Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Οκτ 2016


Γράφει ο Άρης Οικονόμου

Το τεράστιο πλυντήριο ξεπλύματος κλεμμένων χρημάτων των Εβραίων, καθώς επίσης χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες των κατεχομένων χωρών, στην Αργεντινή – με τη βοήθεια του οποίου η βιομηχανία στη Γερμανία τελικά ανέκαμψε και αργότερα αναπτύχθηκε, στο μεταπολεμικό θαύμα.
«Το ευρώ είναι κατά πολλούς το νόμισμα, μέσω του οποίου «θα αναδυθεί από τη στάχτη» ξαφνικά, χωρίς να το περιμένει κανείς, η τέταρτη γερμανική αυτοκρατορία – το 4ο Ράιχ όπως ήδη ορισμένοι φοβούνται.
Η νέα αυτή μεγάλη δύναμη στον πλανήτη θα διεκδικήσει, εφάμιλλα με τις υπόλοιπες (Η.Π.Α., BRICS), την παγκόσμια ηγεμονία – αφού συμπληρωθεί με τα κράτη που ήδη βρίσκονται στην «ουρά αναμονής» (Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Κροατία, Τσεχία και Ουγγαρία), επεκτεινόμενη στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας.
Εν τούτοις, η ευρωπαϊκή κρίση χρέους ναι μεν ενίσχυσε σε πολύ μεγάλο βαθμό τη Γερμανία, οικονομικά και πολιτικά, αλλά προκάλεσε σημαντικούς τριγμούς στο οικοδόμημα, με βασικό υπαίτιο την Ελλάδα – αφενός μεν λόγω της πλήρους αποτυχίας του προγράμματος λιτότητας, αφετέρου επειδή είναι η μοναδική χώρα που ένας μεγάλος αριθμός των Πολιτών της, επίσης των πολιτικών κομμάτων, έχει τοποθετηθεί εναντίον των μνημονίων.
Φαίνεται λοιπόν πως αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο, όσον αφορά τα γεωπολιτικά σχέδια της Γερμανίας, το οποίο δεν μπορεί να «υπερπηδηθεί» απλά και μόνο με την καταδίκη της χώρας στην χρεοκοπία, καθώς επίσης στην έξοδο από την Ευρωζώνη αλλά με την άνευ όρων υποταγή και τη συνθηκολόγηση της, την οποία θα επιδιώξει να επιτύχει η καγκελάριος, με κάθε θυσία» (πηγή).
«Κάθε κράτος έχει τους δικούς του μύθους, οι οποίοι έχουν ελάχιστη ή και καθόλου σχέση με την πραγματικότητα», αναφέρει στην εισαγωγή του μικρού της φιλμ (βίντεο στο τέλος του κειμένου), η συμπαθέστατη γερμανίδα Δόκτορας του ελεύθερου πανεπιστημίου του Βερολίνου (FU Berlin), καταλήγοντας στο μύθο της χώρας της – σύμφωνα με τον οποίο το γερμανικό θαύμα της μεταπολεμικής εποχής οφείλεται στον υπουργό οικονομικών και μετέπειτα καγκελάριο L. Erhard.

Έχοντας αναλύσει πρόσφατα μία από τις βασικότερες πτυχές του «φαινομένου» (ο μύθος του γερμανικού θαύματος), θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε επίσης σε αυτήν της παραπάνω γερμανίδας – σύμφωνα με την οποία το θαύμα οφείλεται επί πλέον στο δεξί χέρι του τότε προέδρου της Αργεντινής, του γνωστού μας Peron, ο οποίος ήταν εκείνος που ξέπλυνε τα χρήματα των ναζί (πηγή).  

Ο συγκεκριμένος Αργεντινός, ο κ. Jorge Antonio, «ξέπλυνε» από το 1949 και εντεύθεν, μαζί με την Daimler Benz (Mercedes) ως εκπρόσωπο της βαριάς γερμανικής βιομηχανίας, σε μεγάλη κλίμακα τα κεφάλαια ολόκληρης της βιομηχανίας της χώρας και όχι μόνο, τα οποία είχαν φυγαδευτεί στην Ελβετία – έχοντας φυσικά τη ρητή άδεια των Η.Π.Α. και λειτουργώντας κάτω από τις οδηγίες του γερμανού καγκελαρίου.

Παράλληλα, ως συμπλήρωμα του «πακέτου υπηρεσιών» με αποδέκτη τη ναζιστική Γερμανία, μεταφέρθηκαν μυστικά πολλοί σημαντικοί ναζί στην Αργεντινή – με τη βοήθεια της «αυτοκρατορίας» του Jorge Antonio, η οποία χαρακτηρίσθηκε αργότερα από τους δικαστές ως μία «τερατώδης, εγκληματική οργάνωση».

Ο ίδιος ο Jorge Antonio βέβαια θεωρούσε τον εαυτό του «δώρο Θεού» για τους ναζί – αφού, για να εκπληρώσει την «αποστολή» του, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα χειραγώγησης νομισμάτων, φοροδιαφυγής, διαφθοράς, διαπλοκής και μαύρων ταμείων, μοναδικό ίσως στην ιστορία.

Περαιτέρω, πάντοτε σύμφωνα με τη γερμανίδα δόκτορα, οι μύθοι που καλλιεργούν τα κράτη κρύβουν την πραγματικότητα – όπου όμως μόνο αυτός που λαμβάνει υπ’ όψιν του την ψυχρή πραγματικότητα είναι σε θέση να ενεργεί πολιτικά. Όλα τα άλλα συνιστούν προφανώς αυταπάτες, οι οποίες μπορεί μεν να είναι βολικές, αλλά δεν παύουν να ανήκουν στον κόσμο της φαντασίας – με αποτέλεσμα να μη βοηθούν καθόλου τους λαούς.

Εάν τώρα εξετάσει κανείς ρεαλιστικά τα τεκταινόμενα, θα συμπεράνει εύκολα πως από το ξέπλυμα των χρημάτων των ναζί δεν ωφελήθηκαν μόνο οι ίδιοι και η γερμανική βιομηχανία – αλλά, επίσης, όλοι οι υπόλοιποι Γερμανοί, ακόμη και οι επικριτές του τότε καθεστώτος.

Άλλωστε, εάν είχε εφαρμοσθεί στην πράξη το «σχέδιο Morgenthau», όπως είχε προτείνει ο ομώνυμος υπουργός οικονομικών των Η.Π.Α., σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία έπρεπε να μετατραπεί σε μία αγροτική χώρα, έτσι ώστε να εμποδιστεί μακροπρόθεσμα η διενέργεια ενός ακόμη πολέμου εκ μέρους της, η εξέλιξη της χώρας θα ήταν εντελώς διαφορετική – ενώ φυσικά δεν θα είχε επιτραπεί στη βιομηχανία της το ξέπλυμα των χρημάτων (αναφορά στο άρθρο μας).

Αντί αυτού όμως οι Η.Π.Α. επέλεξαν να καταστήσουν τη Γερμανία αιχμή του δόρατος τους στην Ευρώπη, απέναντι στη Σοβιετική Ένωση του Ψυχρού Πολέμου – υποχρεώνοντας όλες τις άλλες χώρες να αποδεχθούν τη διαγραφή του 50% των χρεών της, καθώς επίσης να αναβάλλουν τις απαιτήσεις τους από τις πολεμικές επανορθώσεις για την εποχή μετά την τυχόν ένωση της (κάτι που φυσικά δεν σεβάσθηκαν οι Γερμανοί μετά το 1990 – ανάλυση).

Λογικά λοιπόν οι Η.Π.Α. της έδωσαν την άδεια να ξεπλύνει τα ναζιστικά χρήματα, αφού ήταν απαραίτητα για την επίτευξη του γερμανικού θαύματος – καλύπτοντας όλο αυτό το ξέπλυμα με την παροχή ενός δήθεν γενναιόδωρου σχεδίου Marshall (άρθρο), το οποίο γνωρίζουμε σήμερα πως ήταν εξαιρετικά χαμηλό, ενώ δόθηκε σε πολλές άλλες χώρες. Εκτός αυτού, ήταν αυτονόητη η χρησιμοποίηση των γερμανικών εμπειριών από το τότε ξέπλυμα αργότερα – όπως στην περίπτωση της Deutsche Bank σήμερα, ενός από τα μεγαλύτερα «πλυντήρια» παγκοσμίως (ανάλυση).

Η μέθοδος της «ρευστοποίησης» (ξεπλύματος)

Όλες οι λεπτομέρειες φαίνονται στο φιλμ της γερμανίδας, τεκμηριωμένες με πάρα πολλά ντοκουμέντα – τα οποία βρέθηκαν στο αρχείο του Αργεντινού Jorge Antonio, κρυμμένο στα υπόγεια μίας ιδιωτικοποιημένης τράπεζας. Τα έγγραφα της «αυτοκρατορίας» της Mercedes κατασχέθηκαν, μαζί με όλα τα ντοκουμέντα των βιβλίων των μαύρων ταμείων, των διπλών λογιστικών καταχωρήσεων και των νομισματικών χειραγωγήσεων, το 1955 – όταν ο πρόεδρος της Αργεντινής καθαιρέθηκε μετά από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα.

Η ιστορία δημοσιεύθηκε σε όλες τις εφημερίδες τότε, αλλά οι Η.Π.Α. δεν κατήγγειλαν ποτέ δημόσια τη γιγαντιαία αυτή επιχείρηση ξεπλύματος – παρά το ότι παραβίαζε μαζικά τα δικαιώματα των νικητριών συμμαχικών δυνάμεων, ενώ τεκμηρίωνε πως η Γερμανία διέθετε αρκετά χρήματα, για να εξυπηρετεί τις οφειλές της.

Όσον αφορά την έκθεση εκείνης της εποχής του πρώην υφυπουργού των Η.Π.Α. για το ξέπλυμα των χρημάτων των ναζί (Eizenstat), ένα μεγάλο μέρος των οποίων είχε κλαπεί από τους Εβραίους (πηγή), αφορούσε κυρίως το ρόλο των ελβετικών τραπεζών που υποχρεώθηκαν τελικά να πληρώσουν αποζημιώσεις – ενώ δεν υπήρξε καμία αναφορά στην τεράστια βιομηχανία ξεπλύματος της Αργεντινής.

Εν τούτοις, βρέθηκε στα αμερικανικά αρχεία αρκετό υλικό της OSS και του στρατού, σύμφωνα με το οποίο θα μπορούσε να επαναληφθεί μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μία κατάσταση που είχε ήδη συμβεί μετά τον 1ο Παγκόσμιο – δηλαδή, μία συμμαχία μεταξύ των ακροδεξιών πολιτικών οργανώσεων και της γερμανικής βιομηχανίας (η οποία ανέκαθεν κυβερνάει τη Γερμανία).

Οφείλει δε να σημειωθεί εδώ πως η γερμανική βιομηχανία ήταν κατά τη διάρκεια του εθνικοσοσιαλισμού στενά συνδεδεμένη με το ναζιστικό καθεστώς, έχοντας ως εκ τούτου αποκομίσει τεράστια κέρδη – μέσω της καταναγκαστικής απασχόλησης εργαζομένων από τις κατεχόμενες χώρες, της «ενσωμάτωσης» των εργοστασίων και των πρώτων υλών των κατεχομένων κρατών, καθώς επίσης του εξοπλισμού του γερμανικού στρατού.

Συνεχίζοντας, υπάρχουν πολλοί υπολογισμοί των χρημάτων που ξεπλύθηκαν στην Αργεντινή – τα οποία, σύμφωνα με δηλώσεις του Jorge Antonio, ήταν της τάξης των 100 εκ. $, με την τότε αγοραστική τους αξία (με 1.000 $ το 1953 κατασκεύαζε κανείς ένα σπίτι). Είναι όμως γεγονός ότι, ο Αργεντινός δημιούργησε μία πραγματική αυτοκρατορία η οποία, με σημερινά συγκριτικά στοιχεία, είναι του μεγέθους των Deutsche Bank, της Mercedes, της BMW και της Volkswagen μαζί. Η αυτοκρατορία αυτή δημιουργήθηκε κυριολεκτικά σε χρόνο μηδέν, ενώ δεν βρέθηκε ούτε ένα τραπεζικό έμβασμα, το οποίο να ερμηνεύει τη μεταφορά αυτού του τεράστιου ποσού στην Αργεντινή.

Σε τελική ανάλυση ο Jorge Antonio και η Daimler Benz εξαγόρασαν δεκάδες επιχειρήσεις, οι οποίες είχαν ηγετική παρουσία στη Λατινική Αμερική στους κλάδους των ορυχείων, της πολεμικής βιομηχανίας, της γεωργίας, της παραγωγής αυτοκινήτων κοκ. – έχοντας δημιουργήσει μία τεράστια βιομηχανία που ανήκε σε Γερμανούς και ελεγχόταν από Γερμανούς.

Η βιομηχανία αυτή διευθυνόταν από ναζί, οι οποίοι κατείχαν επίσης τις σημαντικότερες διοικητικές και λοιπές θέσεις στο εξωτερικό – λειτουργώντας ως ένα τεράστιο πλυντήριο κλεμμένων χρημάτων/περιουσιακών στοιχείων των Εβραίων και κλεμμένου χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες των κατεχομένων χωρών (μεταξύ των οποίων της Τράπεζας της Ελλάδας/κατοχικό δάνειο) με τη βοήθεια του οποίου η βιομηχανία στη Γερμανία τελικά ανέκαμψε και αργότερα αναπτύχθηκε, στο μεταπολεμικό θαύμα.

Το τέταρτο Ράιχ

Περαιτέρω, με βάση τα αρχεία που ανακαλύφθηκαν, οι ναζί είχαν σχέδιο ανάκτησης της εξουσίας, μετά την ήττα τους στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη βοήθεια της βιομηχανίας της χώρας τους – γεγονός στο οποίο οφείλεται το παραπάνω ξέπλυμα, καθώς επίσης η στήριξη της γερμανικής βιομηχανίας με τα κλεμμένα περιουσιακά στοιχεία των θυμάτων του ναζιστικού καθεστώτος.

Ο καγκελάριος Erhard ήταν άλλωστε κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της επεκτατικής πολιτικής των εθνικοσοσιαλιστών – ήταν παρόν στην ιστορία του ξεπλύματος των χρημάτων των ναζί, ενώ ταξίδεψε τότε στην Αργεντινή.

Σύμφωνα με μαρτυρία του Jorge Antonio, πριν ξεκινήσει τη βιομηχανία ξεπλύματος στην Αργεντινή ήθελε να είναι απολύτως σίγουρος – κάτι που πέτυχε αφού πήρε την άδεια τόσο του καγκελαρίου Erhard, όσο και της Daimler Benz που ουσιαστικά εκπροσωπούσε όλους τους γερμανικούς βιομηχανικούς κολοσσούς (Siemens, Krupp, Hochtief κλπ.). Επομένως έμμεσα των Η.Π.Α., αφού διαφορετικά δεν θα είχε την παραμικρή δυνατότητα επιτυχίας ολόκληρο το εγχείρημα.

Επίλογος

Είναι ακατανόητη η επιμονή ορισμένων Ελλήνων να ειρωνεύονται τις προσπάθειες της χώρας μας, όσον αφορά την πληρωμή των γερμανικών επανορθώσεων – πόσο μάλλον όταν οι ίδιοι οι Γερμανοί τεκμηριώνουν το δικαίωμα μας να τις απαιτήσουμε (ανάλυση).

Επίσης ακατανόητη είναι η στάση αυτών που δεν συμφωνούν στη διεκδίκηση της διαγραφής ενός μεγάλου μέρους των δημοσίων χρεών της πατρίδας μας – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν κάναμε πολλά λάθη στο παρελθόν, τα οποία δημιούργησαν ένα μέρος τους. Εν τούτοις, δεν αιματοκυλίσαμε τον πλανήτη, όπως η Γερμανία, στην οποία εγκρίθηκε μία ανάλογη διαγραφή, με την πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα αύξησης των εξαγωγών – ενώ διέθετε τα χρήματα για να πληρώσει, όπως φαίνεται από την έρευνα της γερμανίδας δόκτορος.

Βέβαια, εάν η Γερμανία εξοφλούσε τα χρέη της απέναντι μας, τα οποία υπερβαίνουν τα 250 δις € με τους πλέον μετριόφρονες υπολογισμούς, τότε δεν θα είχαμε κανένα λόγο να απαιτήσουμε διαγραφή – κάτι που όμως είναι αδύνατον να επιβάλλουμε, εάν δεν μας στηρίξουν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και οι Η.Π.Α.

Σε κάθε περίπτωση η γερμανική ηγεσία, ειδικά όσον αφορά τη συμπεριφορά της απέναντι μας, τους χιλιάδες εξευτελισμούς και την επιμονή της στην υποδούλωση μας, είναι εντελώς αδικαιολόγητη – ενώ η βαριά βιομηχανία που ουσιαστικά κυβερνάει τη Γερμανία, δεν είναι καθόλου απίθανο να υπηρετεί ακόμη και σήμερα τα σχέδια των εθνικοσοσιαλιστών, όσον αφορά την ανάκτηση της εξουσίας. Φυσικά δεν πρόκειται να τα καταφέρει, παρά τις πρώτες νίκες της μετά το ξέσπασμα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους – αφού η χώρα πάντα κέρδιζε τις μάχες, αλλά τελικά έχανε τον πόλεμο.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η πορεία της διαπραγμάτευσης, καθώς και το ζήτημα της αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών, με την επικείμενη απόφαση του ΣτΕ, ήταν τα θέματα που κυριάρχησαν στην ατζέντα της σημερινής συνεδρίασης της ΠΓ, σύμφωνα με πηγές από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, ο Αλ. Τσίπρας, «έχουμε μπροστά μας το μέτωπο της διαπραγμάτευσης για την δεύτερη αξιολόγηση, καθώς και το μέτωπο με τη διαπλοκή για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών. Οι μάχες είναι δύσκολες, αλλά και στις δυο προσερχόμαστε με τη δύναμη που μας δίνει η πεποίθηση ότι υπερασπιζόμαστε το δημόσιο συμφέρον. Τις επόμενες μέρες, η ΝΔ και η διαπλοκή θα δώσουν τα ρέστα τους για άλλη μια φορά».

Σχετικά με τις τηλεοπτικές άδειες ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Κάποιοι ίσως να πιστεύουν ότι οι κυβερνήσεις πέφτουν από δικαστικές αποφάσεις. Τις κυβερνήσεις, όμως, τις εκλέγει ο Λαός και τις κρίνει μόνο ο Λαός. Το διακύβευμα, λοιπόν, δεν είναι απλώς η ερμηνεία του Συντάγματος, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο: αν η εκλεγμένη από το λαό κοινοβουλευτική πλειοψηφία έχει δικαίωμα να ρυθμίσει το χάος του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, ή αν τα ιδιωτικά συμφέροντα είναι υπεράνω της Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με πηγές από το ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλ. Τσίπρας ενημέρωσε, επίσης, την ΠΓ για την πορεία της διαπραγμάτευσης καθώς και για τα αποτελέσματα των συναντήσεων που είχε, την προηγούμενη εβδομάδα, στις Βρυξέλλες, οι οποίες έγιναν όλες σε θετικό και εποικοδομητικό κλίμα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αυτοκτονίες και προπαγάνδα στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα με δυο περιστατικά αυτοκτονίας ή απόπειρας αυτοκτονίας καταγράφει καθημερινά η Ελληνική Αστυνομία, αναφέρει η Huffington Post επικαλούμενη αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ.

Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο ρεπορτάζ του Αλέξανδρου Καλαφάτη:

«Καταγράφουμε μία με δύο αυτοκτονίες κάθε μέρα», αναφέρει χαρακτηριστικά αστυνομική πηγή. Από την περασμένη Δευτέρα μέχρι την περασμένη Παρασκευή οι αστυνομικοί ενημερώνονταν καθημερινά και για ένα νέο περιστατικό είτε αυτοκτονίας είτε απόπειρας.

Στο Χαλάνδρι μέσα σε ένα 24ωρο σημειώθηκαν δύο περιστατικά, στην Πάτρα ένας 45χρονος στρατιωτικός έβαλε τέλος στη ζωή του για οικονομικούς κυρίως λόγους, ενώ στο Μοσχάτο ένας 39χρονος κρεμάστηκε σε πάρκο.

Πέρα από τα ενδιαφέροντα και τραγικά στοιχεία του ρεπορτάζ θα άξιζε κανείς να ασχοληθεί και με το πως αυτό παρουσιάζεται και θα παρουσιάζεται τις επόμενες ημέρες. Μέσα ενημέρωσης, που έκρυβαν τέτοιου είδους ειδήσεις κάτω από το χαλί επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, τώρα σπεύδουν να τα φωνάξουν από τα τηλεοπτικά παράθυρα – καθώς κρίνονται οι άδειές τους.

Πολιτικοί όπως η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, που υποστήριζαν ότι το να παρουσιάζεις τις αυτοκτονίες «φλερτάρει με τα όρια της νομιμότητας» και επισήμαιναν ότι δεν σχετίζονταν με το ΠΑΣΟΚικό μνημόνιο τώρα κατάπιαν τη γλώσσα τους (εκτός από αυτούς που φλερτάρουν με τον ΣΥΡΙΖΑ για μια θεσούλα).

Οι Νεοδημοκράτες που μιλούσαν για κιτρινισμό όταν κάποιος αναφερόταν στις αυτοκτονίες του δικού τους μνημονίου, βρέθηκαν στην άλλη πλευρά και αναζητούν τις αυτοκτονίες με το ντουφέκι για να τις προβάλλουν στα ΜΜΕ.

Το πολιτικό παιχνίδι προπαγάνδας συνεχίζεται πάνω στις σορούς ανθρώπων που δίνουν τέλος στη ζωή τους με αυξανόμενους ρυθμούς όσο αυξάνεται η φτώχεια και η απόγνωση που προκαλούν τα μνημόνια.

Οι συγκεκριμένες αυτοκτονίες αποτελούν απλώς έκφανση της δολοφονίας ενός ολόκληρου λαού την οποία ψήφισαν, εφάρμοσαν και επικρότησαν αυτοί που σήμερα δηλώνουν ακόμη Πασόκοι, Νεοδημοκράτες και Συριζαίοι.

Α.Χ
Πηγή info-war



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Προσφυγόπουλα από τη Συρία εργάζονται σε εργοστάσια στην Τουρκία που φτιάχνουν ρούχα για τη βρετανική εταιρία λιανικής Marks & Spencer και για το διαδικτυακό κατάστημα ASOS, σύμφωνα με έρευνα της εκπομπής του BBC, Panorama.
Η έρευνα, που θα μεταδοθεί απόψε, ανακάλυψε προσφυγόπουλα από τη Συρία, το μικρότερο από τα οποία ήταν μόλις 15 χρονών, να εργάζονται επί πολλές ώρες έναντι μικρής αμοιβής, φτιάχνοντας και σιδερώνοντας ρούχα που στέλνονται στη Βρετανία.

Δημοσιογράφοι του BBC τράβηξαν φωτογραφίες με τα σήματα της Marks & Spencer στα εργοστάσια. Μερικοί σύροι πρόσφυγες εργάζονταν 12 ώρες την ημέρα σε ένα εργοστάσιο που φτιάχνει τζιν για τις μάρκες Mango και Zara, χρησιμοποιώντας χημικά χωρίς κατάλληλη προστασία, ανέφερε το BBC.

Εκπρόσωπος του M&S δήλωσε: “Δεν είχαμε βρει στο παρελθόν κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι σύροι εργάτες απασχολούνται σε εργοστάσια που μας προμηθεύουν, άρα είμαστε πολύ απογοητευμένοι από αυτά τα ευρήματα, τα οποία είναι εξαιρετικά σοβαρά και είναι απαράδεκτα για το M&S.”
Εκπρόσωπος της ASOS είπε: “Είναι ένα θέμα που λαμβάνουμε εξαιρετικά σοβαρά υπόψη. Αλλά θα ήταν λάθος για εμάς να σχολιάσουμε πληροφορίες που δεν έχουμε δει.”

Η M&S δήλωσε πως εργάζεται με τον προμηθευτή της στην Τουρκία προκειμένου να προσφέρει νόμιμη απασχόληση σε όσους σύρους εργάτες απασχολούνται καθημερινά στο εργοστάσιο.
Η Τουρκία είναι η κύρια πύλη εισόδου για τους πρόσφυγες από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στη Συρία. Περίπου τρία εκατομμύρια υπολογίζεται ότι ζουν εκεί. Η Άγκυρα υπέγραψε τον Μάρτιο μια συμφωνία με την ΕΕ προκειμένου να αναχαιτιστεί η ροή προσφύγων προς την Ένωση.

Έρευνα που διεξήγαγε το Ρόιτερς φέτος βρήκε επίσης αποδείξεις για προσφυγόπουλα από τη Συρία που εργάζονται σε εργοστάσια ρούχων στην Τουρκία κάτω από παράνομες συνθήκες.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεκαέξι άμαχοι, ανάμεσά τους τρία παιδιά, σκοτώθηκαν σήμερα όταν αεροπορικές επιδρομές και πυρά ρουκετών έπληξαν την ελεγχόμενη από τους αντάρτες επαρχία Ιντλίμπ, στη βορειοδυτική Συρία, όπως ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Στη Χαν Σεϊχούν, στο νότιο τμήμα της επαρχίας, επιδρομές αεροσκαφών τα οποία δεν είναι γνωστό εάν ανήκαν στη συριακή ή στη ρωσική Πολεμική Αεροπορία είχαν αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους επτά άνθρωποι, ανάμεσά τους δύο γυναίκες κι ένα παιδί.

Άλλοι επτά άνθρωποι, εκ των οποίων τέσσερις γυναίκες και δύο παιδιά, σκοτώθηκαν σε επιδρομές που έπληξαν την κοινότητα Κάφαρ Ταχάριμ, στο βόρειο τμήμα της επαρχίας, κατά την ίδια ΜΚΟ.

Οι επιδρομές στην Κάφαρ Ταχάριμ έγιναν μετά τα μεσάνυχτα και στοχοθέτησαν τρία κτίρια διαμερισμάτων και ένα κτήριο της τοπικής αυτοδιοίκησης και ένα κλειστό γυμναστήριο, σύμφωνα με έναν ανταποκριτή του Γαλλικού Πρακτορείου ο οποίος μετέβη επιτόπου.

Το πρωί διασώστες αναζητούσαν επιζώντες και θύματα κάτω από τα συντρίμμια.

«Εδώ ήταν το σπίτι της αδελφής μου, είναι νεκρή, και η κόρη της μαζί με μια άλλη οικογένεια», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Αμπού Μοχάμαντ.

«Δεν υπάρχει καμιά στρατιωτική εγκατάσταση εδώ, όλες οι στρατιωτικές θέσεις βρίσκονται εκτός της κοινότητας», πρόσθεσε δηλώνοντας πως δεν καταλαβαίνει γιατί έγιναν τα αεροπορικά πλήγματα.

Επίσης ένας άνδρας και μια γυναίκα σκοτώθηκαν από ρουκέτες που εκτόξευσαν κυβερνητικές δυνάμεις στην Κάφαρ Αουίντ, επίσης στη βόρεια Ιντλίμπ, κατά το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Από την 20ή Οκτωβρίου 44 πολίτες, ανάμεσά τους 11 γυναίκες, εννιά παιδιά και ένα μέλος της Πολιτικής Άμυνας, έχουν χάσει τη ζωή τους στην επαρχία.

Η επαρχία Ιντλίμπ θεωρείται προπύργιο της οργάνωσης Τζάις αλ Φάταχ (ή «Στρατού της Κατάκτησης»), μιας συμμαχίας στην οποία συμμετέχουν ισλαμιστές αντάρτες και τζιχαντιστές της Φάταχ αλ Σαμ, του πρώην Τζαμπχάτ αλ Νόσρα (ή «Μετώπου Υποστήριξης»), οργάνωσης που πρόσφατα ανακοίνωσε ότι διέρρηξε τις σχέσεις της με το δίκτυο της αλ Κάιντα.

Περίπου 100 νεκροί στην τουρκική επέμβαση στο Βορά

Η ίδια ΜΚΟ ανακοίνωσε εξάλλου ότι σχεδόν 100 άμαχοι έχουν σκοτωθεί μέσα στους δύο μήνες που διαρκεί η επιχείρηση των τουρκικών ένοπλων δυνάμεων στη βόρεια Συρία, κυρίως σε εδάφη τα οποία ελέγχει η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ).

Οι τουρκικές αρχές δεν έχουν κάνει μέχρι στιγμής κανένα σχόλιο για αυτόν τον απολογισμό του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Άγκυρα έχει διαψεύσει επανειλημμένα τέτοιες πληροφορίες στο παρελθόν.

Ο στρατός της Τουρκίας, ο οποίος υποστηρίζει ορισμένες οργανώσεις ανταρτών στη Συρία, εξαπέλυσε την 24η Αυγούστου μια ευρείας κλίμακας επιχείρηση με κωδική ονομασία «Ασπίδα του Ευφράτη» για να εκδιώξει από την παραμεθόριο Συρίας-Τουρκίας τους τζιχαντιστές του ΙΚ, αλλά και τους Κούρδους των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG).

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «μπόρεσε να καταγράψει τον θάνατο 96 αμάχων, ανάμεσά τους 22 παιδιών, μεταξύ της 24ης Αυγούστου και της 24ης Οκτωβρίου, από πυρά πυροβολικού και πλήγματα της τουρκικής αεροπορίας», σύμφωνα με τη ΜΚΟ.

Σύμφωνα με τον διευθυντή της οργάνωσης, Ράμι Άμπντελ Ραχμάν, «92 άμαχοι, στην πλειονότητά τους Κούρδοι» έχουν σκοτωθεί σε περιοχές που ελέγχονται από το ΙΚ και τέσσερις σε περιοχές που ελέγχουν οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ΣΔΔ), μια αραβοκουρδική συμμαχία που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ και στην οποία η κυρίαρχη δύναμη είναι οι YPG.

Σύμφωνα με το τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή, οι αντάρτες που υποστηρίζει η Τουρκία έχουν καταλάβει πάνω από 1.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα από την έναρξη της επιχείρησης και την κατάληψη της πόλης Νταμπίκ από το ΙΚ.

Στόχος τους τώρα είναι να προελάσουν στην Αλ Μπαμπ, μια κοινότητα που ελέγχεται από τους τζιχαντιστές, περίπου τριάντα χλμ. νοτιοανατολικά της Νταμπίκ.

Οι κούρδοι αντάρτες στη Συρία, τους οποίους η Άγκυρα θεωρεί «τρομοκράτες», και στενά συνδεδεμένους με το PKK, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης εναντίον του ΙΚ στο συριακό έδαφος.

Η τουρκική κυβέρνηση επιδιώκει να αποτρέψει τη δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής οντότητας στη βόρεια Συρία, στα σύνορα των δύο χωρών.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε σήμερα ότι 35 τούρκοι πολίτες με διπλωματικά διαβατήρια έχουν ζητήσει άσυλο μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε τον Ιούλιο στην Τουρκία και την οποία ακολούθησε ένα κύμα καταστολής προσώπων που θεωρήθηκαν ύποπτα ότι υποστήριξαν το πραξικόπημα.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών Γιοχάνες Ντίμροτ δήλωσε στη διάρκεια τακτικής ενημέρωσης των δημοσιογράφων πως στον αριθμό αυτόν περιλαμβάνονται τούρκοι διπλωμάτες, καθώς και τα μέλη των οικογενειών τους, αλλά δεν ανέφερε αν είχαν όλοι έδρα τη Γερμανία.

Ο εκπρόσωπος δήλωσε ότι δεν μπορεί να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες όσον αφορά τους διπλωμάτες και το γιατί ζήτησαν άσυλο στη Γερμανία. Στην πρεσβεία της Τουρκίας στο Βερολίνο, ουδείς ήταν διαθέσιμος για να σχολιάσει την πληροφορία. Δεν είναι σαφές αν η τουρκική κυβέρνηση έχει ζητήσει την έκδοση διπλωματών από τις γερμανικές αρχές.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Γιατί, άραγε, στην Ελλάδα σκοτώνουν τ' άλογα πριν γεράσουν;
Ήρθε προχθές στο νου μου αυτό το ερώτημα. Γιατί η γερμανο-ευρωπαϊκή ελίτ (αρραγές υποσύνολο της παγκόσμιας) “σκοτώνει” τα εγχώρια πολιτικά της άλογα πριν “γεράσουν”, πριν μακροημερεύσουν στην εξουσία, ολοκληρώνοντας τουλάχιστον την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα τετραετία; Αφού “τα” εκάστοτε εκτελούν κατά γράμμα το πρόγραμμά της, το πρόγραμμα της γενοκτονίας των Ελλήνων;

Αφού “οι” εκάστοτε, κατά τις διαπραγματεύσεις, πάντα μυστικές και πάντα συνοδευόμενες από ανακοινώσεις του έσχατου βαθμού χειραγώγησης τόσον των ευρωπαϊκών λαών όσον και των Ελλήνων, ποτέ δεν άρθρωσαν λόγο υπεράσπισης των συμφερόντων του λαού, της αξιοπρέπειάς του, της πατρίδας του; Αφού είναι διατεθειμένοι, και το έχουν κατά συνεχή διαδοχή αποδείξει, να ξεπουλήσουν τα πνευματικά και υλικά τιμαλφή του ελληνικού λαού, την ίδια τη Ελληνικότητά του, την ίδια την υπόστασή του ως διακριτού λαού μέσα στο διάβα της Ιστορίας;

Αφού όλοι είναι ανάδοχοι ενός οργίου εσωτερικής προπαγάνδας, ώστε να προστατεύσουν τα συμφέροντα αυτής της ελίτ και της από αυτήν πλήρως εξαρτημένης ελληνικής; Αφού όλοι εφαρμόζουν εξ' ίσου αποτελεσματικά τις πλέον σύγχρονες μεθόδους χειραγώγησης του ελληνικού λαού;

Αφού όλοι είναι στην υπηρεσία του ψεύδους και μιας εικονικής πραγματικότητας που με όργανο το ψέμα κατασκευάζουν, εμφανίζοντας πάντα το μαύρο για άσπρο και το αντίστροφο; Το ευρώ ως δύναμη της Ελλάδος αντί για την καταστροφή της. Το εθνικό νόμισμα ως την καταστροφή της αντί για τη δύναμη αυτονομίας της οικονομίας της, αλλά και της πολιτικής αυτονομίας, τη δύναμη απεξάρτησης από τη “θανατηφόρα δόση”;

Γιατί τους αλλάζουν, σαν τα λερωμένα τους πουκάμισα, ενώ όλοι, όπως απέδειξε η μέχρι τώρα μνημονιακή τους σκυταλοδρομία, υπερθεματίζουν το χρέος σαν να είναι αυτό νόμιμο και υπαρκτό... Ένα χρέος πλήρως παράνομο, επαχθές (που ο λαός αδυνατεί να σηκώσει το άχθος του), γενοκτονικό και σε τελική ανάλυση μη υπαρκτό... ένας αέρας... Εγγραφές στα Τραπεζικά κιτάπια... χαρτιά στον άνεμο, που έρχονται και πάνε, που χρεώνονται στην Ελλάδα και μετά επιστρέφουν στους δανειστές. Και παρά το ότι πληρώνεται με το ίδιο το αίμα του λαού, όλο και μεγαλώνει με έναν εντελώς “δαιμονικό” τρόπο!

Γιατί τους αλλάζουν, εφ' όσον όλοι τους ούτε που διανοήθηκαν ποτέ να οδηγήσουν στα διεθνή δικαστήρια τους ιθύνοντες του ΔΝΤ -και όσους άλλους εμπλέκονται στο λάθος- όταν παραδέχτηκαν ότι το πρόγραμμα που εφάρμοσαν στην Ελλάδα ήταν λάθος; Πρωτάκουστο και πρωτοφανές στα χρονικά της ανθρωπότητας: γενοκτονία κατά ομολογούμενο λάθος και να συνεχίζουν απτόητοι!

Γιατί τους αλλάζουν, αφού όλοι είναι “πιστά κανίς”, μάλλον κάτι περισσότερο, ενεργά μέλη της ελίτ που επιχειρεί την παγκοσμιοποίηση-υποδούλωση Εθνών και ανθρώπων; Έστω και στον πυθμένα της πυραμίδος, γι' αυτό βέβαια και αναλώσιμοι. Γιατί κάποια δεδομένη στιγμή, τους τραβάνε με κατάλληλες κάθε φορά κινήσεις -συνήθως αρνήσεις- το χαλί κάτω από τα πόδια τους, ώστε αυτοί να καταφύγουν σε πρόωρες εκλογές;

Μου ήρθε στο νου μια απάντηση. Ίσως δεν είναι η μοναδική και ας αναζητηθούν κι άλλες. Η απάντηση που έδωσα είναι ότι οι εκλογές αποτελούν μια βαλβίδα εκτόνωσης της πίεσης που συσσωρεύεται, όταν ο λαός “βράζει στο ίδιο το ζουμί του” για να μπορέσει απλά και μόνον να επιβιώσει, να ζήσει. Στραγγίζει κάθε απόθεμα, κάθε δυνατότητα, κάθε ικμάδα, για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα, έχοντας στους ώμους του ένα ανύπαρκτο δημόσιο χρέος, ένα πολύ υπαρκτό ιδιωτικό, ένα λάθος πρόγραμμα, μια στραγγαλισμένη οικονομία με σχοινί στραγγαλισμού το ευρώ και μια προδοτική ηγεσία που του δημιουργεί όλα τα προηγούμενα.

Έχει πλήρη επίγνωση η γερμανο-ευρωπαϊκή ελίτ ότι η κάθε κυβέρνησή “της” στην Ελλάδα, δεν μπορεί να μείνει για πολύ στην εξουσία, χωρίς να λειτουργήσει η βαλβίδα εκτόνωσης του καζανιού που βράζει και αυτό το ρόλο παίζουν οι εκλογές. Διαφορετικά ο λαός, σε κάποιο σημείο της εξέλιξης των πραγμάτων εντός της τετραετίας, που είναι πολύ μεγάλο διάστημα αν δεν το σπάσει κάποια “νέα ελπίδα”, θα βγει στο δρόμο με διάθεση να ανατινάξει το καζάνι στο οποίο τον βράζουν.

Η λειτουργία της “νέας ελπίδας”- βαλβίδας έχει και προαπαιτούμενα, που τη βοηθούν να φθάσει στην πλήρη λειτουργία της. Το πρώτο είναι ότι αρχίζουν ατέρμονες συζητήσεις γύρω από το θέμα των πιθανών ή επερχόμενων εκλογών, ηθελημένα μεν από τα δημοσιογραφικά καλοπληρωμένα φερέφωνα των ελίτ, για να στρέψουν αλλού την προσοχή του λαού και να αρχίσουν να διαφεύγουν κάποιοι ατμοί από την βαλβίδα. Και αθέλητα από όσους πιάνει “η φάκα” τού να προβούν σε διάλογο με τα εν λόγω φερέφωνα, μην τύχει και δε βρίσκονται, με τον γραπτό ή προφορικό λόγο τους, στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας!

Το δεύτερο είναι ότι αρχίζουν οι δημοσκοπήσεις και κάθε φορά που εμφανίζονται η βαλβίδα αρχίζει να ανασηκώνεται και να δραπετεύει ατμός από το καζάνι, σε προετοιμασία για την πλήρη λειτουργία της. Πέφτουν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ... ευτυχώς γλιτώνουμε απ' αυτόν. Ανεβαίνει η Ν.Δούλα... πιο σοβαρό κόμμα, δεν είπε τόσα πολλά ψέματα, δεν είναι τόσο ανίκανα ή γελοία τα υπουργικά της στελέχη -με μια δυο εξαιρέσεις.

Και εδώ ορθώνεται ένα ακόμη καίριο ερώτημα. Τι έγινε η παροιμιώδης και από όλους αναγνωρισμένη ευφυΐα αυτού του λαού; Η ώριμη πολιτική του σκέψη; Η πατριωτική του στάση; Ο σεβασμός στον δικό του πολιτισμό; Πώς μπόρεσαν και του τα ξήλωσαν όλα αυτά μέσα σε λίγες δεκαετίες; Και είναι καλύτερα τώρα με ξηλωμένα όλα το χαρακτηριστικά του, που αποτελούσαν το συγκριτικό του πλεονέκτημα και τον βοήθησαν να επιβιώσει μέσα στο διάβα τόσων “αντίξοων” αιώνων;

Και ποιος και πώς μπορεί να τον βοηθήσει να τα ξαναβρεί, αφού είναι περισσότερο από προφανές ότι χωρίς αυτά είναι “ξοφλημένος”; Δεν είναι μέσα στους στόχους του παρόντος οι απαντήσεις αυτές. Αλλά ας τεθούν τα ερωτήματα, ώστε να δουλέψουν μέσα στη συνείδησή μας, εφ' όσον από μας όλους εξαρτάται η επαναθεμελίωση των ιδιοπροσωπικών μας χαρακτηριστικών ως Ελλήνων.

Και σαφώς δεν έχει απομείνει ούτε μνήμη σε αυτόν τον λαό, ούτε Ιστορικού βάθους εφ' όσον την Ιστορία και τις ρίζες του δεν τον βοήθησαν να τα αγγίξει ποτέ, παρά του τα “δίδασκαν” με έναν βαρετό και μάλλον απεχθή τρόπο. Έστω και με αυτόν όμως, μερικοί προχωρούσαν και αναζητούσαν το ελληνικό φως... Τώρα απλώνουν παντού το απόλυτο “παγκοσμιοποιημένο” σκοτάδι.

Και δεν έχει ούτε ελάχιστου χρονικού ορίζοντα μνήμη ο Έλληνας, η οποία και αυτή για να αναπτυχθεί απαιτεί εγρήγορση της προσοχής, καθ' όσον έχει δώσει όλη του την προσοχή στην ατομική επιβίωσή του και στην ευτελή υποκουλτούρα και την χειραγωγική ενημέρωση που δέχεται από την τηλεόραση. Το μόνο μέσο που τον φέρνει σε επαφή με τον ευρύτερο ελλαδικό χώρο, γιατί είναι το μόνο μέσο που ο μέσος Έλληνας έχει πρόσβαση και που βέβαια τον καταστρέφει “εκ θεμελίων και εκ ριζών”.

Και δε βοηθιέται να αναπτύξει τουλάχιστον αυτή τη “βραχεία μνήμη”, από όσους θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Όλοι όσοι “έντιμα” τον ενημερώνουν τρέχουν και αυτοί πίσω από το σημερινό, το εφήμερο, το εντυπωσιακό, το “μέσα στις εξελίξεις”. Δεν αντιλέγω, είναι εντελώς απαραίτητο και αυτό. Όμως, κάθε σύγχρονο “χτύπημα” έχει μια αφετηρία και όλα πρέπει να συνδυάζονται και να εμφανίζεται η αόρατη κλωστή που όλα τα συνδέει. Γιατί μόνον όποιος έχει βάλει στη θέση τους όλα τα κομμάτια του πάζλ που συνθέτουν την σημερινή ελληνική πραγματικότητα, μόνον αυτός έχει πλήρη συνείδηση πώς φθάσαμε ως εδώ και τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από “το λάκκο των λεόντων”.

Κανένας από όσους μπορούν δεν του θυμίζει με συστηματικό και τεκμηριωμένο τρόπο ποιοι υπήρξαν και ποιοι είναι οι Παπανδρέου, οι Καραμανλήδες, το Μητσοτακαίϊκο, η Σημίτικη κλίκα, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και το λοιπό σινάφι και ποιες οι ευθύνες τους που σήμερα η Ελλάδα και υποφέρει και χάνεται. Το ίδιο και ο καθένας από μας, γιατί Ελλάδα είμαστε όλοι, αν εξαιρέσουμε τους αδιάφορους (αυτοί μπήκαν ήδη στην παγκοσμιοποιητική σουπιέρα, ίσως γιατί δεν έχουν επίγνωση ότι είναι γεμάτη φίδια, που θα δαγκώσουν τα παιδιά τους, παρ' όλο που αυτοί σήμερα είναι “χορτάτοι”) και τους κάθε είδους δωσίλογους.

Και αυτό το δωσιλογικό πολιτικό σινάφι ακόμα το ψηφίζει ο Έλληνας ωσάν είναι εκ γενετής ραγιάς και το φέρνει στο σημείο να κάθεται στα βουλευτικά έδρανα και να τον κυβερνά. Πιο ραγιάς, ή μάλλον πιο μαζοχιστής, πεθαίνεις! Ή, έστω, πιο αμνήμων πεθαίνεις επίσης.

Ωστόσο, προ της όξυνσης της κρίσης (γιατί η κρίση πάντα υπέβοσκε), το κόμμα που κυβερνούσε συνήθως έφθανε σχεδόν στα όρια της τετραετίας, απλά και μόνον επειδή ο λαός δε βρισκόταν κάτω από την αφόρητη πίεση που βρίσκεται τώρα. Η οικονομία λειτουργούσε έστω και “αεριτζίδικα”, έστω και με τα πήλινα πόδια των εργολαβιών της οικοδομής και των εθνικών οδών και... των καταναλωτικών δανείων.

Όμως τώρα τα πράγματα άλλαξαν, η πίεση που υφίσταται ελληνικός λαός χρειάζεται συχνή εκτόνωση. Διαφορετικά η πίεση θα συσσωρευτεί και ο λαός θα αυτο-οργανωθεί, αν ωθηθεί ελάχιστα από μια “γενναία ομάδα” από τα ίδια τα σπλάχνα του που θα μπει μπροστά (εφόσον κανείς και τίποτα δεν ελπίζει πια από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες), θα βγει στους δρόμους... Και όποιον πάρει ο Χάρος!

Και για να μην πάρει ο Χάρος τα σχέδια της παγκοσμιο-γερμανικής ελίτ, “σκοτώνει τα πολιτικά της άλογα πριν γεράσουν”, έχοντας έτοιμο το επόμενο φαρί της για την επόμενη κούρσα μιας ακόμα πιο οδυνηρής ποδοπάτησης του Ελληνικού λαού.

ΥΓ: Εθελοτυφλούν οι πάντες -ή μήπως κάτι χειρότερο;- εμπρός στη μόνη συμμαχία που θα μπορούσε να σώσει την πατρίδα μας από τις αρπακτικές διαθέσεις των “καλών της γειτόνων” και στηρίζουν ακόμα το δόγμα του “ανήκομεν εις την Δύσιν”, όταν η συμμετοχή μας στη λυκοφωλιά του ακραίου καπιταλισμού είναι ολοφάνερα καταστροφική για μας.
Άφησαν χώρο στον Ερντογκάν να παίξει το παιχνίδι και να εξασφαλίσει “τα βόρεια νώτα” του, με μια πρόσκληση φιλίας προς τη Ρωσία, η οποία βεβαίως την αποδέχτηκε, επειδή εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της. Ούτε για την κατασκευή του αγωγού Greek Stream δεν έχουν απαντήσει ακόμα οι Δυτικόδουλοι, που θα μπορούσε να μας θέσει άμεσα υπό Ρωσική προστασία και να αποτραπεί η επαπειλούμενη de facto ή de jure υποδούλωσή μας στην Τουρκία. Και εδώ μας εμφανίζουν το μαύρο για άσπρο, τον εχθρό ως σύμμαχο!


Πηγή "Δες το Όλον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Ήταν μια λεπτομέρεια, που πέρασε απαρατήρητη μέσα στον ορυμαγδό των ημερών, πλην όμως παραμένει αποκαλυπτική της τοξικής ατμόσφαιρας που περιβάλλει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Στις 13 Σεπτεμβρίου, το αμερικανικό Ναυτικό συμπλήρωσε 241 χρόνια από την ίδρυσή του. Ανάμεσα στα πανηγυρικά μηνύματα που έστειλε μέσω Twitter ήταν και ένα αφιερωμένο στη Ναυμαχία της Τρίπολης, του 1804, όταν οι Αμερικανοί κατατρόπωσαν τις δυνάμεις της οθωμανικής Τριπολίτιδας. Στον πίνακα που συνόδευε το μήνυμα, διακρινόταν καθαρά η κόκκινη σημαία με την ημισέληνο και το αστέρι, παρόμοια με τη σημαία της σύγχρονης Τουρκίας.

Μέσα σε λίγες ώρες, γινόταν πανζουρλισμός στην Τουρκία. Το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu καυτηρίαζε το «σκανδαλώδες tweet του αμερικανικού Ναυτικού». Επιφανείς προσωπικότητες –ισλαμιστές, κεμαλικοί και αριστεροί, σε σπάνια σύμπνοια– ερμήνευαν το μήνυμα ως προειδοποίηση των ΗΠΑ στην Τουρκία ότι, αν εισβάλει στη Μοσούλη, στο Βόρειο Ιράκ, οι δυνάμεις της θα έχουν την τύχη των καραβιών του πασά της Τρίπολης. Το θέμα πήρε τέτοιες διαστάσεις, που το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών αισθάνθηκε την ανάγκη να πραγματοποιήσει διάβημα. Τελικά, το αμερικανικό Ναυτικό απέσυρε το επίμαχο tweet.

Καταλυτικό ρόλο στην ενίσχυση της καχυποψίας μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον διαδραματίζει η εν εξελίξει εκστρατεία του ιρακινού στρατού, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, για την απελευθέρωση της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος (Ι.Κ.). Ο Ταγίπ Ερντογάν διακήρυξε κατ’ επανάληψη ότι η χώρα του εννοεί να είναι παρούσα «και στο πεδίο της μάχης και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» (μετά την απελευθέρωση της πόλης). Μια τοποθέτηση που τον έφερε σε ρήξη με τη Βαγδάτη, καθώς ο Ιρακινός πρωθυπουργός Χάιντερ Αμπάντι έχει χαρακτηρίσει τις τουρκικές δυνάμεις που στρατοπεδεύουν στην Μπασίκα, βορειοανατολικά της Μοσούλης, «στρατό κατοχής», αξιώνοντας την άμεση αποχώρησή τους. Οι Αμερικανοί άδειασαν τον Ερντογάν, δηλώνοντας ότι ο Αμπάντι είναι εκείνος που έχει τον τελευταίο λόγο για το ποιος θα συμμετάσχει και ποιος όχι σε μια εκστρατεία που διεξάγεται στη χώρα του.

Γιατί όμως η Μοσούλη έχει τόση σημασία για τον Ερντογάν; Η μεγάλη πολυφυλετική πόλη, με τον σημαντικό πληθυσμό Τουρκμενίων και τα πλούσια πετρελαϊκά αποθέματα, κατέχει, όπως και το γειτονικό Κιρκούκ, κεντρική θέση στο φαντασιακό των Τούρκων. Το «εθνικό συμβόλαιο» που διατύπωσε ο Κεμάλ Ατατούρκ το 1920 θεωρούσε τη Μοσούλη και το Κιρκούκ αναπόσπαστο τμήμα της Τουρκίας, αλλά οι Βρετανοί είχαν άλλη γνώμη. Όταν ο Ερντογάν έλεγε πρόσφατα ότι η Λωζάννη ήταν ήττα και όχι νίκη της Τουρκίας, εννοούσε την «απώλεια» όχι μόνο των νησιών του Αιγαίου, αλλά και της Μοσούλης, διαμηνύοντας ότι δεν θα αφήσει να συμβεί το ίδιο για δεύτερη φορά.

Στρατηγική σημασία

Πέραν του συμβολικού βάρους της, η Μοσούλη έχει καίρια στρατηγική σημασία για την Άγκυρα. Η τουρκική στρατιωτική παρουσία προειδοποιεί το γειτονικό ιρακινό Κουρδιστάν να περιοριστεί στα όριά του και να αποσύρει τις ένοπλες δυνάμεις του από το Κιρκούκ, το οποίο κατέλαβε εκδιώκοντας το Ι.Κ. Με την παράλληλη εισβολή σε Συρία και Ιράκ, η Τουρκία βάζει σφήνες στους Κούρδους, εμποδίζοντας τη δημιουργία μιας μεγάλης, ντε φάκτο αυτόνομης, κουρδικής περιοχής, από την οποία θα μπορούν αύριο να περνούν τα πετρέλαια της Μοσούλης και του Κιρκούκ προς τη Μεσόγειο, παρακάμπτοντας την Τουρκία.

Το διακύβευμα είναι πραγματικά τεράστιο. Πολύ περισσότερο που, καθώς το Ι.Κ. φαίνεται να πνέει τα λοίσθια, η Μέση Ανατολή βρίσκεται στον προθάλαμο γεωπολιτικών ανατροπών, μιας νέας μοιρασιάς ζωνών επιρροής ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις (Αμερικανούς, Ρώσους, Ευρωπαίους) και τους περιφερειακούς παίκτες, όπως η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία. Μιας μοιρασιάς που είναι πιθανό να επισφραγιστεί με τη μετατροπή τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας σε αδύναμα ομοσπονδιακά κράτη, τα συστατικά μέρη των οποίων θα αναζητούν προστασία στον ένα ή τον άλλο ισχυρό ανταγωνιστή.

Σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι, ο Ερντογάν εμφανίζεται αποφασισμένος να παίξει όλα τα χαρτιά του. Σε πρώτη φάση, φρόντισε να καλύψει τα νώτα του έναντι της Ρωσίας. Ουσιαστικά αφήνει τους Ρώσους και τον Άσαντ να κάνουν ό,τι θέλουν στο Χαλέπι, «πουλώντας» τις σουνιτικές, αντικαθεστωτικές δυνάμεις που μέχρι χθες υποστήριζε. Τις προάλλες, μάλιστα, συμφώνησε δημόσια με τον Βλαντιμίρ Πούτιν ότι πρέπει να φύγουν άμεσα οι τζιχαντιστές της Αλ Νούσρα από την πόλη, δηλαδή η πιο αξιόμαχη δύναμη απέναντι στον κυβερνητικό στρατό. Το αντάλλαγμα ήταν η ανοχή της Ρωσίας στην τουρκική εισβολή στη Βόρεια Συρία, που αποτέλεσε σοβαρότατο πλήγμα στις κουρδικές φιλοδοξίες για αυτονομία της «Ροτζάβα», του συριακού Κουρδιστάν.

Παράλληλα η Τουρκία, με την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, επιδιώκει να νομιμοποιήσει τη στρατιωτική της εμπλοκή στο Ιράκ ως ο φυσικός προστάτης όχι μόνο των «αδελφών» Τουρκμενίων, αλλά και ολόκληρης της σουνιτικής μειονότητας. Μιας μειονότητας που είχε προνομιακό ρόλο επί Σαντάμ Χουσεΐν, σήκωσε το κύριο βάρος της αντίστασης στην αμερικανική εισβολή του 2003, υπέστη όντως διώξεις από την κυβέρνηση του σιίτη πρώην πρωθυπουργού Μαλικί, ανέχθηκε, αν δεν υποστήριξε κιόλας, τους σουνίτες εξτρεμιστές του Ι.Κ. και κινδυνεύει να υποστεί νέες διώξεις μετά την αναμενόμενη απελευθέρωσης της Μοσούλης από τις δυνάμεις του σιίτη Αμπάντι. Ήδη, οι Τούρκοι έχουν εκπαιδεύσει στην Μπασίκα ένοπλη δύναμη 3.000 σουνιτών, στην οποία θα ήθελαν να αναθέσουν την αστυνόμευση της Μοσούλης, υπό τις διαταγές του πρώην κυβερνήτη της Αθίλ Νουτζάιφι.

Προειδοποίηση

Ωστόσο, όπως αποκάλυψε ο διευθυντής της Hurriyet Daily News Μουράτ Γετκίν, οι Αμερικανοί έχουν προειδοποιήσει τον Ερντογάν ότι δεν θα ανεχθούν να ξεμυτίσουν τουρκικά στρατεύματα ούτε ένα μέτρο έξω από την Μπασίκα. Μόνον ο στρατός και η αστυνομία του Αμπάντι θα μπουν στη Μοσούλη, βάσει του αμερικανικού σχεδίου, ενώ τη διοίκηση της Μοσούλης θα αναλάβει ο σημερινός κυβερνήτης της επαρχίας Νινευή Ναουφάλ Αγκούμπ. Ακόμη και το χαρτί των Τουρκμενίων κινδυνεύει να γίνει μπούμερανγκ για τον Ερντογάν, καθώς η εν λόγω μειονότητα είναι διχασμένη, με την ισχυρή, σιιτική μερίδα της να αναζητεί προστασία στο Ιράν και να βλέπει με εχθρότητα την Άγκυρα. Αρκετοί φοβούνται μάλιστα ότι η γειτονική στη Μοσούλη πόλη Ταλ Αφαρ, που κατοικείται κυρίως από Τουρκμένιους, μπορεί να γίνει πεδίο σύγκρουσης Τουρκίας - Ιράν, μια τοπική μικρογραφία του ολέθριου πολέμου σουνιτών - σιιτών στην Υεμένη.

Τα πολλαπλά εμπόδια στα οποία προσκρούει ο νεοοθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός επιτείνουν τη νευρικότητα της Άγκυρας. Από εδώ και οι απανωτές εκρήξεις του Ερντογάν, τη μία με τη Λωζάννη και τα ελληνικά νησιά, την άλλη με τη Θράκη και την Κύπρο. Το μήνυμα μοιάζει να απευθύνεται λιγότερο προς την Αθήνα και περισσότερο προς την Ουάσιγκτον: αν με «ρίξετε» στη Μοσούλη και στη Ροτζάβα, μπορεί να αλλάξω συμπεριφορά στο Αιγαίο. Μια συμπεριφορά που δεν ακτινοβολεί αυτοπεποίθηση ηγεμονικής δύναμης, αλλά ανασφάλεια πολιορκημένου φρουρίου. Ο Τούρκος ηγέτης έχει εμπλακεί σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι στρατιωτικής ισχύος χωρίς κανέναν σταθερό σύμμαχο. Μπορεί οι Ρώσοι, οι Αμερικανοί ή ακόμη και οι Κούρδοι του Ιράκ να κάνουν τακτικές συμφωνίες μαζί του, αλλά ουδείς τον εμπιστεύεται. Δεν αποκλείεται ο Ταγίπ Ερντογάν να διαπιστώσει σύντομα ότι μέτρησε το μπόι του με τη σκιά του σε λάθος ώρα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης

Αν διαβάσει κανείς πολύ προσεκτικά τα όσα είπε στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως η συνέχεια για την κυβέρνηση μόνο εύκολη δεν θα είναι. Αλλά ο πρωθυπουργός δεν έχει κατεβάσει τα χέρια κάτω και… περιμένει μοιρολατρικά το αναπόδραστο της μοίρας. Αντίθετα, προσπαθεί στρατηγικά να απεγκλωβιστεί και να κινητοποιήσει το κόμμα του, στο οποίο ο κυβερνητικός βίος έχει προκαλέσει κόπωση και μουρμούρες. Άλλωστε, δεν είναι εύκολο να καλείσαι να εφαρμόσεις μέχρι κεραίες αυτό που σου κάθεται στο στομάχι, χωρίς κιόλας να έχεις ιδιαίτερα αντίβαρα για την μνημονιακή πολιτική που… αναγκάζεσαι να καταπιείς.

Κάπως έτσι, ο πρωθυπουργός επανέφερε το επιχείρημα της παρένθεσης. Όχι πως ο ίδιος αποσκοπεί στο να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ παρένθεση, αλλά ότι αυτό είναι το στρατηγικό σχέδιο της αντιπολίτευσης και της διαπλοκής. Η αλήθεια είναι, πάντως, πως… παρένθεση δύο ετών σχεδόν, δύσκολα μπορεί να υπάρξει. Fort he record, η αριστερή παρένθεση όντως υπήρχε στους σχεδιασμούς του Μεγάρου Μαξίμου επί Αντώνη Σαμαρά, πλην όμως είχε ολιγόμηνη διάρκεια. Όχι… ολιγοετή. Διότι, μπορεί ο κ. Τσίπρας να εφαρμόζει τη μνημονιακή πολιτική εδώ και έναν χρόνο, πλην όμως τη διακυβέρνηση την ανέλαβε τον Ιανουάριο του 2015 και πρέπει να κρίνεται για τον συνολικό βίο της διακυβέρνησής του, όχι αποσπασματικά.

Κάπως έτσι, αναζητώντας την πολυπόθητη συσπείρωση του κομματικού μηχανισμού, ο πρωθυπουργός ξαναπαίζει το χαρτί της παρένθεσης. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για ένα λειτουργικό σχήμα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, η αντίδραση των στελεχών του κυβερνώντος κόμματος στο άκουσμα των λέξεων «ΝΔ» και «διαπλοκή» είναι σχεδόν… παβλοφικές και άρα απολύτως ευκταίες για το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο βλέπει να έχει πολύ κακή δημοσκοπική εικόνα σε όλους τους δείκτες, ποσοτικούς τε και ποιοτικούς.

Το πρόβλημα του κ. Τσίπρα είναι πως προσέρχεται σε έναν ακόμα γύρο σκληρής εσωτερικής πολεμικής χωρίς τον κατάλληλο στρατό. Γιατί είναι αυτό πρόβλημα; Πράγματι, υπό άλλες συνθήκες, όταν φερ ειπείν η πολιτική γοητεία του πρωθυπουργού έφτανε και περίσσευε προκειμένου να πείθει τους πολίτες, ο ΣΥΡΙΖΑ ως οργανισμός δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. Όλα γυρνούσαν γύρω από τον Τσίπρα και οι πολίτες ψήφιζαν Αλέξη. Τώρα όμως; Τώρα το brand Τσίπρας είναι φθαρμένο και θολωμένο από την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου, των capital controls και της ύφεσης, η οποία ακόμα μαστίζει την ελληνική οικονομία ως απότοκο της τραγικής διαπραγμάτευσης επί των ημερών του κ. Βαρουφάκη. Με άλλα λόγια, το άστρο του… στρατηγού δεν λάμπει τόσο όσο παλιά και σε κάθε περίπτωση δεν είναι αρκετό, προκειμένου να κερδίσει τον πόλεμο. Χρειάζεται και έναν στρατό, ο οποίος αφενός θα μπορεί να ακολουθήσει τη στρατηγική που χαράσσει, αφετέρου να προσδώσει εμπιστοσύνη στους πολίτες πως μπορεί να το κάνει με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

Ο κ. Τσίπρας δεν έχει το προνόμιο να διαθέτει έναν ιδιαίτερα αξιόμαχο στρατό. Διαθέτει, κατά τεκμήριο, στελέχη με περιορισμένη απήχηση, τα οποία στην καλύτερη περίπτωση συγκινούν ένα πολύ συγκεκριμένο ακροατήριο, το οποίο πόρρω απέχει από τη συνολική εικόνα της κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει βαθιά κομματικός και ελάχιστα κοινωνικός και το ίδιο ισχύει και για τα κυβερνητικά στελέχη. Το χειρότερο για τον κ. Τσίπρα; Δεν διαθέτει πάγκο και, ακόμα και αν ποντάρει… στην εξέδρα, τα ονόματα του Φώτη Κουβέλη και της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου, καμία συγκίνηση δεν προκαλούν.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι αν ο κ. Τσίπρας δεν πάρει επειγόντως ανάσες είτε από την πορεία της οικονομίας είτε από τους ξένους, οι οποίοι μπορεί να επιδιώξουν να τον στηρίξουν έτι μια φορά, γρήγορα θα βρεθεί αντιμέτωπος με το δίλημμα: συγκράτηση δυνάμεων ή ανεξέλεγκτη φθορά και όπου βγει; Ναι, καλά καταλάβατε: σύντομα θα πρέπει να αποφασίσει, αν έχει τα απαραίτητα «κανονάκια» για να αποφύγει τις εκλογές ή αν θα τις επιλέξει, ακριβώς επειδή δεν τα διαθέτει και δεν θέλει να καταβαραθρωθεί πολιτικά, αποτελώντας έτσι επί της ουσίας έναν δεύτερο πόλο στο πολιτικό σύστημα.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και η «Μεγάλη Ιδέα» του για την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας προστίθενται στα ουκ ολίγα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει ο λαός μας.

Έχουμε ήδη γράψει για τις αληθινές στοχεύσεις του νεοσουλτάνου και για το πού μπορεί να φτάσει η κλιμάκωση της κρίσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την οποία μπορεί να προκαλέσει από μέρα σε μέρα. Μεταξύ άλλων αναφέρθηκαν τα εξής:

«Ο πρόεδρος της Τουρκίας (που ανακινεί πάλι την αλλαγή του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας) μετά την απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε σε βάρος του μοιάζει με ταύρο εν υαλοπωλείω και βγάζει τον χειρότερο εαυτό του, που παραπέμπει στους άγριους προγόνους του. Οταν εμφανίστηκαν τα συμπτώματα της νέας “κρίσης” που στήνει ο Ερντογάν, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επιχείρησε να τα αντιμετωπίσει με ψυχραιμία, μιλώντας αρχικά με “κύκλους” και υποστηρίζοντας ότι ο “σουλτάνος” επιχειρεί να στείλει μήνυμα στο εσωτερικό της χώρας του και κυρίως στους κεμαλιστές.

Απ' ό,τι φάνηκε από τις εξελίξεις, δεν επρόκειτο για περαστική... ασθένεια, αλλά για μια συνολική αναθεώρηση της πολιτικής της Τουρκίας που ανατρέπει σταθερές και δεδομένα».

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβάλλει καταστάσεις, καθεστώτα και πρόσωπα στη γειτονική χώρα. Απλώς με την ενδυνάμωση της εθνικής άμυνας της πατρίδας μας μπορεί να υποδειχθεί σε κάθε Τούρκο αξιωματούχο που καβάλησε το καλάμι πόσο ακριβά μπορεί να τους κοστίσουν οι πάσης φύσεως αποκοτιές.

Αυτά που μπορεί και πρέπει να ορίζει η χώρα μας είναι τα του οίκου της - και σε αυτόν τον τομέα οι κυβερνήσεις αποτυγχάνουν παταγωδώς. Δεν είναι μόνο η ξενοκρατία και τα Μνημόνια που έχουν ρημάξει την κοινωνία και την οικονομία αλλά και ο συνειδητός, συστηματικά προωθούμενος και βίαια επιβαλλόμενος αφελληνισμός.

Το κράτος εναντιώνεται στο έθνος και στις παραδόσεις, και προσπαθεί να δημιουργεί πολίτες δίχως πατριωτική και θρησκευτική συνείδηση.

Ο Ερντογάν και οι νεοοθωμανοί που τον στηρίζουν έχουν ιδέες για να πορεύονται. Εδώ, όμως, γιατί μας θέλουν πνευματικά ανοχύρωτους;

Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός σύμβουλος


Με ελάχιστες εξαιρέσεις, η ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος είναι πλήρης «ηγετών» διακατεχόμενων από έντονο σύνδρομο άρνησης. Οι σημερινοί «αρχηγοί» είναι άξιοι κληρονόμοι της παραδόσεως: θεωρούν, όπως και πολλοί συνάδελφοί τους σε άλλες χώρες, ότι η ειλικρίνεια βλάπτει ανηκέστως την πολιτική τους υγεία και ότι το ξεδιάντροπο ψέμα, η παραπληροφόρηση, η αποφυγή της πραγματικότητας, και οι διακηρύξεις «αποφασιστικότητας» μπορούν να αντικαταστήσουν την στιβαρή ηγετική στάση.

Ξεκινώ, λοιπόν, με την στυγνή πραγματικότητα. H Ελλάδα έχει πάψει να είναι ανεξάρτητο, «κυρίαρχο» κράτος: Δεν έχει το «δικαίωμα αυτοδιάθεσης», η διακυβέρνησή της υπόκειται σε ξένο έλεγχο, σε επιτροπεία. Hχεί σαν υπερβολή, αλλά είναι ρεαλιστική πιστοποίηση: Oι Έλληνες δεν είμαστε πια ένας ελεύθερος λαός, είμαστε λαός που επιτροπεύεται, όπως ακριβώς θα επιτροπευόταν και από τους εντεταλμένους στρατευμάτων κατοχής. H δαιμόνια πρωτοτυπία σήμερα είναι ότι: η επιτροπεία ασκείται με εκτελεστικά όργανα όχι κάποιους «κουίσλιγκς», αλλά τους «αντιστασιακούς», αυτούς που ψηφίστηκαν από τον λαό για να ασκήσουν «αντίσταση» στην επιτροπεία, αντίσταση στην υποδούλωση, στην απώλεια της κρατικής ανεξαρτησίας... Εφιάλτης η Ελλάδα σήμερα. Xωρίς προηγούμενο και χωρίς ελπίδα.

Το λίκνο της δημοκρατίας βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους και εξαιρετικά επικίνδυνης σύγχυσης. Η απόκριση στους χαλεπούς αυτούς καιρούς ολόκληρης της πολιτικής «ελίτ» αποτελεί μείγμα τραγωδίας και reality show. Η μεν «κυβέρνηση» ξοδεύει ό,τι της έχει απομείνει με την επιγραφή «αξιοπιστία» σε σπασμωδικά μέτρα ικανοποίησης προνομιούχων και σε δεκάρικους ελιγμούς όπως εδώ κι εδώ, η δε λεγόμενη «αντιπολίτευση» διάγει και πάλι περίοδο περιπλάνησης στην έρημο και αναζήτησης «πλάνου» και στέλνει τον ηγέτη της στην υπερατλαντική σύμμαχο για «συνέδριο περί λυδίας λίθου» -αφού πριν ο κ. Μητσοτάκης αντήλλαξε εξόχως πολιτικά επίθετα με τον πρωθυπουργό σε ατμόσφαιρα απόλυτης κοινοβουλευτικής και εθνικής σύμπνοιας.

Η φαρσοκωμωδία αποτελεί πια την πραγματικότητα στην οποία λούονται συμπολίτευση και αντιπολίτευση - του «κυρίαρχου λαού» παντελώς απόντος. Το γεγονός φυσικά δεν σταματά τις διεργασίες των «φίλων» και «εταίρων» μας στην Ευρώπη (ιδιαιτέρως μάλιστα των Γερμανών) και οι εξελίξεις είναι άκρως ανησυχητικές. Το αδιέξοδο που αρνούνται να αποδεχθούν οι «πατέρες» (και οι «μητέρες») του έθνους είναι γλαφυρότατο αλλά, κοινώς, «όλοι τόχουν βούκινο και μεις κρυφό καμάρι» όπως θα έλεγε ο λαϊκός θυμόσοφος (με πολύ κομψότερο τρόπο και χωρίς να θίγει τις ανοικτές πληγές θέτει το ίδιο θέμα και η «υπηρέτρια του καπιταλισμού» Financial Times ).

Που μας οδηγεί όμως αυτή η κατάσταση; Ας το δούμε.

1) Με την πραγματική ανάκαμψη όνειρο θερινής νυκτός, η Ελλάς χάνει τις ελάχιστες αμυντικές δυνατότητες που της έχουν απομείνει: Η οικονομική καταστροφή, σε συνδυασμό με την πολιτική παράλυση και δουλικότητα φτιασιδωμένη ως «σκληρή διαπραγμάτευση», ανοίγει τον δρόμο για βαρύτατα εθνικά ατυχήματα. Κοινό μυστικό αποτελεί το γεγονός ότι οι ένοπλες δυνάμεις, όπως και όλη η Ελλάδα, δοκιμάζονται επικίνδυνα -τα υλικά αποθέματα μειώνονται, το ηθικό πιέζεται, και οι συντηρήσεις των συστημάτων είναι πλέον ηρωϊκή μάχη από το προσωπικό για να βρεθούν λύσεις με ελάχιστο ή χωρίς κόστος.

2) Με την βοήθεια των γειτόνων μας και την έγκριση των ευρωπαίων «φίλων» μας, η Ελλάς βρίσκεται σε χερσαίο συνοριακό αποκλεισμό, κάτι που συνιστά εχθρική ενέργεια εν καιρώ ειρήνης: Η χώρα είναι ήδη ο περίγελως της Ευρώπης, τα αισθήματα των «φίλων» είναι γνωστά και καθημερινώς επιβεβαιωμένα από πράξεις. Το κλείσιμο των συνόρων οδήγησε στην εμπέδωση της εικόνας μιας απομονωμένης χώρας - παρωδία, ανίκανης να υπερασπίσει τα σύνορα της από την εισβολή των παρανόμων. Ψυχολογικά πλέον μια ελληνική κακοτυχία θα γίνει δεκτή με την ήδη εδραιωμένη ευρωπαϊκή αδιαφορία. Οι «σύμμαχοι» έτσι ουσιαστικώς εξαερώνονται ως υποστηρικτές (του γλυκού νερού) και τα όποια διαβήματα προς την Ευρώπη μάλλον θα συνεχίσουν να ακολουθούν τον γνωστό δρόμο προς το «αρχείο» δηλ. τον κάλαθο των απορριμμάτων εν μέσω φραστικών μόνον
διαβεβαιώσεων περί συνδρομής, φιλίας, κ.λπ.

3) Η de facto απομάκρυνση της Ελλάδος από τον διαβόητο «κορμό» της Ευρώπης δίνει πολύτιμες ευκαιρίες σε όμορες χώρες με εκπεφρασμένες εδαφικές και πολιτικές απαιτήσεις εις βάρος μας: Πρώτη - πρώτη στην γραμμή η νέο - ισλαμική «φίλη» Τουρκία με κοντινή δεύτερη την Αλβανία του UCK και της σχεδιαζόμενης προτομής Χίλαρυ στους Αγίους Σαράντα. Οι απαιτήσεις και των δύο αυτών «φίλων » είναι γνωστές. Οι ελληνικές αντιδράσεις είναι επίσης γνωστές και παντελώς άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος. Η Τουρκία ήδη πανηγυρικά προβάλει ανοικτές απαιτήσεις αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης. Η Αλβανία, εκμεταλλευόμενη την μετά - κομμουνιστική ταυτότητα της ως άνευ όρων πειθήνιας υπηρέτριας των συμφερόντων που διέλυσαν την Γιουγκοσλαβία και δημιούργησαν το ανεξάρτητο «κράτος» του μουσουλμανικού Κοσσυφοπεδίου στην καρδιά των Βαλκανίων, θυμήθηκε και πάλι του Τσάμηδες συνεργάτες της φασιστικής - ναζιστικής κατοχής 1941 - 44, τώρα πια με την ανοιχτή σύμπλευση της ευρωπαϊκής «ένωσης» (οι «κύκλοι» των Βρυξελών φυσικά αποδίδουν την κίνηση σε παρεξήγηση).

Όσοι εξακολουθούν να ασχολούνται με την πρόσφατη ιστορία μας θα πρέπει πλέον να αναγνωρίζουν την ανάπτυξη συνθηκών που στο παρελθόν (1922, 1945, 1974) κατέληξαν σε εθνικές καταστροφές. Οι δυτικές «μεγάλες δυνάμεις» του σήμερα διστάζουν και δολιχοδρομούν. Τα μνημειώδη τους λάθη μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, οι ελαφρόμυαλες ζητωκραυγές και θριαμβολογίες τους περί «τέλους της ιστορίας», και η αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν δυναμικά την εκρηκτική έξαρση και επιθετικότητα του Ισλάμ έχουν δημιουργήσει αδιέξοδο. Βασανίζονται από την αναπηρία του «προοδευτισμού», κατατρύχονται από καταθλιπτικά ευμετάβλητες διαθέσεις, κάνουν μνημειώδη στρατηγικά λάθη, και οι σπασμωδικές τους κινήσεις προκαλούν καταστροφές άνευ προηγουμένου (Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν κ.λπ.).

Η Ελλάς, έχοντας χάσει τις ιστορικές της σταθερές και εναποθέσει καταστροφικά την εθνική της επιβίωση στο φάντασμα της ευρωπαϊκής «ένωσης», αντιμετωπίζει άμεση απειλή τουρκικών ενεργειών με στόχο τον εκβιασμό της προς όφελος της μεγαλομανίας Ερντογάν. Και ενώ ο πατισάχ Ταγίπ κλυδωνίζεται κι αυτός εξ αιτίας της ανεξέλεγκτης του μεγαλομανίας, οι δυνάμεις που δήθεν θα τον περιόριζαν παραμένουν αδρανείς παρ’ όλες τις δημόσιες πλέον επιφυλάξεις τους υπό την επήρεια των δικών τους λαθών και φόβων.

Ο Ερντογάν, για μια ακόμη φορά, πλευροκόπησε τους επικριτές του με την ακροβατική του στροφή προς την detente με τον κ. Πούτιν, με τον οποίο συμφώνησε ταχύτατα για την επέκταση των διμερών ενεργειακών και στρατιωτικών σχέσεων. Η αναθέρμανση αυτή προστίθεται στους λόγους που θα έπρεπε να ανησυχούν βαθύτατα την Αθήνα.

Πώς σκιαγραφείται το πιθανότερο κοντινό μέλλον για την ελληνική επιβίωση υπό το καθεστώς της εξωτερικής «άτυπης» κατοχής και πλήρους υποταγής στις απαιτήσεις και εντολές των γερμανών επικυριάρχων και των συμμάχων τους;
Ιδού το «απαισιόδοξο σενάριο» στηριγμένο στην πραγματικότητα:

1. Η Τουρκία εξωθεί το θέμα του Αιγαίου με διμερείς πλέον απειλές της εξαπόλυσης κυμάτων παράνομων μωαμεθανών αφρό-ασιατών «προσφύγων» εναντίον των ελληνικών νησιών· η διαβόητη συμφωνία Μέρκελ - Άγκυρας για έλεγχο της κατάστασης ατονεί καθώς η Ελλάδα είναι στεγανά αποκλεισμένη και έτσι υποχρεωμένη να υποστεί ό,τι θε να’ ρθεί χωρίς άμεσο κίνδυνο για τους «εταίρους» της.

2. Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία εγκαθιστά μονίμως πυρήνα μωαμεθανικής κατοχής εντός της χώρας, τον οποίο θα συντηρεί με την βοήθεια όλων των «φίλων» μας σε Ευρώπη και Αμερική μέσω του ακατάβλητου πλέον όπλου της «ισότητας» - «ανεκτικότητας» - «θρησκευτικής ελευθερίας» - «ανθρωπιστικής υποχρέωσης» - «πολύ-πολιτισμικότητας». Στην προσπάθεια αυτή θα συμμετέχουν ασμένως και «έλληνες» που κινούνται υπό το λάβαρο του «διεθνισμού αδελφοσύνης» και της υποχρέωσης για «ανοιχτά σύνορα».

3. Σε δεύτερη φάση, η Άγκυρα θα προσφέρει εγγυήσεις έλεγχου των ροών με αντάλλαγμα τις «φιλικές» διευθετήσεις στο Αιγαίο και στο καθεστώς των «μουσουλμάνων» (διάβαζε «τούρκων») της Θράκης. Η όποια ελληνική κυβέρνηση, παγιδευμένη στο αδιέξοδο και τον στραγγαλισμό χρέους - οικονομικής κατάρρευσης - κοινωνικής αστάθειας - ξένης κατοχής, θα αποδεχθεί «διερευνητικές συζητήσεις» (κάτι παρόμοιο των επί Σημίτου ακροβασιών).

4. Με τις πολιτικές πιέσεις για έλεγχο της μωαμεθανικής εισβολής να αυξάνονται παντού στην Ευρώπη, η detente αλά Ερντογάν θα αποτελέσει βολική «μέση κατάσταση» για τους κλυδωνιζόμενους πολύ-πολιτισμικούς στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες - κατά των οποίων τώρα ευθέως βάλει και ο πατισάχ για να υποδαυλίσει την σύγχυση και τα ενοχικά συμπλέγματα των «πολιτισμένων δημοκρατιών». Μια Ελλάδα, πλαγίως ελεγχόμενη από την νέο-ισλαμική Τουρκία, έτσι αποκτά ιδιαίτερη αξία ως ενδιάμεσος αποσβεστήρας των πιέσεων της παράνομης μετανάστευσης.

5. Στην τρίτη και τελευταία φάση, οι «φιλικές» διευθετήσεις καταλήγουν σε επιτυχία με λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα όπως αυτό της Κύπρου, της υφαλοκρηπίδας, της ασφάλειας συνόρων, και της ελευθερίας διακίνησης μεταξύ των δύο χωρών, με τα ενεργειακά του Αιγαίου επίσης στην θετική «ατζέντα» των διμερών. Η Τουρκία χαλιναγωγεί τις ροές μονομερώς, η Ελλάς είναι ευγνώμων, και η φιλανδοποίηση της είναι γεγονός καθώς έχει χάσει ουσιαστικά τα όποια ελάχιστα ερείσματα διατηρούσε.

Αν τα ανωτέρω φαίνονται στον αναγνώστη αποκυήματα επιστημονικής φαντασίας, μια γρήγορη ματιά στα διεθνή γεγονότα μετά το 1989-90, και στις αλλαγές που προκάλεσαν, θα τον βοηθήσουν να αλλάξει γνώμη· ειδικότερα ίσως και να μην χρειάζεται ούτε καν αυτή η ιστορική αναδρομή αν ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται τις πραγματικές διαστάσεις της διάλυσης της χώρας από το 2009 και μετά και βλέπει τι γίνεται γύρω του.

Η φιλανδοποίηση της Ελλάδος θα γίνει δεκτή με πανηγυρισμούς από τους «έλληνες» ολιγάρχες διότι, επιτέλους, η Τουρκία των 80-90 εκατομμυρίων μεταβάλλεται σε αγορά προς εκμετάλλευση (τυχόν γραφειοκρατικές λεπτομέρειες συνδεδεμένες με την «ενωμένη» Ευρώπη θα διευθετηθούν βιαστικά από τις Βρυξέλλες για να προχωρήσει η «ειρήνη» στο Αιγαίο και να λιμνάσουν μονίμως όλοι οι ανεπιθύμητοι σε κατ όνομα ελληνικό έδαφος). Η Ελλάδα θα υποκλιθεί στην ανάγκη να αναγνωρίσει επισήμως το Ισλάμ ως στοιχείο της νέας «ελληνικότητας» -με τους βέβαιους πανηγυρισμούς από «προοδευτικούς έλληνες» που θέλουν να γίνει το τέμενος στο Μοναστηράκι πόλος του ισλαμικού κόσμου.
Τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου θα περιπέσουν σε «ειδικό» καθεστώς με απελευθερωμένη την αγορά ακινήτων για τούρκους πολίτες.
Και ειδικό μικτό συμβούλιο σοφών θα αναλάβει την διαχείριση της Νέας Εποχής στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που, επιτέλους, θα επιστρέψουν σε οθωμανική ισορροπία.

Έτσι θα ανοίξουν και οι πολυπόθητες επενδύσεις με ασιατικά κυρίως κεφάλαια να θωρακίζουν το πρώτο ουσιαστικό «ευπρεπές» και ουχί κοσοβάρικο ισλαμικό πρόχωμα στην Ευρώπη. Το τι ακριβώς θα συμβεί στον original πληθυσμό του προχώματος θα το αφήσουμε για μελλοντικό σημείωμα.

Πηγή RIEAS



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Βέργου

Ενώ οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών είναι απασχολημένοι στα κοκτέιλ πάρτι, τσιμπώντας χαβιάρι και λέγοντας ανέκδοτα, μια τερατώδης συμφωνία με τον Καναδά, την οποία υπέγραψε και η ελληνική κυβέρνηση, και η οποία αποτελεί το δίδυμο αδερφάκι της εφιαλτικής TTIP, θα εφαρμοστεί στην Ευρώπη, η συμφωνία CETA. Είναι όμως η συμφωνία CETA επικίνδυνη, και γιατί;

Τυπικά η συμφωνία CETA μοιάζει να είναι μια εμπορική συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον Καναδά. Έχει μάλιστα διαφημιστεί ότι «μειώνει τη γραφειοκρατία». Αν ήταν έτσι, θα ήταν καλοδεχούμενη, καθώς το άνοιγμα των αγορών έχει οφέλη. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι...

Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη CETA, ο μόνος σαφώς ωφελημένος υπό την έννοια των οικονομικών επιπτώσεων, στην Ε.Ε. από τη συμφωνία είναι οι αυτοκινητοβιομηχανίες, ενώ σε όλους τους κλάδους υπάρχουν Ζημίες ή μηδενικά οφέλη, περιλαμβανομένων απωλειών για εταιρίες που υποστηρίζουν τις αυτοκινητοβιομηχανίες. Για τα ίδια τα κράτη, τους φορολογούμενους, υπάρχουν βεβαιωμένες απώλειες πολλών δισ. ευρώ. Η έκθεση δείχνει το καλύτερο σενάριο και βασίζεται, πάντως, σε μεθοδολογία που έχει αμφισβητηθεί επιστημονικά, καθώς υποθέτει ότι όλες οι χώρες της Ε.Ε. έχουν ίδιο βαθμό ανάπτυξης και μηδενική ανεργία, αλλά και άλλες υπεραπλουστευμένες και μη ρεαλιστικές υποθέσεις. Οι οικονομικές επιπτώσεις πιθανότατα θα είναι πολύ μεγαλύτερες και δυσμενέστερες, ενδεικτικά, η πολύ εμπεριστατωμένη μελέτη των Kohler and Storm (2016) του Πανεπιστήμιου Tuffts, που χρησιμοποιεί το καθιερωμένο United Nations Global Policy Model (GPM) δείχνει σημαντική απώλεια θέσεων εργασίας, κλείσιμο εταιριών και μείωση ΑΕΠ. Όμως, οι αρνητικές οικονομικές συνέπειες είναι η πρώτη, αλλά όχι η σημαντικότερη πλευρά.

Το σημαντικότερο είναι ότι CETA αποτελεί γιγαντιαία απειλή για τη Δημοκρατία, καθώς παρακάμπτει τόσο τους νόμους των κρατών και της ΕΕ όσο και τα δικαστήρια. Οι αποφάσεις πλέον για το πώς θα διατίθενται τα προϊόντα, τι θα αναγράφουν, περιβαλλοντικές καταστροφές, φορολογία ή θέματα αθέμιτου ανταγωνισμού (καρτέλ) των λίγων πολυεθνικών εταιριών που ευνοεί θα παρακάμπτουν τις εκλεγμένες κυβερνήσεις και δικαστήρια! Αυτό θα γίνεται μέσω του μηχανισμού επίλυσης διαφορών ISDS που επιτρέπει στις πολυεθνικές αυτές να… ζητάνε και αποζημίωση από τα κράτη για οτιδήποτε βλάπτει τα συμφέροντα τους! H CETA δημιουργεί δύο «ομάδες» με διαφορετική μεταχείριση!

Πρώτον τις πολυεθνικές, τους «πάντα κερδισμένους» οι οποίες πλέον είναι υπεράνω νόμων. Όταν βλάπτονται από κάποιο νόμο, αντί να βελτιώνουν υπηρεσίες προς τον πελάτη και να προσαρμόζονται αυτές στον ανταγωνισμό, θα ζητούν αποζημίωση από τους… φορολογούμενους!

Δεύτερον, τους «πάντα χαμένους», δηλαδή όλες τις άλλες εταιρείες, μικρές, μεγάλες και μεσαίες, που θα προσαρμόζονται στα συμφέροντα των πολυεθνικών ή θα κλείνουν, και τους καταναλωτές, τους φορολογούμενους, κυβερνήσεις, δικαστές. Όποτε θέλει, μια πολυεθνική, θα μηνύει τους άλλους, και θα τους παραπέμπει όχι στα δικαστήρια, όπως είναι υποχρεωμένοι πολίτες κράτη και εταιρίες να προσφύγουν, αλλά σε… διαιτησία ελεγχόμενη από τις πολυεθνικές εταιρείες! Καταργείται δηλαδή η έννοια της ισονομίας!

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δημοκρατίας απειλείται άμεσα με την CETA. Τα δικαστήρια καταργούνται. Οι καταναλωτές δεν έχουν δικαιώματα, τα συμφέροντα 30 εταιριών υπάρχουν μόνο, και τα καρτέλ θα κυβερνούν! Η δημοκρατία, όπως την γνωρίζουμε, παύει να υφίσταται με την CETA! Η CETA δεν μπορεί, δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Πρόκειται για προσβολή απέναντι στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, απέναντι στην ισονομία, απέναντι στο δημοκρατικό πολίτευμα. Αν έχει ως τώρα μπλοκαριστεί η συμφωνία, οφείλεται στην κυβέρνηση της μικρής Βελγικής Βαλλονίας. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και οι υπόλοιπες, υπέγραψε πρόσφατα την CETA, υποστηρίζοντας ότι επέφερε βελτιώσεις με κάποιο «υπόμνημα». Διαβάζοντας το τελικό κείμενο της CETA, πάντως, δεν φαίνεται οι βελτιώσεις αυτές να αλλάζουν την τερατώδη αυτή συμφωνία στην ουσία της, άρα ενδεχομένως προκύπτουν τεράστιες πολιτικές ευθύνες.

Η επικράτηση των καρτέλ πάνω από τα συμφέροντα των άλλων εταιρειών, πάνω από τον καταναλωτή, πάνω από τον πολίτη και πάνω από τη Δικαιοσύνη, αποτελεί ντροπή όχι μόνο για τον καπιταλισμό, την ελεύθερη οικονομία, αλλά και για την ίδια τη Δημοκρατία στην Ευρώπη! Είναι στημένο παιχνίδι για έναν, ευτελίζει τον ανταγωνισμό, καταστρέφει τις αγορές. Η Ελληνική κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να υπογράφει συμφωνίες σαν την CETA διότι αναιρούν την ουσία του πολιτεύματος. Μια τέτοια συμφωνία, όπως και η TTIP, έπρεπε να μπλοκαριστεί ή τεθεί μόνο σε δημοψήφισμα! Η ελληνική πολιτεία οφείλει, έστω και τώρα, να σώσει τα προσχήματα, να μπλοκάρει την εφαρμογή της τερατώδους αυτής συμφωνίας με οποιαδήποτε πρόφαση.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Διαψεύδεται αρμοδίως η είδηση πως ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ζήτησε να γίνει παλαιοημερολογίτης σαν τον μακαριστό Καλλίνικο, προκειμένου να τον πάνε κι αυτόν καθισμένο στην καρέκλα του υπουργείου του.

Κι εδώ δίκαια αναρωτιέται κανείς: Μα μέλι έχουν αυτές οι καρέκλες, απ' τον επισκοπικό θρόνο μέχρι τις υπουργικές και τις πρωθυπουργικές καρέκλες και όσοι κάθονται προτιμούν να πουλήσουν ακόμα και την μάνα τους παρά να σηκωθούν;
Μάλιστα. Μέλι!
Και μέλι παχύρευστο όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τα παιδιά τους, τους συγγενείς έως ογδόου βαθμού, φίλους, γκόμενες, και πάει λέγοντας.

Ειδικά εστιάζοντας στις πολιτικές καρέκλες και στην συντριπτική πλειοψηφία όσων κάθονται πάνω σ' αυτές (δηλαδή πάνω στον σβέρκο μας), παρατηρούμε πως, όχι για θυρωροί πολυκατοικίας δεν κάνουν, αλλά ούτε για το παιδί για τα θελήματα του υπουργικού μεγάρου τους.

Πρόκειται για ανθρώπους μετριότατης ευφυίας, βαρυφορτωμένους όμως με πτυχία, διδακτορικά, κλπ προκειμένου να κρύψουν την νοητική και πνευματική τους ανεπάρκεια (ο μπαμπάς -πολιτικός κι αυτός τις περισσότερες φορές- πλήρωσε αδρά με τα κλεμμένα απ' το δημόσιο λεφτά, σε ντόπια και ξένα κολλέγια και πανεπιστήμια προκειμένου ο γόνος-τούβλο να αποκτήσει με το ζόρι και σε όσα χρόνια χρειαστούν τις απαραίτητες περγαμηνές), αποκομμένους εντελώς από την κοινωνία και τα πραγματικά της προβλήματα, άμαθους στην δουλειά ( την πραγματική δουλειά, την δουλειά προς το ζην, και όχι διευθυντικές θέσεις -και μάλιστα πρωτοδιόριστων- σε τράπεζες, δημόσιους οργανισμούς, και ιδιωτικές εταιρείες, αλλά προπαντός κενούς ηθικά και συναισθηματικά, αφού όλα τους προσφέρθηκαν έτοιμα, υπήρξαν οι "πρίγκιπες" στην παιδική τους ηλικία και πιστέυουν πως όλα αυτά τ' αξίζουν, και πως ο κόσμος όλος περιστρέφεται γύρω απ' αυτούς.

Φυσικό είναι τέτοιοι άνθρωποι, έτσι μεγαλωμένοι και σπουδασμένοι(!), να μην έχουν το ηθικό, πνευματικό και γνωστικό υπόβαθρο, για να σταθούν στο ύψος δύσκολων εθνικών περιπετειών, ούτε να αντισταθούν στις χρυσοφόρες σειρήνες της οιονεί προδοσίας και του δωσιλογισμού.
Άσε που για τους υπόλοιπους απ' αυτούς, που δεν γεννήθηκαν με μεταξωτά βρακιά, οι σειρήνες αυτές και οι καρέκλες σημαίνουν την οικονομική αποκατάστασή τους, αλλά και την εκτόνωση των κοινωνικών απωθημένων τους και των συμπλεγμάτων κατωτερότητας που φυσιολογικά τους συνοδεύουν.

Με αυτή την γενική επισκόπηση του "ποιού" των καθισμένων στις καρέκλες της πολιτικής εξουσίας ανθρώπων, ας φροντίσουμε τον επόμενο καιρό να φιλτράρουμε τις καθημερινές ειδήσεις, και τις πράξεις των κυβερνητικών δωσιλόγων, αλλά και των υπόλοιπων ξεπουλημένων ανδρείκελων της Βουλής.

Η προδοσία, κι η μετριότητα, μας κυκλώνει από παντού.
Ας προσέχαμε!... 

Υ.Γ  το μπλουζάκι στην φωτογραφία γράφει: " Εμείς οι π@υτάνες δηλώνουμε πως οι πολιτικοί δεν είναι δικά μας παιδιά "

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Turkish jets launched a massive assault on People’s Protection Units (YPG) forces in northern Syria on Oct. 20 to prevent the Syrian Kurdish group from taking the strategic town of al-Bab in northwestern Syria.

If the YPG, which is linked to the Kurdistan Workers Party (PKK), seizes al-Bab, there would be a corridor connecting Syrian Kurdish regions east and west of the Euphrates River — something Turkey has vowed not to let happen.

Amberin Zaman reported that “the strikes mark the second time Turkey has attacked the YPG from the air, raising interesting questions about Ankara’s relations with Russia and with the Syrian regime. YPG sources who spoke to Al-Monitor on condition of anonymity said Turkey is unlikely to have initiated the strikes without informing Russia, whose planes effectively control the skies over northwestern Syria. Russia and Turkey are on opposite sides of the Syrian conflict, but Ankara’s fears of the emergence of a PKK-run Kurdish entity along its borders appear to have surpassed its desire to overthrow President Bashar al-Assad. This is one of the main reasons Turkey was so keen to patch up ties with Russia, and some claim with Damascus, after downing a Russian jet over the Syrian border last year.”

Zaman added that Russia will not, however, allow Turkish-backed rebel forces to seize al-Bab, as this could threaten the Syrian government’s efforts to retake Aleppo.

“YPG sources speculate that Moscow gave the green light for Turkish airstrikes to prevent their forces from moving on to al-Bab. In exchange, [Turkish President Recep Tayyip] Erdogan assured Russian President Vladimir Putin in an Oct. 19 telephone conversation that he would help eject Jabhat Fatah al-Sham, the jihadist group formerly known as Jabhat al-Nusra, from Aleppo. Whether he will, or even can, remains unclear,” Zaman wrote.

The removal of Jabhat Fatah al-Sham forces from Aleppo is an interest shared by both Russia and the United States, and it’s a key element of the UN proposal for Aleppo. This column reported Oct. 9 that UN special envoy for Syria Staffan de Mistura had said that he would be willing to personally escort the 1,000 Jabhat Fatah al-Sham fighters out of Aleppo, as they were holding the besieged city hostage. For some reason, the al-Qaeda-linked group’s role is left out of many op-eds and Western press accounts of the battle for Aleppo. In addition to the withdrawal of Jabhat Fatah al-Sham fighters, the UN Aleppo proposal seeks a cessation of the bombing by Syrian and Russian forces, an end to shelling of western Aleppo by Jabhat Fatah al-Sham and other armed groups, unimpeded humanitarian access to the city and respect for existing independent local administration.

Erdogan’s red lines in Mosul

Although Turkish troops have so far stayed out of the battle for Mosul, Erdogan has not backed off on Turkey’s claims and red lines for Iraq’s second-largest city.

Metin Gurcan reported that “since the beginning of the Mosul operation, no one has asked to use any Turkish base for the air attacks, no Turkish air elements have been involved and there has been no artillery fire from Bashiqa. It is clear that Ankara is considerably annoyed by not even taking part in the air operations against Mosul.”

Fehim Tastekin added, “Turkey has been saying its ground forces have been invited to Iraq by the Kurdistan Regional Government (KRG) and Turkmens. But no such request came from either camp. KRG leader Massoud Barzani knows that to consolidate his control of the disputed areas, he needs Baghdad's partnership. That is why he is saying, probably much to Ankara’s disappointment, ‘There must be a way to reconcile Ankara and Baghdad about the presence of Turkish soldiers. We don’t think a force should participate in the operation without Baghdad's consent.’ He is simply not playing Ankara’s game. In return for his crucial contribution to the operation, Barzani wants to control the area east of the Tigris River that divides the city and to make his de facto rule of Kirkuk a permanent one.”

“What Ankara wants most,” Gurcan reported, “is active participation of the Ninevah Guards, which comprise about 3,000 Sunni Arab militias, Turkmens and Kurds under the leadership of Atheel al-Nujaifi, the former governor of Ninevah province. Ankara, by having the Ninevah Guards, which it sees as a balancing force of the Mosul operation in the offensive from the north, wants Baghdad and Tehran to recognize Turkey’s role.”

Erdogan has conveyed to the United States that his country expects no role in the operation by the Kurdistan Workers Party (PKK), either as part of some larger peshmerga force or via the Yazidi Sinjar Resistance Units, which is linked to the PKK.

Gurcan explained, “The political knot of the operation is what kind of governance there will be in Mosul after the operation. Every power in the region has a different goal: Barzani's KRG wants to control north of Mosul; the PKK dreams of a canton at Sinjar; Nujaifi wants to recover his lost leadership of Mosul; and Shiite Arabs see control of Mosul as part of their regional power struggle that will enable them to dominate the city with US support. Ankara’s red lines are summarized as: no mass refugee wave, no entry of Shiite militias into Mosul’s center or oppression of the people, and not allowing the PKK to sneak in under the banner of the Sinjar Resistance Units.”

Laura Rozen reported that the United States expects as many as a million people to be displaced as a result of the fighting in Mosul.

“Preparations have been underway since February for the Mosul campaign, and the United Nations said it had shelters prepared to house 60,000 people, while construction of additional sites to accommodate up to 250,000 people is taking place. But with Iraq already housing 3.3 million internally displaced people before the Mosul operation began, the UN had received only approximately 58% of its 2016 Iraq funding request of $861 million,” Rozen wrote.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Περισσότεροι από 4.512.000 Έλληνες αντιμετωπίζουν κίνδυνο φτώχειας, με τα παιδιά να απειλούνται περισσότερο. Ενδεικτικό είναι ότι 230.774 παιδιά ζουν σε νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο και ουσιαστικά χωρίς κανένα εισόδημα...

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που δημοσιεύει η Ημερησία, βασικά υλικά αγαθά και υπηρεσίες, όπως φαγητό και θέρμανση, στερείται το 39,9% του πληθυσμού στη χώρα, με το ποσοστό αυτό να εκτοξεύεται στο 44,5% του πληθυσμού ηλικίας 0-17 ετών.

Μάλιστα σχεδόν ένα στα έξι νοικοκυριά διαμένουν σε σπίτια ακατάλληλα με διαρροές στη στέγη, υγρασία σε τοίχους, πατώματα, κ.ά.

Τα στοχεία αφορούν τον πληθυσμό της χώρας που δεν μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά ή στερείται, λόγω οικονομικής αδυναμίας, τουλάχιστον 3 από έναν κατάλογο 9 αγαθών και υπηρεσιών:
- Πληρωμή πάγιων λογαριασμών, όπως ενοίκιο ή δόση δανείου, πάγιοι λογαριασμοί κ.ά.
- Διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλα, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας.
- Ικανοποιητική θέρμανση
- Τηλέφωνο
- Εγχρωμη τηλεόραση
- Πλυντήριο ρούχων,
- Ι.Χ. επιβατηγό αυτοκίνητο
- Διακοπές για μία εβδομάδα.

Και όλοι γνωρίζουμε πως αυτή η κατάσταση επιβλήθηκε (δεν έχει καμία σημασία εάν υπήρξαν πιέσεις από το εξωτερικό) από τους πολιτικούς "σωτήρες" και "διασώστες", που είτε από την θέση της κυβέρνησης είτε από τη θέση της αντιπολίτευσης είτε ενήργησαν είτε σιώπησαν είτε δεν αντέδρασαν στην ισοπέδωση της ελληνικής οικονομίας, της κοινωνίας, όλων των θεσμών και συνεκτικών κρίκων του κράτους (εσχάτως αποδεικνύεται και του ίδιου του πολιτεύματος), αλλά και -κυρίως- στην μετατροπή της χώρας σε χώρο, σε ένα διαρκές πειραματόζωο και σε μια εκτεταμένη περιοχή η οποία δίδεται (προσφέρεται) αντί πινακίου φακής, με μοναδικό αντάλλαγμα την διάσωση όλων των εκείνων των "υπευθύνων" που είτε με τις πράξεις τους, είτε με τις παραλείψεις τους δημιούργησαν όλες εκείνες τις συνθήκες που οδηγούσαν στην απόλυτη καταστροφή.
Λίαν συντόμως, μάλιστα, αναμένεται να κληθούν οι πολίτες να επιλέξουν και πάλι κάποιο νέο "σωτήρα", ο οποίος δεν έχει προσφέρει τίποτε θετικό στην χώρα και αναμένει τη δική του σειρά για να αναλάβει την διαχείριση του ξεπουλήματος, εάν δεν συμβεί (ως από μηχανής θεός) προηγουμένως κάτι που θα αλλάξει τον ρου των εξελίξεων, που οδηγούν σε μια τεραστίων διαστάσεων εθνική καταστροφή.
Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως πάρα πολλοί έλληνες πολίτες (μεταξύ των οποίων και οι γονείς αυτών των παιδιών που σήμερα βιώνουν την απόλυτη φτώχεια) θα ψηφίσουν έναν νέο δήμιο, που θα οδηγήσει τα παιδιά τους στην απόλυτη ηθική ένδεια και με αυτά θα γεμίσει τα πορνεία των ευρωπαίων "εταίρων", "συμμάχων" και "φίλων"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Χαρακτηριστικά ανεξέλεγκτης διεθνούς σύρραξης λαμβάνει η κλιμακούμενη εμπλοκή, στρατιωτική και διπλωματική, στη Μέση Ανατολή, ανακαλώντας στο παρόν ιστορικές αναλογίες του περασμένου αιώνα

Γράφει η Ψυχάρη Ειρήνη

Με τις ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία να έχουν καταρρεύσει, το Χαλέπι να βρίσκεται στην άβυσσο μιας πρωτόγνωρης ανθρωπιστικής καταστροφής και τις δυτικές δυνάμεις να κατηγορούν τη Ρωσία για εγκλήματα πολέμου στη χώρα, η διεθνής κοινότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα που δεν έχει αποσταθεροποιήσει μόνο την ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά απειλεί την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια.

«Πώς η Συρία έγινε ο Νέος Παγκόσμιος Πόλεμος» ήταν ο τίτλος πρόσφατου ρεπορτάζ του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel», το οποίο διερωτάται αν η «proxy» («εκ του σύνεγγυς») σύγκρουση Ηνωμένων Πολιτειών - Ρωσίας και Σαουδικής Αραβίας - Ιράν στη Συρία, θα μπορούσε να γνωρίσει περαιτέρω κλιμάκωση, με την κατάσταση να οδηγηθεί ακόμη και σε μια παγκόσμια ανάφλεξη.

Η σύνοδος κορυφής των ευρωπαίων ηγετών στις Βρυξέλλες, όπου μεταξύ άλλων συζητήθηκαν το πρόβλημα της Συρίας και ο ρόλος της Ρωσίας σε αυτό, δεν απέδωσε - όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο - καρπούς. Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) καταδίκασαν τους ρωσικούς βομβαρδισμούς στο Χαλέπι - με εκατοντάδες θύματα πολίτες, μεταξύ αυτών και πολλά παιδιά - αλλά δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία για νέες κυρώσεις ενάντια στη Μόσχα.

Γαλλία, Βρετανία και Γερμανία ζήτησαν να ασκηθεί η μέγιστη πίεση προς τη Ρωσία για το θέμα της Συρίας, ωστόσο η επιθυμία τους προσέκρουσε σε εκείνη της Ιταλίας, με τον Ματέο Ρέντσι να υποστηρίζει ότι νέες οικονομικές κυρώσεις προς τη Μόσχα δεν θα είναι εποικοδομητικές, αφού δεν θα την αναγκάσουν να διαπραγματευτεί μια ειρηνευτική συμφωνία.

«Επειδή η Ρωσία αποφάσισε να αναμειχθεί στη Συρία, κυρίως εξαιτίας της μακράς ιστορίας ισχυρών δεσμών με το καθεστώς Ασαντ, τώρα παρατηρείται ένας "proxy" πόλεμος των διεθνών δυνάμεων στη Συρία, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία να υποστηρίζουν η κάθε μία τα συμφέροντά της και τα αντίστοιχα εμπλεκόμενα μέρη στον συριακό εμφύλιο» είπε στο «Βήμα» η Χάιατ Αλβι, καθηγήτρια στη Ναυτική Σχολή Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών και ειδική σε ζητήματα ασφάλειας της Μέσης Ανατολής.

«Εμφύλιοι πόλεμοι έγιναν και στη Λιβύη και την Υεμένη. Ομως δεν βλέπουμε να συμβαίνουν τα ίδια, παρότι οι ΗΠΑ, αλλά όχι η Ρωσία, εμπλέκονται σε αεροπορικές επιθέσεις εκεί.Μπορεί στο ζήτημα του εμφυλίου της Συρίας οι ΗΠΑ να έπρεπε να έχουν επιδείξει μεγαλύτερη στρατηγική ευστοχία αλλά πρόκειται για μια περίπλοκη κατάσταση, χωρίς εύκολη στρατηγική αντιμετώπιση ή λύση» προσέθεσε η καθηγήτρια Αλβι.

Οπως αναφέρει το ρεπορτάζ του «Spiegel», παρότι οι Σύροι είναι αυτοί που υποφέρουν περισσότερο από τις συνέπειες του πολέμου, η σύγκρουση δεν αφορά πια μόνο το Χαλέπι ή τη Συρία στο σύνολό της. Είναι χαρακτηριστική, γράφει το «Spiegel», «η βαβυλώνια μείξη γλωσσών που ακούγονται στα μέτωπα του πολέμου και στον αέρα πάνω από αυτά». «Εχω την αίσθηση ότι έχουμε γίνει πειραματόζωα για τα ρωσικά, τα ιρανικά και τα συριακά όπλα - και για τα πολιτικά πειράματα της Δύσης» είπε στο γερμανικό περιοδικό ο Σαρίφ Μοχάμεντ από το Χαλέπι.

Αυτό που διακυβεύεται στη Συρία «είναι ο ρόλος που η Αμερική επιθυμεί να διαδραματίσει στον κόσμο - και ο ρόλος που η Ρωσία μπορεί να διαδραματίσει στον κόσμο», υποστηρίζει το δημοσίευμα, χαρακτηρίζοντας στη συνέχεια την εξέλιξη της σύγκρουσης στη Συρία ως «το αδιέξοδο που ο Μπαράκ Ομπάμα ήθελε να αποφύγει με κάθε τρόπο».


Το μέλλον της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ
Μοσούλη: μετά την ανακατάληψη, τι;


Η στρατιωτική επιχείρηση του ιρακινού στρατού με τη συμβολή των Ηνωμένων Πολιτειών για την ανακατάληψη της Μοσούλης, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ και προπύργιο του Ισλαμικού Κράτους, μπορεί να είναι το «εύκολο» κομμάτι της υπόθεσης, επισημαίνουν ειδικοί. Οταν το Ισλαμικό Κράτος εκδιώχθηκε από το Ραμάντι, το Τικρίτ και τη Φαλούτζα, οι πόλεις σχεδόν ισοπεδώθηκαν και η ανθρωπιστική καταστροφή ήταν τεράστια. Αν και η εκστρατεία ενάντια στους τζιχαντιστές στη Μοσούλη είναι δύσκολο να αποτύχει, η διαχείριση της ακόλουθης κατάστασης προκαλεί προβληματισμό.

Παρότι οι υποδομές, οι γραφειοκρατίες και οι θεσμοί της πόλης παρέμειναν σε καλή κατάσταση, ακόμη και υπό το Ισλαμικό Κράτος (για παράδειγμα το Πανεπιστήμιο της Μοσούλης, ένα από τα μεγαλύτερα της Μέσης Ανατολής, εξακολουθούσε να λειτουργεί), τώρα εκφράζονται φόβοι ότι μετά τη μάχη η Μοσούλη θα γίνει μια ισοπεδωμένη πόλη-φάντασμα. Επιπλέον, η επιχείρηση εκκαθάρισης της πόλης από τις βόμβες και τα εκρηκτικά που θα αφήσουν πίσω τους οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, θα χρειαστεί χρόνο αλλά και χρήμα.

Οπως στο Τικρίτ, στο Ραμάντι και στη Φαλούτζα

Σήμερα, δέκα μήνες μετά την ανακατάληψη του Ραμάντι από τον ιρακινό στρατό, μεγάλα τμήματα της πόλης δεν είναι κατοικήσιμα εξαιτίας των εκρηκτικών που τοποθετήθηκαν σκόπιμα από τους τζιχαντιστές σε άδεια νοσοκομεία, κατοικίες και σχολεία. Μετά την απελευθέρωση του Τικρίτ, οι περίπου 150.000 κάτοικοι που είχαν αναγκαστεί να το εγκαταλείψουν, επέστρεψαν σε μια ρημαγμένη πόλη χωρίς υποδομές. Το ίδιο συνέβη και στη Φαλούτζα, που απελευθερώθηκε από τους τζιχαντιστές τον περασμένο Ιούνιο. Από τους 90.000 κατοίκους που είχε η πόλη όταν ξεκίνησαν οι μάχες, έχουν επιστρέψει περίπου οι 70.000.

Η ανοικοδόμηση της Μοσούλης μπορεί όμως να είναι πιο δύσκολη τόσο εξαιτίας του μεγέθους της (αφού είναι αρκετά μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες πόλεις που είχε καταλάβει το Ισλαμικό Κράτος) αλλά και εξαιτίας της σύστασής της, με χριστιανικές, κουρδικές και σιιτικές μειονότητες. Η πλειοψηφία του περίπου 1,5 εκατομμυρίου κατοίκων της είναι σουνίτες και εκφράζονται φόβοι ότι οι σιίτες μαχητές μπορεί να συμμετέχουν σε αντίποινα ενάντια στους εκτοπισμένους σουνίτες πολίτες. Ηδη χιλιάδες άτομα έχουν εγκαταλείψει την πόλη, αναζητώντας καταφύγιο στον καταυλισμό Αλ Χολ στη Βορειοανατολική Συρία. Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, τουλάχιστον 200.000 άνθρωποι αναμένεται να φύγουν από τη Μοσούλη το προσεχές διάστημα.

Προσφυγικοί καταυλισμοί στήνονται γύρω από την πόλη προκειμένου να τους φιλοξενήσουν. Οι τζιχαντιστές κατέλαβαν τη Μοσούλη τον Ιούνιο του 2014. Από εκεί ο ηγέτης του Ισλαμικού Κράτους Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι ανακοίνωσε την ίδρυση του χαλιφάτου του, που περιελάμβανε τμήματα του Ιράκ και της Συρίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, τις ημέρες πριν ξεκινήσει η επιχείρηση για την ανακατάληψη της πόλης, πολλοί ξένοι μαχητές που μέχρι τότε κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, εξαφανίστηκαν, αφήνοντας τους ντόπιους μαχητές να πολεμήσουν τις στρατιωτικές δυνάμεις.

Επίσης, οι τζιχαντιστές άρχισαν να ξυρίζουν τις γενειάδες τους προκειμένου να μοιάζουν περισσότερο με πολίτες σε περίπτωση που ο ιρακινός στρατός εισέβαλλε στην πόλη. Οι κάτοικοι της πόλης ζούσαν σε καθεστώς τρόμου, καθώς οι τζιχαντιστές τούς κατηγορούσαν ότι συνεργάζονταν με τον εχθρό, «προδίδοντας το χαλιφάτο». Οπως έγραψε στο BBC ο Μάικλ Νάιτς του Washington Institute for Near East Policy «οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους που τρέπονται σε φυγή πρέπει να διαχωριστούν από τους πολίτες, ο νόμος και η τάξη πρέπει να αποκατασταθεί γρήγορα αλλά με ανθρώπινο τρόπο. Αυτά, μπορεί να αποδειχθούν πιο δύσκολα ζητήματα από την ίδια τη μάχη».

ΕΡΩΤΗΜΑ
Για τον Τζέιμς Φίρον, καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, ένα από τα μεγαλύτερα αναπάντητα ερωτήματα αυτή τη στιγμή είναι «ποιο είναι το σχέδιο, αν και όταν τερματιστεί ο έλεγχος του Ισλαμικού Κράτους στη Ράκα και τη γύρω περιοχή». «Θα παραδοθεί στον Ασαντ; Αυτό μοιάζει αδύνατο, εκτός και αν υπάρξει κάποια μεγάλη μεταστροφή στην πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που θα έρχεται σε αντίθεση με την πορεία που έχουν πάρει μέχρι τώρα τα πράγματα. Μια ζώνη προστασίας και υποστήριξη προς τη “μετριοπαθή αντιπολίτευση” της Ανατολικής Συρίας; Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μια τεράστια υπερ-επέκταση της αποστολής εκεί» μας εξήγησε.

Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τον ίδιο, η κατάσταση στη Συρία είναι δύσκολο να εξελιχθεί σε μια πιο σοβαρή σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Αυτό θα συνέβαινε «μόνο σε περίπτωση μιας, ενδεχομένως δι’ αντιπροσώπου, εισβολής της Ρωσίας σε κράτος της Βαλτικής, επηρεάζοντας άμεσα το ΝΑΤΟ και αυξάνοντας τον κίνδυνο μιας πυρηνικής κρίσης. Ομως πρόκειται για εξαιρετικά απίθανο σενάριο».

Αμπντουλραχμάν αλ Μάσρι, δημοσιογράφος και αναλυτής
«Η κυβέρνηση Ομπάμα στοχεύει το ISIS και παραγνωρίζει τις ευρύτερες συγκρούσεις»
«Μια πολύπλοκη στρατιωτική αντιπαράθεση, όπως αυτή του συριακού πολέμου, μπορεί να εξελιχθεί σε παγκόσμια σύγκρουση, αλλά δύσκολα Ρωσία και ΗΠΑ θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο» είπε στο «Βήμα» ο Αμπντουλραχμάν αλ Μάσρι, σύρος δημοσιογράφος και αναλυτής με έδρα τον Καναδά.

Θα μπορούσε πραγματικά η σύγκρουση στη Συρία να εξελιχθεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, όπως έγραψε πρόσφατα το «Der Spiegel»;
«Είναι μια πολύπλευρη σύγκρουση που περιλαμβάνει στοιχεία μιας δι' αντιπροσώπου αντιπαράθεσης και ενός διεθνούς ανταγωνισμού. Με την άμεση ρωσική στρατιωτική εμπλοκή στη σύγκρουση από τον Σεπτέμβριο του 2015, οι διεθνείς εντάσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά. Δεδομένης της αυξανόμενης πολυπλοκότητας της σύγκρουσης και της ποικιλίας της διεθνούς ανάμειξης σε αυτή, μια στρατιωτική αντιπαράθεση, όπως είναι του συριακού πολέμου, μπορεί να εξελιχθεί σε παγκόσμια σύγκρουση. Παρ' όλα αυτά, πιστεύω ότι οι παγκόσμιες δυνάμεις δεν θα επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο, ειδικά η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ούτε η Μόσχα ούτε η Ουάσιγκτον έχουν συμφέρον να έρθουν στρατιωτικά αντιμέτωπες η μία με την άλλη».

Πως μια επανάσταση στο πλαίσιο της Αραβικής Ανοιξης έγινε ένας γενικευμένος εμφύλιος πόλεμος που εμπλέκει τουλάχιστον δύο από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες δυνάμεις; Τι λάθη έγιναν;
«Από την αρχή της σύγκρουσης, η κυβέρνηση Ομπάμα δεν κατάφερε να υιοθετήσει μια πολιτική που θα στόχευε απευθείας στην επίλυση της συριακής κρίσης. Η πολιτική του Λευκού Οίκου για τη Συρία σήμερα επικεντρώνει στην αντιμετώπιση του ISIS και παραγνωρίζει τις ευρύτερες συγκρούσεις στη Συρία. Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ενεργήσει διαφορετικά στη Συρία, δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το επίπεδο πολυπλοκότητας. Η σιγουριά της Μόσχας και η ικανότητά της να μονοπωλεί τη ροή των γεγονότων μπορεί να μην υπήρχαν σήμερα, αν οι ΗΠΑ δεν είχαν αποφασίσει να παραμείνουν αδρανείς με περιορισμένη παρουσία στη Συρία. Αν όχι η κυβέρνηση Ομπάμα, τότε ίσως ο επόμενος πρόεδρος, πρέπει να υιοθετήσει μια πολιτική που θα λαμβάνει υπόψη τη μεγάλη εικόνα και θα διευθετεί το ζήτημα της αντιτρομοκρατίας στο πλαίσιο της ευρύτερης συριακής σύγκρουσης. Η ρωσική παρουσία έχει περιπλέξει οποιαδήποτε πιθανή λύση. Η ρωσική ισχύς στην περιοχή και συγκεκριμένα στη Συρία πρέπει να περιοριστεί, ειδικά αν είναι να υπάρξει μια δημοκρατική, πλουραλιστική μεταπολεμική Συρία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ ή η Δύση πρέπει να έρθουν σε ευθεία σύγκρουση με τη Ρωσία ή με τις άλλες διεθνείς δυνάμεις που εμπλέκονται, αλλά μια σθεναρή και πιο σκληρή στάση είναι απαραίτητη προκειμένου να υπάρξει ισορροπία στις επιρροές και στις δυνατότητες».

Πώς αναμένεται να επηρεάσει η διαφαινόμενη παρακμή του Ισλαμικού Κράτους την έκβαση του πολέμου;
«Το Ισλαμικό Κράτος εμφανώς συρρικνώνεται και χάνει εδάφη, τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ. Οσον αφορά στη Συρία, οι ενέργειες ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος από τους άραβες σύρους αντάρτες με την υποστήριξη της Τουρκίας, πηγαίνουν καλά και αυτοί συνεχίζουν την προώθησή τους. Ωστόσο, δεν είναι ξεκάθαρο το πού θα οδηγήσουν αυτά τα στρατιωτικά κέρδη, αφού το Ισλαμικό Κράτος χάσει την Αλ Μπαμπ στην επαρχία του Χαλεπίου, για παράδειγμα. Οι εντάσεις μεταξύ της Τουρκίας και των αράβων ανταρτών από τη μία και των κουρδικού YPG και SDF από την άλλη, πρέπει να διευθετηθούν ή να συζητηθούν. Επομένως η κατάσταση δεν μπορεί ακόμη να χαρακτηριστεί σταθερή. Ακόμη και αν το Ισλαμικό Κράτος εξαλειφθεί στη Συρία, οι προκλήσεις θα βρίσκονται μπροστά μας. Η διαδικασία των ενδοσυριακών διαπραγματεύσεων και η συμφιλίωση θα πρέπει να λάβουν χώρα παράλληλα με τη μάχη κατά της τρομοκρατίας προκειμένου να προετοιμαστεί το έδαφος για την ειρήνη σε μια μετά - ISIS εποχή».

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου