εντός του ίδιου έτους) δημοψηφίσματα, τα οποία αφορούν νόμους και νομοσχέδια – σε επίπεδο κοινοτήτων, επίσης τον προϋπολογισμό (έσοδα και έξοδα). Κατά τη διάρκεια ενός «δημοψηφιστικού» σαββατοκύριακου, αποφασίζεται συχνά για περισσότερα από δέκα διαφορετικά θέματα, τα οποία συμπεριλαμβάνουν «ερωτήματα» της ομοσπονδίας, των καντονιών και των κοινοτήτων.

Το ομοσπονδιακό Σύνταγμα, όπως επίσης το Σύνταγμα των καντονιών, καθορίζει επακριβώς το είδος των νόμων, καθώς επίσης των υπολοίπων αποφάσεων (νομοσχεδίων κλπ), οι οποίοι (οποίες) υπάγονται υποχρεωτικά σε δημοψηφίσματα. Για όλους τους εναπομένοντες νόμους ή αλλαγές νόμων, για αυτούς δηλαδή που δεν υπάγονται σε δημοψηφίσματα, είναι δυνατόν, εντός τριών μηνών από την ψήφιση τους εκ μέρους του εκάστοτε Κοινοβουλίου, να απαιτηθεί από τους Πολίτες η διενέργεια δημοψηφίσματος – υπό την προϋπόθεση να συγκεντρωθούν 50.000 υπογραφές, μεταξύ αυτών που έχουν το εκλογικό δικαίωμα. Ίσως οφείλουμε να σημειώσομε εδώ ότι, στην Ελβετία επιτρέπεται η ταχυδρομική ψήφος (υποθέτουμε σύντομα και η ηλεκτρονική), έτσι ώστε να διευκολύνονται οι Πολίτες στην εξάσκηση των εκλογικών τους δικαιωμάτων.

Το ίδιο ισχύει και για τις αποφάσεις των καντονιών ή των κοινοτήτων – όπου όμως ο αριθμός των απαιτουμένων υπογραφών είναι ανάλογα μικρότερος. Στις πολύ μικρές κοινότητες δεν υπάρχει «κοινοβούλιο», οπότε οι εκλογείς συζητούν και αποφασίζουν κατά τη διάρκεια των «κοινοτικών συγκεντρώσεων», οι οποίες λαμβάνουν χώρα πολλές φορές εντός του ιδίου έτους.

Επειδή, μέσα σε μία άμεση δημοκρατία, οι νόμοι, οι οποίοι ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο, μπορούν να καταργηθούν με τη βοήθεια της συλλογής υπογραφών εναντίον τους, οπότε ακολουθεί δημοψήφισμα, γίνεται εκ των πρότερων προσπάθεια, πριν ακόμη δηλαδή ψηφιστούν, να εξασφαλισθεί η συμφωνία της πλειοψηφίας των εκλογέων – με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετοί συμβιβασμοί, έτσι ώστε να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα συμφέροντα όλων.

Στα πλαίσια αυτά η κυβέρνηση, πριν ακόμη συντάξει τους νόμους, διενεργεί έρευνες μεταξύ όλων των κομμάτων, των κοινωνικών ομάδων, των εμπορικών συνδέσμων, των συνδικαλιστικών οργανώσεων, των θρησκευτικών συλλόγων κλπ, έτσι ώστε να σφυγμομετρήσει την κοινή γνώμη. Επειδή λοιπόν σε μία άμεση δημοκρατία οι νόμοι ελέγχονται από όλους τους Πολίτες, το κοινό συμφέρον ευρίσκεται σε πρώτη θέση - ενώ η «συντεχνιακή» ικανοποίηση των πολιτικών κομμάτων ή άλλων ομάδων μεταξύ τους, έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Συνεχίζοντας, με τη συγκέντρωση 100.000 υπογραφών από το εκλογικό σώμα, μπορεί να απαιτηθεί η αλλαγή του Συντάγματος σε ομοσπονδιακό επίπεδο – σε επίπεδο καντονιών, οι απαιτούμενες υπογραφές είναι λιγότερες. Σε σχέση δε με κάθε πρωτοβουλία των Πολιτών είναι υποχρεωτικά τα δημοψηφίσματα, ακόμη και αν διαφωνεί η κυβέρνηση ή το κοινοβούλιο. Εν τούτοις, το κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αντιπροτείνει κάτι άλλο στους Πολίτες, για το οποίο είναι τότε υποχρεωμένοι να ψηφίσουν.

Σε αντίθεση τώρα με τα απλά νομοθετήματα, η αλλαγή του Συντάγματος σε ομοσπονδιακό επίπεδο απαιτεί, εκτός από την πλειοψηφία των εκλογέων, επίσης την πλειοψηφία των καντονιών – κάτι που πρακτικά έχει αποδειχθεί μεγαλύτερο εμπόδιο. Το ομοσπονδιακό κοινοβούλιο τώρα αποτελείται από δύο μέρη:

(α) Από το Εθνικό Συμβούλιο (τη μεγάλη Βουλή), στο οποίο εκπροσωπούνται όλοι οι Πολίτες ισότιμα. Ο αριθμός των εδρών του έχει περιορισθεί στις 200, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει ένας βουλευτής ανά 35.000 εκλογείς. Κάθε καντόνι αποτελεί έναν εκλογικό τομέα και εκλέγει έναν τουλάχιστο εκπρόσωπο – ενώ η εκλογική θητεία ανέρχεται σε τέσσερα έτη.

(β) Από το Τοπικό Συμβούλιο (τη μικρή Βουλή), στο οποίο εκπροσωπούνται όλα τα καντόνια – όπου το κάθε ένα στέλνει δύο εκπροσώπους, ενώ τα «ημικαντόνια» από έναν. Τα μέλη του τοπικού συμβουλίου εκλέγονται με το Δίκαιο των καντονιών, ενώ η θητεία τους μπορεί (χωρίς όμως να είναι υποχρεωτικό) να είναι η ίδια με αυτήν του Εθνικού Συμβουλίου.

Το «αξίωμα» του βουλευτή στην Ελβετία δεν θεωρείται ως κύρια απασχόληση – οπότε οι αμοιβές που λαμβάνουν οι βουλευτές είναι ελάχιστες, με αποτέλεσμα να είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται στο επάγγελμα τους, για να συντηρηθούν. Παρά το ότι λοιπόν οι απαιτήσεις των κοινοβουλευτικών δραστηριοτήτων είναι πολύ μεγάλες, οπότε οι βουλευτές είναι αναγκασμένοι να δαπανούν πολλές ώρες, οι Ελβετοί δεν θέλουν να υιοθετήσουν ένα «επαγγελματικό κοινοβούλιο» - θεωρώντας πολύ σωστά ότι έτσι, χωρίς να είναι επαγγελματικό δηλαδή, λειτουργεί περισσότερο προς όφελος των Πολιτών.

Τα μέλη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης δεν εκλέγονται από τους Πολίτες, αλλά από το Κοινοβούλιο – τόσο από το Εθνικό, όσο και από το Τοπικό, κατά τη διάρκεια μίας κοινής συνεδρίασης τους. Τα επτά μέλη της κυβέρνησης (δύο από το κόμμα των ελευθέρων δημοκρατών, δύο από το χριστιανοδημοκρατικό, δύο από το σοσιαλιστικό και ένα από το SVP), το κάθε ένα εκ των οποίων διοικεί κάποιο υπουργείο, σχηματίζουν μία «συναδελφική Αρχή» (η διακομματική «συναίνεση» είναι εκ των πραγμάτων δεδομένη), η οποία λαμβάνει όλες τις σημαντικές κυβερνητικές αποφάσεις, κατά τη διάρκεια των εβδομαδιαίων συναντήσεων της.

Ο Πρόεδρος (πρωθυπουργός) της κυβέρνησης εκλέγεται κάθε χρόνο όπου, με βάση άγραφους κανόνες, όλα τα μέλη της εκάστοτε κυβέρνησης ασκούν την εξουσία του Προέδρου, ο ένας μετά τον άλλον (rotation principle). Ο εκάστοτε Πρόεδρος διευθύνει τις συνεδριάσεις της κυβέρνησης, ίσος μεταξύ ίσων, ενώ αντιπροσωπεύει τη χώρα σε επίσημες δραστηριότητες, είναι υπεύθυνος για την καθιερωμένη ομιλία του νέου έτους κλπ. Όμως, δεν υποδέχεται μόνο αυτός τους ξένους εκπροσώπους άλλων κυβερνήσεων, αλλά όλη η κυβέρνηση μαζί.

Τα κοινοβούλια των καντονιών αποτελούνται από ένα σώμα (μεγάλη βουλή), ενώ διαθέτουν 100-200 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγουν την κυβέρνηση του καντονιού, όπως συμβαίνει με την ομοσπονδιακή. Τέλος, ένα μέρος των 3.000 κοινοτήτων της Ελβετίας ειδικά οι πόλεις, διαθέτουν ένα κοινοτικό κοινοβούλιο - συνήθως με λιγότερους από 50 βουλευτές.

Από το άρθρο του οικονομολόγου Βασίλη Βιλάρδου "ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ"


Μελετώντας αρχικά το "μοντέλο της Ελβετικής Δημοκρατίας" ή και το μοντέλο δημιουργίας και λειτουργίας της Ισλανδίας (το οποίο προέκυψε μέσα από τον Ισλανδικό λαό), οφείλουμε ως πολίτες της Ελλάδας να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας προς την κατεύθυνση απόκτησης γνώσεων και ανάδειξης μεταξύ ίσων ικανών προσωπικοτήτων, που θα εργαστούν για την δημιουργία μίας πραγματικής και ουσιαστικής δημοκρατίας, ενός πολιτεύματος που θα λειτουργεί ως ομπρέλα προστασίας της πολιτικής νομιμότητας και των πολιτών και θα επιβάλει την ισονομία, την ισοπολιτεία, την αξιοκρατία και θα υπεραμύνεται όλων των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα πηγάζουν μέσα από το αναγεννημένο Σύνταγμα και από το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο. 

Είναι πάνδημη η διαπίστωση ότι οι φορείς εξουσίας στο Κράτος μας, ως συλλογικές οντότητες, είναι ηθικά απαξιωμένες και οι θεσμοί μέσα στους οποίους λειτουργούν είναι τέτοιοι που δεν ευνοούν την εξυγίανσή των.
Πρωτίστως απαιτείται η ηθική ανάταση του λαού και αυτό μπορεί να το δούμε μόνο, αν από την σημερινή κρίση αναδειχθούν νέες ηγεσίες, που να έχουν ήθος και όραμα για την χώρα.
Μόνο μια νέα "ουτοπία" μπορεί να συνεγείρει τον Ελληνικό Λαό να "θυμηθεί τι του πρέπει σύμφωνα με την Ιστορία του".
Η παιδεία να ξαναβρεί το νόημά της, η Εκκλησία (κληρικοί και λαϊκοί) την αποστολή της, ο Λαός την αξιοπρέπειά του!
Με βάση αυτή τη διαπίστωση υπάρχει άμεση ανάγκη να υπάρξει νέα Συντακτική Συνέλευση που θα καταρτίσει νέο Σύνταγμα.
Για να βάλουμε γερά θεσμικά θεμέλια στο κείμενο του Συντάγματος, πρέπει να μελετήσουμε εντατικά το πως λειτούργησαν οι θεσμοί από το 1975 μέχρι σήμερα. 

Να βρούμε τα κακώς κείμενα και να τα διορθώσουμε και επειδή οι δυσλειτουργίες, οι αναχρονισμοί οι, με κομματική ή άλλη δόλια σκοπιμότητα θεσπισθείσες διατάξεις είναι πολλές η αλλαγές πρέπει να είναι σαρωτικές.
Σημειώνουμε ενδεικτικά τις διατάξεις που δίνουν δικαιοδοτικές αρμοδιότητες στη Βουλή εκείνες για την ευθύνη των Υπουργών τις διατάξεις περί δημοψηφισμάτων που είναι όπως λειτουργούν προσχηματικές, εκείνες για τον διορισμό της ηγεσίας της δικαιοσύνης από την Κυβέρνηση που στην ουσία αντίκειται στο δημοκρατικό αξίωμα της διάκρισης των εξουσιών, εκείνες που συνταγματικά καθορίζουν τον την διοικητική διοίκηση της Εκκλησίας κ.α. 


Το πραγματικό χρέος του σημερινού Έλληνα πολίτη είναι η δημιουργία ενός πολιτεύματος ανθρωποκεντρικού (αντί του τραπεζοκεντρικού που σήμερα ισχύει), με σεβασμό στην ιστορία της χώρας, αλλά και με στόχευση την δημιουργία ολοένα καλύτερων συνθηκών διαβίωσης των σημερινών και αυριανών της κατοίκων. Εάν δεν μπορούμε να διδαχθούμε από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά και από όλα εκείνα που οδήγησαν στην απαξίωση της πατρίδας μας διεθνώς και στην εξαθλίωση των σημερινών Ελλήνων, τότε θα είμαστε άξιοι οποιασδήποτε μοίρας έχουν ετοιμάσει για εμάς οι... "διασώστες" μας...

Κωνσταντίνος