Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Σεπ 2013

Δεν έχει καμία σημασία εάν θα εξασφαλίσει αυτοδυναμία (τρόμου) ή εάν θα προχωρήσει σε κυβέρνηση συνεργασίας η καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ. Καμία απολύτως σημασία τόσο για τη Γερμανία, όσο και για την Ελλάδα, αφού η κυρία Μέρκελ επιβραβεύτηκε από τους Γερμανούς πολίτες για την πολιτική που έχει ασκήσει… τόσο στην Γερμανία, όσο και στην Ευρώπη.

Από σήμερα, λοιπόν, η κυρία Μέρκελ με νωπότατη την εντολή των Γερμανών ψηφοφόρων, μπορεί να ασκήσει δριμύτερη πολιτική προς την Ευρώπη, αλλά και προς την Ελλάδα. Και αυτό, για εμάς σημαίνει ακόμη περισσότερη φτώχεια, ακόμη περισσότερη λιτότητα, ακόμη περισσότερη εξαθλίωση, ακόμη πιο κοντά στο απόλυτο μηδέν.

Εκτός και αν η κυβέρνηση Σαμαρά αποφασίσει να σηκώσει το κεφάλι και πει «όχι» στην σιδηρά κυρία της Γερμανίας. Κάτι τέτοιο, όμως θεωρείται απίθανο, οπότε από σήμερα θα μπορούμε όλοι μας να τρώμε με χρυσά κουτάλια από τα… σκουπίδια!

Η νίκη της Μέρκελ ήταν η ήττα της Ελλάδας, ήταν η κατάργηση οποιουδήποτε άλλοθι για τους Γερμανούς πολίτες, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά τις επιπτώσεις από την πολιτική του Βερολίνου στην Ελλάδα. 

Οι πρόγονοι των σημερινών Γερμανών με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου έλεγαν πως δεν γνώριζαν την θηριωδία του Χίτλερ, πως δεν ήξεραν αν και έμεναν δίπλα σε τόπους όπου ο θάνατος ήταν η λύτρωση για εκατοντάδες χιλιάδες αιχμαλώτους του Γ’ Ράιχ. 

Από σήμερα, κανένας Γερμανός πολίτης δεν θα έχει το άλλοθι της άγνοιας, κανένας Γερμανός πολίτης δεν θα μπορεί να επικαλεστεί τον ανθρωπισμό των υπολοίπων, όταν η Γερμανία θα βρεθεί αντιμέτωπη με τα νέα εγκλήματά της.

Γιατί είναι νομοτελειακό το να καταρρεύσει η ισχυρή Γερμανία. Και είναι νομοτελειακό, επειδή ο προτεσταντισμός που την διέπει, δεν της επιτρέπει να «πατήσει φρένο» και την οδηγεί σε τραγικά λάθη, που τα πληρώνει (πάντα) η Ευρώπη με ανθρώπινες ζωές.

Η Μέρκελ κέρδισε, η Ελλάδα και η Ευρώπη έχασαν την ευκαιρία για επαναφορά στα αυτονόητα. Και τώρα η Μέρκελ θα επιτεθεί (ιδιαίτερα στην Ελλάδα), για να αρπάξει πολύτιμα κομμάτια από τον ενεργειακό πλούτο της πατρίδας μας

Άλλωστε, η παρτίδα στήθηκε από άλλους (βλ. ΗΠΑ) και η Γερμανία μπήκε στο παιχνίδι για να αρπάξει όσα μπορέσει… Άλλωστε, 5 πυρηνικά εργοστάσια στην Γερμανία είναι μεγάλος κίνδυνος και η κυρία Μέρκελ έχει δηλώσει ότι πρόθεσή της είναι να τα κλείσει. 

Από πού θα βρει όμως ενέργεια για την γερμανική βιομηχανία και τα σπίτια των Γερμανών; Προφανώς όχι από την «πράσινη ενέργεια» (φωτοβολταϊκά, αιολικά κ.α.), αφού αυτή είναι προϊόν εγκαταλείπεται παγκοσμίως. 

Οπότε, η γεμάτη προβλήματα αλλά πλουσιότατη ενεργειακά Ελλάδα έχει καταστεί το ιδανικό θύμα που θα λύσει κάποια προβλήματα του Βερολίνου (μην ξεχνάμε τις δηλώσεις Σαμαρά στον Ομπάμα, για 3.7 τρις κυβικά φυσικού αερίου μόνο από το Ιόνιο και δεκάδες χρόνια παροχής ενέργειας σε ολόκληρη την Ευρώπη)…

Γεωργίου Μιχαήλ


Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως αναγνώριση, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι...



  • Αδιευκρίνιστος ο αριθμός των ομήρων 59 μέχρι στιγμής οι νεκροί 
  • Μέλη των ισραηλινών ειδικών δυνάμεων μπήκαν μέσα στο εμπορικό κέντρο του Ναϊρόμπι όπου έχουν οχυρωθεί ένοπλοι ισλαμιστές, σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν τους ομήρους και τους τραυματίες, δήλωσε σήμερα πηγή των δυνάμεων ασφαλείας.
Αδιευκρίνιστος παραμένει ακόμη ο αριθμός των ομήρων που κρατούνται από ένοπλους ισλαμιστές σε εμπορικό κέντρο του Ναϊρόμπι της Κένυας, το οποίο παραμένει περικυκλωμένο από τις ισχυρές δυνάμεις ασφαλείας. Οι νεκροί αυξήθηκαν στους 59, οι τραυματίες ξεπερνούν τους 200 και στο κτίριο ακούγονταν ασταμάτητα πυροβολισμοί.

Η επίθεση αποδίδεται στην ισλαμιστική οργάνωση Σεμπάμπ, εκπρόσωπος της οποίας δήλωσε στο BBC ότι η εισβολή στο εμπορικό κέντρο αποτελεί «αντίποινα για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Κένυας στη Σομαλία».

Την Κυριακή, μέλη των ισραηλινών ειδικών δυνάμεων μπήκαν μέσα στο εμπορικό κέντρο, σε μια προσπάθεια να βοηθήσουν τους ομήρους και τους τραυματίες, σύμφωνα με πηγή των δυνάμεων ασφαλείας.

Περίπου 4.000 στρατιώτες μάχονται κατά των ανταρτών στη Σομαλία από το 2011, προσθέτει το βρετανικό πρακτορείο. 


Κενυάτες που κατάφεραν να αποδράσουν από το εμπορικό κέντρο φέρεται να δήλωσαν ότι οι ένοπλοι επέτρεπαν σε όσους ομήρους δήλωναν μουσουλμάνοι να φύγουν.

Σύμφωνα πάντως με το CNN, στο εμπορικό κέντρο βρίσκονται περίπου 30 όμηροι, ενώ η κενυατική κυβέρνηση εκτιμά τον αριθμό των ενόπλων σε δέκα με 15.

Το τοπικό τηλεοπτικό κανάλι NTV ανέφερε στο μεταξύ ότι οι στρατιώτες έχουν καταλάβει τον πρώτο και τον δεύτερο όροφο του συγκροτήματος ενώ οι ισλαμιστές της οργάνωσης Σεμπάμπ περιορίστηκαν στα δύο τελευταία επίπεδα. 

Στη Νέα Υόρκη, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών καταδίκασε την επίθεση και εξέφρασε «την αλληλεγγύη του στο λαό και την κυβέρνηση της Κένυας σε αυτές τις δύσκολες ώρες». Τα 15 μέλη του ΣΑ επανέλαβαν ότι καταδικάζουν την τρομοκρατία, σε όλες τις μορφές της, και δηλώνουν ότι είναι αποφασισμένα να την πολεμήσουν.

Ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Μπαν Γκι-Μουν χαρακτήρισε την επίθεση «προμελετημένη ενέργεια που στόχευε τους ανυπεράσπιστους πολίτες». Εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στις οικογένειες των θυμάτων και στον πρόεδρο της Κένυας Ουχούρου Κενιάτα, με τον οποίο είχε τηλεφωνική επικοινωνία.

Οι ένοπλοι, ορισμένοι εκ των οποίων μιλούσαν αραβικά ή σομαλικά, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, εισέβαλαν το μεσημέρι στο εμπορικό κέντρο Westgate Mall την ώρα που πολλές οικογένειες έκαναν τις αγορές τους και θαμώνες κάθονταν σε καφέ. 

Πάντα γεμάτο τα σαββατοκύριακα, το πολυκατάστημα αυτό είχε αναφερθεί πολλές φορές ως πιθανός στόχος οργανώσεων που συνδέονται με την αλ Κάιντα, όπως οι ισλαμιστές αντάρτες Σεμπάμπ της Σομαλίας.

Οι δράστες άνοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα και πέταξαν χειροβομβίδες εναντίον του πλήθους, των πελατών και των εργαζομένων στο εμπορικό κέντρο.

Συνελήφθη ένας από τους δράστες


Οι κενυατικές υπηρεσίες ασφαλείας έχουν συλλάβει τον έναν από τους ενόπλους, σύμφωνα με μήνυμα που ανήρτησε η κενυατική Προεδρία στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης twitter.

Την ίδια πληροφορία είχαν μεταδώσει νωρίτερα ειδησεογραφικά πρακτορεία επικαλούμενα Κενυάτες αξιωματούχους.

Επίσης μέσω του twitter, ο επικεφαλής της Αστυνομίας της χώρας της ανατολικής Αφρικής, Ντέιβιντ Κιμάιγιο, ανέφερε ότι πολλοί άλλοι ένοπλοι έχουν παγιδευτεί μετά την επέμβαση δυνάμεων της Αστυνομίας και του Στρατού στο Westgate Mall. 

Στο μεταξύ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε ότι έχει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες αμερικανοί πολίτες τραυματίστηκαν στην επίθεση αυτή στο εμπορικό κέντρο στο Ναϊρόμπι, την οποία καταδίκασε κάνοντας λόγο για μια «παράλογη πράξη βίας».

«Λάβαμε αναφορές ότι αμερικανοί πολίτες τραυματίστηκαν στην επίθεση, και η πρεσβεία των ΗΠΑ έχει δραστηριοποιηθεί για να παράσχει βοήθεια», σημείωσε η εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρί Χαρφ σε ανακοίνωση που έδωσε στην δημοσιότητα. Απέφυγε να δώσει λεπτομέρειες.

Η επίθεση είναι η πιο αιματηρή στο Ναϊρόμπι μετά από εκείνη της αλ Κάιντα τον Αύγουστο του 1998 εναντίον της πρεσβείας των ΗΠΑ στην πρωτεύουσα της Κένυας, όταν πάνω από 200 άνθρωποι είχαν βρει τον θάνατο.

Ανάληψη ευθύνης

Την ευθύνη της επίθεσης ανέλαβε με μήνυμα στο twitter η σομαλική οργάνωση Σεμπάμπ, που πρόσκειται στην Αλ Κάιντα.

«Οι μουτζαχεντίν διείσδυσαν σήμερα το μεσημέρι στο Ουέστγκεϊτ. Σκότωσαν πάνω από 100 Κενυάτες άπιστους και η μάχη συνεχίζεται» ανέφερε το μήνυμα. 


Επίσης, το τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera ανέφερε ότι η Σεμπάμπ ανέλαβε επικοινωνώντας με αυτό την ευθύνη για την επίθεση.

Τουλάχιστον τρεις Βρετανοί νεκροί

Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον ανακοίνωσε την Κυριακή ότι επιβεβαιώθηκε ο θάνατος τριών Βρετανών κατά την επίθεση σε εμπορικό κέντρο στο Ναϊρόμπι της Κένυας και προειδοποίησε ότι οι Βρετανοί θα πρέπει να περιμένουν «κι άλλες κακές ειδήσεις».

«Ξέρουμε ότι σκοτώθηκαν τρεις Βρετανοί. Επειδή η επίθεση συνεχίζεται, πρέπει να περιμένουμε κι άλλες κακές ειδήσεις», δήλωσε ο Πρωθυπουργός.

Ο Bρετανός υπουργός Εξωτερικών Ουίλιαμ Χέιγκ προήδρευσε νωρίτερα στο Λονδίνο της συνεδρίασης μιας επιτροπής κρίσης που ασχολήθηκε με την επίθεση στην κενυατική πρωτεύουσα. 


Ενισχύσεις σε διπλωματικό προσωπικό θα σταλούν από το Λονδίνο στο Ναϊρόμπι για να παρασχεθεί «προξενική υποστήριξη».

Στο μεταξύ, στη Χάγη, οι δικηγόροι του αντιπρόεδρου της Κένυας, Ουίλαμ Ρούτο, ζήτησαν την αναβοyλή της δίκης του για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), ώστε να του επιτραπεί να επιστρέψει στην Κένυα για να ασχοληθεί με την αιματηρή επίθεση.

Το πρακτορείο Reuters μετέδωσε ότι οι δικαστές του ΔΠΔ θα συνεδριάσουν τη Δευτέρα, για να αποφασίσουν σχετικά με το αίτημα του κ. Ρούτο.

Ο τελευταίος, όπως και ο πρόεδρος της Κένυας, Ουχούρου Κενυάτα, αντιμετωπίζουν κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αναφορικά με το ρόλο τους στο συντονισμό ενός κύματος βίας που σάρωσε την αφρικανική χώρα μετά τις αμφισβητούμενες εκλογές του 2007.




Πηγές: Russia Today  , Sigmalive  , Eλευθεροτυπία  



Του Χρήστου Γιανναρά

Ζούμε στην Eλλάδα σήμερα μια πραγματική καταστροφή. Aλλά μοιάζει δεδομένη (ή καλλιεργείται έντεχνα) και η ψευδαισθητική αισιοδοξία, η βεβαιότητα ότι υπάρχει το μαγικό κουμπί, η θαυματουργική συνταγή της ανάκαμψης: Mπορεί να είναι το «πρωτογενές πλεόνασμα» ή η «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους» ή η «ανακεφαλαιοποίηση των Tραπεζών» ή η «έκδοση ευρωπαϊκού ομολόγου» – συνεχώς και κάποιο καινούργιο φανταχτερό επινόημα.

Aρνούμαστε να προβληματιστούμε για τη μεθοδικότητα των πολιτικών ενεργειών που προϋποθέτει η περίπτωσή μας, πώς ιεραρχούνται κατά προτεραιότητα οι προϋποθέσεις της ανάκαμψης, ποια αλυσιδωτή διαδοχή ενεργημάτων την εγγυάται. Nα ανακάμψει η οικονομία χωρίς εκρηκτική αύξηση της παραγωγικότητας και των εξαγωγών, είναι αδιανόητο. Tέτοια αύξηση είναι αδύνατη, χωρίς κοινωνική συνέγερση σε δημιουργική οιστρηλασία. H δημιουργική συνέγερση είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, δηλαδή ριζοσπαστικών (θεσμικών) αλλαγών στα σχολειά, στα πανεπιστήμια, στον κοινωνικό έλεγχο των εμπορικών MME. Oι θεσμικές μεταρρυθμίσεις προϋποθέτουν πολιτική ηγεσία αποστασιοποιημένη από το πελατειακό κράτος, δηλαδή άλλον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων, άρα αλλαγή εκ θεμελίων του πολιτικού συστήματος – καινούργιο Σύνταγμα.

Oι εξουσιαστές μας, στο σημερινό φεουδαλικό καθεστώς της αχαλίνωτης κομματοκρατίας, ξέρουν καλά ότι ο προβληματισμός για τη μεθοδικότητα και τη λογική των αλυσιδωτών συναρτήσεων που θα οδηγούσαν στην ανάκαμψη, είναι γι’ αυτούς απειλή. Γι’ αυτό και παίζουν μαζί μας, με τον πανικό και την απόγνωσή μας, το παιχνίδι της ψευδαισθητικής αισιοδοξίας: Oτι υπάρχει μαγικό κουμπί, θαυματουργική συνταγή. Tο «κλειδί» για την άμεση ανάκαμψη από τον εφιάλτη είναι συγκεκριμένο, μοναδικό, το έχουν μόνο αυτοί.

Kαι ο λαός ρημαγμένος από τη συμφορά, άγλωσσος πια, δηλαδή άσκεπτος, άκριτος (χάρη στα πρακτοράκια της μεθοδικής εξηλιθίωσης που παρήλασαν από τους θώκους του υπουργείου Παιδείας για τριάντα εννέα ολόκληρα χρόνια – ρήγμα τριών γενεών ασυνέχειας στην ελληνική διάρκεια), βυθισμένος μεθοδικά ο λαός στον κρετινισμό της ποδοσφαιρολαγνείας, του κρατικού τζόγου, στον πρωτογονισμό των εμπορικών MME, μοιάζει τελείως ανίκανος να κατανοήσει ότι οι λύσεις κοινωνικών προβλημάτων γεννιώνται, δεν κατασκευάζονται.

Mην ξεχνάμε: εκτός από προϊόντα της κομματοκρατίας είμαστε και μεταπράτες της Nεωτερικότητας – δεν την επιλέξαμε κριτικά, μπήκαμε στον «εκσυγχρονισμό» ολόιδια όπως οι απελεύθεροι της αποικιοκρατίας. O ψυχισμός μας και τα αντανακλαστικά μας έχουν διαμορφωθεί από την ξιπασιά της «παντοδυναμίας» να πατάμε κουμπιά και να πειθαρχούμε σε «οδηγίες χρήσεως». Πώς μεγαλώνει σήμερα ένα «εκσυγχρονισμένο» παιδί; Πατάει ένα κουμπί και έχει φως, ένα δεύτερο και έχει θερμότητα, κάποιο άλλο και έχει εικόνα, μουσική, τηλεπικοινωνία. Aρκεί μόνο το ατομικό του θέλημα για να φτάσει στο σκοπούμενο, δεν μεσολαβούν υλικά που πρέπει να σεβαστεί τις αντιστάσεις τους (ξύλα για να ανάψει φωτιά, λάδι-φιτίλι για να ανάψει λυχνάρι), να κατορθώσει σχέση μαζί τους, όχι κυριαρχική χρήση. Aσυνείδητα («ανεπαισθήτως») εντασσόμαστε στον κοινό βίο με αυτοματικούς εθισμούς στη χρήση, όχι έμπειροι της σχέσης. Δεν ξέρουμε να μοιραζόμαστε το θέλημά μας, να κοινωνούμε τη ζωή, να χαρίζουμε χωρίς αντάλλαγμα – γι’ αυτό και ο αριθμός των διαζυγίων ισοφαρίζει τους γάμους.

Kοινωνίες που έγκαιρα διέγνωσαν το προβληματικό αυτό στοιχείο (τον ατομοκεντρισμό) της Nεωτερικότητας, φρόντισαν για αποτελεσματικές πρακτικές ανάσχεσης του πρωτογονισμού που παράγει (νομοτελειακά) η απολυτοποίηση της χρήσης σε βάρος της σχέσης. Aξιοποίησαν τους μακραίωνες ιστορικούς εθισμούς τους στη χρησιμοθηρία των συμβάσεων, στο αυτονόητο του χρέους, της συνέπειας, της δέσμευσης σε κανονιστικές αρχές συμπεριφοράς – εθισμούς που τους γέννησε και τους παγίωσε η προτεσταντική Hθική. Συνεχίζουν, ολοφάνερα, να αγνοούν τη χαρά της σχέσης, αλλά χαλιναγωγούν, οπωσδήποτε, τον ενστικτώδη, αδίστακτο ατομοκεντρισμό. Kαι σίγουρα η ελλαδική δεν θα μπορούσε να είναι μία από αυτές τις κοινωνίες.

Tο κομματικό σύστημα των ελληνώνυμων του βαλκανικού νότου εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τον εγγενή στο νεωτερικό «παράδειγμα» πρωτογονισμό: την προτεραιότητα της ατομοκεντρικής χρήσης, της ψευδαισθητικής παντοδυναμίας του ατόμου – αγνόησε ή κατασυκοφάντησε την ελληνική μακραίωνη εμπειρία στο άθλημα των σχέσεων κοινωνίας. O πολιτικός μας βίος έχει όλα τα γνωρίσματα του μεταπρατισμού (της μειονεξίας των υπανάπτυκτων): το πελατειακό κράτος, τη διαπλοκή πολιτικής εξουσίας και ιδιωτικού κεφαλαίου, την παραλυτική εξαχρείωση και διαφθορά του δημόσιου βίου, τον γκανγκστερικής λογικής συνδικαλισμό, κυρίαρχη στη δημοσιότητα τη μηδενιστική διανόηση, την υποταγή της Tέχνης στον εμπορικά αξιολογούμενο εντυπωσιασμό, την πληθωρική πρακτόρευση διεθνιστικών συμφερόντων.

Oι κάθε είδους «ηγεσίες» στη σημερινή Eλλάδα, πολιτική, «πνευματική», δικαστική, εκπαιδευτική, επιχειρηματική, θρησκευτική, ενόπλων δυνάμεων, επιστημονικών συλλόγων, άρχισαν να μιλάνε για «κρίση», μόνο όταν κατέρρευσε η οικονομία της χώρας. Kαι συνέχισαν να μιλάνε για απλή (παροδική) «κρίση» και όταν το κράτος ετέθη υπό διεθνή έλεγχο, υπογράφηκε παραίτηση από την «εθνική κυριαρχία», παραίτηση από κάθε μορφής «ασυλία» των περιουσιακών στοιχείων του κράτους. Δεν διανοήθηκαν οι ηγεσίες μας να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, να μιλήσουν τουλάχιστον για καταστροφή, για αυτοχειριασμό, για σωρεία κακουργηματικών πράξεων, αλυσιδωτή αλληλουχία εγκλημάτων, που οδήγησαν την Eλλάδα στον διεθνή εξευτελισμό και στο ιστορικό περιθώριο.

Oσοι καταλαβαίνουν, ακόμη σήμερα, τη διαφορά του «τρόπου» της ύπαρξης από τις ιδεολογικές παραδοχές, τις ψυχολογικές πεποιθήσεις, τις κανονιστικές αρχές, αυτοί καταλαβαίνουν και τη διαφορά της εκκλησίας από τη θρησκεία. Kαι συνειδητοποιούν ότι η πρώτη και καίρια αιτία του εξευτελιστικού ιστορικού τέλους του Eλληνισμού σήμερα είναι η θρησκειοποίηση της εκκλησίας στη νεώτερη Eλλάδα, η αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος σε «επικρατούσα θρησκεία». Γιατί; Διότι μετά την ίδρυση του μεταπρατικού μας κρατιδίου, μόνο η εκκλησιαστική κοινότητα και ο πολιτισμός της (αρχιτεκτονική, ζωγραφική, μουσική, ποίηση, δραματουργία) έσωζε τον Eλληνισμό ως «τρόπο». H αποϊέρωση του ελληνικού «τρόπου» προέκυψε από τη θρησκειοποίηση της εκκλησίας. Kαι άρχισε ο κατακόρυφος βυθισμός στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, ιδεολογικά θωρακισμένου.

Ψιλά γράμματα.


Τολμώ και αποκαλύπτω ποιός και γιατί θέλει τη Θράκη

Του Παναγιώτη Λελιάτσου

Τα τελευταία χρόνια ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Θράκης έχει στοχοποιήσει τον ρόλο και τον παράγοντα του Τουρκικού προξενείου θεωρώντας ότι δημιουργεί όλες εκείνες τις συνθήκες στις οποίες αργά η γρήγορα θα τεθεί θέμα απόσχισης της Δυτικής Θράκης από τον εθνικό κορμό. Όλοι μας έχουν στρέψει τα βέλη και τα μάτια επάνω στις δράσεις και τις κινήσεις όλων εκείνων που προωθούν αυτές τις πολιτικές. Προσφάτως όμως έχει μπει δυναμικά στην περιοχή άλλος ένας παράγων ίσως και πιο δυναμικός και λέγεται γερμανική επιρροή. Μέχρι σήμερα ακούγαμε και βλέπαμε κάποιους παράγοντες οι οποίοι βγαίνανε δημοσίως και μιλούσαν για ένα μοντέλο ανάπτυξης στην περιοχή μέσω της σύστασης των ΕΟΖ. Αυτό όμως που δεν γνωρίζαμε είναι ότι στην Θράκη προετοιμάζεται ένα σκηνικό συνεκμετάλλευσης μεταξύ τούρκων και Γερμανών.

Ειδικά στην Θράκη η δημιουργία ΕΟΖ είναι προ των πυλών. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που βλέπουμε τον τουρκικό εθνικισμό να έχει ενεργοποιηθεί σε τέτοιον βαθμό τελευταία και να προωθεί αυτή την ιδέα. Η αριστερά υιοθετώντας τον εθνικισμό του αντιπάλου, σιωπά για τα όσα κάνει ο τουρκικός εθνικισμός, δηλαδή ο τουρκικός καπιταλισμός, με την βοήθεια και την προτροπή του πάντα συμμάχου του γερμανικού καπιταλισμού, στην Θράκη. Και βαφτίζει φασισμό οποιαδήποτε αντίδραση που προέρχεται μόνο από την ελληνική πλευρά. Στην Θράκη δεν αλωνίζουν μόνο οι τούρκοι εθνικιστές, με διάφορες οργανώσεις που έχουν φιλοτεχνήσει μέχρι και τούρκικη σημαία της Θράκης.

Έχουμε και οικονομικές τουρκικές κινήσεις με γερμανικό πάντα υπόβαθρο. Υπάρχουν τουρκικές τράπεζες στην περιοχή που έχουν διεισδύσει στην τοπική οικονομία με κεφάλαια γερμανικής προελεύσεως. Έχουμε επίσης το φαινόμενο να κλείνουν ή να παραπαίουν υπερβολικά πολλές τοπικές επιχειρήσεις-εργοστάσια, και ένα διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον από τουρκικά επιχειρηματικά συμφέροντα για την εξαγορά τους. Με την βοήθεια ειδικών της ημεδαπής που ειδικεύονται σε τέτοιες αγοραπωλησίες ως μεσάζοντες, με το αζημίωτο.

Πρωταγωνιστικό ρόλο στις κινήσεις για την δημιουργία ΕΟΖ στην Θράκη παίζει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, και κάποιοι βουλευτές της εκεί μειονότητας. Ο επικεφαλής του τουρκικού προξενείου μάλιστα είναι παρών στις συναντήσεις στελεχών της Deutsche Bank με έλληνες υπουργούς. Και φυσικά η περιοχή έχει δεχθεί εκτός από τις πάμπολλες επισκέψεις τούρκων επιχειρηματιών και την επίσκεψη του κ. Γιούνκερ. Ολα όμως τα παραπάνω είναι κόκκινο πανί για τμήμα της ελληνικής αριστεράς και όποιος τα αναφέρει αυτομάτως καταχωρίζεται στους σκληρούς ακροδεξιούς εθνικιστές αν όχι στους φασίστες. Μοιάζει σαν η συμπεριφορά αυτού του τμήματος της αριστεράς να πριμοδοτεί τις επιδιώξεις πολύ συγκεκριμένων διεθνών οικονομικών συμφερόντων, ενώ στο όλο ζήτημα εμπλέκεται σαφέστατα και το ζήτημα της αθρόας μετανάστευσης ως μελλοντικού εργατικού δυναμικού στην Θρακική ΕΟΖ, τουλάχιστον.

Αυτό που γίνεται λοιπόν στην Θράκη είναι ότι έχουν κουμπαριάσει επιχειρηματικά συμφέροντα και από τις δύο πλευρές τους Αιγαίου με υψηλή ευρωπαϊκή, γερμανική μάλλον, οικονομική εποπτεία και με τις ευλογίες της αριστεράς. Ο τουρκικός εθνικισμός προετοιμάζει το έδαφος για ελληνοτουρκικά μεγαλοεπιχειρηματικά κέρδη, και στο μέλλον ίσως να δούμε μέχρι και τούρκους μετανάστες εργαζόμενους στις ΕΟΖ της Θράκης. Γύρω από όλα αυτά παίζεται η ελληνική εθνική κυριαρχία επί της περιοχής καθώς και το μέλλον της σε σχέση με την Ελλάδα. Η Τουρκία έχει πιάσει τα πόστα. Εθνικιστικά και οικονομικά. Και ο έλληνας πρωθυπουργός προφανώς και έχει συζητήσει το θέμα “ΕΟΖ στην Θράκη” με την γερμανική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι εντολές έχουν δοθεί. Εκείνο όμως που δεν έχουμε αντιληφθεί όλοι μας και οφείλεται στο γεγονός ότι κινούνται πίσω από κάθε κίνηση του τουρκικού προξενείου είναι το γερμανικό υποπροξενείο Κομοτηνής το οποίο μέχρι προσφάτως δεν είχε κανένα ουσιαστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο προσφάτως όμως έχει αναβαθμιστεί, οι κακές γλώσσες λένε ότι έχει εγκατασταθεί στην περιοχή υψηλόβαθμο διπλωματικό στέλεχος με περγαμηνές στο βιογραφικό του με στελέχη από διαφόρους τομείς και ουσιαστικά δίνουν τις κατευθυντήριες γραμμές ακόμη και στο τουρκικό προξενείο.

Το μέγα όμως ερώτημα που μπορεί να θέσει κάποιος είναι το εξής ποιος και γιατί θέλει την Θράκη στα χέρια του

Η απάντηση είναι πολύ απλή και εύκολη. Μέσα στην επόμενη 10ετία το 30% των ενεργειακών πόρων της Ευρώπης θα περνά από την περιοχή. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να αντιληφθεί κάποιος πως δεν θα αφεθεί η περιοχή στα χέρια λίγων, γιατί οποιος κατέχει την Θράκη θα ελέγχει την οικονομική και πολιτική δραστηριότητα της Ευρώπης. Μένει να δούμε την έκβαση του δράματος στην Θράκη.

Πηγή: Voltairos News




Διαβάσαμε στο Newpost.gr:
Ιδρύεται στην Κωνσταντινούπολη το πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο. Θα διδάσκει νομική, φιλολογία και φυσικές επιστήμες. Τα μαθήματα θα γίνονται σε τρεις γλώσσες: στα ελληνικά, στα τούρκικα και στα αγγλικά. Το ιδιωτικό αυτό πανεπιστήμιο θα στεγαστεί στο ελληνικό Κεντρικό Παρθεναγωγείο στο Πέρα το οποίο εδώ και χρόνια παραμένει κλειστό λόγω έλλειψης μαθητών.
Η κοσμήτωρ του τμήματος Ιατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Yeni Yüzyıl και διευθύντρια του ιδρύματος του Κεντρικού Λυκείου Ερσι Αμπατζί Κάλφογλου αποκαλύπτει πως η διεύθυνση Βακουφίων της Τουρκία έχει εγκρίνει το αίτημα για την μετατροπή του Λυκείου σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Sabah το ελληνικό πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης θα δέχεται φοιτητές απ’ όλο τον κόσμο και θα μπορούν να διδάσκουν σε αυτό και ομογενείς οι οποίοι έχουν φύγει εδώ και πολλά χρόνια από την Πόλη.

Το αίτημα για την επίσημη ίδρυση του πανεπιστημίου θα κατατεθεί τις επόμενες ημέρες στο Ανώτατο Συμβούλιο Εκπαίδευσης της Τουρκίας.
Πηγή: NewPost 
Συμπληρώσαμε...  από τον τουρκικό Τύπο

Σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας "Good Morning Turkey", η κοσμήτωρ Αμπατζί Κάλφογλου δήλωσε επίσης:

"Υπάρχουν πολλές δυνατότητες όσον αφορά τις κτιριακές εγκαταστάσεις. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο προϋπολογισμός. Χρειαζόμαστε μια γερή χρηματοδότηση ώστε να προχωρήσει η αναστήλωση των κτιρίων, τα οποία βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης σήμερα. Γνωρίζαμε καλά εκ των προτέρων ότι δεν θα ήταν εύκολο εγχείρημα. Σχεδιάζουμε να συνεργαστούμε με άλλα ελληνικά ιδρύματα για τον σκοπό αυτό".

Η Αμπατζί Κάλφογλου υπογράμμισε ότι το πανεπιστήμιο δεν θα πρέπει να  θεωρείται απαραίτητα έργο της Ελληνικής μειονότητας και δεν θα εξυπηρετεί μόνο της ανάγκες της Ελληνικής κοινότητας.

"Πρόκειται για ένα έργο που θα το αναλάβει ένα ίδρυμα", τόνισε η κοσμήτωρ. "Θα εξυπηρετεί τη χώρα (=Τουρκία) άμεσα. Σκοπός μας είναι να συνεισφέρουμε στην ελληνοτουρκική φιλία μέσω του τομέα της επιστήμης".

Σχόλιο ιστολογίου: 

Μήπως το πανεπιστήμιο αυτό θα αναγνωριστεί από το Ελληνικό υπουργείο Παιδείας; Για σκεφτείτε, σε μία τέτοια περίπτωση, μουσουλμάνοι από την Ελλάδα, να φοιτούν στο ιδιωτικό Ελληνικό πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και να αναγνωρίζονται τα πτυχία τους στην Ελλάδα... Οι πτυχιούχοι αυτού του πανεπιστημίου πώς θα αισθάνονται άραγε; Για την ακρίβεια, απέναντι σε ποιόν θα αισθάνονται ευγνωμοσύνη και θα θεωρούν ότι έχουν ένα χρέος που θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεπληρώσουν;

Μήπως, όμως, κάποιοι προσεγγίσουν το θέμα με περισσότερη "ευαισθησία" και λόγω του σχετικού υπάρχοντος νόμου στην Ελλάδα, αποφασίσουν να προχωρήσουν και σε ανάλογο ιδιωτικό τουρκικό πανεπιστήμιο στην Θράκη; Για σκεφτείτε κι αυτή την περίπτωση... μέσα στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής φιλίας και θα καταλάβετε πως η Άγκυρα δίνει στην Αθήνα το δικαίωμα να αποφασίσει που θα γίνει το δικό της (ή τα δικά της) τουρκικό πανεπιστήμιο και τι τίτλο θα έχει... Για το τι δουλειά θα κάνει, όμως, θα αποφασίζει η Τουρκία... 

Πολύ όμορφη ελληνοτουρκική φιλία, Ερντογανικά φτιαγμένη...

Κωνσταντίνος
'

Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον γράφοντα, αλλά και ως αναγνώριση, έστω και δια της αντιγραφής, πως γινόμαστε καλύτεροι...
 


Kάτι μας θυμίζουν όλα τούτα...

Την κατάργηση των συναλλαγών με μετρητά εξετάζει η ισραηλινή κυβέρνηση η οποία μάλιστα από την Τρίτη άναψε το «πράσινο φώς» για την σύσταση επιτροπής που θεωρείται μια λύση για να αποτρέψει τους πολίτες από την φοροδιαφυγή.

Πρόεδρος της Επιτροπής θα είναι ο Harel Locker, διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού . Τα μετρητά μεταφέρονται εύκολα από άτομο σε άτομο και οι συναλλαγές με μετρητά μπορεί να πραγματοποιηθούν χωρίς την επίβλεψη της εφορίας.

Mε σύγχρονους υπολογιστές, οι τράπεζες μπορούν να τηρούν καρτέλες για το πόσα χρήματα καταθέτουν στους λογαριασμούς τους οι πολίτες και πόσα αποσύρουν, ενώ οι εταιρείες πιστωτικών καρτών έχουν και δεύτερο φάκελο για το ποσά που ξοδεύουν.

Στα μέλη της επιτροπής συμπεριλαμβάνονται ανώτερα μέλη από το προσωπικό της Ισραηλινής Αστυνομίας, της Φορολογικής Αρχής, ο πρόεδρος της κυβερνητικής Αρχής για το Ξέπλυμα του Χρήματος και την Τρομοκρατία, ο διευθυντής πληρωμών της Τράπεζας του Ισραήλ και οι υπάλληλοι της Εισαγγελίας και πολλοί άλλοι.

Τα μετρητά είναι δύσκολο να ελεγχθούν ενώ με το νέο μέτρο θα διευκολυνθεί ο έλεγχος της φοροδιαφυγής. Σε μια οικονομία χωρίς μετρητά, όλα τα αρχεία θα είναι ηλεκτρονικά και ο έλεγχος που θα γίνεται για τα ποσά που οφείλονται σε φόρους – ενώ η συλλογή τους πριν φτάσει στον λογαριασμό τους – θα είναι πολύ πιο απλή διαδικασία.

Υπάλληλοι του Γραφείου του Πρωθυπουργού του Ισραήλ, ανέφεραν ότι «σε όλο τον κόσμο, αναγνωρίζεται ότι τα μετρητά είναι ένα βασικό στοιχείο της παράνομης οικονομίας και του ξεπλύματος χρήματος. Επιτρέπει ένα ευρύ χάσμα μεταξύ των αναφερόμενων και των πραγματικών εισοδημάτων, με την αντίστοιχη επίδραση στα φορολογικά έσοδα». 

«Με την εξάλειψη των μετρητών, λένε οι υπάλληλοι του Γραφείου, «θα είναι δυνατή η επέκταση της φορολογικής βάσης και η πρόληψη του ξεπλύματος του χρήματος». «Η επιτροπή θα μελετήσει το θέμα από όλες τις προοπτικές του και θα κάνει τις συστάσεις του», κατέληξαν.


Πηγή: Newsbomb



Οι Γκρίζοι Λύκοι της Θράκης ευχαριστούν την Τουρκία για την σφαγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας

Ὅλο καί χοντραίνουν οἱ ροχάλες…
ITB
Στίς 14 Σεπτεμβρίου ἡ χώρα μας τιμᾶ – πολύ …διακριτικά, εἶναι ἀλήθεια – τή μνήμη τῶν θυμάτων τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς.
Γενοκτονία ἤ ὄχι, ἦταν ἕνα ἀσύλληπτο ἔγκλημα κατά τῶν προγόνων μας, πού μέ τήν ἀφορμή τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου ξερρίζωσε τόν Ἑλληνισμό ἀπό τίς προαιώνιες ἑστίες του. Τό ἀσιατικό κτῆνος φρέναρε μέ τή γνωστή ἀνθρωποφαγική του ἐπίδοση τήν ἀπελευθέρωση τῆς ἄλλης ἀκτῆς τῆς θάλασσάς μας.

Γιά τήν ἡμέρα λοιπόν αὐτήν, ὁ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ σύλλογος «Τουρκική Ἕνωση Ξάνθης» (πρόεδρος ὁ δικηγόρος Ἀχμέτ Κούρτ) ἔβγαλε ἀνακοίνωση στό Facebook:
«Μέ τά πλέον εἰλικρινῆ μας αἰσθήματα συγχαίρουμε γιά τήν Γιορτή τῆς Νίκης – 30 Αὐγούστου – τό μεγαλειῶδες Τουρκικό Ἔθνος καί μνημονεύουμε μέ ἔλεος καί εὐγνωμοσύνη τόν ἐπικεφαλῆς Τρανό Ἡγέτη Μουσταφά Κεμάλ Ἀτατούρκ, τούς συμπολεμιστές του καί ἅγιους μάρτυρές μας»!!! (30/8/2013)
Ἀναλόγου θράσσους ἦταν καί στό σχόλιο κάποιου Μουσταφά Σάργκο, ἐπικεφαλῆς τῆς Νεολαίας Ξάνθης τοῦ τουρκο-κόμματος DEB. Θά ἐπιμείνω ὅμως στήν ΤΕΞ, ἡ ὁποία διεκδικεῖ καί τήν «δικαίωσή της» στά εὐρωπαϊκά δικαστήρια, προσφεύγοντας κατά τῆς ἀπαγόρευσης τῆς λειτουργίας της. Μόνο τό μήνυμά της αὐτό νά διαβάσεις, καταλαβαίνεις τί ρόλο παίζει καί ποιά συμφέροντα ἐξυπηρετεῖ. Μᾶς φτύνει μέσα στήν πατρίδα μας, ἐπιχαίρει γιά τήν πιό μαύρη στιγμή τῆς νεότερης Ἱστορίας μας καί πασχίζει νά πείσει ὅτι ἔτσι ἐκφράζει «τήν μειονότητα». Ἄραγε πόσοι μουσουλμάνοι γνωρίζουν καί κατανοοῦν τό ποῦ τό πάει ὁ σύλλογος;

Θά πεῖ βέβαια κάποιος ὅτι ἐντάξει, μιά ἀνακοίνωση στό Facebook δέν εἶναι καί τίποτε τό φοβερό. Λάθος! Φέτος μπῆκε στό Facebook, τοῦ χρόνου θά γίνει στά μουλωχτά μιά ἐκδήλωση τιμῆς, τήν ἑπόμενη χρονιά θά διοργανώσουν πανηγυρική συναυλία στήν κεντρική πλατεία.
Γιατί ὄχι;
Ποιός θά τούς ἀμφισβητήσει τό «κεκτημένο»;

 Eφ. Αντιφωνητής 16/9/2013

Σχόλιο ιστολογίου:  

Το ερώτημα που θέτει ο "Αντιφωνητής" δεν είναι ούτε φανταστικό, ούτε ειρωνικό. Είναι απολύτως πραγματικό και κακώς δεν τέθηκε με τα ονοματεπώνυμα των "υπευθύνων":

Ποιός θα αμφιβητήσει στους τουρκοπράκτορες Γκρίζους Λύκους μία τιμητική εκδήλωση (στην πλατεία κάποιου χωριού ή πόλης της Θράκης) του Κεμάλ Ατατούρκ για την σφαγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας;

Μήπως ο "πατριώτης" Σαμαράς θα τολμήσει να τους αρνηθεί;
Μήπως ο "σοσιαλιστής" Βενιζέλος θα τους πει όχι;
Μήπως ο "ανθρωπιστής" Τσίπρας θα αρνηθεί στο τουρκικό προξενείο να τιμηθεί ο Κεμάλ;
Μήπως ο "σοβαρός" Κουβέλης θα σηκώσει το ανάστημά του για να υπερασπισθεί τους νεκρούς μίας Ελληνικής γενοκτονίας;

Η απάντηση είναι γνωστή σε όλους, αφού ΚΑΝΕΝΑΣ συστημικός ελληνόφωνος και ελληνοκτόνος πολιτικός δεν θα υπερασπισθεί επίσημα την ελληνική ιστορία, τους έλληνες νεκρούς, τα ελληνικά δίκαια.

Και για όσους βιαστούν να "δούνε" κάποια προκατάληψη ή βιασύνη στο συμπέρασμα, ας προσέξουν τις ενίοτε θέσεις των πολιτικών αρχηγών, για να καταλάβουν το γιατί δεν πρόκειται οι φοβικοί έως εθελόδουλοι πολιτικοί να αντισταθούν σε ένα τέτοιο (ή οποιοδήποτε άλλο) παράλογο αίτημα από την πλευρά της Άγκυρας.

Εάν ισχύει το αντίθετο, οφείλουν ΟΛΟΙ τους να το αποδείξουν με έργα και όχι με λόγια και να θυμηθούν ότι οι μεγάλοι πολιτικοί ξεχώρισαν από τα ΟΧΙ που είπαν...



Σύμφωνα με το Σύνταγμα και το κοινοβουλευτικό πολίτευμα, αλλά και σύμφωνα με τη γνώμη σοβαρών συνταγματολόγων, κανείς δεν μπορεί να θέσει εκτός Βουλής το κόμμα της ΧΑ παρά μόνο ο λαός με την ψήφο του. Ο ίδιος ο λαός που την έστειλε εκεί, μόνο αυτός έχει το δικαίωμα να την αποσύρει από το Κοινοβούλιο.

Αν όμως μελετήσουμε την σύγχρονη μνημονιακή πρακτική που ακολουθεί το «συνταγματικό τόξο» με τις συνεχείς παραβιάσεις του Συντάγματος, την διακυβέρνηση της χώρας με έκτακτες αντισυνταγματικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου κ.λ.π., αρχίζουμε να προβληματιζόμαστε και δεν αποκλείουμε τίποτα.

Κατά τη γνώμη μας, όλα θα κριθούν από τις κρυφές δημοσκοπήσεις που θα περιέλθουν σε γνώση του «συνταγματικού τόξου» τις επόμενες μέρες. Αν οι δημοσκοπήσεις αυτές δείξουν σαφέστατη κατάρρευση της ΧΑ, τότε δεν πρόκειται να γίνει καμία κίνηση. Θα συνεχιστεί απλά να επισείεται ο κίνδυνος της έλευσης του φασισμού στην Ελλάδα.

Αν όμως οι δημοσκοπήσεις αυτές δείξουν τα ίδια περίπου, τα φημολογούμενα μέχρι τώρα κρυφά ποσοστά της ΧΑ, τότε δεν αποκλείεται το «συνταγματικό τόξο» να τα παίξει όλα για όλα, σε μια ευθεία σύγκρουση με την ίδια τη δημοκρατική νομιμότητα, προκειμένου να «επαναπατρίσει» στα κομματικά μαντριά τους ψηφοφόρους του. Προφανώς αντιλήφθηκε πως το μόρφωμα που εξέθρεψε για να τρομάξει τους αντιπάλους του μνημονίου, τελικά γρήγορα θα φάει τον ίδιο το δημιουργό του.

Αν γίνει όμως αυτό, δηλαδή αν τεθεί εκτός Βουλής η ΧΑ, τότε ανοίγει διάπλατα ο ολισθηρός αντιδημοκρατικός δρόμος για το μνημονιακό “συνταγματικό τόξο” να φιμώσει και να θέσει εκτός νόμου και άλλα…. «άκρα».

Πέτρος Χασάπης
  • Μηδέν βαθμούς ελευθερίας για την πολιτική «ελίτ» της χώρας 
  • Η realpolitik εντός της Ευρωζώνης και των Ενωσιακών Συνθηκών αποτελεί και την ultima ratio πολιτική συνθήκη για το μέλλον της χώρας και των πολιτών μας.
Του Σταύρου Καρβούνη

Με το δημόσιο χρέος των 322 δις € της χώρας να υψώνεται ως ογκόλιθος πάνω από την σημερινή πολιτική «ελίτ», κανείς δεν μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχος. Με την εθνική μας κυριαρχία να έχει συρρικνωθεί, αναπόφευκτα και οι βαθμοί ελευθερίας στην πολιτική διακυβέρνηση της χώρας έχουν μηδενιστεί. Στο Γενικό Λογιστήριο, κυριαρχεί βαριά η σκιά της τρόικα, ενώ έχουν ήδη εγκατασταθεί μονίμως στην πλατεία Συντάγματος. Τα άλλα Υπουργεία έχουν τα χέρια τους δεμένα καθώς ο προϋπολογισμός που διαμορφώνεται στηρίζεται στην βασική αρχή της κλειστής δημοσιονομικής πολιτικής, δηλαδή όσα έσοδα έχουμε τόσες δαπάνες διαμορφώνουμε.

Κανείς πλέον δεν είναι δυνατόν να ισχυριστεί σήμερα ότι μπορεί να διαμορφώσει πολιτικές ή να ασκήσει κυβερνητική εξουσία και κυριαρχία. Όποιο μέλος της σημερινής κατεστημένης πολιτικής «ελίτ» ισχυριστεί ότι είναι ελεύθερος να διαμορφώσει και να ασκήσει πολιτική στη χώρα μας, ανήκει στη χώρα της ουτοπίας. Το σιδερένιο τείχος του χρέους περιβάλλει ερμητικά μία περίκλειστη οικονομία και χώρα. Οι δημόσιοι πιστωτές, που διακρατούν και τη μέγιστη πλειοψηφία του συνολικού μας χρέους, συμπεριφέρονται ως οι νέοι επικυρίαρχοι σε μια ακυβέρνητη πολιτεία.

Μετάθεση του προβλήματος του χρέους ή «εξαφάνισή» του, ως δια μαγείας, αδύνατη. Όλες οι πολιτικές εξελίξεις που έχουν ήδη δρομολογηθεί θα κριθούν από τις γνωστές άγνωστες παραμέτρους του χρέους, το οποίο έχει πλέον φύγει από τα χέρια των ιδιωτών πιστωτών και έχει μεταβιβαστεί στους δημόσιους πιστωτές, δηλαδή τις χώρες μέλη της ευρωζώνης, τους θεσμικούς παράγοντες του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σύμφωνα με τους πίνακες του κατά Μάαστριχτ χρέους που δημοσιεύονται στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ, διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

Πρώτον, το 2009 από τα 299,68 δις € χρέος, μόνον το 8,34%, κατά προσέγγιση, ανήκε σε δημόσιους πιστωτές (Ασφαλιστικά Ταμεία και Τράπεζα της Ελλάδος) και το 91,66% στον ιδιωτικό τομέα.

Δεύτερον, το 2013 η δομή του χρέους αλλάζει δραματικά και σε συνολικό χρέος 322,50 δις €, το 68% ανήκει στους επίσημους (official) πιστωτές και το 32% στον ιδιωτικό τομέα.

Τρίτον, οι προβλέψεις που έχουν γίνει για το 2016 αναφέρουν κατά Μάαστριχτ χρέος 318 δις €, με 78,05% επίσημους πιστωτές και 18,52% ιδιωτικό τομέα. Γίνεται ακόμη λόγος για το 2020, για χρέος 322 δις € περίπου, με επίσημους πιστωτές 90% και ιδιωτικό τομέα 10%.

Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις Σταϊκούρα που είχαν γίνει στη Βουλή ότι: 

«Με τη διαδικασία του PSI το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους είναι πλέον στα χέρια των εταίρων και του Ευρωσυστήματος και μόνον 29,5 δισ. ευρώ βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών πιστωτών, καθώς και 28 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ». 
Όλα πλέον έχουν κριθεί και το μέγεθος και η σύνθεση του χρέους σήμερα καθώς και η εξέλιξή του είναι οι γνωστοί άγνωστοι προσδιοριστικοί παράγοντες για το μέλλον της χώρας και την τύχη του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Αναπόφευκτα οι εξελίξεις στη δομή του δημοσίου χρέους οδηγούν και τις πολιτικές θέσεις που διαμορφώνονται. Έτσι, αφενός στη σημερινή κυβέρνηση οφείλουν να αποδεχθούν ότι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για moratorium στις πληρωμές χρεολυσίων και τόκων, είναι εφικτή, αφού απέναντί μας, ως κύριοι πιστωτές μας είναι χώρες και θεσμοί της ευρωζώνης και άρα μπορούν να κατανοήσουν και να επιδείξουν αλληλεγγύη για τη δραματική κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας και της εθνικής και οικονομικής μας επιβίωσης. Και στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συμβιβαστούν με τη θέση της κυβέρνησης ότι η παραμονή της χώρας στο ευρώ και ο συμβιβασμός με τους εταίρους μας στην ευρωζώνη είναι η sine qua non συνθήκη για την βιωσιμότητα της οικονομίας και της κοινωνίας μας.

Ψευδαισθήσεις ότι η κρίση χρέους μπορεί να ξεπεραστεί μέσα από ανέφικτα πρωτογενή πλεονάσματα που η μόνη επίπτωση που θα έχουν είναι η απόλυτη εξαθλίωση και οικονομική καταστροφή της χώρας, πρέπει να εγκαταλειφθούν. Το γεγονός της χρεοκοπίας έχει επέλθει και θα πρέπει να διαπραγματευθούμε νέες συνθήκες για τη χώρα και το λαό μας. Από την άλλη πλευρά, ψευδαισθήσεις ότι δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει τους μνημονιακούς νόμους, θα καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις και θα διαπραγματευθεί το χρέος με στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, θυμίζουν όνειρα θερινής νύχτας.

Η μείωση του ιδιωτικού χρέους έχει γίνει και το επίσημο χρέος χωρίζεται πλέον σε δύο κατηγορίες: (α) στο χρέος προς την ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και τους άλλους μηχανισμούς στήριξης της ευρωζώνης και (β) στο χρέος προς τις άλλες χώρες μέλη της ευρωζώνης. Η πρώτη κατηγορία είναι διαπραγματεύσιμη, η δεύτερη δεν είναι. Κατά συνέπεια ήδη έχει διαμορφωθεί έδαφος για περαιτέρω μείωση του χρέους, όμως, αυτό δεν μπορεί να γίνει με λεονταρισμούς όπως ότι: «εμείς το μόνο χρέος που αναγνωρίζουμε είναι το χρέος απέναντι στον ελληνικό λαό να ζει με αξιοπρέπεια». Λεόντειος συμφωνία είτε σε βάρος της χώρας μας είτε σε βάρος των άλλων χωρών μελών της ευρωζώνης δεν μπορεί να είναι βιώσιμη.

Η realpolitik εντός της Ευρωζώνης και των Ενωσιακών Συνθηκών αποτελεί και την ultima ratio πολιτική συνθήκη για το μέλλον της χώρας και των πολιτών μας. 





Πηγή: Πυγμή 





Οι Γερμανοί ψηφίζουν δύο φορές

Το εκλογικό σύστημα της Γερμανίας θεωρείται ιδιαίτερα περίπλοκο αλλά θεωρείται και δίκαιο, καθώς διατηρεί ισορροπία μεταξύ της λογικής του "ο νικητής τα παίρνει όλα" και της αντιπροσωπευτικότητας, η οποία επιτρέπει την συμμετοχή μικρότερων κομμάτων τόσο στο Κοινοβούλιο όσο και στις κυβερνήσεις.

Αν λοιπόν το σύστημα ακολουθούσε το προεδρικό μοντέλο, το πιθανότερο είναι ότι η 'Αγγελα Μέρκελ θα πήγαινε σήμερα για περίπατο στην εξοχή αντί να αγωνιά για το αποτέλεσμα και για το με ποιον μπορεί να αναγκαστεί αύριο να συμμαχήσει.

Πίσω από το «παραβάν», ο Γερμανός ψηφοφόρος έχει δύο σταυρούς: έναν για τον υποψήφιο της περιοχής του - η Γερμανία έχει 299 περιφέρειες - και έναν για το κόμμα της επιλογής του. Με τον πρώτο σταυρό διασφαλίζεται η αντιπροσώπευση όλων των περιφερειών στο συνολικά 598 εδρών ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο, ενώ με το όριο του 5% για να μπει ένα κόμμα στην Βουλή, στόχος είναι να αποκλείονται τα εξτρεμιστικά - συνήθως μικρά - κόμματα, όπως το φασιστικό NDP. Η δεύτερη και κρισιμότερη ψήφος δίδεται σε ένα από τα, 34 φέτος, υποψήφια κόμματα.

Τα κόμματα καταρτίζουν λίστες υποψηφίων για κάθε ένα από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια και οι βουλευτές εκλέγονται από την κορυφή προς το τέλος της λίστας, ανάλογα με την δύναμη των κομμάτων. Το κόμμα λοιπόν με τις περισσότερες ψήφους εξασφαλίζει και τους περισσότερους βουλευτές. Το σύστημα ασφαλώς περιπλέκεται όταν δεν υπάρχει «ισορροπία» μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης ψήφου, όταν δηλαδή οι εκλέκτορες επιλέγουν δύο διαφορετικά κόμματα. Όταν ένα κόμμα εξασφαλίσει περισσότερους βουλευτές στην πρώτη ψήφο από ό,τι στην δεύτερη, αυτοί οι βουλευτές προστίθενται στο σύνολό του, με αποτέλεσμα ο αριθμός 598 για το σύνολο των μελών της Μπούντεσταγκ να αυξάνεται. Είναι χαρακτηριστικό ότι η απερχόμενη Βουλή είχε 620 βουλευτές. Το σύστημα ωφελούσε προφανώς το πρώτο κόμμα, με αποτέλεσμα το Συνταγματικό Δικαστήριο να προχωρήσει σε ρύθμιση, η οποία προβλέπει ότι, όταν κάποια κόμματα κερδίζουν επιπλέον έδρες, τα υπόλοιπα «αποζημιώνονται» και αυτά με έξτρα έδρες. Είναι χαρακτηριστικό ότι, αν ένα κόμμα εκλέξει κάποιους βουλευτές από την πρώτη σταυροδοσία αλλά δεν καταφέρει να συγκεντρώσει το 5% σε ομοσπονδιακό επίπεδο, οι βουλευτές διατηρούν την έδρα τους, αλλά συνιστούν πολιτική ομάδα και όχι κόμμα.

Κυβέρνηση σχηματίζει όποιο κόμμα συγκεντρώσει το 50%+1 του συνόλου των βουλευτών της Μπούντεσταγκ.

Το εκλογικό σύστημα καθιστά πολύ δύσκολο τον σχηματισμό μονοκομματικής κυβέρνησης. Στα τελευταία 56 χρόνια αυτό έχει συμβεί μόλις μία φορά, για αυτό και τα κόμματα σχεδόν απαιτείται να δηλώνουν κατά την προεκλογική περίοδο με ποιο από τα άλλα κόμματα σκοπεύουν να συνεργαστούν.

Λόγω των επιπλέον εδρών και του ορίου του 5%, ο/η καγκελάριος (δηλ. τα κόμματα που τον/την στηρίζουν) μπορεί να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στην Βουλή ακόμη και με ποσοστό κάτω του 50%. Όσο λιγότερα κόμματα εξασφαλίσουν την είσοδό τους στην Βουλή, τόσο μικρότερο ποσοστό χρειάζεται ένας συνασπισμός για να σχηματίσει κυβέρνηση. Έτσι εξηγείται εν μέρει και η μεγάλη ανησυχία της κυρίας Μέρκελ για το ενδεχόμενο να λάβουν το πολυπόθητο 5% οι ευρωσκεπτικιστές της Εναλλακτικής για την Γερμανία.

Αύριο οι αρχηγοί των κομματικών συνασπισμών θα συναντηθούν προκειμένου να αποφασίσουν πώς θα κινηθούν, καθώς δεν υπάρχουν διερευνητικές εντολές. Οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης και την κατάρτιση της προγραμματικής συμφωνίας συνήθως διαρκούν από τέσσερις έως και οκτώ εβδομάδες. Όταν ολοκληρωθούν, η Βουλή συνεδριάζει προκειμένου να εκλέξει τον Καγκελάριο.

«Ο κοιμώμενος γίγαντας ξυπνάει», είναι το σύνθημα του «κόμματος» της αποχής, που προπαγανδίζει την περιφρόνηση προς την εκλογική διαδικασία και φαίνεται να κερδίζει όλο και μεγαλύτερη προσοχή, ιδιαίτερα στους κύκλους των διανοουμένων. Το «κόμμα» έχει ακόμη και γραφεία, με κεντρική έδρα την Κολωνία και επικεφαλής τον ιδρυτή του, τον 72χρονο Βέρνερ Πέτερς, ο οποίος διευθύνει ξενοδοχείο, γράφει βιβλία και διοργανώνει φιλοσοφικές βραδιές. Η ιδέα ξεκίνησε το 1998, αλλά μόνο τα τελευταία δύο-τρία χρόνια καταφέρνει να προσελκύσει ευρύτερο ενδιαφέρον. «Έφθασε η ώρα. Οι Γερμανοί έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα κόμματα δεν ενδιαφέρονται για τις επιθυμίες τους, αλλά μόνο για τις επιθυμίες των μηχανισμών τους», είπε ο κ. Πέτερς πρόσφατα σε συνέντευξή του στο Spiegel.

Στη Γερμανία η προσέλευση στις κάλπες μειώνεται συστηματικά - από 82% το 1998 έφθασε στο 70.8% το 2009. Όπως και στις τελευταίες εκλογές έτσι και στις σημερινές, ο αριθμός των πολιτών οι οποίοι δεν θα ψηφίσουν αν και το δικαιούνται θα ξεπεράσει τον αριθμό εκείνων οι οποίοι θα ψηφίσουν το πρώτο κόμμα. Ήδη η εταιρεία δημοσκοπήσεων Forsa έχει προειδοποιήσει για νέο ρεκόρ αποχής, με ποσοστά προσέλευσης κάτω του 70%.

Παλιότερα οι ψηφοφόροι που απείχαν ήταν οι φτωχότεροι και εκείνοι με το χαμηλότερο επίπεδο μόρφωσης - είναι χαρακτηριστικό ότι τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι το 41% των ανέργων δεν ψηφίζει. Σε αυτούς προστίθενται τώρα οι μορφωμένοι και οι ευκατάστατοι, οι οποίοι έρχονται να απενοχοποιήσουν την μέχρι πρότινος ντροπιαστική για τους Γερμανούς αποχή. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας της εταιρείας INSA, μόλις ένα 7% δηλώνει ότι θα αντιμετωπίσει την κριτική του περιβάλλοντός του αν δεν πάει να ψηφίσει, ενώ το 57% δηλώνει ότι οι φίλοι και οι συγγενείς του αδιαφορούν για το εάν συμμετείχε ή όχι στην εκλογική διαδικασία. Πρόσφατα ο Πρόεδρος της Μπούντεσταγκ Νόρμπερτ Λάμερτ έκανε λόγο για έναν νέο τύπου «αλαζόνα της αποχής», ο οποίος δεν ζει από προνοιακά επιδόματα, δεν παραπονιέται για τις ευκαιρίες που του στέρησαν οι πολιτικοί και η κοινωνία, αλλά περνάει τον χρόνο του δίνοντας συνεντεύξεις στην τηλεόραση. 

Από την πλευρά του ο Γερμανός φιλόσοφος Πέτερ Σλότερντικ δήλωσε ότι δεν γνώριζε πότε ακριβώς διεξάγονται οι εκλογές. Το μήνυμα των μη-ψηφοφόρων είναι , κατά τη γνώμη του, «όλοι είναι ηλίθιοι - εκτός από μένα».

Πηγή: Παραπολιτικά


-->
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Ορισμένα γεγονότα μπορούν ασφαλώς να χαρακτηρισθούν ως εντελώς τυχαία, μάλλον συμπωματικά και κακώς παρεξηγήσιμα – όπως, για παράδειγμα, η στυγνή και εν ψυχρώ δολοφονία του άτυχου νέου από μέλος της άκρας δεξιάς, ακριβώς την εβδομάδα των κινητοποιήσεων.

Την εβδομάδα λοιπόν των διαδηλώσεων και των απεργιών των Ελλήνων, εναντίον των παλαιοτέρων, καθώς επίσης των νέων εγκληματικών μέτρων λιτότητας – τα οποία θα επιβληθούν από την Τρόικα που, επίσης συμπωματικά, επισκέπτεται την Ελλάδα αμέσως μετά.

Οφείλει όμως να είναι κανείς φιλύποπτος και να μην αποδέχεται τόσο εύκολα τις συμπτώσεις, ειδικά σε τέτοιες χρονικές περιόδους – πόσο μάλλον όταν ακούει τον πρωθυπουργό να λέει ότι, “υπάρχει ανάγκη για ενότητα κατά του ναζισμού” (ενώ γνωρίζει προφανώς πολύ καλά πως οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους Γερμανούς, δεν ήταν ποτέ οπαδοί τέτοιων «σιχαμερών» οργανώσεων).

Από όσα εμείς τουλάχιστον γνωρίζουμε, δεν έχει αναφερθεί ανάλογα, δεν έχει απαιτήσει δηλαδή την ενότητα των Ελλήνων απέναντι στην επίθεση των ξένων «εισβολέων» - παρά το ότι ήταν προεκλογικά αντίθετος στα μέτρα που ήθελαν να επιβάλλουν, αλλάζοντας δυστυχώς τοποθέτηση, όταν κατέλαβε την εξουσία (δεν σεβάστηκε ούτε μία από τις δεκαοκτώ βασικές προεκλογικές του δεσμεύσεις – με τις οποίες «υπεξαίρεσε» την ψήφο των Ελλήνων, όπως αρκετοί άλλοι προκάτοχοι του).

Από την άλλη πλευρά δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει πως, μετά την ψυχρή δολοφονία, όποιος τάσσεται υπέρ της πατρίδας του, θεωρείται εθνικιστής - οπότε οπαδός της άκρας δεξιάς και επομένως συνένοχος της στυγνής εκτέλεσης του νεαρού άνδρα. Προφανώς βέβαια, με κριτήριο τη «συλλογική ευθύνη» – η οποία όμως δεν είναι χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας αλλά, αντίθετα, των απολυταρχικών πολιτευμάτων.

Οι «πατριώτες» λοιπόν, άρα και αυτοί που αντιτίθενται στην εισβολή του ΔΝΤ και της Γερμανίας, είναι «εν δυνάμει» οπαδοί της συγκεκριμένης εγκληματικής οργάνωσης – εθνικιστές, ρατσιστές, κοινοί εγκληματίες και περιθωριακοί, οπότε είτε πρέπει να διώκονται ποινικά, είτε να πάψουν να «διακατέχονται» από τέτοιου είδους «αγκυλώσεις». Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, τα εξής:

(α) Όταν τα οικονομικά μεγέθη μίας χώρας είναι φυσιολογικά, τότε η πολιτική δεν αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα, όσον αφορά τη διακυβέρνηση. Εάν τυχόν διαπιστώσει «ανησυχία» στο λαό, «μοιράζει» κάποιες υποσχέσεις και αυξάνει τους μισθούς ή τις συντάξεις – είτε κλιμακώνοντας τους φόρους, είτε δανειζόμενη, αφού δεν έχει δικά της χρήματα. Επομένως, η ανησυχία «αμβλύνεται» και δεν απειλείται η Δημοκρατία, η ησυχία, η τάξη και η ασφάλεια.

(β) Όταν τώρα τα οικονομικά μεγέθη μίας χώρας δεν είναι καθόλου καλά, αλλά διαθέτει ισχύ, τότε εξισορροπεί την αδυναμία της για κοινωνικές παροχές, με την «επίκληση» εξωτερικών εχθρών – τρομοκρατών, εγκληματικών καθεστώτων κοκ., στα οποία κηρύσσει τον πόλεμο. Πρόσφατο παράδειγμα οι Η.Π.Α., οι οποίες έχουν βυθιστεί στη μεγαλύτερη ίσως οικονομική κρίση της ιστορίας τους, με κίνδυνο κατάρρευσης ακόμη και του νομίσματος τους.

(γ) Στην περίπτωση όμως που μία χώρα ευρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, έχοντας παραδώσει την εθνική της κυριαρχία και μη διαθέτοντας στρατιωτική ισχύ, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα.

Ειδικότερα, οι πολίτες ενός τέτοιου κράτους παύουν να σέβονται την εξουσία, τοποθετούνται εχθρικά απέναντι της, αναζητούν τους υπευθύνους των δεινών τους, απαιτούν την παραδειγματική τιμωρία τους, διαμαρτύρονται, απεργούν, εξεγείρονται κοκ. – με αποτέλεσμα να απειλείται η σωματική ακεραιότητα των πολιτικών, η Δημοκρατία, η ησυχία, η τάξη και η ασφάλεια.

Ο μοναδικός τρόπος τώρα για να μπορέσει η πολιτική να χειρισθεί τα προβλήματα που δημιουργούνται, είναι η επίκληση εσωτερικών εχθρών – τρομοκρατών, εγκληματικών οργανώσεων κλπ. Με τον τρόπο αυτό αποκτά τη δυνατότητα να «πουλήσει προστασία» και ασφάλεια στους πολίτες, οι οποίοι τότε είναι πρόθυμοι να φορολογηθούν ακόμη περισσότερο – επομένως, να συνεχίσουν να υποφέρουν μη εξεγειρόμενοι.

Φυσικά για να το επιτύχει, «στρατολογεί» όλα τα ΜΜΕ της χώρας της – κάτι όχι και τόσο δύσκολο, αφού διακινδυνεύει και η δική τους εξουσία. Διακινδυνεύει επίσης η ασφάλεια τους, όπως δυστυχώς και η «σωματική ακεραιότητα» των πολιτικών – με δεδομένη τη συμμετοχή των περισσοτέρων στην αντισυνταγματική παράδοση της εθνικής κυριαρχίας στους ξένους εισβολείς.

Ολοκληρώνοντας, επειδή πιστεύουν οι πολίτες πως το τίμημα που απαιτείται από την πολιτική τους ηγεσία, για να συνεχίσουν «να έχουν την ησυχία τους», αξίζει μεγαλύτερες θυσίες εκ μέρους τους, αποδέχονται τη «νέα τάξη πραγμάτων» (την επιβολή δηλαδή των νέων μέτρων λεηλασίας τους και την απολυταρχική ηγεμονία των ξένων «εισβολέων»), πειθαρχούν ξανά, γίνονται υπάκουοι και παύουν εντελώς να διαμαρτύρονται – αιτιολογώντας την όχι και τόσο θαρραλέα συμπεριφορά τους, με την πίστη τους προς τη Δικαιοσύνη και στη Δημοκρατία, η οποία δήθεν απειλείται και πρέπει να προστατευθεί.

Πηγή Analyst

Γράφει ο Χριστόδουλος Κ.Γιαλλουρίδης

Δημιουργείται ένα πρόβλημα κρίσης ταυτότητας των Νεοελλήνων, στην αναζήτηση της οποίας, πολλοί άνθρωποι και κυρίως νέοι προσφεύγουν στην Χρυσή Αυγή γιατί το συμβατικό σύστημα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, απέτυχε να αρθρώσει, να στηρίξει, να προβάλει και να πραγματώσει τις αναζητήσεις και τις προσδοκίες τους. Εφόσον υπάρχει ζήτημα ταυτότητας, υπάρχει πρόβλημα ετερότητας, δηλαδή αποδοχής του άλλου.

Η δολοφονία του νεαρού μουσικού στο Κερατσίνι ήταν ένα αναμενόμενο να συμβεί τυχαίο γεγονός. Κάποια στιγμή θα είχαμε από την δράση των επιθετικών ομάδων εφόδου της Χρυσής Αυγής ένα θάνατο, ο οποίος θα συγκλόνιζε την χώρα. Έχει σημασία λοιπόν να δούμε, όχι μόνο το γεγονός αυτό καθ' εαυτό της εγκληματικής ενέργειας, αλλά κυρίως τα αίτια που προκάλεσαν την γέννηση και εξέθρεψαν το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής.

Εάν δεν μπορέσουμε να αντικρίσουμε τα γενεσιουργά αίτια του φαινομένου, δεν θα μπορέσουμε να συλλάβουμε τις διαστάσεις του γεγονότος της πόλης, δηλαδή τον τρόπο συγκρότησης και δημοκρατικής οργάνωσης του συλλογικού μας βίου. Γιατί είναι σαφές πως δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά για μια θρυαλλίδα, η οποία συνέβη αναμενόμενα ως προϊόν της επιθετικής αποθράσυνσης και της εξόφθαλμης πλέον λειτουργίας της απονομιμοποιητικής δύναμης για την δημοκρατία, Χρυσής Αυγής.

Ταυτόχρονα όμως, εξετάζοντας τα γενεσιουργά αίτια πρέπει να αντικρίσουμε και το φαινόμενο της «νομιμοποίησης» της Χρυσής Αυγής σε ένα για τα δεδομένα αυτού του πολιτικού σχηματισμού, προκλητικά μη αναμενόμενο σοβαρό ποσοστό επιρροής στο εκλογικό σώμα. Γιατί πολλοί Έλληνες, άνθρωποι του διαλόγου, της δημοκρατίας, της διαλεκτικής σκέψης πίστεψαν στο φαινόμενο και στις ιδέες που προβάλλει η Χρυσή Αυγή σε σχέση με το έθνος, την ταυτότητα των Ελλήνων και την επιβίωση της χώρας και ταυτίστηκαν με την δυναμική εμφάνιση μιας νέας κατάστασης που θα αντικαθιστούσε το παλιό, το φθαρμένο, το ανίκανο, το διεφθαρμένο, το αδιάφορο για την χώρα και τα προβλήματα των ανθρώπων;
Εδώ, εξετάζοντας το φαινόμενο της γέννησης και ανάπτυξης του εν λόγω μορφώματος, το πρώτο που διαπιστώνουμε συνίσταται στο ότι το εκλογικό σώμα που πιστεύει σε αυτούς, δεν επηρεάζεται από το γεγονός πως δεν υιοθετούν την δημοκρατική αρχή και πολύ περισσότερο τις αξίες της δημοκρατίας. Γιατί ακριβώς πολλοί Έλληνες πιστεύουν πως η Μεταπολίτευση ως δημοκρατικός εκσυγχρονισμός στην Ελλάδα απέτυχε.

Δηλαδή, η φτωχοποίηση της Ελλάδος, η διεθνής ταπείνωση και ο διασυρμός των Ελλήνων, η εγκατάλειψη των ζητημάτων που άπτονται της εθνικής κυριαρχίας, της υπεράσπισης της ιστορίας και της προοπτικής του Ελληνισμού σε αυτή την κρίσιμη περιοχή του κόσμου και η εγκατάλειψη της κλασσικής μας παιδείας, εμφανίζοντάς την στην πράξη ως νεκρή και απαρχαιωμένη, προκάλεσε σαφώς μια απαξίωση της ταυτότητας που συνυφαίνεται με την υπαρξιακή προοπτική του Νεοέλληνα, δηλαδή την δυνατότητά του να συνεχίζει ως πολιτισμική οντότητα συγκροτημένη και δημιουργική σε αυτό τον ταραγμένο και συγκρουσιακό γεωπολιτικό χώρο.

Επομένως, δημιουργείται ένα πρόβλημα κρίσης ταυτότητας των Νεοελλήνων, στην αναζήτηση της οποίας, πολλοί άνθρωποι και κυρίως νέοι προσφεύγουν στην Χρυσή Αυγή γιατί το συμβατικό σύστημα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, απέτυχε να αρθρώσει, να στηρίξει, να προβάλει και να πραγματώσει τις αναζητήσεις και τις προσδοκίες τους. Εφόσον υπάρχει ζήτημα ταυτότητας, υπάρχει πρόβλημα ετερότητας, δηλαδή αποδοχής του άλλου. Αυτό σημαίνει μια ολοκληρωτική σκέψη απόρριψης της αντίθετης άποψης, ιδεολογίας, γνώμης, προσέγγισης ή και φυλής, όπως αυτή της Χρυσής Αυγής.

Η ετερότητα λοιπόν σημαίνει την δημοκρατική σύζευξη των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν εκπαιδευθεί στο δημοκρατικό γίγνεσθαι, δηλαδή στον τρόπο συγκρότησης του συλλογικού βίου, στο να αποδέχονται τις άλλες απόψεις και να πραγματώνουν τον διάλογο για την σύνθεση των ιδεών. Η απόρριψη του άλλου εφόσον είναι και άλλης φυλής και η έμπρακτη εναντίωση προς την ύπαρξη ή παρουσία του, δημιουργεί φαινόμενα ρατσισμού, ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας και επιθετικής τάσης εν γένει.

Βιώνουμε λοιπόν μια στιγμή διαρκούς μετάβασης από το παλιό στο καινούργιο, που είναι ακόμη απροσδιόριστο και που πρέπει για να το αντικρύσουμε και να το σχηματίσουμε, να εγκύψουμε στο παρελθόν, να αναζητήσουμε απαντήσεις στο πως οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση αλλοτρίωσης, αλλοίωσης των βασικών διαστάσεων της δημοκρατικής συγκρότησης της χώρας που εκδηλώνεται ακριβώς σε αυτή την δυναμική εμφάνιση ενός μορφώματος που προσιδιάζει σε νεοναζιστικά πρότυπα, διεκδικώντας την εξουσία ή την μεγιστοποίηση της επιρροής στην χώρα.

Οφείλουμε να ασχοληθούμε με την διάρθρωση αυτών των παρακμιακών, εκφυλιστικών φαινομένων που εξέθρεψαν πολιτικούς σχηματισμούς, όπως η Χρυσή Αυγή, εξυγιαίνοντας την δημοκρατία στην χώρα που την γέννησε, δηλαδή την συγκρότηση του συλλογικού μας βίου.

Το βασικό πρόβλημα που εμφιλοχωρεί εν Ελλάδι και που άπτεται προβλημάτων του Ελληνισμού, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στην Κύπρο, είναι πέραν της διαφθοράς και της ανεπάρκειας των ηγεσιών, η απουσία προτύπων για την κοινωνία και τους νέους μας. Αυτό σημαίνει πως το σύστημα αξιών που διαπλάθει την νεολαία, την προσανατολίζει σε ένα εθνικό, δημοκρατικό γίγνεσθαι, όπου η ταυτότητά μας είναι η σύνθεση ενός πολιτισμικού πλούτου σε μια ιστορική διαδρομή χιλιετηρίδων, αυτή λοιπόν η απουσία προτύπων και η διάρρηξη του αξιακού συστήματος της χώρας, της κοινωνίας, οδηγεί τους ανθρώπους, τους νέους, τους πολίτες στην αναζήτηση εκείνων των πολιτικών δυνάμεων ή σχηματισμών που τους δίνουν διέξοδο σε αυτό τον πόνο ψυχής της ανυπαρξίας τους ως ατόμων και ως συλλογικού εθνικού υποκειμένου.

Παράλληλα, το φαινόμενο της βίας έχει πολλά επίπεδα, διαστάσεις και μορφές. Καταρχάς, είναι η βία που ασκήθηκε δολοφονικά απέναντι στον νεαρό μουσικό στο Κερατσίνι. Μια δολοφονία, η οποία θα επερχόταν ως αναμενόμενο, τυχαίο γεγονός κάποια στιγμή. Όμως σε παράλληλο επίπεδο, υπάρχει η καταστροφική βία και μανία των λεγόμενων κουκουλοφόρων, οι οποίοι από ένα τμήμα των πολιτικών δυνάμεων του τόπου εδώ και πολλά χρόνια, με το σύνθημα μιας «αριστερίστικης προσέγγισης της νόμιμης – δίκαιης βίας», καταστρέφουν επιχειρήσεις και περιουσίες πλήττοντας ανθρώπους.

Ταυτόχρονα, βρίσκεται εδώ και πολλές δεκαετίες, για να μην πούμε από τον Καποδίστρια και εντεύθεν με μικρές εξαιρέσεις – οάσεις, η διάσταση της κρατικής βίας, όχι ως νομιμοποιημένης άσκησης εξουσίας, αλλά ως ανικανότητας και διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού και του κράτους, που παράγει εξόφθαλμα ανισότητα, φόβο και αδιέξοδα παντού. Αυτή η κατάσταση τα τελευταία τριάντα και πλέον χρόνια έχει γιγαντωθεί και γίνεται την τελευταία περίοδο της μεγάλης κρίσης, δια γυμνού οφθαλμού ορατή στον κάθε ένα.

Σύναυτα, βιώνει κανείς την αθλιότητα των τηλεμαχιών, όπου οι άνθρωποι που εκπροσωπούν το λεγόμενο συνταγματικό τόξο στο πολιτικό σύστημα της χώρας, αντί να εγκύψουν με την αναμενόμενη αυτοκριτική και διαλεκτική προσέγγιση των πραγμάτων στους μεταξύ τους διαλόγους, συνεχίσουν να κοκορομαχούν, προσβάλλοντας την αισθητική, την λογική και τον πολιτισμό μας.

Εάν, δεν προσεγγίσουμε το πρόβλημα της δημοκρατίας μας ως ένα ζήτημα πολιτισμού, δηλαδή διαλόγου και θέλησης να υπηρετήσουμε όλοι το εθνικό συμφέρον της χώρας, πράγμα που σημαίνει πατριωτική προσέγγιση της πολιτικής, εάν δεν προχωρήσουμε άμεσα σε μια επιστροφή στην κλασσική ιδέα της μόρφωσης των παιδιών μας, δηλαδή ενίσχυση της ιστορίας και αρχαιογνωσίας ως ζώσας προσέγγισης του κόσμου, εάν δεν δώσουμε πρότυπα στην νεολαία και την κοινωνία μας από τους αγώνες, τις θυσίες και τις λαμπρές νίκες στον πνευματικό, πολιτικό και στρατιωτικό τομέα της χώρας, τότε ουσιαστικά δεν πρόκειται να διορθώσουμε τίποτα.

Οι Χρυσές Αυγές θα επιστρέφουν και θα αναζωογονούνται γιατί οι άνθρωποι αναζητούν ταυτότητα, περηφάνια και αξιοπρέπεια, την οποία είναι υποχρεωμένη να τους δώσει η δημοκρατία. Εάν αυτή αποτύχει, θα την αναζητήσουν αλλού.

Εν τέλει, είμαστε υποχρεωμένοι να πραγματώσουμε μια δημοκρατική επανάσταση δομικών αλλαγών, που θα μας επιτρέψουν να κοιτάξουμε το μέλλον περήφανα, να ξαναβρούμε την αξιοπρέπεια, τον αυτοσεβασμό και κυρίως να σταματήσουμε να σερνόμαστε πίσω από την ιδέα μιας πραγματικότητας των επόμενων δόσεών μας.

Αυτό για να γίνει, πρέπει η ηγεσία του τόπου να πιστέψει πως δεν επιλύεται η οικονομική κρίση με λογιστικές εξισώσεις ή καταγραφές των οικονομικών δεδομένων, αλλά με την στρατηγική της ανάκαμψης μέσα από τον πολιτισμό και την συνειδητοποίηση πως το γεγονός της πόλης σημαίνει το συνανήκειν σε ένα έθνος ιστορικό, που είναι ταγμένο να ζήσει, να προοδεύσει και να υπάρχει όρθιο σε ένα ταραγμένο και άναρχο κόσμο.

Ο Χριστόδουλος Κ.Γιαλλουρίδης είναι Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Κοσμήτορας της Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου