Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Απρ 2016

Σε απόγνωση βρίσκεται ο Τσίπρας. Σε αληθινή απόγνωση…
Δεν είναι μόνο ότι ποτέ δεν είχε Πρόγραμμα... και τώρα πια φαίνεται…
Δεν είναι απλώς που τίποτε πια δεν του «βγαίνει»…
Είναι που το «αφήγημά» του έχει καταρρεύσει πλήρως.

Κι αυτό είναι θανάσιμη απειλή.
Είναι «ανήκεστος βλάβη»…
Για τα ακραία ιδεοληπτικά κόμματα, λαϊκιστικού χαρακτήρα, το «αφήγημα της εξουσίας» έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι το «πρόγραμμα διακυβέρνησης».

«Αφήγημα» είναι μια σειρά από μυθολογικές δοξασίες που αφορούν το παρελθόν (και τους άλλους), αλλά και το μέλλον (και τους ίδιους).
- Οι άλλοι «απέτυχαν» σε όλα.
- Εμείς θα «επιτυγχάνουμε» τη μία «νίκη» μετά την άλλη.
Όσο αυτό το «αφήγημα» στέκεται, ένα τέτοιο κόμμα έχει τεράστιες δυνατότητες να διαχειρίζεται κάθε αντιξοότητα…
Αλλά όταν το αφήγημά του «καταρρεύσει», τότε τίποτε δεν το σώζει!

Τώρα λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην εξαιρετικά δυσχερή θέση όλοι να βλέπουν, όλοι να νιώθουν κι όλοι να καταλαβαίνουν, ότι οι «προηγούμενοι» τα είχαν καταφέρει πολύ καλύτερα. Κι ότι επί των ημερών του τα πράγματα πήγαν πολύ χειρότερα.
Οπότε το μισό «αφήγημά» του (που αφορά το παρελθόν και τους «άλλους») έχει ήδη διαλυθεί…
Τις τελευταίες μέρες καταρρέει και το άλλο μισό «αφήγημά» του: που αφορά το παρόν και το μέλλον το δικό του. Και τις νίκες του.

Λοιπόν, δεν υπάρχει μέλλον για το ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν υπάρχει ούτε παρόν. Και από «νίκες»… άστα να πάνε!

Ήθελε να κλείσει την «αξιολόγηση» του δικού του Μνημονίου, με σχετικά μικρές επιβαρύνσεις. Πάει αυτό…
Τα νέα μέτρα ήταν εξ αρχής δυσβάστακτα.
Κι ύστερα του ζήτησαν κι άλλα ακόμα πιο δυσβάστακτα.
Και έκανε οδυνηρές υποχωρήσεις, αλλά του ζητάνε κι άλλα.
Δεν ξέρει πια, αν μπορεί να περάσει στη Βουλή αυτά που έχει ήδη αποδεχθεί.
Πολύ περισσότερο αυτά που δεν έχει αποδεχθεί ακόμα κι εξακολουθούν και του ζητάνε…

Και η «αξιολόγηση» δεν κλείνει (παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις εδώ και μήνες).
Ρόμπα έχουν γίνει οι άνθρωποι.

Ύστερα η προσδοκώμενη «ρήξη» Ευρώπης-ΔΝΤ, που θα την προκαλούσε, υποτίθεται, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και έτσι θα χαλάρωνε τη λιτότητα, αλήθεια το θυμάστε αυτό το παραμύθι; Ξεχάστε το! «Άνθραξ ο Θησαυρός»…

Ή το άλλο: ότι μετά την «αξιολόγηση» θα μας έδιναν ονομαστικό κούρεμα χρέους; Πάει κι αυτό. Το απέκλεισαν οι πάντες.

Κι ύστερα το… «καλυτερότερο»: Ότι μετά την αξιολόγηση θα βγούμε πια από τα Μνημόνια! Το θυμάστε;
Τώρα τους λένε πως θα υπογράψουν και πρόσθετο Μνημόνιο με το ΔΝΤ! Σκληρότερο από αυτό που έχουν υπογράψει ήδη με τους Ευρωπαίους!
Και ακόμα σκληρότερο από εκείνο που έληγε πέρσι με την προηγούμενη κυβέρνηση…

- Θυμάστε το άλλο; Ότι από το καλοκαίρι «θα αρχίσει η ανάκαμψη»;
Ξέρετε τι είναι «ανάκαμψη»: όταν αρχίζει η ανάπτυξη της οικονομίας με θετικούς ρυθμούς. Δηλαδή αυτό που είχε αρχίσει από την προηγούμενη κυβέρνηση και το ματαίωσαν οι ΣΥΡΙΖαίοι, ξαναγυρνώντας στην ύφεση.
Τώρα τους λέει το ΔΝΤ πως κι ολόκληρη η φετινή χρονιά, όπως και η περσινή θα είναι σε ύφεση. Μάλιστα φέτος μεγαλύτερη ύφεση απ’ ότι πέρσι. Και η περσινή, όταν θα κλείσουν οριστικά τα νούμερα, θα είναι, μάλλον, ακόμα μεγαλύτερη…

- Θυμάστε που έλεγαν ότι όπου να ’ναι να αρθούν τα capital controls;
Ξεχάστε το κι αυτό!
Του χρόνου και βάλε…

- Για να μη μιλήσουμε για το μεταναστευτικό. Που τα έκαναν μπάχαλο και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν…
Εκθείαζαν τις ΜΚΟ. Και τώρα ομολογούν ότι πολλές ΜΚΟ είναι δικοί τους… «μπαχαλάκηδες» που ξεσηκώνουν τους λαθρομετανάστες εναντίον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και όσων συμφώνησε με τους Ευρωπαίους!
Έλεγαν πως «ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσουν αστυνομική βία. Και τώρα βλέπουν να μπαίνουν οι Σκοπιανοί αστυνομικοί να χρησιμοποιούν βία στην Ειδομένη για να «ηρεμήσουν» τους ξεσηκωμένους από τις ΜΚΟ λαθρομετανάστες.
Κι έρχονται εκπρόσωποι των ίδιων των Σύρων Ελλάδος και ζητάνε από την κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει αστυνομική βία στον Πειραιά και στο Ελληνικό κατά των Αφγανών και Μαροκινών λαθρομεταναστών που καταπιέζουν αγρίως κάθε βράδυ τους Σύρους πρόσφυγες.

Κι έχουν αρχίσει ήδη οι αιματηρές συμπλοκές μεταξύ τους.
Με την κυβέρνηση των ανικάνων ιδεοληπτικών να μην ξέρει και να μην μπορεί να αντιδράσει…

Δεν είπαν τίποτε που να τους «βγήκε»…
Το «αφήγημα» τους έγινε αληθινός εφιάλτης.
Για τη χώρα βεβαίως. Αλλά, τώρα πια, και για τους ίδιους…

Πήρε λοιπόν, των ομματιών του ο Τσίπρας και τρέχει στην Ευρώπη να παρακαλέσει τους Ευρωπαίους να τον βοηθήσουν.
Να τους κλαφτεί ότι ο ίδιος θέλει να κλείσει την αξιολόγηση, αλλά κάθε φορά που πάει να κλείσει έρχεται η Τρόϊκα και τους βάζει κι άλλα.
Να τους πει ακόμα, ότι ο ίδιος θέλει να κλείσει, αλλά οι δικοί τους δεν είναι σίγουρο πως θα ακολουθήσουν.
Οπότε να κοιτάξουν να βάλουν και οι εταίροι μας «ένα χεράκι», άλλος από το Κεντροδεξιό ΕΛΚ, άλλος από τη Σοσιαλιστική Ομάδα στην Ευρώπη, να πιέσουν όλοι μαζί ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, μπας και πειστεί η αντιπολίτευση να ψηφίσει.
Γιατί αλλιώς, δεν περνάει από τη Βουλή.

Όμως, οι Ευρωπαίοι πια δεν τον εμπιστεύονται.
Κάτι που δεν μπορεί να μαζέψει το μεταναστευτικό, κάτι με τα WikiLeaks που πήγε να τους βάλει να τσακωθούν με το ΔΝΤ, κάτι οι ασυναρτησίες των υπουργών του, πάνω που πάει να γίνει κάποια ιδιωτικοποίηση, όπως έγινε με το Δρίτσα και την Cosco…
Έχει χαλάσει η «μαγιονέζα» για τους Ευρωπαίους!
Σου λέει καλό είναι να τα υπογράψει όλα ο Τσίπρας, αλλά εδώ κι όταν υπογράφει δεν τα τηρεί.
Κι όταν θέλει, υποτίθεται, να τα τηρήσει ο ίδιος, «δεν τραβάνε» οι δικοί του!
Μήπως ποντάραμε σε εντελώς «ψόφιο άλογο»;

Κι ύστερα με το ΙΣΙΣ να απειλεί πια ολόκληρη την Ευρώπη, με την κοινή γνώμη στις υπόλοιπες χώρες μας να μετακινούνται προς τα ακροδεξιά, με τους λαϊκιστές στην Ισπανία ξανά προ των πυλών, με το δημοψήφισμα για το Brexit στην Βρετανία να έρχεται, μήπως είναι ώρα να πάψουμε να στηρίζουμε τον Τσίπρα;

Και με τα ποσοστά του να υποχωρούν συνεχώς μέσα στην Ελλάδα και να έχουν πέσει στο μισό όσων πήρε στις εκλογές πριν έξη μήνες, μήπως και να θέλει, το παλληκάρι, δεν μπορεί πια;

Αυτά τα ξέρει ο Τσίπρας.
Και βρίσκεται σε αληθινό αδιέξοδο…
Είναι πιθανό πια να τους προτείνει (ή να του προτείνουν) να παραιτηθεί για να πέσει «στα μαλακά».

Σου λέει, αγόρι μου, μπάχαλο τα ’κανες. Δεν μπορείς να σηκώσεις τις συνέπειες αυτών που προκάλεσες ούτε να εφαρμόσεις αυτά που δεσμεύτηκες…
Δεν κάνεις πέρα, να αναλάβει κάνας άλλος «να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά», κι εσύ να στηρίζεις απ’ έξω, αντί να «πελαγοδρομείς» μόνος σου;
Κι ύστερα νέος είσαι, αν σωθεί η «παρτίδα» μας (και η πατρίδα σου) θα μπορείς να λες στη συνέχεια ότι συνέβαλες κι εσύ για να σωθεί.
Ενώ αν καταρρεύσει το σύμπαν και σας πάμε για grexit, θα έχεις προλάβει να φορτώσεις τις ευθύνες σε άλλον.
Μετά νέος είσαι, σε δέκα χρόνια θα είσαι «πενηντάρης», μπορείς να έχεις δεύτερη ευκαιρία.
Φύγε τώρα που μπορείς να κρατήσεις κάποιες δυνάμεις για το μέλλον.
Γιατί κινδυνεύεις, αν δεν φύγεις τώρα, σε δύο μήνες να καταρρεύσεις πλήρως και να μην έχεις υπάρχει ωκεανός να σε «ξεπλύνει»…

Μεταξύ μας, αυτές τις σκέψεις μάλλον και ο ίδιος ο Τσίπρας τις έχει κάνει. Δεν είναι εύκολο. Και θα είναι ασφαλώς οδυνηρό.
Αλλά αν παραιτηθεί και δεχθεί να στηρίξει άλλο Πρωθυπουργό, μπορεί ακόμα να (ελπίζει ότι θα) γλιτώσει τα χειρότερα…
Αν φύγει μόνος του και στηρίξει μια μεταβατική κυβέρνηση για να περάσει τα δύσκολα, ασφαλώς και το κόμμα του θα διασπαστεί ξανά, ασφαλώς και θα γίνουν εκλογές λίγο αργότερα, αλλά μπορεί να ελπίζει σήμερα ότι ένα 16-20% θα το κρατήσει τελικά.
Στο κάτω-κάτω, θα μπορεί να μας το παίζει «υπεύθυνος» από δω και μπρός (ώστε να ξεχαστούν τα αίσχη του μέχρι τώρα).
Αλλά αν δεν φύγει μόνος του τώρα και καταρρεύσει μετά από δύο-τρεις μήνες, με τα ταμεία άδεια να μη μπορούν να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις, με απότομη καθίζηση στα πάντα (τη μυρίζονται όλοι στον αέρα πια), τότε ούτε 10% δεν θα κρατήσει στις εκλογές που θα ακολουθήσουν.
Κι από κει η κατάρρευση στο 4% θα είναι ραγδαία.
Και η «επάνοδος» αδιανόητη…

Τώρα λοιπόν, τον εκλογικό στόχο για 20% μπορεί να τον ελπίζει.
Σε δύο μήνες η εξαφάνιση θα είναι πολύ πιο άμεση, ραγδαία και αναπόφευκτη.
Ύστερα τι του έμεινε;
Να συνεχίσει έτσι, μάλλον δεν μπορεί…
Την ανοχή των Ευρωπαίων, μάλλον την έχει χάσει…
Άμεσες εκλογές, δεν τολμάει…
Οικουμενική υπό τον ίδιο το Τσίπρα ως Πρωθυπουργό, δεν παίζει…
Μεταβατική κυβέρνηση με άλλον Πρωθυπουργό, ίσως τη σκέπτονται στην Ευρώπη. Και ασφαλώς είναι δύσκολο να την απορρίψει ο ίδιος.
Πριν μερικούς μήνες ούτε που τη συζητούσε.

Τώρα είναι το καλύτερο απ’ όσα έχει να ελπίζει.
Το πραγματικό πρόβλημα για τον Τσίπρα, δεν είναι πια ΑΝ θα φύγει…
Αλλά ΠΩΣ θα πέσει στα «μαλακά»…

Βέβαια αυτά όλα δεν είναι απαραίτητο να γίνουν κιόλας...
Ακόμα κι αν γίνουν, δεν σημαίνει ότι θα καταφέρει ο ίδιος να πέσει «στα μαλακά»…
Δεν σημαίνει ότι θα δεχθούν τα άλλα κόμματα τέτοια «διέξοδο».
Δεν σημαίνει ότι και με παραίτηση Τσίπρα και με άλλη κυβέρνηση απ’ αυτή τη Βουλή τα μέτρα μπορούν να «περάσουν».

Όμως το βασικό αυτή τη στιγμή είναι να φύγει.
Να σπάσει το «απόστημα».
Γιατί αυτή τη στιγμή ολόκληρη η Ελληνική κοινωνία βουλιάζει στο φόβο και την απελπισία.
Το μόνο παρήγορο είναι ότι, τώρα πια, και ο ίδιος ο Τσίπρας νιώθει και την απελπισία και το φόβο.
Ίσως μάλιστα αυτός περισσότερο από κάθε άλλο…

Πηγή Antinews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επιλεκτική κίνηση του Ερντογάν κατά 
της Ρωσίας για εσωτερική κατανάλωση;

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Δύο Ρώσοι πράκτορες συνελήφθησαν στην Τουρκία με την κατηγορία ότι σκότωσαν έναν Τσετσένο αυτονομιστή ηγέτη πέρσι στην Κωνσταντινούπολη, ανέφερε σήμερα η εφημερίδα Habertürk.

Οι δύο ύποπτοι συνελήφθησαν στις 8 Απριλίου μετά από επιχείρηση της τουρκικής αστυνομίας και των υπηρεσιών πληροφοριών ενώ ετοιμάζονταν για μια άλλη επιχείρηση, η φύση της οποίας δεν διευκρινίστηκε, υποστηρίζεται στο δημοσίευμα. Η αστυνομία της Κωνσταντινούπολης απέφυγε να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι δύο Ρώσοι, που είναι ηλικίας περίπου 50 ετών, αρνήθηκαν να μιλήσουν στις ανακριτικές αρχές. Κατηγορούνται ότι πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν τον Τσετσένο Βαχίντ Εντελγκίριεφ μέσα σε ένα αυτοκίνητο, την 1η Νοεμβρίου.

Στην κατοχή τους βρέθηκαν πλαστές ταυτότητες και στικάκια που περιείχαν φωτογραφίες από κάμερες ασφαλείας, χώρους στάθμευσης και πινακίδες αυτοκινήτων.

Πολλοί Τσετσένοι αυτονομιστές εγκαταστάθηκαν στην Τουρκία μετά τους δύο πολέμους της Τσετσενίας, τη δεκαετία του 1990. Τα τελευταία χρόνια έχουν δολοφονηθεί πολλοί από αυτούς, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις τα εγκλήματα δεν έχουν διαλευκανθεί. Τον Μάιο του 2013 ένας Τσετσένος πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε μέσα στο γραφείο του στην Άγκυρα ενώ το 2011 τρεις άλλοι πυροβολήθηκαν μέρα μεσημέρι σε έναν δρόμο της Κωνσταντινούπολης.

Σε κάθε περίπτωση, οι κατηγορίες στην Τουρκία ελέγχονται κατά πολύ ως προς την βασιμότητά τους, αφού η "δημοκρατία" και η "δικαιοσύνη" στηυν Τουρκία του "σουλτάνου" Ερντογάν έχει ήδη αποδείξει πως λειτουργεί "ιδιόρρυθμα" και πάντα με στόχο την κάλυψη των αναγκών της εσωτερικής πολιτικής της γείτονος.
Αν μη τι άλλο, οι συγκεκριμένες συλλήψεις κατατάσσονται στο πλαίσιο κλιμάκωσης της αντιπαλότητας μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας και του "στίγματος" του "ατρόμητου" και "πανίσχυρου" που επιχειρεί -ματαίως- να περάσει ο Ταγίπ Ερντογάν στο εσωτερικό της χώρας του. Όμως, δημιουργεί επιπλέον ζητήματα με την Μόσχα, και "καταναλώνει" ταχύτατα την υπομονή της ρωσικής ηγεσίας αλλά και τον χρόνο αναμονής που μπορεί η Μόσχα να διαθέσει για να "τακτοποιήσει" τους ανοιχτούς λογαριασμούς με την Άγκυρα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Δημήτρης Μηλάκας

Ξαναβλέπουμε το ίδιο έργο με ακριβότερο, όμως, εισιτήριο. Το σενάριο γνωστό από την άνοιξη του 2010: Αίτηση βοήθειας στους δανειστές, μνημόνια, μέτρα και νέα δάνεια σε δόσεις για την αποπληρωμή των παλαιότερων δανεικών.
Κάπως έτσι το πρώτο μνημόνιο, συμπληρώθηκε από το δεύτερο και το δεύτερο από το τρίτο, ενώ έτοιμο φαίνεται να είναι και ένα τέταρτο μνημόνιο που θα «συμπληρώσει» το τρίτο.
Και να μην ξεχνάμε, τους συνδετικούς κρίκους μεταξύ των μνημονίων, τα μεσοπρόθεσμα προγράμματα…

Το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης της χώρας τα τελευταία έξι χρόνια με τους όρους που θέτουν τα μνημόνια και οι αντίστοιχες δανειακές συμβάσεις είναι ολοφάνερα:
  • υποτίμηση των αξιών (για τζάμπα ξεπούλημα δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας_
  • ασφυκτικές περικοπές αμοιβών και τεράστια ανεργία (για τζάμπα εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού της χώρας)
  • θεσμικές αλλαγές, όπως η «ανεξάρτητη» αρχή δημοσίων εσόδων και το νέο υπερ ταμείο ξεπουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας (για την νομική προστασία του πλιάτσικου και των πλιατσικολόγων)
Και παρ όλα αυτά, οι «σκληρές» διαπραγματεύσεις με τους δανειστές δεν κλείνουν, για ένα πολύ απλό, απλούστατο λόγο: γνωρίζουν (οι δανειστές) ότι αυτή είναι η ώρα που μπορούν να κάνουν ταμείο, καθώς η χώρα βρίσκεται στη δυσκολότερη δυνατή θέση καθώς το περιθώριο διαπραγμάτευσης που έχει εξαντλείται με την εξάντληση των ταμειακών διαθεσίμων της στο τέλος Ιούνη. Όπως ακριβώς και τον περασμένο χρόνο…

Εκτός, λοιπόν, από τις απαιτήσεις των δανειστών στο οικονομικό επίπεδο, η κυβέρνηση αδυνατεί να αντιμετωπίσει δύο ακόμη μείζονα ζητήματα:
  • το προσφυγικό
  • τα ελληνοτουρκικά
Ήδη οι δυνατότητες της χώρας εξαντλήθηκαν πριν καταφέρουν να διαχειριστούν τις ανάγκες των 55.000 προσφύγων και μεταναστών που έχουν εγκλωβιστεί στη ελληνική επικράτεια. Η κυβέρνηση απλώς εύχεται οι ροές από την Τουρκία να παραμείνουν περιορισμένες, καθώς σε αντίθεση περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί.
Για το θέμα αυτό, έχει αξία η επισήμανση ότι η δυνατότητα διαχείρισης του προβλήματος από πλευράς της ελληνικής κυβέρνησης εξαρτάται από την Τουρκία!

Η Τουρκία, ωστόσο, παρακολουθεί και εκμεταλλεύεται την ελληνική αδυναμία κλιμακώνοντας τις προκλήσεις στο Αιγαίο υπενθυμίζοντας τις πάγιες θέσεις της: ότι υπάρχουν νησιά, νησίδες και βραχονησίδες με αδιευκρίνιστη κυριαρχία. Στη βάση αυτής της οπτικής η Αγκυρα «διχοτομεί» το Αιγαίο…

Το συμπέρασμα που προκύπτει, έχουμε την εντύπωση, είναι απλό: όσο ο χρόνος περνά στην παγίδα της «εποπτείας» τόσο ο η χώρα πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον τοίχο…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε πραγματικό Βατερλό για την ελληνική εξωτερική πολιτική εξελίσσονται οι χειρισμοί της κυβέρνησης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Τουρκία αφού πέτυχε να εμπεδώσει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο υπό την κάλυψη μάλιστα του ΝΑΤΟ, αφού αμφισβήτησε εμπράκτως την ελληνική υφαλοκρηπίδα, αξιοποιώντας προφανώς την αμήχανη σιωπή της Αθήνας δοκιμάζει τώρα τις αντοχές της χώρας μας με τις καθημερινές πλέον υπερπτήσεις ελληνικών νησιών, της Λέσβου, και των Οινουσσών.

Σε μια πρωτοφανή κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο, καθώς είναι προφανές ότι η αν η πρώτη υπερπτήση θα μπορούσε να αποδοθεί σε λάθος η επανάληψη της -και μάλιστα για τις επόμενες δυο ημέρες και σε συχνότητα μία υπέρπτηση κάθε δέκα λεπτά- η Αγκυρα βάζει την ελληνική κυβέρνηση με την πλάτη στον τοίχο.

Ο κ. Τσίπρας στηριζόμενος στις αναλύσεις των συνεργατών του, Ν. Κοτζιά και Π. Καμμένου, επένδυσε στην σχέση με την Άγκυρα και το καθεστώς Ερντογάν, αποδεχόμενος ακόμη και παραχωρήσεις σε θέματα που άπτονται κυριαρχικών δικαιωμάτων με την προσδοκία ότι η Τουρκία θα ανακόψει τις προσφυγικές ροές. Κάτι που απαιτούσε και η Γερμανία μια και όλη η πολιτική της κ. Μέρκελ στηρίχθηκε στην σχέση αυτή με την Τουρκία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πεπεισμένη ότι οι κινήσεις καλής θέλησης προς την Άγκυρα θα εκτιμηθούν και θα ανταποδοθούν, από την πρώτη στιγμή υιοθέτησε το θεώρημα του Νίκου Κοτζιά, ότι ο κ. Ερντογάν θα αντιληφθεί ότι η μοναδική γειτονική χώρα με την οποία η Τουρκία δεν έχει διαρρήξει τις σχέσεις της είναι η Ελλάδα.

Όμως πολύ σύντομα αποδείχθηκε ότι η πολιτική της ελεγχόμενης έντασης στο Αιγαίο και της προώθησης με κάθε τρόπο και σε κάθε φόρουμ των τουρκικών διεκδικήσεων αποτελεί στρατηγική επιλογή της Τουρκίας και δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση επειδή ένας Έλληνας πρωθυπουργός σπεύδει να μοιράσει τριαντάφυλλα στην Σμύρνη ή όταν μια ελληνική κυβέρνηση τάσσεται υπέρ της επανέναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε., χωρίς να έχουν πληρωθεί βασικοί όροι και προϋποθέσεις.

Οι διαρκείς παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, η αμφισβήτηση μέσω επαναλαμβανόμενων NOTAMs του εύρους του στην περιοχή μεταξύ 6 και 10 ν.μ., αναβαθμίζονται πλέον με τις επανειλημμένες υπερπτήσεις και μάλιστα στην μια περίπτωση με μαχητικά τα οποία πραγματοποίησαν και ανεφοδιασμό στον αέρα (από τα νέα αποκτήματα της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας KC-135R, τα οποία προσφέρουν σοβαρό στρατηγικό πλεονέκτημα στην τουρκική αεροπορία).

Η ένοχη σιωπή όλο αυτό το διάστημα προκειμένου να μην ενοχληθεί η Άγκυρα, είχε και άλλα αρνητικά αποτελέσματα.. Η Τουρκία όχι μόνο δεν απέσυρε πέρυσι τις ΝΟΤΑΜ με τις οποίες δέσμευε για έναν χρόνο μεγάλες περιοχές στο Βόρειο, Κεντρικό και Νότιο Αιγαίο, εκατέρωθεν του 25ου μεσημβρινού, αλλά από την 1η Ιανουαρίου έχει δεσμεύσει εκ νέου τρεις μεγάλες περιοχές για ασκήσεις στην καρδιά του Αιγαίου σε όλο το μήκος από το Βόρειο μέχρι το Νότιο Αιγαίο.

Επίσης με μια σειρά NAVTEX έχει αναγγείλει διεξαγωγή ερευνών και εργασίες τοποθέτησης υποβρυχίων καλωδίων, σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, νότια του Καστελόριζου, νοτιοανατολικά της Κρήτης αλλά και στο κέντρο του Αιγαίου, όπου μόλις τις προηγούμενες ημερες πραγματοποίησε έρευνες το Cesme μεταξύ των Ψαρών, Σκύρου και Άη Στράτη συνοδευόμενο και από τουρκική φρεγάτα.

Όμως και η νατοϊκή επιχείρηση για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού οδηγήθηκε σε ναυάγιο, καθώς ελάχιστα συνέβαλλε στην ανακοπή των μεταναστευτικών ροών ενώ αντίθετα δόθηκε η ευκαιρία στην Τουρκία να επαναφέρει όλο το φάσμα των διεκδικήσεων της και μάλιστα οπως αποδείχθηκε και με την αμερικανοτουρκική άσκηση την περασμένη εβδομάδα να προβάλλει και την μη αναγνώριση του ελληνικού εναερίου χώρου των 10 ν.μ. από τις ΗΠΑ.

Αρνητικές εντυπώσεις όμως έχει προκαλέσει η δήλωση του υπουργού εξωτερικών Νίκου Κοτζιά σε δημοσιογράφους, καθώς είναι ενδεικτικές του τρόπου που η Αθήνα σιωπά και περιορίζεται σε τυπικά διαβήματα ελπίζοντας ότι όσο προκαλούν οι τούρκοι τόσο θα… εκτίθενται.

Ο κ. Κοτζιάς είπε ότι «η πρακτική που εφαρμόζεται, εξαιτίας της Τουρκίας, δεν ανταποκρίνεται στον σχεδιασμό και σε αυτό που ήθελαν τα νατοϊκά επιτελεία, άρα βλάπτει το ίδιο το ΝΑΤΟ και όχι εμάς» και έσπευσε μάλιστα να συστήσει. . «ψυχραιμία και νηφαλιότητα».

Παραθέτουμε τις τρεις ανακοινώσεις που καθημερινά εκδίδει το ελληνικό ΓΕΕΘΑ 11, 12 και 13 Απριλίου και αποτυπώνουν την προκλητικότητα της Άγκυρας στο Αιγαίο.

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ Κ.Ε.Κ. ΣΤΟ F.I.R. ΑΘΗΝΩΝ 
ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ Ε.Ε.Χ. ΤΗΝ 11η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016

ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ: 3 (2 αεροσκάφη, 3 αεροσκάφη και 6 αεροσκάφη)
ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ: -
ΣΥΝΟΛΟ Α/Φ: 11
ΟΠΛΙΣΜΕΝΑ: -
ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ: 3
ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ: 7
ΕΜΠΛΟΚΕΣ: -
ΠΕΡΙΟΧΗ: ΒΟΡΕΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΟ, ΚΕΝΤΡΙΚΟ και ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ

2 εκ των ανωτέρω 7 παραβιάσεων ήταν υπερπτήσεις που πραγματοποίησαν το ζεύγος των μαχητικών α/φ άνωθεν ν. Οινουσσών την 13:26 στα 9.000 πόδια και η τριάδα των μαχητικών α/φ-α/φ εναέριου ανεφοδιασμού άνωθεν ΒΑ άκρου ν. Λέσβου την 14:59 στα 22.000 πόδια αντίστοιχα. 

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ Κ.Ε.Κ. ΣΤΟ F.I.R. ΑΘΗΝΩΝ 
ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ Ε.Ε.Χ. ΤΗΝ 12η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016

ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ : 3 (2 αεροσκάφη, 6 αεροσκάφη και 2 αεροσκάφη)
ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ : 1 CN-235
ΣΥΝΟΛΟ Α/Φ : 11
ΟΠΛΙΣΜΕΝΑ: 2
ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ: 11
ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ: 12
ΕΜΠΛΟΚΕΣ: 1
ΠΕΡΙΟΧΗ: ΚΕΝΤΡΙΚΟ και ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ

3 εκ των ανωτέρω 12 παραβιάσεων ήταν υπερπτήσεις που πραγματοποίησε το ζεύγος των μαχητικών α/φ άνωθεν ν. Οινουσσών την 08:01 στα 22.000 πόδια και το μεμονωμένο μαχητικό α/φ στις 09:07 και 09:10 άνωθεν ν. Οινουσσών στα 22.000 πόδια αντίστοιχα.
Τα ανωτέρω αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά πάγια πρακτική.

Αθήνα 13 Απριλίου 2016
Ένα ζεύγος τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών, F-16, εισήλθε στις 08:33 στο FIR Αθηνών μεταξύ ν. Λέσβου και ν. Χίου και πραγματοποίησε τις ακόλουθες υπερπτήσεις:
την 08:33, άνωθεν ν. Οινουσσών, στα 5.500 πόδια
την 08:44, άνωθεν ν. Οινουσσών, στα 22.500 πόδια
την 08:54, άνωθεν ν. Οινουσσών, στα 25.500 πόδια
την 09:12, άνωθεν ν. Παναγιά, στα 30.000 πόδια
την 09:24 άνωθεν ν. Παναγιά στα 30.000 πόδια
την 09:30 άνωθεν ν. Παναγιά στα 26.000 πόδια
Ο ανωτέρω σχηματισμός εξήλθε του FIR Αθηνών στις 09:31 βορείως ν. Χίου.
Τα τουρκικά αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες και κατά πάγια πρακτική.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εντός 24 μόλις ωρών η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία (THK) πραγματοποίησε ρεκόρ (!) υπερπτήσεων σε κατοικημένα νησιά, καταγράφοντας τέσσερις υπερπτήσεις στις Οινούσσες και μία στην Λέσβο. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν σημειωθεί τρεις υπερπτήσεις στις Οινούσσες με χρονική διαφορά δύο περίπου ωρών. Η ΤHK συμπεριφέρεται σαν να προετοιμάζει την πρόκληση αεροπορικής εμπλοκής καθώς… δίνει χρόνο στα ελληνικά μαχητικά να προσεγγίσουν στην περιοχή, έχοντας γνωστοποιήσει και επιβεβαιώσει κατ’ επανάληψη τον χώρο της προκλητικής υπέρπτησης.

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής


Η τουρκική στάση δεν εκπλήσσει, καθώς εντάσσεται στην φαρέτρα των ενεργειών των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίες χρησιμοποιούνται όπως άλλωστε και οι ροές προσφύγων και λαθρομεταναστών ως εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Ήδη στο ΓΕΕΘΑ αλλά και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας επικρατεί ένταση, ενώ πληροφορίες από το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίες (ΑΤΑ) και τις κύριες πολεμικές μοίρες της ΠΑ δίνουν μια εικόνα ετοιμότητας προς αντιμετώπιση κάθε ενδεχομένου.

Την ίδια χρονική περίοδο εξελίσσεται η «συνεργασία» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και τον FRONTEX, ενώ η τουρκική πλευρά έχει προχωρήσει και σε άλλες συγχρονισμένες κλιμακώσεις σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας.

Συγκεκριμένα, τουρκική εφημερίδα προέβαλλε με εντυπωσιακό τρόπο την «παράνομη» μετάβαση των ελληνικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών στην Κίναρο, την οποία περιλαμβάνει ως δήθεν τουρκικό νησί που έχει καταληφθεί από την Ελλάδα. Επίσης, εκδόθηκε ΝΟΤΑΜ αμφισβητώντας τα όρια επιχειρησιακής αρμοδιότητας για ανάληψη καθηκόντων έρευνας και διάσωσης στην περιοχή της Σάμου.

Είναι σαφές ότι το νέο-οθωμανικό καθεστώς των Ερντογάν-Νταβούτογλου προωθεί την αναθεωρητική γεωστρατηγική σχεδίαση σε βάρος της αυτοφινλανδοποιημένης χώρας μας. Όμως οφείλουμε να προειδοποιήσουμε για μια εισέτι φορά πως η τακτική «τζαρτζαρίσματος» την οποίαν επιβάλλουν στο Αιγαίο, παρουσιάζει πλέον τέτοια ποιοτικά χαρακτηριστικά σε επίπεδο προκλήσεων, τα οποία δείχνουν πως η Άγκυρα πιθανότατα επιδιώκει ένα συμβάν στο Αιγαίο.

Επίσης, ας μην λησμονούμε πως οι τουρκικές αρχές έχουν πραγματοποιήσει ιδιόμορφες ασκήσεις με τη συμμετοχή μονάδων των ειδικών δυνάμεων, στο πλαίσιο σεναρίου αντιμετωπίσεως περιστατικού έρευνας και διάσωσης ναυαγών, παρέμβασης της Τουρκικής Ακτοφυλακής και ένοπλης περιφρούρησης τους με σκοπό την αποτροπή ή και παρεμπόδιση μιας ξένης δύναμης που θα επιχειρούσε να ενεργήσει στον χώρο.

Η τουρκική ηγεσία έδωσε σήμερα ένα σαφέστατο στίγμα των προθέσεών της, αναμένοντας να καταγράψει τις ελληνικές αντιδράσεις, οι οποίες περιορίζονται σε διπλωματικά διαβήματα και ενημέρωση των συμμαχικών χωρών.

«Εθιμικό δίκαιο υπερπτήσεων» επιβάλλει η Άγκυρα στην Αθήνα

Ωστόσο, η νέα αυτή τακτική των πολλαπλών παραβιάσεων και υπερπτήσεων συγκεκριμένων και επιλεγμένων κατοικημένων νησιών, τα οποία περιλαμβάνονται στην διαβόητη λίστα των διεκδικούμενων από την Τουρκία «γκρίζων ζωνών», εισάγει μια νέα παράμετρο πολύ πιο επικίνδυνη. Η ελληνική πλευρά θα πρέπει να αναμένει πρόκληση και στο θαλάσσιο χώρο, εστιάζοντας την προσοχή της στην έρευνα και διάσωση, όπου η Άγκυρα δεν θα αργήσει να πραγματοποιήσει ενέργεια.

Συμπερασματικώς, η ελληνική στάση τις τελευταίες δεκαετίες – ιδιαιτέρως μετά από τα Ιμια – τόσο σε διπλωματικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο, σε συνδυασμό με την συνεχή αποδυνάμωση της εθνικής ισχύος και κυρίως της στρατιωτικής, έχει συντελέσει στη δημιουργία ενός «εθιμικού δικαίου υπερπτήσεων», τις οποίες απλώς υφίσταται και αποδέχεται μη διαθέτουσα την αποτρεπτική ισχύ για να τις εμποδίσει.

Η Άγκυρα επιτυγχάνει μια αξιοσημείωτη «νίκη» παρουσία του ΝΑΤΟ, την οποία τα ελληνικά ΜΜΕ επικοινωνιακώς την αναδεικνύουν παράλληλα με την έμπρακτη αδυναμία της Αθήνας να αντιδράσει, σε μια συγκυρία όπου η κοινή γνώμη ασχολείται με την οικονομική κρίση και το προσφυγικό ζήτημα. Η κάθετη αυτή αύξηση της εντάσεως πραγματοποιείται ολίγες μόνον ημέρες μετά από την έκτακτη σύγκλιση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της γείτονος, μετά από την επιστροφή Ερντογάν από τις ΗΠΑ.

Ενδεχόμενη συνέχιση, ή ακόμη και εντατικοποίηση αυτής της τακτικής της ασκήσεως πιέσεως στην Ελλάδα, θα δημιουργήσει έντονη δυσφορία στην ελληνική κοινή γνώμη αλλά και στην κυβέρνηση.

Φαίνεται ότι οι νέο-οθωμανοί μάλλον εμφανώς ενοχλημένοι από την αμερικανική στάση έναντι του θεόσταλτου ηγέτου τους και την συνεπακόλουθη διάψευση της γεωστρατηγικών προσδοκιών τους στην Συρία, την υποστήριξη των ΗΠΑ και Ισραήλ προς τους Κούρδους της Συρίας και την σύσφιξη των στρατιωτικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος-ΗΠΑ-Ισραήλ (σ.σ. βλ πρόσφατη άσκηση «Ηνίοχος 2016» της ΠΑ), επιχειρούν να διευρύνουν το πεδίο των διαπραγματεύσεων με την υπερδύναμη, εντάσσοντας στο επίπεδο των δυνητικών απειλών και την πιθανότητα ενός «ατυχούς» συμβάντος.

Εκτός βεβαίως κι αν η προηγούμενη αναφορά αποτελεί απλώς μια αισιόδοξη και μετριοπαθή ανάλυση της αναβαθμισμένης υπό το πρίσμα των σοβαρών γεωστρατηγικών εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, τουρκικής στρατηγικής…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


1. Το ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ ήταν μεν ένα διμερές θέμα, αλλά απέκτησε σαφή διεθνή χαρακτήρα με τις Αποφάσεις 817 (1993) και 845 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Είναι έκτοτε μόνιμα εγγεγραμμένο στην ημερήσια διάταξη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

2. Η Ελλάδα κατάφερε, χάρις στην πολιτική και διπλωματική της κινητοποίηση, να ανατρέψει μια εντελώς δυσμενή γι’ αυτήν κατάσταση και στην πραγματικότητα να επιβάλλει, χάρις στα πειστικά επιχειρήματά της, την προσωρινή ονομασία «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» στο σύστημα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς. Δεν υφίσταται διεθνής οργανισμός στον οποίο μετέχει η Ελλάδα και στον οποίο η πΓΔΜ να μετέχει, με άλλη, εκτός της ονομασίας αυτής.

3. Ναι, είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν, όταν ήμαστε σε συγκριτική θέση ισχύος, χάσαμε μοναδικές ευκαιρίες να λύσουμε το ζήτημα της ονομασίας, χωρίς να αποθηκεύσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Αυτό δε, έγινε, κυρίως, λόγω εσωτερικών κλυδωνισμών. Ο πρωθυπουργός Κώστας Μητσοτάκης, ο υπουργός Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου και ο πρέσβης Γιώργος Παπούλιας, ως διαπραγματευτής, είχαν φτάσει κοντά στη Συμφωνία (Πακέτο Βανς-Όουεν, Μάιος 1993). Τρία επιτελικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας απείλησαν τότε ότι θα έριχναν την κυβέρνηση, αν προχωρούσε.

4. Η Ενδιάμεση Συμφωνία της Νέας Υόρκης (13 Σεπτεμβρίου 1995) ήταν ένας μεταβατικός σταθμός προς την οριστική λύση. Η Ενδιάμεση Συμφωνία κυρώθηκε από τη Βουλή της πΓΔΜ. Ουδέποτε κυρώθηκε από την Ελληνική Βουλή. Άρα;

5.Οι σχέσεις Αθηνών-Σκοπίων ξεπάγωσαν και άρχισε η σταδιακή, κατά φάσεις, εξομάλυνση των σχέσεων. Η πλήρης ομαλοποίηση ήταν πάντοτε συνάρτηση της εξεύρεσης αμοιβαίως αποδεκτής λύσης στο ζήτημα της ονομασίας.

6. Η αναγνώριση από τις ΗΠΑ, στις 4 Νοεμβρίου 2004, της γειτονικής μας χώρας με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» αποτέλεσε πλήγμα ουσίας και κύρους κατά της Ελλάδος. Ουσίας, διότι η Ουάσιγκτον έριξε το ειδικό της βάρος υπέρ των Σκοπιών. Η διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδος και πΓΔΜ, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, υπονομεύτηκε τότε από την Ουάσινγκτον. Τούτο ήταν σαφές. Κύρους, διότι ένας φίλος και σύμμαχος έδειξε στην Αθήνα ότι μπορεί να μεταβάλλει τη θέση του, όταν αυτό πιστεύει ότι υπαγορεύουν τα δικά του συμφέροντα (βλ. δηλώσεις του Εκπροσώπου του Στέητ Ντηπάρτμεντ κ. Μπάουτσερ, στις 4 Νοεμβρίου 2004).

7. Η διπλωματική και πολιτική προσπάθεια της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή και των υπουργών Εξωτερικών Πέτρου Μολυβιάτη (2004- Φεβρ. 2006) και Ντόρας Μπακογιάννη (2006-2009) να επανορθώσουν τη ζημιά που υπέστη, το Νοέμβριο του 2004, η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδος είχε ως φυσιολογική κατάληξη τη διαμόρφωση μιας ενιαίας στάσης των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Για πρώτη φορά στις σχέσεις του ΝΑΤΟ με την πΓΔΜ, στη Συνάντηση Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, διαμορφώθηκε η θέση που συνίσταται στην αρχή ότι «η ένταξη της πΓΔΜ προϋποθέτει τη λύση του ζητήματος της ονομασίας». Ήταν μια σημαντική, μια ιστορική στιγμή για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

8. Η αλυτρωτική και εθνικιστική πολιτική των διαδοχικών κυβερνήσεων του πρωθυπουργού Νικόλα Γκρουέφσκι συνέβαλε από την πλευρά της -σε κάποιο βέβαια βαθμό- να ατονίσουν οι νουθεσίες και οι πιέσεις για λύση. Σε συνδυασμό με την αστεία και κακόγουστη πολιτική της «αρχαιοποίησης» που έχει ως συνέπεια τη δημιουργία μιας νέας σχολής ιστορίας. Αυτής του σουρεαλισμού και της αυτογελοιοποίησης των κυβερνητών της πΓΔΜ.

9. Η καταδίκη-κόλαφος της Ελλάδος από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στις 5 Δεκεμβρίου 2011, ήταν προβλέψιμη και αναμενόμενη. Όσοι είχαν διαφορετικές απόψεις για τη στρατηγική μας, πριν από τη Χάγη στο ΥΠΕΞ, είτε δεν εισακούστηκαν είτε αγνοήθηκαν. Το χειρότερο όμως είναι ότι ερμηνεύθηκε σε βάρος μας, συνολικά, η Ενδιάμεση Συμφωνία της Νέας Υόρκης, η οποία εφαρμόζεται κατά τρόπο ετεροβαρή. Σε βάρος μας δηλαδή.

10. Ναι, κάναμε λάθη στο παρελθόν. Ναι, αλήθεια είναι ότι, χάριν εσωτερικών πολιτικών υπολογισμών, δεν ήμαστε σε θέση να συμφωνήσουμε σε συμφέρουσες για την Ελλάδα προτάσεις. Ειδικά, τα χρόνια εκείνα που η Ελλάδα ήταν ο ισχυρός οικονομικός και πολιτικός παίκτης των Βαλκανίων.

Ουδείς μας είναι άμοιρος ευθυνών. Αν όμως σήμερα κατεβάσουμε τον πήχη των εθνικών μας θέσεων, χάριν ενός περίεργου ρεαλισμού, αυτό δεν θα έχει δυσμενή αντίκτυπο στη συνολική αντιμετώπιση των εθνικών μας συμφερόντων; Σε όλα τα ανοικτά μέτωπα. Τα οποία δυστυχώς εξακολουθούν να είναι πολλά. Κανείς δεν θα πειστεί ότι αλλάζουμε θέση ή, έστω, ότι προσαρμοζόμαστε «επειδή πια καταλάβαμε ότι πρέπει να είμαστε λογικοί». Η ερμηνεία που δίνεται (και θα δοθεί) είναι μόνο μία: η Ελλάδα δεν ανθίσταται πλέον -καθόσον είναι αδύναμη και υπό πίεση. Θα επιβεβαιωθούν, δηλαδή, όσοι υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα είναι θέμα χρόνου να υποχωρήσει. Την εικόνα αυτή άλλαξε ριζικά το Βουκουρέστι. Γι’ αυτό πρέπει να διαφυλαχτεί ως ένα πολύτιμο πολιτικό και διαπραγματευτικό κεκτημένο. Όπως άλλωστε και οι εν συνεχεία ανάλογες Αποφάσεις στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Άμυνα και Διπλωματία», τεύχος Απριλίου 2016
Πηγή Αλέξανδρος Π. Μαλλιάς 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:
«Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου* (τόπ΄ = μπάλα κανονιού)
πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…»


Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του.
Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά – πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε.
Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω».
Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus (πού πάμε, τι πράττουμε).

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού.
Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε• όχι εγγραμμάτους».
Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς• μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη.
Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε• παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος.
Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι.

Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί».
Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη.
Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί ; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή;
Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη.
Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά;
Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά;
Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος;
Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός;
Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί;
Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης;
Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός• πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». 
Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας.
Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». 
Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή».

Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών.
Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς.
Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα.
Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο».
Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή.
Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό.
Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά».
Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου».
Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα, όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι• καταντάς»!

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος.
Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει.
Αυτά που γίνονται επί μία εξαετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις• είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». 
Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή.
Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει».
Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά.
Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν.
Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής.

Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με… σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
"Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν την πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σαν μολύβια πάνω απ’ τα σπίτια μας, πάνω απ’ τους τάφους των παιδιών μας!"
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος.
Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο.
Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία».
Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών• πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών.
Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα; Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι, η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού – καί σας φτάνει»!


Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί.
Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; 
Έναν εθνικό συναγερμό που να ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί• βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.

Πηγή "Ανιχνεύσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Τις τελευταίες μέρες έχουμε ένα μεγάλο μπαράζ τουρκικών προκλήσεων στον εναέριο χώρο και όχι μόνο του Αιγαίου από τουρκικής πλευράς και όπως φαίνεται οι διαθέσεις των γειτόνων δεν δείχνουν ότι αυτή η κατάσταση θα σταματήσει κατά κάποιο τρόπο.

Συγκεκριμένα τουρκικά μαχητικά έχουν κάνει από το πρωί και μέσα σε μία ώρα πέντε πτήσεις πάνω από τις Οινούσσες και συνεχίζουν κλιμακώνοντας όπως φαίνεται την ένταση στην περιοχή που έχουν ξεκινήσει από τη Δευτέρα με παραβιάσεις τόσο του εθνικού εναέριου χώρου όσο και των χωρικών υδάτων.

Για τρίτη ημέρα σήμερα, από τις 8:33 που ένα ζεύγος τουρκικών μαχητικών F-16 πέταξε πάνω από τις Οινούσσες μέχρι και τις 9:30 είχαν σημειωθεί συνολικά πέντε πτήσεις άνωθεν του νησιού προκαλώντας μεγάλο πλέον προβληματισμό και ανησυχία στους επιτελείς του Πενταγώνου.

Από τη Δευτέρα μέχρι και πρίν από λίγη ώρα λοιπόν η Άγκυρα έχει πραγματοποιήσει 10 πτήσεις πάνω από ελληνικό έδαφος. Αριθμός που συμβαίνει σε μήνες ή και χρόνο.Κι αυτό είναι ενδεικτικό των προθέσεων της.

Θα πρέπει να το «χωνέψουμε» ότι η στρατηγική αποτυχία από ανατολάς για την Τουρκία αντισταθμίζεται σε στρατηγική επιτυχία προς δυσμάς. Αυτό είναι σχεδόν κανόνας για την Άγκυρα και για το σημερινό τουρκικό καθεστώς που δεν θέλει με κανένα τρόπο να μειωθεί η εθνικιστική του εικόνα στον κόσμο του με καταστροφικές συνέπειες για την ίδια του την ύπαρξη.

Από εκεί και πέρα θα πρέπει να εξετάσουμε κάποια δεδομένα που θέλουμε δεν θέλουμε δεν πρέπει να αγνοούμε.

Κατ’ αρχή τα τελευταία χρόνια Τουρκία έχει παίξει πολύ καλά το παιχνίδι των λαθρό σε βάρος της χώρας μας προς γενικότερη εξασθένηση, καθώς δεν υπήρξε καμία αντίδραση από ελληνικής πλευράς και μάλιστα με μεγάλο οικονομικό κέρδος για την τουρκική οικονομία.

Κατά δεύτερο λόγο οι τουρκικοί εξοπλισμοί έχουν απογειωθεί σε ιλιγγιώδης ρυθμούς με αποτέλεσμα να υπάρχει στην Άγκυρα η πεποίθηση ότι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχει ανατραπεί οριστικά υπέρ της Τουρκίας.

Κατά τρίτο λόγο υπάρχει το ενεργειακό πρόβλημα της Θράκης το οποίο η Τουρκία είναι αποφασισμένη να μην το αφήσει να ξεφύγει από τα χέρια της. Συγκεκριμένα η ανάδυση κάποιων ρωσικών σχεδίων για ενεργειακό αγωγό που θα παρακάμπτει την Τουρκία, έχει ανησυχήσει την Άγκυρα και γι αυτό προκαλεί τελευταία μεγάλη κινητικότητα στην ελληνική Θράκη με κύριο σκοπό την ανάδειξη μειονοτικού προβλήματος κατά της Ελλάδας.

Εκτός όμως από την ανάδειξη προβλήματος στη δυτική Θράκη ξαφνικά οι Τούρκοι θυμήθηκαν ότι μια σειρά νήσων και βραχονησίδων στο ανατολικό και όχι μόνο Αιγαίο, με αφορμή την πτώση του ελληνικού ελικοπτέρου την Κίναρο, κατέχονται… «παράνομα» από την Ελλάδα.

Τέλος υπάρχει και το σημαντικότατο πρόβλημα της ΑΟΖ και του Καστελόριζου. Όπως έγινε γνωστό θα κατασκευαστεί ένα τεράστιο αεροδρόμιο απέναντι από το ελληνικό νησί της Δωδεκαννήσου, το Καστελόριζο, με ιδιαίτερη στρατηγική σημασία ένεκα του ότι βρίσκεται απέναντι από το ελληνικό νησί και συνδέεται με την ΑΟΖ της ανατολικής Μεσογείου.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες με απόφαση του υπουργείου Συγκοινωνιών της Τουρκίας δεσμεύτηκε ένας τεράστιος χώρος στην περιοχή του τουρκικού Kaş, είκοσι εκατομμυρίων τετραγωνικών στον οποίο θα κατασκευαστεί το μεγάλο αεροδρόμιο που θα βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Καστελόριζο.

Σε όλη αυτή την προκλητική τουρκική στάση έναντι της χώρα μας συνεπικουρεί και η αντίληψη ότι το σημερινό ελληνικό πολιτικό καθεστώς δεν θα συμπράξει ποτέ με τους Ρώσους εξ’ αιτίας μειοδοτικών του δεσμεύσεων.

Την Τουρκία σήμερα κυβερνά μια άκρως τυχοδιωκτική ισλαμική κλίκα και ένας αλαζόνας πρόεδρος που δεν διστάζει να προκαλεί ακόμα και τις ΗΠΑ και την Ρωσία. Γι τον λόγο αυτό είναι τουλάχιστον ανοησία να καλλιεργούμε την πεποίθηση ότι όλα είναι μια χαρά και ότι κάποια… τριαντάφυλλα θα μπορούν να αλλάξουν αυτή την κατάσταση μιας θανάσιμης διαχρονικής απειλής.

Το λιγότερο, να παρακολουθούμε εν εγρήγορση.



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ουρές για αγορά όπλων και... διαβατηρίων!!!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Είναι πάρα πολλά αυτά που μπορεί να γράψει κανείς για τα όσα συμφωνήθηκαν και συνέβησαν στην Ελλάδα από τους «διασώστες» πολιτικούς κατά τη διάρκεια των χρόνων των μνημονίων.
Μία χώρα που υποβαθμίζεται σε καθημερινό επίπεδο, ένας λαός που βομβαρδίζεται με κάθε είδους οικονομικό και ψυχολογικό μέσο, βυθίζονται στην καταστροφή και στο απόλυτο χάος που συνεπικουρείται από την πλήρη παράδοση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας.
Μία χώρα που μετατράπηκε σε χώρο όπου εκτελούνται εντολές ξένων που επιθυμούν να ικανοποιηθούν οι παράνομες –σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο- απαιτήσεις τους, επειδή εκείνοι που εξασφάλισαν την οικονομική καταστροφή συνεχίζουν να παραμένουν στην εξουσία (με άλλα πρόσωπα και σχήματα) και τώρα επιχειρούν μία ολομέτωπη επίθεση κατά όλων των συστατικών δομών που καθορίζουν ένα έθνος. Και αυτή τους την επίθεση την στηρίζουν (εδώ και πολλά χρόνια, αλλά εσχάτως χωρίς καμία συγκάλυψη) στην εισαγωγή νέων υπηκόων (μέσω της λαθρομετανάστευσης) και στην δημιουργία συνθηκών εξαγωγής – εξόδου των νέων της χώρας.

Οι τελευταίες τους κινήσεις, που εξόφθαλμα επαναλαμβάνουν λάθη των προηγούμενων μνημονιακών χρόνων, βεβαιώνουν τις πολιτικές αποφάσεις για την συντεταγμένη πορεία προς την καταστροφή. Τραγικές και επικίνδυνες πολιτικές μαριονέτες, επαγγελματίες ανεπάγγελτοι πολιτικοί περιφερόμενοι πολιτικοί τυχοδιώκτες αυτοαποδομούνται ταχύτατα και επιβεβαιώνουν θρασύτατα σε όλους μας πως αντιλαμβανόμαστε λάθος όλα όσα συμβαίνουν… Αυτός ο πολιτικός σκουπιδότοπος, που έχει ως κοινό παρανομαστή την διαφθορά, την αδιαφάνεια, την ανικανότητα και τον εθνομηδενισμό οδηγεί συντεταγμένα την χώρα στο χάος και σε μία εθνική καταστροφή, ευελπιστώντας πως μέσω του χάους θα κατορθώσει να διαφύγει της τιμωρίας που του αναλογεί.

Οι πολίτες, αντιλαμβανόμενοι πια το σχέδιο των «σοφών» και τα σχέδια των «ισχυρών», αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους. Αν και η γενική γραμμή είναι η σιωπή, η ανοχή και η αδιαφορία (συναντάται κυρίως σε νέους και σε δημοσίους και δημοτικούς υπαλλήλους), εσχάτως καταγράφονται και δύο «τάσεις», αντίθετες μεταξύ τους, που διαγράφουν τις χειρότερες δυνατές προβλέψεις, σε μία χώρα που βαδίζει ολοταχώς να χαρακτηριστεί ως failed state έως και «ανασφαλής χώρα». Οι δύο αυτές τάσεις χαρακτηρίζουν και δύο τελείως διαφορετικές κατηγορίες Ελλήνων πολιτών, ενώ αναμένεται να εμφανιστεί και μία ακόμη «τάση», εκείνη των συμπαρατασσόμενων με την σημερινή κυβέρνηση που θα επιχειρήσουν συντεταγμένα –και με την βοήθεια των κυβερνώντων- να βρεθούν αντιμέτωποι με όσους θα έχουν ως πρόταγμα το συμφέρον της πατρίδας…

Σε ακριτικό νομό, παρατηρήθηκε πως στο τμήμα διαβατηρίων της Αστυνομικής Διεύθυνσης, υπάρχει «σειρά αναμονής» κατάθεσης των απαραίτητων εγγράφων, διάρκειας ενός μηνός! Μάλιστα, επειδή ελέγξαμε την αρχική πληροφορία, όχι μόνο την επιβεβαιώσαμε, αλλά, επιπλέον, διαπιστώσαμε πως ουκ ολίγοι επιχειρούν να βρεθούν πιο μπροστά στην «ουρά αναμονής» χρησιμοποιώντας πολιτικό μέσο!!! Δηλαδή, οι πανικόβλητοι πολίτες, που προετοιμάζονται να εγκαταλείψουν την χώρα (με οποιοδήποτε μέσο και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση), ζητάνε τη βοήθεια εκείνων που τους δημιούργησαν το ανασφαλές περιβάλλον και τους οδήγησαν σε μία λύση υπό καθεστώς πανικού και τρόμου…!

Στην άλλη, αντίθετη, περίπτωση, διαπιστώσαμε πως, σε άλλον επίσης ακριτικό νομό, οι πωλήσεις κυνηγετικών όπλων έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, ενώ δεν είναι λίγοι και εκείνοι που επιχειρούν να εξασφαλίσουν ένα όπλο ακόμη και μη σύννομες διαδικασίες (προκειμένου να μην καταγραφεί το όπλο από τις αρμόδιες αστυνομικές αρχές της Ελλάδας). Διαπιστώσαμε, λοιπόν, πως αρκετά καταστήματα κυνηγετικών ειδών, κάνουν χρυσές δουλειές και σε μερικές περιπτώσεις η «ουρά αναμονής» για την αγορά κυνηγετικού όπλου είναι… 15 ημέρες!

Φυσικά, επειδή δεν διανύουμε κυνηγετική περίοδο, καθίσταται σαφές πως το περιβάλλον απόλυτης ανασφάλειας που «εξασφάλισε» η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, οδηγεί τους πολίτες σε λύσεις άμεσα σχετιζόμενες με την προσωπική και οικογενειακής τους ασφάλειας, αφού τα γεγονότα (βλ. Ειδομένη, Πειραιάς, νησιά του αν. Αιγαίου, hot spots κ.α.) αποδεικνύουν ότι οι αστυνομικές αρχές έχουν «κατεβασμένα τα χέρια» και παρακολουθούν παράνομες και επικίνδυνες «δραστηριότητες» που αναπτύσσονται από διάφορες ομάδες (ΜΚΟ, αντιεξουσιαστές, λαθρομετανάστες κ.α.) και οι εισαγγελικές αρχές απαθείς (που δεν διαπιστώνουν παραβάσεις του Συντάγματος, αλλά ούτε και κινδύνους που απειλούν τους Έλληνες πολίτες) θεατές ενός θεάτρου του παραλόγου που είναι ο προθάλαμος του χάους στην Ελλάδα.

Σε κάθε περίπτωση, δεν θα κρίνουμε ούτε εκείνους που προετοιμάζονται να φύγουν από την Ελλάδα, εάν ξεσπάσουν ταραχές. Κι αυτό, επειδή είναι κατανοητό πως όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες αντιδράσεις, αλλά ούτε και το σθένος να υπερασπισθούν την περιουσία, την ζωή, την πατρίδα και την πίστη τους.
Όμως, οι δύο αυτές καταγεγραμμένες «τάσεις», έρχονται να χτυπήσουν το καμπανάκι του επερχόμενου κινδύνου και, κυρίως, να στιγματίσουν την ανικανότητα της παρούσας κυβέρνησης να αγωνιστεί για την πατρίδα, αντί να ακολουθεί προσχηματικές μεθόδους «αγώνα» και να «ματώνει» συνεχώς (ως έχουσα αιμορροΐδες…) προωθώντας με τακτική τα συμφέροντα στην παρτίδα των ισχυρών κάνοντας χρήση του πλέον ανίκανου και προβληματικού ανθρώπινου δυναμικού...
Η χώρα βυθίζεται και οι πολίτες της νιώθουν εγκαταλελειμένοι, έχοντας έντονη την αίσθηση του... "ο σώζων εαυτόν σωθήτω"... Και η ευθύνη γι αυτό είναι αποκλειστικά όλων εκείνων που αποφάσισαν, αφού την κατέστρεψαν να δηλώσουν εθελοντές για να την... σώσουν!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Έλληνες ακρίτες του Αιγαίου 
επισημαίνουν, καταγγέλλουν και προτείνουν...

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Όλο και περισσότεροι πολίτες ενεργοποιούνται στις τοπικές κοινωνίες και μάλιστα στα Δημοτικά Συμβούλια σε θέματα που έχουν σχέση με τις ανησυχίες που εκφράζονται για την ίδρυση και λειτουργία Hot spots στις Πόλεις και στα χωριά τους.

Πρόσφατα οι πολίτες Αστερουσίων Κρήτης, στο Νομό Ηρακλείου και πριν λίγες ημέρες οι πολίτες της Σάμου, ενεργοποιήθηκαν μαζί με φορείς και συλλογικότητες καθώς και με ανεξάρτητους συμπολίτες τους, και έδρασαν στο περιβάλλον των Δημοτικών τους Συμβουλίων.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε περιληπτικάτο αίτημα των Σαμιωτών, όπου διατυπώνεται σαφέστατα όχι μόνο η κατάσταση στα νησιά μας και ιδιαίτερα τώρα που εγκαταστάθηκαν Τούρκοι αξιωματούχοι, αλλά και οι προτάσεις των κατοίκων.

Στο υπ. Αρ. Πρωτ. 5980/28-4-2016 έγγραφο, που ως πολίτες καταθέσαμε στο δημοτικό συμβούλιο της Σάμου (με κοινοποίηση στην Περιφερειάρχη Β. Αιγαίου και στον Βουλευτή Σάμου), καταγγέλλουμε
α) την παρουσία των Τούρκων αξιωματικών στο νησί ως παράνομη, καθώς δεν έχει εγκριθεί με νόμο της ελληνικής Βουλής,
β) τη λειτουργία του hotspot ως κλειστού κέντρου κράτησης, επειδή δεν έχει την έγκριση του δημοτικού συμβουλίου, ως φορέα που έχει πολιτική ευθύνη για τη δημιουργία του hotspot.

Εκφράζουμε τις ανησυχίες μας για την κοινωνική και εθνική μας ασφάλεια, που θεωρούμε ότι απειλούνται αν αυτές οι δύο παράμετροι (κλειστά κέντρα κράτησης και εποπτικές αρμοδιότητες Τούρκων αξιωματικών) συνδυαστούν με μια σειρά άλλων παραγόντων, όπως:
α) τη συνέχιση των εχθροπραξιών στις εμπόλεμες ζώνες και κατ΄ επέκταση των προσφυγικών ροών,
β) το κλείσιμο των συνόρων και τα σχέδια προώθησης ειδικών οικονομικών ζωνών,
γ) την αφερέγγυα στάση και πολιτική της Τουρκίας, που από παράγοντας του προβλήματος παρουσιάζεται ως ρυθμιστής επίλυσής του (καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συνεργασία με τον ISIS, διεκδικήσεις στο Αιγαίο, έλεγχο των προσφυγικών ροών για δημιουργία γκρίζων ζωνών),
δ) την αποχώρηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ από δράσεις στα νησιά,
ε) την παρουσία διεθνών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή (Frontex, NATO), εφόσον αποκτούν δικαίωμα παρέμβασης σε περίπτωση κοινωνικών αναταραχών.



Ως εκ τούτου, δηλώνουμε ότι μας ανησυχούν ιδιαίτερα τόσο τα κλειστά κέντρα κράτησης μεταναστών, ως πιθανές εστίες αφενός διάδοσης ασθενειών, κι αφετέρου συμπλοκών και ταραχών λόγω του συγχρωτισμού ανθρώπων διαφορετικών εθνοτήτων και θρησκειών, όσο και η παρουσία Τούρκων αξιωματικών της μυστικής υπηρεσίας στρατοχωροφυλακής JITEM, καθώς αποκτούν εποπτικό ρόλο στο νησί και το έργο τους δε γνωρίζουμε από ποιους τοπικούς και κρατικούς φορείς ελέγχεται και εποπτεύεται, ενώ υπάρχουν πληροφορίες ότι πληρώνονται από την Τουρκία κι έχουν δικαίωμα ετεροδικείας, δηλ. μπορούν να προβούν σε συλλήψεις.

Επίσης, επειδή επί των θεμάτων αυτών υπάρχουν αρκετά αδιευκρίνιστα θέματα που μας προβληματίζουν, θέτουμε τα παρακάτω ερωτήματα:
α) Από ποιον φορέα/ φορείς (κυβερνητικούς και τοπικούς) εποπτεύονται οι δράσεις των Τούρκων αξιωματικών στο νησί μας, σε ποιον αυτοί λογοδοτούν, από ποιον πληρώνονται και πόσο προβλέπεται να παραμείνουν στο νησί;
β) Με ποιες προϋποθέσεις και ποια μέτρα εξασφαλίζονται συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας αναφορικά με τη λειτουργία και τη διαβίωση στο hotspot, ώστε να προληφθούν και να αποτραπούν μεταδόσεις ασθενειών και ενδεχόμενες ταραχές, και ποιοι φορείς έχουν την ευθύνη για την εφαρμογή αυτών;
γ) Ποιες οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες των φορέων (κυβερνητικών και τοπικών) που εποπτεύουν και ελέγχουν τόσο τους Τούρκους αξιωματικούς όσο και την ασφαλή λειτουργία του hotspot;
δ) Ποιοι είναι οι φορείς που μπορούν, υπεύθυνα, να πιστοποιήσουν και να ενημερώσουν τους πολίτες της Σάμου, αν εφαρμόζεται η επαναπροώθηση παράτυπων μεταναστών, όπως ορίζει η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, γιατί συνεχίζονται οι ροές, σε αντίθεση με τα συμφωνηθέντα, και ποιοι ευθύνονται γι’ αυτό;
ε) ποιες οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες του δήμου αναφορικά με τα παραπάνω θέματα;

Προκειμένου να είναι πιο αποτελεσματική η αντιμετώπιση των παραπάνω θεμάτων υποστηρίζουμε ότι η ταυτοποίηση μεταναστών και προσφύγων θα έπρεπε να γίνεται στις απέναντι μικρασιατικές ακτές υπό την εποπτεία του ΟΗΕ, όπου οι τουρκικές αρχές θα παραλαμβάνουν όσους επιστρέφονται και θα επιτηρούνται για τυχόν παραβιάσεις των διεθνών κανονισμών. Επίσης, θεωρούμε ότι θα πρέπει να καταγγελθεί στους αρμόδιους φορείς και Διεθνείς Οργανισμούς η σκόπιμη προώθηση προσφυγικών ροών από την Τουρκία, να ασκηθεί πίεση ώστε να επιταχυνθούν οι διαδικασίες επαναπροώθησης των παράτυπων μεταναστών και να λειτουργούν τα hotspot ως ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας για όσους αιτούνται άσυλο. Τέλος εκτιμούμε ότι η μόνη ουσιαστική λύση του προβλήματος είναι ο τερματισμός των εχθροπραξιών και η επικράτηση της ειρήνης σε όλες τις εμπόλεμες ζώνες.

Δεδομένων όμως των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί αιτούμαστε:
α) να καταγγελθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο και να ασκηθεί πίεση προς κάθε αρμόδιο για την απομάκρυνση των Τούρκων αξιωματικών (στρατοχωροφυλάκων) από το νησί,
β) Βάσει των νέων δεδομένων, να αποφασίσει το Δημοτικό Συμβούλιο τον τρόπο λειτουργίας του hotspot, ως ανοιχτό κέντρο φιλοξενίας ή κλειστό κέντρο κράτησης, λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια του κοινωνικού συνόλου και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
γ) Να μεριμνήσει ο Δήμος, σε συνεργασία με όλους τους αρμόδιους φορείς, για την άμεση επαναπροώθηση των παράτυπων μεταναστών, όπως προβλέπει η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, και να καταγγελθούν οι πρακτικές της Τουρκίας αναφορικά με την συνέχιση και τον έλεγχο των προσφυγικών ροών. Περιμένουμε ο κάθε δημοτικός σύμβουλος να τοποθετηθεί επί των αιτημάτων μας και να τεθούν αυτά σε ψηφοφορία.
δ) Επιπλέον, ζητάμε το Δημοτικό Συμβούλιο να απαντήσει γραπτώς και αιτιολογημένα στα ερωτήματα: που θέτουμε.
Στην περίπτωση που το Δημοτικό Συμβούλιο θεωρήσει ότι κάποια θέματα δεν είναι της δικής του αρμοδιότητας απαιτούμε να ζητήσει διασαφηνίσεις από τους αρμόδιους φορείς και υπουργεία και να τις παρουσιάσει στους πολίτες του νησιού, δίνοντας εγγυήσεις για την κοινωνική και εθνική μας ασφάλεια.


Ολόκληρη η παρέμβαση - καταγγελία



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Το θέατρο της Επιδαύρου ήταν αφιερωμένο στο θεραπευτή θεό της αρχαιότητας, τον Ασκληπιό. Θεωρείται το τελειότερο αρχαίο ελληνικό θέατρο από άποψη ακουστικής και αισθητικής. Το φεστιβάλ Επιδαύρου ή Επιδαύρεια είναι ένα φεστιβάλ αρχαίου δράματος που πραγματοποιείται κάθε χρόνο κατά τους θερινούς μήνες στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου μέσα στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών. Εγκαινιάσθηκε επίσημα στις 19/6/1955 με την Εκάβη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία του τεράστιου Αλέξη Μινωτή και της μεγάλης τραγωδού Κατίνας Παξινού στον ομώνυμο ρόλο. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν φιλοξενηθεί στο θέατρο της Επιδαύρου αφάνταστου υψηλού διαμετρήματος παραστάσεις με τη συμβολή πολύ σπουδαίων καλλιτεχνών (ηθοποιοί, σκηνοθέτες κλπ).

Τα παλλόμενα πέη του Υπουργού Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα το οποίο δεν ήρθε για να κυβερνήσει την Πατρίδα μας, αλλά ήρθε για να την διαλύσει συθέμελα. Γι΄ αυτό, στο κάθε κυβερνητικό πόστο επέλεξε όχι μόνο ασημαντότητες πολιτικές, αλλά εχθρούς της Ελλάδος, της Θρησκείας, του κάλους, του ευπρεπισμού, της αξίας της παραδοχής του ωραίου.
Ένας τέτοιος προΐσταται του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος. Ο Αριστείδης Μπαλτάς. Του σημαντικότερου Υπουργείου της χώρας μας, το οποίο διαχειρίζεται την Ιστορία του μεγαλύτερου Πολιτισμού του Πλανήτη, αλλά είναι, ίσως, και το μοναδικό υπουργείο που σε περιόδους οικονομικής κρίσεως φέρνει έσοδα στο κράτος μας…
Αυτός λοιπόν ο υπουργός αποφάσισε και διόρισε Διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου τον Βέλγο Γιαν Φαμπρ. Ο οποίος φρόντισε στο θερινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ της Επιδαύρου να εντάξει και τη δική του ακαλαίσθητη παράσταση “Mount Olympus” πιο γνωστή σαν τα “Παλλόμενα Πέη”. Όπου, ολόγυμνοι επί το πλείστον άνδρες θα χόρευαν επί σκηνής μεταφέροντας στον θεατή την ψυχασθένεια και τις αρρωστημένες σεξουαλικές ορέξεις του σκηνοθέτη. Και αυτό λέγεται τέχνη.
Ωστόσο, προ του σάλου που προκλήθηκε μάλλον ο κόσμος που κατά χιλιάδες συρρέει το καλοκαίρι στην Επίδαυρο, γλύτωσε από τα ψυχανεμίσματα του Φαμπρ. Που είχε έστω τη δύναμη να παραιτηθεί, όταν ο υπουργός στρογγυλοκάθεται ακόμη στην καρέκλα του, χωρίς να συγκινείται, μετά και από όσα είπε ο Φαμπρ:
“Αποδέχθηκα την πρόταση του Έλληνα υπουργού Πολιτισμού με τον όρο ότι θα κάνω τις καλλιτεχνικές επιλογές μου με απόλυτη ελευθερία. Αυτό δεν φαίνεται πλέον δυνατό στην Ελλάδα. Δεν θέλω να εργαστώ σε ένα εχθρικό καλλιτεχνικό περιβάλλον, στο οποίο έφτασα με ανοιχτό μυαλό και καρδιά”.
Ευτυχώς, κύριε βόρειο-ευρωπαίε που η Ελλάδα παρά το συνεχή βιασμό που δέχεται από όλους εσάς, στα ήθη και τα έθιμά της, εξακολουθεί να αντιστέκεται.. Εξακολουθεί να αντιστέκεται, όταν όλοι εσείς ασελγείτε καθημερινώς επί του ανθρωπίνου είδους…

Πρώτοι διδάξαντες τη χυδαιότητα οι Γιώργος Παπανδρέου και Ευάγγελος Βενιζέλος

Αλλά εκτός από τη χυδαιότητα Φαμπρ – που αυτή η κυβέρνηση του έδωσε τη δυνατότητα να εκφράσει τα ανώμαλα αισθήματά του – προϋπήρξε η χυδαιότητα των Παπανδρέου – Βενιζέλου. Μια αντιχριστιανική χυδαιότητα που πρόσβαλε βάναυσα τα Ιερά και τα Όσια των Ελλήνων. Που πρόσβαλε τα θρησκευτικά πιστεύω των Ελλήνων στο όνομα της υποτιθέμενης “τέχνης”.
Ανατρέχω στο 2003 επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, όταν Πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Σημίτης, υπουργός Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου και υπουργός Πολιτισμού ο Ευάγγελος Βενιζέλος.
Τότε, στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, στη Σχολή Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256, εκτέθηκε μεταξύ των άλλων πινάκων και ο πίνακας του Βέλγου (και αυτός) Thierry de Cortier που είχε τον τίτλο “πότισέ με”. Ο πίνακας αυτός αναπαριστούσε ένα γυμνό πέος το οποίο είχε εκσπερματώσει επάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου, Συμβόλου της Πίστεώς μας.
Για την ιστορία, τα εγκαίνια της έκθεσης είχε κάνει ο τότε ΠτΔ Κωστής Στεφανόπουλος και είχαν δαπανηθεί περί τα 2,3 εκατ. ευρώ.
Την απόσυρση του έργου από την έκθεση είχε αποφασίσει, μετά τη λαϊκή οργή και τις συντονισμένες ενέργειες της Εκκλησίας μας, το Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού.
Ωστόσο, ο τότε υπουργός Πολιτισμού Ε.Βενιζέλος είχε δηλώσει: “Ελπίζουμε πως με την αφορμή της έκθεσης θα ξεκινήσει ο μεγάλος διάλογος της Ελλάδας με τον υπόλοιπο κόσμο, πάνω στα ζητήματα που απασχολούν την τέχνη σήμερα”.
Αλλά και ο τότε υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου, είχε ταχθεί ανοικτά υπέρ αυτού του χυδαίου και προσβλητικού “έργου τέχνης”: “Πιστεύω ότι ως Πολιτεία εμείς πρέπει να υποστηρίζουμε την έννοια της ελευθερίας της έκφρασης σε κάθε περίπτωση” (από τη συνέντευξη στην εκπομπή Αλέξη Παπαχελά, Φάκελοι στις 15/12/2003).

Όποιος ενοχλείται από τον ήχο της καμπάνας είναι Αντίχριστος

Θα θυμίσουμε άλλο ένα γεγονός που αποδεικνύει ότι πολλοί από τους κυβερνήτες μας είναι Αντίχριστοι. Την εποχή που ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν υπουργός της κυβερνήσεως Σημίτη, φιλοξενήθηκε στην εξοχική κατοικία του φίλου του επιχειρηματία Θεόδωρου Νάνου στην Ευρωστίνη Κορινθίας. Κοντά στο σπίτι του επιχειρηματία ήταν μια βυζαντινή εκκλησία που την Κυριακή άρχισε από νωρίς να χτυπάει την καμπάνα. Όπως οι σατανάδες λοιπόν, ενοχλούνται από το λιβάνι, έτσι και ο Παπανδρέου ενοχλήθηκε από τον ήχο της καμπάνας και αξίωσε να σταματήσει να χτυπά η καμπάνα…

Όλοι σφάζονται στα πόδια του Γιωργάκη

Από τη στιγμή που το πολιτικό Σύστημα βρίσκεται σε ένα τέλμα και λίγο πριν την έκρηξη του λαού μας, προσπαθεί να ανασυνταχθεί προκειμένου να υφαρπάξει εκ νέου την ψήφο του. Έτσι, φουντώνει στα παρασκήνια το “ερωτικό φλερτ” της Φώφης Γεννηματά του ΠΑΣΟΚ και του Σταύρου Θεοδωράκη του “Ποταμιού”. Λένε, θα προχωρήσουν σε επιτροπή διαλόγου με εκπροσώπους των δυο κομμάτων για να καταλήξουν σε κοινές θέσεις στο επόμενο δίμηνο. Και επειδή δεν λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή, μετέχει δημιουργώντας κολασμένο “ερωτικό τρίγωνο” και ο Γιωργάκης Παπανδρέου. Ο Πρόεδρος του ΚΙΔΗΣΟ. Ο “δημοκράτης” πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών. Για να δημιουργήσουν όλοι μαζί τη μεγάλη “Δημοκρατική” Παράταξη του Συνταγματικού Τόξου. Γιατί, μόνοι τους ξεχωριστά βρίσκονται στις αλάνες, αναζητώντας την ψήφο τους.
Και από κοντά ο έτερος Δημοκράταρος, ο Βασίλης Λεβέντης της “Ενώσεως Κεντρώων”. Εκλιπαρεί τον Γιωργάκη – Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς – να εντάξει την “Ένωση Κεντρώων” στον Ευρωπαϊκό Συνασπισμό των Σοσιαλιστών.
Τρομάρα σας πολιτικά απολειφάδια του παρελθόντος…

Ο Σήφης Βαλυράκης αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών

Αυτό το Σύστημα, κανέναν τελικά δεν αφήνει να πάει χαμένο. Προφανώς “εξαγοράζοντας” την προστασία που παρείχε σε ορισμένους ο Σήφης Βαλυράκης ως Πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για τη διερεύνηση του μεγαλύτερου πολιτικο-οικονομικού σκανδάλου του αιώνα, της Γερμανικής Siemens (2012), τοποθετήθηκε αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, που τελεί υπό την αιγίδα του άλλου “λαμπρού” τέκνου της Δημοκρατίας μας, του πρώην Προέδρου της Κάρολου Παπούλια.
Έτσι, με αυτήν την ιδιότητα, ο Σήφης Βαλυράκης εγκαταλείπει την πολιτική του μοναξιά και μπορεί να βγαίνει πάλι στα ΜΜΕ (πρόσφατα στον Real fm) και να κάνει πολιτικές παρεμβάσεις (πρόσφατη επιστολή στον νυν ΠτΔ).
Το σαθρό και ευτελισμένο παλαιοκομματικό Σύστημα, επανα-συσπειρώνεται…

Επί του πιεστηρίου: Ο Καρατζαφέρης ποτέ δεν “πεθαίνει”

Αφού ο “μεγάλος Πρόεδρος” Γιώργος Καρατζαφέρης, είδε και αποείδε ότι τον ηγετικό του ρόλο στο “ΣΥΡΙΖΑ της δεξιάς” δεν τον αποδέχεται κανείς, το έριξε στις μπίζνες. Ακούγεται ότι θέλει να πουλήσει το κανάλι του (ΑΡΤ), στην οικογένεια Γιαννακόπουλου της φαρμακοβιομηχανίας ΒΙΑΝΕΞ. Σε αυτή την περίπτωση θα παίξει σημαντικό ρόλο ο Τάκης Μπαλτάκος, που αφού τον “έφτυσε” ο Στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης, θα μας “σώσει” με το νέο κόμμα που θα ηγηθεί ο Πατριδοκάπηλος και Χριστιανέμπορος, Γιώργος Καρατζαφέρης.
Έτσι και θα κονομήσει ο Πρόεδρος Γεώργιος, αλλά θα παίζει στην ορχήστρα ως το τελευταίο βιολί του Συστήματος.

Σημείωση: Το πρόσφατο “καβγαδάκι” με το Σπύρο Καρατζαφέρη έχει να κάνει με την πώληση του ΑΡΤ;

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 

Όταν το 2003, ο τότε Ισραηλινός πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν διακήρυξε ότι η Νεοσυντηρητική Ιμπεριαλιστική Συμμαχία των ΗΠΑ είχε ήδη κατακτήσει το Ιράκ και ότι ήταν καιρός να βαδίσουν εναντίον της Λιβύης, της Συρίας και του Ιράν... μάλλον λογάριαζε, βέβαια, χωρίς τον ξενοδόχο!
Κι αυτός δεν είναι άλλος από το αιώνιο φάντασμα της Ρωσίας που πλανιέται πάλι πάνω από την κατεχόμενη Ευρώπη...
Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι η έννοια της Ρωσίας και των Ρώσων ως αντιπροσωπευτική του Άλλου - εκτός από «εμάς τους Δυτικούς», δηλαδή - ήταν ευρέως διαδεδομένη στην βικτωριανή Αγγλία του 19ο αιώνα.Ήταν η εποχή του «Μεγάλου Παιχνιδιού» -του ανταγωνισμού μεταξύ Βρετανίας και Ρωσίας για την επιρροή και τα λάφυρα σε μια λωρίδα της Ασίας που εκτείνεται από την ινδική υποήπειρο μέχρι την Μαύρη Θάλασσα.
Οι βρετανικές απόψεις, αναπόφευκτα, μετανάστευσαν και πέρα ​​από τον Ατλαντικό, στην Αμερική.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Αμερικανοί άρχισαν να βλέπουν τους εαυτούς τους ως «καλούς» σε έναν μανιχαϊστικό αγώνα απέναντι στους κακούς ​​Ρώσους.
Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 –το τέλος του γιγαντιαίου ουτοπικού σχεδίου που διηύθυνε η Μόσχα τα τρία τέταρτα σχεδόν του αιώνα– φάνηκε να καθησυχάζει τα ψυχροπολεμικά αντανακλαστικά για την Ρωσία. Καθώς το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε προς τα ανατολικά, ώστε να περιλάβει τελικά τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Βαλτικής στα σύνορα της Ρωσίας, υπήρξε μέχρι και μια αποδεκτή εικόνα του μπεκρή Μπόρις Γιέλτσιν ως ...καλόκαρδου δημοκράτη αμερικανικού τύπου.
Όλοι πίστευαν ότι η Ρωσία είναι «μια χώρα που καταρρέει», όπως το έθεταν πολλά πρωτοσέλιδα ρεπορτάζ ανά τον κόσμο.
Δεκαπέντε χρόνια πριν, για παράδειγμα, το Atlantic δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ με τίτλο «Η Ρωσία έχει ξοφλήσει», που μιλούσε για την «ασταμάτητη κατρακύλα μιας κάποτε μεγάλης δύναμης προς την κοινωνική καταστροφή» και τελικά «την αφάνεια». Αυτές τις μέρες, η Ρωσία αποδεικνύει ότι καθόλου «ξοφλημένη» δεν είναι ως γεωπολιτικός παράγοντας, αφ' ότου κατέλαβε την Κριμαία και εξόπλισε τους φιλορώσους αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία. Αντίθετα, η αποφασισμένη και μέχρι στιγμής επιτυχημένη υποστήριξη της Ρωσίας στον Μπασάρ αλ-Άσσαντ στη Συρία, και η διαμορφούμενη συμμαχία της με την Κίνα, που βασίζεται σε μια ιστορική ενεργειακή συμφωνία, υποδηλώνουν ένα έθνος που αποτελεί πλέον καθοριστικό παίκτη στην παγκόσμια σκηνή.
Ίσως η περίεργη ιδέα ότι «το δράμα φθάνει στο τέλος του», όπως συμπέραινε πρόωρα το ρεπορτάζ του Atlantic για την ρωσική ιστορία, είναι στην πραγματικότητα μια επιθυμία του συλλογικού υποσυνείδητου των Δυτικών, ένας ευσεβής πόθος.
Η Δύση άρχισε να ανησυχεί ξανά με την άνοδο του ισχυρού Πούτιν –που τον είδε, ίσως δικαίως, ως συνδυασμό ηγέτη με αρετές του τσαρικού και του σοβιετικού παρελθόντος μαζί. Έτσι βγήκαν ξανά τα αισθήματα αποστροφής προς την Ρωσία.
Και τώρα, ενάμιση αιώνα μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο, η σύγκρουση που προέκυψε αναζωπύρωσε τους αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς αφορισμούς για τη Ρωσία.
Όμως, η Ρωσία, είναι κάτι παραπάνω από «μια σκοτεινή αντιδυτική δυναμη» ή ένα «βενζινάδικο», όπως την είχε χαρακτηρίσει ο Γερουσιαστής Μακέιν. Τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας είναι αναμφίβολα τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας. Η Ρωσία είναι ο σημαντικότερος εξαγωγέας φυσικού αερίου στον κόσμο και κατέχει τα μεγαλύτερα τέτοια αποδεδειγμένα αποθέματα στον πλανήτη. Αλλά το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί επιδέξια τον θησαυρό των ορυκτών καυσίμων για την επίτευξη των γεωπολιτικών στόχων του, όπως στην πρόσφατη μεγάλη συμφωνία μεταφοράς φυσικού αερίου μέσω αγωγών προς την Κίνα.
Η μετα-σοβιετική μείωση του πληθυσμού της Ρωσίας έχει σταματήσει. Χάρη στη μετανάστευση από τα πρώην σοβιετικά κράτη, την αύξηση των γεννήσεων από το ναδίρ τους το 1999 και την πτώση του δείκτη θνησιμότητας, ο συνολικός πληθυσμός της Ρωσίας σήμερα εκτιμάται επισήμως ότι έχει αυξηθεί περισσότερο από ένα εκατομμύριο τα τελευταία πέντε χρόνια. Για πρώτη φορά στην μετα-σοβιετική εποχή, η Ρωσία βλέπει πλέον περισσότερες γεννήσεις από θανάτους». [Πηγή: Paul Starobin,nationalinterest.org]
Η Συρία αποδείχθηκε μια εξαιρετικά ευνοϊκή αρένα για την Ρωσία, στην οποία το Κρεμλίνο με υπομονή, σταθερότητα και έξυπνη αποτίμηση των αντιπάλων του ενίσχυσε την διαπραγματευτική του θέση απέναντι στην Δύση.
Ο Λευκός Οίκος αντιλαμβάνεται τι διακυβεύεται, αλλά βρέθηκε ελλιπώς προετοιμασμένος για να διαχειριστεί τον ρόλο της Ρωσίας στις εξελίξεις και προτίμησε να συνεργαστεί.
Η Μόσχα δεν κρύβει ότι βομβάρδισε θέσεις ισλαμιστών που ενισχύει η Ουάσιγκτον, ούτε ότι στήριξε τους Κούρδους αντάρτες του YPG. Είναι ένα παλιό παιχνίδι για τους Ρώσους. Η τσαρική κυβέρνηση έπαιζε το κουρδικό χαρτί συνεχώς για να εξασθενήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία από τα τέλη του 19ου αιώνα.
«Αυτό που μπορεί να δώσει η Ρωσία στους Κούρδους σήμερα είναι η υπόσχεση ενός ενιαίου Κουρδικού κράτους από την Ροζάβα στην Συρία έως το βόρειο Ιράκ. πράγματι, η στηριζόμενη από την Ρωσία επίθεση των κυβερνητικών δυνάμεων στο Χαλέπι έχει δώσει την δυνατότητα στο YPG να κινηθεί, πέραν της περιφέρειάς του στην βορειοδυτική Συρία, ανατολικά προς την Αζάζ κατά μήκος των τουρκικών συνόρων» (Ruthless and Sober inSyria, της Reva BhallaGeopolitical Weekly, 16/02/2016).
Και η Ρωσία γνωρίζει όχι μόνο πώς να εκνευρίσει την Τουρκία, αλλά και να την κάνει να καταρρεύσει μόνο και μόνο στην προοπτική της κουρδικής απειλής.
Πιθανόν, κανένα άλλο έθνος δεν έχουν επιχειρήσει τόσο πολύ οι Δυτικοί να παρουσιάσουν ως καρικατούρα, να υποτιμήσουν, να υπονομεύσουν, να πολεμήσουν, εν τέλει, όσο την Ρωσία.
Ο λόγος για αυτή την μακραίωνη αγωνία απέναντι στην Ρωσία είναι ότι παραμένει μια παγκόσμια δύναμη, που είναι αδύνατον να αγνοηθεί από τους Επικυρίαρχους.
Αλλά ένα έθνος δεν είναι κάτι που μπορούμε να υποτιμήσουμε, αν δεν μας αρέσει. Η θέση «η Ρωσία είναι καταδικασμένη» είναι εξωπραγματική. Η Ρωσία δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανισθεί, όσο κι αν οι επικριτές της προβάλλουν υπερβολικά τα προβλήματά της ή αδυνατούν να τα τοποθετήσουν στην σωστή τους διάσταση.
Η Ρωσία θα εξακολουθήσει να είναι σημαντική, είναι η άλλη Ευρώπη: η παλιά Μοσχοβία, η Αγία Ρωσία των Τσάρων, η Σοβιετική Ένωση, η νέα Ρωσική Ομοσπονδία του Πούτιν είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο, έχει την ίδια εντελέχεια, όπως λέει ο Φερνάντ Μπρωντέλ, που χάνεται στα βάθη του χρόνου.
Είναι η χώρα της απεραντοσύνης που απέκρουε τους επιδρομείς της Ασίας, είναι η κόρη του Βυζαντίου που αγάπησε πραγματικά την ελληνορθόδοξη χριστιανική θρησκεία –και μισήθηκε γι' αυτό από την Δύση-, είναι η Μεγάλη Ρωσία που γνώρισε την έκρηξη του πνεύματος του 19ουαιώνα και άναψε τον δαυλό της επερχόμενης Επανάστασης, είναι η χώρα που έκανε το μεγάλο επαναστατικό πείραμα των αιώνων χάρη στο τεράστιο ουμανιστικό θρησκευτικό της υπόβαθρο, που πραγματοποίησε την βιομηχανική της επανάσταση σε χρόνο ρεκόρ και που έστειλε πρώτη τον άνθρωπο στο διάστημα.
Η αντιπαλότητα μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας είναι κάτι παραπάνω από γεωπολιτικό ή οικονομικό ζήτημα. Πιο πολύ αντανακλά τις αντιθετικές κοσμοθεωρήσεις τους με βάση τον πνευματικό τους χαρακτήρα.
Με δεδομένο ότι μεγάλοι Ρώσοι διανοητές όπως ο Ντοστογιέφσκι, ο Μπερντιάεφ και ο Σολζενίτσιν αναλύουν την διαφορά μεταξύ Δύσης και Ρωσίας ως θεμελιωδώς «πνευματική», μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί η σύγκρουση αυτή θα συνεχιστεί και γιατί η αισιοδοξία μεταξύ των δυτικών πολιτικών κύκλων για την πιθανότητα μιας υπάκουης Ρωσίας, πλήρως ενσωματωμένης στην «παγκόσμια κοινότητα», διήρκεσε τόσο λίγο.
Ο Γερμανός ιστορικός και φιλόσοφος Όσβαλντ Σπένγκλερ (OswaldSpengler, 1880-1936), στο χρησμοειδές έργο του «Η Παρακμή της Δύσης» θεωρεί τους Ρώσους εγγενώς ανταγωνιστικούς της Μηχανής γιατί έχουν διαμορφωθεί από την απεραντοσύνη της γης τους.
Ο τύπος της ρωσικής ψυχής συλλαμβάνει τον χαρακτήρα του απείρου διαφορετικά από την «Φαουστική» ψυχή των Δυτικών. Μια Υψηλή Κουλτούρα αντανακλά την ψυχή αυτή, είτε στις τέχνες είτε στις φυσικές επιστήμες.
Μέσα στην παρακμή της Δύσης –που σήμερα μεταφράζεται σε παρακμή των ΗΠΑ- ο Σπένγκλερ υπαινίσσεται ότι ο επόμενος παγκόσμιος πολιτισμός θα είναι ρωσικός. Ο Νικολάϊ Μπερντιάεφ (Nikolay Berdyaev,1874-1948) στην μελέτη του The Russian Idea  επιβεβαιώνει τις προβλέψεις του Σπένγκλερ: «Υπάρχει κάτι στην ρωσική ψυχή που αντιστοιχεί στο υπερφυσικό μέγεθος, το απροσδιόριστο, την απεραντοσύνη της ρωσικής γης, μια πνευματική γεωγραφία που αντιστοιχεί στην φυσική. Στην ρωσική ψυχή υπάρχει ένα είδος απεραντοσύνης, απροσδιόριστου, μιας προδιάθεσης για το άπειρο, όπως αυτό υποδηλώνεται από τις μεγάλες πεδιάδες της Ρωσίας.
Ο δυτικός φιλελευθερισμός, ο ρασιοναλισμός, ακόμα και οι πιο επίμονες προσπάθειες του διαλεκτικού ματεριαλισμού των μπολσεβίκων, δεν μπόρεσαν μέχρι τώρα να καταστρέψουν, μόνο να απωθήσουν, τις έννοιες αυτές –συνειδητές ή ασυνείδητες- που καθορίζουν τι σημαίνει να είσαι "Ρώσος"».
Ο Σπένγκλερ μίλησε για την μεσσιανική αποστολή της Ρωσίας, που ακόμα δεν έχει εκπληρώσει τον ιστορικό της ρόλο.
Όπως και να αποκαλείται προς τα έξω η Ρωσία –μοναρχική, μπολσεβίκικη ή δημοκρατική-, υπάρχει μια εσωτερική –αιώνια- Ρωσία που ξεδιπλώνεται και της οποίας ο πνευματικός χαρακτήρας την τοποθετεί σε μια πορεία αντίθετη προς εκείνη της Δύσης.
Αυτό που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν οι ρεβανσιστές, φανατικοί, νεοφιλελεύθεροι υποστηρικτές  της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης είναι ότι, το να υποτιμά κανείς το ιστορικό παρελθόν των κρατών-εθνών καταλήγει ιδεοληπτική φαντασίωση. Ο ρωσικός πολιτισμός, αν και διαφορετικός, είναι αναντίρρητα ευρωπαϊκός και η πραγματική πρόκληση για την Δύση μετά το 1990 ήταν η συνεργασία μεταξύ όλων των ταυτοτήτων που σφυρηλάτησαν οι αιώνες του ευρωπαϊκού παρελθόντος. Αντί, όμως, να ανοίξει ο δρόμος για μια Ευρωπαϊκή Πολιτεία από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια, η Δύση επέλεξε σαν υπνωτισμένη να γίνει σπόνσορας των σιωνιστικών σχεδίων για την «νέα Μέση Ανατολή» και το Eretz Israel, υποταγμένη συγχρόνως στο νεοναζιστικό μονοκρατορικό όραμα της Γερμανικής Μπουμπαλάνδης. Υπέγραψε έτσι, με τα ίδια της τα χέρια, την ιστορική καταδίκη της για την οριστικοποίηση της οποίας ο χρόνος έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου