Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Δεκ 2012


Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα, επέκρινε τη στάση των πρεσβευτών των ΗΠΑ και της Ευρώπης που τον κατηγόρησαν για την εθνικιστική ρητορική του, σηκώνοντας ψηλά τον αμανέ. Είναι προφανές ότι το ΝΑΤΟ δεν επιθυμεί, κι άλλες αναταραχές στην καμπούρα του, αφού στην Μέση Ανατολή τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο.

Την ίδια ώρα πολιτικοί κύκλοι στην Αλβανία δεν βλέπουν με καλό μάτι μια ενδεχόμενη Ρωσική στρατιωτική παρουσία στα Βαλκάνια. Η χώρα που φέρνει την Ρωσία στα Βαλκάνια είναι η Σερβία, βασική γεωπολιτική αντίπαλος της Αλβανίας, μαζί με την Ελλάδα, αφού υπογράφονται στρατιωτικές συνεργασίες μεταξύ των δύο χωρών.

Είναι λογικό οι Αλβανοί να φοβούνται τους Ρώσους, αφού η παρουσία τους στα Βαλκάνια θα ενοχλήσει τον άξονα Άγκυρα – Σεράγεβο – Πρίστινα – Τίρανα, κάτι που δεν συμφέρει ούτε τους ίδιους, που ονειρεύονται Μεγάλη Αλβανία, ούτε τους Τούρκους, ούτε τους Αμερικανούς. Γι’ αυτό και ενεργοποιήθηκε η Βουλγαρία  (αν και ορθόδοξη χώρα, πάντα στο λάθος στρατόπεδο), η οποία φέρεται να ζήτησε Αμερικανούς στρατιώτες στο έδαφός της, για να διδαχτούν, υποτίθεται, οι αντίστοιχοι Βούλγαροι από την εμπειρία τους.

Ρόλο-κλειδί θα μπορούσε να παίξει η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ε.Ε, στα πλαίσια μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Άλλωστε τι μας συμφέρει περισσότερο ο ισλαμικός άξονας ή η ρωσική παρουσία στα Βαλκάνια; Τι θα κρατούσε ισορροπίες υπέρ μας;

Μην ξεχνάμε ότι τα Βαλκάνια αποτελούν την αρχή του κομβικού γεωγραφικού σημείου «Βαλκάνια-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος», άρα έχουν τεράστια γεωστρατηγική σημασία τόσο για το ΝΑΤΟ, όσο και για την Ρωσία. Δεν θα ήταν υπερβολή αν ισχυριζόμασταν, ότι και αυτή η περιοχή θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για σύρραξη. 

Πηγή: Πυγμή

Σε διεθνή οίκο αναθέτει η Τράπεζα της Ελλάδος να αποτιμήσει και να προτείνει εναλλακτικές λύσεις βελτίωσης του ενεργητικού των τραπεζών. Η έκθεση θα είναι προπομπός εξελίξεων, καθώς όσες αποτύχουν στην διαδικασία θα κρίνονται μη βιώσιμες.

Με βάση πληροφορίες η έκθεση αυτή θα είναι έτοιμη έως τα τέλη Φεβρουαρίου ή αρχές Μαρτίου του 2013. Με βάση τον σχεδιασμό, ο διεθνής οίκος θα εκπονήσει μια έκθεση αξιολόγησης σχετικά με τις πολιτικές και τις διαδικασίες που απαιτούνται για να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική διαχείριση του ενεργητικού των τραπεζών και παράλληλα σχέδια για το πώς θα υπάρξει ανάκαμψη. Η έκθεση θα προσδιορίσει τις περιοχές που θα μπορούσε να υπάρξει περαιτέρω ενίσχυση, θα μεγιστοποιήσει την προσπάθεια βελτίωσης των δανείων και θα βοηθήσει στη μείωση του κόστους εξυγίανσης των τραπεζών.

Ωστόσο η έκθεση αυτή μπορεί να θεωρηθεί προπομπός καθώς θα συνδυαστεί με τις δυνατότητες των μη συστημικών τραπεζών να συγκεντρώσουν ιδιωτικά κεφάλαια έως τα τέλη Απριλίου του 2013.

Όσες τράπεζες ενισχύσουν τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας αποτελεσματικά και με ιδιωτικά κεφάλαια θα καταστούν βιώσιμες και θα συνεχίσουν να έχουν ενεργό ρόλο. Όσες αποτύχουν στην διαδικασία συγκέντρωσης κεφαλαίων ή θα πωληθούν σε συστημικές τράπεζες ή θα σπάσουν σε «καλές» και «κακές» τράπεζες.

Η έκθεση του διεθνούς οίκου θα αποδείξει ποια τράπεζα και υπό ποιους όρους μπορεί να επιβιώσει και ποια όχι. 

Πηγή: Banking News

Την αισιοδοξία του ότι πολύ σύντομα μπορεί να υπάρξει πρόοδος στο Κυπριακό και ότι Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρος θα αποτελέσουν ένα ισχυρό περιφερειακό κόμβο στη Μεσόγειο, εξέφρασε απόψε, στη Θεσσαλονίκη, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Ελλάδα και επί τεσσεράμιση χρόνια διαπραγματευτής για το Κυπριακό, Κερίμ Ουράς, μιλώντας σε εκδήλωση για το διμερές εμπόριο και τον επιχειρηματικό διάλογο μεταξύ των δύο χωρών.

"Το όραμα μας είναι να αναπτύξουμε τις οικονομικές σχέσεις και να υπερβούμε τα πολιτικά προβλήματα", κατέληξε.

Νέα έκκληση Έρογλου για άρση του εμπάργκο προς τους Τουρκοκύπριους 

Να άρουν το εμπάργκο, ιδιαίτερα στον τομέα των μεταφορών, ζήτησε από τις μουσουλμανικές χώρες ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ντερβίς Έρογλου.

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης κάλεσε ακόμα την Τουρκία να ασκήσει την επιρροή της σε αυτές τις χώρες. «Δυστυχώς», φέρεται να δήλωσε μιλώντας προς τους δημοσιογράφους στην Κωνσταντινούπολη, «δεν είναι μόνο οι χώρες της ΕΕ οι οποίες εφαρμόζουν εμπάργκο αλλά και οι μουσουλμανικές χώρες».

Ο Έρογλου υπενθύμισε ότι στο παρελθόν το Ιράν και το Αζερμπαϊτζάν προσπάθησαν να εγκαινιάσουν απευθείας πτήσεις στο βόρειο τμήμα της Κύπρου αλλά εμποδίστηκαν από την πίεση των Ελληνοκυπρίων. Ο Έρογλου σημείωσε ότι η αποδοχή της λεγόμενης Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) ως παρατηρητή στην Οργάνωση Ισλαμικής Διάσκεψης έγινε δυνατή χάρη στην πίεση που άσκησε η Άγκυρα.


Πηγές: Banking News 1

Βλέπουμε ότι με λίγες και απλές κινήσεις μπορεί να επέλθει ανάκαμψη στην ελληνική οικονομία. Έτσι καλά είναι τα νέα από τον τομέα των εξαγωγών, οι οποίες και αυξάνονται, ενώ μειώνονται οι εισαγωγές. Ωστόσο, οι φόροι παραμένουν υψηλοί και έκαναν την εμφάνισή τους νέα χαράτσια, ελέω δανειστών, προκειμένου να δαπανηθούν και τα τελευταία χρήματα που έχουν βάλει στην άκρη για ώρα ανάγκης οι Έλληνες πολίτες.

Ως γνωστόν η Ελλάδα αποτέλεσε το βασικό πειραματόζωο στα σχέδια της παγκόσμιας διαπλοκής, αφού, εάν περνούσαν κάποια πράγματα σε εμάς τους… «ατίθασους», θα ήταν εύκολο να περάσουν «ανώδυνα» και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η τακτική πλέον γνωστή. Οι λεγόμενες αγορές, δηλαδή οι οργανισμοί που «τροφοδοτούν» τα κράτη με χρήμα, τα υπερδάνεισαν με μεγάλους τόκους, με αποτέλεσμα η κρίση να έχει καταλάβει ολόκληρη την Ευρωζώνη.

Ο κίνδυνος οικονομικής κατάρρευσης όλων των ευρωπαϊκών οικονομιών μαζί με την αμερικανική, που τον τελευταίο καιρό «τρίζει» αρκετά, θα απαιτήσει μια παγκόσμια οικονομική λύση για να γλυτώσουμε δήθεν από τις αγορές των τοκογλύφων.

Πόσοι πολιτικοί και οικονομολόγοι, ανάμεσά τους πολλοί Έλληνες, εκθειάζουν μια τέτοια ιδέα! Πρόσφατα αρχηγός ελληνικού κόμματος δήλωσε: «Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει τον εαυτό της (…) για να μπορέσουμε να επιβάλλουμε θεσμούς παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, οι οποίοι είναι απολύτως αναγκαίοι, εάν δεν θέλουμε να καταλυθεί η ίδια η δημοκρατία».

Το θέμα είναι, όμως, ότι η παγκόσμια κυβέρνηση υπάρχει ήδη και απλά θα εμφανιστεί επίσημα. Χρήμα δεν θέλει, αφού έχει ήδη όλα τα λεφτά. Θέλει σε πρώτη φάση την «προαιρετική» μας υποδούλωση και την πτώση μας στην απανθρωπιά. Εκεί που πολλοί θα πατούν επί πτωμάτων για να γλυτώσουν τον εαυτό τους.

Προς το παρόν έχουν την τεχνητή οικονομική κρίση να μας ταλανίζει και όταν «στριμώχνεται» λίγο η κατάσταση δίνεται παράταση στο χρέος, προκειμένου να ηρεμούν οι μάζες και να συνεχίσει η ζωή να τραβάει την ανηφόρα, που λέει και το τραγούδι.

Το σχέδιο μπορεί να υπάρχει. Εμείς, ωστόσο, οφείλουμε να προσπαθούμε σε όλα τα επίπεδα.

Για την Ελλάδα υπάρχουν δύο δρόμοι: Αυτός της πλήρους εξάρτησης-ισοπέδωσης από παγκόσμια κέντρα αποφάσεων και εκείνος της αξιοπρέπειας, της εθνικής υπόστασης, της συνεργασίας και της αυτοδιαχείρισης. Για να μην μας πουν κάποιοι ουτοπιστές, τους πληροφορούμε ότι γνωρίζουμε ότι ο δεύτερος δρόμος είναι δύσκολος αλλά όχι ακατόρθωτη η διάβασή του.

Όπως αντιλαμβάνεστε τα πάντα στην ζωή είναι θέμα επιλογής. Ας διαλέξουν, λοιπόν, τόσο οι πολιτικοί, όσο και οι πολίτες αυτής της χώρας. 

Και ποιος ξέρει… Η σωστή επιλογή, ίσως μας καταστήσει για ακόμα μια φορά πρωτοπόρους και «μεταλαμπαδευτές». 

Πηγή: Πυγμή
Ο Σαμαράς βρίσκεται σταθερά στα ίχνη του… Νέρωνα. Το τραγικό για τον ίδιο δεν είναι ότι καταστρέφει τη χώρα. Το τραγικό είναι πως γνωρίζει την κατάληξή του. Και αυτή την κατάληξη θα προσπαθήσει να την αποφύγει, με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Είτε κάνοντας ένα «ευρωπαϊκό κόμμα», είτε βάζοντας τα μαντρόσκυλα να επιτεθούν σε οποιονδήποτε σταθεί απειλητικά απέναντί του, είτε προχωρώντας σε κάποιο «τυχαίο γεγονός» κάπου ανατολικά ή νοτιο-ανατολικά του Αιγαίου.

Πάντως, ο ίδιος γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως δεν πρόκειται να ξαναβγεί πρωθυπουργός και εύχεται (ενώ δρα καταλλήλως μέσω της μη παρέμβασής του) να έχει το «τέλος» του ΓΑΠ. Αποδιοπομπαίος μεν, ελεύθερος να απολαύσει τις καταθέσεις του δε…

Την σκυτάλη θα αναλάβει ο Αλέξης Τσίπρας, αφού έχει ήδη δώσει τις διαπιστεύσεις του στην Ευρώπη και διαβεβαιώνει με τις γενικότερες κινήσεις του πως είναι η φυσική συνέχεια της σημερινής τραγικής «τριανδρίας» και φυσικά του «βραβευμένου σκεπτόμενου». Μόνο που, επειδή η χώρα αντιμετωπίζεται ως βόθρος όπου οι κάθε λογής τυχάρπαστοι, ιδεοληπτικοί, ανίκανοι και ελληνόφωνοι που την κυβερνούν, αφήνουν τα κυβερνητικά περιττώματά τους, ο γοητευτικός Αλέξης θα επιφέρει το μέγιστο πλήγμα μέσω του ιδεοληπτικού «ανθρωπισμού» του και της λαγνείας του προς τους λαθρομετανάστες, ικανοποιώντας έτσι την αναγκαιότητα εύρεσης φθηνότατων εργατών στο τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης που κάποτε λεγόταν Ελλάς και το οποίο μέλλει να αποτελέσει μία μικρή Κίνα στα πόδια της Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα θα μεταβληθεί σε χώρο παραγωγής φθηνής ενέργειας και φυσικά παραγωγής τεράστιου πλούτου για εκείνους που κινούν την τρόικα.

Όμως, το πλέον σημαντικό, το οποίο οι πολιτικές των ελληνόφωνων μαριονετών-ταγών προσφέρουν, είναι η δημιουργία ενός ιδιότυπου κράτους, το οποίο θα λειτουργεί με κανόνες απόλυτης αισχροκέρδειας και θα αποτελέσει πρότυπο υποδούλωσης για τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς.

Οι σύγχρονοι Νέρωνες ζούνε, ορίζουν τις ζωές ενός λαού που τον παραδίδουν σε μία ζωντανή κόλαση και ήδη δημιουργούν τις συνθήκες για την επόμενη δική τους ημέρα, εντός ή εκτός της εξουσίας, εντός ή εκτός της χώρας. Ο χειμώνας που ήδη περνάει η Ελλάδα, πρόκειται να λειτουργήσει καταλυτικά, αφού πρόκειται να λυγίσει πολλούς κατοίκους της χώρας ενώ ταυτόχρονα θα δημιουργήσει μία μάζα άκρως απειλητική, αλλά και χειραγωγούμενη στην περίπτωση που δεν θα μπορέσει από την πλευρά της να δημιουργήσει ή να εφεύρει διαφορετικές συνθήκες διαμαρτυρίας και απομάκρυνσης των σημερινών λαθροκυβερνώντων.

Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί και ακολουθείστε την λογική σας ή (πλέον) το ένστικτο επιβίωσής σας… Το πρόβλημα δεν βρίσκεται σε εκείνους τους πολιτικούς που δολοφονούν μία χώρα στο όνομα της σωτηρίας της. Το πρόβλημα βρίσκεται στους πολίτες της χώρας που επιτρέπουν σε πολιτικά σκύβαλα να τους δολοφονούν στο όνομα της σωτηρίας τους...



Ο κ. Σαμαράς ανήλθε στην εξουσία με το σύνθημα «επαναδιαπραγμάτευση». Πράγματι έκανε επαναδιαπραγμάτευση η οποία κατέληξε στο πιο κάτω κείμενο που πέρασε πριν λίγες ημέρες νύχτα με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και την οποία πράξη συνυπέγραψε και ο ΠτΔ. Το κείμενο έχει ως εξής: 
«Οι δανειακές συμβάσεις διέπονται από το αγγλικό δίκαιο και στο πλαίσιο αυτό: η Ελλάδα, η Τράπεζα της Ελλάδος και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας παραιτούνται απαρέγκλιτα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά στοιχεία τους έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα σύμβαση τροποποίησης, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά, κάθε δικαιώματος ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόδοσης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών τους στοιχείων, στο μέτρο που τα παραπάνω δεν απαγορεύονται από αναγκαστικό νόμο».
Μετά λοιπόν την «επαναδιαπραγμάτευση» η οποία κατέληξε στην πλήρη εκχώρηση της Εθνικής Κυριαρχίας στους δανειστές (αυτό προφανώς ψήφισαν όσοι ψήφισαν ΝΔ), ήρθε το νέο δάνειο (όχι για το λαό φυσικά, απλά ο λαός θα τo πληρώσει), ήρθαν οι έπαινοι από τους δανειστές και η ξαφνική αναβάθμιση κατά έξι βαθμίδες!!! από την S&;P. Αυτή δηλαδή που μας είχε υποβαθμίσει σε “Επιλεκτική Χρεοκοπία”. 

Και τώρα τι; Τι θα κάνουμε τώρα χωρίς βαρβάρους; Τώρα θα πρέπει να αναπτυχθούμε. Έτσι λέει ο κ. Σαμαράς, έτσι προπαγανδίζει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Οι άνθρωποι έκαναν το καθήκον τους. Μας κράτησαν στο ευρώ, μας εξασφάλισαν το νέο δάνειο και μας διέταξαν να αναπτυχθούμε. Αν δεν αναπτυχθούμε θα φταίμε και πάλι εμείς, άσχετα αν δεν διαθέτουμε ούτε ευρώ. Άσχετα αν έχουμε εξαθλιωθεί και αυτοκτονούμε καθημερινά. Εμείς θα είμαστε οι υπεύθυνοι που δεν αναπτυσσόμαστε. Όχι φυσικά το πολιτικό σύστημα…

Εκτός και αν έρθουν οι ξένοι, τώρα που τα παραδώσαμε όλα και μας αγοράσουν όλους, μαζί με τις περιουσίες μας, για το καλό μας φυσικά, για την ανάπτυξη. Μόνο που η όποια ανάπτυξη, χωρίς κούρεμα του χρέους που κατέχουν τα ευρωπαϊκά κράτη και η ΕΚΤ, απλά θα διατηρεί το χρέος βιώσιμο και το λαό θνήσκοντα.


Σχόλιο ιστολογίου: Παραθέτουμε πρόσφατη δήλωση του τοποθετημένου υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα, για να γίνει κατανοητό πως αντιμετωπίζονται οι Έλληνες: "Για χρόνια είμασταν τζίτζικες, τώρα γίναμε μέρμηγκες"...

Είναι αναμφίβολα άδικο να θεωρούνται οι Έλληνες υπανάπτυκτοι. Είναι όμως έτσι; Αν δούμε την έννοια σε σύγκριση με τα σύγχρονα κράτη και τις σύγχρονες ανάγκες, η απάντηση είναι ναι και πάλι ναι. Κι ανεξάρτητα από την επιφανειακή εικόνα της Ελλάδας των τελευταίων 15 περίπου χρόνων, πρίν την εξαθλιωμένη σημερινή της κατάσταση, που υπήρχε ένας επίπλαστος ρυθμός ανάπτυξης, χωρίς να έχουν εκσυγχρονιστεί ποτέ οι δομές της. Αν, βέβαια, συγκρίνουμε τη χώρα με μερικά κράτη της Ασίας και της Αφρικής, τότε και με τη τωρινή της κατάντια είναι υπερανάπτυκτη.

Του Στέλιου Συρμόγλου*

Πόσο άδικο όμως είναι αυτό; Υπάρχει παραγματικά περίφημο λαϊκό υλικό….Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Υπάρχει ένας περσικός μύθος που χαρακτηρίζει γραφικά την έννοια της υπανάπτυξης. Αναφέρει ο μύθος ότι κάποτε, σε μια χώρα των χιλίων και μιας νυχτών, υπήρχε ένα βασίλειο, όπου ο πολιτισμός είχε φτάσει στο απόγειο της ανθρώπινης τελειότητας. Ο βασιλιάς ήταν δίκαιος. Οι αξιωματούχοι ακέραιοι, οι στρατηγοί ποιητές, οι σοφοί μεγαλοφυείς, οι ιερείς άγιοι, οι έμποροι θεμιτά πλούσιοι, οι γυναίκες ωραίες και ενάρετες. Ο λαός, τέλος, ευτυχισμένος. Μια μέρα, όμως, ο βασιλιάς έδιωξε έαν δερβίση που ήθελε να του προφητεύσει το μέλλον. Και τούτο γιατί ήταν καμπούρης, άσχημος και με την παρουσία του χαλούσε την αισθητική αρμονία του παλατιού. Ο δερβίσης θύμωσε και τον καταράστηκε: “Το βασίλειό σου επί δύο αιώνες θα στερηθεί του μέλλοντος”, του είπε…

Η προφητεία δεν έγινε αμέσως αντιληπτή. Εντούτοις, επαληθεύτηκε. Ο δερβίσης από το ύψος του Αραράτ έκτισε γύρω από την Περσία ένα αόρατο τείχος, που άφηνε μεν τους ανθρώπους να περνούν, εμπόδιζε ωστόσο να μπούν οι ιδέες, οι επιστήμες και η πρόοδος. Έτσι, πέρασαν δύο αιώνες. Και το 1925 ο Σάχης Ριζά Παχλεβή ο Μέγας, γκρέμισε το τείχος. Μα πως να καλυφθεί το κενό των διακοσίων χρόνων αμέσως;

Αυτός είναι ο μύθος. Ισχύει και για την Ελλάδα, μα λίγο αλλιώτικος. Δεν είναι μόνον οι τέσσερις σχεδόν αιώνες της δουλείας, που στέρησαν του μέλλοντος την Ελλάδα. Ούτε η έλλειψη της κυκλοφορίας των ιδεών. Είναι κυρίως η ψυχολογία που αναπτύχθηκε μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους και που συνετέλεσε στην…ανέγερση του τείχους στην εξέλιξη! Αντί του Αλαντίν του περσικού μύθου, στην Ελλάδα πλανιόταν επί εκατό τόσα χρόνια η σκιά του Νασρεντίν Χότζα. Στην κατάσταση της Ελλάδας ήταν πολλές χώρες στις αρχές του 19ου αιώνα. Ήταν, ίσως, σε πολύ χειρότερη θέση.
Διανοείται κανένας σε τι χάλια βρισκόταν η Βουλγαρία και η Σερβία το 1821; Κι ακόμη η Νότια Ιταλία, παρόλο το φωτισμένο μεσαίωνα που πέρασε επάνω της… Κι όμως, η Ελλάδα με το πέρασμα των χρόνων εμφανίστηκε πιο καθυστερημένη απ’ όλους αυτούς, που ξεπερνούσε όταν ετινάχθη ο τουρκικός ζυγός.

Και δεν έλλειψαν οι ιδέες. Η μικρή Ελλάδα διέθετε μεγάλη αναλογία μορφωμένων ανθρώπων, που δημιουργήθηκαν στη Δύση ή στη Μολδοβλαχία και στις παροικίες του εξωτερικού. Και θα μπορούσε να γίνει μια κοινωνική σύνθεση, που θα έθετε τα θεμέλια μιας ηγέτιδας τάξης. 

Δεν έγινε τίποτε! Και το πρώτο ζήτημα που ανέκυψε, μόλις άρχισε να γίνεται κοινωνία και να κατασταλάζει ο αχός του πολέμου μετά τη διαίρεση σε καπεταναίους και σε καλαμαράδες, ήταν οι αυτόχθονες και οι ετερόχθονες. Ύστερα δεν έγινε πάλι τίποτε, γιατί απορροφήθηκαν οι Έλληνες με τη σύγκρουση γύρω από τη Μεγάλη ιδέα… 

Το πρόβλημα εξεταζόμενο εκ των ένδον, είναι πιο πολύπλοκο απ’ ό,τι φαίνεται. Κι αυτή η περιπλοκή έκανε τη μεγάλη κυρία της ελληνικής δημοσιογραφίας Ελένη Βλάχου να πεί επιγραμματικά: ” Ο Έλλην είναι ανεπτυγμένος όταν είναι υπανάπτυκτος και υπανάπτυκτος όταν είναι ανεπτυγμένος”.

Ας εμβαθύνουμε στη σωστή, σωστότατη αυτή ελλειπτική διαπίστωση. Ποιο είναι τοι κύριο στοιχείο της ανάπτυξης ενός τόπου; Είναι πρώτα να γίνει οργανωμένο κράτος. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται μια ή περισσότερες ηγέτιδες τάξεις, μια elite. Στη φεουδαρχία ή στη απόλυτη ή στην θεοκρατική μοναρχία, το πράγμα είναι εύκολο. Στη δημοκρατία, όμως, η δημιουργία της elite αυτής είναι δυσκολότερη. Χρειάζεται να υπάρξει μικρός πυρήνας που θα θεμελιώσει την παράδοση και τη μέθοδο της ανανέωσης. Και χρειάζεται η παράδοση αυτή να γίνει κοινό κτήμα όλου του λαού. Και η μέθοδος να γίνει αποδεκτή απ’ όλους ως η καλύτερη απ’ όλες.

Στη δεύτερη περίπτωση, που είναι η σπουδαιότερη, γιατί αυτή κυρίως στρεώνει την παράδοση, τον κυριότερο ρόλο παίζει η παιδεία και ύστερα οι θεσμοί. Η παιδεία στην Ελλάδα ήταν και εξακολουθει να είναι ο …μέγας υπανάπτυκτος! Αυτό δεν οφείλεται μόνο στη γλισχρότητα των διατιθεμένων μέσων, ούτε στο ολιγάριθμον του διδακτικού προσωπικού. Οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ κοινή συνείδηση της απόλυτης, της πρωταρχικής αναγκαιότητας. Κι αντί οι ηγετικές τάξεις να αντιδράσουν στη λαϊκή ραστώνη που υποδέχεται ανεξέλεγκτα τον αφορισμό του Πτωχοπρόδρομου “ανάθεμα στα γράμματα, Χριστέ μου, και που τα’ υρε”, την έκαναν οι ίδιες κτήμα τους και πίστη τους και συνετέλεσαν στον εκμαυλισμό της, με την προσήλωσή τους σε άγονες διαφωνίες και με το άγχος του παροντισμού που τις διέκρινε.

Ο λογιωτατικός καθαρευουσιανισμός κι έπειτα ο πολυποδικός δημοτικισμός απερρόφησαν όλην την ικμάδα και τη δραστηριότητα των μορφωμένων της ελεύθερης ελληνικής ζωής. Και η αδυναμία να συλληφθεί ο Ελληνισμός ως μια ενότητα, που δεν έχει μόνον παρελθόν και παρόν, αλλά και μέλλον, διόγκωνε κάθε φορά το πρόσχημα της οικονομικής μας φτώχειας κι εμπόδιζε κατά κανόνα – λίγες είναι οι εξαιρέσεις – κάθε μακρόπνοη προσπάθεια.
Ηγετικές τάξεις που έχουν τέτοιες αντιλήψεις και που δεν αντιδρούν, δεν αξίζουν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Κι έτσι η Ελλάδα δεν έχει στέρεες δημοκρατικές δομές. Όμως, φευ! Απέχει μακράν να γίνει σύγχρονο κράτος, με όλους αυτούς που βρίσκονται σήμερα στο πολιτικό προσκήνιο και επιμένουν στη…σωτηρία μας!

Δεν φταίει πάντα ο λαός. Αυτός γεννιέται ανεπτυγμένος και γίνεται υπανάπτυκτος. Γεννιέται μ’ όλες τις ανησυχίες που συνοδεύουν τον πραγματικό άνθρωπο και υπό την πίεση της εθνικής μας ατμόσφαιρας, παραιτείται από κάθε προσπάθεια…

Φιλεί τον υπήκοον μιμείσθαι τοις άρχουσι… Δεν είναι άδικο;

Πηγή: Free Pen

Εύλογα ερωτηματικά προκύπτουν από τους λανθασμένους χειρισμούς της διοίκησης της ΔΕΗ οι οποίες ζημιώνουν όχι μόνο την επιχείρηση αλλά και τον ελληνικό λαό.

Όπως προκύπτει από το σκάνδαλο που αποκάλυψε το newpost.gr και αφορά σε διαγωνισμό για την κατασκευή και εγκατάσταση ενός σταθμού παραγωγής θερμο-ηλεκτρικής ενέργειας στη Ρόδο, η επιχείρηση ζημιώθηκε με περισσότερα από 37 εκατ. ευρώ.

Την ίδια στιγμή η κατασκευαστική εταιρεία ΓΕΚ Τέρνα, ανάδοχος του έργου, δηλώνει ότι αμετάκλητα αποσύρεται από το έργο, ζητώντας επιπλέον 12 εκατ. ευρώ ως αντιστάθμισμα των διαφυγόντων κερδών της. Η εταιρεία δε, είχε επιλεγεί ως ανάδοχος του έργου με προσφορά υπερπολλαπλάσια (κατά 52% αυξημένη) της προσφοράς που έκανε για το ίδιο έργο φινλανδική εταιρεία η οποία είχε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν με τη ΔΕΗ.

Διαβάζοντας αυτές τις λεπτομέρειες του διαγωνισμού, καταλήγουμε σε μερικά εύλογα ερωτήματα τα οποία η διοίκηση της επιχείρησης θα πρέπει να απαντήσει άμεσα.

Γιατί η διοίκηση σπεύδει να υπογράψει συμβάσεις μεγάλων έργων, χωρίς να έχει λάβει τις απαραίτητες εγκρίσεις, με αποτέλεσμα να «γράφει» δεκάδες εκατομμυρίων ζημιές;  

Ποιός τελικά ευθύνεται για αυτό το «πάρτυ» σπατάλης; 

Υπάρχει κάποια σκοπιμότητα που γίνονται όλα αυτά; 

Ποιος θα πληρώσει τα «σπασμένα»;

Εμείς όλοι οι Έλληνες φορολογούμενοι, τα αιώνια κορόιδα, φυσικά! Οι αποφάσεις των διοικήσεων και ο πλημμελής έλεγχος της κεντρικής Κυβέρνησης των διορισμένων κοστίζει εκατομμύρια σε «μαύρες τρύπες». Στην συγκεκριμένη περίπτωση η εύκολη λύση είναι να αυξήσεις τα τιμολόγια της ΔΕΗ και ο υπεύθυνος για τη ζημιά να επιβραβευθεί με άλλη «κρατική» θέση.

Αλήθεια η νομική υπηρεσία δεν είδε, δεν κατάλαβε; Ο ρόλος της είναι να διασφαλίζει τα συμφέροντα της εταιρείας και κατ’ επέκταση του ελληνικού λαού. Θα αναζητηθούν ευθύνες; Θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Πολλοί συμπολίτες μας διερωτώνται: γιατί πρέπει να πληρώσουμε εμείς για τα εγκληματικά λάθη, τις αβλεψίες, πιθανόν ακόμη τις ατασθαλίες κάποιων στελεχών οργανισμών και επιχειρήσεων; Γιατί πρέπει να πληρώσουμε για τον πλημμελή έλεγχο των αποφάσεων του ΔΣ της ΔΕΗ;

Πληρώνει πάλι ο φορολογούμενος επειδή... «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει».


Πηγή: Newpost
Ενώ η Ελλάδα υποχρεώνεται στη συνέχιση της εγκληματικής πολιτικής λιτότητας, προτείνεται ακριβώς το αντίθετο για την Ιρλανδία - με το μαρτύριο της σταγόνας να συνεχίζεται στην πατρίδα μας, καθώς επίσης με τις δυτικές προκλήσεις για το μέλλον να παραμένουν στο περιθώριο 
 
Η κατοχή δεν μπορεί να είναι ανθρώπινη. Υπάρχουν επομένως δύο επιλογές: ή αποδέχεσαι την κατοχή και όλες τις μεθόδους που είναι αναγκαίες για την επιβολή της ή, διαφορετικά, την απορρίπτεις εξ ολοκλήρου και όχι μόνο κάποια συγκεκριμένα μέρη της” (Simone de Beauvoir). 

Ενώ η Ελλάδα αναβαθμίζεται από την πρώτη εταιρεία αξιολόγησης, με την υποχρέωση όμως εκ μέρους των δανειστών της να συνεχίσει την πολιτική λιτότητας, να παραμείνει σε ύφεση, να διατηρήσει ανέπαφη την παραγωγή ανεργίας και να εκποιήσει τη δημόσια περιουσία της, μεταβιβάζοντας μέρος της ιδιωτικής στο κράτος, η Ισπανία απειλείται με νέα υποτίμηση - ενδεχομένως δε θα είναι εκείνη η χώρα, η οποία θα αντικαταστήσει την πατρίδα μας, αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο του παραλόγου που παρακολουθούμε από τους δέκτες μας.

Η αναφορά στα τεράστια επισφαλή δάνεια των χρεοκοπημένων ουσιαστικά τραπεζών της Ισπανίας, ίσως αποτελέσει το εφαλτήριο της όλης διαδικασίας - εκτός εάν προηγηθεί η Γαλλία, η Ιταλία ή κάποια άλλη χώρα, έτσι ώστε να ισορροπήσει η διελκυστίνδα ευρώ δολαρίου, η οποία γέρνει επικίνδυνα προς την πλευρά του κοινού νομίσματος.  

Την ίδια στιγμή, εντελώς απροσδόκητα, το ΔΝΤ απορρίπτει το πρόγραμμα λιτότητας, το οποίο ψήφισε μόνη της η Ιρλανδία - ισχυριζόμενο πολύ σωστά, αν και σε πλήρη αντίθεση με την τοποθέτηση του για την Ελλάδα ότι, θα οδηγήσει την ιρλανδική οικονομία σε μία απολύτως καταστροφική ύφεση!  

Ειδικότερα, η στατιστική υπηρεσία της Ιρλανδίας δημοσίευσε πρόσφατα τις καταστάσεις του τρίτου τριμήνου του 2012, από τις οποίες τεκμηριώνεται πως η οικονομία της χώρας, μετά τη διάσωση της το 2010, παραμένει βαριά ασθενής. Στα πλαίσια αυτά, το ΔΝΤ απαιτεί από την κυβέρνηση να πάψει να παίρνει άλλα μέτρα λιτότητας - ακόμη και αν δεν επιτύχει τους στόχους, τους οποίους τοποθέτησε η Τρόικα. Με τον τρόπο αυτό το ΔΝΤ αντιτίθεται για πρώτη φορά στα σχέδια της Κομισιόν, καθώς επίσης της ΕΚΤ, όσον αφορά τις υποχρεώσεις που ανέλαβε η Ιρλανδία, αποδεχόμενη τη διάσωση της από την Τρόικα.  

Όπως αναφέρει το ΔΝΤ, διακρίνει πολύ μεγάλα ρίσκα σε σχέση με την ανάρρωση της ιρλανδικής οικονομίας - κυρίως δε το χαμηλό ρυθμό ανάπτυξης των εμπορικών εταίρων της, από τον οποίο κινδυνεύουν οι ιρλανδικές εξαγωγές, καθώς επίσης τη συνεχώς επιδεινούμενη παραγωγικότητα της ιρλανδικής οικονομίας - η οποία οφείλεται κυρίως στα ιδιωτικά χρέη, στα δημοσιονομικά μέτρα, καθώς επίσης στην πιστωτική ασφυξία που προκαλεί ο μειωμένος δανεισμός εκ μέρους των τραπεζών.

Κατά την έκθεση του ΔΝΤ, η Ευρώπη πρέπει να βοηθήσει την Ιρλανδία, έτσι ώστε να σταματήσει ο φαύλος κύκλος μεταξύ του δημοσίου και των τραπεζών - με το χρέος των τραπεζών να μεταφέρεται στο κράτος και από το κράτος στους φορολογουμένους, οι οποίοι ουσιαστικά αναλαμβάνουν την ανακεφαλαιοποίηση των χρεοκοπημένων τραπεζών.  

Η Ευρώπη βέβαια παραμένει διστακτική, αφού απέρριψε το αίτημα της Ιρλανδίας, σε σχέση με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της από το ESM - αν και το  ενέκρινε για την Ισπανία. Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν εκ μέρους της Τρόικας - ενώ η Ελλάδα δεν ζήτησε μία αντίστοιχη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών της, μέσω του ESM.

Ακολουθούν δύο διαφορετικά, ανεξάρτητα μεταξύ τους κείμενα, σε σχέση με την Ελλάδα, τη Δύση, καθώς επίσης τον υπόλοιπο πλανήτη, με στόχο την καλύτερη κατανόηση της μεγάλης εικόνας.      

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΣΤΑΓΟΝΑΣ

Πως είναι δυνατόν να δεχθεί κανείς ότι, μία χώρα με τόσο αξιόλογους οικονομικούς «πυλώνες» (τουρισμός, ναυτιλία, γεωργία), με το μικρότερο συνολικό χρέος μεταξύ όλων ανεξαιρέτως των κρατών της Ευρωζώνης, με δημόσια περιουσία μεγαλύτερη από πολλά άλλα κράτη (άνω των 300 δις €, όταν στη Μ. Βρετανία ανήκει πλέον μόνο μία γέφυρα), καθώς επίσης με «απτή» τη δυνατότητα ιδιωτικοποίησης του δημοσίου χρέους της (έκδοση εθνικών ομολόγων), είχε πραγματικά λόγο να εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία;

Πόσο μάλλον να υπογράψει «άνευ όρων» ένα «εγκληματικό μνημόνιο», χωρίς να αναζητήσει υπεύθυνα υγιείς διεξόδους; Ή, έστω, να προσφύγει στην ύστατη λύση, στη στάση πληρωμών, γνωρίζοντας πολύ καλά την διαπραγματευτική ισχύ μίας χώρας-μέλους της Ευρωζώνης, η οποία δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την Αργεντινή;

Τα παραπάνω σημειώναμε αμέσως μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, με το οποίο καταδικάστηκε η Ελλάδα σε μία διαδικασία «χρεοκοπίας με δόσεις» – σε ένα «μαρτύριο της σταγόνας» δηλαδή, σε δανειακές δόσεις με δόσεις, χωρίς την παραμικρή προοπτική για το μέλλον της.

Παράλληλα, τονίζαμε πως το χειρότερο δεν ήταν το ότι δεν κερδίσαμε μία μάχη, αλλά η παθητική, η κυριολεκτικά άνευ όρων «συλλογική συνθηκολόγηση» – όπου στην πραγματικότητα χάσαμε τον πόλεμο, επιτρέποντας στον εχθρό να εισβάλλει στα σύνορα μας, χωρίς καμία απολύτως αντίσταση!

Δυστυχώς, την ίδια εκείνη εποχή, δεν κάναμε απολύτως τίποτα για να επιλύσουμε τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας μας - έτσι ώστε να δημιουργήσουμε κάποιες προοπτικές για το μέλλον.

Αντίθετα, πάψαμε εντελώς να σκεφτόμαστε, να εργαζόμαστε, να επενδύουμε και να καταναλώνουμε, μάλλον αποδεχόμενοι «στωικά» τη μοίρα μας – ενώ η τότε πολιτική μας ηγεσία υπέγραφε «σωρηδόν» συμφωνίες, χωρίς να γνωρίζει τι υπογράφει, αλλά και χωρίς καμία δυστυχώς πρόθεση να «τιμήσει» τις υπογραφές της.

Στη συνέχεια, παρά το ότι προβλέπονταν έντονες κοινωνικές αναταραχές ή, έστω, μαζικές διαμαρτυρίες εναντίον των μέτρων που επιβλήθηκαν, καθώς επίσης ένα είδος αντίστασης απέναντι στις «δυνάμεις κατοχής», δεν συνέβη απολύτως τίποτα – αφήνοντας όλο τον πλανήτη άφωνο, αφού δεν μπορούσε κανένας να πιστέψει πως είναι δυνατόν μία χώρα, με τέτοια «υπερήφανη» Ιστορία, να έχει γίνει τόσο δειλή, ώστε να παραδίδεται αμαχητί στην καταστροφή και να αποδέχεται «ανερυθρίαστα» το διεθνή εξευτελισμό.

Έκτοτε, ελάχιστοι αναρωτήθηκαν εάν πράγματι αξίζει τον κόπο να επιβιώνει κανείς «ζητιανεύοντας» - χωρίς να υπολογίζει καθόλου την διαχρονική ντροπή, η οποία συνοδεύει τη «διεθνή επαιτεία». Όπως φαίνεται, εμείς οι Έλληνες μάθαμε πως να «υπομένουμε καρτερικά» τη δουλεία, πώς να πεθαίνουμε σταδιακά δηλαδή, ξεχνώντας πως πρέπει να ζούμε – κάτι που φαίνεται πως μάλλον μας δίδαξε η «πολιτική» ιστορία μας των τελευταίων σαράντα ετών.

Όλα αυτά βέβαια αποτελούν σήμερα παρελθόν, αφού έχουμε ήδη φθάσει στο τρίτο μνημόνιο, το οποίο οδηγεί «μονοδρομημένα» στο «στύψιμο της λεμονόκουπας» - με τις τράπεζες μας χρεοκοπημένες μετά από δύο διαδοχικές διαγραφές, με τα εισοδήματα μας στο ναδίρ, με την ανεργία στα ύψη, με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις πτωχευμένες, με την κατάρρευση του χρηματιστηρίου, με την ολοκληρωτική λεηλασία του δημόσιου και ιδιωτικού μας πλούτου προ των πυλών κοκ.

Αυτό που όμως δεν αποτελεί παρελθόν είναι η πλήρης απουσία κάθε μορφής υγιούς αντίδρασης, εκ μέρους των Ελλήνων – γεγονός που δυστυχώς τεκμηριώνει τη θλιβερή διαπίστωση ότι, έχουν στερέψει πλέον τα «αποθέματα» της αρετής και της τόλμης στην πατρίδα μας, τα οποία προϋποθέτει η ελευθερία (ενώ δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη πως, όσο σκύβει κανείς το κεφάλι, τόσο περισσότερα χτυπήματα δέχεται).

Όσο περιμένουμε βέβαια τον «από μηχανής Θεό» για να μας σώσει από την επερχόμενη καταστροφή, το «τηλεοπτικό μας τοπίο», πλημμυρισμένο από κάθε είδους αδρανείς, ευφάνταστους, «συμπλεγματικούς παντογνώστες», καθώς επίσης από πολιτικούς που αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι έχουν ψηφισθεί από εμάς τους Έλληνες, τρέφει αδιάκοπα τόσο την ανοησία, όσο και την απίστευτη δειλία μας – προφανώς, με στόχο να μας προετοιμάσει όσο το δυνατόν καλύτερα, για την τελική θυσία.

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

"Η Ευρώπη αποτελεί σήμερα το 7% του παγκοσμίου πληθυσμού, ενώ παράγει το 25% του παγκοσμίου ΑΕΠ, με κοινωνικές δαπάνες (κράτος πρόνοιας), οι οποίες αντιστοιχούν στο 50% των παγκοσμίων. Είναι εφικτή αλήθεια, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, η διατήρηση του βιοτικού επιπέδου της, στα σημερινά επίπεδα;

Μήπως αφενός μεν η ευρωπαϊκή κρίση δημοσίου και ιδιωτικού χρέους, αφετέρου η τραπεζική, σηματοδοτούν το ξεκίνημα μίας οδυνηρής περιόδου για ολόκληρη την ΕΕ, κατά τη διάρκεια της οποίας θα υποχρεωθεί να συρρικνωθεί επικίνδυνα το κοινωνικό κράτος;

Μήπως οι κίνδυνοι χρεοκοπίας της Ισπανίας, κατά δεύτερο λόγο της Μ. Βρετανίας και της Κύπρου, σε συνδυασμό με τα τεράστια οικονομικά προβλήματα των Η.Π.Α., οδηγήσουν τον πλανήτη σε συνθήκες εκτός ελέγχου
";

Στα παραπάνω πλαίσια, ένα ενδιαφέρον βιβλίο (Ν. Μόγιο), περιγράφει το πώς, στην πορεία των πενήντα τελευταίων ετών, οι πλέον προηγμένες και ευνοημένες χώρες του πλανήτη, κατασπατάλησαν τα στοιχεία εκείνα που τους προσέφεραν αυτή την κυρίαρχη θέση - μέσα από μια συστηματική επιμονή σε θεμελιωδώς λανθασμένες οικονομικές πολιτικές.

Σύμφωνα με το συγγραφέα, αυτές οι αποφάσεις είναι εκείνες που, στην πορεία, οδήγησαν σε μία οικονομική και γεωπολιτική παρακμή - η οποία πλέον δείχνει έτοιμη να γείρει αμετάκλητα τις ισορροπίες υπέρ της Κίνας και των άλλων αναδυόμενων οικονομιών.

Για τη Δύση, το μέλλον φαντάζει ζοφερό – ενώ είναι δύσκολες οι επιλογές που καλούνται να λάβουν οι πολιτικοί ηγέτες, προκειμένου να ανακόψουν το παλιρροϊκό κύμα που κινείται εναντίον των χωρών τους.

Επιδιώκοντας ίσως στενότερους δεσμούς με τις νέες, αναδυόμενες οικονομίες, καθώς επίσης επανεξετάζοντας το ενδεχόμενο επιβολής εμπορικών περιορισμών, ίσως δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες, όσον αφορά τη διατήρηση του βιοτικού επιπέδου τους.

Πάντοτε κατά το συγγραφέα, αναμορφώνοντας εκ βάθρων τα φορολογικά τους συστήματα και, ειδικότερα, εστιάζοντας στα τρία απαραίτητα στοιχεία της ανάπτυξης (κεφάλαιο, εργασία και τεχνολογία), οι χώρες της Δύσης ίσως να έχουν ακόμη περιθώρια να «επιστρέψουν στην κούρσα» – εάν βέβαια οι δυτικές κυβερνήσεις συνειδητοποιήσουν πόσο πραγματικά κρίσιμη είναι η κατάσταση.

Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα οφείλει πλέον να πάψει να περιμένει τον από μηχανής Θεό ή/και λύσεις των προβλημάτων της από τρίτους – «γυρίζοντας σελίδα» στην αυτολύπηση, στο αυτομαστίγωμα, στη μιζέρια, στην απαισιοδοξία και στη διεθνή επαιτεία.

Έχοντας δύο επώδυνες διαγραφές χρέους στο ενεργητικό της, πρέπει να ασχοληθεί έντονα με τις μεγάλες προκλήσεις: με την αναβίωση του τραπεζικού της συστήματος, με τη μείωση της σχέσης του χρέους της προς το ΑΕΠ, με την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων στον προϋπολογισμό της, με τον ισοσκελισμό του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, καθώς επίσης με την κατάρτιση ενός κρατικού ισολογισμού - στον οποίο να καταγράφονται αφενός μεν τα χρέη, αφετέρου τα περιουσιακά της στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των πολεμικών επανορθώσεων που της οφείλονται από τη Γερμανία.

Περαιτέρω, η Ελλάδα πρέπει να ασχοληθεί άμεσα με τη δημιουργία ενός σωστού φορολογικού-επιχειρηματικού πλαισίου, εντός ενός λειτουργικού Κράτους Δικαίου, με την καταπολέμηση της διαφθοράς, με τον περιορισμό της διαπλοκής, με τη μείωση της φοροδιαφυγής, με την αύξηση της παραγωγικότητας του δημοσίου και, το σημαντικότερο, με την επαναφορά της ανεργίας στα επίπεδα πριν από την κρίση.

Μοναδικός δρόμος για να το επιτύχει δεν είναι προφανώς η αλλαγή νομίσματος, αλλά η ορθολογική ανάπτυξη - μέσα από την προώθηση των επενδύσεων, οι οποίες απαιτούν λιγότερο χρήματα και περισσότερο αισιοδοξία, καθώς επίσης ένα σταθερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον.

Απαραίτητη προϋπόθεση, το ζητούμενο καλύτερα είναι μία έντιμη πολιτική ηγεσία, η οποία θα μπορούσε να καθοδηγήσει σωστά, καθώς επίσης να «εμπνεύσει» τους Έλληνες - δημιουργώντας εκείνη την αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των Πολιτών και της Πολιτείας, η οποία έχει εκλείψει σχεδόν εξ ολοκλήρου τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Όσον αφορά την Ευρωζώνη, η οποία υποφέρει από τη γερμανική αλαζονεία, θα πρέπει να δημιουργηθούν εκείνες οι προϋποθέσεις, οι οποίες θα μειώσουν τις επικίνδυνες ασυμμετρίες στο εσωτερικό της – με στόχο να πάψουν να υπάρχουν πλεονασματικές και ελλειμματικές οικονομίες, στις μεταξύ τους συναλλαγές.

Η μεγαλύτερη αλληλεγγύη, καθώς επίσης η εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που προσφέρει μια λειτουργική κεντρική τράπεζα, η ΕΚΤ εν προκειμένω, θα μπορούσε να επιλύσει το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων χρηματοδότησης των ευρωπαϊκών κρατών – δημιουργώντας ξανά συνθήκες ανάπτυξης για όλους.
Πριν από λίγο και ενώ η σχετική απόφαση αναμενόταν την Παρασκευή, το τριμελές συμβούλιο του Αρείου Πάγου έκανε δεκτό το αίτημα του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, και αναστέλλει την απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία είχε απαγορεύσει στη ΔΕΗ να εισπράττει το ειδικό τέλος ακινήτων. Υπενθυμίζουμε ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο είχε κρίνει ότι και το ίδιο το χαράτσι είναι αντισυνταγματικό. 

Επομένως τώρα η ΔΕΗ και με την απόφαση της Ανώτατης Δικαιοσύνης μπορεί πλέον ελεύθερα να κόβει το ρεύμα των πολιτών καταχείμωνα προκειμένου να εισπραχθούν τα χρήματα για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι δανειστές.
 
Αυτό το μπάχαλο που επικρατεί στο ελληνικό δίκαιο, με την συνταγματικότητα ή μη των νόμων θα πρέπει αμέσως να εκλείψει. Δεν μπορούμε πια να προχωρήσουμε άλλο έτσι. Είναι θέμα ζωτικής σημασίας.

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί και να αποδεσμευτεί η Δικαιοσύνη από τη βούληση του εκάστοτε πρωθυπουργού και αφετέρου θα πρέπει άμεσα να θεσπιστεί Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο από κληρωτούς δικαστές στο οποίο θα συμμετέχουν δικαστές, καθηγητές της Νομικής και δικηγόροι.

Επειδή το σάπιο πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να κάνει ποτέ αυτές τις ζωτικές για το έθνος των Ελλήνων αλλαγές, που ισχύουν σε όλα τα πολιτισμένα κράτη, θα πρέπει μόνος του ο λαός να επιβάλει δημοκρατικά την αλλαγή του Συντάγματος, αντικαθιστώντας το με ένα άλλο που θα έχει φτιάξει ο ίδιος ο λαός.

Αν δεν το καταλάβουμε αυτό, αν δεν γίνει αυτό, δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει μέλλον για κανέναν μας που είναι έξω από το σύστημα. 

Πέτρος Χασάπης
Σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο της ισπανικής El Pais, η Γερμανία, σε συνεργασία με τις τράπεζες της, ενισχύει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των χωρών του Νότου, με στόχο τη λεηλασία τους.

Ειδικότερα, η πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία στους «εταίρους» της, δημιουργεί μεγάλα πλεονεκτήματα στην ίδια, επειδή τη βοηθάει να περιορίσει τα τεράστια ελλείμματα της – γεγονός που επιτυγχάνεται με την «υπόγεια» ενίσχυση της κερδοσκοπίας εκ μέρους της, όσον αφορά τα δημόσια χρέη των χωρών του Νότου, με αποτέλεσμα τα δικά της επιτόκια δανεισμού να είναι μηδενικά.

Οι συγγραφείς του άρθρου, σύμφωνα με το
Sofokleous10.gr, αφού αναφέρονται στον καπιταλισμό-καζίνο, ο οποίος θεωρούν πως δημιουργήθηκε από την «απορρύθμιση» και την πλήρη απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου, «τεκμηριώνουν» την ύπαρξη ενός ιδιωτικού χρηματιστηρίου, με έδρα τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο – ενός χρηματιστηρίου, το οποίο ευρίσκεται στα χέρια του «χρηματοπιστωτικού καρτέλ», αποτελούμενου από έξι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες και έξι ευρωπαϊκές (τράπεζες που αφού χρεοκόπησαν, υπεξαιρώντας τεράστια ποσά, διασώθηκαν από τις κυβερνήσεις των χωρών τους, εις βάρος των φορολογουμένων πολιτών).

Η Γερμανία κατηγορείται ότι, «ενισχύει τα στοιχήματα των κερδοσκόπων εναντίον των χωρών του Νότου». Παράλληλα, υπενθυμίζεται ο ρόλος της
Goldman Sachs στην απόκρυφη χρεών της Ελλάδας, πριν την είσοδο της στην Ευρωζώνη - όπου ενοχοποιείται ότι, μαζί με τη Deutsche Bank, χρησιμοποίησε την εσωτερική της πληροφόρηση για να στοιχηματίσει στην έκτοτε προγραμματισμένη, μελλοντική κατάρρευση της Ελλάδας.

Σύμφωνα τώρα με τη γερμανική εποπτική αρχή (
BAFIN), το 2009 ευρίσκονταν στην κατοχή γερμανικών τραπεζών «τοξικά» χρεόγραφα αξίας 800 δις €. Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να τιμωρήσει τους ενόχους-τραπεζίτες για τις κερδοσκοπικές τους «ατασθαλίες» (Hypo Real Estate, IKB, WLB, Commerzbank κλπ.), προτίμησε, σε συνεργασία με τις χρεοκοπημένες ουσιαστικά τράπεζες της, να στρέψει έντεχνα την προσοχή των αγορών μακριά από την ίδια, στις χώρες του Νότου – με απώτερο στόχο τον εξευτελισμό, τη λεηλασία και την κατάληψη του.

Περαιτέρω, πάντοτε κατά την
El Pais, η Γερμανία τοποθετείται εναντίον της ενίσχυσης των ισπανικών τραπεζών – αποκρύπτει όμως το ότι, η Deutsche Bank έλαβε το 2008 περί τα 20 δις $ από την Fed, με επιτόκιο μόλις 0,01%! Την ίδια στιγμή η Γερμανία κερδίζει από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ισπανίας, ως εξής:

(α) «Παράγει» αρνητικές
ειδήσεις, όταν η Ισπανία απευθύνεται στις αγορές για το δανεισμό της, με αποτέλεσμα να αυξάνονται δυσανάλογα τα επιτόκια και να προβληματίζεται/εκβιάζεται η ισπανική κυβέρνηση.

(β) Απαιτεί την ιδιωτικοποίηση
των κερδοφόρων ισπανικών εταιρειών του δημοσίου (αεροδρόμια, τυχερά παιχνίδια κλπ.), έτσι ώστε αυτές οι εταιρείες να οδηγηθούν στα χέρια των χωρών του Βορά, σε εξευτελιστικές τιμές.

(γ) Δημιουργεί προϋποθέσεις
«πιστωτικής ασφυξίας» στην αγορά, οπότε καταρρέουν οι μετοχές των πολυεθνικών ισπανικών επιχειρήσεων (Telefonica, Iberdrola, Repsol, Gas natural κλπ.) – με στόχο την πάμφθηνη εξαγορά τους από τις γερμανικές και άλλες πολυεθνικές.

(δ) Ενισχύει τον «χρηματοπιστωτικό πανικό»
στην Ισπανία, ο οποίος οδηγεί στη μαζική εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες και στη γενικότερη έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα, με προορισμό το Βορά. Μόνο τους πρώτους 8 μήνες του 2012 έφυγαν από τη χώρα 330 δις € τα οποία, μαζί με αυτά που εγκατέλειψαν την Ιταλία και την Ελλάδα, κατευθύνθηκαν σε τράπεζες της Ελβετίας, του Λουξεμβούργου, της Ολλανδίας και της Γερμανίας.

Οι συγγραφείς αναφέρονται στο σκάνδαλο
Libor και επικρίνουν την παθητικότητα της Κομισιόν, ειδικά όσον αφορά τις ενορχηστρωμένες κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας από το τραπεζικό καρτέλ – το οποίο συνεχίζει να δρα από το χρηματιστηριακό καζίνο του Λονδίνου, με την ενίσχυση του αμερικανικού «λόμπι» (εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ κλπ.).

Επικρίνουν επίσης το σκοτεινό ρόλο της γερμανικής κεντρικής τράπεζας στην όλη διαδικασία – η οποία, σε συνεργασία με τις εμπορικές υπερτράπεζες (με την ΕΚΤ επίσης), λεηλατεί το Νότο, μεταφέροντας πολλά δις € στο Βορά.


Τέλος ισχυρίζονται ότι
ο στόχος της Γερμανίας είναι, μέχρι τις εκλογές του 2013, να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα κεφάλαια του Νότου στην επικράτεια της – με τη βοήθεια της «βρώμικης» πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει στις δειλές κυβερνήσεις εκείνων των κρατών, τα οποία έχουν συνθηκολογήσει, αποδεχόμενα την ηγεμονία της.

O Γάλλος καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής Thierry Meyssan, σε μια αποκλειστική συνέντευξή του στο σερβικό περιοδικό Geopolitika, καταθέτει τις απόψεις του για τα ζητήματα που επηρέασαν και εξακολουθούν να επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις: τα σημαδιακά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, τα δρώμενα στη Συρία και την κατάσταση στα Βαλκάνια, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα.

Voltaire Network
19 Δεκεμβρίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους 

Μέρος Α': Το στίγμα της 11ης Σεπτεμβρίου

Μέρος Β’: Οι νέες Σταυροφορίες. Αλ-Κάιντα, UCK και Συρία. Ο διωγμός των Χριστιανών 

Geopolitika: Κύριε Meyssan, ζείτε εδώ και αρκετούς μήνες στη Δαμασκό. Πώς έχει η κατάσταση σήμερα στη Συρία, τόσο στο μέτωπο των συγκρούσεων όσο και στη συριακή κοινωνία; Και πόσο κοντά βρίσκονται στην εκπλήρωση των στόχων τους η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, καθώς και οι χώρες της Δύσης, οι οποίες επιδιώκουν να ανατρέψουν βίαια το πολιτικό καθεστώς του προέδρου Bashar al-Assad;

Thierry Meyssan: Από τα 23 εκατομμύρια Σύριους που ζουν στη χώρα τους σήμερα, περίπου δύο με δυόμισι εκατομμύρια υποστηρίζουν τις ένοπλες ομάδες που παλεύουν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα και να αποδυναμώσουν τον στρατό της. Πήραν τον έλεγχο πολλών πόλεων και τεράστιων αγροτικών περιοχών, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα είναι σε θέση αυτές οι ένοπλες ομάδες να ανατρέψουν το καθεστώς.

Το σχέδιο προέβλεπε ότι με τις αρχικές τρομοκρατικές ενέργειες των ομάδων αυτών που στήριξαν οι Δυτικοί θα δημιουργούνταν ένας φαύλος κύκλος προβοκάτσιας και καταστολής, ο οποίος θα δημιουργούσε την επιθυμητή αφορμή για μια διεθνή παρέμβαση, κατά το πρότυπο του φαύλου κύκλου τρομοκρατικής προβοκάτσιας από τον UCK και καταστολής από τον Slobodan Milosevic, που οδήγησε τελικά στην επέμβαση του ΝΑΤΟ. Και πέρα από τις πιστοποιημένες πλέον πληροφορίες, που αποδεικνύουν ότι οι ένοπλες ομάδες που δρουν στη Συρία έχουν εκπαιδευτεί στην τρομοκρατία από τα μέλη του UCK στο Κοσσυφοπέδιο, οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν είναι ολόϊδιες.

Το σχέδιο εκείνο απέτυχε επειδή η Ρωσία του Vladimir Putin δεν είναι η Ρωσία του Boris Yeltsin. Η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν παγώσει μια επέμβαση του ΝΑΤΟ και από τότε η κατάσταση έχει παραμείνει στάσιμη.

Geopolitika: Τι ελπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία, η Βρετανία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ ότι θα επιτευχθεί με την ανατροπή του Σύριου Προέδρου al-Assad; 

Thierry Meyssan: Κάθε κράτος-μέλος του συνασπισμού έχει τα δικά του συμφέροντα σε αυτό τον πόλεμο και πιστεύει ότι μπορεί να επωφεληθεί, έστω και αν τα συμφέροντα αυτά είναι μερικές φορές αντιφατικά.

Σε πολιτικό επίπεδο, υπάρχει η επιθυμία να σπάσει ο λεγόμενος «άξονας της αντίστασης κατά του Σιωνισμού» (Ιράν-Ιράκ-Συρία-Χεζμπολλάχ-Παλαιστίνη). Υπάρχει επίσης η επιθυμία να εξακολουθήσει η «αναδιαμόρφωση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής» όπως την οραματίστηκαν οι νεοσυντηρητικοί των ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους.

Φαινομενικά, τα πιο σημαντικά θέματα είναι οικονομικής φύσεως. Έχουν ανακαλυφθεί τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Το κέντρο αυτού του κοιτάσματος βρίσκεται κοντά στην πόλη Χομς στη Συρία (και πιο συγκεκριμένα, στην θέση Κάρα).

Geopolitika: Μπορείτε να μας πείτε κάτι περισσότερο για την εξέγερση της Αλ-Κάιντα στη Συρία, της οποίας οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι αντιφατικές, για να μην πούμε κάτι χειρότερο, αν δει κανείς τον τρόπο με τον οποίο ενεργούν στην πράξη; Αναφέρατε σε κάποια συνέντευξή σας ότι η σχέση μεταξύ του Abdelhakim Belhadj και του ΝΑΤΟ ήταν σχεδόν θεσμοθετημένες. Εναντίον ποιων εξαπολύει πόλεμο στην πραγματικότητα η Αλ-Κάιντα; 

Thierry Meyssan: Αρχικά, «Αλ-Κάιντα» δεν ήταν παρά το όνομα μιας βάσης δεδομένων, ένα ηλεκτρονικό αρχείο, που περιείχε μια λίστα με ονόματα Αράβων μουτζαχεντίν που στρατολογήθηκαν για να πολεμήσουν στο Αφγανιστάν κατά των Σοβιετικών. Κατ’ επέκταση, «Αλ-Κάιντα» ονομάστηκε το όλο φυτώριο των τζιχαντιστών μέσα από το οποίο «άνθησαν» οι μισθοφόροι που στρατολογήθηκαν και στρατολογούνται μέχρι σήμερα. Αλλά σε κάποια φάση, ως «Αλ-Κάιντα» νοούνταν οι «αντάρτες» που ανήκαν στην ομάδα του bin Laden και κατ 'επέκταση, όλες οι ομάδες στον κόσμο που υποστηρίζουν την ιδεολογία του bin Laden.

Aνάλογα με την χρονική φάση και τις ανάγκες, το κίνημα αυτό αριθμεί περισσότερα ή λιγότερα μέλη. Κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου στο Αφγανιστάν, του πολέμου στη Βοσνία και των πολέμων της Τσετσενίας, οι μισθοφόροι εκείνοι ήταν υποτίθεται «μαχητές της ελευθερίας» που πολέμησαν εναντίον των Σλάβων. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του δεύτερου πολέμου στο Αφγανιστάν και της εισβολής στο Ιράκ, έγιναν «τρομοκράτες», επειδή είχαν επιτεθεί εναντίον Αμερικανών φαντάρων. Σήμερα, μετά τον επίσημο θάνατο του bin Laden, έχουν ξαναγίνει «αγωνιστές της ελευθερίας» για τις ανάγκες των πολέμων στη Λιβύη και τη Συρία, αφού αγωνίζονται μαζί με το ΝΑΤΟ.

Στην πραγματικότητα, οι μισθοφόροι αυτοί ελέγχονται πάντα από την φατρία των Sudeiris, της φιλοαμερικανικής και υπερ-αντιδραστικής φράξιας της βασιλικού οίκου της Σαουδικής Αραβίας, και πιο συγκεκριμένα από τον πρίγκιπα Bandar bin Sultan. Ο τελευταίος, τον οποίο ο George Bush ο Πρεσβύτερος ανέκαθεν παρουσίαζε ως τον «υιοθετημένο γιο» του (δηλαδή, ως τον έξυπνο γιο που θα ήθελε να έχει, αλλά δεν του χάρισε ποτέ ο Θεός) έχει πάψει να ενεργεί για λογαριασμό της CIA. Ακόμα και όταν τα «παλληκάρια» της Αλ-Κάιντα πολεμούσαν στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, ο πόλεμος αυτός γινόταν για το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών, διότι έτσι μπορούσε να δικαιολογηθεί η στρατιωτική παρουσία τους.

Έχει αποδειχθεί ότι τα τελευταία χρόνια οι Λίβυοι έχουν γίνει η πλειοψηφία μέσα στην Αλ Κάιντα. Το ΝΑΤΟ τους χρησιμοποίησε, όπως ήταν φυσικό, για να ανατρέψουν το καθεστώς του Muammar al-Gaddafi. Μόλις έγινε αυτό, ονόμασαν την οργάνωση υπ’ αριθμόν 2, αυτήν του Abdelhakim Belhaj, στρατιωτικό διοικητή της Τρίπολης, αν και καταζητείται από την ισπανική δικαιοσύνη για την υποτιθέμενες ευθύνες της στις βομβιστικές επιθέσεις της Μαδρίτης. Στη συνέχεια, μετέφεραν τους άνδρες του Belhaj στη Συρία για να ρίξουν το καθεστώς του al-Assad. Για τη μεταφορά τους, η CIA χρησιμοποίησε τους πόρους της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, χάρη στην μεσολάβηση του Ian Martin, του Ειδικού Απεσταλμένου του Ban Ki-Moon στη Λιβύη. Οι λεγόμενοι «πρόσφυγες» μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα στην Τουρκία, η οποία χρησίμευσε και χρησιμεύει ως το κρυφό ορμητήριο από όπου οργανώνονται οι επιθέσεις εναντίον της Συρίας. Η πρόσβαση σε αυτά τα στρατόπεδα είναι μέχρι σήμερα απαγορευμένη για τους Τούρκους βουλευτές και τον Τύπο.

Ο Ian Martin θα πρέπει να είναι επίσης γνωστός στους αναγνώστες σας, αφού διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, καθώς και εκπρόσωπος του Ύπατου Αρμοστή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. 

Geopolitika: Η Συρία έχει μετατραπεί σε θέατρο όχι μόνο ενός εμφύλιου πόλεμου, αλλά και ενός πολέμου παραπληροφόρησης και χειραγώγησης. Σας παρακαλούμε, μιας και ζείτε σήμερα εκεί και έχετε μια αντικειμενική εικόνα του τι συμβαίνει, να μας πείτε τι πραγματικά συνέβη στην Χομς και την Χούλα.

Thierry Meyssan: Δεν είμαι αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων στην Χούλα. Ωστόσο, μου ζητήθηκε να συμμετάσχω ως διαμεσολαβητής στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Συρίας και των γαλλικών αρχών κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Ισλαμικού Εμιράτου του Μπάμπα Αμρ στην Χομς. Εξτρεμιστές μισθοφόροι είχαν οχυρωθεί στη συγκεκριμένη περιοχή της Χομς, από την οποία είχαν εκδιωχθεί βίαια οι κατά τους τζιχαντιστές «άπιστοι» (δηλ. οι Χριστιανοί) και οι «αιρετικοί» (οι Σιίτες). Στην πραγματικότητα, παρέμειναν στην πόλη μόνο σαράντα οικογένειες Σουνιτών, για να ζήσουν ανάμεσα σε περίπου 3.000 ένοπλους μισθοφόρους. Οι τελευταίοι επέβαλαν τον νόμο της Σαρία, ενώ ένα «επαναστατικό δικαστήριο» καταδίκασε πάνω από 150 από τους εναπομείναντες κατοίκους σε δημόσιο αποκεφαλισμό. 

Το αυτοαποκαλούμενο «εμιράτο» των τζιχαντιστών διοικούνταν κρυφά από Γάλλους αξιωματικούς. Οι συριακές αρχές ήθελαν να αποφύγουν μια άμεση επίθεση και έτσι διαπραγματεύθηκαν με τις γαλλικές αρχές για την παράδοση των ένοπλων μισθοφόρων. Τελικά, οι Γάλλοι κατάφεραν να φύγουν από την πόλη τη νύχτα και διέφυγαν στο Λίβανο, ενώ οι δυνάμεις του συριακού στρατού μπήκαν στο «εμιράτο» και οι μισθοφόροι παραδόθηκαν. Αποφεύχθηκε έτσι ένα λουτρό αίματος, αφού λιγότεροι από 50 σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.

Geopolitika: Εκτός από τους Αλεβίτες, στην Συρία έχουν γίνει στόχος και οι Χριστιανοί. Μπορείτε να μας πείτε κάτι περισσότερο για τις διώξεις των Χριστιανών στη χώρα αυτή και γιατί ο λεγόμενος «Δυτικός πολιτισμός», του οποίου οι ρίζες είναι χριστιανικές, δεν δείχνει καμιά αλληλεγγύη προς τους ομόθρησκούς του πιστούς που ζουν στη Συρία; 

Thierry Meyssan: Οι τζιχαντιστές στοχεύουν πρώτα εναντίον εκείνων που υποτίθεται ότι είναι πιο συγγενικοί προς αυτούς από άποψη θρησκευτικού δόγματος. Έτσι, πρώτα στόχευσαν εναντίον των προοδευτικών Σουνιτών και Σιιτών (συμπεριλαμβανομένων των Αλεβιτών) και μόνον αφού τους είχαν εξολοθρεύσει καταφέρθηκαν εναντίον των Χριστιανών. Αυτό που σε γενικές γραμμές διαπιστώνει κανείς είναι ότι βασανίζουν και σκοτώνουν μόνο ένα μέρος των Χριστιανών. Αλλά δεν παύει να ισχύει το γεγονός ότι τους Χριστιανούς τους διώκουν συστηματικά και λεηλατούν τα υπάρχοντά τους. Στην περιοχή κοντά στα σύνορα με το βόρειο Λίβανο, οι μισθοφόροι του «Ελεύθερου Στρατού της Συρίας» έδωσαν στους Χριστιανούς μια εβδομάδα για να εγκαταλείψουν τον τόπο τους. Είδαμε μια βίαιη έξοδο 80.000 ανθρώπων. Εκείνοι που δεν εγκατέλειψαν έγκαιρα τις εστίες τους σφαγιάστηκαν. Και για αυτά τα εγκλήματα δεν έχει τίποτε να πει ο Δυτικός Τύπος.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι ο Χριστιανισμός ιδρύθηκε από τον Απόστολο Παύλο στη Δαμασκό. Οι χριστιανικές κοινότητες της Συρίας προηγούνται χρονικά όλων των χριστιανικών κοινοτήτων της Δύσης. Έχουν διατηρήσει τις πρωτοχριστιανικές τελετουργίες τους και την εξαιρετικά ισχυρή πίστη τους. Οι περισσότεροι Χριστιανοί της Συρίας είναι Ορθόδοξοι. Αλλά ακόμη και εκείνοι που σήμερα βρέθηκαν να είναι προσκολλημένοι στη Ρώμη έχουν διατηρήσει τις πρωτοχριστιανικές τελετουργίες τους. Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών, οι Χριστιανοί της Ανατολής πολέμησαν στο πλάι των υπόλοιπων Άραβων συμπατριωτών τους εναντίον των στρατιωτών που απέστειλε ο Πάπας. Και σήμερα, αφού η Ιστορία δεν παύει να διαγράφει κύκλους, αγωνίζονται και πάλι στο πλάι των συμπατριωτών τους εναντίον των τζιχαντιστών που αποστέλλει εναντίον τους για άλλη μια φορά η Δύση, μέσω του ΝΑΤΟ. 

(Συνεχίζεται)

Κανονικά και με τη… βούλα του Αρείου Πάγου θα συνεχίσει η ΔΕΗ να εισπράττει μέσω των λογαριασμών της το ειδικό τέλος ακινήτων.

Αυτό θα ισχύει μέχρι τις 22 Μαρτίου 2013, οπότε και θα συζητηθεί η κύρια προσφυγή (αίτηση αναίρεσης) του Δημοσίου, το οποίο εκπροσωπείται από τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, κατά της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε αντισυνταγματική η είσπραξη του χαρατσιού μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Ο Άρειος Πάγος έκανε τελικά δεκτή την αίτηση αναστολής του Δημοσίου παρά την προηγηθείσα απόφαση που «πάγωσε» προσωρινά την είσπραξη του τέλους.

Σχόλιο ιστολογίου: Τι μεσολάβησε, άραγε, μεταξύ των δύο αντίθετων αποφάσεων της Δικαιοσύνης; Εμείς θυμίζουμε πως σύμφωνα με νορβηγική έρευνα, η δημοκρατία στην Ελλάδα κινείται με... αρνητικούς ρυθμούς

Σε νέες προκλήσεις κατά της Ελλάδας αλλά και σε επίδειξη περιφρόνησης προς την Ε.Ε. προχώρησε η Αλβανία στοχοποιώντας για μια ακόμη φορά την ελληνική μειονότητα. Αφού μέσω δηλώσεων «πολλαπλασίασε» τα αλβανικά εδάφη συμπεριλαμβάνοντας σε αυτά περιοχές από την Πρέβεζα μέχρι τα Σκόπια, το επόμενο «θαύμα» της κυβέρνησης Μπερίσα ήταν να «εξαφανίσει» τους Βορειοηπειρώτες αλλά και συνολικά τους χριστιανούς ορθόδοξους της χώρας. Στα χαρτιά βεβαίως.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της (λεγόμενης) απογραφής που διενήργησαν οι Αρχές της Αλβανίας, ο χριστιανικός ορθόδοξος πληθυσμός της χώρας εμφανίζεται μειωμένος κατά 2/3, μόλις στο 6,75% του συνόλου!

Η αλλοίωση της δημογραφικής πραγματικότητας είναι εμφανής στα στοιχεία που δημοσιοποίησε η στατιστική υπηρεσία της Αλβανίας. Σύμφωνα με την INSTAT το 83,2% του πληθυσμού, 2.329.715 άτομα, δήλωσαν Αλβανοί, και μόνο το 0,87% ή 24.361 δήλωσαν Έλληνες…

Η οργισμένη ανακοίνωση του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου είναι ενδεικτική για τις μεθοδεύσεις που ακολουθήθηκαν.

«Η διαδικασία της απογραφής για την καταγραφή του θρησκεύματος δεν ανταποκρίνεται στη στοιχειώδη αντικειμενική μέθοδο που ακολουθείται από τις ευρωπαϊκές χώρες. Και τελικά προσβάλλει όχι μόνο τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, που από την αρχή του αλβανικού κράτους υπήρξαν η πολυπληθέστερη χριστιανική κοινότητα, αλλά και όλους τους Χριστιανούς, τους οποίους περιορίζει κατά μεγάλο ποσοστό (από 31% σε 17%), και τελικά σκιάζει τη γενική εικόνα των θρησκευτικών κοινοτήτων στην Αλβανία».

Η πρωτοφανής απόπειρα της αλβανικής κυβέρνησης να παρουσιάσει εικονική πραγματικότητα σε ό,τι αφορά στη σύνθεση του πληθυσμού σήμανε συναγερμό στο Κόμμα της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ), το οποίο εκπροσωπεί τη μειονότητα, καθώς και στην Ομόνοια.

Η καταγγελία είναι συγκλονιστική και υπογραμμίζει την παραβίαση και του ευρωπαϊκού πλαισίου: «Καταγγέλλουμε άλλη μια φορά την κραυγαλέα προβοκάτσια που επιχειρείται εις βάρος της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας, των άλλων μειονοτήτων και της Ορθοδόξου Κοινότητας στη χώρα.

Η διαδικασία καταγραφής των μελών της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας που διενεργείται αυτό το διάστημα απ’ την ΟΜΟΝΟΙΑ δείχνει παραμέτρους ουσιαστικά διαφορετικούς απ’ τα χαλκευμένα, προπαρασκευασμένα και κάλπικα στοιχεία της κρατικής απογραφής». Σημειώνεται ότι σύμφωνα με όλα τα προγενέστερα στοιχεία ο ελληνικός και ο εν γένει χριστιανικός ορθόδοξος πληθυσμός στην Αλβανία αναλογούσε πάντα τουλάχιστον στο 20% του συνόλου.

 Λάμπρος Καλαρρύτης, στον Ελεύθερο Τύπο
Σφοδρή επίθεση στον ΥΕΘΑ Πάνο Παναγιωτόπουλο εξαπολύει με ανακοίνωσή της η Ανεξάρτητη Κίνηση Στρατιωτικών με αφορμή την απόφασή του να σιτίζονται στις Στρατιωτικές Λέσχες όλο και περισσότερες κατηγορίες πολιτών, με αποτέλεσμα όπως λέει η ΑΚΙΣ οι πραγματικοί δικαιούχοι οι στρατιωτικοί να μην μπορούν να εξυπηρετηθούν.

Στην ανακοίνωσή της η ΑΚΙΣ καλεί τον κ.Παναγιωτόπουλο να πάψει να ασκεί “κοινωνική πολιτικη με πόρους άλλων”. Και συνεχίζει σε πολύ έντονο ύφος:

“Λυπούμεθα κ. υπουργέ αλλά αν θέλετε να κάνετε κοινωνική πολιτική με τα χρήματα των στελεχών του στρατού, τα οποία έχετε φέρει σε πλήρη εξαθλίωση, τότε μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσετε και να πάτε να ανοίξετε λέσχες στους ψηφοφόρους σας για να τους ταΐζετε με δικά σας χρήματα μιας και ανήκετε στις ελίτ ομάδες της ελληνικής κοινωνίας
Κοινωνική πολιτική ασφαλώς και μπορείτε να κάνετε αλλά με χρήματα δικά σας, που είναι πολύ περισσότερα από τα δικά μας, και όχι με τα χρήματα και τον ιδρώτα μας. «Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα δεν γίνεται».

ΟΛΗ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Για μια ακόμη φορά τα ε.ε και ε.α στελέχη του Σ.Ξ. διαπιστώνουν την ισοπεδωτική και άδικη συμπεριφορά της πολιτικής τους ηγεσίας απέναντί των.
Αφορμή αυτή τη φορά η αυθαίρετη και παράνομη απόφαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Πάνου Παναγιωτόπουλου με την οποία   επιτρέπει στο εν ενεργεία πολιτικό προσωπικό του υπουργείου (Μόνιμο και Συμβασιούχων Εργασίας Ιδιωτικού Δικαίου) και στα μέλη των οικογενειών τους, τη σίτιση στις Στρατιωτικές Λέσχες με την καταβολή μόνον του αντιτίμου του συσσιτίου, χωρίς την υποχρέωση, όπως αυτό συμβαίνει για τα μόνιμα στελέχη του στρατού ξηράς, πάγιας μηνιαίας συνδρομής. Το δικαίωμα αυτό επεκτείνεται και στα παιδιά των προαναφερομένων υπαλλήλων που φοιτούν σε ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας των γονέων τους.
Είναι η δεύτερη υπουργική απόφαση προς αυτή την κατεύθυνση καθώς το ίδιο ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς κατόπιν σχετικού μνημονίου που υπόγραψαν ο ΥΕΘΑ με τον ομόλογό του υπουργό Εθνικής παιδείας. Από την απόφαση αυτή εξαιρέθηκε μόνο η ΛΑΕΔ.
Φυσικά και στις δύο αποφάσεις ουδόλως ελήφθησαν υπόψη τόσο ο σκοπός του κληροδοτήματος Σαρόγλου, όπου εδρεύει η ΛΑΕΔ, όσο και η αποστολή και ο κανονισμός λειτουργίας όλων των Λεσχών ανά την Ελλάδα, οι οποίες θεωρούνται στρατιωτικά καταστήματα με δικό τους πίνακα οργανώσεως και υλικού.
Από την μέχρι τώρα εφαρμογή του μέτρου παρατηρείται το φαινόμενο οι πραγματικοί «δικαιούχοι» να σιτίζονται με ότι απομένει γιατί όταν, λόγω της μονίμου υπερωριακής εργασίας τους, φθάνουν στις λέσχες δεν βρίσκουν παρά μόνο αποφάγια.
Ασφαλώς στις ρουσφετολογικού και ψηφοθηρικού περιεχομένου υπουργικές του αποφάσεις ο κ. υπουργός δεν έλαβε καθόλου υπόψη του τα προβλήματα προσωπικού και επάνδρωσης που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες λέσχες, οι οποίες επωμίζονται επιπλέον φορτίο για να καλύψουν τα «ταξίματα» του υπουργού.
Η Ανεξάρτητη Κίνηση Στρατιωτικών (Α.Κί.Σ) διερμηνεύοντας τις απόψεις όχι μόνο των μελών της αλλά και του συνόλου των ε.ε και ε.α στελεχών του στρατού ξηράς, δηλώνει κατηγορηματικά αντίθετη με τις απαράδεκτες και ρουσφετολογικές αποφάσεις του κ. Παναγιωτόπουλου με τις οποίες υποβαθμίζεται ο ρόλος και η αποστολή των ανά την Ελλάδα στρατιωτικών λεσχών σε κοινωνικά εστιατόρια και ερωτά τον ευαίσθητο «κόκκινο Πάνo» αν:
α. Πριν αποφασίσει τα παραπάνω, είχε υπόψη του ότι τα εν ενεργεία στελέχη του Σ.Ξ πληρώνουν για δικαιώματα χρήσεως των στρατιωτικών λεσχών μηνιαία συνδρομή, η οποία σε ετήσια βάση για το σύνολο των στελεχών του στρατού ανέρχεται στο καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 1,5-2 εκατ. ευρώ;
β. Για την απόφαση αυτή ερωτήθηκε ο καθ’ ύλην αρμόδιος Α/ΓΕΣ ή απλά κατά το σύνηθες τον ενημερώσαμε που σημαίνει ότι τον …γράψαμε κανονικά;
Λυπούμεθα κ. υπουργέ αλλά αν θέλετε να κάνετε κοινωνική πολιτική με τα χρήματα των στελεχών του στρατού, τα οποία έχετε φέρει σε πλήρη εξαθλίωση, τότε μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσετε και να πάτε να ανοίξετε λέσχες στους ψηφοφόρους σας για να τους ταΐζετε με δικά σας χρήματα μιας και ανήκετε στις ελίτ ομάδες της ελληνικής κοινωνίας.
Κοινωνική πολιτική ασφαλώς και μπορείτε να κάνετε αλλά με χρήματα δικά σας, που είναι πολύ περισσότερα από τα δικά μας, και όχι με τα χρήματα   και τον   ιδρώτα μας. «Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα δεν γίνεται».
Τα στελέχη των Ε.Δ. έχουν πλέον και γνώση και μνήμη. Θα το διαπιστώσετε όταν έρθει η ώρα της κρίσης σας.
Θέμα χρόνου είναι.                

Για την Α.Κί.Σ.
Ο Εκπρόσωπος Τύπου
Ανχης (ε.α.) Κράγκαρης Παντελής