Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Αυγ 2015

Εκμεταλλευόμενοι τους μετανάστες που τούρκοι δουλέμποροι μεταφέρουν κατά εκατοντάδες στα ελληνικά νησιά, σήμερα οι Τούρκοι επιχείρησαν να στήσουν θερμό επεισόδια στα Ιμία.

Σήμερα το πρωί 27 μετανάστες εγκαταλείφθηκαν στα Ίμια και όπως και δύο σκάφη του Λιμενικού έσπευσαν να τους περισυνελλέξουν.

Τότε εμφανίστηκε μια τουρκική ακταιωρός καλώντας του άνδρες του Λιμενικού να αποχωρήσουν υποστηρίζοντας ότι έχουν εισέλθει σε τουρκικά χωρικά ύδατα. Φυσικά το Λιμενικό δεν αποχώρησε και ολοκληρώνοντας με επιτυχία την επιχείρηση διάσωσης των μεταναστών. Μάλιστα η τουρκική ακταιωρός έκανε και επικίνδυνους ελιγμούς εμποδίζοντας την επιχείρηση.

Όπως αναφέρουν πηγές από το Αρχηγείο του Λιμενικού δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει παρόμοιο περιστατικό.

Αργά το απόγευμα εξεδόθη και η ακόλουθη ανακοίνωση: Σήμερα περίπου στις 09:00 π.μ., 27 Σύριοι πρόσφυγες διασώθηκαν από το Ελληνικό Λιμενικό, στην περιοχή των Ιμίων. Τα μέλη του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος, διαχειρίστηκαν με εξαιρετική αποτελεσματικότητα και υπευθυνότητα, τόσο το ανθρωπιστικό έργο της διάσωσης, όσο και την κατάσταση που δημιουργήθηκε από την παρουσία σκαφών της τουρκικής ακτοφυλακής στην περιοχή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με αφορμή τη βουλευτική φορολόγηση

Του Αναγνώστη Λασκαράτου

Νομίζω πως όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται αυτό που από χρόνια είχαμε αντιληφθεί-δεν απαιτούσε άλλωστε αυξημένη παρατηρητικότητα-και δημοσιοποιήσει.
Ο κ.Τσίπρας πάσχει από πολύ σοβαρά κενά ευφυϊας, γνώσης και ήθους. Δεν λέω και θάρρους, γιατί διαθέτει σε αφθονία εκείνη τη μορφή της τόλμης που την ονομάζουμε θράσος και άγνοια κινδύνου. Αυτές οι ελλείψεις έγιναν σήμερα, που ο κύριος αυτός «κυβερνά» μέσα στην αυτάρεσκη απραξία, κραυγαλέες, τόσο που σε λίγο, όταν έλθει η ώρα πληρωμής του λογαριασμού, και οι λίθοι κεκράξονται.

Χτες ο κ.Τσίπρας ανακάλυψε την Αμερική. Αποφάσισε να φορολογήσει τις βουλευτικές απολαβές. Θα υπάρξουν πολλοί πρόθυμοι που θα επαινέσουν τον Τιμονιέρη. Οι τίμιοι όμως θα δουν για μια ακόμη φορά ένα αδιάψευστο τεκμήριο τυχοδιωκτισμού, με βάση το χρόνο, τη σκοπιμότητα και τον τρόπο που εκδηλώθηκε αυτή η φιλοτιμία.
Είχαμε καταγγείλει τις μεγάλες απολαβές των βουλευτών, που βόλευαν τους αργόμισθους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι είχαν ανακοινώσει πως διαθέτουν, σαν επαγγελματίες φιλάνθρωποι ρασοφόροι, το 20% της αποζημίωσής τους σε «κοινωνική προσφορά», παραγνωρίζοντας πως δεν έχουν κανένα τέτοιο δικαίωμα.
Το θέμα δεν άντεξε στην αμείλικτη δοκιμασία του χρόνου, η αυτοπροβολή ξεχάστηκε, όμως κάποιες εντυπώσεις δήθεν «κοινωνικής ευαισθησίας», αυτών που αυταπόδεικτα μόνο κίνητρό τους είναι το προσωπικό τους όφελος, έμειναν.

Παρακάμπτοντας το γεγονός πως δικαιούμαστε να ισχυριστούμε πως έλεγαν ψέματα, αφού ποτέ δεν έδωσαν, όπως είχαν αυστηρή υποχρέωση, απολογισμό του συγκεκριμένου έργου με το οποίο παίνεσαν το σπίτι τους, να μπούμε στην ουσία του θέματος. Παραδοσιακά η Αριστερά, αλλά και κάθε δημοκρατικός άνθρωπος, αποκρούει το αίσχος της επαγγελματικής φιλανθρωπίας. Οι κοινωνικές δράσεις είναι πρώτιστη κρατική υποχρέωση, δευτερευόντως και συγκροτημένων ομάδων ιδιωτών που δρουν με διαφάνεια και ανιδιοτέλεια. Ο μισθός των βουλευτών είναι η αποζημίωση για τον κόπο που προσφέρουν υπέρ του δημόσιου συμφέροντος, δεν δίνεται για αυτοδιαφήμιση ή για εξαγορά ψήφων, όπως συνέβη με τη χυδαιότητα της Χ.Α. που έστηνε σκηνικά δημόσιας ελεημοσύνης. Αν κάποιος βουλευτής θέλει να βοηθήσει κάποια άτυχη κατάσταση, μπορεί να το κάνει όπως κάθε σεμνός και αξιοπρεπής άνθρωπος ιδιωτικά και σιωπηρά. Αν όμως οι βουλευτικοί μισθοί περισσεύουν κατά 20%, όπως ομολογούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, το περίσσευμα αυτό πρέπει να περικοπεί άμεσα και να διατεθεί από το Κράτος εκεί που πρέπει.

Η πρώτη κίνηση μιας αριστερής κυβέρνηση θα ήταν η γενναία περικοπή των πρωθυπουργικών, υπουργικών και βουλευτικών απολαβών, όχι τόσο για το πρακτικό αποτέλεσμα, που κι αυτό δεν μπορεί να παραβλεφθεί, αλλά ως ηθικό και συμβολικό μήνυμα συστράτευσης με την κοινωνία για ανώτερους σκοπούς.
Το γράψαμε, το έκαναν δυο αριστερές δημαρχίνες στην Ισπανία, ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλει τάχα να ξεσηκώσει τη Ν.Ευρώπη (το ξέρει αυτό η Ν.Ευρώπη;) σε εξέγερση κατά του καπιταλισμού (των άλλων), έκανε το κορόιδο.
Υπήρξε βέβαια πριν καιρό (2.12.2013) μια προκλητική κίνηση του «ευσεβή» Γλέζου, ο οποίος ζήτησε τη μείωση των βουλευτικών μισθών στο επίπεδο των απολαβών του ανειδίκευτου εργάτη, αλλά ακόμη κι αν αγνοούσαμε το μαχητικό φαρισαϊσμό του ανδρός, αντιλαμβανόμαστε πόσο προκλητικά προσχηματική ήταν αυτή η εξωπραγματική εκδήλωση ακραίου όσο και ανέφικτου λαϊκισμού διαπνεόμενου από τη μόνιμη εμμονή του κομματικά περιπλανώμενου πολιτευτή, την αυτοπροβολή.

Ο κ.Τσίπρας, έχασε και εδώ το τραίνο της μεταρρύθμισης. Η απόφασή του για φορολόγηση της βουλευτικής αποζημίωσης, που διαφημίζεται μάλιστα ως προσωπική διαταγή του γενναιόδωρου (όσο και σεσημασμένου αρχιτζαμπατζή) ηγεμόνα-πατερούλη, είναι ο πρώτος κρίκος μιας σειράς πράξεων εντυπωσιασμού, με τρεις προφανείς στόχους. Την ενδυνάμωση του τσαλακωμένου προφίλ του ξεβρακωμένου από τα γεγονότα ηγέτη, την τόνωση του αποτελέσματος των επικείμενων εκλογών, τις οποίες οι εσωκομματικές διαμάχες του ΣΥΡΙΖΑ θα φορτώσουν στην κοινωνία και τον αποπροσανατολισμό από το βαρύ μνημόνιο που προέκυψε ως τραγική κατάληξη της αισχρής πολιτικής τους. Μάλιστα δεν κρατήθηκαν ούτε τα προσχήματα.
Η όποια περικοπή τελικά προκύψει μέσα από τις μαθηματικές αλχημείες, αν γίνει κι αν είναι ουσιαστική, γιατί έχουν εξαγγελθεί πολλά, και μετεκλογικά, που ξεχάστηκαν τις επόμενες ώρες (θυμίζω την εξαγγελία για τα μυστικά κονδύλια του Υπ.Εξ), συνδέθηκε με τους «αδικημένους», πολυάριθμους εκλογικούς πελάτες, αγρότες, ως συμπάθεια στη δική τους φορολόγηση, που επέβαλε η κακή Δύση των «τοκογλύφων».
Η Αριστερά όμως που παρακολουθούσε σιωπηλή (και) το μεγάλο αγροτικό φαγοπότι των ευρωπαϊκών κονδυλίων, δεν είναι αθώα του αίματος των ημαρτημένων της αγνής ελληνικής υπαίθρου.
Το μέχρι σήμερα μοίρασμα ξένων χρημάτων και οι κλεμμένες επιδοτήσεις δεν είναι λύση, το ‘αγροτικό’, ένα πολύ καίριο ζήτημα, ειδικά για αυτούς που θέλουν οικονομική αυτονομία χωρίς να έχουν καταθέσει μισό σχέδιο αγροτικής ανάπτυξης.
Αυτοί που φαντασιώνονται μια Ελλάδα «εθνικά ανεξάρτητη» (πόσο ευτελή έχουν καταντήσει αυτήν την έννοια!), δεν έχουν αποτολμήσει την ελάχιστη προτροπή και παροχή τεχνογνωσίας προς την άεργη επαρχιακή νεολαία, να προχωρήσει σε σύγχρονους αγροτικούς συνεταιρισμούς, δεν έχουν ως κυβέρνηση ή ως κόμματα κανένα σχετικό σχεδιασμό, ούτε καν προβληματισμό.

Το προεκλογικό αυτό πυροτέχνημα της φορολόγησης των βουλευτικών αποζημιώσεων, αναδεικνύει από μόνο του ένα ευρύ όσο και πολύχρωμο φάσμα στοιχειωδών μεταρρυθμιστικών μέτρων, που μπορούσε να έχει ψηφίσει η κυβέρνηση, αντί να σπαταλάει το χρόνο της στα τηλεοπτικά παράθυρα, στην αντιευρωπαϊκή δημαγωγία και στη δημιουργική ασάφεια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει λιποτάκτης από το μεγάλο, αφημένο ελεύθερο από τα δειλά κεντρώα κόμματα, πεδίο της μάχης των ώριμων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και των ρεαλιστικών οραμάτων ορθολογικής και δίκαιης ανάπτυξης.
Ο λαϊκισμός του έχει γίνει δεύτερη φύση, αφορά όλες τις πτέρυγές του, από τους τυχοδιώκτες ή αντιευρωπαίους συνομιλητές των Ρώσων Ναζιστών και μεγαλοκαπιταλιστών μέχρι τους υποτιθέμενους ευρωπαϊστές, που όλοι τους στρατεύτηκαν στην φρεναπάτη της υποτιθέμενης επαναστατικής επιτάχυνσης από το κόμμα αυτό, των αργοκίνητων νόμων της ιστορικής εξέλιξης, οι οποίοι, αν η Ευρώπη δεν υποκύψει σε αυτούς, θα μεταφέρουν το ναυτικό μας λαό «σε νέα ασφαλή λιμάνια».
Αυτά όμως τα (ανατολικά) λιμάνια είχαν και έχουν μέχρι σήμερα τη λογική των προνομίων και του αυταρχισμού της κυρίαρχης πολιτικά κάστας.
Ο κ.Τσίπρας πρέπει λοιπόν να αποφασίσει τι επιτέλους θέλει, να ενστερνιστεί κάποιες στοιχειώδεις δημοκρατικές αξίες και συνεπείς συμπεριφορές και να πάψει να ανακοινώνει το πρωϊ την απλή αναλογική και το μεσημέρι να την παίρνει πίσω.
Πίσω από το λογικό μέτρο των βουλευτικών μισθών, υπάρχει μια ολόκληρη φιλοσοφία αξιοπρέπειας, δημοκρατικότητας και απλότητας της εξουσίας, δεν είναι σημαία ευκαιρίας.

Πηγή Ροΐδη και Λασκαράτου Εμμονές


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί κατά πολύ ο πληθυσμός των αλλοδαπών που με κάθε μέσο εισέρχονται στην Ελλάδα, όχι από τις καθορισμένες και ελεγχόμενες συνοριακές διαβάσεις αλλά παράνομα, διασχίζοντας τα χερσαία και θαλάσσια σύνορά μας από σημεία που δεν ελέγχονται. 
 
Του Χρήστου Μπίσδα 
Ο χαρακτηρισμός όλων αυτών, μέχρι πριν λίγα χρόνια, ήταν “λαθρομετανάστες”. Σιγά - σιγά διάφορες υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων και το Λιμενικό Σώμα, προφανώς κατόπιν άνωθεν εντολών, άρχισαν να τους αποκαλούν “παράτυπους μετανάστες”. Και σήμερα, φτάσαμε στο σημείο η αρμόδια υπουργός να τους αποκαλεί απλά “μετανάστες”, “οικονομικούς μετανάστες” ή “πρόσφυγες” και, αντίστοιχα, το ζήτημα που προέκυψε “μεταναστευτικό” ή “προσφυγικό”. 
Η ορολογία που χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση και αναπαράγεται από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. είναι προσεκτικά επιλεγμένη και έχει στόχο την άσκηση ψυχολογικής πίεσης στους Έλληνες πολίτες προκειμένου να αποδεχθούν χωρίς αντιδράσεις τους αλλοδαπούς. Κι αυτό διότι οι Έλληνες έχουν υπάρξει νόμιμοι μετανάστες στο εξωτερικό και πρόσφυγες από χαμένες πατρίδες (Πόντος, Ιωνία) στην Ελλάδα, όμως, η περίπτωσή τους δεν έχει καμία σχέση με τους σημερινούς λαθρομετανάστες. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, οι αντιδράσεις στον εποικισμό της Ελλάδας από αλλοδαπούς ήταν ελάχιστες (1), απόδειξη ότι η προπαγάνδα της Νέας Τάξης Πραγμάτων είναι αποτελεσματική. Γι’ αυτό επιβάλλεται να διευκρινιστούν αρκετά σκοτεινά σημεία και πρώτα απ’ όλα να δοθεί ο ακριβής ορισμός του λαθρομετανάστη, του μετανάστη και του πρόσφυγα ώστε να είναι ευχερής η διάκριση μεταξύ τους. 
Υπάρχουν νόμιμοι μετανάστες για διάφορους λόγους, οικονομικούς, σπουδών κλπ. Στην περίπτωση που εξετάζουμε, οικονομικοί μετανάστες, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε., είναι  
“πρόσωπα που για λόγους διαφορετικούς από εκείνους που αναφέρονται στον ορισμό του πρόσφυγα εγκαταλείπουν οικειοθελώς τη χώρα τους με σκοπό να εγκατασταθούν αλλού”
Για τους νόμιμους οικονομικούς ή άλλου είδους μετανάστες δεν χρειάζεται να ειπωθεί κάτι περαιτέρω, διότι αυτοί έρχονται στη χώρα μας ακολουθώντας νόμιμες διαδικασίες, είναι καταγεγραμμένοι και δεν είναι πρόσφυγες. Αντίθετα, όσοι έρχονται χωρίς να ακολουθήσουν τις προβλεπόμενες διαδικασίες και δεν έχουν υποστεί κανέναν υγειονομικό, ποινικό ή άλλον έλεγχο είναι λαθρομετανάστες. Το να αποκαλούνται οι λαθρομετανάστες “μετανάστες” ή “παράτυποι μετανάστες” αποτελεί διαστρέβλωση της πραγματικότητας και προσβολή προς τους νόμιμους μετανάστες. Με το ίδιο σκεπτικό ο ληστής μίας τράπεζας είναι το ίδιο με τον καταθέτη που κάνει ανάληψη από τον λογαριασμό του. Στο σημείο αυτό προκύπτει η απορία γιατί απώτερος στόχος κάθε λαθρομετανάστη είναι να χαρακτηριστεί ως πρόσφυγας και μάλιστα αρωγό στην προσπάθειά του βρίσκει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Ο λόγος για τον οποίο οι αλλοδαποί υποβάλλουν αίτηση να αναγνωρισθούν ως πρόσφυγες είναι τα δικαιώματα και οι παροχές που ακολουθούν την αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα (δικαίωμα διαμονής, δικαίωμα εργασίας, ταξιδιωτικά έγγραφα, υγειονομική περίθαλψη κλπ). 
Ο ορισμός του πρόσφυγα, η διαδικασία αναγνώρισης κάποιου ως πρόσφυγα και τα δικαιώματα που αποκτά ο αναγνωρισμένος ως πρόσφυγας προκύπτουν από διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει η Ελλάδα και από την εθνική νομοθεσία. Σύμφωνα με τη “Σύμβαση περί της Νομικής Καταστάσεως των Προσφύγων” (2), όπως τροποποιήθηκε με το “Πρωτόκολλο της Ν. Υόρκης της 31-1-1967 σχετικό με τη Νομική Κατάσταση των Προσφύγων” (3):  
“Πρόσφυγας είναι κάθε πρόσωπο το οποίο συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών πεποιθήσεων βρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την υπηκοότητα και δεν δύναται ή, λόγω αυτού του φόβου, δεν επιθυμεί να απολαύει της προστασίας αυτής της χώρας ή εάν δεν έχει υπηκοότητα και βρίσκεται εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του δεν δύναται ή, λόγω αυτού του φόβου, δεν επιθυμεί να επιστρέψει σ’ αυτή”
Αρμόδια για να αποφασίσει αν στο πρόσωπο κάποιου συντρέχουν οι προϋποθέσεις αναγνώρισης της νομικής κατάστασης του πρόσφυγα είναι επιτροπή που αποτελείται από υπαλλήλους διαφόρων υπηρεσιών, η οποία εξετάζει ξεχωριστά την αίτηση κάθε αλλοδαπού αιτούντος άσυλο, και όχι ο κάθε υπουργός ή βουλευτής που αυθαίρετα βαφτίζει πρόσφυγες ολόκληρους πληθυσμούς επειδή αυτό του επιτάσσει η διεθνιστική ιδεοληψία του. 
Σύμφωνα με τον ανωτέρω ορισμό του πρόσφυγα, ο αιτών άσυλο θα πρέπει να αποδείξει ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής ότι βρίσκεται εκτός της χώρας του συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών πεποιθήσεων και όχι απλά επειδή ψάχνει ένα καλύτερο μέλλον στην Ελλάδα ή επειδή η χώρα του βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Κι εδώ τίθεται το ερώτημα, αν οι αλλοδαποί που έρχονται παράνομα στην Ελλάδα είναι πρόσφυγες ή λαθρομετανάστες. Η απάντηση είναι ότι μέχρι να αποδείξουν ότι στο πρόσωπό τους συντρέχουν οι προϋποθέσεις αναγνώρισης ως πρόσφυγα, δηλαδή ότι έφυγαν από τη χώρα τους και ήλθαν στην Ελλάδα επειδή δικαιολογημένα φοβούνταν ατομική δίωξη, είναι λαθρομετανάστες. 
Μάλιστα, η καταχρηστική απόδοση του καθεστώτος του πρόσφυγα σε πρόσωπα που δεν το δικαιούνται -με πολιτική απόφαση που στηρίζεται σε διεθνιστικές ιδεοληψίες και όχι στο γράμμα και το πνεύμα των διεθνών συμβάσεων- ακυρώνει τον σκοπό θέσπισής του, που είναι η προστασία των προσφύγων και όχι η προώθηση της λαθρομετανάστευσης, και προσβάλλει τους πραγματικούς πρόσφυγες. 
Στην περίπτωση των Σύρων και Αφγανών – ή δήθεν Σύρων και Αφγανών – που κατακλύζουν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, αν δεν έχουν δικαιολογημένο φόβο ατομικής δίωξης, δεν αρκεί το γεγονός ότι η χώρα τους βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, για να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Σε αντίθετη περίπτωση, όλοι οι πολίτες οποιασδήποτε χώρας που θα ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση θα θεωρούνταν αυτομάτως πρόσφυγες και η χώρα θα άδειαζε. Πόσοι, λοιπόν, από αυτούς είναι πραγματικοί πρόσφυγες και πόσοι λαθρομετανάστες;
Μεγάλο ποσοστό των Σύρων, ή όσων δηλώνουν Σύροι, που λιάζονται στα νησιά του Αιγαίου και στην Αθήνα, δεν είναι γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι, που πιθανόν να έγιναν πρόσφυγες λόγω του πολέμου ή να καταδιώκονται από το “καθεστώς Άσαντ”, όπως συνηθίζουν να αποκαλούν τα Μ.Μ.Ε. τη νόμιμη, κατά το διεθνές δίκαιο, αλλά μη αρεστή στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, κυβέρνηση της Συρίας. Αντίθετα, είναι νέοι σε ηλικία άνδρες, ντυμένοι με ακριβά ρούχα, που διαθέτουν τα πιο σύγχρονα και ακριβά κινητά τηλέφωνα. Επίσης, διαθέτουν αρκετά χρήματα, πέραν όσων κατέβαλαν ήδη στους διακινητές τους - και όχι “δουλεμπόρους” όπως τα Μ.Μ.Ε. τους αποκαλούν, διότι οι ίδιοι έρχονται στην Ελλάδα με την θέλησή τους και όχι για να εργαστούν ως δούλοι – ή έχουν στείλει με εμβάσματα σε συγγενείς τους στην Ευρώπη, τα οποία θα χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια για να μεταβούν σε ευρωπαϊκές χώρες της επιλογής τους. Μάλιστα, δεν θέλουν να μείνουν ούτε ημέρα στα κέντρα υποδοχής παρότι τους παρέχεται τροφή και στέγη. Τι πιθανότητες υπάρχουν αυτοί να είναι πραγματικοί πρόσφυγες και ποιός είναι ο πραγματικός λόγος που τους έκανε να αφήσουν τα πάντα πίσω και να καταφύγουν στην Ευρώπη; 
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική όσο θέλουν να την παρουσιάζουν τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. και η κυβέρνηση. Αν ανατρέξει κανείς στη νομοθεσία της Συρίας (4) θα ανακαλύψει ότι η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική όπως, επίσης, και η επανακατάταξη των εφέδρων σε περίπτωση επιστράτευσης. Με δεδομένο ότι οι εν λόγω Σύροι είναι ηλικίας μεταξύ 20 και 40 ετών, είναι εμφανές ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν έχουμε να κάνουμε με πρόσφυγες αλλά με Σύρους, που λιποτάκτησαν για να σώσουν το τομάρι τους προδίδοντας τη χώρα τους. Όσο κι αν δεν τους είναι αρεστός ο Άσαντ ή η κυβέρνηση της Συρίας, παραβιάζουν το νόμο της χώρας τους μη κατατασσόμενοι για να πολεμήσουν εναντίον του ISIS και προδίδουν τον λαό τους. Βέβαια αυτό διόλου τους απασχολεί αφού η ηθική τους είναι εντελώς διαφορετική, καθόσον δεν πρόκειται για Σύρους πατριώτες αλλά για Σύρους διεθνιστές, φυγόστρατους, φυγόπονους και προδότες. 
Αυτούς, λοιπόν, έρχεται να αγκαλιάσει η αριστερά αναγνωρίζοντάς τους ως πρόσφυγες, προφανώς λόγω ιδεολογικής συγγένειας. Και εξηγούμαι που έγκειται η ιδεολογική συγγένεια: Όσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν γενικές συνελεύσεις φοιτητών σε ελληνικά πανεπιστήμια σίγουρα έχουν ακούσει αναρχοαριστερούς να δηλώνουν, επί λέξει: “Σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία θα πάρουμε το πρώτο αεροπλάνο για την Ευρώπη”. Το ίδιο ακριβώς πίστευαν και υλοποίησαν αρκετοί Σύροι. 
Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι οι Σύροι δήθεν αντικαθεστωτικοί που παριστάνουν τους πρόσφυγες, αποφεύγοντας την στράτευση εξυπηρετούν το ISIS και τις δυνάμεις που βρίσκονται πίσω από αυτό. Μέσω της λιποταξίας - λαθρομετανάστευσης συντελείται αφαίμαξη της Συρίας από τους νέους που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανάχωμα στο ISIS υπηρετώντας στις Συριακές Ένοπλες Δυνάμεις. Ο ψευδοανθρωπισμός και η διεθνιστική αλληλεγγύη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προς τους δήθεν πρόσφυγες αποτελεί έμμεση βοήθεια στο ISIS. Με την πρακτική που ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και οι λοιπές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, υποσκάπτεται η νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας για πολιτικούς λόγους χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν τι θα σημάνει η επικράτηση του ISIS. 
Τι θα μπορούσε να κάνει μία ελληνική εθνική κυβέρνηση για να λύσει εν μέρει το πρόβλημα; Είναι προφανές ότι οι ανωτέρω λιποτάκτες - λαθρομετανάστες καταζητούνται από τις συριακές αρχές για να καταταγούν στις Συριακές Ένοπλες Δυνάμεις. Από την απλή καταγραφή (φωτογράφιση και δακτυλοσκόπηση) των αρρένων Σύρων “προσφύγων” και την αποστολή των στοιχείων τους για ταυτοποίηση στις συριακές αρχές θα προέκυπτε ποιοί από αυτούς είναι λιποτάκτες. Στη συνέχεια η ελληνική κυβέρνηση θα τους παρέδιδε στις συριακές αρχές έχοντας ως νομική βάση για τον αναγκαστικό επαναπατρισμό τους είτε την δικαστική ή διοικητική απέλασή τους, ως λαθρομετανάστες, είτε την έκδοσή τους στην Συρία, ως εγκληματίες (λιποτάκτες). Το γεγονός αυτό θα λάμβανε δημοσιότητα διεθνώς και αυτομάτως ένα μεγάλο ποσοστό λαθρομετανάστευσης προερχόμενο από την Συρία θα σταματούσε, αφού οι επίδοξοι “πρόσφυγες” θα έβλεπαν ότι το κόλπο δεν πιάνει πια. 
Οι ανωτέρω ενέργειες προϋποθέτουν μία εθνική ελληνική κυβέρνηση και όχι μία κυβέρνηση που στηρίζει διαχρονικά τους εγχώριους αρνητές στράτευσης και οι φοιτητικές παρατάξεις της αποτελούν καταφύγιο νεαρών που με την πρώτη ευκαιρία δηλώνουν ότι σε περίπτωση πολέμου θα πάρουν το πρώτο αεροπλάνο για την Ευρώπη. Επίσης, προϋποθέτουν μία κυβέρνηση που θα ασκεί πραγματικά εθνική πολιτική και δεν θα είναι ουραγός των Η.Π.Α. και της Ε.Ε., που καθορίζουν ποιοί θα είναι σύμμαχοί μας και με ποιους θα συνομιλούμε. 
Προφανώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει σήμερα, διότι μας κυβερνούν αλληλέγγυοι, επίδοξοι “Έλληνες πρόσφυγες”, που δεν έχουν καμία διάθεση να λύσουν το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. 
Παραπομπές: 
2) βλ. Ν.Δ. 3989/1959, ΦΕΚ Α΄ 201/1959 
3) Βλ. Α.Ν. 389/1967, ΦΕΚ Α΄ 125/1968 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τις αρχές του 2015 μέχρι σήμερα, περισσότεροι από 225.000 πρόσφυγες και λαθρομετανάστες έχουν διασχίσει τη Μεσόγειο. Εκτιμάται ότι περίπου 2.100 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους ή αγνοούνται στη προσπάθειά τους να φτάσουν στην Ευρώπη.

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Τεράστιο είναι και το μέγεθος της προσφυγικής κρίσης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, στην οποία 124.000 πρόσφυγες και μετανάστες έχουν φτάσει φέτος μέσω θαλάσσης –έως τις 31 Ιουλίου-, κυρίως στη Λέσβο, τη Χίο, την Κω, τη Σάμο και τη Λέρο. Το σύνολο αυτό συνιστά συγκλονιστική αύξηση που ξεπερνά το 750% σε σύγκριση με την ίδια περίοδο το 2014. Μόνο τον Ιούλιο σημειώθηκαν 50.000 νέες αφίξεις, 20.000 περισσότερες από τον προηγούμενο μήνα (αύξηση της τάξεως του 70% περίπου).

Οι Σύροι αποτελούν το 63% των νεοαφιχθέντων από την αρχή του έτους, και μόνο τον Ιούλιο έφτασαν στο 70% του συνόλου των αφίξεων. Οι υποδομές και οι υπηρεσίες υποδοχής, καθώς και οι διαδικασίες καταγραφής παρουσιάζουν σημαντικές ελλείψεις και δεν καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες.

Οι ειδικοί εκφράζουν έντονες ανησυχίες για την έξαρση της λαθρομετανάστευσης στη Χώρα καθώς υπάρχουν πληροφορίες αλλά και ενδείξείς ότι διακινούνται μαζί με τους πρόσφυγές και τζιχαντιστές από τη Βαλκανική και τις χώρες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης, που επιστρέφουν από τη Συρία ή το Ιράκ, όπου πολέμησαν μέσα από τις τάξεις του «Ισλαμικού Κράτους» και άλλων εξτρεμιστικών ισλαμιστικών οργανώσεων. Αυθαίρετες εκτιμήσεις ανεβάζουν το ποσοστό των τζιχαντιστών που έχουν αναμειχθεί με τους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες σε 6%.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα στην ΠΓΔΜ όπου η αστυνομία πραγματοποίησε, πριν μερικές μέρες, αντιτρομοκρατική επιχείρηση μεγάλου μεγέθους σε αρκετές πόλεις και συνέλαβε 9 άτομα για τα οποία υπάρχουν υποψίες συμμετοχής στην τρομοκρατική οργάνωση «ισλαμικό κράτος».

Η επιχείρηση κατά των μελών του Ισλαμικού Κράτους πραγματοποιήθηκε στις πόλεις Σκόπια, Κούμανοβο και Στρούγκα. Οι αρχές των Σκοπίων υποψιάζονται ότι στο τζαμί Τουτουνζούς (Tutunzus) και σε ιδιωτικές κατοικίες, πραγματοποιούνται ακόμα και πολεμικές ασκήσεις.Οι περισσότεροι από τους συλληφθέντες επέστρεψαν πρόσφατα από την Συρία, 30 ύποπτοι αναζητούνται ακόμα και είναι γνωστά τα στοιχεία 20 ατόμων τα οποία μάχονται κατά της κυβέρνησης της Συρίας.

Προ ημερών συνελήφθη στη Βουλγαρία ένας οπαδός της τρομοκρατικής οργάνωσης ο οποίος συμμετείχε σε διεθνή παράνομη διαδικτυακή οργάνωση χάκερς η οποία συνδέεται με το ΙΚΙΛ. Ηδη, η Σόφια προχωράει με γοργούς ρυθμούς στην κατασκευή άλλων 82 χλμ. χαλύβδινου φράχτη στα σύνορα με την Τουρκία, που εκτείνονται σε μήκος 240 χλμ., που θα προστεθεί στο ήδη υπάρχον αγκαθωτό συρματόπλεγμα των 40 χλμ. Στο βουλγαρικό έδαφος, βρίσκονται ήδη σε κέντρα προσωρινής υποδοχής περί τα 7.000 άτομα, όσοι βρίσκονται δηλαδή , μόνον στο νησί της Κω…..

Στην Τουρκία συνελήφθησαν επίσης 17 μέλη του ΙΚΙΛ στην πόλη Manisa (Μαγνησία) της νοτιοδυτικής τουρκικής επαρχίας ενώ είχε προηγηθεί η σύλληψη του ηγέτη του τουρκικού παραρτήματος του ΙΚΙΛ , Halis Bajančuk, που ήταν γνωστός με το όνομα Αμπού Χαντζάλα. Οι συλληφθέντες έχουν οργανώσει δίκτυο πρόσληψης Τούρκων πολιτών για να συμμετάσχουν στις συγκρούσεις στη Συρία και το Ιράκ.Κατά τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις που γίνονται τις τελευταίες ημέρες, σημειώνει το δημοσίευμα, έχουν συλληφθεί πάνω από 1500 άτομα σε όλη την Τουρκία.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες το ΙΚΙΛ έχει αγοράσει κρυφά γεωργικές εκτάσεις κοντά σε απομονωμένα χωριά στη Βοσνία, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βάση για τρομοκρατικές επιθέσεις στις χώρες της Δύσης. Η Βοσνία είναι μια ιδανική περιοχή για τους τζιχαντιστές που ταξιδεύουν παράνομα από τη Συρία προς την Ελλάδα ή την Τουρκία και στη συνέχεια διέρχονται από την πΓΔΜ και τη Σερβία.Στη Βοσνία υφίσταται ισχυρό δίκτυο 200 μελών του ΙΚΙΛ με αυξητικές τάσεις καθώς μπορεί να αντλήσει στελέχη από τους 5.000 βετεράνους φονταμενταλιστές που έχουν εμπειρία από την Βοσνιακή Κρίση και ανήκουν στις δομές των Βαχαμπιτών και άλλων ισλαμικών αιρέσεων.

Στη Σερβία έχει εντοπισθεί ομάδα 120 φανατικών Ισλαμιστών εκ των οποίων οι 40 έχουν συμμετάσχει σε πολεμικές επιχειρήσεις στη Συρία. Από τη Σερβία έχουν διέλθει μέχρι στιγμής 100.959 λαθρομετανάστες με κατεύθυνση τα Σερβοουγγρικά σύνορα.

Στο Κοσσυφοπέδιο έχουν προσαχθεί μέχρι στιγμής 40 άτομα για συμμετοχή σε δομές του ΙΚΙΛ ενώ εκκρεμούν ακόμη 17 υποθέσεις. Οι διαθέσιμες πληροφορίες δείχνουν ότι από τις «αλβανικές γαίες» των Βαλκανίων έχουν ενταχθεί στις δομές του ΙΚΙΛ περίπου 1.000 άτομα γεγονός που δημιουργεί ιδιαίτερες ανησυχίες σε όσους βλέπουν την δημιουργία στα Βαλκάνια μιας νέας ζώνης συγκρούσεων και κρίσης.

Η Νέα Ελληνική Κυβέρνηση καλείται να λάβει ουσιαστικές δράσεις για την αντιμετώπιση του φαινομένου και να συμμερισθεί τις ανησυχίες των τοπικών κοινωνιών για τα προβλήματα που δημιουργούν οι συσσωρευθέντες λαθρομετανάστες στο εσωτερικό της Χώρας.

Παράλληλα θα πρέπει να αντιμετωπισθούν άμεσα οι προσφυγικές ροές σε συνεργασία με διεθνείς και ευρωπαϊκές δομές μέσα από σειρά μέτρων που θα στον εντοπισμό των εγκληματικών δικτύων των διακινητών και των δουλεμπόρων και την αντιμετώπιση των γενεσιουργών αιτίων της παράνομης μετανάστευσης. Σημαντικό βήμα αποτελεί και ο εντοπισμός κατά τη διαδικασία της ταυτοποίησης πιθανών μελών του ΙΚΙΛ που έχουν παρεισφρύσει στις ομάδες προσφύγων και λαθρομεταναστών.

Τέλος, θα πρέπει να επιτραπεί στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας να ενεργήσουν προς την κατεύθυνση του δημοσίου συμφέροντος και να αποτρέψουν κάθε κίνδυνο που μπορεί να απειλήσει την Εθνική, Κρατική και εν γένει Δημόσια Ασφάλεια.

Η ευθύνη της Νέας Ελληνικής Κυβέρνησης είναι τεράστια ως προς την διατήρηση και την περιφρούρηση του αισθήματος ασφαλείας καθώς είναι ένα από τα βασικά προαπαιτούμενα για την «ανάπτυξη» και την «ασφάλεια».

Επίσης, ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί στα τυχόν υπονομευτικά σχέδια και τις μονομερείς εδαφικές διεκδικήσεις που διατυπώνουν κατά καιρούς επίσημοι και ανεπίσημοι φορείς από γειτονικές χώρες και προς αυτή την κατεύθυνση καλό είναι να ενισχυθεί η «διπλωματία ισχύος» όπως αυτή απορρέει από τις συνταγματικές υποχρεώσεις των Ενόπλων Δυνάμεων και της Πολιτικής Ηγεσίας της Χώρας.

Πηγή ViaDiplomacy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σωτήρης Ρούσσος

Η πρόσφατη στροφή των ΗΠΑ στο συριακό ζήτημα και η συνεργασία τους στο κουρδικό ζήτημα αποτελεί την πρώτη φάση της νέας αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή που από καιρό όλοι αναζητούσαν. Βέβαια η ουσία της πολιτικής αυτής δεν είναι και τόσο νέα, αφού η Ουάσινγκτον επανέρχεται στην παλαιά δοκιμασμένη, αλλά όχι πάντα επιτυχημένη, γραμμή της διαχείρισης περιφερειακών ζητημάτων «δι’ αντιπροσώπου».

Επιλέγει δηλαδή μία ή περισσότερες περιφερειακές δυνάμεις που θα αποδεχθούν να υλοποιήσουν την αμερικανική πολιτική στην περιοχή με ανταλλάγματα την αύξηση της γεωπολιτικής επιρροής των δυνάμεων αυτών και την εξυπηρέτηση των αρχουσών ελίτ τους.

Η Αμερική βρίσκει λοιπόν «λυτρωτική» την ιδέα της Τουρκίας ως «αντιπροσώπου» των επιλογών της στη συριακή κρίση. Λυτρωτική γιατί η κυβέρνηση Ομπάμα δεν επιθυμεί κατ’ ουδένα τρόπο την επανάληψη της στρατιωτικής επέμβασης όπως στο Ιράκ και γιατί η επίτευξη του τριπλού στόχου, της ανατροπής του ασαντικού καθεστώτος, της εξουδετέρωσης του ισλαμικού «Χαλιφάτου» και της αποφυγής διαμελισμού της Συρίας, είναι εξόχως δυσχερής ακόμη και με μια μεγάλη αμερικανική στρατιωτική επέμβαση. Το πράσινο φως για επιθέσεις εναντίον του ΡΚΚ έρχεται ως αντάλλαγμα σε αυτό.

Η επιλογή της Τουρκίας έναντι άλλων χωρών ήταν μάλλον μονόδρομος. Η Ουάσινγκτον θεωρεί ότι η Σαουδική Αραβία δεν αποτελεί παράγοντα λύσης και ότι τα μεγάλα περιθώρια κινήσεων που της έδωσαν στη Συρία δεν οδήγησαν σε ανατροπή του Ασαντ, αλλά ενίσχυσαν τις τζιχαντιστικές σουνιτικές οργανώσεις στη Συρία και στο Ιράκ (απλά το βασίλειο έκανε αυτό που ήξερε: ένα νέο Αφγανιστάν στη Μεσοποταμία).

Το PYD και γενικότερα το κουρδικό στοιχείο της Συρίας αποτέλεσε με τη μαχητικότητά του και τις νίκες του εναντίον του «Χαλιφάτου» μια πρώτη επιλογή συμμάχου των ΗΠΑ, όμως δεν έχει τη δύναμη αλλά πιθανόν ούτε και την πρόθεση να αναλάβει δράση πέραν των κουρδικών περιοχών και να ανατρέψει το ασαντικό καθεστώς.

Επίσης, η στενή πολιτική και στρατιωτική σχέση του PYD και του ΡΚΚ έθετε την αμερικανική πολιτική σε μάλλον άβολη θέση. Χώρες όπως η Αίγυπτος ή η Ιορδανία είτε είναι σε εσωτερική αναταραχή είτε βρίσκονται σε αδυναμία να αντιμετωπίσουν μια κρίση των διαστάσεων της συριακής.

Η αναβάθμιση των σχέσεων των ΗΠΑ και της Τουρκίας οφείλεται ακόμη στην υποχώρηση της ερντογανικής επιρροής, αλλά δεν είναι ευκαιριακή. Η τουρκική ελίτ και το πολιτικό σύστημα της χώρας βρίσκονται σε σταυροδρόμι. Είναι πολύ πιθανόν να δούμε μια ώσμωση της ισλαμικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ που ανδρώθηκε επί παντοδυναμίας AKP με τις παλαιές ελίτ του κεμαλισμού.

Μια κατάσταση εθνικής πολεμικής εγρήγορσης θα διευκόλυνε μια τέτοια ώσμωση. Επίσης, η άνοδος και η είσοδος στη Βουλή του κουρδικού κόμματος HADEP και η συσπείρωση σε αυτό ευρύτερων μη κουρδικών αριστερών και ριζοσπαστικών κινημάτων δημιουργούν μεγάλη ανησυχία στις τουρκικές ελίτ. Τέλος, η προθυμία με την οποία η Ουάσινγκτον σύναψε συμμαχία με τους Κούρδους της Συρίας έκανε την Αγκυρα πολύ πιο ευεπίφορη στις αμερικανικές επιλογές ώστε να αποκλείσει την περαιτέρω ανάδειξη του κουρδικού παράγοντα.

Το πράσινο φως για επιθέσεις εναντίον του ΡΚΚ έρχεται ως αντάλλαγμα των ΗΠΑ στην τουρκική συνδρομή στην ανατροπή του ασαντικού καθεστώτος και την εξουδετέρωση του «Χαλιφάτου». Οι επιθέσεις όμως εναντίον του ΡΚΚ θα δημιουργήσουν πρόβλημα στους Κούρδους της Συρίας, με την οργάνωση των οποίων είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Εκτός και αν οι Κούρδοι της Συρίας εγκαταλείψουν τους συντρόφους τους στην άλλη άκρη των συνόρων, πράγμα όχι απίθανο αλλά πολύ δύσκολο λόγω και των τοπικών-οικογενειακών δεσμών μεταξύ τους. Είναι επίσης πιθανό η επίθεση αυτή να στρέψει τους Κούρδους της Συρίας προς το στρατόπεδο του ασαντικού καθεστώτος. Σε κάθε περίπτωση, η όξυνση του κουρδικού μετώπου χωρίς την επίλυση της συριακής κρίσης και του ιρακινού χάους θα αυξήσει την προσφυγική ροή με άμεση αποδέκτρια την Ελλάδα.

Μετά την οριστικοποίηση της νέας στρατηγικής σχέσης ΗΠΑ-Τουρκίας διαμορφώνεται ένας νέος άξονας για το συριακό ζήτημα της Αγκυρας με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την Ιορδανία. Είναι μάλιστα πιθανό να συμπαρασύρει και το Ισραήλ, ακόμη και την Αίγυπτο, η οποία αναθέρμανε εσχάτως τη στενή σχέση της με την Ουάσινγκτον, σε μια πιο γρήγορη επαναπροσέγγιση με την Αγκυρα.

Η πιθανή ισχυροποίηση του Ιράν μετά την άρση των κυρώσεων κάνει ακόμη πιο αναγκαία για τις ΗΠΑ την ύπαρξη μιας δύναμης που θα εξισορροπεί την ισχύ της Τεχεράνης. Το να «παίζεις» όμως αυξάνοντας την τουρκική περιφερειακή επιρροή ενέχει κινδύνους, ιδιαίτερα σε έναν κόσμο που περιφερειακές δυνάμεις αισθάνονται όλο και πιο χειραφετημένες από την υπερδύναμη.

Εν τω μεταξύ στη Μεσοποταμία δεν υπάρχουν σημάδια σημαντικής αποδυνάμωσης του «Χαλιφάτου» και οι δυνάμεις των αντικαθεστωτικών, που Ουάσινγκτον και Αγκυρα έχουν επιλέξει ως προνομιακούς συνομιλητές τους και τους υποστηρίζουν στρατιωτικά, δεν φαίνονται ικανές να γείρουν την πλάστιγγα του συριακού εμφυλίου υπέρ τους.

Αντιθέτως μικρές ομάδες και πολιτοφυλακές, ανεξέλεγκτες από κάθε κεντρικό έλεγχο και θολού ιδεολογικού χαρακτήρα, ξεφυτρώνουν σε ολόκληρη τη χώρα. Την ίδια στιγμή ο ρόλος της Χεζμπολάχ, των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης και των ιρακινών σιιτικών πολιτοφυλακών στη διατήρηση του καθεστώτος Ασαντ έχει αυξηθεί περισσότερο από ποτέ.

Γι' αυτό παραμένει ισχυρή η πεποίθησή μας ότι μόνο μια περιφερειακή συνεννόηση ΗΠΑ - Ιράν - Τουρκίας - Σαουδικής Αραβίας μπορεί να οδηγήσει τη συριακή κρίση σε λύση που όμως θα περιλαμβάνει με κάποιον τρόπο το ασαντικό σύστημα.

Η συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, εφόσον περάσει τις συμπληγάδες του αμερικανο-εβραϊκού λόμπι στο Κογκρέσο και του βαθέος στρατιωτικού-οικονομικού κατεστημένου στο Ιράν, μπορεί να είναι καταλύτης για μια τέτοια συνεννόηση.

* Αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και επιστημονικός υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών, www.cemmis.edu.gr
Πηγή Efsyn

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το τεράστιο πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της χώρας

Του Philippe Legrain

Η ευρωζώνη έχει ένα γερμανικό πρόβλημα. Οι πολιτικές της Γερμανίας που καθιστούν ζήτουλες τους γείτονές της και η γενικότερη αντιμετώπιση της κρίσης στην οποία ηγήθηκε η χώρα αποδείχτηκαν καταστροφικές. Επτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η οικονομία της ευρωζώνης βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από όσο η οικονομία της Ευρώπης στη διάρκεια της Μεγάλης Υφεσης της δεκαετίας του 1930. Οι προσπάθειες της γερμανικής κυβέρνησης να συντρίψουν την Ελλάδα και να την αναγκάσουν να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα αποσταθεροποίησαν τη νομισματική ένωση. Οσο η γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ συνεχίζει να καταχράται την κυρίαρχη θέση της ως βασικού πιστωτή για να προάγει τα στενά της συμφέροντα, η ευρωζώνη δεν μπορεί να ευημερήσει - και ίσως να μην επιβιώσει.

Το τεράστιο πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας αποτελεί τόσο αιτία της κρίσης της ευρωζώνης όσο και εμπόδιο στην επίλυσή της. Πριν από την κρίση, τροφοδοτούσε τον κακό δανεισμό των γερμανικών τραπεζών προς τη Νότια Ευρώπη και την Ιρλανδία. Τώρα, που το ετήσιο πλεόνασμα της Γερμανίας - το οποίο αυξήθηκε στα 233 δισ. ευρώ πλησιάζοντας το 8% του ΑΕΠ - δεν ανακυκλώνεται πλέον στη Νότια Ευρώπη, η μειωμένη εγχώρια ζήτηση της χώρας εξάγει τον αποπληθωρισμό, βαθαίνοντας τα δεινά της κρίσης χρέους της ευρωζώνης.

Η παρωδία των δηλώσεων

Το εξωτερικό πλεόνασμα της Γερμανίας δεν είναι αποδεκτό από τους κανόνες της ευρωζώνης. Αλλά βασιζόμενη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η κυβέρνηση της Μέρκελ έλαβε το ok. Αυτό αποτελεί παρωδία των δηλώσεών της ότι προασπίζεται την ευρωζώνη ως μια συλλογικότητα που βασίζεται σε κανόνες. Στην πραγματικότητα, η Γερμανία παραβαίνει τους κανόνες με ατιμωρησία, τους αλλάζει ώστε να ταιριάζουν στις ανάγκες της ή ακόμη και τους επινοεί κατά βούληση.

Πράγματι, ακόμη και όταν πιέζει άλλες χώρες για μεταρρυθμίσεις, η Γερμανία αγνοεί τις συστάσεις της Επιτροπής. Ως όρο του νέου δανειακού προγράμματος, η Γερμανία πιέζει την Ελλάδα να αυξήσει την ηλικία συνταξιοδότησης - ενώ μειώνει τη δική της. Επιμένει τα ελληνικά μαγαζιά να ανοίγουν τις Κυριακές, αν και τα γερμανικά δεν το κάνουν. Ο κορπορατισμός εξολοθρεύεται αλλού, αλλά προστατεύεται εντός Γερμανίας.

Εκτός από το ότι αρνείται να προσαρμόσει την οικονομία της, η Γερμανία έσπρωξε τα κόστη της κρίσης στους άλλους. Για να διασώσει τις τράπεζες της χώρας από τις κακές τους δανειακές αποφάσεις, η Μέρκελ αθέτησε τον κανόνα της «μη διάσωσης» της συνθήκης του Μάαστριχτ και ανάγκασε τους ευρωπαίους φορολογουμένους να δανείσουν σε μια αφερέγγυα Ελλάδα. Παρομοίως, δάνεια από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης προς την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία πρωτίστως έσωσαν τις αφερέγγυες τοπικές τράπεζες - και συνεπώς τους γερμανούς πιστωτές τους.

Δημοσιονομικός ζουρλομαδίας

Κάνοντας τα πράγματα χειρότερα, σε αντάλλαγμα με αυτά τα δάνεια, η Μέρκελ απέκτησε πολύ μεγαλύτερο έλεγχο στους προϋπολογισμούς των κρατών όλης της ευρωζώνης μέσω ενός δημοσιονομικού ζουρλομανδύα που περιορίζει τη ζήτηση και τη δημοκρατία.

Η επιρροή της Γερμανίας είχε ως αποτέλεσμα μια τραπεζική ένωση της ευρωζώνης που είναι γεμάτη τρύπες και εφαρμόζεται μη συμμετρικά. Οι Sparkassen της χώρας - τράπεζες με συλλογικό ισολογισμό 1 τρισ. ευρώ - είναι εκτός του εποπτικού ελέγχου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ενώ οι ελάχιστα κεφαλαιοποιημένες υπερτράπεζες, όπως η Deutsche Bank, απέκτησαν την απίστευτη βεβαίωση ότι βρίσκονται σε καλή κατάσταση.
Ενας κανόνας της ευρωζώνης που θεωρείται ιερός είναι το αμετάκλητο της ιδιότητας του μέλους. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για έξοδο, διότι η νομισματική ένωση θεωρείται ένα βήμα προς την πολιτική ένωση και διαφορετικά θα εκφυλιζόταν σε ένα επικίνδυνα άκαμπτο και ασταθές καθεστώς σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η Γερμανία όχι μόνο καταπάτησε αυτόν τον κανόνα αλλά και ο υπουργός Οικονομικών της, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, πρόσφατα επινόησε έναν καινούργιο: ότι η ελάφρυνση του χρέους είναι απαγορευμένη στην ευρωζώνη - προκειμένου να δικαιολογήσει την εξωφρενική του συμπεριφορά προς την Ελλάδα.

Ως αποτέλεσμα, η ιδιότητα μέλους της Ελλάδας στην ευρωζώνη - και κατ' επέκταση εκείνη όλων των μελών - εξαρτάται σήμερα από την υποταγή στη γερμανική κυβέρνηση. Είναι σαν οι ΗΠΑ μονομερώς να αποφάσιζαν ότι η αρχή της συλλογικής άμυνας του ΝΑΤΟ θα εξαρτιόταν πλέον από ό,τι υπαγορεύει η αμερικανική κυβέρνηση.

Η ευρωζώνη απεγνωσμένα χρειάζεται εναλλακτικές λύσεις προς τη μονόπλευρη «Ομοφωνία του Βερολίνου», στην οποία τα συμφέροντα των πιστωτών έρχονται πρώτα και η Γερμανία κυριαρχεί οποιουδήποτε άλλου. Ο μερκελισμός προκαλεί οικονομική στασιμότητα, πολιτική πόλωση και απειλητικό εθνικισμό. Η Γαλλία, η Ιταλία και οι Ευρωπαίοι όλων των πολιτικών αποχρώσεων οφείλουν να υπερασπιστούν άλλα οράματα για το πώς πρέπει να είναι η ευρωζώνη.

Μια επιλογή θα ήταν ένα ευρύτερο ομοσπονδιακό σύστημα. Κοινοί πολιτικοί θεσμοί, που να λογοδοτούν στους ψηφοφόρους σε όλη την ευρωζώνη, θα παρείχαν ένα δημοκρατικό δημοσιονομικό αντίβαρο στην ΕΚΤ και θα βοηθούσαν να περιοριστεί η γερμανική ισχύς. Αλλά η αυξανόμενη εχθρότητα μεταξύ των κρατών-μελών της ευρωζώνης και η διάβρωση της υποστήριξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης τόσο στις πιστώτριες όσο και στις χρεωμένες χώρες, καθιστούν το ευρύτερο ομοσπονδιακό σύστημα ανέφικτο - και πιθανώς ακόμη και επικίνδυνο. Μια καλύτερη επιλογή θα ήταν να κινηθούμε προς μια πιο ευέλικτη ευρωζώνη, στην οποία οι εκλεγμένοι εθνικοί αντιπρόσωποι θα έχουν μεγαλύτερο λόγο. Με την αποκατάσταση του κανόνα της μη διάσωσης, οι κυβερνήσεις θα είχαν περισσότερο χώρο να επιδιώξουν αντικυκλικές πολιτικές και να ανταποκριθούν στις μεταβαλλόμενες προτεραιότητες των ψηφοφόρων.

Για να γίνει αυτό το σύστημα αξιόπιστο, θα δημιουργούνταν ένας μηχανισμός για την αναδιάρθρωση του χρέους των αφερέγγυων κρατών. Αυτός, σε συνδυασμό με τη μεταρρύθμιση των κανόνων που αφορούν την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, θα έδινε τη δυνατότητα στις αγορές, και όχι στη Γερμανία, να χαλιναγωγήσουν έναν πραγματικά υπερβολικό δανεισμό. Ιδανικά, θα μπορούσε να δοθεί στην ΕΚΤ η εντολή να ενεργεί ως δανειστής έσχατης ανάγκης για φερέγγυες κυβερνήσεις χωρίς ρευστότητα. Αυτές οι αλλαγές θα είχαν ευρύτερη υποστήριξη - και θα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της Γερμανίας. Τα μέλη της ευρωζώνης είναι παγιδευμένα σε έναν άθλιο γάμο, στον οποίο κυριαρχεί η Γερμανία. Αλλά ο φόβος δεν είναι αρκετός για να κρατήσει μια σχέση. Αν η Μέρκελ δεν έρθει στα συγκαλά της, θα τον καταστρέψει τελικά.


* Ο κ. Philippe Legrain, πρώην σύμβουλος για οικονομικά ζητήματα του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, συνεργάζεται με το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο του London School of Economics.
Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πρόσφυγες στην Ελλάδα:
Η εκρηκτική συνάντηση της ευρωπαϊκής με τη μεσανατολική κρίση


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Εκρηκτικές διαστάσεις προσλαμβάνει η ροή προσφύγων από τις αραβικές χώρες προς την Ελλάδα, όπου τώρα συναντώνται τα αποτελέσματα του «Ιμπεριαλισμού του Χάους και της Καταστροφής», που εφαρμόζουν Δύση και Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, με τα αποτελέσματα των μεθόδων του «καπιταλισμού της καταστροφής» που εφαρμόζουν επί της Ελλάδος οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και θεσμοί, το ΔΝΤ και οι «Αγορές».

Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τις αραβικές χώρες περνούν, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, από την Ελλάδα στην Τουρκία σε αναζήτηση καταφυγίου, με την Ελλάδα να είναι η υπ’ αριθμόν ένα είσοδος στην Ευρώπη. Εκατομμύρια ακόμα περιμένουν την ευκαιρία να το πράξουν. Η Ελλάδα αδυνατεί να τους υποδεχθεί και η Ευρώπη δεν θέλει, ενώ ένας νέος, σοβαρός παράγων αποσύνθεσης έρχεται να προστεθεί στην ήδη κατεστραμμένη οικονομία και το ελληνικό κράτος.

Οι πρόσφυγες προσπαθούν να σωθούν από τα καταστροφικά αποτελέσματα των στρατιωτικών επεμβάσεων, των βομβαρδισμών και της υποστήριξης εξτρεμιστικών κινημάτων από τις υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ. Είναι ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» στον οποίο δηλώνει τώρα περισσότερο από πρόθυμη να συμμετάσχει η υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση της Αθήνας, όπως προκύπτει από τις επανειλημμένες δηλώσεις του Υπουργού της επί της ‘Αμυνας Πάνου Καμμένου.

Φυσικά, η Ελλάδα, ακόμα κι αν βρισκόταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτή που βρίσκεται, είναι αδύνατο να υποδεχθεί αυτό το τεράστιο προσφυγικό κύμα, που έρχεται τώρα σε μια χώρα και ένα κράτος κατεστραμμένα από τους «οικονομικούς βομβαρδισμούς» των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, της ΕΕ, του ΔΝΤ και των «Αγορών». Ο κίνδυνος ανεξέλεγκτων καταστάσεων είναι περισσότερο από υπαρκτός.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, και μάλιστα η γαλλική και η βρετανική κυβέρνηση, που έχουν άμεσα προκαλέσει αυτή την διεθνή τραγωδία, αδιαφορούν για τα αποτελέσματά της. Η «βοήθεια» που προσφέρει η ΕΕ για την υποδοχή προσφύγων είναι αστεία για το μέγεθος του προβλήματος και οι υπόλοιπες χώρες της ‘Ενωσης ουσιαστικά αρνούνται να δώσουν καταφύγιο στα εκατομμύρια των δυστυχισμένων που εξεδίωξαν από τα σπίτια και τις χώρες τους! Εξυπηρετούνται από τη συσσώρευσή τους σε μια χώρα της ΕΕ, που καθιστούν ήδη buffer zone μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, προσθέτοντας έτσι ακόμα έναν σοβαρό παράγοντα για την καταστροφή της Ελλάδας και την εσωτερική διάλυση και αποσύνθεσή της, αλλά και έναν επιπλέον παράγοντα και μοχλό εσωτερικής αποσταθεροποίησης.

Η ελληνική κυβέρνηση κάνει τα πράγματα χειρότερα με την παντελή έλλειψη πολιτικής και τη μεγάλη έλλειψη σοβαρότητας που την διακρίνει. Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε στοιχειωδώς κάτι που, για να είμαστε δίκαιοι, θα ξεπερνούσε βέβαια και την αποτελεσματικότερη ελληνική κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύει ο ελληνικός τύπος, 55.000 κυρίως πρόσφυγες αλλά και μετανάστες εντοπίστηκαν τον Ιούνιο και 32.000 τον Ιούλιο. Καθημερινά, κυρίως στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, εντοπίζονται και συλλαμβάνονται περίπου 1800 άνθρωποι που προσπαθούν να μπουν στο ελληνικό έδαφος. Σε δύο μήνες έφτασε στην Ελλάδα το ισοδύναμο του πληθυσμού της Λέσβου (88.000), που είναι το τρίτο σε μέγεθος ελληνικό νησί. Πληροφορίες από ανώτατους αξιωματικούς του Λιμενικού κάνουν λόγο για 3,5 εκατομμύρια πρόσφυγες σε καταυλισμούς στην Τουρκία λόγω της συριακής κρίσης.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Σουλτάνα Χειλαδάκη
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η ιστορία θα γράψει με τα πιο μελανά χρώματα αυτή την περίοδο της ελληνικής δημοκρατίας, όπου οι εκπρόσωποι του λαού αποδείχτηκαν οι νεκροθάφτες του ελληνικού έθνους, οι νεκροθάφτες των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών θεσμών, οι μεγαλύτεροι θεατρίνοι που πέρασαν ποτέ από τα έδρανα της ελληνικής βουλής.

Επί ώρες παρακολουθήσαμε ένα τρομερό θέατρο του παραλόγου με ατέλειωτες αντεγκλήσεις, λόγια του αέρα χωρίς κανένα περιεχόμενο και χωρίς μια συγκεκριμένη αναφορά στα άρθρα του τρίτου μνημονίου της εθνικής καταστροφής, του μνημονίου της ταφόπετρας της ελληνικής κοινωνίας.

Επί ώρες παρακολουθήσαμε την επίδειξη της εγκληματικής ανευθυνότητας των πολιτικών κύμβαλων, που εμείς οι ίδιοι τους ψηφήσαμε για να μας εκτελέσουν για άλλη μια φορά.

Επί ώρες παρακολουθήσαμε μια συνεδρίαση της ελληνικής βουλής που θα μείνει στη ιστορία σαν η συνεδρίαση της εθνικής εξόντωσης, του θριάμβου της εξαπάτησης του ελληνικού λαού που από ένα ηχηρό Όχι που συγκλόνισε όλο τον κόσμο, σύρθηκε σε ένα ταπεινωτικό και κηλιδωμένο Ναι.

Επί ώρες παρακολουθήσαμε το πόσο αυτοί που λέγονται βου(ο)λευτές του ελληνικού κοινοβουλίου, το μόνο που τους ενδιέφερε είναι η προσωπική τους προβολή και το ποιος θα φώναζε πιο πολύ για να εντυπωσιάσει τα πρόβατα πριν τα στείλει στο μνημονιακό σφαγείο.

Επί ώρες, παραμονή της μεγάλης γιορτής της Ορθοδοξίας, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της εορτής του Δεκαπενταύγουστου, του θερινού Πάσχα των Ελλήνων, γίναμε μάρτυρες την ίδια ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες παράνομων εισβάλουν στο ξέφραγμα αμπέλι που λέγετε Ελλάς, της τελετής απαγχονισμού της ελληνικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας και ενός ποιμνίου που ακόμα και οι ποιμένες του το έχουν εγκαταλείψει.

Μας έστησαν στο σφαγείο, στον βωμό του διεθνούς ανθελληνισμού και της παμφάγας νέας Τάξης. Αλήθεια για όλους αυτούς τους βολευτές, αυτό σημαίνει κάτι, ή και αυτό είναι λαϊκισμός ;

Μετά από τόσες ώρες μακιαβελικής αγρύπνιας, άραγε θα ξυπνήσουμε στην ίδια χώρα που γεννηθήκαμε, ή θα μείνουμε για πάντα στον επιθανάτιο ύπνο του αδίκου δικαίου ; Αυτή η χώρα με την ιστορία αιώνων θα μείνει απλά ένα ωραίο μνημείο της ιστορίας που θα είναι αντικείμενο ιστορικής και μόνο μελέτης ;

Αύριο θα είμαστε ακόμα πιο φτωχοί, ακόμα πιο αδύνατοι, ακόμα πιο άδειοι χωρίς καμία ταυτότητα, ή επιτέλους θα ξυπνήσουμε μπροστά στο καθρέπτη της θλιβερής μας κατάντιας ;;;

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Τεύκρος 

Σήμερα η Βουλή ψηφίζει το τρίτο Μνημόνιο. Δηλαδή η κυβέρνηση κάνει ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό για το οποίο εκλέχτηκε!

Και βέβαια, δε θα υπήρχε κανένας λόγος να γίνουν εκλογές, αν ήταν να συνεχιστεί η πολιτική των κομμάτων τα οποία σ’ αυτές κατά κράτος ηττήθηκαν.

Η κυβέρνηση λέει τώρα ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός απ’ αυτόν που ακολουθεί, με τον οποίο, όμως, ο ελληνικός λαός είναι αντίθετος. Η διάσταση που υπάρχει αυτήν τη στιγμή μεταξύ λαού και κυβέρνησης, είναι τεράστια. Η αντίθεσή αυτή επικυρώθηκε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο από το δυνατό.

Συνεπώς, ούτε λίγο ούτε πολύ έχουμε και πάλι εμφάνιση φαινομένου αυτοχριζόμενων… “σωτήρων”. Μια δημοκρατία, όμως, δεν λειτουργεί με… “σωτήρες”.

Κι αν κοιτάξει κανείς σήμερα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, που εκπροσωπούν συγκροτήματα γνωστών μεγάλων συμφερόντων, εύκολα θα διακρίνει χαρά και ευαρέσκεια.

Οι απώλειες του άλλου στρατοπέδου, το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό οι κυβερνώντες, θα είναι πολύ μεγάλες και τα κενά δυσαναπλήρωτα. Η καθημερινότητα για όλο και περισσότερους πολίτες θα μοιάζει με πραγματική κόλαση.

Δυστυχώς, αυτοί που μιλούσαν περισσότερο για δικαιώματα και δικαιοσύνη είναι κήρυκες και φορείς της αδικίας. Είναι τα καλά παιδιά εκείνων που πάτησαν πάνω στη κρίση, για να πατήσουν στη συνέχεια επί πτωμάτων και να αυξήσουν γεωμετρικά τα πλούτη τους.

Όχι κύριοι, δεν έχετε κανένα τέτοιο δικαίωμα! Αλλά εσάς άλλων τα εύγε και άλλων τα μπράβο ενδιαφέρουν!

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νόμος του κράτους με την ευρύτατη πλειοψηφία των 222 ψήφων, είναι από σήμερα το πρωί το τρίτο μνημόνιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετρά 44 συνολικά απώλειες καθώς 32 βουλευτές του καταψήφισαν το νομοσχέδιο, 11 δήλωσαν παρόντες ενώ υπήρξε και ένας απών.

Το τρίτο μνημόνιο καταψήφισαν οι βουλευτές: Λαφαζάνης, Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαλαβάνη, Στρατούλης, Ήσυχος, Κοδέλας, Ζαχαριάς, Σωτηρίου, Χατζηλάμπρου, Κώτσιας, Λαπαβίτσας, Σταθάς, Χαραλαμπίδου, Γαϊτάνη, Σκούμας, Ιωαννίδης, Τσανάκα, Δελημήτρος, Ζερδελής, Διαμαντόπουλος, Σαμοΐλης, Μακρή, Διώτη, Αμμανατίδου, Ζάννας, Κριτσωτάκης, Λεουτσάκος, Πετράκος, Ψαρρέα, Ουζουνίδου και Κυρίτση.

Παρόντες δήλωσαν οι:  Μητρόπουλος,  Μιχαλάκης,  Τζήκα,  Κατριβάνου,  Καραγιαννίδης,  Δερμιτζάκης,  Κουρεμπές  Κυρίτσης, Κανελλοπούλου και . Καββαδία.
Απών ήταν ο κ. Ακριώτης.

Ρελάνς Τσίπρα
Αμέσως μετά την περαίωση της ψηφοφορίας, από το Μαξίμου έγινε γνωστό ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα επιχειρήσει "ρελανς" στους αντάρτες ζητώντας -μετά τις 20 Αυγούστου- ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Το blamegame για την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών είναι σε πλήρη εξέλιξη στην ενδοχώρα του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς τόσο η Αριστερή Πτέρυγα όσο και οι προεδρικοί, επιθυμούν να χρεώσουν τη διάσπαση στην απέναντι πλευρά.

Η ανακοίνωση- πρόπλασμα νέου κομματικού φορέα το πρωί από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και ευρύτερες αντιμνημονιακές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, έδωσε στους "προεδρικούς" το άλλοθι να ισχυριστούν ότι η απόφαση του κ. Λαφαζάνη για ρήξη ήταν προειλημμένη και προσχεδιασμένη, όπερ διατύπωσαν μαξιμινοί "κύκλοι" άλλωστε και σε ανακοίνωση - σχόλιο που εξέδωσαν το απόγευμα.

Από πλευράς Αριστερής Πτέρυγας, επιστρέφεται ο "μουτζούρης" της διάσπασης, με το επιχείρημα : Εμείς είμαστε συνεπείς, ο Τσίπρας έγινε μνημονιακός. 

Με δεδομένο ωστόσο ότι ούτε κατά την ψηφοφορία για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης της κυβέρνησης, δεν αναμένεται συγκλονιστική ανατροπή των συσχετισμών, το πιθανότερο είναι η χώρα να οδηγηθεί σε πρόωρες κάλπες στις 13 Σεπτεμβρίου.

Πέρα από τις ό,ποιες πολιτικές εξελίξεις (αναδιπλώσεις, συμμαχίες και εξαφανίσεις κομμάτων), τα αποτελέσματα του τρίτου μνημονίου θα είναι εκείνα που θα σηματοδοτήσουν τις πραγματικές εξελίξεις στην χώρα.
Μέχρι στιγμής, σε μία "σημαδεμένη τράπουλα" το πολιτικό προσωπικό (σχεδόν στο σύνολό του), διαμορφώνει την επόμενη ημέρα μίας Ελλάδας αποικίας αέναου χρέους, με το βιοτικό επίπεδο των πολιτών να διαμορφώνεται σε επίπεδα Βουλγαρίας (στην καλύτερη περίπτωση), χωρίς κανένα σχέδιο για ανάπτυξη και ανάκαμψη της οικονομίας σε ορατό χρονικό ορίζοντα (οι προβλέψεις - αναφορές των ειδικών αναφέρουν πως η χώρα θα απαλλαγεί από τα μνημονιακά μέτρα κάπου στο 2080 έως το 2120).
Από τη στιγμή όμως που οι πολίτες θα αντιληφθούν τις πραγματικές επιλογές των πολιτικών κομμάτων (και της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα) μέσα από τα μέτρα - φωτιά που θα εφαρμοστούν, τότε αναμένεται να υπάρξει ένα κύμα αντιδράσεων, οι οποίες και θα επαναχαράξουν τον πολιτικό χάρτη της χώρας.
Μέχρι στιγμής στην κοινωνία υπάρχει θυμός και οργή, αλλά πολύ σύντομα η απελπισία θα καθορίσει οριστικά και αμετάκλητα τις ευθύνες όλων εκείνων που με τις κομματικές ή προσωπικές τους επιλογές, τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους εξέθεσαν (έως εξευτελισμού) διεθνώς ανεπανόρθωτα τόσο την οικονομία όσο και τους πολίτες της χώρας.
Και αυτού του είδους τις εξελίξεις δεν θα μπορεί να τις αντιμετωπίσει κανένα Eurogroup και κανένας εγκεφαλικά ανάπηρος Σόιμπλε ή οι υποτακτικοί του μέσα στην Ελλάδα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου