Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Μαρ 2013


«Θέλω να αυτοκτονήσω». Το γκράφιτι αυτό σε ένα υπέροχο νεοκλασικό της Αθήνας, σε παράλληλο δρόμο που μπαινοβγαίνει η τρόικα με τον πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου, ήταν συγκλονιστικό στην αλήθεια του. Επιβεβαίωσε, δε, τις τραγικές διαπιστώσεις του Ιταλού συγγραφέα και δημοσιογράφου Μάσιμο Φίνι, που ισχυρίστηκε πως σήμερα αυτοκτονούν περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσοι αυτοκτονούσαν πριν από τρεις αιώνες. Διαπιστώσεις που προκάλεσαν σάλο στους αναγνώστες: «Πώς είναι δυνατόν να παίρνετε για δεδομένες στατιστικές του δέκατου έβδομου αιώνα;» διερωτήθηκαν. Μάλλον αγνοούσαν πως τότε γεννιόταν στην Ευρώπη η σύγχρονη επιστήμη από αστρονόμους και μαθηματικούς σαν τον Κέπλερ, τον Γαλιλαίο και τον Καρτέσιο και έμπαιναν οι βάσεις της στατιστικής επιστήμης.

Ενδεχομένως, να αρνούνταν να πιστέψουν πόσο απελπιστική ήταν η εικόνα που έδιναν εκείνες οι στατιστικές για τη σύγχρονη Ευρώπη σε σύγκριση με την Ευρώπη της προβιομηχανικής εποχής: 2,5 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους τον δέκατο έβδομο αιώνα και 6,8 το 1850, έναντι 20 σήμερα στην Ιταλία. Ενας άλλος, ο Τζον Γκροντ, μελέτησε τη θνησιμότητα και έγραψε για τις αυτοκτονίες στο έργο του «Πίνακες αυτοκτονιών του Λονδίνου» το 1662. Ο Γκροντ εξέτασε δείγμα 400.000 κατοίκων της πόλης κατά την εικοσαετία 1640-1660. Οι πηγές του ήταν τα ενοριακά αρχεία. Κατέγραψε έτσι 2,5 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Το Λονδίνο ήταν ήδη μια μητρόπολη και είναι γνωστό από το κοινωνιολογικό έργο του Ντιρκέμ ότι η αστυφιλία είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που αυξάνουν τις αυτοκτονίες.

Αν ανατρέξει κανείς στα αρχεία βρετανικών χωριών, όπως ας πούμε του Αστον-άντερ-Λάιν, πάντα τον δέκατο έβδομο αιώνα, θα δει ολόκληρες δεκαετίες με μία ή καμία αυτοκτονία (Π. Λάσλετ, «Ο κόσμος που χάσαμε»). Αργότερα, οι στατιστικές από το 1850 έως σήμερα, οι οποίες γίνονταν πια με σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους και ενσωμάτωναν ολόκληρη την Ευρώπη, επιβεβαιώνουν τα προηγούμενα στοιχεία και λένε πως μέσα σε 150 χρόνια οι αυτοκτονίες έχουν τριπλασιαστεί και πηγαίνουν χέρι χέρι με αυτό που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «πρόοδο».

Για την ανεργία που εκτινάχτηκε στα ύψη στην Ελλάδα είναι εντελώς φυσιολογικό να σκέφτεται κάποιος ότι αυτό συμβαίνει «επειδή» έχει «πάρα πολλά χρέη». Εκείνο που χρειάζεται σε αυτή την περίπτωση μια υπερχρεωμένη χώρα είναι περισσότερη και όχι λιγότερη εργασία. Ομως, αυτό που εφαρμόζουν οι εταίροι - δανειστές μας, για να αντιμετωπίσει η χώρα μας, τα χρέη είναι εντελώς διαφορετικό: ποτέ άλλοτε δεν εργάζονταν τόσο λίγοι πολίτες όσο σήμερα, ενώ οι άνεργοι πληθαίνουν συνεχώς.

Η οικονομική απόγνωση που σέρνει πίσω της η κρίση φουσκώνει το κύμα των εργαζόμενων φτωχών και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε καταυλισμούς, σε τροχόσπιτα και σε δωμάτια φθηνών ξενοδοχείων. Εκατομμύρια άλλοι στεγάζονται μαζί με συγγενείς, ανήμποροι να σταθούν στα δικά τους πόδια. Κυρίως οι νέοι ζουν παγιδευμένοι σε χαμηλά αμειβόμενες ή σε προσωρινές δουλειές, οι οποίες έρχονται να πάρουν τη θέση των μονίμων που καταστρέφονται. «Ο πληθυσμός των εργαζόμενων φτωχών θα εκραγεί», λέει ο Ζαν-Πολ Φιτουσί, ο διάσημος καθηγητής Οικονομικών στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού. Σήμερα στη Γαλλία περίπου 120.000 άνθρωποι ζουν σε καταυλισμούς, σύμφωνα με εκτιμήσεις της κοινωνικής οργάνωσης «Παρατηρητήριο των Ανισοτήτων».

«Η Γαλλία είναι μια πλούσια χώρα», λέει ο καθηγητής Φιτουσί. «Ομως, οι εργαζόμενοι φτωχοί της ζουν σε συνθήκες του δέκατου ένατου αιώνα. Δεν μπορούν να πληρώσουν για θέρμανση, δεν μπορούν να πληρώσουν για ρούχα των παιδιών και πολλοί από αυτούς ζουν πέντε άτομα σε ένα δωμάτιο εννέα τετραγωνικών». Για την κρίση αυτή που ζούμε τώρα, ακούγαμε πολλούς ηγέτες να λένε πως έφταιξαν οι πολίτες! Ποιος, άλλωστε, μπορεί να ξεχάσει τη χυδαία φράση: «Τα φάγαμε όλοι μαζί»... Και τους ακούμε να το λένε ακόμη, μολονότι εξακολουθούν να στέλνουν τον λογαριασμό σε όλους τους άλλους παρεκτός από τους φταίχτες.

Ο πλούτος των εθνών μπορεί να αυξάνεται, αλλά φαίνεται αυτό συμβαδίζει με μια σφαγή των πληθυσμών, που αναγκάζονται να εργάζονται ολοένα και περισσότερο κερδίζοντας ολοένα και λιγότερα. Τι είναι πρόοδος λοιπόν; Οπως την αντιλαμβάνεται το σύστημα στο οποίο ζούμε, θα πρέπει άραγε να συνηθίσουμε στην ιδέα γονιοί να πεθαίνουν για να ζήσουν τα παιδιά τους; Και πόσο άραγε απέχει τότε αυτό το σύστημα από τον Μεσαίωνα, όταν η μοναδική επιλογή που αφήνει στους ανθρώπους δεν αφορά πια στη ζωή τους, αλλά στον θάνατό τους;

Κρίση, λιτότητα, χρέος, Μνημόνιο, δόσεις είναι λέξεις που μονοπωλούν τις αγωνιώδης συζητήσεις μου τα τελευταία χρόνια, ενώ άλλες (όπως το σπρεντ) αποδεικνύονται πιο εφήμερες. Βιώνουμε μια κρίση μετάβασης σε μια κοινωνία διαφορετική, σε μια άλλη διάταξη των παγκόσμιων δυνάμεων και σχέσεων. Ούτε καν το μέλλον της Ελλάδας ως ευρωπαϊκής επαρχίας είναι εξασφαλισμένο.

Και η χώρα σαστισμένη συμπαρίσταται στην καταστροφή της, που έχει το ωραίο όνομα της «σωτηρίας». Συμπαρίσταται στην αυτοκαταστροφή της, με το ακόμα πιο ωραίο όνομα της «σύνεσης» του πολιτικού συστήματος, που «ήρθε επιτέλους σε αυτόν τον τόπο». Δηλαδή, στην ύφεση, την αποεπένδυση, την ανεργία και τη φτώχεια...

Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα.
Η επιχείρηση σου που δεν πάει καλά, ο μισθός σου που δεν φτάνει πια, η δουλειά που δεν μπορείς να βρεις, τα φάρμακα που δεν μπορεί να αγοράσουν οι γονείς σου, το χρέος που δεν μπορείς να πληρώσεις, το σπίτι που δεν μπορείς να γλιτώσεις, οι άστεγοι που δεν μπορείς να βοηθήσεις, το μεταναστευτικό που δεν μπορείς να λύσεις, το παιδί που δεν μπορείς να μορφώσεις, ο αδερφός που έφυγε στα ξένα και δε βλέπεις πια, όλα σου τα καθημερινά προβλήματα, είναι όλα απόρροια πολιτικών αποφάσεων και πολιτικών συμφωνιών. Είναι όλα συμπτώματα της πολιτικής μας αρρώστιας.

Ξέρεις τι φταίει.
Το γεγονός ότι άλλοι αποφασίζουν για εμάς, χωρίς να μας ρωτούν, και αποφασίζουν με γνώμονα το συμφέρον τρίτων και όχι το δικό μας.

Ξέρεις τι πρέπει να γίνει για να διορθωθεί.
Να συμμετέχεις στις αποφάσεις. Να ερωτάσαι όταν πρόκειται να παρθούν σημαντικές αποφάσεις. Να αποφασίσεις εσύ με δημοψήφισμα τι είδους παιδεία θέλεις να παρέχεις στα παιδιά σου, τι είδους πρόνοια να παρέχεις στους γονείς σου, τι είδους μεταναστευτική πολιτική θέλεις να ακολουθήσει η χώρα σου, και να αναθέσεις σε μια κυβέρνηση να υλοποιήσει αυτά που θέλεις εσύ χωρίς διαλέξεις από ανεπάγγελτους ρήτορες.

Ξέρεις πως θα γίνει αυτό.
Αλλάζοντας το σύνταγμα, καταργώντας τα άρθρα περί βουλευτικής ασυλίας και νόμου περί ευθύνης υπουργών (άμεσα με δημοψήφισμα) και εκδημοκρατίζοντας το ώστε να προκαλούνται δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία των πολιτών, να παρέχεται ισηγορία σε όλα τα κόμματα αντί να παίζουν τα ιδιωτικά κανάλια τον αγαπημένο τους πολιτικό, και να γίνεται έλεγχος της εξουσίας με σώματα κληρωτών πολιτών, αντί για τις σημερινές εξεταστικές επιτροπές όπου κόρακας δεν βγάζει μάτι κοράκου.

Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις
Να έρθεις στο Μαραθώνα, την πρωτομαγιά και να απαιτήσεις:
1. Αμεση παραίτηση της κυβέρνησης.
2. Αμεση ανάληψη καθηκόντων από την Ομάδα Σύνταξης του Νέου Συντάγματος που θα εξασφαλίζει ισηγορία, ισονομία, ισοκρατία, δημοψηφίσματα με πρωτοβουλία των πολιτών, έλεγχο της εξουσίας από Σώματα Κληρωτών Πολιτών
3. Ανάληψη καθηκόντων από Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Εμπιστοσύνης μέχρι την ολοκλήρωση της συνταγματικής αλλαγής και την ψήφιση του νέου συντάγματος, με μοναδική αποστολή την συνέχιση της λειτουργίας του κράτους και την εγγύηση της ασφάλειας της χώρας.
4. Αμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές της χώρας μέχρι να ολοκληρωθεί η συνταγματική αλλαγή, να γίνει έλεγχος του χρέους και διακανονισμός των οφειλομένων ποσών με τον ν τρόπο που θα αποφασίσει ο Ελληνικός λαός.

Ξέρεις ποιους να εμπιστευτείς
Εμπιστεύεσαι, όχι αυτούς που σου δείχνουν στα κανάλια όλη την ημέρα, αλλά αυτούς που έχεις διαλέξει εσύ, γιατί τους έχεις ακούσει να μιλάνε και σε άγγιξαν, και τους θαυμάζεις όχι για τα πλούτη τους αλλά για την κοινωνική τους προσφορά και το φως που δίνουν στο λαό μας, και θα τους διαλέξεις με το μοναδικό εργαλείο που είναι διαθέσιμο σε απλούς πολίτες, το διαδίκτυο, και θα το κάνεις εδώ http://ellinonvoulisi.org/forum/showthread.php?t=234
Με το εργαλείο αυτό θα επιλέξεις εσύ ποιους εμπιστεύεσαι να διασφαλίσουν τη συνέχεια του κράτους και την ασφάλεια της χώρας μέχρι να επικυρωθεί με δημοψήφισμα το νέο σύνταγμα και ποιους εμπιστεύεσαι να σου συντάξουν το νέο σύνταγμα.

Ξέρεις πότε θα γίνει
Θα γίνει την πρωτομαγιά στο Μαραθώνα.

Ξέρεις τι είναι η κρίση
Μια ευκαιρία.
Να γίνει το όνειρο πραγματικότητα.
Αυτήν την πρωτομαγιά.
Στο Μαραθώνα.

by 2013_Μαραθων (Σημειώσεις) on Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013 στις 11:10 μ.μ.
http://2013marathon.org
Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη  δοκιμάστηκε σκληρά και δυστυχώς, έμεινε ανεξεταστέα. Το τραπεζικό σύστημα, η βαριά βιομηχανία της Κύπρου δέχτηκε ένα πλήγμα που μπορεί να αποβεί μοιραίο. Η ευρωπαϊκή αρχή της εγγύησης των καταθέσεων πάντως, πήγε περίπατο. Από Τρίτη, θα ξέρουμε πως θα αντιδράσουν οι καταθέτες των κυπριακών τραπεζών. Αν μου ζητούσαν μια πρόβλεψη, θα έλεγα πως πιο «επικίνδυνους» θεωρώ τους καταθέτες των ελλαδικών τραπεζών και κυρίως όσους έχουν καταθέσεις στα ελλαδικά υποκαταστήματα κυπριακών τραπεζών που τις βλέπω να «αδειάζουν» από Τρίτη πρωί εν ριπή οφθαλμού.

Τα πράγματα θα σκουρύνουν για τη χώρα μας αν η φυγή κεφαλαίων επεκταθεί και στις ελληνικές τράπεζες. Και αυτό δεν αφορά μονάχα την Ελλάδα. Τα πράγματα θα σκουρύνουν για την ίδια την ευρωζώνη αν η φυγή καταθέσεων επεκταθεί σε ολόκληρο –τον έτσι κι αλλιώς ασταθή– ευρωπαϊκό νότο. Μπορεί στην πράξη να έχουν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου, κανείς δεν ξέρει τις σκέψεις των μικρών και μεσαίων καταθετών αυτό το δύσκολο σαββατοκύριακο. Την Δευτέρα θα πάρουμε μια πρώτη γεύση από τον αντίκτυπο αυτής της απόφασης στις άλλες χώρες του νότου (κυρίως στην Ισπανία).

Υπάρχει μια περίπτωση, έστω και ακραία, το τέλος του ευρώ και κατά συνέπεια της ευρωζώνης, να είναι πολύ πιο κοντά από όσο φανταζόμαστε! Ελπίζω στην κυβέρνηση να έχουν εκπονήσει κάποιο Plan B για μια τέτοια περίπτωση.

Σε κάθε περίπτωση, έφτασε κατά την γνώμη μου η ώρα για την ελληνική κυβέρνηση να πάρει σοβαρές αποφάσεις. Η καθυστέρηση μέχρι το φθινόπωρο, ώστε να γίνουν οι γερμανικές εκλογές και το οικονομικό «σούρσιμο» της χώρας για τους επόμενους οκτώ (και βάλε) μήνες, δεν πιστεύω ότι θα γίνει καλά ανεκτή από την κοινωνία μας. Εκτός από την επανεκκίνηση της κυβέρνησης που είναι εκ των ουκ άνευ, πιστεύω πως πρέπει να παρθούν και σημαντικές πολιτικές πρωτοβουλίες για μια μίνιμουμ συμφωνία όλων των πολιτικών δυνάμεων που την στηρίζουν προς την κατεύθυνση της επανεκκίνησης της ίδιας της χώρας. 

Η πρώτη και βασική απόφαση που θα πρέπει να πάρουν οι δύο συνέταιροι του Πρωθυπουργού, είναι να υποταχθεί το έλασσον στο μείζον και το επικοινωνιακό στο ουσιαστικό . Αν αυτό δεν γίνει κατορθωτό, τότε είναι εντιμότερο να αποσύρουν την στήριξή τους αντί να φρενάρουν με διάφορα προσχήματα την κοινή πορεία.

Έτσι κι αλλιώς, όλα τα μηνύματα της εποχής δείχνουν πως θα πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και την εναλλακτική περίπτωση ενός ελληνικού σχεδίου εξόδου από την κρίση. Είτε εντός της ζώνης του ευρώ είτε με εθνικό νόμισμα. Μπορεί το ευρώ να είναι προς το παρόν «φετίχ» αλλά κανείς και τίποτε δεν αποκλείει πια στο άμεσο μέλλον την μετατροπή του σε «ξορκισμένο δαίμονα». Ήδη έχουν δει τόσα τα μάτια μας, που τίποτε δεν είναι ικανό να μας εκπλήξει. Ελπίζω να είναι το ίδιο (και περισσότερο) υποψιασμένοι πια και στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Άλλωστε, η εποχή των μνημονίων οδεύει ταχέως προς το τέλος της. Έρχεται ίσως η εποχή του «όλοι μαζί στην ίδια βάρκα» ή του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Στην δεύτερη ειδικά περίπτωση, χωρίς δικό μας σχέδιο επιβίωσης θα πάμε κυριολεκτικά χαμένοι.


«Σώσαμε τις τράπεζες, αλλά κινδυνεύουμε να χάσουμε μία γενιά», δήλωσε πριν από λίγες μέρες ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς. Η ζοφερή διαπίστωση του Γερμανού σοσιαλδημοκράτη πολιτικού μας φέρνει στον νου την άνοιξη του 2010, μέρες σύγχυσης και σοκ. Σε ένα ημιεπίσημο δείπνο, Ελληνας τραπεζίτης μού είχε πεί ότι η κρίση, που τότε μόλις είχε αρχίσει να δείχνει τη σφοδρότητά της, δεν θα περνούσε σε λιγότερο από δέκα-δεκαπέντε χρόνια. Στην παρατήρησή μου ότι αυτή η πρόβλεψη ακούγεται τρομακτική, μου απάντησε νηφάλια και αφοπλιστικά: «Εχουμε και οι δύο παιδιά, καλύτερα να ξέρουμε τι πρόκειται να συμβεί».

Τον θυμήθηκα λίγο καιρό αργότερα, αφού είχε ψηφιστεί το πρώτο Μνημόνιο, όταν ο Ιταλός οικονομολόγος και πρώην υπουργός Τομάζο Πάντοα Σιόπα μίλησε ευθέως για δεκαπέντε χαμένα χρόνια και για μισή ή μία χαμένη γενιά Ελλήνων.

Η πραγματικότητα έμελλε να είναι ακόμη πιο σκληρή και από τις σκοτεινές προβλέψεις των οικονομολόγων το 2010. Σήμερα, μετά τρία χρόνια διάσωσης, δηλαδή λιτότητας και βαθιάς ύφεσης, μετά τρία χρόνια σοκ και ενοχοποίησης, ένας Γερμανός πολιτικός, από τη χώρα που πρωτοστατεί στην εφαρμογή της ενάρετης λιτότητας παρ’ ημίν, άρα και της συνοδεύουσας ύφεσης, περιγράφει αδρά την ιστορική καταστροφή που συντελείται όχι μόνο στην αμαρτωλή Ελλάδα, αλλά σε όλο τον ευρωπαϊκό Νότο: «Η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία διαθέτουν ίσως τις καλύτερα εκπαιδευμένες γενιές που υπήρξαν ποτέ στις χώρες τους, οι γονείς τους επένδυσαν πολλά χρήματα στην εκπαίδευση των παιδιών τους, έκαναν το σωστό. Και τώρα που είναι έτοιμοι να εργασθούν, η κοινωνία λέει: “Δεν υπάρχει θέση για εσάς”».

Το 60% νεανικής ανεργίας είναι ο δείκτης αποτυχίας της Ενωμένης Ευρώπης, δείκτης μιας απίστευτης πολιτικής μυωπίας των Ευρωπαίων ηγετών, αλλά και σήμα κινδύνου για τον ίδιο τον πυρήνα των δημοκρατιών και την κοινωνική ειρήνη. Ενας άλλος Ευρωπαίος ηγέτης, ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, πρόσφατα το διατύπωσε με πικρή ωμότητα: «Οποιος πιστεύει ότι δεν τίθεται πλέον το αιώνιο ερώτημα περί ειρήνης και πολέμου στην Ευρώπη μπορεί να πλανάται οικτρά. Οι δαίμονες δεν έχουν φύγει, απλώς κοιμούνται».

Υπό μία έννοια, και οι δύο πολιτικοί ηγέτες δείχνουν να αναγνωρίζουν ότι η αιώνια ειρήνη έχει ραγίσει. Και δειλά αναγνωρίζουν επίσης ότι με δική τους ευθύνη οι ευρωπαϊκοί λαοί αφέθηκαν ανυπεράσπιστοι, βουλιάζουν στην ανεργία και τον αποκλεισμό, τα κράτη χρεοκοπούν, οι δημοκρατίες κλονίζονται, ενώ η χρηματοπιστωτική βιομηχανία δέχεται συνεχώς τους πόρους και τα χάδια των κρατών.

Γιατί; Μια απάντηση, μεταξύ άλλων, είναι η εξής: όπως στις παραμονές του Α΄ Πολέμου, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν πίστευαν ότι απειλείται η ειρήνη, άρα δεν τη θωράκιζαν, έτσι και μέχρι το 2007-08, δεν πίστευαν ότι η νεαρά και ευημερούσα Ευρωζώνη μπορεί να πληγεί από τη μεγάλη κρίση, άρα δεν είχαν απολύτως καμία προετοιμασία. Η ίδια η Ευρωζώνη δεν ήταν εξοπλισμένη για αντιμετώπιση κρίσεων. Ακόμη και σήμερα, με τη μακρά και πικρή πείρα της έκρηξης του δημόσιου χρέους, των πτωχεύσεων, των μνημονίων και της παγίδας της ύφεσης, η κρίση αντιμετωπίζεται με νυσταλέα αντανακλαστικά, με αδύναμα γιατροσόφια που πάντα χορηγούνται αργά, με υστεροβουλία, και με καταπλήσσουσα επιμονή σε μια ηθικολογία, που δεν μπορεί να κρύψει την υπερχειλίζουσα υποκρισία και την έλλειψη πραγματισμού. Ορισμένως η ηθικολογία και η καθυστέρηση δεν μπορούν πια να κρύψουν το βαθύ έλλειμμα πολιτικής νομιμοποίησης της ευρωελίτ στις Βρυξέλλες και την αφύσικη αυτονόμηση της κεντρικής τράπεζας στη Φρανκφούρτη από τα κράτη-μέλη και τους δοκιμαζόμενους λαούς. Κι έτσι, όπως στον Α΄ Πόλεμο η Ευρώπη θυσίασε μια γενιά στα χαρακώματα και στα αέρια, όπως στον Β΄ Πόλεμο αφάνισε μια γενιά νέων στρατιωτών αλλά και αμάχων, ισοπέδωσε πόλεις και στιγμάτισε εσαεί την ανθρώπινη συνείδηση με το Shoah, με παρόμοιο τρόπο τώρα, η μεγάλη Ευρώπη του 21ου αιώνα θυσιάζει ασυλλόγιστα την καλύτερη γενιά νέων στην ιστορία του Νότου της. Πρόκειται για πόλεμο με άλλα μέσα.

Δημιουργική καταστροφή; Ας το δεχτούμε. Αλλά πού είναι η δημιουργία; Εδώ, στο ευρωπαϊκό υπογάστριο, επί τρία τουλάχιστον χρόνια αντικρίζουμε μόνο καταστροφή, τέτοια που δεν είχαμε νιώσει από το τέλος της αιματοβαμμένης δεκαετίας του ’40.

Η ελπίδα για διάσωση και δημιουργία βρίσκεται ακριβώς στην επίγνωση της καταστροφής, να συνειδητοποιήσουμε δηλαδή ότι ζούμε μια μείζονα ιστορική μετάβαση, αμετάκλητα, χωρίς επιστροφή στην προτέρα κατάσταση. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι απώλειες είναι βαθιές και μόνιμες και ότι το προέχον δεν είναι τόσο η ανάκτηση των απολεσθέντων, αλλά το χτίσιμο υγιών και ανθεκτικών δομών, καθώς θα ανοιγόμαστε στο μέλλον. Η Μεγάλη Υφεση γκρεμίζει την κοινωνία, ακόμη τώρα που μιλάμε· το μέλλον όμως δεν συνίσταται μόνο από στατικά ερείπια, είναι δυναμική κατάσταση, σύντομα μια νέα κοινωνία ασπαίρουσα θα διαμορφώνει τη δική της κοίτη και θα διεκδικεί νέες μορφές πολιτικής έκφρασης και οργάνωσης του οικονομικού βίου, νέες συλλογικές αναπαράστασεις και ηθικές αξίες· μια νέα διάνοια. Η παράδοση θα είναι μία πηγή που θα τροφοδοτεί το ποτάμι· το νέο περιβάλλον, το μεταϋφεσιακό, το «μεταπολεμικό», θα είναι η άλλη πηγή έμπνευσης και ενέργειας για την ανασυγκρότηση. Μένει να μεριμνήσουμε ποια στοιχεία της παράδοσης θα αξιοποιήσουμε και πώς, διά της ενεργού βουλήσεως, της αναγεννημένης γενικής διάνοιας, θα ορίσουμε την κοίτη του ποταμού. Ποταμώ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ.

Karl Whelan στο Forbes: «Εντυπωσιακό το πόσοι Έλληνες έχουν ακόμα τα λεφτά τους στις τράπεζες...»

Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι πως θα αντιδράσουν οι καταθέτες στην υπόλοιπη Ευρωζώνη, πρωτίστως στις χώρες που ήδη βρίσκονται σε καθεστώς στήριξής τους από τους εταίρους τους και κυρίως στην Ισπανία, τη χώρα με τον – κατά τεκμήριο – μεγαλύτερο τραπεζικό τομέα σε σχέση με τις υπόλοιπες του ... Μνημονίου.

Την εκτίμηση αυτή προβάλλει σε άρθρο του στo Forbes o Oικονομολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου και συνεργάτης του περιοδικού για μακροοικονομικά ευρωπαϊκά θέματα Karl Whelan.

Ο επιφανής οικονομολόγος δεν διστάζει να προβλέψει πως παρά το ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ήδη ... μοιράζουν υποσχέσεις ότι το σενάριο της Κύπρου, δηλαδή το “κούρεμα” στις τραπεζικές καταθέσεις, δεν πρόκειται να επαναληφθεί σε καμία άλλη χώρα, λίγοι είναι πια αυτοί που τους πιστεύουν, αφού πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που πριν από έναν χρόνο απέκλειαν το ενδεχόμενο να επωμιστούν ζημιές οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων, κι όμως αυτό συνέβη.

Ενώ μόλις προ δύο ημερών ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου απέρριπτε την ιδέα του «κουρέματος» των κυπριακών καταθέσεων δηλώνοντας ότι «πραγματικά και κατηγορηματικά –και αυτό δεν αφορά μόνο την Κύπρο αλλά και τον κόσμο και την ευρωζώνη, πραγματικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ηλίθια ιδέα», αλλά τελικά αυτή η ... ηλίθια ιδέα εφαρμόζεται!

Το άρθρο του κυρίου Whelan στο Forbes τιτλοφορείται: “Μια ιδιοφυής ιδέα, ή το τέλος του ευρώ;” και επί της ουσίας ο συντάκτης του επιχειρηματολογεί για ποιους λόγους η απόφαση του Eurogroup για την Κύπρο ΔΕΝ είναι τελικά καλή ιδέα... (Διαβάστε εδώ)

Εστιάζει στην αντίδραση των καταθετών στην Ισπανία αρχής γενομένης από αύριο Δευτέρα, λέγοντας πως κανείς δεν πρέπει να ξεχνά πως οι ισπανικές τράπεζες επί της ουσίας «κάθονται πάνω» σε τεράστιες επισφάλειες. Και διερωτάται πως από τη στιγμή που έγινε η αρχή για “κούρεμα” τραπεζικών καταθέσεων, πώς θα πεισθούν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να αφήσουν τα χρήματά τους στις τράπεζες! Για την ακρίβεια γράφει πως “αυτή η απόφαση μπορεί να πυροδοτήσει μια μαζική φυγή καταθέσεων σε όλη την ευρωζώνη και ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα μπορούσε θα θέσει εν αμφιβόλω την ύπαρξη του ευρώ ως κοινού νομίσματος”.

Δεν διστάζει μάλιστα να αναφερθεί και στην Ελλάδα γράφοντας: “Προσωπικά, με εκπλήσσει το πόσοι άνθρωποι έχουν διατηρήσει τα χρήματά τους σε καταθέσεις στην Ελλάδα. Μπορείτε να ρωτήσετε γιατί ο κόσμος εξακολουθούσε να έχει τα χρήματά του σε κυπριακές καταθέσεις αυτή την εβδομάδα, παρά τα πρωτοσέλιδα που έλεγαν ότι αυτή η έκτακτη εισφορά ήταν μια από τις επιλογές που εξετάζονται...”

Ως προς την ίδια την απόφαση των Ευρωπαίων για την “διάσωση” της Κύπρου, ο κ. Whelan είναι σαφής. Εκτιμά πως η απόφαση αυτή “είναι πιθανό να μεγιστοποιήσει τις ανησυχίες αλλού στην Ευρωζώνη”. Και καταλήγει: “Ακόμα και αν περάσει η επόμενη εβδομάδα χωρίς πανικό, έχω το προαίσθημα ότι αυτή η απόφαση είναι κακή. Μακροπρόθεσμα, αμφιβάλω αν η οικονομική σταθερότητα στην ευρωζώνη και η συνέχιση της ύπαρξης του ευρώ είναι εφικτή με ένα πολιτικό πλαίσιο που δεν προστατεύει τις καταθέσεις των κοινών καταθετών”.


ΝΤΟΝΑΤΑ ΡΙΝΤΕΛ «Θα ήταν καταστροφή,
Το "νέο μάρκο" θα ενισχυόταν τόσο πολύ γρήγορα,
που θα κατέρρεαν οι εξαγωγές
και θα προκαλούσε παγκόσμια ύφεση»

Δύο Γερμανίδες δημοσιογράφοι, εξειδικευμένες στο οικονομικό ρεπορτάζ, «ξετυλίγουν» ένα σενάριο πολιτικοοικονομικής φαντασίας, με στοιχεία θρίλερ, το οποίο όμως σε πρόσφατη δημοσκόπηση το «σκέφτεται» ο ένας στους τέσσερις Γερμανούς.
Οι Γερμανοί έχουν κουραστεί να ακούν για την κρίση στην Ευρωζώνη, καθώς για την ώρα δεν τους αγγίζει άμεσα. Η οικονομία τους είναι ακόμη ισχυρή και εφ' όσον δεν έχουν αναγκαστεί να...
βάλουν το χέρι στην τσέπη για την κρίση, είναι εύλογο κάποιοι να σκέφτονται ότι ίσως ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουν το καράβι. Ετσι εξηγείται πώς ένας στους τέσσερις Γερμανούς δήλωσε ότι «μπορεί να σκεφτεί να ψηφίσει ένα κόμμα που θα αγωνιστεί για την έξοδο της χώρας από το ευρώ», σε δημοσκόπηση που έγινε την περασμένη εβδομάδα για το περιοδικό «Focus».

Ιδρυση κόμματος
Τη θέση αυτού του φορέα, που θα προσπαθήσει να αποσύρει τη Γερμανία από το ευρώ, θα διεκδικήσει η «Εναλλακτική για τη Γερμανία», ένα υπό ίδρυση κόμμα το οποίο προσπαθούν να οργανώσουν ο καθηγητής Οικονομικών Μπερντ Λούκε μαζί με άλλους ακαδημαϊκούς και πολιτικούς που έχουν δημοσίως αποκηρύξει το ενιαίο νόμισμα.
Το «εκτός ευρώ η Γερμανία» μάλλον θα παραμείνει σενάριο πολιτικής φαντασίας, αλλά σίγουρα θα ήταν ένα συναρπαστικό θρίλερ. Γι' αυτό η «Κ.Ε.» ζήτησε από δύο ειδικές περί τα οικονομικά Γερμανίδες δημοσιογράφους να απαντήσουν στα προφανή ερωτήματα αυτής της υποθετικής λιποταξίας από το ενιαίο νόμισμα: την Ντονάτα Ρίντελ, συντάκτρια της οικονομικής εφημερίδας «Handelsblatt» για τη γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή, και την Ουλρίκε Χέρμαν, υπεύθυνη του οικονομικού τμήματος της εφημερίδας «Die Tageszeitung».
* Τι θα σήμαινε για τη Γερμανία η (φανταστική) αποχώρησή της από την Ευρωζώνη;
Ντονάτα Ρίντελ: Θα ήταν καταστροφή. Το «νέο μάρκο» θα ενισχυόταν γρήγορα τόσο πολύ, που θα κατέρρεαν οι γερμανικές εξαγωγές στον υπόλοιπο κόσμο και θα προκαλούσε ύφεση. Οι εισαγωγές (ενέργειας, πρώτων υλών κ.ο.κ.) θα γίνονταν πιο φθηνές, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν προφανώς έντονα αρνητικό.
Ουλρίκε Χέρμαν: Είτε φύγει η ίδια είτε το ευρώ καταρρεύσει, θα είναι πολύ κακό επειδή η Γερμανία κέρδισε περισσότερα από κάθε άλλη χώρα από το ενιαίο νόμισμα. Θα αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα που είχε και πριν από το ευρώ - σε περιόδους κρίσης όλοι στρέφονταν στο μάρκο ως ασφαλές καταφύγιο.
Πανάκριβο μάρκο...
* Η ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας θα εξαφανιζόταν...
Χέρμαν: Το ακριβό μάρκο θα έπληττε τις εξαγωγές και η Μπούντεσμπανκ (η κεντρική τράπεζα) θα αναγκαζόταν να τυπώνει και να πουλάει μάρκα, αγοράζοντας λιρέτες, φράγκα, δραχμές... Τα χρήματα αυτά όμως θα έπρεπε να τα επενδύσει, οπότε θα αγόραζε κρατικά ομόλογα αυτών των χωρών. Ετσι η Γερμανία θα χρηματοδοτούσε και πάλι το κρατικό χρέος των άλλων χωρών.
Επίσης στη διαδικασία αποχώρησης θα έχανε περί τα 600 δισ. ευρώ, από τις υποχρεώσεις που έχουν άλλες χώρες στη Γερμανία εξαιτίας του εμπορικού της πλεονάσματος. Ισπανία, Ιταλία κ.ο.κ. δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν το χρέος τους σε ευρώ και θα κατέληγαν με υποτιμημένες πεσέτες ή λιρέτες. Η βαθιά ύφεση που θα προκαλούσε η κατάρρευση του ευρώ θα κόστιζε στη Γερμανία περί το ένα τρισ. ευρώ.
Ρίντελ: Ούτε οι υπόλοιπες χώρες θα ήταν καλύτερα, αν έφευγε η Γερμανία από το ευρώ. Βραχυπρόθεσμα ίσως θα τις βοηθούσε το αδύναμο ευρώ, αλλά χωρίς τη Γερμανία οι πιέσεις θα ήταν τόσο έντονες, ώστε να διαλυθεί η Ευρωζώνη.
* Ο κ. Λούκε όμως και άλλοι επιφανείς Γερμανοί επιμένουν ότι το ευρώ καταστρέφει τη Γερμανία. Δεν βλέπουν πόσο χειρότερα θα ήταν η Γερμανία εκτός ευρώ;
ΟΥΛΡΙΚΕ ΧΕΡΜΑΝ «Αν εγκαταλείψουμε
το ευρώ, η Μπούντεσμπανκ θα έπρεπε
να τυπώσει τόσα μάρκα ώστε στο τέλος
θα κόστιζε περισσότερο απ' όσο
κοστίζει η διάσωση του ευρώ...»

Χέρμαν: Ετσι φαίνεται! Αν εγκαταλείψουμε το ευρώ, όπως προτείνει ο κ. Λούκε, ο κ. Ζιν, και άλλοι, η Μπούντεσμπανκ θα έπρεπε να τυπώσει τόσα μάρκα ώστε στο τέλος θα κόστιζε περισσότερο απ' όσο κοστίζει η διάσωση του ευρώ. Δείτε τι έγινε προσφάτως στην Ελβετία όταν η διεθνής ζήτηση για φράγκα προκάλεσε την έντονη ανατίμηση του νομίσματος - για να το συγκρατήσουν αναγκάστηκαν να τυπώσουν μέσα στο 2012 τόσα φράγκα όσο είναι το ΑΕΠ της χώρας!
Ρίντελ: Η κοινή γνώμη στη Γερμανία δεν είναι κατά του ευρώ. Εχει όμως κουραστεί από την κρίση. Θέλει να ξεφύγει όχι από το ευρώ, αλλά από την κρίση.
Τα ευρωομόλογα
* Τι θα γινόταν όμως αν μια άλλη χώρα έφευγε από το ευρώ;
Χέρμαν: Δεν θα έβλεπα την Ελλάδα ή την Ισπανία να θέλουν να φύγουν. Η Ιταλία όμως κάλλιστα θα μπορούσε να το κάνει. Αυτό το γνωρίζει η καγκελάριος Μέρκελ και θα προσπαθήσει να το αποφύγει με κάθε κόστος. Θα μπορούσε να υποκύψει στους ιταλικούς «εκβιασμούς» για να κρατήσει τη χώρα στην Ευρωζώνη. Καμία ιταλική κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει τη λιτότητα που είχε επιβάλει η κ. Μέρκελ, επειδή δεν το δέχονται οι Ιταλοί ψηφοφόροι. Η λιτότητα είναι, άλλωστε, μια πολύ κακή συνταγή και το ένστικτο των Ιταλών είναι σωστό - θα ήταν καλύτερα να φύγουν από το ευρώ, για να μπορέσουν να επιτύχουν οικονομική ανάπτυξη, παρά να συνεχίσουν με τη λιτότητα που οδηγεί μόνο σε μεγαλύτερη ύφεση.
Ρίντελ: Η Ιταλία είναι μια πλούσια χώρα, με ισχυρή βιομηχανία, όχι σαν την Ελλάδα. Η οικονομία της είναι τέτοιου μεγέθους, ώστε η υπόλοιπη Ευρώπη ξέρει ότι θα ήταν αδύνατον να συγκεντρωθεί ένα τόσο μεγάλο πακέτο διάσωσης.
* Θα δεχτεί δηλαδή η Γερμανία τα ευρωομόλογα, ώστε να χρηματοδοτηθούν οι ανάγκες της Ιταλίας και να μην επιλέξει να φύγει από το ευρώ, αντί να συνεχίσει τη λιτότητα που οδηγεί σε φαύλο κύκλο ύφεσης;
Χέρμαν: Τα ευρωομόλογα θα ήταν καλή ιδέα, αλλά δεν τα δέχονται οι Γερμανοί ψηφοφόροι. Η κ. Μέρκελ θα αφήσει την ΕΚΤ να κάνει αυτή τη δουλειά, τυπώνοντας ευρώ, δηλαδή αγοράζοντας κρατικά ομόλογα. Ισως, μάλιστα να μη χρειαστεί καν να κάνει παρέμβαση. Είδαμε πόσο γρήγορα έπεσαν τα επιτόκια για την Ιταλία και την Ισπανία, μόλις ο κ. Ντράγκι είπε ότι η ΕΚΤ είναι έτοιμη να παρέμβει και να κάνει απεριόριστες αγορές ομολόγων. Οι αγορές ξέρουν ότι δεν έχουν καμία ελπίδα απέναντι στην ΕΚΤ.


Όπως ο κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να δει, πολύ δε περισσότερο η γερμανική ελίτ, η Ευρωζώνη δεν μπορεί να τραβήξει για πολύ ακόμα. Ο τρόπος που λειτουργεί πλέον εντελώς απροκάλυπτα η Γερμανία, σαν «ταύρος σε υαλοπωλείο», κατά τη δική μας εκτίμηση δείχνει πως η Γερμανία έχει λάβει ήδη την οριστική απόφασή της να φύγει η ίδια από αυτή τη ζώνη του ευρώ ίσως και μετά τις γερμανικές εκλογές.

Έτσι και απαλλαγμένη στο εξής από το δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ», εκείνο που φαίνεται να επιδιώκει πλέον είναι είτε να προκαλέσει την διάλυση της Ευρωζώνης με ευθύνη άλλου κράτους είτε να καθυποτάξει ολόκληρη την Ευρωζώνη στην απόλυτη εξουσία της και τα συμφέροντά της με το «έτσι θέλω». Ο προκλητικός τρόπος με τον οποίο ο Σόϊμπλε επέδωσε τελεσίγραφο στον Κύπριο υπουργό των Οικονομικών «είτε δέχεστε τη μερική δήμευση των καταθέσεων είτε φεύγετε από το ευρώ», αποδεικνύει την πραγματική πρόθεση της Γερμανίας. Έξι δις ευρώ ήταν όλο το θέμα, ποσό το οποίο είναι ψίχουλα για την Ευρωζώνη, όμως η Γερμανία προτίμησε την εξόντωση του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου!!! Φυσικά οι εκβιασμοί προς την Κύπρο δεν πρόκειται να σταματήσουν μόνο εδώ. Η δική μας εμπειρία είναι η απόδειξη.

Παράλληλα, η πρωτοφανής επιβολή της καταστροφής στην κυπριακή οικονομία, είναι και ένα μήνυμα της Γερμανίας προς τις άλλες χώρες του Νότου και ειδικά προς την Ιταλία και φυσικά την Ελλάδα, για το τι πρόκειται να τους συμβεί αν τολμήσουν να αντιδράσουν στην απόλυτη εξουσία της. Δεν αποκλείεται δηλαδή να δούμε και διαταγή προς την Ιταλία να τοποθετήσει πρωθυπουργό τον Μόντι (ή τον κάθε Μόντι) για να προκαλέσει είτε την έξοδο της Ιταλίας είτε την πλήρη καθυπόταξή της!!!

Πέρα από τα πιο πάνω, ο τρόπος δράσης της Γερμανίας καθώς και η διαφαινόμενη διάλυση της Ευρωζώνης, λειτουργούν και ως μαγνήτης για την εισροή στη Γερμανία κεφαλαίων που είναι σε άλλα κράτη, όπως τα ρωσικά που είναι στην Κύπρο, γιατί πέρα από λόγους ασφάλειας των καταθέσεων καλλιεργεί και την προσδοκία υπερκερδών σε περίπτωση διάλυσης της Ευρωζώνης και ανατίμησης ενός σκληρού μάρκου.

Επομένως θα πρέπει όλοι οι λαοί της Ευρώπης να το πάρουμε απόφαση όσο το δυνατόν πιο γρήγορα αν θα καθυποταχτούμε στις διαταγές της Γερμανίας ή θα αντιδράσουμε.



Όποιος θέλει μπορεί να πιστεύει ακόμη στις συμπτώσεις ή να αντιμετωπίζει ως «γραφικούς» όσους τέτοιες ημέρες θυμούνται τις προφητείες μοναχών γερόντων της Ελληνικής Ορθοδοξίας.
Όμως, τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα και μας εξαναγκάζουν συνειρμικά να οδηγήσουμε τις σκέψεις μας σε προφητείες που μέχρι (ίσως και σήμερα) χλευάζονται από τους πραγματιστές.

Και όμως, η προφητεία αν και παράλογη, ήταν απολύτως σαφής: «Ξαφνικά θα τραβηχτεί το κεφάλαιο πίσω…». 
Και βλέπουμε χθες και σήμερα μία σαφέστατη απαίτηση των καταθετών στις τράπεζες της Κύπρου, οι οποίοι θέλουν να πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Και η αλήθεια είναι πως θα τα πάρουν, για να τα διασφαλίσουν απέναντι σε μία κυβέρνηση που δεν εμπιστεύονται. Όμως, αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο φαίνεται πως αναμένεται να συμβεί και στην Ελλάδα, αφού ήδη υπάρχει αυξημένη νευρικότητα στους καταθέτες, οι οποίοι αναμένουν ανυπόμονα την Τρίτη για να «σεντουκιάσουν» τα χρήματά τους.

Υπάρχει όμως και άλλη προφητεία, η οποία έρχεται να «δέσει» με την προηγούμενη στις ημέρες μας, η οποία και αυτή είναι απολύτως σαφής: «Τον καιρό που σπέρνουν τα σπανάκια θα αρχίσουν τα γεγονότα»… Και είναι γνωστό πως ο μήνας Μάρτιος είναι ο καιρός που οι παραδοσιακοί αγρότες σπέρνουν τα σπανάκια…

Μέσα σε όλα αυτά έρχεται και η Τουρκία που αμφισβήτησε έμπρακτα πριν από λίγες ημέρες την Ελληνική υφαλοκρηπίδα και η σχετική προφητεία αναφέρει: «Μόλις ακούσετε να μιλάνε για τα 6 μίλια, τότε να ετοιμάζεστε…»

Δεν έχουμε καμία απολύτως διάθεση σχολιασμού, όταν διαβάζουμε τις προφητείες (την εφημερίδα του Θεού). Και δεν θα σχολιάσουμε ούτε για υπολειπόμενο χρόνο, μέχρι την ολοκλήρωση των προφητειών…, μέσα στις οποίες υπάρχει και μία απολύτως αποκαλυπτική: «Θα έχετε κυβέρνηση και θα είναι σαν να μην έχετε…»

Και όσο για όλους αυτούς που δεν πιστεύουν στις προφητείες, αλλά επιμένουν να τις βλέπουν σαν συμπτώσεις, εμείς θα τους θυμίσουμε πως οι συμπτώσεις έχουν αρχίσει και γίνονται πολλές, πάρα πολλές για να είναι απλώς... συμπτώσεις.

ΥΓ: Προς άσκηση για τους αναγνώστες εμείς απλά, θα αναρωτηθούμε: Τι υπάρχει στα υπόγεια της Αγια-Σοφιάς; Γιατί τούρκοι αρχαιολόγοι τα έχουν σφραγίσει;


Με σκληρή γλώσσα μίλησε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, ο οποίος σχολιάζοντας τις εξελίξεις μετά την απόφαση του Eurogroup, έκανε λόγο «για προστυχιά των Ευρωπαίων». Σημείωσε ότι μόλις η Κύπρος φθάσει σε σημείο, που θα μπορεί να φύγει από την Ευρωζώνη, θα πρέπει να το πράξει.

Ο Αρχιεπίσκοπος ανέφερε πως εδώ που έφθασαν τα πράγματα δεν υπάρχει επιστροφή, καλώντας ταυτόχρονα την κυβέρνηση να δώσει στους πολίτες που θα επηρεαστούν από το «κούρεμα» κρατικά ομόλογα διάρκειας πέντε μέχρι δέκα χρόνων.

Ανέφερε ότι, όταν στο μέλλον διατεθεί στην αγορά το φυσικό αέριο, οι πολίτες θα μπορούν να εξαργυρώσουν αυτά τα ομόλογα και να πάρουν τα χρήματά τους.

Επίσης, ο Μακαριώτατος κάλεσε τους πολίτες να παραμείνουν ήρεμοι, τονίζοντας ότι οφείλουν να λογοδοτήσουν όσοι συνέβαλαν στη δημιουργία αυτής της κατάστασης.

«Το λαϊκό αίσθημα απαιτεί κάποιοι να καταλήξουν στη φυλακή», κατέληξε ο κ. Χρυσόστομος.


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Η άθλια συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην κρίση της κυπριακής οικονομίας, μιας οικονομίας που πριν υιοθετήσει το ευρώ ήταν η καλύτερη οικονομία της νότιας Ευρώπης, έδειξε για άλλη μια φορά πως κάποιοι στην Ευρώπη δεν ενδιαφέρονται να δείξουν αλληλεγγύη και να σώσουν τους λαούς που παγιδεύτηκαν κυριολεκτικά στην ευρωποίηση της οικονομίας τους, αλλά να δημιουργήσουν προτεκτοράτα για να απομυζήσουν χωρίς καμία αντίσταση.

Το κούρεμα των κυπριακών τραπεζών που εκτέθηκαν τα τελευταία χρόνια για να στηρίξουν την ελληνική οικονομική κρίση και τώρα το πληρώνουν ακριβά, έγινε και για ένα άλλο πολύ
σοβαρό λόγο. Τα μεγαλύτερα ποσά των κυπριακών καταθέσεων είναι ρώσικης προέλευσης. Οι καταθέσεις των Ρώσων στην Κύπρο, προέρχονται από μεγάλες ρωσικές κρατικές εταιρείες, όπως η Gazprom, αλλά και σημαντικών Ρώσων κρατικών αξιωματούχων που καθορίζουν την ρωσική πολιτική. Έτσι με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια για τους Ευρωγερμανούς. Kαι φιμώνουν τον κυπριακό λαό και βάζουν χέρι στα ενεργειακά του κοιτάσματα και παράλληλα χτυπούν με αυτόν τον τρόπο τον Πούτιν που έδειξε τελευταία ισχυρά σημάδια αποδέσμευσης του από τις δυτικές offshore, τις οποίες έχει απαγορέψει πλέον να λειτουργούν και να «αλωνίζουν» στην Ρωσία.

Οι «κασσάνδρες» και τώρα άρχισαν να φωνάζουν ότι πρέπει να παραμείνει η Κύπρος στο ευρώ γιατί έτσι δεν θα καταστραφεί και να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ελλάδας, δηλαδή να αποφύγουμε την καταστροφή για να υπάρξει… η μαθηματική καταστροφή της Κύπρου γιατί η κυπριακή οικονομία δεν αντέχει ούτε κατά διάνοια το παράδειγμα της ελληνικής ύφεσης. Η Κύπρος θα αφανιστεί και τα ενεργειακά της κοιτάσματα θα λεηλατηθούν από τους Ευρωγερμανούς, ενώ η Τουρκία θα «τρίβει» τα χέρια της γιατί το κυπριακό θα λυθεί αυτομάτως καθώς δεν θα υπάρχει πλέον Κυπριακή Δημοκρατία. Αλώστε αυτό δεν επιδίωκε και το σχέδιο Ανάν ;

Σε όλα αυτά η ελληνική ευθύνη είναι τεράστια, αλλά για ποια Ελλάδα μιλάμε ; για την Ελλάδα που έχει παραδώσει την εθνική της κυριαρχία και που κυβερνάται από μια προδοτική πολιτική κλίκα που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η δική της διάσωση και η παραμονή της με κάθε μέσο στην εξουσία ;

Τα τελευταία ταμπού στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν πλέον καταρριφτεί. Η «χαρατσοποίηση» της ελληνικής οικονομίας με το ξεπούλημα της ελληνικής μεσαίας τάξης και τώρα το τραγικό ξεπούλημα της Κύπρου, θα έχουν ολέθριες συνέπειες. Οι κυπριακές τράπεζες θα καταρρεύσουν καθώς τα κεφάλαια θα φύγουν και αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες και για τις ελληνικές τράπεζες, ενώ θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες για το ιταλικό και το ισπανικό τραπεζιτικό σύστημα. Η Ελλάδα και η Κύπρος, δηλαδή ο ελληνισμός, θα υποστεί μια από τις χειρότερες ιστορικές του καταστροφές και αυτό με ευθύνη των προδοτών που παρέδωσαν τον ελληνισμό στην βουλιμία των Ευρωγερμανών που διψούν για αίμα και για τα ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής.

Η μόνη λύση να αποτραπεί αυτός ο όλεθρος, είναι η σύμπλευση με την Ρωσία, που αυτή την στιγμή είναι το μόνο ανάχωμα σε όλη αυτή την ευρωγερμανική λαίλαπα που θέλει να καταστρέψει άπαξ δια παντός τον ελληνισμό. Τα δείγματα της Ρωσίας είναι ξεκάθαρα, καθώς η ανάπτυξη της ρωσικής δύναμης στην Μεσόγειο είναι πλέον γεγονός. Να εκμεταλλευτούμε τα μεγάλα γεωπολιτικά παιχνίδια που παίζονται στην περιοχή μας. Να προχωρήσουμε σε παραχώρηση βάσεων στην ρωσική αρμάδα και να υπάρξει στενότερη ελληνηστηκορωσική συνεργασία, αλλά να δείξουμε ανοιχτά τις προθέσεις μας και όχι «μασημένα» λόγια για να υπάρξει ουσιαστική ρωσική ανταπόκριση.

Σήμερα ο μόνος σύμμαχος της Κύπρου είναι η Ρωσία. Αν δεν υπάρξει συνεργασία με την Ρωσία, τότε θα χαθεί και άλλη μια ευκαιρία και αν και η Ελλάδα δεν συμπλεύσει στην κατεύθυνση αυτή, τότε η κατάσταση θα γίνει πολύ χειρότερη και χωρίς δυνατότητα αναστροφής. Οι προδότες, είτε στην Ελλάδα είτε στην Κύπρο, αυτοί που εξαπάτησαν με τον χειρότερο τρόπο τον ελληνισμό, θα πρέπει να καταλάβουν ότι στο τέλος αυτοί θα πληρώσουν πολύ ακριβά το αντίτιμο της προδοσίας και του ευρωγερμανικού ξεπουλήματος του ελληνισμού.



Αν θα πρέπει να αλλάξει κάτι στην οικονομία, αυτός είναι ο τρόπος λειτουργίας των Τραπεζών.
Οι τράπεζες δεν παράγουν χρήμα, οι τράπεζες και ποιο συγκεκριμένα οι ιδιοκτήτες των Τραπεζών, είναι απλώς οι διαχειριστές του δικού μας χρήματος.

Και δεν είναι κακό που υπάρχουν τράπεζες ή τραπεζίτες. Το κακό είναι ότι έχουν οι ίδιοι το δικαίωμα να επενδύουν τα δικά μας λεφτά σε δικές τους επιχειρήσεις.
Αυτό είναι που θα πρέπει οπωσδήποτε να απαγορευτεί.
Το επάγγελμα του τραπεζίτη θα πρέπει να γίνει αποκλειστικό, όποιος επιλέγει να έχει μετοχές σε τράπεζες ή να είναι ιδιοκτήτης τράπεζας δεν θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να ασκήσει καμιά άλλη επαγγελματική ή επενδυτική δραστηριότητα, ούτε και να έχει το δικαίωμα απόκτησης άλλων περιουσιακών στοιχείων, πέραν των κερδών του από την δραστηριότητα του ως τραπεζίτης.

Το Γιάννης κερνά Γιάννης πίνει των τραπεζιτών και των Τραπεζών είναι η βασική αιτία της καταρρεύσεις των κρατικών οικονομιών.
Είναι παράλογο να χρηματοδοτεί με τα λεφτά των καταθετών ο εκάστοτε τραπεζίτης ή τράπεζα, άλλες δικές τους επαγγελματικές δραστηριότητες.

Σήμερα, την ίδια στιγμή που η μια μετά την άλλη καταρρέουν οι ιδιοκτήτες των τραπεζών έχουν μια σειρά από άλλες επιχειρήσεις στις οποίες φρόντισαν τα προηγούμενα χρόνια να μεταφέρουν υπό μορφή φτηνών δανείων τα κέρδη των τραπεζών.

Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να γίνεται αμέσως μόλις μια τράπεζα παρουσιάζει πρόβλημα, θα έπρεπε να ήταν η εκποίηση για λογαριασμό της τράπεζας του συνόλου των περιουσιών στοιχείων των ιδιοκτητών των Τραπεζών οπουδήποτε και αν είναι αυτά.

Τώρα έχουμε  από την μια πλευρά πτωχευμένες τράπεζες τις οποίες θα πρέπει να σώσουμε με τα δικά μας χρήματα και ταυτόχρονα πλούσιους τραπεζίτες με ένα σωρό άλλες υγιείς εταιρείες οι οποίοι αναμένουν το πότε θα ξαναβρούν ρευστό στα ταμεία των τραπεζών τους με το οποίο θα υποστηρίξουν ξανά τις εκτός τραπεζών επαγγελματικές τους δραστηριότητες.

Ας μην κοροϊδευόμαστε.
Χρειάζεται μια μόνο μεταρρύθμιση για να ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι.
Να απαγορευτεί στους ιδιοκτήτες των Τραπεζών, ανεξαρτήτως ποσοστού, να ασκούν άλλη επιχειρηματική δραστηριότητα πέραν του τραπεζίτη και αμέσως μόλις μια τράπεζα αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα, να εκποιούνται αυτόματα άλλα τα περιουσιακά στοιχεία του κάθε μετόχου τράπεζας, μικρού ή μεγάλου.

Αυτό θα βάλει τα πράγματα στην σωστή τους βάση, μια για πάντα.
Αυτή την μεταρρύθμιση ποιος πολιτικός  θα την αποφασίσει;
Κανένας: Γιατί κανένας δεν έχει τα κότσια ούτε να την προτείνει ως μεταρρύθμιση. 

Φαιηγιάν


Στο δρόμο της ανάπτυξης, τραβώντας τον ανήφορο, έφτασα σε ένα πλάτωμα. Σταματώ να απολαύσω τη θέα, ήταν και η κούραση καταλαβαίνεται τώρα, και τι βλέπω στο Θεό σας!!
Η ανάπτυξη αραχτή στον ήλιο, με δυο τρεις , μπορεί και τέσσερις τύπους - ήταν λίγο μακρυά, ο ήλιος, η κούραση ξέρετε- χαριεντίζονταν ξεδιάντροπα!!!

Ε όχι, τώρα νευρίασα!!! Άρχισα να κατεβαίνω τρέχοντας, σκουντουφλώντας και βρίζοντας!!!
Είναι δυνατόν, τόσοι άνθρωποι να περιμένουν την ανάπτυξη και αυτή να τρωγωπίνει ξέγνοιαστα και μες την τρελλή χαρά με τους τύπους!!

Τώρα θα μου πείτε, ανάπτυξη είναι ότι θέλει κάνει, βάζει τους όρους της:
  1. Πάγκαλος και Βενιζέλος μακρυά από το τραπέζι, τρώνε και οι δύο το καταπέτασμα, της κρύβουν και τον ήλιο!
  2. Στην υποδοχή θέλει τον Αντωνάκη, γιατί όλο καλά λόγια λέει, είναι ακίνδυνος και του χεριού της. Στο τελευταίο φαγοπότι, της τραγούδησε κιόλας(το σήκω χόρεψε κουκλί μου νομίζω αλλά δεν παίρνω και όρκο)
  3. Τον Φωτάκο τον θέλει στην έξοδο, γιατί η είσοδος είναι ελεύθερη αλλά η έξοδος έχει ένα κόστος.Και ο Φωτάκος εδώ που τα λέμε στηρίζει κάθε κίνηση είσπραξης. Θυμάστε στα παλιά λεοφορεία τον εισπράκτορα;; Ξέφευγε κανείς , όχι πείτε μου.
  4. Την Αλέκα την βλέπει ανταγωνιστικά, γυναίκες βλέπετε, τη θέλει στη γωνία του τραπεζιού, από όπου βλέπει τα μεζεδάκια αλλά δεν τα φτάνει, εξοργίζεται και αρχίζει αυτά τα ωραία για την επανάσταση, φονιάδες των λαών Αμερικάνοι, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο και διασκεδάζουν τρωγωπίνοντας οι υπόλοιποι. Κάπου εκεί μπουκάρει η Λιάνα και το κέφι ανεβαίνει!!!
  5. Κασιδιάρη και Μιχαλολιάκο τους θέλει πόρτα- είναι καλοί και εκπαιδευμένοι με τις τελευταιες μεθόδους στο face control- ελέγχουν την είσοδο, μήπως περάσει κανένας σκουρόχρωμος και ταραχτούν οι παράγοντες. Και το πόπολο απαγορεύται, διότι είναι πολοί και φαγανοί και κάτσε καλύτερα , που θα μοιραστούμε το φαγητό της ανάπτυξης!!!
  6. Τον Αλέξη τον έχει σε ένα τραπέζι μόνο του, γιατί οι πληροφορίες τον θέλουν λαίμαργο και ταμαχιάρη και το φαγητό είναι μετρημένο. Με τη φόρα που έχει ο cool δεν θα αφήσει ψίχουλο!
Ασφαλείς και εξακρυβομένες πληροφορίες θέλουν τον Μπόμπολα, τον Κόκαλη, τον Βαρδή, τον Σταύρο μας, τον Γιαννάκη του Φαλήρου να ερωτοτροπούν με την ανάπτυξη και να μοιράζουν την πίτα-φανταστέιται τη σκηνή μη σας τα λέω όλα- ενώ οι υπόλοιποι ξέρετε Μάκης, Γιώργος, Νίκος,Σάκης Μάκης-δύο είναι οι Μάκηδες δεν έκανα λάθος-τσουρωμαδιούνται για τα ρέστα!!!!
Και επειδή μια απορία την έχω πάντα, πείτε μου, πως σε καιρό κρίσης έχουμε νέες επιχειρηματικές κινήσεις στα μίντια και όχι μόνο, από παλιούς πλην πτωχούς και τίμιους επιχειρηματίες, που δίνουν δουλειά αλλά όχι μισθούς στους εργαζόμενους στις γαλέρες -γιατι δεν έχουν οι άνθρωποι, την ανάπτυξη περιμένουν και αυτοί, ενώ το πόπολο μαθημένο είναι στην αφαγία, ΠΕΙΤΕ μου λοιπόν ξαναρωτώ, γιατί πιέζονται οι άνθρωποι και ρισκάρουν εεεεεεεε;;;;
Για μας ανόητοι αλλά είστε πονηροί και ταμαχιάρηδες και αχάριστοι και δεν βάζετε πλάτη, γιαυτό η ανάπτυξη την άραξε στην παραλία και σκασίλα της να σας συναντήσει!
Είναι δυνατόν να θέλετε μισθό και μάλιστα αξιοπρεπή; Ποιοί είστε κύριοι και κυρίες που επιμένετε να μένετε στη χώρα και θέλετε και την ανάπτυξη παρέα;
Δεν πάτε καλά, σας χτύπησε ο ήλιος και η θάλασσα και επειδή δεν μπορούμε τώρα να σας εκπαιδεύσουμε να ζείτε σωστά , ήλιος , θάλασσα νησιά πωλούνται όπως είναι επιπλωμένα και με τους φτωχούς ανόητους ιθαγενείς.
Και όταν με το καλό θα έρθει και η ανάπτυξη θα μας φέρει χάντρες, καθρεφτάκια και νερό που καίει.
Τι άλλο θέλετε για να ζήσετε βρε αχάριστοι ε αχάριστοι!!!
Εν τω μεταξύ, όσοι τραγουδούν "μην είδατε την ανάπτυξη¨" παίρνουν την απάντηση "την είδαμε σε μακρυνό ταξίδι" και συλλαμβάνονται!!!!!
Καλή σαρακοστή παιδιά και δείτε το ως προπόνηση, διότι η νηστεία έρχεται η ανάπτυξη αγνοείται!!!