Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Μαΐ 2011

Κι ενώ βρισκόμαστε στα πρόθυρα του Αγίου Πέτρου, αφήνουμε τα λεπτά να κυλούν ως την ώρα που το δηλητήριο που βρίσκεται ήδη στις φλέβες μας επιφέρει το θάνατο.

Μια τέτοια ομαδική μαλάκυνση μόνο ένας συνδυασμός κορυφαίων ιστορικών αναλυτών και ψυχολόγων μπορεί να διαλευκάνει.

Τι περιμένουν οι επιφανείς επιχειρηματίες της χώρας; Τι περιμένουν οι πνευματικοί ταγοί της; Τι περιμένουν τέλος πάντων οι ισχυροί ιδιοκτήτες των ΜΜΕ;

Μήπως περιμένουν από τους 300 καλοαναθρεμμένους προνομιούχους προύχοντες της Βουλής να εγκαταλείψουν τους παχυλούς μισθούς και τα προνόμιά τους-εν μέσω εξαθλιωμένων ζητιάνων πολιτών- και να προσφύγουν σε εκλογές;

Τι περιμένουμε ΟΛΟΙ μας και δεν απαιτούμε εδώ και τώρα εκλογές, τη μόνη δημοκρατική διέξοδο, στο κολασμένο αδιέξοδο που μας οδηγεί μια τόσο επικίνδυνη κυβέρνηση;

Κι αν οι 300 χλιδάτοι της Βουλής, που έχουν βολέψει τα σόγια τους υπερασπίζονται το σάπιο Βυζάντιό τους, όλοι εμείς γιατί τους ανεχόμαστε;

Δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να δολοφονούμε το μέλλον μας κάθε μέρα που περνάει μ αυτό το πολιτικό προσωπικό.

Είναι εντυπωσιακή η παθητική στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, ο οποίος όπως ανέφερε πρόσφατο δημοσίευμα της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» λαμβάνει ως αποζημίωση 360.000 ευρώ το χρόνο-1000 ευρώ τη μέρα-και εξαντλείται σε αναποτελεσματικές πατρικές συμβουλές.

Όφειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να προκαλέσει εκλογές παραιτούμενος ΣΗΜΕΡΑ από τα καθήκοντά του, επικαλούμενος λόγους εθνικής επιβίωσης η νομιμοποίησης μιας κυβέρνησης που συνταγογραφεί ένα μετά το άλλο τα Μνημόνια στον κλινικά νεκρό ασθενή.

Η παραίτηση Παπούλια-στο χέρι του είναι να είναι ξανά υποψήφιος-οι εκλογές και η συμφωνία των πολιτικών αρχηγών στη δημιουργία μιας ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΡΙΣΤΩΝ είναι μια τελευταία σοβαρή προσπάθεια διάσωσης της χώρας.

Ανάλογα με τα ποσοστά που θα λάβουν τα κόμματα θα προτείνουν με υπευθυνότητα τους ΑΡΙΣΤΟΥΣ για την επάνδρωση των υπουργείων χωρίς απαραίτητα να είναι κομματικά τους στελέχη τα πρόσωπα που θα υποδείξουν.

Μόνο μια πανστρατιά των ΑΡΙΣΤΩΝ όπου κι αν βρίσκονται, πέρα από ιδεοληψίες και μικροκομματικές σκοπιμότητες μπορούν να διασώσουν τη χώρα.

Αλλά ακόμη κι αν αποτύχουν-αποτύχουμε, οφείλουμε να δοκιμάσουμε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, το τελευταίο σχέδιο διάσωσης της χώρας.

Αν έχει κανείς κάποιο καλύτερο, ας το προτείνει…

Όταν οι “Τόμσεν” ήρθαν στην Ελλάδα και έφεραν το Μνημόνιο, αν στα ψιλά γράμματα έγραφε για τις παρενέργειες της μη τήρησή του, δεν το είδε κανείς. Τότε η συζήτηση αφορούσε την απώλεια του “ιστορικού κεκτημένου” στην σπατάλη, που οι Έλληνες θεωρούν κάτι σαν κληρονομικό δικαίωμα. Την ευχέρεια, δηλαδή, να “φεσώνουν” ο ένας τον άλλον με άνεση.

Πριν τη δεκαετία του 1980, τα πράγματα ήταν μετρημένα και πιο φτωχικά. Ίσως για τους σημερινούς 60άρηδες ήταν και κάπως ξενέρωτα. Η πολιτική και κοινωνική ορθότητα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων συνοδευόταν από όσες αρχές και αξίες δεν εξευτέλισε η Χούντα. Σχεδόν καμμία από αυτές που είχαν απομείνει δεν άντεξε στην επιδρομή του “ψευτο-σοσιαλισμού”, την επέλαση των πρασίνων, η οποία τότε – Γιώργο – εξέφρασε με ετυμολογική γνησιότητα το “κράτος-λάφυρο”. Ήταν η εποχή του μπαλκονιού, των κολ ρουλέ, γνωστών ως “ζιβάγκο”, της Επάρατης Δεξιάς με την μαγαρισμένη ιδεολογία, ήταν η εποχή του Αντρέα (με “τ”). Ήταν η δεκαετία του 1980, κατά την οποία τα ιμάτια μοιράστηκαν και η δημοσιονομική λογιστική πήγε περίπατο. Θεσμοθετήθηκε η “ζωή με δανεικά” και τα πακέτα των Βρυξελλών μετέτρεψαν τα ταγάρια σε Μυκονιάτικα παρεό.

Το επικοινωνιακό ταλέντο του Αντρέα – θαυμαστής του οποίου δήλωνε ο Κώστας Καραμανλής δύο δεκαετίες αργότερα – επιτάχυνε τις εξελίξεις και εξέθρεψε την ηγεμονία του πράσινου κατεστημένου με το θυμικό και την τσέπη του νεοέλληνα. Γιατί από τεχνικές διακυβέρνησης και εθνικές επενδύσεις, ας μην το σκεφτόμαστε καλύτερα.

Τα χρόνια πέρασαν, χρειάστηκε ένα σκάνδαλο που συντάραξε – σε live σύνδεση – ολόκληρη την Ελλάδα (βέβαια τα δισ. του Κοσκωτά ήταν μάλλον πολιτικό χαρτζιλίκι, σε σχέση με όσα ακολούθησαν) προκειμένου η κεντροδεξιά να τεθεί σε τροχιά διακυβέρνησης. Με τα χίλια ζόρια. Τα χαρακτηριστικά της παρένθεσης 1990-1993 γνωστά σε όλους. Το νεο-ΠΑΣΟΚ επέστρεψε δριμύτερο γιατί οι λογαριασμοί ήταν ανοικτοί, ορίστηκε ο διάδοχος-διαχειριστής, επήλθε το συμμάζεμα και κουτσά-στραβά ξεκίνησε η πορεία προς τον εξευρωπαϊσμό.

Αργότερα, στην καρδιά της προηγούμενης – χαμένης για την Ελλάδα – δεκαετίας του 2000, η κεντροδεξιά σπατάλησε τη σύγχρονη ευκαιρία της να συμβάλει στον εκσυγχρονισμό της χώρας, και άνοιξε την πόρτα στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία με όχημα ένα κόμμα, που ήδη είχε ολοκληρώσει τον κύκλο του. Σήμερα, στην εποχή του ψευδο-ΠΑΣΟΚ, ο σοσιαλισμός αντικαταστάθηκε από την κοινωνική ευθύνη, οι συγκεντρώσεις από τις τηλεδιασκέψεις και τα καφενεία από τα wi-fi spots.

Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι ένας από τους λόγους που ο ΓΑΠ αποκλείει τις πρόωρες εκλογές είναι γιατί δεν γουστάρει να τεθεί και πάλι μπροστάρης του κόμματος που τυπικά ηγείται. Αναλογιστείτε πόσες φορές από τον Οκτώβριο 2009 έχει πει τη λέξη “ΠΑΣΟΚ”. Ελάχιστες. Είναι μάλλον απίθανο το 2013 να κατέβει στις εκλογές ως αρχηγός των παλαιο-πρασίνων, όπως εξίσου απίθανο είναι στις επόμενες εκλογές η έννοια “κόμμα εξουσίας” να έχει καταφέρει να διατηρήσει το νόημά της. Το ΠΑΣΟΚ και ο «πράσινος ήλιος» θα έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και στη θέση τους θα έχει αναπτυχθεί μία νέα, πολυσυλλεκτική, κεντρογενής, ουμανιστική θεώρηση, με σήμα την ελιά, το στάρι, ή ακόμη και δύο πουλιά που πετάνε… Πάνω εκεί στα όρια του απολιτίκ προοδευτισμού θα αναπτυχθεί η νέα Παπανδρεϊκή παντοδυναμία. Αριστερότερα θα βρίσκονται φίλιες δυνάμεις (του παλαιού ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου), δημοκρατικές δυνάμεις και άρματα πολιτών, ενώ από την άλλη μεριά, όλο και κάποια συμμαχία θα βρεθεί.

Πριν απ’ όλα όμως, θα πρέπει να μην ξεχάσει να σώσει τη χώρα. Αυτό απαιτεί two steps back από το πιο πάνω πολιτικό όνειρο, πίσω στην πεζή πραγματικότητα των ελλειμμάτων, του χρέους και των αποκρατικοποιήσεων που δεν προχωρούν.

Προς το παρόν ταξίδεψε στο Οσλο στο συνέδριο με θέμα “προοδευτική διακυβέρνηση” (έκανε και κάτι συζητήσεις για πετρέλαια, που “έσκασαν” στα site κατά τη διάρκεια της ημέρας), προετοιμάζοντας τα επόμενα βήματα. Πάντα σκέπτεται καλύτερα εκτός των τειχών. Ήθελε να αφήσει και το πεδίο ελεύθερο στον roomie να χαρεί τη δημοσιότητα. Γιατί από Δευτέρα, τα κεφάλια μέσα… Και αυτή τη φορά οι “Τόμσεν” δεν αστειεύονται…

  • Διακοπή της καταβολής των δόσεων από τον μηχανισμό στήριξης, νέες δραστικές περικοπές ή αναδιάρθρωση, είναι τα τρία σενάρια που δημοσιεύονται ως λύση για την Ελλάδα, σε άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσης της γερμανικής εφημερίδας Die Welt, το οποίο προβλέπει ότι το ελληνικό χρέος θα είναι κατά 13% υψηλότερο για το 2011, από αυτό που είχε συμφωνηθεί

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Κομισιόν "διόρθωσε αισθητά" τις προγνώσεις της για την εξέλιξη του ελληνικού χρέους.

Για το 2012 εκτιμάται ότι το ύψος του χρέους της Ελλάδας θα είναι κατά 17% υψηλότερο από το στόχο που συμφωνήθηκε πριν από ένα χρόνο στο μνημόνιο με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ. "Η υψηλότερη εκτίμηση μπορεί να προκαλέσει έναν πολιτικό και οικονομικό σεισμό" αναφέρεται σχετικά.

"Στην εαρινή πρόγνωση για όλες τις χώρες της ΕΕ, η Γενική Διεύθυνση Οικονομίας και Δημοσιονομικών προβλέπει για την Ελλάδα ότι στο τέλος του 2011 το χρέος θα είναι 157,7% του ΑΕΠ", γράφει το δημοσίευμα. Αυτό σημαίνει 13 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από όσα είχαν συμφωνηθεί στην αρχή του προγράμματος χορήγησης των 110 δισ βοήθειας, που προέβλεπε ως στόχο ένα ποσοστό 145%.

Για το 2012 η εκτίμηση είναι ότι το χρέος θα φράσει στο 166,1% του ΑΕΠ ενώ η αρχική εκτίμηση ήταν 149%.

Οι εμπειρογνώμονες της Γενικής Διεύθυνσης της Κομισιόν έχουν και την ευθύνη επιτήρησης του προγράμματος εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας. "Εάν οι εμπειρογνώμονες συμπεριλάβουν τη νέα αυξημένη κατά 17% εκτίμηση χρέους στην επικείμενη τέταρτη έκθεση του Ιουνίου θα έχουμε ένα πολιτικό πρόβλημα", σημειώνει το δημοσίευμα.

Ως εναλλακτικές επιλογές αναφέρει ότι θα είναι "διακοπή της καταβολής των δανείων, νέα δραστικά μέτρα περικοπών από την Αθήνα, ή αναδιάρθρωση".

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, κυβερνητικοί κύκλοι στο Βερολίνο είπαν στη "Welt Online" ότι "πρόκειται για πρόγνωση και όχι για την τέταρτη έκθεση προόδου".


Υπέρ της προσωρινής άρσης της Συνθήκης του Σένγκεν ετάχθησαν χθες με ευρεία συναίνεση οι υπουργοί Εσωτερικών των χωρών-μελών της ΕΕ, στη σύνοδο που πραγματοποίησαν σε περίπτωση απότομης και μεγάλης αύξησης κύματος μεταναστών προς της Ευρώπη καθώς και σε περίπτωση που μια χώρα-μέλος της Ε.Ε. αδυνατεί να ελέγξει τα σύνορά της με χώρες που δεν ανήκουν στην Ε.Ε.

Συγκεκριμένα οι 15 εκ των 27 υπουργών Εσωτερικών της Ε.Ε. υποστήριξαν τη συγκεκριμένη πρόταση. Ανάμεσά τους και η Γαλλία και η Ιταλία.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές της Ε.Ε. που διατηρούν την ανωνυμία τους, η Κύπρος ήταν η μόνη χώρα που εξέφρασε σαφώς την αντίθεσή της, ενώ το Βέλγιο, η Ισπανία και η Μάλτα εξέφρασαν επιφυλάξεις.

Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Γκίντο Βεστερβέλε, υπεραμύνθηκε της Συνθήκης του Σένγκεν τονίζοντας ότι «η ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών είναι ένα αγαθό που δεν μπορούμε να θυσιάσουμε για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους».

Η Δανία, η οποία προχτές δήλωσε ότι θα ξεκινήσει, το συντομότερο δυνατόν, ελέγχους στα μεθοριακά της περάσματα, προκαλώντας αντιδράσεις, υποχώρησε λέγοντας ότι δεν επιθυμεί να παραβιάσει τη Συνθήκη του Σένγκεν επισημαίνοντας ότι δεν επιδιώκει να επανεισαγάγει τους ελέγχους διαβατηρίων, αλλά ενισχυμένους τελωνειακούς ελέγχους με απώτερο σκοπό την πάταξη της εγκληματικότητας.

Στις 24 Ιουνίου η τελική απόφαση

Η πρόταση της συνόδου θα συζητηθεί και στις 24 Ιουνίου, ημέρα λήψης αποφάσεων. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, επεσήμανε ότι η Ελλάδα υποστηρίζει κάθε πρόταση που ενισχύει τη Συνθήκη του Σένγκεν, τονίζοντας ότι θα πρέπει να ληφθούν μέτρα τα οποία θα ενισχύσουν τις προσπάθειες των κρατών-μελών για τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε.

Ο Ούγγρος υπουργός Εσωτερικών Σαντόρ Πίντερ, ο οποίος προεδρεύει της Ε.Ε, δήλωσε ότι καθένας εκ των 27 υπουργών ήταν σαφής ως προς την άποψή του ότι η ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών αποτελεί ένα από τα μείζονα επιτεύγματα της Ε.Ε., το οποίο θα πρέπει να διαφυλαχθεί.
Και η επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων, Σεσίλια Μάλμστρομ, διαβεβαίωσε ότι «υπήρχε ομοφωνία ότι η Συνθήκη του Σένγκεν είναι κάτι που πρέπει να υπερασπιστούμε», προσθέτοντας όμως ότι χρειάζεται μεγαλύτερη σαφήνεια ως προς τους σχετικούς κανόνες και τις διαδικασίες, ώστε να αποφεύγονται οι μονομερείς και μη συντονισμένες αποφάσεις από χώρες-μέλη, αναφερόμενη στη Δανία.

Στη Δανία αναφέρθηκε και ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ο οποίος σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, δήλωσε ότι οι Δανοί θα πρέπει να πάψουν να διαμαρτύρονται γιατί θα υποχρεωθούν να χρησιμοποιούν βίζα όταν ταξιδεύουν εντός της Ζώνης Σένγκεν.

Πηγή
Σχόλιο ιστολογίου: Μόλις ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσουν οι βόρειες χώρες την ευθύνη (δηλαδή να βάλουν το χέρι στην τσέπη) για το πρόβλημα που δημιούργησε ο "ανθρωπισμός" τους, άρχισαν να σκέφτονται να καταργήσουν τη συνθήκη Σένγκεν!!! Αφού προστάτευσαν τις κοινωνίες των βόρειων ευρωπαϊκών κρατών, από την λαίλαπα των λαθρομεταναστών, τώρα κλείνουν τα σύνορά τους και παύουν την ελεύθερη μετακίνηση των ευρωπαίων πολιτών!!! Μόνο, που με τον τρόπο αυτό λύνουν και πάλι το δικό τους πρόβλημα και τοποθετούν ωρολογιακό μηχανισμό στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, αφού είναι δεδομένο πως είναι θέμα χρόνου να υπάρξει κοινωνική αιματηρή έκρηξη στις χώρες αυτές, που μετατρέπονται σε ανοιχτές φυλακές, ελέω της αθλιότητας των κατά τα άλλα αντιρατσιστών ευρωπαίων πολιτών και πολιτικών...
Μήπως, θα πρέπει άμεσα να αρχίσουμε να στέλνουμε με κάθε μέσο τους νεο-έλληνες (λαθρομετανάστες) μαζί με τις διάφορες ΜΚΟ, στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά; Μήπως θα πρέπει άμεσα να τους στείλουμε τα δικά μας ανθρωπιστικά δώρα; Αν δεν το κάνουμε, όχι μόνο η πατρίδα μας θα μεταβληθεί σε κολαστήρια ψυχών, αλλά δεδομένης και της οικονομικής κρίσης (και της επερχόμενης πείνας) θα υπάρξει μεγάλη σύγκρουση μεταξύ ιθαγενών και λαθρομεταναστών. Ας τους στείλουμε, λοιπόν, τα αποτελέσματα των πολιτικών που θέλησαν να δημιουργήσουν εις βάρος των Ελλήνων πολιτών. Ας γίνουν οι δικές τους χώρες σκουπιδότοποι ανθρώπων, και ας υποφέρουν οι δικές τους κοινωνίες (οι οποίες ευημερούν) τα αποτελέσματα των πολιτικών αποφάσεων των βορειο-ευρωπαίων ηγετών...
Ως εκ θαύματος γλίτωσε το αιματοκύλισμα η χώρα την Τετάρτη! Ούτε θέλουμε να φανταστούμε τι θα είχε γίνει αν είχε εκπνεύσει ο ανύποπτος διαδηλωτής τον οποίον παραλίγο να σκοτώσουν επιτόπου οι δυνάμεις των ΜΑΤ που του επιτέθηκαν αναίτια με στόχο να κόψουν το νήμα της ζωής του. Εχουμε όμως την εντύπωση ότι τα όσα έγιναν τον Δεκέμβρη του 2008 μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη από τον αστυνομικό Κορκονέα θα ωχριούσαν μπροστά στην έκρηξη που θα πυροδοτούσε μια νέα δολοφονία - και μάλιστα αυτή τη φορά σε ένα κοινωνικό κλίμα ασύγκριτα πιο οξυμένο.

Ο ελληνικός λαός χρωστάει ευγνωμοσύνη στους γιατρούς του Κρατικού Νοσοκομείου της Νίκαιας, οι οποίοι κατόρθωσαν να κρατήσουν στη ζωή τον ετοιμοθάνατο διαδηλωτή με τις βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που τους μετέφεραν την υστάτη των στιγμών. Ευχόμαστε ολόψυχα να αντέξει ο οργανισμός του τριαντάχρονου παλικαριού αυτά τα κρίσιμα 24ωρα και να κερδίσει τη μάχη της ζωής.

Την πολιτική ευθύνη για τη στάση της αστυνομίας τη φέρουν πάντα οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Αυτό ισχύει σε πολλαπλάσιο βαθμό βεβαίως για τη συμπεριφορά των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εκφράζουν την αντίθεσή τους προς την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική. Ουδέποτε τα ΜΑΤ χτυπούν διαδήλωση χωρίς πολιτική εντολή, αυτό το γνωρίζουν οι πάντες. Η χθεσινή συμπεριφορά κυβερνητικών στελεχών προκάλεσε αλγεινή εντύπωση. Ανακουφισμένα από το γεγονός ότι ο νεαρός διαδηλωτής δεν πέθανε, προσπαθούσαν να προσποριστούν και... πολιτικά οφέλη (!) από πάνω, αντί να προσπαθήσουν να ζητήσουν άμεσα ή έμμεσα συγνώμη για το τραγικό γεγονός του βαρύτατου τραυματισμού του διαδηλωτή από την αστυνομία. Προφανώς δεν έχουν αντιληφθεί τη σοβαρότητα των διεργασιών που συντελούνται στην ελληνική κοινωνία.

Επιχαίρει η κυβέρνηση για το γεγονός ότι δεν υποχωρεί σε κανένα λαϊκό αίτημα και ότι παρά τις πολλές γενικές απεργίες και τις διαδηλώσεις και πορείες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων κατά της πολιτικής της, αυτή αδιαφορεί για τις αντιδράσεις και συνεχίζει να εφαρμόζει την πολιτική της.

Υπάρχουν κάποιοι που την επαινούν και τη συγχαίρουν γι' αυτή τη στάση της. Παράλληλα όμως στις συνειδήσεις εκατομμυρίων πολιτών σταδιακά παγιώνεται η αντίληψη ότι οι δημοκρατικές μορφές ειρηνικής διεκδίκησης αιτημάτων έχουν πλέον καταστεί αναποτελεσματικές. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Αν εμπεδωθεί η άποψη ότι με τις απεργίες και τις διαδηλώσεις δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να κερδίσουν τίποτα και ότι πέρασε η εποχή που με τον τρόπο αυτό βελτίωναν το βιοτικό τους επίπεδο, οι προοπτικές δεν θα είναι καθόλου ευοίωνες.

Από τη μία πλευρά η μεγάλη μάζα του λαού θα οδηγηθεί σε μια παθητική αδρανοποίηση, μοιρολατρία και συσσώρευση ανήμπορης οργής. Από την άλλη, κάποιες δυναμικές μειοψηφίες θα οδηγηθούν σε σαφώς πιο βίαιες μορφές δράσης, τις οποίες φυσικά πολύ εύκολα θα μπορεί να αντιμετωπίσει η όποια κυβέρνηση, αλλά οι οποίες θα έχουν πολύ ευρύτερη κοινωνική αποδοχή.

Ο συνδυασμός της ανήμπορης οργής εκατομμυρίων ανθρώπων με την ευρύτατη κοινωνική αποδοχή της βίας δεν θα ανησυχεί τις κυβερνήσεις. Αυτές θα μπορούν με πολύ μεγαλύτερη άνεση από σήμερα να εφαρμόζουν όσο αντιλαϊκές πολιτικές θέλουν επί ενός «ευνουχισμένου» λαού. Η κοινωνία μας όμως θα μετατραπεί σε ζούγκλα βίας, η οποία θα ξεπηδάει από όλους τους πόρους του σώματός της. Την αντιπαράθεση με το κράτος που δεν θα την αποτολμά κανείς, θα την υποκαθιστά με επιθετικότητα και βία εναντίον συνανθρώπων του.

Οι χούλιγκαν θα σφάζονται καθημερινά μεταξύ τους, οι εγκληματίες θα σκοτώνουν για δέκα ευρώ, οι λαϊκοί άνθρωποι θα κυνηγούν να σφάξουν μετανάστες. Ολα αυτά τα βλέπουμε ήδη στην Αθήνα να μετατρέπονται ραγδαία σε καθημερινή πραγματικότητα. Σε λίγο αυτά και μόνο αυτά θα κυριαρχούν - όχι ως αναπότρεπτη αναγκαιότητα, αλλά ως αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής που ασκείται. Οταν ένας λαός μετατρέπεται σε «σκουπίδι», μετατρέπονται σε σκουπίδι και η ανθρώπινη ζωή και όλες οι αξίες...

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ: Κατά εγκληματιών ή κατά διαδηλωτών;

Τι είδους αστυνομία είναι αυτή που έχουμε;

Τι είδους αστυνομία δηλαδή έχει διαμορφώσει χρόνια τώρα η πολιτική ηγεσία του τόπου;

Αστυνομία προσανατολισμένη στην καταπολέμηση του εγκλήματος ή αστυνομία που εκπαιδεύεται και εξοπλίζεται ως στρατός για να επιτίθεται και κάπου κάπου να σκοτώνει και διαδηλωτές;

Ποιος διαπαιδαγωγεί τους αστυνομικούς με τέτοιο τρόπο ώστε να αισθάνονται πως έχουν το δικαίωμα να ξυλοκοπούν ακόμη και μέχρι θανάτου χίλιους ανθρώπους αν ένας από αυτούς τους πετάξει ένα μπουκάλι νερό ή μια μολότοφ, ενώ την ίδια ώρα οι εγκληματίες έχουν αφεθεί τόσο ασύδοτοι ώστε να σφάζουν σαν αρνί όποιον θέλουν στην καρδιά της καρδιάς της Αθήνας;

Πολιτικό είναι το πρόβλημα, όχι αστυνομικό.


Την Τρίτη, ο Μανώλης Καντάρης νεκρός. Την Τετάρτη, ο Ιωάννης Καυκάς μεταξύ ζωής και θανάτου. Δύο δράματα σε δύο ημέρες. Η δόση είναι πολύ μεγάλη. Ωστόσο, η σφαγή του 44χρονου από τρεις λαθρομετανάστες (σύμφωνα με τις μαρτυρίες) και ο βαρύτατος τραυματισμός του 31χρονου από τα ΜΑΤ μόνο τυχαία γεγονότα δεν είναι. Τα κυοφόρησαν οι επικρατούσες συνθήκες και μ’ αυτήν την έννοια ήταν ζήτημα χρόνου να συμβούν. Οι καθημερινές κλοπές, ληστείες, τραυματισμοί και βιασμοί στο κέντρο της πρωτεύουσας μπορεί κατά κανόνα να μη βρίσκουν χώρο στα δελτία ειδήσεων, αλλά είναι η αμείλικτη πραγματικότητα, που προειδοποιούσε ηχηρά για το επερχόμενο φονικό. Εξίσου αναμενόμενο ήταν ότι η πρακτική αστυνομικών να χτυπούν λυσσασμένα με τα κλομπ κεφάλια διαδηλωτών κάποτε θα επέφερε βαρύ τραυματισμό, ίσως και θάνατο.

Είναι τραγικό ότι την ίδια στιγμή που η Πολιτεία δεν εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών στο κέντρο της Αθήνας, χρησιμοποιεί υπέρμετρη βία για να διαλύσει μία μέτρια διαδήλωση, η οποία δεν απείλησε ουσιαστικά τη δημόσια τάξη. Στην πραγματικότητα, έχουμε διπλή ακύρωση του ευνομούμενου κράτους. Δεν βιώθηκε, όμως, έτσι από το σύνολο της κοινωνίας. Είναι αλάνθαστη απόδειξη παρακμής του δημοκρατικού φρονήματος το γεγονός ότι δυναμικές μειοψηφίες φόρτισαν με ιδεολογικό πρόσημο τα δύο αυτά δραματικά γεγονότα.

Η σφαγή του Καντάρη χαλάει το ιδεολόγημα, που –στο όνομα του αντιρατσισμού– αρνείται να δει τις τρομακτικές επιπτώσεις της μαζικής λαθρομετανάστευσης κυρίως στη ζωή των λαϊκών τάξεων. Στην «υπαρκτή Αριστερά», αυτός ο θάνατος προκαλεί αμηχανία, δεν βολεύει, είναι εκτός ιδεολογικών προδιαγραφών! Μη μπορώντας, όμως, να τον παρακάμψει, τον αποκόπτει από τις συγκεκριμένες συνθήκες και τον αντιμετωπίζει σαν μεμονωμένο έγκλημα, που θα μπορούσε να συμβεί οποτεδήποτε και οπουδήποτε. Αντιθέτως, οι ακροδεξιοί εκμεταλλεύθηκαν την οργή που προκάλεσε η σφαγή για να προωθήσουν τη ρατσιστική ατζέντα τους. Κυνηγούσαν και ξυλοκοπούσαν όποιον λαθρομετανάστη βρισκόταν μπροστά τους. Εάν αποδειχθεί ότι κι ο φόνος του νεαρού Μπανγκλαντεσιανού είναι δικό τους έργο, τότε έχουμε ήδη εισέλθει στον εφιάλτη των τυφλών φυλετικών συγκρούσεων, που κυοφόρησε η ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής.

Το αντίστροφο ακριβώς συμβαίνει με την περίπτωση Καυκά. Στον χώρο της Αριστεράς, η συναισθηματική αντίδραση είναι έντονη. Βιώνουν τον τραυματισμό του ως δικαίωση των καταγγελιών για την κρατική καταστολή. Αντιθέτως, στον χώρο της Δεξιάς έχουν την τάση να τον θεωρούν παράπλευρη απώλεια. Θα εκφράσουν, βεβαίως, τη λύπη τους, αλλά δεν θα βάλουν ποτέ τον τόνο εκεί.

Οι διαφορετικές οπτικές, ως παράγωγα διαφορετικών ιδεολογιών, είναι αναπόφευκτες σε μία δημοκρατική κοινωνία. Υπάρχει, όμως, ένα όριο. Κι αυτό το όριο έχει ξεπεραστεί. Αδιάψευστη απόδειξη είναι ότι τα δύο δραματικά περιστατικά χρησιμοποιήθηκαν ως αφορμή για δύο αντίπαλες συγκεντρώσεις και συγκρούσεις, λες και η σφαγή του Καντάρη ανταγωνίζεται τον τραυματισμό του Καυκά!


Αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές τότε ψηφίστηκε από τη Βουλή η τροπολογία που κατέθεσε η κυβέρνηση για να εξασφαλιστεί άμεσα με νόμο του κράτους η μεταφορά της κυριότητας των 50 δις που θα εξασφαλιστούν από τις αποκρατικοποιήσεις που έχουν προγραμματιστεί να γίνουν με βάση το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, από την Ελλάδα προς τους δανειστές.

Με αυτόν τον τόπο η κυβέρνηση 'έκοψε' μία κρατική επιταγή 50 δις ευρώ που θα δαπανηθούν για τη μείωση του χρέους, όπως ακριβώς ζήτησε η Γερμανία να συμβεί προκειμένου να αποδεχτεί τη μείωση του επιτοκίου των ελληνικών δανείων κατά 1,00% και την επιμήκυνση τους έτσι ώστε να εξισωθούν χρονικά με αυτά της Ιρλανδίας.

Ωστόσο, υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα με την ελληνική επιταγή: είναι ακάλυπτη. Στην προσπάθεια της να υπακούσει στις επιταγές της Τρόικας η κυβέρνηση αλλά και να εξασφαλίσει πως δε θα υπάρξει περίπτωση επόμενη κυβέρνηση να μη διαθέσει τα χρήματα των αποκρατικοποιήσεων στην αποπληρωμή τμήματος του χρέους, έκανε κάτι το πρωτοφανές στα διεθνή χρονικά (διορθώστε με αν κάνω λάθος): δέσμευσε ένα ποσοστό ελληνικής δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δις ευρώ με νόμο (και χωρίς να ρωτήσει τον ελληνικό λαό), χωρίς προηγουμένως να ορίσει ούτε ποιο ακριβώς είναι αυτό αλλά ούτε και ποιος ακριβώς θα καρπωθεί τα χρήματα από την πώληση του.

Το αποτέλεσμα είναι η Τρόικα να πιέζει τώρα ανυπόφορα την κυβέρνηση να ορίσει ξεκάθαρα πώς ακριβώς θα καλυφθεί η επιταγή (και ποιος θα πάρει τα χρήματα) ενώ την ίδια ώρα οι υπουργοί να αισθάνονται ολοένα και μεγαλύτερο το βάρος της πίεσης για τα όσα πρωτοφανή κάνει η κυβέρνηση με συνοπτικές και 'νεφελώδεις' διαδικασίες.


Πάνος Παναγιώτου

Χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής


Η διμοιρία των ΜΑΤ με τις ανάποδες ασπίδες

Άλλοι ποτίζουν τα ρούχα τους με ιδρώτα και άλλοι με αίμα.
Φτάνει πια αυτό το “εργαζόμενοι είναι”.
Τσομπανόσκυλα της εξουσίας είναι, άσχετα αν τους ταϊζουμε εμείς.
Σπάσανε το κεφάλι κανενός λαμόγιου;
Καιρός να σοβαρευθούμε.
Οι πραγματικοί εργαζόμενοι χύνουν ιδρώτα με άλλους τρόπους, …
Φτάνει πια αυτό “είναι εργαζόμενοι”.
Αυτοί ως εργαζόμενοι κρατούν ανάποδα τα γκλόπς για να κάνουν ζημία μεγαλύτερη στους άλλους.
Εμείς αν κρατήσουμε ανάποδα το σφυρί θα τσακίσουμε τα χέρια μας.
Μέχρι σήμερα όποιος τολμούσε να πει κουβέντα εις βάρος των αστυνομικών, ακόμη και ο 16χρονος γιός μου, γινόμουν θηρίο.
Από εδώ και πέρα όποιος δεν πει ότι στα ΜΑΤ υπάρχουν στυγνοί εγκληματίες, δολοφόνοι που δεν έχουν σχέση με την προστασία των Ελλήνων, θα είναι εχθρός μου.
Όποια εντολή και να έχεις δεν χτυπάς συνάνθρωπό σου μέχρι θανάτου.
Είδα βίντεο από μία κοπέλα και τρελλάθηκα.
Αν κανένας από αυτούς μετάνιωσε, να παρατήσει τα ΜΑΤ και να αλλάξει υπηρεσία, αλλιώς στην συνείδηση του κόσμου θα ειναι ΣΤΥΓΝΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ.
ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.
Δεν αρκεί η διαθεσιμότητα σε δολοφόνους. Άμεση απομάκρυνση και στέρηση συνταξιοδοτικού. Για να ξέρουν τι θα εισπράττουν όταν χτυπάνε πολίτες...


Η Ελλάδα, η χώρα που πονάμε όσο τίποτα άλλο, έχει μπει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Τα ξημερώματα της 10ης Μαίου 2011, στην καρδία της Αθήνας, εκτυλίχθηκε ένα αποτρόπαιο έγκλημα απόρροια της κατευθυνόμενης και προδοτικής πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου. Συγκεκριμένα, συμμορία λαθρομεταναστών μαχαίρωσαν και δολοφόνησαν οικογενειάρχη, που θέλησε να πάρει το αυτοκίνητο του από το πάρκινγκ για να μεταφέρει γρήγορα την γυναίκα του στο μαιευτήριο, όπου θα γεννούσε το δεύτερο παιδί του. Ο λόγος της δολοφονίας ήταν μια κάμερα, μια τσάντα με ρούχα για το νεογέννητο και λίγα λεφτά που έφερε επάνω του.

Η Μητέρα Πατρίδα μας αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο, χωρίς οποιαδήποτε ελπίδα να βγει από αυτό. Μια πατρίδα παραδομένη στα διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα, δέσμια των ξένων δυνάμεων, με μια κυβέρνηση ανήμπορη να προστατεύσει τα σύνορα και τα εθνικά της κυριαρχικά δικαιώματα και με πολίτες που υποφέρουν από την φτώχεια, την πείνα, την εξαθλίωση, τους εξευτελιστικούς μισθούς που απαιτεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών, που έχουν αλλοιώσει τον δημογραφικό χαρακτήρα της Αθήνας μετατρέποντας το ιστορικό της κέντρο σε ένα τεράστιο κέντρο εμπορίας ναρκωτικών, πορνείας και εγκληματικότητας.

Η στυγερή δολοφονία από συμμορία λαθρομεταναστών μόνο λύπη, θλίψη, αγανάκτηση και οργή μπορεί να φέρει. Το ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου εκφράζει την λύπη και την αμέριστη συμπαράστασή του στην οικογένεια του αδικοχαμένου Έλληνα πολίτη. Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης έχει καταντήσει μάστιγα για την ελληνική κοινωνία, όπως τείνει να συμβεί και στην Κύπρο. Η ευθύνη, όμως, βαραίνει πρώτα τους κάθε λογής δουλεμπόρους, που εκμεταλλεύονται την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση ανθρώπων που ζουν σε τριτοκοσμικές χώρες, και τους νταβατζήδες πολιτικούς, οι οποίοι τους κάνουν πλάτες έχοντας βαλθεί να καταστρέψουν την Ελλάδα και να αποσταθεροποιήσουν την ελληνική κοινωνία βάζοντας την σε μακροχρόνια «κατάθλιψη». Η ανεργία, τα γκέτο, τα άθλια κοινόβια στο κέντρο της Αθήνας και η προβληματική τους ένταξη στην ελληνική κοινωνία, λόγω της απαράδεκτης και τεράστιας αριθμητικής εισδοχής λαθρομεταναστών στην χώρα, φέρνει, αναπόφευκτα, την «ανάγκη» για κλοπές, πλιάτσικα και δολοφονίες με σκοπό να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Ο Έλληνας δεν υπήρξε ποτέ ρατσιστής. Όμως, η αδικία που υφίσταται και γίνεται εις βάρος του, τον αναγκάζει να αντιμετωπίζει τον έξωθεν κίνδυνο που προέρχεται από τα διεθνή κέντρα αποφάσεων με εσωστρέφεια. Η «ανθελληνική» πολιτική, που ακολουθείται από την κυβέρνηση της Ελλάδας και προωθείται από τα ΜΜΕ, προσπαθεί να μας εμπεδώσει ότι οποιεσδήποτε δυνάμεις, είτε αυτοί είναι απλοί πολίτες, κάτοικοι της Αθήνας, είτε οργανωμένα σύνολα, που αντιστέκονται στην πολιτική τους, είναι «ακροδεξιές» με σκοπό την εξόντωση των ξένων. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας έχει κουραστεί να είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας στην ίδια του την χώρα. Έχει κουραστεί να βρίσκεται, καθημερινά, στα πρόθυρα της απελπισίας. Έχει κουραστεί να ζει με τον κίνδυνο της απόλυσης. Έχει κουραστεί να ζει με τον φόβο ότι για πολύ λίγα χρήματα είναι δυνατόν να βρεθεί στο πεζοδρόμιο αιμόφυρτος.

Εν τέλει, το αγγελούδι γεννήθηκε. Τα «γιατί» και τα «πως» θα τον κυριεύσουν όταν αρχίσει να καταλαβαίνει και να διερωτάται πως χάθηκε ο πατέρας του.

Γραφείο Τύπου
ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου



  • Ενώ το μελάνι δεν έχει ακόμη στεγνώσει στη συμφωνία στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με την Πορτογαλία, αυξάνονται οι ενδείξεις αποτυχίας των αντίστοιχων πακέτων που υπέγραψαν έναν χρόνο νωρίτερα η Ελλάδα και η Ιρλανδία.
Αντί να βελτιωθεί η πρόσβασή τους στις αγορές, οι δύο αυτές χώρες βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες με κόστος δανεισμού σε επίπεδα-ρεκόρ. Και η Πορτογαλία, παρά τα δρακόντεια μέτρα που παίρνει με το δικό της πακέτο, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα έχει την… ίδια μοίρα.

Η Ε.Ε. θα προσπαθήσει να ξεφύγει με ήπιες αναδιαρθρώσεις, που θα περιλαμβάνουν συνδυασμό επιμηκύνσεων στον χρόνο λήξης των δανείων και χαμηλότερα επιτόκια.
Όλα αυτά, όμως, δεν θα πετύχουν και από το 2013 δεν θα υπάρχει βιώσιμη εναλλακτική στις σκληρές αναδιαρθρώσεις, οι οποίες θα περιλαμβάνουν διαγραφή των χρεών της τάξεως του 50%, αν όχι παραπάνω. Δυστυχώς, τουλάχιστον για την Ελλάδα και την Πορτογαλία, ακόμα και αυτό δεν εγγυάται ότι οι χώρες θα παραμείνουν στη ζώνη του ευρώ.

Ύστερα από όλα αυτά, οι τόκοι για τα εκκρεμή χρέη των χωρών που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης αντιστοιχούν σε ένα σχετικά μικρό ποσοστό των ελλειμμάτων στους προϋπολογισμούς. Η μείωση του κόστους εξυπηρέτησης των εκκρεμών χρεών κατά 50% – 60% θα καθιστούσε τη δημοσιονομική τους θέση πιο διατηρήσιμη. Οι εν λόγω χώρες, όμως, θα συνεχίσουν να έχουν σημαντικό πρόβλημα πρόσβασης με λογικούς όρους στις αγορές, μέχρις ότου διαφανεί η επιστροφή τους στην οικονομική ανάπτυξη. Από τις τρεις οικονομίες της περιφέρειας, μόνο η Ιρλανδία έχει τη δυνατότητα να πείσει τους επενδυτές της για τη φερεγγυότητά της.

Ας υποθέσουμε ότι οι πιστωτές προχωρήσουν στη διαγραφή του 50% των χρεών της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας και του 60% του ελληνικού χρέους το 2013. Σε αυτήν την περίπτωση και οι τρεις χώρες θα παρουσιάζουν διαχειρίσιμο δημόσιο χρέος της τάξεως του 60% – 65% του ΑΕΠ. Θα έχουν όμως ακόμα τεράστια ελλείμματα στους προϋπολογισμούς, τα οποία θα απαιτούν συνεχιζόμενη δημοσιονομική λιτότητα. Όσον αφορά στην Ιρλανδία, οι επενδυτές πιθανότατα θα υπολογίσουν ότι η οικονομία της είναι αρκετά ισχυρή ώστε να αντιμετωπίσει τη λιτότητα. Η χώρα καταγράφει πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών – κατά συνέπεια το εξωτερικό ισοζύγιο δεν αποτελεί βαρίδι για την οικονομία και η κυβέρνηση θα έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει το εγχώριο έλλειμμα του προϋπολογισμού, με την προϋπόθεση μιας αξιοπρεπούς οικονομικής ανάπτυξης. Κατά συνέπεια, η Ιρλανδία θα μπορούσε να ανακτήσει την πρόσβασή της στις αγορές σχετικά γρήγορα.

Η εικόνα, όμως, δεν είναι εξίσου ρόδινη για την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Οι επενδυτές θα είναι δύσπιστοι ως προς την ικανότητα των δύο χωρών να αντιμετωπίσουν τις δημοσιονομικές περικοπές που απαιτούνται για να μειωθεί το πολύ μεγάλο έλλειμμα του προϋπολογισμού. Και στις δύο χώρες το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών παραμένει πολύ μεγάλο, παρά τη μικρή μείωση που καταγράφηκε, γεγονός που περιορίζει τη ζήτηση και αφήνει τις δύο οικονομίες εξαρτημένες στον εξωτερικό δανεισμό για να καλύψουν τη διαφορά ανάμεσα στις δαπάνες και στα έσοδα.

Εν αντιθέσει με την Ιρλανδία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία θα δυσκολευτούν σημαντικά να πυροδοτήσουν την ενίσχυση των εξαγωγών που απαιτείται για να αντισταθμίσουν τον αντίκτυπο από τη συνεχιζόμενη λιτότητα. Οι εξαγωγές αντιστοιχούν μόνο στο ένα τέταρτο του ΑΕΠ της Ελλάδας και μόλις στο ένα τρίτο του πορτογαλικού ΑΕΠ -ενώ στην Ιρλανδία αντιστοιχούν στο 100%- και παράλληλα οι δύο χώρες έχουν ελάχιστες εμπορικές σχέσεις με οικονομίες εκτός της Ε.Ε. Σημειωτέον πως και οι δύο έχουν υποστεί σημαντική μείωση της ανταγωνιστικότητάς τους εντός της ευρωζώνης.

Είναι βέβαιο πως οι επενδυτές θα συνεχίσουν να στερούν την πρόσβαση στις αγορές από την Ελλάδα και την Πορτογαλία, υπολογίζοντας (ορθά) πως δεν μπορούν να στηρίζονται στο ότι θα υπάρξει δεύτερο πακέτο στήριξης.

Τι θα γίνει λοιπόν; Είναι μάλλον απίθανο να υπάρξει νέα στήριξη υπό τη μορφή δανείου από την ευρωζώνη. Όλοι θα αναγνωρίσουν ότι η συσσώρευση περισσότερου χρέους σε επίπεδα που ήδη είναι μη διατηρήσιμα δεν έχει νόημα. Έτσι θα μείνουν δύο εναλλακτικές: οι δημοσιονομικές μεταβιβάσεις (η δημοσιονομική ενοποίηση που όλοι φοβούνται) ή η έξοδος των εν λόγω χωρών από τη νομισματική ένωση. Βεβαίως, δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς το πρώτο ενδεχόμενο. Από πολιτική άποψη, όμως, είναι ιδιαίτερα δύσκολο.

Θα μπορούσε λοιπόν να υπάρξει διαπραγμάτευση για την έξοδο των εν λόγω χωρών από τη νομισματική ένωση; Κάτι τέτοιο απαιτεί κινήσεις σε πολλά μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων της έκτακτης στήριξης των τραπεζών στις χώρες αυτές και των προσωρινών κεφαλαιουχικών ελέγχων. Τα χρέη των χωρών που βγαίνουν από την ΟΝΕ πρέπει να μετατραπούν στο νέο -και μαζικά υποτιμημένο- νόμισμα που θα έχουν, επιβάλλοντας επιπλέον haircut για τους ξένους ομολογιούχους των κρατικών αυτών τίτλων.

Είναι αδύνατον να διατυπώσει κανείς ποσοστό πιθανοτήτων σε αυτό το σενάριο. Δεδομένων των εμποδίων που υπάρχουν, όμως, στην πιθανότητα της δημοσιονομικής ενοποίησης οικονομιών της ευρωζώνης, θα ήταν μάλλον σοφό να μην το αποκλείσει κανείς”.


  • Ο Υπουργός έκανε λόγο για "δημοκρατικό έλλειμμα" των Σωμάτων Ασφαλείας
  • Μήπως το έλλειμμα υπάρχει στην πολιτική εξουσία;

Ξεκάθαρα για “δημοκρατικό έλλειμμα” στα Σώματα Ασφαλείας έκανε λόγο ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη και εμμέσως πλην σαφώς επέρριψε στους αστυνομικούς την ευθύνη για τους τραυματισμούς των πολιτών κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Αναφερόμενος μάλιστα σε υπηρεσίες και σώματα αιχμής της ΕΛ.ΑΣ., όπως τα ΜΑΤ αλλά ακόμη και οι ομάδες ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ μίλησε για κρούσματα αυθαιρεσίας, απειθαρχίας και κατάχρησης εξουσίας, λέγοντας ότι είναι καλύτερα να διαλυθούν για να υπάρξει πλήρης αναδιάρθρωση.

Ο υπουργός ανέφερε χαρακτηριστικά: “Μια υπηρεσία όσο ισχυρή αποτελεσματική ή δημοφιλής κι αν εμφανίζεται είναι προτιμότερο να διαλυθεί και να συγκροτηθεί από την αρχή παρά να λειτουργεί σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς ανοχής που εξυπηρετεί από τη μία πλευρά κάποιες ατομικές συμπεριφορές ανυπακοής απειθαρχίας αυθαιρεσίας και κατάχρησης εξουσίας και από την άλλη πλευρά να επιτρέπει σε περιπτώσεις αδικοπραξίας μια ιδιόμορφη συντεχνιακή αλληλεγγύη”

Όλα αυτά μιλώντας σε σύσκεψη με τις ηγεσίες των Σωμάτων Ασφαλείας και τους επιτελείς τους, καθώς και την ηγεσία της ΕΥΠ. Ερωτώμενος μάλιστα για το πογκρόμ εναντίον αλλοδαπών και ειδικά γιατί από τις 47 προσαγωγές εκ των οποίων οι 42 αφορούσαν σε Έλληνες έγινε μόνο μια σύλληψη και αυτή αλλοδαπού το χαρακτήρισε με στόμφο “εντυπωσιακό”!

Απορία ιστολογίου: Αν προχωρήσει στην κατάργηση των ΜΑΤ ο Παπουτσής, τότε ποιός θα προστατεύει τους πολιτικούς από το ξύλο; Μήπως θα "εισάγουν" ειδικούς από άλλες χώρες;

Eνα ρεπορτάζ που επισημαίνει τις “πληγές” της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας γενικότερα δημοσιεύει σήμερα η Γερμανική εφημερίδα Bild Zeitung με τίτλο: «Γιατί δε θα βγουν ποτέ από την κρίση οι Έλληνες».

Ο συντάκτης Paul Ponzheimer δίνει έμφαση στα υπέρογκα επιδόματα σε ομάδες εργαζομένων αλλά και τις ευνοικές συνθήκες εργασίες που έχουν συγκριτικά με άλλες χώρες της Ευρώπης. Στο στόχαστρο βρίσκονται φυσικά οι πολιτικοί, οι ιερείς, οι εφοριακοί, ενώ επισημαίνει και το μεγάλο αριθμό αυθαιρέτων.

Το κείμενο είναι αρκετά επικριτικό. Διαβάστε ενα απόσπασμα του:

«Γνωρίζετε κάποια χώρα, στην οποία καταβάλλεται επί 22 χρόνια σύνταξη σε πολίτη που είχε πεθάνει και κανένας δεν το κατάλαβε; Σωστά! -Η Ελλάδα. Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου μπορεί μεν εφαρμόζει εδώ και έναν χρόνο και μετά από πιέσεις της Ε.Ε. ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας. Οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις ανήλθαν περίπου σε ποσοστό 20%. Όμως οι αντιδράσεις αυξάνονται ολοένα και περισσότερο. Δεν είναι μόνο τα συνδικάτα που αρνούνται να αποχωρισθούν τα προνόμιά τους».

Σύμφωνα με τη Bild “800 πρώην πολιτικοί (βουλευτές) ζητούν περισσότερα χρήματα-περίπου 80 εκατομμύρια Ευρώ. Συνεργάτες του Πρωθυπουργού Παπανδρέου συνεχίζουν να λαμβάνουν 18 μισθούς. Υπάλληλοι σε κρατικές επιχειρήσεις λαμβάνουν μεταξύ άλλων Bonus για το ότι προσέρχονται στην ώρα στην εργασία τους, για το πλύσιμο των χεριών τους, για εργασία υπό θερμοκρασία 0 έως οκτώ βαθμών Κελσίου. Ακόμη και για τον χειρισμό ενός φωτοτυπικού μηχανήματος καταβάλλονται επιπλέον χρήματα. Ένας υπάλληλος θα μπορούσε να αυξήσει το βασικό του μισθό από 3.908 έως 8.675 Ευρώ.

Η εφημερίδα κάνει αναφορά και σε άλλα επαγγέλματα. Αναλυτικότερα, για “τους οδηγούς λεωφορείων ο χρόνος εργασίας αρχίζει ήδη από την ώρα που ξεκινούν από τα σπίτια τους για να πάνε στο χώρο εργασίας, ακόμη και για την προθέρμανση της μηχανής του λεωφορείου καταβάλλεται επίδομα. Οι ημέρες ρεπό των μηχανοδηγών των τρένων υπολογίζονται με 28 αντί για 24 ώρες. Οι ιερείς λαμβάνουν επίσης επίδομα για την τέλεση κάθε λειτουργίας.

-σε ορισμένες κρατικές επιχειρήσεις όπως στα Ελληνικά Πετρέλαια καταβάλλονται 18 μηνιαίοι μισθοί τον χρόνο. Νυχτοφύλακας λαμβάνει ετησίως μέχρι και 72.000 Ευρώ. Για κάθε υπάλληλο η επιχείρηση πληρώνει για μια φορά το χρόνο 5 ημέρες παραμονής σε ξενοδοχείο πολυτελείας που επιλέγει ο εργαζόμενος. Οι συνεργάτες του λαμβάνουν κατά 50% περισσότερα χρήματα σε σύγκριση με του γερμανούς συναδέλφους τους

-υψηλόβαθμοι πολιτικοί που ήταν εν ενεργεία για πολλά χρόνια φέρονται σύμφωνα με τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης να ζητούν την καταβολή χρημάτων συνολικού ύψους μέχρι 250.000 Ευρώ έκαστος για τη συνταξιοδότησή τους. Επίσης βουλευτές που βρίσκονται στην πολιτική από το 1993 λαμβάνουν διπλές συντάξεις

-κάθε τέταρτος Έλληνας εργαζόμενος έχει ως εργοδότη το κράτος. Οι κρατικές επιχειρήσεις όμως παρουσιάζουν ζημίες, οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι ΟΣΕ έχουν χρέος περίπου 11 δισεκατομμύρια Ευρώ

-περισσότερα από 200.000 κτίρια στην Ελλάδα είναι αυθαίρετα, έχουν κατασκευαστεί δηλαδή χωρίς τη σχετική άδεια. Έσοδα από τη φορολογία τους; Μηδέν

-υπάλληλος της εφορίας καταχράστηκε 2 εκατομμύρια Ευρώ. Ακόμα και μοναχοί φέρονται αναμεμειγμένοι σε τεχνάσματα για να αποφύγουν την καταβολή φόρου. Στο Άγιο Όρος έγιναν παράνομες αγοραπωλησίες γης

-Το κράτος συνεχίζει να εγγυάται στους φαρμακοποιούς περιθώριο κέρδους τουλάχιστον 35%. Με ένα φαρμακείο ανά 1.200 κατοίκους η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις της Ε.Ε.» (εννοεί αναλογία φαρμακείων/κάτοικο)

«-πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι γιατρός σε πολυτελή συνοικία της Αθήνας είχε 10 εκατομμύρια Ευρώ στον τραπεζικό του λογαριασμό, όμως στην εφορία δήλωνε εισόδημα μόνο 30.000 Ευρώ

-εξαιτίας της παράνομης εργασίας και της φοροδιαφυγής οι εφορίες στην Ελλάδα χάνουν κάθε χρόνο έσοδα ύψους 30 δισεκατομμυρίων Ευρώ.»

Ο πρωθυπουργός έχει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο σκέψης όπως λέει ο Β. Δεληπέτρος. Τόσο ιδιαίτερο που δυσκολεύεσαι να τον παρακολουθήσεις όσο καλή διάθεση και αν έχεις, και, στις μέρες μας, ελάχιστοι έχουν ακόμη τέτοια… αποθέματα.

Η καλή διάθεση πλέον έχει γίνει σαν τις καταθέσεις: είναι λίγες και μέρα με τη μέρα λιγοστεύουν.

Μόλις πριν λίγες ημέρες ο ηγέτης επανέλαβε ότι θα επιμείνει στις «μεγάλες αλλαγές χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος», αλλά πρόσθεσε και ότι «η συντριπτική πλειοψηφία κατανοεί ότι πρέπει να γίνουν αλλαγές»!

Τώρα τι σόι πολιτικό κόστος υπάρχει για κάποιον που έχει την κατανόηση της… συντριπτικής πλειοψηφίας, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω.

Πάντως, η Διαμαντοπούλου πιάνει τη σκέψη του ηγέτη στον αέρα. Γι’ αυτό, με κάπως παρωχημένο δασκαλίστικο ύφος είναι αλήθεια, επιτιμά «τη Νέα Δημοκρατία, τον κ. Τσίπρα και το μισό ΠΑΣΟΚ» που δεν αντιλαμβάνονται τα οφέλη της κυβερνητικής πολιτικής.

Βεβαίως, εάν δεν πιάνουν τη μνημονιακή σκέψη, το μισό ΠΑΣΟΚ, ολόκληρη η Νέα Δημοκρατία και ο Τσίπρας, και άρα κατά τεκμήριο οι μισοί και βάλε του ΣΥΡΙΖΑ, η «συντριπτική πλειοψηφία» που επικαλείται ο πρωθυπουργός προφανώς δεν υπάρχει.

Αλλά αυτό απλώς καταδεικνύει την έλλειψη συντονισμού των κυβερνητικών λογογράφων.

Επιστολή-καταπέλτη, με την οποία κατηγορεί τον πρωθυπουργό και την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών ότι «επέλεξε την οδό των ανομολόγητων χειρισμών σε καίρια εθνικά θέματα από παραθεσμικούς μηχανισμούς, προφανώς όχι με το αζημίωτο», απέστειλε χθες ο πρόεδρος της Ενωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων, πρέσβης Θ. Δασκαρόλλης. Αποτέλεσμα, «η χώρα να βιώνει άμεσα τις οδυνηρές και καταστροφικές συνέπειες της διπλωματικής και οικονομικής διαπραγματευτικής ανικανότητας των κυβερνώντων».

Του καταλογίζουν «ανομολόγητους χειρισμούς»

Η επιστολή απεστάλη στους συναδέλφους του εν όψει της τρίωρης στάσης και της συγκέντρωσης που πραγματοποιούν τη Δευτέρα 16 Μαΐου στο προαύλιο του υπουργείου Εξωτερικών στη 1 μ.μ., την ώρα που ο υπουργός Εξωτερικών Δ. Δρούτσας θα δέχεται στο γραφείο του τον υφυπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας.

Και η πρόθεση είναι οι στάσεις να επαναλαμβάνονται και οι διπλωμάτες να μπαίνουν στο κάδρο (τηλεοπτικό και όχι μόνο) κάθε φορά που ο υπουργός θα δέχεται στο γραφείο του κάποιον ξένο αξιωματούχο.

Στην επιστολή, επί της ουσίας, όπως τουλάχιστον ερμηνεύεται από διπλωματικούς κύκλους, ο πρέσβης στέλνει το μήνυμα ότι η διπλωματική υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών διαλύεται

«όχι λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά λόγω της συγκεκριμένης εξωτερικής πολιτικής “μη επιβάρυνσης” των σχέσεών μας με την Τουρκία. Χάριν της πολιτικής του κατευνασμού και της εκχώρησης κυριαρχίας των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων».

Νεο – οθωμανισμός

Σαρκαστικά δε, οι ίδιοι κύκλοι συμπληρώνουν:

«Αφού τα βρίσκουμε με τους Τούρκους, γιατί να έχουμε πρεσβείες στη Χιλή, στο Περού ή στο Καζακστάν. Θα ‘χει η Τουρκία εκεί για μας, αφού προσχωρούμε στη νεο-Οθωμανική Αυτοκρατορία».

Ο κ. Δασκαρόλλης σημειώνει ότι

«η κατάργηση ελληνικών διπλωματικών και προξενικών αρχών θα εξοικονομήσει ελάχιστα σε σύγκριση με όσα θα μπορούσε να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό και έχει τεράστιο κόστος, διπλωματικό και πολιτικό. Τη διεθνή απομόνωση της χώρας».

Κι αυτό γιατί

«οι ελληνικές πρεσβείες και τα προξενεία αντιμετωπίζονται σαν σχολάζουσες “αντιπαραγωγικές” ΔΕΚΟ. Οι εκάστοτε πολιτικοί μας προϊστάμενοι είναι αυτοί που απαξίωσαν την παραγωγή εξωτερικής πολιτικής από τη διπλωματική υπηρεσία. Εμφανίστηκαν παντογνώστες και με προκατασκευασμένες θέσεις, ενεθάρρυναν την αυτολογοκρισία στα τηλεγραφήματα και τις αναφορές μας».

Κατά πρωθυπουργού

Και καταλήγει βάλλοντας εμμέσως και κατά του πρωθυπουργού, καθώς διά της πλαγίας οδού αναφέρεται σε κατά καιρούς ρήσεις του Γ. Παπανδρέου:

«Κατά παραγγελίαν απόντες από τις εξελίξεις, με απαξιωμένη τη θεσμική υποχρέωση λόγου και πρότασης, οι Ελληνες διπλωμάτες δεν αξιοποιούμαστε ούτε ως εναργείς φορείς εθνικού αντιλόγου στη διεθνή διαπόμπευση και δαιμονοποίηση της χώρας, για την οποία μείζονα ευθύνη έχουν τουλάχιστον επιπόλαιες κυβερνητικές διακηρύξεις περί “Τιτανικού”, μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και περίπου αναγόρευσης της πατρίδας μας σε κοιτίδα της διαφθοράς».

Ερωτηθείς για την επιστολή χθες ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρ. Δελαβέκουρας, αρνήθηκε να τη σχολιάσει. Περιορίστηκε να επαναλάβει, παραπέμποντας «σε κάθε δήλωση και κάθε συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών», ότι «δεν υπάρχει καμία πολιτική κατευνασμού, καμία απεμπόληση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας».

Πηγή


  • Αν το Ζάππειο 2 ήταν σχεδιασμένο να έχει ως κύριο αποδέκτη τον ελληνικό λαό, θα περιείχε άλλες θέσεις και άλλες προτάσεις. Αν ήταν σχεδιασμένο να ανατρέψει την μνημονιακή πολιτική θα περιείχε διαφορετικό κάλεσμα

Το Ζάππειο 2 δεν είχε αποδέκτη τον ελληνικό λαό. Το Ζάππειο 2 δεν ήταν σχεδιασμένο για να έχει τον λαό ως ακροατήριο και αποδέκτη.

Αν ήταν σχεδιασμένο για να έχει αποδέκτη τον ελληνικό λαό, στο σύνολό του, τότε το Ζάππειο 2 θα περιελάμβανε διαφορετικά προτάγματα, θέσεις και προτάσεις. Αυτά που ειπώθηκαν στο Ζάππειο 2, μικρή πιθανότητα υπάρχει να έχουν απήχηση σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Αυτό είναι πασιφανές. Και βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το Ζάππειο 2 δεν είχε εξάλλου στόχο να έχει απήχηση στα λαϊκά στρώματα, γι’ αυτό και δεν εκφράζει αυτό που θέλουν τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα.

Ο λαός θέλει ΑΛΛΑ πράγματα. Τα ξέρουμε όλοι ποια είναι αυτά. Και η ηγεσία της ΝΔ τα γνωρίζει. Δεν ευθυγραμμίζεται όμως η ηγεσία της ΝΔ, ούτε βέβαια και το Ζάππειο 2, με τα λαϊκά αιτήματα, διότι δεν είναι αυτή η δουλειά της. Δεν είναι στις προτεραιότητες της ηγεσίας της ΝΔ η ανατροπή της πολιτικής του Μνημονίου. Αν ήταν, τότε το Ζάππειο 2 θα περιλάμβανε διαφορετικό κάλεσμα και διαφορετική ρητορική και φρασεολογία.

Αυτή τη στιγμή το καθεστώς συνολικά πιστεύει πως δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να απειληθεί η συνέχιση και η ολοκλήρωση της μνημονιακής πολιτικής. Πως δεν πρέπει να κινδυνέψει η μνημονιακή αφαίμαξη με κανέναν τρόπο. Γι’ αυτό και η υποτονική αντιπολίτευση, γι’ αυτό και η άγρια αστυνομική καταστολή. Γι’ αυτό και το Ζάππειο 2 ήταν αυτό που ήταν.

Και όταν η τωρινή άγρια μνημονιακή πολιτική καταπέσει κάποια στιγμή, θα πρέπει να συνεχιστεί με κάποιον πιο light τρόπο, αλλά προς την ίδια πάντα κατεύθυνση. Δηλαδή προς όφελος των δανειστών του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή των διεθνών τοκογλύφων, αλλά και των εγχώριων ολιγαρχών που είναι και οι υποβολείς των περισσότερων μνημονιακών μέτρων.

Το Ζάππειο 2 στόχευε

  • στον σκληρό πυρήνα των οπαδών και ψηφοφόρων, σε μια προσπάθεια να τους συσπειρώσει, παρέχοντάς τους ένα ανανεωμένο μενού επιχειρημάτων
  • στους εγχώριους (μεγαλο)-επιχειρηματίες διαβεβαιώνοντάς τους πως δεν υπάρχει η παραμικρή σκέψη για φορολόγησή τους, ίσα ίσα το αντίθετο
  • στις εγχώριες τράπεζες και τραπεζίτες, πως θα συνεχιστεί η στήριξή τους και δεν θα απειληθεί με κανένα μέσο ο τρόπος που τώρα λειτουργούν και συμπεριφέρονται απέναντι στην ελληνική μικρή επιχείρηση
  • στο ίδιο το πολιτικό σύστημα που ανησυχούσε μήπως ακούσει από έναν επιφανή εκπρόσωπό του κάποια δυσάρεστη αυτοκριτική και ίσως κάποια υπόσχεση για παραδειγματική τιμωρία
  • στους ξένους κατοχικούς, τροϊκάνους, και συνεταίρους τους στην αλλοδαπή οι οποίοι επίσης ανησυχούν για την νομιμότητα των όσων επέβαλλαν στον ελληνικό λαό
  • στην κυβέρνηση την ίδια να συνεχίσει το έργο της χωρίς να νιώθει πως απειλείται από εκλογές, καταγγελία περί δυσαρμονίας της με τη λαϊκή θέληση, ώστε να λύσει τα εσω-κυβερνητικά της απερίσπαστη από αντιπολιτευτική απειλή και να συνεχίσει την δουλειά που της βάλανε να κάνει.

Σε αυτούς απευθυνόταν πάνω κάτω το Ζάππειο 2.

Οχι στον λαό.

Θραξ o Αναρμόδιος

Επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων και επιτάχυνση της αξιοποίησης δημόσιων πόρων ζητά το ΔΝΤ από την ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με δημοσίευμα των γερμανικών Financial Times.

Στο δημοσίευμα με τίτλο “Η Ελλάδα να προβεί σε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις”, αναφέρεται ότι το ΔΝΤ θεωρεί ότι η μείωση του ελληνικού χρέους περνά μέσω από μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις.

Ο διευθυντής του ΔΝΤ επί ευρωπαϊκών θεμάτων, Αντόνιο Μπόρχες, υποστήριξε την Πέμπτη ότι η ελληνική κυβέρνηση διαθέτει μεγάλο χαρτοφυλάκιο περιουσιακών στοιχείων, πολύ μεγαλύτερο από αυτό που διαθέτουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες. «Αυτό δημιουργεί δυνατότητες, που δεν υπάρχουν αλλού», επεσήμανε, καθώς το δημόσιο χρέος είναι «πολύ μεγάλο» και η δημόσια περιουσία «πολύ, πολύ μεγάλη».

Μέσω του Μπόρχες, το ΔΝΤ εντείνει τις πιέσεις του προς την ελληνική κυβέρνηση για ταχεία μείωση του χρέους της. Άλλωστε, ήδη η χώρα μας, στα πλαίσια του Μνημονίου, έχει αναλάβει δεσμεύσεις για την υλοποίηση προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δισ. ευρώ, στα πλαίσια μείωσης του δημόσιου χρέους. Παράλληλα, το έλλειμμα θα πρέπει να μειωθεί στο 8,1%.

Η υλοποίηση των στόχων ωστόσο φαντάζει ανέφικτη, λόγω των μεγάλων πολιτικών αντιδράσεων που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση.

Συντονισμένες πιέσεις από ΔΝΤ και Βερολίνο

Σύμφωνα με τον Μπόρχες, η ελληνική κυβέρνηση διαθέτει ακίνητη περιουσία 280 δισ. ευρώ, χωρίς να συνυπολογίζονται οι συμμετοχές σε εισηγμένες καθώς και άλλα σημαντικά περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται στην κατοχή της. Πιέσεις προς τη χώρα μας ασκεί και ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, καλώντας την Ελλάδα να βγει στις αγορές το 2012.

Στο ίδιο μήκος κύματος με το ΔΝΤ κινείται και η γερμανική καγκελαρία, που δια στόματος υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ζήτησε εντατικοποίηση των προσπαθειών για την επιβολή σκληρής λιτότητας στη χώρα, εφόσον θελήσει να λάβει επιπλέον ενισχύσεις.



Γράφει ο Δευκαλίων

Στις 16 Ιανουαρίου 2011, στο άρθρο του με τίτλο Το τελευταίο τίναγμα μιας ψόφιας γάτας και με αφορμή την ανοδική αντίδραση που παρατηρούνταν εκείνη την εποχή στις τιμές των δεικτών και των μετοχών, ο Δευκαλίων σημείωνε:
Το πλέον πιθανό σενάριο και εξέλιξη, θα είναι να συνεχισθεί για λίγο ακόμα η ανοδική κούρσα και μετά να ακολουθήσει πτώση, στην οποία θα καταγραφούν τιμές δεικτών και μετοχών, ακόμα μικρότερες από αυτές που καταγράφηκαν την Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011 (χαμηλά 13-ετίας)
Την συγκεκριμένη Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011, ο Γενικός Δείκτης Τιμών του ΧΑΑ είχε κλείσει στις 1.354,63 μονάδες, ο δείκτης της υψηλής κεφαλαιοποίησης FTSE 20 είχε κλείσει τις 624,51 μονάδες, η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας στα 5,64 ευρώ, της ΔΕΗ στα 10,35 ευρώ.

Σήμερα, 12 Μαΐου 2011, έχουν περάσει μόλις τέσσερις (4) μήνες από τις 10 Ιανουαρίου 2011 όταν καταγράφηκαν οι παραπάνω χαμηλότερες τιμές 13-ετίας! Οι τιμές δεικτών και μετοχών αφού ακολούθησαν μία mini-ανοδική κούρσα το χρονικό διάστημα Φεβρουάριος-Μάρτιος, έχουν πλέον πέσει και πάλι και βρίσκονται λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το σημείο εκκίνησης της 10 Ιανουαρίου 2011.

Συγκεκριμένα, στις 12 Μαΐου 2011 οι τιμές κλεισίματος του Γενικού Δείκτη τιμών του ΧΑΑ ήταν οι 1.355,08 μονάδες, του FTSE 20 ήταν οι 605,44, της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας ήταν τα 4,76 ευρώ και της μετοχής της ΔΕΗ ήταν τα 10,37 ευρώ.

Οι πιθανότητες ανάκαμψης και ανοδικής τάσης για τις τιμές δεικτών και μετοχών είναι εξαιρετικά περιορισμένες και το πλέον πιθανόν είναι να καταγραφούν τις επόμενες ημέρες νέες τιμές χαμηλότερες από τα χαμηλά που καταγράφηκαν στις 10 Ιανουαρίου 2011.

Πλήρης επιβεβαίωση του Δευκαλίων που είχε προβλέψει από τον Ιανουάριο (τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου και η ηγετική του ομάδα διαβεβαίωναν ότι όλα πάνε καλά και η χρηματιστηριακή αγορά τους πίστευε) χαμηλότερες τιμές από αυτές που καταγράφηκαν στις 10 Ιανουαρίου. …

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Στο παραπάνω χρονικό διάστημα οι κυριότεροι διεθνείς χρηματιστηριακοί δείκτες είχαν μία αξιοπρόσεκτη ανοδική πορεία, παρ’ ότι τουλάχιστον στην Ε.Ε. η ΕΚΤ αύξησε τα επιτόκια δανεισμού, γεγονός ιδιαίτερα αρνητικό για την διαμόρφωση των χρηματιστηριακών δεικτών στην γηραιά ήπειρο.

Σε απλά Ελληνικά και με δύο απλές κουβέντες. Η αποτυχημένη κυβερνητική πολιτική που δεν έχει επιτύχει μέχρι σήμερα να προβλέψει σωστά ούτε ένα μακρό-οικονομικό μέγεθος (ύφεση, ανεργία, πληθωρισμός κλπ) κατάφερε να καταστρέψει και τις αξίες που διαπραγματεύονται στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.

Μιλάνε για ιδιωτικοποίηση ενός σοβαρού ποσοστού της ΔΕΗ όταν η τιμή της μετοχής βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και ετοιμάζεται να γράψει νέα χαμηλά περιόδου. Και όλα αυτά όταν ταυτόχρονα σε διεθνές επίπεδο τα χρηματιστήρια καταγράφουν το ένα υψηλό ρεκόρ μετά το άλλο.

Τελευταίο παράδειγμα ανεπάρκειας στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, η επίσημη ανεργία που καταγράφηκε τον Φεβρουάριο.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ. η ανεργία που καταγράφηκε τον Φεβρουάριο 2011 ήταν 15,9%. Τον Ιανουάριο 2011 ήταν 15,1%, ενώ τον Φεβρουάριο 2010 ήταν 12,1%. Το ποσοστό ανεργίας που καταγράφηκε τον Φεβρουάριο 2011 είναι το μεγαλύτερο από τον Ιανουάριο 2004, όταν και άρχισε να εκδίδεται μηνιαίο δελτίο ανεργίας.

Προσέξτε τώρα το ανατριχιαστικό και ταυτόχρονα τραγικό στοιχείο!

Σύμφωνα με τα παραπάνω στατιστικά στοιχεία οι οικονομικά ενεργοί Έλληνες είναι περίπου 4.178.000 και οι μη οικονομικά ενεργοί Έλληνες είναι 4.363.000. Δηλαδή οι μη οικονομικά ενεργοί είναι περισσότεροι από τους οικονομικά ενεργούς.

Για όσους γνωρίζουν οικονομικά. Αν αυτό το δεδομένο συνεχίσει να εμφανίζεται και τους επόμενους μήνες, τότε η Ελληνική Οικονομία θα έχει ξεπεράσει πλέον το όριο επανόδου σε αναπτυξιακή τροχιά με εφαρμογή κλασικών οικονομικών πολιτικών.

Για να επανέρθει η οικονομία σε αναπτυξιακούς ρυθμούς πρέπει να υιοθετηθούν πλέον ριζοσπαστικές και επαναστατικές πολιτικές. Ίσως μία ριζοσπαστική και επαναστατική πολιτική είναι και η μετάβαση του Γιώργου Παπανδρέου στο Όσλο, προκειμένου να μιλήσει για την Δημοκρατία του Μέλλοντος.

Θα μονολογήσει κάποιος ΑΝΕΡΓΟΣ… Εδώ καράβια χάνονται η Δημοκρατία του Μέλλοντος μας έλειψε…

Ο Καστανίδης “κρεμάει” τον Σημίτη και τον στέλνει στο ειδικό δικαστήριο

Τις πολιτικές αποδείξεις ότι ο Κ. Σημίτης ήταν ο «αρχιερέας της διαπλοκής» έδωσε σήμερα στη Βουλή ο Χ. Καστανίδης. Θυμίζουμε ότι προχθές ο πρώην Πρωθυπουργός απέστειλε επιστολή προς τα μέλη της επιτροπής στην οποία «εξηγούσε» την όποια εμπλοκή της κυβέρνησής του στην υπόθεση της Siemens. Θυμίζουμε επίσης ότι ο Χάρης Καστανίδης είχε «αποχωρήσει» από το τότε κυβερνητικό σχήμα (υπουργός Μεταφορών) καταγγέλλοντας «παρεμβάσεις» και αντικαταστάθηκε (τι σύμπτωση) από τον Τάσο Μαντέλη.

Σήμερα, ο υπουργός Δικαιοσύνης έδωσε αποκαλυπτική απάντηση (και δημοσιοποίησε όλη την αλληλογραφία) στον πρώην πρωθυπουργό για την παραίτησή του από το Υπουργείο Μεταφορών τον Αύγουστο του 1997. Με την οποία «έδειξε» τον Κ. Σημίτη ως υπεύθυνο για την διαμόρφωση του θεσμικού πλαισίου που άφησε ανεξέλεγκτη την διαπλοκή.

Όπως δήλωσε ο Υπουργός Δικαιοσύνης, στην Ολομέλεια, το 1996 είχε προτείνει στον Κ. Σημίτη να συσταθεί μια Ανεξάρτητη Αρχή Προμηθειών, η οποία θα θέσπιζε νέους κανόνες διαφάνειας στον τομέα των προμηθειών σε όλο το δημόσιο τομέα προκειμένου να κοπεί ο ομφάλιος λώρος συμφερόντων και πολιτικής. Ο πρώην Πρωθυπουργός αποδέχτηκε την πρόταση του και του ζήτησε να επισπεύσει τις διαδικασίες και να καταθέσει το σχέδιο νόμου στη Βουλή. Όμως, πρόσθεσε ο Υπουργός, «στις 7/1/1997 λαμβάνω επιστολή Πρωθυπουργού, με κοινοποίηση στον υπουργό Εσωτερικών, Αλ. Παπαδόπουλο που έλεγε πως «έχω ξανασκεφτεί το θέμα και ότι θέλει περισσότερο συζήτηση το πράγμα».

Στη συνέχεια – αφηγείται ο κ. Καστανίδης – ο κ. Παπαδόπουλος συγκάλεσε συσκέψεις για το θέμα, «ενώ ακολούθησε και Υπουργικό Συμβούλιο και χωρίς την παρουσία μου αποφασίζει να το απορρίψει, με το επιχείρημα ότι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο δεν χρειάζεται να αλλάξει γιατί είναι επαρκές». Αποκάλυψε επίσης ότι όταν στις 14/5/ 1997 επέστρεψε από την Αμερική έστειλε επιστολή ότι έσφαλε το Υπουργικό Συμβούλιο.

Αναφερόμενος στην θορυβώδη τότε παραίτησή του ο κ. Καστανίδης σημείωσε πως στις 30/8/1997 αναγκάστηκε να δηλώσει την παραίτηση του από την Κυβέρνηση, στην οποία όμως επανήλθε μετά από 6 χρόνια. «Γιατί επανήλθα; Γιατί ο Πρωθυπουργός μου ζήτησε μετά επιτάσεως να βοηθήσω. Γιατί έχω αφοσίωση πρώτα στη χώρα και μετά στο κόμμα» είπε.

«Θα ήταν διαφορετικό το μέλλον του τόπου και η θωράκιση της δημοκρατίας αν τότε είχαμε αποδεχτεί μια διαφορετική λειτουργία στο καθεστώς των δημοσίων προμηθειών. Οι συνέπειες υπήρξαν σκληρές… Δεν μίλησα 15 χρόνια, Αισθάνομαι βαριά την ιστορική ευθύνη να ενεργήσω ως οφείλω» πρόσθεσε ο κ. Καστανίδης και παρέδωσε την αλληλογραφία του με τον κ. Σημίτη στα πρακτικά της Βουλής.

Κι έτσι, ο κ. Καστανίδης άδειασε τον Κώστα Σημίτη, μία ημέρα μετά την επιστολή που είχε στείλει στη Βουλή, με ερωτηματικό όμως γιατί δεν δημοσιοποίησε τις επιστολές αυτές όταν εξεταζόταν το θέμα στην εξεταστική επιτροπή.

Η ΝΔ ζήτησε να σταματήσει η συζήτηση προκειμένου να υπάρξει ενημέρωση για τις επιστολές, αλλά το αίτημα απορρίφθηκε.

Δηλώσεις Καμμένου

Να οδηγηθεί στο Ειδικό Δικαστήριο ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ζήτησε ο βουλευτής της ΝΔ Πάνος Καμμένος – ο οποίος κατέθεσε αυτόνομο πόρισμα για την υπόθεση Ζίμενς – μετά τις δηλώσεις του Υπουργού της Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδη και «είπε ότι πιεζόταν από τον Κ. Σημίτη ώστε να μην ακολουθήσει διαφανείς διαδικασίες για τις κρατικές προμήθειες». Ανέφερε επίσης ότι σήμερα ξεκινάει η διαδικασία γι’ αυτό, με αποδεικτικά στοιχεία τα όσα είπε ο κ. Καστανίδης. «Είναι η ώρα να ανοίξουν τα στόματα, να μάθει ο ελληνικός λαός ποιοί ζημίωσαν το ελληνικό δημόσιο, από ποιούς πήραν εντολές και γιατί. Γιατί, αν μελετήσετε το πόρισμα, περιέχει τις εταιρείες για την περίπτωση των υποβρυχίων, θα βρείτε τροφοδότες λογαριασμούς που πλήρωσαν τα Λέοπαρντ, διαδρομές χρημάτων με ενδιάμεσους, οι οποίοι κανόνιζαν το σύνολο των υποθέσεων που απασχόλησαν τη Μεταπολίτευση», είπε.

Ακόμη ανέφερε ότι πλέον έχουμε τις αποδείξεις πως ήταν αλήθεια αυτά που έλεγε ο κ. Χριστοφοράκος, ο οποίος προσγειωνόταν στο Κορακοχώρι Ηλείας για να συναντήσει τον κ. Σημίτη το 2003, πριν υπογραφούν οι συμβάσεις.

Υποστήριξε ακόμη ότι ο πρώην πρωθυπουργός μιλούσε με τον αδερφό του Σπύρο Σημίτη από το ίδρυμα Ρόζενμπεργκ και αυτό χρηματοδοτείτο από τα μαύρα ταμεία της Ζίμενς. «Να πώς είναι το σύστημα της διαπλοκής και από ποιους κατευθύνεται».

Καταλήγοντας, ο Π. Καμμένος είπε ότι εκτός από τα πολιτικά «CDS» υπάρχουν τα οικονομικά, «που λήγουν στις 22 Μαίου» και πρέπει να μαθευτεί ποιοι τα πήραν που τα πούλησαν ποιος είναι από πίσω και ποιος θα εισπράξει τα 27 δισ. δολάρια.

Δήλωση της Νέας Δημοκρατίας

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Οι σημερινές αποκαλύψεις του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Χάρη Καστανίδη αποτελούν μια σοβαρότατη εξέλιξη στην υπόθεση Siemens. Κι αυτό διότι ο κ. Καστανίδης:

  • Αποκάλυψε, μετά από 15 χρόνια, τις πραγματικές διαστάσεις της παραίτησής του. Καλοδεχούμενες, έστω και αργά, αφού γεννάται το εύλογο ερώτημα γιατί δεν κατέθεσε αυτά τα στοιχεία στην Εξεταστική Επιτροπή, εδώ και ένα πλέον χρόνο.
  • Αποκάλυψε τις αποφάσεις του πρώην Πρωθυπουργού κ. Κώστα Σημίτη σε ό,τι αφορά στις προμήθειες του Δημοσίου και στη διαφάνεια.
  • Ομολόγησε, δημοσίως, πως εκείνες οι αποφάσεις του κ. Σημίτη οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση σε ό,τι αφορά στη Siemens.
  • Διέψευσε την εξιστόρηση των γεγονότων, όπως παρατίθενται στο Δελτίο Τύπου του πρώην Πρωθυπουργού.
  • Επιβεβαίωσε απολύτως το πόρισμα της Ν.Δ. για τις ευθύνες του κ. Σημίτη και των αποφάσεων της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1996-1998.
  • Κατέθεσε νέα στοιχεία, όπως η προσωπική του αλληλογραφία.

Η Ν.Δ., από την πρώτη στιγμή, χαρακτήρισε το σκάνδαλο πράσινο. Επισήμανε πως η αιτία ήταν οι αποφάσεις του κ. Σημίτη και των κυβερνήσεών του.

Με αίσθημα ευθύνης θα μελετηθούν ενδελεχώς οι επιστολές που κατέθεσε ο Υπουργός Δικαιοσύνης σε νομικό επίπεδο. Διότι, σε πολιτικό επίπεδο, ο κ. Σημίτης έχει, ήδη, κριθεί».

Ο διευθυντής της εφημερίδας Ηandelsblatt Γκάμπορ Στάινγκαρτ, απευθύνει ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, καλώντας τον να παραδεχτεί ότι η χώρα έχει ουσιαστικά φτάσει στα όρια στάσης πληρωμών. «Με μεγάλο σεβασμό παρακολουθεί ο δυτικός κόσμος τις προσπάθειές σας να αντιμετωπίσετε την κρίση χρέους. Κανένα άλλο δημοκρατικό κράτος δεν κατάφερε σε καιρούς ειρήνης κάτι παρόμοιο», αναφέρει. Στιγματίζει τις προηγούμενες κυβερνήσεις ότι οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, φορτώνοντας στο ελληνικό κράτος 340 δις χρέος, που ισοδυναμεί με 155πλάσιο των κερδών των 60 μεγάλων επιχειρήσεων της χώρας.

Ο κ. Στάινγκαρτ μιλά άκρως εγκωμιαστικά για τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου. «Για μένα είστε ένας σύγχρονος ήρωας. Επιχειρείτε το αδύνατο», λέει οκ. Γκάμπορ. Προσθέτει ωστόσο, ότι η πικρή αλήθεια, την οποία εσείς και όσοι θέλουν να βοηθήσουν την Ελλάδα, πρέπει να παραδεχτείτε είναι: Η βοήθεια δεν βοηθά. Η χώρα βυθίζεται όλο και βαθύτερα στο τέλμα».

Υπενθυμίζει ότι η εφημερίδα του, Handelsblatt, είχε πρωτοστατήσει πριν από ένα χρόνο στην καμπάνια για την αγορά ελληνικών ομολόγων, σε μια προσπάθεια να συνδράμει για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της μείωσης της εμπιστοσύνης και αύξησης των επιτοκίων.

Διαπιστώνει ωστόσο ότι «αυτός ο κύκλος επιταχύνεται, δεν επιβραδύνεται» και ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να πληρώσει επιτόκια 16%. Με τέτοια επιτόκια, που είναι «το αναισθητικό των επενδυτών», οι επενδυτές συνυπολογίζουν ήδη απώλεια μέρους της επένδυσής τους.

Στο μεταξύ, «η αλήθεια ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει οικονομία έχει μετατραπεί στο αντίθετό της. Το σωστό είναι τώρα λάθος», λέει ο κ. Γκάμπορ, υποστηρίζοντας ότι η χώρα δεν μπορεί να εξυγιανθεί με περικοπές, ούτε με συνεχείς νέες ενέσεις πιστώσεων από την ΕΕ.

«Πλησιάζει η μέρα που και το υγιές σώμα παραιτείται», λέει ο κ. Στάινγκαρτ. «Αν η ελληνική οικονομία είχε ένα μάτι, θα έκλαιγε. Αν μπορούσε να πει μόνον μία λέξη, θα φώναζε: σταματήστε! Πλησιάζει η μέρα που είναι εφιάλτης για τους επενδυτές. Τότε η λέξη ‘στάση πληρωμών’ θα είναι στα στόματα όλων», προειδοποιεί ο κ. Στάινγκαρτ.

Εκτιμά ότι ο αντίκτυπος στις αγορές θα είναι τρομακτικός, αλλά θα είναι και ορόσημο για μία νέα πορεία της χώρας με το βάρος στις επενδύσεις και όχι την εξυπηρέτηση των δανείων με νέα δάνεια. Επικαλείται το παράδειγμα της Αργεντινής του 2001, του Μεξικού στις αρχές της δεκαετίας του 80 και της Γερμανίας μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, υπογραμμίζοντας ότι «υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, αυτό ισχύει κυρίως για υπερχρεωμένα κράτη».

«Μέχρι τώρα επιχειρήσατε το ανέφικτο. Τώρα πρέπει να επιδιώξετε το εφικτό», λέει ο κ. Στάινγκαρτ στον κ. Παπανδρέου. Τον καλεί – όπως στη διάρκεια της δικτατορίας, κατά τη σύλληψη του πατέρα του με το πιστόλι στον κρόταφο αρνείτο να τον αποκαλύψει – έτσι και τώρα να απαρνηθεί την υπερηφάνεια των Ελλήνων για να σώσει τη χώρα. «Αντιμετωπίστε τη νέα, δύσκολη αλήθεια, πριν αυτή σας χτυπήσει την πόρτα. Είναι ήδη καθ΄οδόν», καταλήγει η ανοιχτή επιστολή του διευθυντή της Handelsblatt στον πρωθυπουργό.

Η WSJ επανέρχεται με νέο δημοσίευμα της για την Ελλάδα και κάνει λόγο για ένα συνδυασμό τεσσάρων βασικών επιλογών ως λύση για την Ελλάδα.

«Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την ευρωζώνη» αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα με βάση τις προοπτικές της Ελλάδας να αποπληρώσει το χρέος της αλλά και την πιθανές λύσεις που εξετάζουν οι ευρωπαίοι ηγέτες.

Σύμφωνα με τον αρθογράφο υπάρχουν πολλές λύσεις για να λυθεί (ή να κοπεί) ο γόρδιος δεσμός του ελληνικού προβλήματος και σημειώνει ότι η λύση που θα επιλεγεί μπορεί να είναι ένα «υβρίδιο» τεσσάρων βασικών επιλογών. Οι τέσσερεις λύσεις είναι:

- Πρώτη λύση είναι η «επανεκκίνηση» του ισχύοντος προγράμματος που εφαρμόζεται από την ελληνική κυβέρνηση με «δώρο» τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού της χώρας. Το πρόβλημα σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι το χρέος παραμένει πολύ υψηλό.

- Δεύτερη λύση είναι η παροχή νέου δανείου από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Όμως στην πραγματικότητα τα χρήματα της βοήθειας θα διοχετευθούν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στις τράπεζες και τους άλλους κατόχους ελληνικών ομολόγων και συνεπώς δεν θα αντιμετωπίσουν το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας.

- Τρίτη επιλογή θα ήταν μια «εθελοντική αναδιάρθρωση» που σημαίνει ότι όποιος από τους πιστωτές επιθυμεί θα μπορούσε να ανταλλάξει ελληνικά ομόλογα με νέα μεγαλύτερης διάρκειας. Ο κίνδυνος προέρχεται από την πιθανότητα να μη βρεθεί ικανός αριθμός «προθύμων επενδυτών» και έτσι η κυβέρνηση θα βρεθεί προ αδιεξόδου.

- «Καμία από αυτές τις λύσεις δεν θα επηρεάσει όμως το μέγεθος του ελληνικού χρέους που αγγίζει τα 350 δισ. και συνεχώς διογκώνεται. Αυτό αφήνει ένα μόνο δρόμο ανοιχτό: το κούρεμα στα ομόλογα» αναφέρει το άρθρο της WSJ.

Ο συντάκτης του κειμένου, σε αυτό ακριβώς το σημείο επισημαίνει ότι τα προβλήματα δεν σταματούν εδώ καθώς θα δημιουργηθούν νέοι φόβοι για τυχόν εξάπλωση της κρίσης σε άλλες χώρες που πιθανόν να έχουν την «τύχη» της Ελλάδας.



Διαβάζουμε στο Έθνος: «Σοκ και δέος στην κοινή γνώμη έχει προκαλέσει η εκτός ορίων κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο της Αθήνας, καθώς η πρωτοφανής ρατσιστική βία, σε συνδυασμό με την άνευ προηγουμένου αστυνομική αυθαιρεσία, πυροδοτούν καταστάσεις μέχρι σήμερα άγνωστες στους πολίτες.»

Δεκάδες μετανάστες στο νοσοκομείο λόγω ρατσιστικών επιθέσεων επισημαίνει το συγκρότημα Λαμπράκη

Κάποιοι επιλέγουν να «ανεβάσουν» το θέμα της βίας. Σκοπός, η αλλαγή ατζέντας; Θα δείξει…

Στο μεταξύ, δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ότι η άλωση του κέντρου από ακραίες ομάδες μεγαλώνει τον φόβο των πολιτών, μειώνει τις επιδιώξεις τους, τους αποτρέπει από το να κατέβουν να διαδηλώσουν ειρηνικά.

Χωρίς μαζικές αντιδράσεις και διεκδικήσεις, δεν γίνεται ευκολότερη η εφαρμογή του Μνημονίου;

Η επιβίωση προηγείται της διαβίωσης. Ανεξάρτητα από θεωρίες συνωμοσίας, όταν την ίδια μέρα συμβαίνουν ταυτόχρονα ένα φρικιαστικό, αναίτιο έγκλημα και λίγες ώρες αργότερα εγκληματικά χτυπήματα αστυνομικών εναντίον διαδηλωτών, πόσοι είναι αυτοί που δεν θα προτάξουν την σωματική τους ακεραιότητα στην δεινή οικονομική του κατάσταση;

Έχουμε γράψει επανειλημμένως για το μεγάλο πρόβλημα της εγκληματικότητας, και της λαθρομετανάστευσης που μαστίζουν τη χώρα μας.

Η απειλή που αισθανόμαστε από την εγκληματικότητα και την ανομία είναι πολύ πιο σοβαρή από την οικονομική μας κατάπτωση.

Η πείνα σε θέτει σε εγρήγορση. Σε κινητοποιεί. Ο φόβος όμως σε μουδιάζει. Σε αδρανοποιεί.

Και ίσως αυτό να θέλουν κάποιοι. Αλλιώς δεν εξηγείται η πλήρης και επί χρόνια αδιαφορία τους απέναντι στη κλιμάκωση τόσο της λαθρομετανάστευσης, όσο και της εγκληματικότητας.

Το άλλοτε φιλόξενο κέντρο της Αθήνας έχει γίνει εδώ και χρόνια ένα απάτητο γκέτο που μάλλον Σομαλία θυμίζει παρά Ελλάδα.

Και όπως προειδοποιούσαμε, και ήδη το βλέπουμε στους δρόμους με τις μάχες που διεξάγονται σώμα με σώμα, γίνεται τώρα Ρουάντα.

Η λαθρομετανάστευση και η εγκληματικότητα είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Συνεπώς, όλοι όσοι (υπεύθυνοι) ανέχονταν επί τόσα χρόνια τη σταδιακή μεταμόρφωση της Αθήνας σε Μογκαντίσου είναι συνυπεύθυνοι. Και προφανώς ακολουθούν μια ατζέντα, παρόμοια με αυτήν που διάφορα αντιλαϊκά καθεστώτα χρησιμοποίησαν στο διάβα της ιστορίας, προκειμένου να χειραγωγήσουν και να αποπροσανατολίσουν τους λαούς τους. Το διαίρει και βασίλευε.

Ποιος θα ασχοληθεί με το μνημόνιο και με την ανεργία, την ώρα που κινδυνεύει να τον σφάξουν μέσα στο σπίτι του; Ποιος θα βγει να διαδηλώσει για το απρόσωπο ΔΝΤ, την αόρατη τρόικα κλπ. όταν ο ορατός εχθρός είναι ο μαύρος, και ο μελαψός που κυκλοφορούν δίπλα του ή που κατοικοεδρεύουν στην Ομόνοια;

Οι συγκρούσεις που ξέσπασαν με αφορμή το θάνατο του οικογενειάρχη, είναι βούτυρο στο ψωμί των οπαδών και των εκτελεστών του μνημονίου.

Τι πιο βολικό από το να σφάζονται οι Έλληνες με τους αλλοδαπούς, και να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα η οικονομική μας υποδούλωση και η υπαγωγή μας στη κυριαρχία της τρόικας και των τραπεζιτών.

Τι πιο βολικό από τη πλήρη απαξίωση και υποβάθμιση του ιστορικού κέντρου μιας πόλης, ώστε μετά να έρθουν κάποια οικονομικά συμφέροντα και να το αγοράσουν κοψοχρονιά.

Η παγκοσμιοποίηση σε όλο της το μεγαλείο.

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο, να υπάρχουν ομάδες vigilante ακροδεξιών που περιπολούν τους δρόμους, σπάζοντας στο ξύλο όποιον μετανάστη πέφτει στα χέρια τους, και από την άλλη ομάδες αλλοδαπών να αυτοοργανώνονται, και να ταμπουρώνονται, επιτιθέμενοι παράλληλα σε όποιον Έλληνα ξεμοναχιάσουν.

Εικόνες ζούγκλας που όμως συμβαίνουν δίπλα μας. Κοινωνικό μίσος, γενικευμένο χάος, απώλεια κάθε ελέγχου.

Μ.Ο. και S. A.


  • Του Δημήτρη Μπεκιάρη

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την δημοσίευση του αποκαλύπτικού ρεπορτάζ με τίτλο «Αυτό είναι το άτυπο διευθυντήριο, το οποίο συγκροτεί την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας» και στην επιστολή – βόμβα την οποία έστειλε ο πρόεδρος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων Πρέσβης Θεόδωρος Δασκαρόλης, επισημαίνει την εξουσιοδότηση σε εξωθεσμικά κέντρα και «παραθεσμικούς μηχανισμούς», ώστε να ασκούν τη εξωτερική πολιτική της χώρας.

Όπως χαρακτηριστικά επισήμανε ο κ. Δασκαρόλης η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών «επέλεξε την οδό των ανομολόγητων χειρισμών σε καίρια εθνικά θέματα από παραθεσμικούς μηχανισμούς, προφανώς όχι με το αζημίωτο». Το ερώτημα, το οποίο αυτόματα προκύπτει είναι ποιοι είναι αυτοί οι «παραθεσμικοί μηχανισμοί» και τι εννοεί ο κ. Δασκαρόλης όταν αναφέρεται στο «αζημίωτο»;
Ο μηχανισμός

Ο πρόεδρος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων αναφέρεται στον παραγκωνισμό των διπλωματών, οι οποίοι ως θεσμικά εξουσιοδοτημένοι υπάλληλοι είναι εκείνοι, οι οποίοι πρέπει να ασκούν την εξωτερική πολιτική. Εδώ και πολύ καιρό είναι γνωστό ότι τόσο η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, όσο και το Μέγαρο Μαξίμου έχουν επιλέξει συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία δραστηριοποιούνται στο πεδίο της άσκησης της ελληνικής διπλωματίας, ενώ παράλληλα έχει επισημανθεί πολλές φορές ότι αρμόδιοι διπλωματικοί υπάλληλοι δεν είναι ενημερωμένοι για τις κινήσεις και τις πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης στο κρίσιμο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.

Παράλληλα ντοκουμέντα και πληροφορίες που έχουν έρθει στο φως αποτελούν ενδεικτικά στοιχεία της άσκησης μυστικής διπλωματίας, η οποία όλο και πιο συχνά καθίσταται αντικείμενο καταγγελίας.

Συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνδέονται με το πρωθυπουργικό περιβάλλον έχουν αναλάβει τις τύχες της ελληνικής διπλωματίας, είτε πρόκειται για τον Αλέξ Ρόντο, είτε για την άτυπη σύμβουλο του πρωθυπουργού κα Πωλίνα Λάμψα, η οποία όπως αποκαλύφθηκε από τα αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα το περιεχόμενο των οποίων διέρρευσε μέσω του Wikileaks, έσπευδε να ενημερώνει την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα για τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης σε μία σειρά από θέματα, τα οποία άπτονται της εξωτερικής πολιτικής.

Σύμφωνα με το περιεχόμενο εκείνων των εγγράφων η κα Λάμψα ενημέρωνε τους Αμερικανούς ότι ο κ. Ρόντος είναι άτυπος σύμβουλος του πρωθυπουργού.

Στον άτυπο μηχανισμό ή άλλως στο άτυπο διευθυντήριο της συγκρότησης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής εξαιρετικά σημαντικό ρόλο διαδραματίζει το ΕΛΙΑΜΕΠ, το οποίο όπως αναφέρουν απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες διαχειρίζεται όλους τους φακέλους της ελληνικής διπλωματίας, εν γνώσει του ίδιου του πρωθυπουργού. (Βλέπε επίσης: Όταν o Economist, η «Καθημερινή» και το ΕΛΙΑΜΕΠ ανακάλυψαν την Τουρκία).

Το ΕΛΙΑΜΕΠ με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο επηρεάζει τα τελευταία χρόνια τις πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου Εξωτερικών παρέχοντας τις κατευθυντήριες γραμμές της εξωτερικής πολιτικής.

Ένα ακόμη πρόσωπο, το οποίο, επίσης, λειτουργεί ως άτυπος σύμβουλος του πρωθυπουργού είναι ο Γρηγόρης Μανιάτης, την δραστηριότητα του οποίου πριν από μερικούς μήνες είχε αποκαλύψει το newscode.gr (Βλέπε: Gregory Maniatis : Ο (άγνωστος) μυστικοσύμβουλος του πρωθυπουργού).

Το Οκτώβριο του 2010 ο κ. Δασκαρόλης ήταν ο ίδιος, ο οποίος καταγγείλει την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών για «έλλειμμα διπλωματίας» και είχε θέσει το ερώτημα «σε ποιον είναι υπόλογος ο Άλεξ Ρόντος».

Στην επιστολή του εξάλλου ο κ. Δασκαρόλης επισημαίνει ότι «οι ελληνικές πρεσβείες και τα προξενεία αντιμετωπίζονται σαν σχολάζουσες “αντιπαραγωγικές” ΔΕΚΟ.

Οι εκάστοτε πολιτικοί μας προϊστάμενοι είναι αυτοί που απαξίωσαν την παραγωγή εξωτερικής πολιτικής από τη διπλωματική υπηρεσία. Εμφανίστηκαν παντογνώστες και με προκατασκευασμένες θέσεις, ενεθάρρυναν την αυτολογοκρισία στα τηλεγραφήματα και τις αναφορές μας».

Εκτός από τους συμβούλους του πρωθυπουργού, οι οποίοι ασκούν καθήκοντα άτυπων συμβούλων και όπως αναφέρουν αξιόπιστες πληροφορίες, εδώ και πολύ καιρό, «κρατούν στα χέρια τους» τις τύχες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ο «παραθεσμικός μηχανισμός» συνιστά ολόκληρο σύμπλεγμα επιχειρηματικών συμφερόντων, διπλωματών και δημοσιογράφων.

Σήμερα αυτό το σύμπλεγμα, αυτός ο εξωθεσμικός μηχανισμός, έχει αναλάβει την εξής αποστολή τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με τις ελληνοτουρκικές υποθέσεις:

Να διαμορφώσει ένα εγχώριο διπλωματικό περιβάλλον τουλάχιστον φιλικό απέναντι στο νέο – οθωμανικό δόγμα του υπουργού Εξωτερικών κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, να πείσει ότι ο καθορισμός των ελληνικών Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών δεν είναι πανάκεια, να υπογραμμίσει, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της τουρκικής οικονομίας, της προσφυγής της Τουρκίας στο ΔΝΤ και της θετικής εξέλιξης των αναπτυξιακών δεικτών στη γειτονική χώρα τα τελευταία χρόνια, ότι η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης μπορεί (και) να έχει θετικά αποτελέσματα για την ελληνική οικονομία μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα και τέλος να παρουσιάσει την απεμπόληση αυτονόητων κυριαρχικών δικαιωμάτων ως ορθολογική προσέγγιση της άσκησης της διπλωματίας στο πλαίσιο της αποδοχής του «δίκαιου του ισχυρού», που στην προκειμένη περίπτωση είναι η Τουρκία.

Επίσης αυτός ο μηχανισμός έχει επιφορτιστεί με την διαδικασία απορρόφησης των κραδασμών που προκαλούν ορισμένες κινήσεις τόσο του πρωθυπουργού, όσο και της ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών σε θέματα που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής.
Στην επιστολή του ο πρόεδρος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων επισημαίνει όλα όσα είναι οφθαλμοφανή, ότι δηλαδή:

• Οι Έλληνες διπλωμάτες είναι κατά παραγγελία απόντες από τις εξελίξεις
• Οι Έλληνες διπλωμάτες δεν αξιοποιούνται «ως εναργείς φορείς εθνικού αντιλόγου στη διεθνή διαπόμπευση και δαιμονοποίηση της χώρας»
• Ότι κάποιοι εξωθεσμικοί παράγοντες χρηματοδοτούνται για να ασκούν μυστική διπλωματία, χωρίς να γνωστοποιούνται οι κατευθύνσεις και οι στρατηγικές στο πεδίο της άσκησης εξωτερικής πολιτικής, αλλά και σε ποιους είναι υπόλογοι
• Ότι σιγά – σιγά η Ελλάδα προσχωρεί «στη νέο – οθωμανική αυτοκρατορία»
• Ότι η διπλωματική υπηρεσία οδηγείται σε διάλυση όχι λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά εξαιτίας των συγκεκριμένων κατευθύνσεων, οι οποίες δίνονται στην εξωτερική πολιτική, ώστε να μην δυσαρεστηθεί η Άγκυρα και να μην επιβαρυνθεί η τουρκική διπλωματία
• Ότι η Ελλάδα βιώνει τις επιπτώσεις της διαπραγματευτικής ανικανότητας στην εξωτερική της πολιτική

Έωλα επιχειρήματα

Στην επιστολή του ο πρόεδρος των Ελλήνων Διπλωματικών Υπαλλήλων έχει συμπεριλάβει σαφώς την πρόσφατη απεμπόληση του αυτονόητου δικαιώματος της Ελλάδας σε ότι έχει να κάνει με τη χάραξη Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών από τον ίδιο τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας κ. Δημήτρη Δρούτσα.

Στην κριτική, την οποία εύλογα δέχθηκε από την πρώτη στιγμή ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών για την σαφή τοποθέτησή του ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να προχωρήσει στον καθορισμό Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών, ώστε να μην επιβαρυνθούν οι διερευνητικές επαφές με την Τουρκία, άμεση υπήρξε για λογαριασμό του η απάντηση από τμήματα του συμπλέγματος που συγκροτεί την ελληνική διπλωματία, τα οποία έβαλλαν εναντίον όσων είναι υποστηρικτές της αυτονόητης διαδικασίας χάραξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Ποια είναι τα επιχειρήματά τους; Ότι η εξόρυξη ορυκτού πλούτου εξαρτάται από τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας, (το οποίο είναι σωστό, αλλά δεν μπορεί να οδηγεί ως επιχείρημα στην απεμπόληση τους δικαιώματος στη χάραξη ΑΟΖ δεδομένου ότι η ΑΟΖ συνιστά ευρύτερο νομικό δικαίωμα ενός κράτους), ότι (άκουσον, άκουσον) δεν γνωρίζει κανείς την ποσότητα και την ποιότητα του πετρελαίου στο Αιγαίο (άρα ας δαιμονοποιηθεί η συζήτηση), ότι η Ελλάδα πρέπει να υποκύψει στις απειλές της Τουρκίας ότι θα εκτροχιάσει τις διαπραγματεύσεις με τη χώρα μας και τέλος ότι όσοι ανοίγουν συζήτηση αναφορικά με την ΑΟΖ ή εν πάσει περιπτώσει, όσοι ασκούν κριτική στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών τα τελευταία χρόνια, πάσχουν από κάποιο είδος φαντασιοπληξίας.

Αυτές οι απόψεις διακινούνται με ευκολία και με τον ίδιο κραυγαλέα άτεχνο τρόπο, από εργαζόμενους σε δημοσιογραφικούς οργανισμούς, από ακαδημαϊκούς κύκλους, από «προφέσορες» αναλυτές των διεθνών σχέσεων, ακόμη και από στελέχη των Ελληνικών Πετρελαίων, τα οποία είναι λαλίστατα σε ημερίδες για το θέμα των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών.
Η απάντηση και τα κονδύλια

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη απάντηση στου διπλωματικό – δημοσιογραφικό σύμπλεγμα, το οποίο διασυνδέεται άμεσα με συγκεκριμένες εγχώριες δεξαμενές σκέψης, οι οποίες επενδύουν σε κακέκτυπα του ευρωατλαντισμού από την επιστολή του προέδρου της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων, ο οποίος επισήμανε ότι τα «παραθεσμικά» κέντρα λειτουργούν με το αζημίωτο.

Το χρονικό διάστημα από το 2006 μέχρι σήμερα έχουν μοιραστεί υπό τη μορφή μυστικών κονδυλίων περισσότερα από 200 εκατομμύρια ευρώ, ενώ τα ετήσια ποσά εκτοξεύτηκαν, στην κυριολεξία, το 2006. Ενώ λοιπόν μέχρι το 2006 τα χρήματα, τα οποία σε ετήσια βάση προορίζονταν για τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών, υπολογίζονταν σε 18 εκατ. ευρώ, το έτος 2006 το ποσό αυτό άγγιξε τα 45 εκατ ευρώ, το 2007 τα 43 εκατ. ευρώ και το 2008 τα 44 εκατ. ευρώ.

Εύλογα λοιπόν ο καθένας διερωτάται πως μπορεί να διαπιστώνονται περικοπές στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Εξωτερικών, περικοπές στις λειτουργικές δαπάνες των πρεσβειών λαο υπερφορολόγηση των επιδομάτων των διπλωματών όταν τα χρήματα για τα μυστικά κονδύλια αυξάνονται και πάλι, όταν δηλαδή πακτωλός χρημάτων μοιράζεται, χωρίς να εκδίδονται παραστατικά, σε εξωθεσμικούς μηχανισμούς, οι οποίοι έχουν αναλάβει εργολαβικά την άσκηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Το ποσό των μυστικών κονδυλίων, το οποίο αντιστοιχεί στο 2011 είναι περίπου 34 εκατ. ευρώ κατόπιν κοινής υπουργικής απόφασης ανάμεσα στον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωσταντίνου και στον υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα.

Τα χρηματικά αυτά ποσά καταλήγουν σε συγκεκριμένους κύκλους, σε συγκεκριμένα ιδρύματα, think tanks, σε αυλικούς πολιτικών προσώπων, σε επίδοξους «μυστικούς πράκτορες», σε άτυπους συμβούλους, σε δημοσιογράφους, σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και σε καμιά 30αριά διπλωματικούς υπαλλήλους, οι οποίοι έχουν συγκροτήσει ένα είδος κλειστής κάστας.

Δικαίως λοιπόν ο κ. Δασκαρόλης επισημαίνει στην επιστολή του ότι «η κατάργηση ελληνικών διπλωματικών και προξενικών αρχών θα εξοικονομήσει ελάχιστα σε σύγκριση με όσα θα μπορούσε να εισφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό και έχει τεράστιο κόστος, διπλωματικό και πολιτικό. Τη διεθνή απομόνωση της χώρας».



Διαβλέπουμε μια προσπάθεια του συστήματος να ..ερμηνεύσει τη χθεσινή πρόταση του προέδρου της Ν.Δ. ως μια προσπάθεια στήριξης της κυβέρνησης.

Ισχυρίζονται μάλιστα ό,τι ορισμένες προτάσεις του κ. Σαμαρά, θα μπορούσαν να υιοθετηθούν από τον κ. Παπανδρέου και αυτό θα έθετε τις βάσεις μιας συνεννόησης των δυο κομμάτων για να βγει η χώρα απ’ την κρίση.

Αναφέρουν ενδεικτικά το σκέλος των προτάσεων Σαμαρά που αφορά στη ΔΕΗ, την αξιοποίηση της Δημόσιας περιουσίας, τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων κ.λ.π

Προς την κατεύθυνση συναίνεσης, πιέζει και η ΕΕ με χαρακτηριστική τη σημερινή δήλωση του Ολι Ρεν.

  • Πρόκειται για μια χοντροκομμένη προσπάθεια να σώσουν τα προσχήματα εν όψει της επόμενης δόσης και των αποφάσεων της Συνόδου.
  • Να διατηρήσουν το θνησιγενές μνημόνιο
  • Να κρατήσουν στην εξουσία την παραπαίουσα κυβέρνηση του «λεφτά υπάρχουν»
  • Να ολοκληρώσουν το έργο υποθήκευσης της χώρας στους δανειστές της.

Η πρόταση του Αντώνη Σαμαρά «δουλεύει» στο σύνολό της.

Αν πάρεις ένα κομμάτι απ’ εδώ, ένα άλλο απ’ εκεί, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι σκοπιμότητες της κυβέρνησης και της τρόϊκας, και το πρόγραμμα του κ. Σαμαρά ακυρώνουν και αποτελέσματα δεν θα φέρουν. Μόνο λίγο χρόνο θα κερδίσουν, τίποτα περισσότερο.

Η άποψη μας είναι σαφής:

- καμιά συναίνεση στον άνθρωπο που κορόϊδεψε έναν ολόκληρο λαό, για να ικανοποιήσει τη μανία του για εξουσία.

- καμιά συναίνεση σε μια ανίκανη κυβέρνηση η οποία τόλμησε και έκοψε τις κατώτατες συντάξεις, ενώ διατήρησε τους 18 μισθούς στους πρωθυπουργικούς συμβούλους.

- καμιά συναίνεση σ΄ ένα πρωθυπουργό που σκοπίμως δυσφήμιζε τη χώρα μας.

Έλεος, εδώ αυτοί δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, θα συνεννοηθούν με τη Ν.Δ.;

Τέλος, οποιαδήποτε συναίνεση σημαίνει και άφεση αμαρτιών για τα μέχρι τώρα πεπραγμένα τους. Δεν το αξίζουν.

Και η σωτηρία της πατρίδος;

Για την πατρίδα υπεύθυνος ν΄ αποφασίσει είναι ο ελληνικός λαός!

Ούτε ο κ. Ολι Ρεν , ούτε τα παραπαίοντα εκδοτικά συγκροτήματα.

Κ.Ρ.

Διαβάζω δήλωση του μέλους του Π.Σ.του ΠΑ.ΣΟ.Κ κ. Γ. Παναγιωτακόπουλου με τίτλο: «Οι εκφραστές του «yes men» πρέπει να τελειώσουν»

«Τώρα είναι η πιο κρίσιμη ώρα. Όλοι κρίνονται» ,λέει ο εκφραστής της αριστερής πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ κ. Παναγιωτακόπουλος

Και συνεχίζει: «Πίσω από τη σκηνή του θεάτρου του πολιτικού παραλόγου παίζεται η τύχη μιας χώρας.

Η χώρα περνά τις πιο κρίσιμες στιγμές της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Η απογοήτευση και η ανασφάλεια για το αύριο είναι τα συναισθήματα που κυριαρχούν στο λαό.

Η Κυβέρνηση εμφανίζεται άτολμη, φοβική και αναποτελεσματική, χωρίς συλλογικότητα, χωρίς σχέδιο εξόδου από την κρίση, απέναντι στις συνθήκες που διαμορφώνουν ακόμα και οι δικές της λανθασμένες πολιτικές.

Υπουργοί αντί να ασχολούνται με την επίλυση των κρίσιμων θεμάτων, αγωνιούν για το «εγώ» τους και θυσιάζουν την αποτελεσματικότητα στο βωμό της επικοινωνιακής πολιτικής. Ξεχνούν φαίνεται ότι δεν κρίνονται ατομικά αλλά συνολικά σαν Κυβέρνηση.

Η εικόνα της Κυβέρνησης θυμίζει «φτερό» στον άνεμο των πιέσεων των ισχυρών της Ευρώπης και της τρόικα.

Ο Πρωθυπουργός οφείλει χωρίς άλλες καθυστερήσεις να ανατρέψει αυτή την εικόνα, αλλάζοντας την ηγετική ομάδα που αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων. Οφείλει να συγκροτήσει Κυβέρνηση διαχείρισης και εξόδου από την κρίση με έμπειρα, ικανά, αποτελεσματικά στελέχη που έχουν αρχές και ιδεολογία που μπορούν να στηρίξουν σκληρές και αποφασιστικές διαπραγματεύσεις.

Οι εκφραστές του «yes men» πρέπει να τελειώσουν.

Το μέλλον της χώρας δεν μπορεί να είναι στα χέρια όσων το υποθήκευσαν.

Ο καθένας και όλοι μας κρινόμαστε» .

Απορία πρώτη: Δηλαδή κ. Παναγιωτακόπουλε ο Πρωθυπουργός είναι άμοιρος ευθυνών για όσα συμβαίνουν στην χώρα μας;

Είναι δυνατόν μια κυβέρνηση να «θυμίζει ‘φτερό’ στον άνεμο των πιέσεων των ισχυρών της Ευρώπης και της τρόικα» και εσείς να «αθωώνεται» τον πρωτομαστορά της;

Τι σόι κάλεσμα στη κολυμπύθρα του Συλωάμ είναι αυτό κύριε Παναγιωτακόπουλε;

Απορία δεύτερη: Ένας αριστερός ή αν προτιμάτε ένας καθαρός Σοσιαλιστής όπως αρέσκεστε να δηλώνετε (και δεν έχω κανένα λόγο να αμφιβάλω) πως είναι δυνατόν να μη έχει ως κυρίαρχο στόχο την ανατροπή του πρωτεύοντος ακραίου νεοφιλελευθερισμού που κατοικοεδρεύει στο υψηλότερο έδρανο του κόμματο σας, αλλά με τις διάφορες ανακοινώσεις σας να προσπαθείτε να τον καθαγιάσετε μέσω του καλέσματος μιας «δήθεν» εκκαθάρισης των «yes men» της … ηγετικής ομάδας;

Απορία τρίτη: Όταν ο πραγματικός και κυρίαρχος «yes men» θα ανοίξει πανιά για άλλες πολιτείες και αξιώματα , τότε πως θα αντικρύσετε την βάση του κόμματος σας κ. Παναγιωτακόπουλε;

Πράγματι ! Ο καθένας και όλοι κρίνονται…..