Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Ιουλ 2011

Σε όλες τις χώρες που έχουν και την πιο ελάχιστη γνώση της έννοιας της δημοκρατίας, το δημοψήφισμα θεωρείται ως το κατ εξοχήν δημοκρατικό εργαλείο. Σε αυτό το άρθρο, ενάντια στην επικρατέστερη αυτή ιδέα θα δείξουμε ότι δεν είναι έτσι και ότι το δημοψήφισμα είναι μια διαδικασία που αλλοιώνεται από τη μαζικοποίηση της δημοκρατίας.

Αρχικά, το δημοψήφισμα, που προέρχεται από τη λατινική έκφραση ad referendum, είναι ένα αίτημα για γνωμοδότηση. Στην αρχική του έννοια, δηλαδή ψήφος του συνόλου των πολιτών για έγκριση ή απόρριψη ενός προτεινόμενου μέτρου από την εκτελεστική εξουσία, μοιάζει με τον όρο plebiscite, μου συμφωνεί με το αρχαιότερό του αντίστοιχο, το Ελληνικό ο ψήφος του δήμου. Και είναι σε αυτό το πλαίσιο που παίρνει ολοκληρωτικά την πολιτική του σημασία. Συνεπώς, σε μια δημοκρατία αθηναϊκού τύπου η συνέλευση του δήμου αντιπροσωπεύει τους πολίτες. Ο δείκτης είναι ελάχιστος. Μπορούμε να αναφερθούμε σε ένα πραγματικό παράδειγμα όπως αυτό της Ελβετίας όπου το δημοψήφισμα είναι μια κοινή πρακτική σ αυτή τη χώρα ενώ δεν εμφανίζεται σε άλλα συντάγματα της Γαλλίας πριν το 1946. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η ουσιαστική ιδέα είναι ότι ο πληθυσμός είναι συγκριτικά ελάχιστος, έτσι που το μέρος που ψηφίζει είναι σημαντικό γι αυτόν. Αυτό αντιπροσωπεύει το ιδανικό πλαίσιο για το δημοψήφισμα.

Τα προβλήματα προκύπτουν όταν η εκτελεστική εξουσία επικαλείται ενός δημοψηφίσματος σε μια χώρα όπου ο πληθυσμός είναι σημαντικός και η εξουσία αντιπροσωπεύει μία αδύναμη μειονότητα. Αυτή τη φορά, το δημοψήφισμα μπορεί να κατευθυνθεί πολύ εύκολα από την εξουσία που επενεργεί στη μάζα έτσι ώστε να χάσει το αρχικό του νόημα. Καθότι η βάση της εγκυρότητας ενός ψήφου είναι στη γνώση της φύσης του. Για να ψηφίσεις χρειάζεται η γνώση. Μόνο που σε μια δημοκρατία της μάζας, πολύ λίγοι γνωρίζουν όλες τις εξαρτήσεις της εξουσίας και τις συνέπειες μιας επιλογής. Καθότι η πολιτική, λόγω της μάζας, έχει καταλήξει ουσιαστικά να είναι υπόθεση των επαγγελματιών και των ειδικών. Για έναν κανονικό άνθρωπο, η έλλειψη χρόνου αλλά και το μέγεθος και αριθμός εγγράφων πληροφόρησης δημιουργεί την ανάγκη επιλογής: είτε βρίσκεται εξ ολοκλήρου στην πολιτική και ανήκει ανάλογα με το επίπεδό του σ αυτήν την κλίμακα των ανθρώπων που παίρνουν αποφάσεις είτε ανήκει στους άλλους. Αυτή η ντε φάκτο διχοτόμηση έχει μια άλλη συνέπεια που αφορά στην πληροφόρηση.

Αν και αυτονόητος, ο ρόλος της πληροφόρησης είναι θεμελιώδης για το νόημα του δημοψηφίσματος. Γιατί πως να ψηφίσεις χωρίς γνώση; Για να το αμβλύνει αυτό, το σύστημα επεξεργάζεται το ίδιο την πληροφόρηση, δημιουργώντας ασυμμετρία στη λειτουργία. Εμφανίζεται έτσι ένα τριχοτομικό φαινόμενο: υπάρχουν οι απληροφόρητοι, οι πληροφορημένοι και οι πληροφορημένοι που πληροφορούν. Εξ ορισμού, το σύνολο του λαού ψηφίζει στην ίδια βάση. Ποια η αξία όμως αυτής της ψηφοφορίας; Και έχει μόνο μία; Ποιο το νόημα της ψήφου ενός κανονικού ανθρώπου που έχει ελλιπή και μεροληπτική πληροφόρηση ως προς τον στόχο της ψηφοφορίας; Ποιο είναι το μερίδιο της ευθύνης του εν καιρώ;

Στην πραγματικότητα, το δημοψήφισμα μετά την μαζικοποίηση της δημοκρατίας, αντιπροσωπεύει μια διαδικασία που επιτρέπει στο σύστημα να χρησιμοποιεί τη μάζα του πληθυσμού για να επικυρώσει μια ήδη ειλημμένη απόφαση. Χωρίς την εκ βάθους γνώση του θέματος, η μάζα χειραγωγείται με μιντιολογικά μέσα να πάει προς την κατεύθυνση του συστήματος ενώ έχει πειστεί ότι είχε την τελευταία λέξη στην επιλογή. Αυτό το τελευταίο σημείο είναι ένα επιπρόσθετο μέσο για το σύστημα έτσι ώστε να καλυφτεί μπροστά από το λαό που δεν θα μπορεί πια να το ενοχοποιήσει για την τελική απάντηση. Γνωρίζουμε όμως καλά ότι η απάντηση δεν είναι παρά μία λεπτομέρεια της τέχνης της ερώτησης. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι η ακριβής απάντηση, αλλά το πως να τεθεί η ερώτηση έτσι ώστε να βγει η επιθυμητή απάντηση. Αυτό είναι το νέο νόημα του δημοψηφίσματος και είναι με αυτή την έννοια που είναι αντιδημοκρατικό.

Η ιστορία της E.Ε. είναι ιστορία αντιθέσεων και συνθέσεων, κρίσεων και υπερβάσεων. Αυτή τη φορά, όμως, είναι αμφίβολο εάν θα υπάρξει «χάπι εντ». Η παρούσα κρίση δεν έχει προηγούμενο. Εχει βγει στην επιφάνεια η δομική αντίφαση της Ευρωζώνης, η οποία στην περίοδο των «παχειών αγελάδων» επικαλυπτόταν από το κλίμα ευφορίας. Το χειρότερο είναι ότι οι άρχουσες ελίτ αποδεικνύονται κατώτερες των περιστάσεων. Ο «Μοντ» και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» τις επέκριναν με πρωτοφανή αυστηρότητα.

Υπενθυμίζουμε ότι όταν εκδηλώθηκε η ελληνική κρίση, το ευρωπαϊκό «ιερατείο» αντιμετώπισε την Ελλάδα σαν το «μαύρο πρόβατο» μιας «ενάρετης» οικογένειας και όχι ως τον πιο αδύναμο κρίκο μιας όχι και τόσο στέρεης αλυσίδας.

Η Ελλάδα ήταν άσωτη, αλλά η εικόνα ενός τοπικά εντοπισμένου προβλήματος ήταν πλαστή. Το απέδειξαν η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και όσες ακολουθούν. Η Ευρωζώνη, όμως, έχασε πολύτιμο χρόνο. Τεμαχίζοντας την κρίση, το «ιερατείο» της έβλεπε δένδρα, αλλά έχανε το δάσος. Και το δάσος είναι η εγγενής αντίφαση της νομισματικής ένωσης, το γεγονός ότι η ανισόμερη ανάπτυξη και η διαφορά ανταγωνιστικότητας στο εσωτερικό της Ευρωζώνης δημιουργούν ανισορροπία και αδύναμους κρίκους. Αυτός είναι ο λόγος που τα προγράμματα λιτότητας περιορίζουν τα ελλείμματα, αλλά δεν συνιστούν από μόνα τους λύση.

Η ηγεμονία της Γερμανίας

Το ευρώ ωφελεί τις πιο ανταγωνιστικές οικονομίες. Τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι σε μεγάλο βαθμό τα ελλείμματα του ευρωπαϊκού Νότου. Το κοινό νόμισμα εμποδίζει τις λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες-μέλη να εξισορροπήσουν το μειονέκτημά τους. Χωρίς το ευρώ, η αναπόφευκτη ανατίμηση του μάρκου θα καθιστούσε ακριβότερα τα γερμανικά προϊόντα και θα εξισορροπούσε το πλεονέκτημα της Γερμανίας.

Οι Γερμανοί θέλουν την Ευρωζώνη, επειδή εκεί διοχετεύουν ένα μεγάλο τμήμα των εξαγωγών τους. Τη θέλουν, επίσης, επειδή ηγεμονεύουν στην Ευρώπη και μέσω αυτής έχουν τη δυνατότητα να παίξουν πρωταγωνιστικό γεωοικονομικό ρόλο με φιλοδοξίες και στο γεωπολιτικό πεδίο. Η Γερμανία βολευόταν μια χαρά με τη μέχρι πρότινος κατάσταση. Η κρίση, όμως, κατέδειξε ότι δεν πάει άλλο έτσι.

Οι αρχιτέκτονες του ευρώ έχουν «βάλει το κάρο μπροστά από το άλογο». Θέσπισαν κοινό νόμισμα χωρίς μηχανισμούς εξισορρόπησης. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, η Ευρωζώνη ή θα πάει ολόκληρη μπροστά ή θα αντιμετωπίσει διαλυτικά φαινόμενα.

Η δυναμική των γεγονότων υποχρεώνει το «ιερατείο» να κάνει εκπτώσεις στις ιδεοληψίες του. Η προσαρμογή, όμως, γίνεται με καθυστέρηση. Πολλοί την αποδίδουν στη στενοκεφαλιά της Μέρκελ και του Τρισέ. Στην πραγματικότητα, όμως, η καγκελάριος εκφράζει τον ανερχόμενο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας. Ο δε επικεφαλής της ΕΚΤ ενδιαφέρεται πρωτίστως για τα «παιδιά» του, τις τράπεζες. Η αδυναμία του «ιερατείου» να δράσει αποτελεσματικά οφείλεται στην εσωτερική διαμάχη για το πώς θα κατανεμηθεί το κόστος.

Οι Γερμανοί πρέπει να αποφασίσουν. Ο ένας δρόμος είναι να στηρίξουν με πράξεις το ευρώ. Αυτό πρακτικά σημαίνει βήματα ενοποίησης, αλλά και στήριξη των αδύναμων κρίκων. Ο άλλος δρόμος είναι να αποσυνδεθούν νομισματικά από τους αδύνατους κρίκους, συμπαρασύροντας συνολικά το ενοποιητικό εγχείρημα. Προς το παρόν το Βερολίνο επιχειρεί να ξεφύγει, προωθώντας αλυσιτελή ημίμετρα που το βολεύουν. Η τακτική αυτή, όμως, αφήνει έκθετη την Ευρωζώνη και ταυτοχρόνως καθιστά σισύφειο έργο την προσπάθεια των αδύναμων κρίκων να ανατάξουν τις οικονομίες τους.

Εργασία και ανταγωνισμός

Η κρίση της Ευρωζώνης τροφοδοτείται και από τις ραγδαίες αλλαγές στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, που έχει επιφέρει η παγκοσμιοποίηση. Η ανάδυση των νέων βιομηχανικών χωρών ολοένα και περισσότερο θα περιορίζει τη ροή πλούτου προς την Ευρώπη (και τις ΗΠΑ). Αυτό σημαίνει ότι η κρίση έχει και μία μόνιμη διάσταση, η οποία οξύνει τον ενδοευρωπαϊκό ανταγωνισμό.

Ούτε η Γερμανία μπορεί μεσο-μακροπρόθεσμα να διατηρήσει το πλεονέκτημά της. Οι Κινέζοι έχουν τις προϋποθέσεις προοπτικά να την ανταγωνισθούν επιτυχώς στις εξαγωγές και μηχανολογικού εξοπλισμού και ποιοτικών βιομηχανικών προϊόντων. Οταν ισχύουν κραυγαλέες διαφορές σε μισθούς, εργασιακές σχέσεις και συνθήκες εργασίας, το ελεύθερο εμπόριο είναι παγίδα. Οση λιτότητα και αν εφαρμοστεί στην Ευρωζώνη, η διαφορά κόστους εργασίας θα παραμείνει καταλυτική.

Η Ευρώπη κινδυνεύει να γίνει το πρώτο μεγάλο θύμα αυτού του άνισου ανταγωνισμού. Η παραγωγική της δομή απειλείται με συρρίκνωση. Το σημερινό επίπεδο ευημερίας δεν μπορεί να διατηρηθεί με μερίσματα πολυεθνικών. Επειδή οι επιπτώσεις διαγράφονται καταστροφικές, αργά ή γρήγορα θα τεθεί θέμα ενός περιφερειακού (όχι εθνικού) προστατευτισμού.

Προκλητικά υψηλοί οι μισθοί των Ελλήνων βουλευτών έναντι των συναδέλφων τους στην ευρωζώνη. Στα 8.500 ευρώ οι ελληνικές απολαβές το μήνα, όταν οι Ισπανοί συνάδερφοί τους παίρνουν μόλις 4.000 ευρώ.

Σε απόλυτους αριθμούς, οι απολαβές των μελών της Βουλής των Ελλήνων, οι οποίες κατά μέσο όρο κυμαίνονται γύρω στις 8.500 ευρώ μηνιαίως, βρίσκονται περίπου στον μέσο όρο των αμοιβών που απολαμβάνουν οι ομόλογοί τους σε άλλα ευρωπαϊκά κοινοβούλια.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι υπάρχουν και πιο καλοπληρωμένοι αλλά και πιο κακοπληρωμένοι ευρωπαίοι κοινοβουλευτικοί, όπως άλλωστε συμβαίνει και με άλλους κλάδους στη χώρα μας.

Στο μεταξύ, “σφαγή” αναμένεται να γίνει μεταξύ των βουλευτών για την συμμετοχή τους σε όσο το δυνατόν περισσότερες επιτροπές, προκειμένου να ισοφαρίσουν το ψαλίδι που έπεσε στο μισθό τους.

Οι καθαρές μηνιαίες αποδοχές ενός βουλευτή σύμφωνα με τα στοιχεία του “Τύπου της Κυριακής” ανέρχονται σε 8.500 χιλιάδες ευρώ.

Την ίδια στιγμή, οι Ισπανοί συνάδερφοί τους παίρνουν 4.000 ευρώ, οι Γερμανοί βουλευτές 7.668 ευρώ και οι πιο καλοπληρωμένοι είναι οι Ιταλοί βουλευτές με τις μηνιαίες τους απολαβές να φτάνουν τα 11.704 ευρώ.

Τα έσοδα των Ελλήνων βουλευτών

* Βουλευτική αποζημίωση 4900 (καθαρά) 5.200 ευρώ (μικτά)

* Έσοδα από επιτροπές (μ.ο.) 1.200 ευρώ

* Επίδομα γραφείου 936 -1.000 ευρώ

* Επίδομα κίνησης 364 – 607 ευρώ

* Επίδομα κινητής τηλεφωνίας 200 ευρώ

* Επίδομα σταθερού τηλεφώνου – ταχυδρομείου 834 ευρώ (10.000 ετησίως)

* Χωρίς εισιτήριο στα ΜΜΜ, ΟΣΕ, ΚΤΕΛ και ακτοπλοϊκά

ΣΥΝΟΛΟ: 8.400 – 8.700 ευρώ οι μηνιαίες καθαρές αποδοχές

Στα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσουμε το ποσό των 3.000 ευρώ για ανανέωση ηλεκτρονικού εξοπλισμού για βουλευτές που έχουν πάνω από μία θητεία.

Επίσης, για τους βουλευτές της περιφέρειας προβλέπεται επίδομα ενοικίου ή πληρωμένο ξενοδοχείο της τάξεως των 1.000 ευρώ.

Ακόμη, οι βουλευτές της περιφέρειας που στην περιοχή στην οποία εκλέγονται υπάρχει αεροδρόμιο, δικαιούνται 104 αεροπορικά κουπόνια.

Της Μίκας Κοντορούση από τον “Τύπο της Κυριακής”

Ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ παρουσιάζει το Spiegel στην ηλεκτρονική του έκδοση. Μιλάει με ανθρώπους της διπλανής πόρτας που ζουν το δικό τους καθημερινό Γολγοθά εδώ και δύο χρόνια, και συνωστίζονται στα συσσίτια των Δήμων και της Εκκλησίας.

Ιστορίες που σου ραγίζουν την καρδιά. Ιστορίες που όλοι μας έχουμε ακούσει το τελευταίο διάστημα.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι προκλητικό το δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού, ωστόσο αν μιλήσει κανείς με τους τουρίστες που βρίσκονται αυτή την εποχή στην Ελλάδα, θα καταλάβει ότι αυτή την εικόνα μεταδίδουν σχεδόν ΟΛΑ τα ξένα μέσα ενημέρωσης.

Οι τουρίστες περιμένουν να δουν ανθρώπους να ζουν στο δρόμο κατά εκατοντάδες, ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια… Όλος ο κόσμος νομίζει ότι η Ελλάδα πεθαίνει στους δρόμους, το γερμανικό περιοδικό μας πειράζει που το λέει;

Spiegel online: Η Ελλάδα απειλείται από μαζική φτώχεια
Ρεπορτάζ από την Αθήνα

Ο αγώνας για την επιβίωση διαρκεί ακριβώς 29 λεπτά. Στις 3 η ώρα, ο πατέρας Αντρέας, 37 χρονών, από την Αρχιεπισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ανεβάζει τα ρολά για το μεσημεριανό φαγητό στην καρδιά της Αθήνας. Η ουρά των πεινασμένων περνάει αυτή την ώρα μέσα από μια μεγάλη πλατεία και φτάνει μέχρι το δρόμο στην αντίπερα μεριά. Ενδεείς κάθε ηλικίας περιμένουν υπομονετικά. Συνταξιούχο

ι και άνεργοι, μητέρες με τα παιδιά τους και μετανάστες, πολιτικοί πρόσφυγες και παράνομοι. ¨Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους ανθρώπους νηστικούς¨, λέει ο άνθρωπος της εκκλησίας, ¨τραβάνε τόσα πολλά, τουλάχιστο ένα πιάτο φαί θα έπρεπε να έχουν¨.

Μια χριστιανική σκέψη. Παρόλα αυτά, αφού μισή ώρα αργότερα έχουν διανεμηθεί 1200 μερίδες, κάμποσες δεκάδες πεινασμένοι αναγκάζονται να φύγουν από την πλατεία με άδεια στομάχια. Ίσως την επόμενη φορά.

Η Κατερίνα, 44 χρονών, είχε τύχη. Οχτώ κουταλιές αρακά και καρότα με πατάτες, καναδυό κεσέδες γιαούρτι και μια σακούλα με ψωμί. Με αυτά θα πρέπει να ταΐσει την οικογένεια της σήμερα και αύριο. Παλιότερα δούλευε σε ένα εργοστάσιο μπισκότων και δεν θέλει να μας πει το πλήρες όνομα της. Ντρέπεται. Διέσχισε με την κόρη της από ένα προάστιο της Αθηνάς όλη την πόλη για ένα ζεστό γεύμα.

Η Κατερίνα έχασε τη δουλειά της πριν ένα χρόνο κι από τότε είναι εξαρτημένη από την εκκλησιαστική ελεημοσύνη. ¨Δεν υπάρχει καμία δουλειά¨, λέει. ¨Δεν με προσλαμβάνουν ούτε για να μοιραζω φυλλάδια. Η Ελλάδα είναι στα τελευταία της¨.

Ο Σπύρος Ξαπλαντέρης, 62 χρονών, έρχεται στην πλατεία εδώ και ένα χρόνο. Το πουκάμισο του είναι λιγδιασμένο, το παντελόνι του κουρέλι. ¨Εγώ έρχομαι από ανάγκη εδώ¨,μας λέει. Είχε κάποτε μια μικρή δουλειά στο Χίλτον, τώρα είναι άνεργος εδώ κι ένα χρόνο.¨Είναι ντροπη, αλλά τι άλλο να κάνω; Δεν έχω καθόλου λεφτά¨.

Πολλές βδομάδες τώρα, διαδηλώνουν χιλιάδες οργισμένοι Έλληνες στο Σύνταγμα εναντία στην κυβέρνηση με βούκινα και πανό και μερικοί άλλοι με πέτρες και εμπρησμούς, πάντα υπό το βλέμμα της κοινής γνώμης. Κανείς δεν στρέφει την προσοχή του στους σκοτεινούς δρόμους της πρωτεύουσας, όπου ο πατέρας Αντρέας κάνει υπερωρίες. Υπάρχουν περίπου 400 ενορίες που έχουν παρόμοια προγράμματα τροφοδοσίας, εκτός από αυτά που χρηματοδοτούνται από την κρατική κοινωνική πρόνοια.

Στην πλατεία του πατέρα Αντρέα, έρχονται το μεσημέρι περίπου 2000 άτομα, νωρίς το απόγευμα άλλα 1200 και το βραδάκι ακόμα 1000. Ο πατέρας Αντρέας προσέχει να μην είναι πάντα οι ίδιοι στην ουρά, γιατί, όπως λέει, ¨αυτοί που έχουν ανάγκη αυξάνονται ραγδαία. Τους τελευταίους μήνες έχουμε αύξηση πάνω από 30% και δεν ξέρουμε, μπορεί να αυξηθούν κι άλλο¨.

Οι περισσότεροι τρώνε εκεί, στο πόδι. Τέτοια πείνα έχουν. Όπου τύχει. Τρώνε σε παγκάκια ή στο δρόμο, πάνω στα περιττώματα των περιστεριών και πίνουν νερό από τα λάστιχα του ποτίσματος του γκαζόν.

Ο πρωθυπουργός της χώρας κατάφερε για ακόμη μια φορά να περάσει από τη βουλή τα νέα μέτρα λιτότητας των 78 δις, όπως το απαίτησε η τρόικα των ΔΝΤ, ΕΕ και ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας, με την υποστήριξη των εμπειρογνωμόνων, για να αποσοβηθεί η χρεοκοπία της χώρας και να σωθεί το ευρωπαϊκό νόμισμα.

Αλλά: Μήπως αυτά τα μέτρα αποτελειώνουν σιγά-σιγά τη χωρά; Ο Σάββας Ρομπόλης, 65 χρονών, είναι αυτής της γνώμης. ¨Οι άνθρωποι είναι τρομοκρατημένοι. Ο φόβος της αδιέξοδηςπροοπτικής, του αγνώστου μέλλοντος, κυριαρχεί, ιδίως ανάμεσα στους κάθε λογής υπαλλήλους, που βλέπουν την άνιση κατανομή των οικονομικών βαρών. Ο Ρομπόλης είναι καθηγητής οικονομικών και κοινωνικών επιστημών στο Πάντειο και Διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών Εργασίας. Υπολογίζει ότι από τις 960.000 ελληνικές επιχειρήσεις, οι 930.000 έχουν κατά μέσο όρο μέχρι τέσσερις εργαζόμενους. Αυτό σημαίνει ότι είναι κυρίως μικρομάγαζα, χαμηλού επιπέδου όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα, ειδικευμένα στην παροχή υπηρεσιών και προϊόντων για τα 3,5 εκατομμύρια ελληνικές οικογένειες. Με τη μείωση των εισοδημάτων αυτών των επιχειρήσεων, μειώνεται αυτόματα η ζήτηση και η κατανάλωση. Τα μικρομάγαζα που δεν έχουν την απαραίτητη ρευστότητα, κατεβάζουν τα ρολά.

¨Αυτό ακριβώς συμβαίνει¨, παρατηρεί ο Ρομπόλης. Από πέρυσι έχουν κλείσει πάνω από 60.000 μικροεπιχειρήσεις. Για το 2011 υπολογίζει άλλες τόσες - τουλάχιστον!

Ο αριθμός των ανέργων ανέβηκε το 2010 κατά 230.000 –ποσοστό 14,8%. Η ανεργία όμως στην Ελλάδα είναι συνώνυμη με κοινωνικό αποκλεισμό. Όποιος χάνει τη δουλειά του παίρνει μόνο για ένα χρόνο επίδομα ανεργίας κι αυτό δεν είναι ούτε 500 ευρώ το μήνα. Όταν περάσει ο χρόνος, η προοπτική είναι στην ουσία μηδέν. Από τους σημερινούς 800.000 ανέργους, δικαιούνται επίδομα μόνο οι 280.000, με συνέπεια την δραματική αύξηση των αστέγων -στην πρωτεύουσα μέχρι 25%-.

Υπολογίζεται ότι, μέχρι τέλος του 2011, η επίσημη ανεργία θα έχει ανεβεί στο 17 – 18%,πράγμα που σημαίνει ότι η πραγματικοί δείκτες θα ανέρχονται σε 22-23%. ¨Αυτό αντιστοιχεί σε 1,2 εκατομμύρια ανέργους¨, λέει ο Ρομπόλης. Αυτό έχει να συμβεί από το 1961, όταν εκσυγχρονίστηκε η γεωργική παραγωγή, με αποτέλεσμα, τότε, το κύμα μετανάστευσης προς Αμερική, Γερμάνια κλπ. –πραγμα που συμβαίνει και σήμερα-. Μόνο που τότε ήταν κυρίως απλοί, ανειδίκευτοι, εργάτες, ενώ σήμερα εγκαταλείπουν τη χώρα άτομα με εμπειρία και διπλώματα ανωτάτων σχολών. Ο Ρομπολης φοβάται την ¨επιλεκτική μετανάστευση¨.

Οικονομικά, δεν έχει η Ελλάδα να προσφέρει πολύ περισσότερα, από τη γαλάζια θάλασσα, τις ατελείωτες παραλίες, λίγο λιόλαδο και φέτα. Κατά συνέπεια, ο κινητήρας της οικονομίαςπαραμένει η εσωτερική κατανάλωση: Πάνω από 70% της οικονομικής δραστηριότητας εξαρτώνται από αυτή, αναφέρει μια μελέτη του Ιδρύματος Friedrich-Ebert.

Η κατανάλωση, όμως, μειώθηκε το τελευταίο τέταρτο του 2010, εξ αιτίας των μέτρων λιτότητας κατά 8,6%, η λιανική πώληση συρρικνώθηκε κατά 12% και 65.000 καταστήματα χρεοκόπησαν. Αν υλοποιηθούν τα νέα μέτρα λιτότητας, υπολογίζει ο Ρομπόλης ότι μέχρι το 2015 το βιοτικό επίπεδο των υπαλλήλων και συνταξιούχων θα μειωθεί κατά 40%.

Η αγωνία και ο φόβος αναγκάζουν τον κόσμο να βγαίνει στους δρόμους. Όμως, ενώ οι ουρές των πεινασμένων γίνονται όλο και μακρύτερες, οι εύποροι παραμένουν ανέγγιχτοι κι ανεπηρέαστοι από την κρίση. Ο μέσος Έλληνας καταναλωτής επιβαρύνεται με τον τρίτο μεγαλύτερο ΦΠΑ της Ευρώπης, την τρίτη υψηλότερη εισφορά στα ταμεία ανεργίας και την δεύτερη υψηλότερη τιμή βενζίνης. Δυο στους τρεις Έλληνες πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους, οι οποίοι –αντίθετα από την ¨πλατιά διαδεδομένη αντίληψη¨- (όπως αναφέρει η μελέτη του Ιδρύματος Friedrich-Ebert) παρακρατούνται, για όλους τους υπαλλήλους του ιδιωτικού και κρατικού τομέα, αυτόματα και μαζί με τις υπόλοιπες κρατήσειςαπό τον μισθό τους. Είναι κυρίως η μικρή σε αριθμό τάξη των πλουσίων αυτή που είναι υπεύθυνη για την ετησία φορολογική ζημιά των 40 δις ευρώ.


Αυτή είναι τουλάχιστο η εκτίμηση του ΟΟΣΑ για την ετήσια φοροδιαφυγή, ενώ η Τράπεζα Ελλάδος υπολογίζει τις απώλειες σε 15 -20 δις. ¨Οι φοροφυγάδες δεν έχουν κανένα λόγο να φοβούνται. Δεν έχω δει κανέναν να τιμωρείται με φυλάκιση λόγω φοροδιαφυγής¨, λέει οκαθηγητής πολιτικών επιστημών στην πανεπιστήμιο της Αθήνας Πάνος Κοζάκος.

Αυτή είναι η αντίφαση που οργίζει τους πολίτες. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν έχει χρήματα για κοινωνικές παροχές, παρατηρεί ο Ρομπόλης- ενώ παράλληλα δημοσιεύει μια λίστα επιχειρήσεων που χρωστάνε στο δημόσιο 9 δις, χωρίς την παραμικρή συνεπεία γι΄ αυτές.

Τώρα υποτίθεται ότι θα αλλάξουν όλα. ¨Αλλά αυτή η κατάσταση διαιωνίζεται εδώ και 30 χρόνια¨, προσθέτει οργισμένος ο Ρομπόλας, που δεν πιστεύει πια στις υποσχέσεις της κυβέρνησης. Και συμπληρώνει:

¨Όλα είναι παραμύθια¨…


Manfred Ertel, για το Spiegel online

Μετάφραση: Πάρις Μπαρμπάτσαλος.

O κοινός παρονομαστής των οδηγιών που έρχονται στην Αθήνα από τους δανειστές, επισήμως (απο­φάσεις συμβουλίων, δημόσιες τοπο­θετήσεις Ευρωπαίων υπουργών) και ανεπισήμως («φιλικές» συμβουλές), είναι ξεκάθαρος: Ξεπουλήστε δημό­σια περιουσία. Ας δούμε τώρα τα δε­δομένα που έχουν να αντιμετωπίσουν το ταμείο που δημιουργήθηκε για τις αποκρατικοποιήσεις και το κονκλάβιο που «προσλήφθηκε» για να υλοποιή­σει το ξεπούλημα. Πρόκειται, προφα­νώς, για... τιτάνιο έργο, το οποίο όπως φαίνεται σκοντάφτει σε μια ψιλοδια- πλοκή...

Η Ελλάδα, λοιπόν, πιέζεται να που­λήσει ακίνητη περιουσία και ποσοστά σε μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις για να αντλήσει 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015. Για φέτος στόχος της κυβέρνησης είναι να μαζέψει 5 δισ. Από αυτά, τα 1,7 δισ. θα πρέπει έχουν εισπρα­χθεί έως τον Σεπτέμβριο και άλλα 3,3 δισ. ώς το τέλος του χρόνου. Οι εκποι­ήσεις, στο σύνολό τους, αποτελούν όρο για την εκταμίευση ενός δεύτερου πακέτου στήριξης της Ελλάδας από την τρόικα, μετά το μνημόνιο ύψους 110 δισ. ευρώ που έλαβε πέρυσι. Δύσκολος έτσι κι αλλιώς ο στόχος με τον Εφαρμοστικό Νόμο να πρέπει να έχει περάσει μέχρι τις 15-20 Αυγούστου και (μετά τις τελευταίες εξελίξεις στο Eurogroup και τις αγορές) την ελληνι­κή οικονομία σε καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας μέχρι το φθινόπωρο.

Διαδικασίες - εξπρές
Πριν όμως καν ξεκινήσει η ομάδα του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων

έφαγε (;) γκολ από τα αποδυτήρια, αφού ο αρμόδιος υφυπουργός Πα­ντελής Οικονόμου χαρακτήρισε λί­γο - πολύ ανέφικτο τον στόχο των 50 δισ. «Στο τέλος θα πωληθούν πολύ λιγότερα και θα το δείτε», είπε κατε­βάζοντας τον πήχη. Μάλιστα τον σιγοντάρισε και ο Κουκιάδης, προτεινόμε­νος πρόεδρος του ταμείου, λέγοντας πως «η πίεση που ασκείται σε σχέση με τον χρόνο που πρέπει να προχωρή­σουν οι αποκρατικοποιήσεις δημιουρ­γούν πρόβλημα στην αγορά».

Πολιτική γκάφα, θα πείτε. Λέτε; Ή μήπως το ματς είναι στημένο και η κυ­βέρνηση (αναπαυόμενη και πάνω στο διακομματικό της σύνθεσης του τα­μείου, που όλοι έχαψαν με χαρακτη­ριστική ευκολία) πάει σε διαδικασία τύπου Ολυμπιάδας; Όπου οι διαδικα­σίες - εξπρές θα γίνουν ακόμη πιο εξ­πρές, ώστε να μην πάρει κανένας χαμπάρι;

Η περίπτωση του ΟΤΕ κα­τά γενική εκτίμηση απο­τελεί πρόκριμα για το τι θα γίνει: Σε επίπεδο επιχειρείν, μετά το κλείσιμο της συμφωνίας με τους Γερμανούς και την (ανα­μενόμενη) είσπραξη 700 εκατ. ευρώ, ακολουθεί χοντρό συμμάζεμα. Η διοίκηση ανακοίνωσε «μεί­ωση του μισθολογικού κόστους κατά 300 εκατ. ευρώ» (δηλαδή άνω των 1.000 απολύσεων) και ανήγγειλε το κλείσιμο καταστημάτων. Και δυστυχώς αντίστοιχα αποτελέσματα πρέπει να περιμένει η αγορά και ο χώρος της εργασίας σε μια περίοδο που η βαθύ­τατη (και) χρηματιστηριακή κρίση έχει ευτελίσει την αποτίμηση των λεγόμε­νων ασημικών του κράτους.

Το ότι η αποτίμηση του ΟΤΕ έχει προ πολλού συρρικνωθεί σε λιγότερα από τρία δισ. ευρώ είναι ενδεικτική ενός αρνητικότατου χρηματιστηριακού κλίματος που έχει διαμορφωθεί και απαξιώνει ολοένα και περισσότερο τα επόμενα «ασημικά» που βγαίνουν στο σφυρί.

Ήδη η χρηματιστηριακή αξία του ΟΠΑΠ έχει περιοριστεί στα 3,4 δισ. ευρώ, της ΔΕΗ στα 2,07 δισ. ευρώ (!), ενώ ανεπηρέαστες δεν έχουν μείνει άλλες αξίες και πάγια. Στα περίπου 450 εκατ. ευρώ η χρηματιστηριακή αξία συνολικά της ΕΥΔΑΠ, στα μόλις 150 της ΕΥΑΘ. Ούτε μισό δισ. ευρώ και τα δύο λιμάνια (Πειραιά - Θεσσαλονίκης) σε μία άνευ σταματημού εκποίηση - απαξίωση των κρατικών συμμετοχών και της ευρύτερης δημό­σιας περιουσίας. Γι' αυτό, δεν πρέπει πάντα να γελάμε όταν πέφτει το χρη­ματιστήριο. Δεν χάνουν μόνο οι τζογα­δόροι...

Δυσκολίες

Από την πλευρά του, το ταμείο θα αναλάβει να απεγκλωβίσει σημαντι­κά προγράμματα, που μέχρι τώρα συ­ναντούν δυσκολίες και εμπόδια. Από κοινού με το Συμβούλιο Εμπειρογνω­μόνων (όπου θα συμμετέχουν ως πα­ρατηρητές δύο εκπρόσωποι της Ευ­ρωπαϊκής Επιτροπής) θα αναλάβει να «τρέξει» την παραχώρηση όσων έχουν προγραμματιστεί για την 2ετία 2011-12.

Σε πρώτη φάση η κυβέρνηση θα δώ­σει στο ταμείο τις εταιρείες του Δημο­σίου που είναι προς αποκρατικοποί­ηση αλλά και τα σχέδια εκείνα, που αφορούν στην ανανέωση συμβάσεων που ισχύουν ήδη με ιδιώτες και κοι­νοπραξίες. Έτσι άμεσα θα πρέπει να ανανεωθεί η σύμβαση με τον ΟΠΑΠ (για τα παλιά και τα νέα παιχνίδια που θα διαχειρίζεται συνολικά) με το πο­σοστό του Δημοσίου να μην θεωρείται - υπό τις παρούσες ασφυκτικές συν­θήκες - ταμπού, όπως μέχρι πρότι­νος, δηλαδή με βάση τον αρχικό σχε­διασμό (Απριλίου - Μαΐου). Σχεδόν πα­ράλληλα θα πρέπει να προχωρήσει η διαγωνιστική διαδικασία για το «Ελευθέριος Βενιζέλος», όπου η αναγγελ­θείσα αποχώρηση της Hochtief δη­μιουργεί νέα δεδομένα, καθώς σχε­δόν παράλληλα με την εκδήλωση της πρόθεσης του κατασκευαστικού ομί­λου (ελέγχεται σε ποσοστό 22% από ισπανικά κεφάλαια) εκδηλώθηκε εν­διαφέρον από την FraPort.

Η διαπλοκούλα...

Και για να βεβαιώσουμε όσα λέγα­με πριν για «επιτάχυνση» τύπου Ολυ­μπιακών Έργων (γρήγορα και σκοτει­νά), κυβερνητική πηγή μάς εξηγούσε μέσα στην εβδομάδα την... εκτίμησή της πως η επιβάρυνση της κατάστα­σης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε συνδυασμό με την ανάγκη του οικο­νομικού επιτελείου να βρει εδώ και τώρα κεφάλαια για να καλύψει τους δανειστές «δεν αποκλείεται να επι­σπεύσει την εκχώρηση και άλλων επιχειρήσεων». Μίλησε ενδεικτικά για την προοπτική διάθεσης μεγάλου πακέτου της ΕΥΔΑΠ (που έχει προ­γραμματιστεί για το πρώτο - δεύτε­ρο τρίμηνο του 2012), το οποίο δεν αποκλείεται να υλοποιηθεί νωρίτερα, ίσως και μέσα στο φθινόπωρο φέτος.

Ας πάμε και στη διαπλοκούλα. Με τη στελέχωση του ταμείου αποκρατι­κοποιήσεων γίνεται φανερό ότι ο όμι­λος ΕΡ6, συμφερόντων Λάτση, έχει άμεσα είτε έμμεσα τριπλή παρουσία στο ευρύτερο πρόγραμμα των απο­κρατικοποιήσεων (μέσω Ιαπιάα και Ελληνικών Πετρελαίων).

Επιπλέον από τον σχετικό πίνακα υπάρχουν άλλες δύο συμμετοχές του ομίλου που είναι πιο «μυστικές». Η πρώτη στη ΛΑΡΚΟ (συμφωνία με τα ΕΛΠΕ). Η δεύτερη πάλι μέσω Ελλη­νικών Πετρελαίων στον διαγωνισμό της ΔΕΠΑ - ΔΕΣΦΑ αλλά και στον δια­γωνισμό για το «κοίτασμα Νότιας Κα­βάλας», όπου (προσέξτε!) σύμβουλος είναι επίσης εταιρεία του ευρύτερου ομίλου ΕΡ6.

Εάν σε αυτά προσθέσουμε το ότι η ΡΟ&ΙΗ (συμφερόντων ΕΡ6) έφτασε να ελέγχει - εμφανώς - το 42% των ΕΛΠΕ (ουσιαστικά και τη διοίκηση του ομίλου) και μάλιστα με διακομματική στήριξη, η εικόνα είναι σαφής. Όπως επίσης το γεγονός πως ακόμη και τώ­ρα που τα ΕΛΠΕ ελέγχονται ουσιαστικά από μία ιδιωτική επιχείρηση κρατούν στην κατοχή τους τα πολύ σημαντι­κά αρχεία μελετών - ερευνών για την πιθανή ύπαρξη κοιτασμάτων πετρε­λαίου - αερίου στη χώρα. Αρχεία που συντάχθηκαν έπειτα από πολύχρονες έρευνες, οι οποίες διεξήχθησαν με χρήματα του Δημοσίου. Δηλαδή των φορολογουμένων.


Η λίστα της εκποίησης

Τι προβλέπεται να πουληθεί το τρίμηνο Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2011:

♦ Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς: θα διατεθεί το 23,1% των μετοχών που κατέχει το Δημόσιο.

♦ Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ): θα πωληθεί το 99,8% των μετοχών που κατέχει το Δημόσιο.

♦ Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο: το Δημόσιο θα πωλήσει το σύνολο των μετοχών που διαθέτει στο Τ.Τ., ήτοι 34% των μετοχών.

♦ Δημόσια Επιχείρηση Αερίου ΔΕΠΑ: το Δημόσιο σήμε­ρα διαθέτει το 65% των μετοχών της ΔΕΠΑ και θα πω­λήσει το 55%.

♦ Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Αερίου (ΔΕΣΦΑ): από το 65% των μετοχών που διαθέτει το Δημόσιο θα πωλήσει το 31%.

♦ ΤΡΑΙΝΟΣΕ: στόχος είναι η πώληση του 100% των με­τοχών.

♦ ΛΑΡΚΟ: θα διατεθεί το σύνολο των μετοχών που κα­τέχει το Δημόσιο (55,2%).

♦ Alpha Bank: το Δημόσιο θα πωλήσει το 0,6% των μετοχών της τράπεζας που κατέχει στο χαρτοφυλάκιό του, ενώ το ίδιο θα πράξει και με το 1,2% των μετοχών της Εθνικής Τράπεζας.

♦ Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος ΟΔΙΕ: θα πωληθεί το 100% του Οργανισμού.

♦ Άδειες Κινητής Τηλεφωνίας: επέκταση της σύμβα­σης με τις εταιρείες για τη χρήση των συχνοτήτων.

♦ Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας: το Δημόσιο θα πωλήσει το 49,0% που κατέχει στο Καζίνο, το οποίο θα ιδιωτικο­ποιηθεί πλήρως.

♦ Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων ΕΛΒΟ: το Δημόσιο θα διαθέσει το σύνολο της συμμετοχής του στο μετοχι­κό κεφάλαιο της εταιρείας, ήτοι 72,6% των μετοχών.

♦ Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου: θα πωληθεί το 34% που κατέχει σήμερα το Δημόσιο και ο Οργανισμός θα ιδιωτικοποιηθεί.

♦ Ελληνικό: το Δημόσιο αποφάσισε να προχωρήσει στην ανάπτυξη της περιοχής του Ελληνικού μέσω απο­κρατικοποίησης, χρησιμοποιώντας Fast track διαδικα­σίες. Αναμένεται ότι οι σχετικές συναλλαγές, οι οποίες προσδοκάται να λάβουν χώρα μεταξύ 4ου τριμήνου του 2011 και 4ου τριμήνου του 2012, θα περιλαμβά­νουν διακρατικές συμφωνίες ή και συμφωνίες με ιδιώ­τες μέσω διαγωνισμών.

♦ Τέσσερα αεροσκάφη Airbus που απέμειναν από την παλαιά Ολυμπιακή, αλλά δεν έχει καταστεί εφικτό

να πωληθούν μέχρι τώρα, παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει.

♦ Ακίνητα: στόχος είναι μέχρι τον Δεκέμβριο η διαμόρ­φωση των επενδυτικών χαρτοφυλακίων των προς αξι­οποίηση ακινήτων να είναι μία συνεχής διαδικασία που θα ξεκινήσει μετά την παράδοση της πρώτης κατάστα­σης των προς αξιοποίηση ακινήτων τον Ιούνιο 2011.

Η διαδικασία αυτή θα αποδώσει ώριμες συναλλαγές στην αγορά από το 4ο τρίμηνο του 2011 έως το τέλος του 2015.




Όσο παράδοξο και εάν ακούγεται στην κοινή λογική, όσο εξωφρενικό και εάν χαρακτηρίζεται, δεν παύει να είναι γεγονός πως όσα σήμερα βιώνουμε σαν χώρα είχαν προλεχθεί από τον Αγιορίτη μοναχό γέροντα Παΐσιο, γνωστότατο στους ορθόδοξους χριστιανούς της Ελλάδας και όχι μόνο.



Είναι κρίμα, γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα. Η Ελλάδα για να σωθεί, πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται, να πάνε εξορία. Να φύγουν, γιατί παρόντες μολύνουν.


Αυτά τα λόγια του γέροντα Παϊσίου, πόσο σοφά ακούγονται μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών σκανδάλων;


  • Είναι γλυκιά η εξουσία...
  • Δεν θέλει να εγκαταλείψει την καρέκλα...
Η εξουσία είναι γλυκιά και το ξέρουν όλοι αυτό. Αν συνδυάζεται το τερπνόν μετά του οφελήμου τα πράγματα αποκτούν διπλή αξία!

Ο Παπανδρέου ως γνωστόν, δεν θέλει να εγκαταλείψει με τίποτα την πρωθυπουργία της Ελλάδας και θα προσπαθήσει με μείνει εκεί με νύχια και με δόντια. Μοναδικός του “σκόπελος” ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης – Υπουργός Οικονομικών και άτυπος πρωθυπουργός Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος τον τελευταίο μήνα μετά τον ανασχηματισμό άγεται και φέρεται ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ.

Ο Παπανδρέου αυτό το γνωρίζει καλά, καθώς ο ίδιος του άφησε ανοιχτό το παράθυρο, για να μην το πάρει η μπάλα των παραιτήσεων βουλευτών ενόψει Μεσοπρόθεσμου.

Τώρα ο πρωθυπουργός κάνει δηλώσεις για να δείξει ότι ο ίδιος αντέχει και ότι μπορεί να προχωρήσει μόνος μέχρι τέλους!

Μιλώντας στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής είπε: «Όσοι μιλούν για πρόωρες εκλογές στην παρούσα συγκυρία λειτουργούν ανεύθυνα και θέλουν να σύρου τη χώρα σε επικίνδυνες εξελίξεις».

Τώρα, αν πούμε ότι αυτή η συνέντευξη έγινε λίγο πριν έρθει στην Αθήνα η Χίλαρι Κλίντον, μάλλον τυχαίο δεν θα θεωρηθεί, αλλά και διόλου απρόσμενο για όποιον γνωρίζει έστω και λίγα γύρω από τις σχέσεις του πρωθυπουργός με τη μαμά πατρίδα – ΗΠΑ.

Αναφερόμενος ιδιαίτερα στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αντώνη Σαμαρά, επισημαίνει πως «έχει την πολυτέλεια να πολιτεύεται ανεύθυνα, γιατί εμείς πράξαμε υπεύθυνα»!!!

Όπως είπε «κόκκινη γραμμή είναι το συμφέρον της χώρας και των πολιτών». Προφανώς, εννοούσε τις κόκκινες γραμμές των ΜΑΤ και των προβοκατόρων για να μην πατήσουν στην πλατεία Συντάγματος οι Έλληνες πολίτες για να διαμαρτυρηθούν.

Επίσης είπε ότι: «Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να αμφισβητούν τον πατριωτισμό μου, ενώ πήρα στις πλάτες μου αμαρτίες άλλων για να μη ζήσει η χώρα μια τραγωδία»

Ακόμα, ενόψει της καθοριστικής έκτακτης Συνόδου Κορυφής που ανακοινώθηκε για την ερχόμενη Πέμπτη τονίζει πως «είναι ώρα να ξυπνήσει η Ευρώπη».

Χθες το βράδυ έζησα μια απρόσμενη έκπληξη.

Βρίσκομαι σε ένα ξενοδοχείο εδώ στη Θεσσαλονίκη, όπου φιλοξενείται και μια ομάδα στελεχών του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης. Βρίσκονται εδώ για να… βοηθήσουν. Έτσι δεν λένε;

Η Επιτροπή θέλει να επιβλέψει τις προσπάθειες των Ελλήνων να βγουν από τη κρίση χρέους, και να σιγουρευτούν πως οι άποροι της χώρας θα δεχτούν τη στήριξη που χρειάζονται.

Το ρεστοράν του ξενοδοχείου είχε γεμίσει από αυτά τα γλοιώδη παράσιτα, μια ολόκληρη αίθουσα γεμάτη από ανθρώπους με συμπλέγματα ανωτερότητας, που θεωρούν ότι έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να αποφασίζουν για τις ζωές και τις περιουσίες άλλων.

Έτρωγαν και έπιναν το ακριβό κρασί τους, παραγγέλνοντας steak tartare, και εκστομίζοντας μεγαλεπήβολες δηλώσεις περί των αρετών της ξένης οικονομικής βοήθειας, της δημοκρατικής διαδικασίας, και τη τεράστια πρόοδο των μέτρων λιτότητας που εφαρμόζει η Αθήνα.

Τελείως συμπτωματικά, σε απόσταση τριακοσίων μέτρων περίπου από το ξενοδοχείο, έχουν στηθεί αντίσκηνα για τους οικονομικούς πρόσφυγες, τη πρώην μεσαία τάξη της Θεσσαλονίκης, που η κρίση εξολόθρευσε. Μερικά παιδάκια πέρασαν από το υπαίθριο εστιατόριο ζητιανεύοντας για ψιλά. Οι «αξιωματούχοι» της ΕΕ τα έδιωξαν με συνοπτικές διαδικασίες, ρουφώντας το κρασί τους.

Τι ειρωνεία! Η τέλεια εικόνα της σημερινής δήθεν δημοκρατίας, ακριβώς εδώ στη γενέτειρά της.

Η σημερινή δημοκρατία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ψευδής απολυταρχική διακυβέρνηση εκ μέρους μιας ελίτ ολίγων, που την εφαρμόζει μια ολόκληρη στρατιά παραπλανημένων τζαμπατζήδων, που έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι οι γραφειοκρατικοί ρόλοι που κατέχουν είναι απαραίτητοι και αξιότιμοι….

Παράλληλα, οι ρόλοι αυτοί αποτελούν σκαλοπάτι για την επόμενη δουλειά τους, που κι αυτή θα είναι ακόμη πιο «απαραίτητη και αξιότιμη»!

Με κάθε διαδοχική ανάδυσή τους στη γραφειοκρατική κλίμακα, αυξάνεται και η εξουσία τους, όπως και τα προνόμιά τους, μέχρι που απαιτούν να αποκαλείς και τους ίδιους «αξιότιμε κύριε», «εντιμότατε», κλπ.

Στο δικό μου λεξικό, μεταξύ άλλων ορισμών, το λήμμα «τιμή» έχει να κάνει με την αρετή κάποιου, κάτι που αμφιβάλλω αν ισχύει στη περίπτωση της πολιτικής καθεστηκυίας τάξης.

Ένας άλλος ορισμός, αναφέρει τους όρους διάκριση, ή «βράβευση για γενναιότητα και επιτυχία».

Στην Αμερική, μάλλον έχουν μπερδέψει τον όρο επιτυχία με τη καταστροφή της οικονομίας και του πολιτισμού της πρώην πιο ισχυρής χώρας του πλανήτη. Ο πρόεδρος Ομπάμα είναι τόσο αξιότιμος που ούτε καν μπαίνει σε διαπραγματεύσεις για το ζήτημα του χρέους, ισχυριζόμενος πως δεν θα το έκανε ούτε ο Ρέιγκαν. Πιο πολύ τον απασχολεί το κύρος του, παρά η μελανή εικόνα της οικονομίας.

Παράλληλα, στο Καπιτώλιο, ο σύντροφος Bernanke (σ.μ. πρόεδρος της αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας) έριξε το δολάριο στα τάρταρα για μια ακόμη φορά. Το ίδιο συμβαίνει και στη ευρωζώνη με το ευρώ.

Μόλις λοιπόν άνοιξε το στόμα του, το δολάριο βούτηξε… αποδεικνύοντας πως οι επενδυτές προτιμούν να ρισκάρουν με το ευρωπαϊκό χρέος παρά με τον ίδιο.

Είναι θλιβερό, αλλά αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα της δήθεν δημοκρατίας που έχουμε σήμερα. Ένας μη εκλεγμένος αξιωματούχος, ελέγχει τη προμήθεια του χρήματος κατά το δικό του δοκούν…

Ως συνήθως, όλα αυτά θα καταλήξουν στους φορολογούμενους. Οι γραφειοκράτες θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα δείπνα τους και να αδιαφορούν για τις λαϊκές μάζες. Οι πολιτικοί θα συνεχίσουν να περηφανεύονται για τα αξιώματά τους. Οι κεντρικοί τραπεζίτες θα συνεχίσουν να χορηγούν άτοκα δάνεια στους κολλητούς τους, καταστρέφοντας τα νομίσματα. Και όλοι εμείς θα μείνουμε με τα απόβλητα.

Στο τέλος, οι κυβερνήσεις θα μιλήσουν για την ανάγκη εθνικής ασφάλειας, και πατριωτισμού, σιγουρεύοντας πως θα κάνουμε το εθνικό μας καθήκον, πληρώνοντας ακόμη πιο πολλά από το πενιχρό εισόδημά μας.

S.A. - Sovereign Man, July 14, 2011


Το ότι το Ελληνικό Δημόσιο νοσεί, δεν είναι είδηση αλλά ούτε αποτελεί έκπληξη για οποιονδήποτε σώφρονα πολίτη κατοικεί στην μπανανία που κάποτε λεγόταν Ελλάδα.

Το ότι η ανίατη ασθένεια έχει εγχυθεί επί σειρά δεκαετιών, με αποκλειστική ευθύνη των πολιτικών (πρώην και νυν) που διαχειρίστηκαν την εξουσία στην χώρα που έγινε χώρος ευκαιριών, είναι ένα πασίγνωστο και αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Το ότι αυτή η μέθοδος επιλέχθηκε προκειμένου να εξασφαλίσουν την εξουσία οι κενοί πολιτικού (αλλά και ηθικού) περιεχομένου "άρχοντες" που παριστάνουν τους σοφούς, είναι κάτι κοινά αποδεκτό. Προσλάμβαναν και φόρτωναν το χρέος της διατήρησής τους στην εξουσία ΚΑΙ στους πολίτες που ΔΕΝ προσλαμβάνονταν.

Όμως, προκειμένου να διατηρήσουν την "ευγνωμοσύνη" των βολεμένων, προκειμένου να συσπειρώσουν έναν κομματικό στρατό γύρω από την προσωπική τους ανυπαρξία, προκειμένου να διατηρήσουν τα οφίσια της εξουσίας (και όσα αυτή πλουσιοπάροχα προσέφερε στους πολιτικούς φελλούς), επινόησαν και μία σειρά από επιδόματα "επιβράβευσης" των αυτονόητων. Επιδόματα που αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα της πολιτικής διαφθοράς, επιδόματα που δεν πρέπει να τα παρασύρει η λήθη, επειδή είναι άκρως δεικτικά της ανηθικότητας αυτών που σήμερα έχουν αναλάβει την "κάθαρση" και την επαναφορά στη "νομιμότητα"!!!

Διαβάστε τα και αποτυπώστε τα στη μνήμη σας. Ενώ κάποιοι ίδρωναν ή και μάτωναν για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για την οικογένειά τους, κάποιοι τα έξυναν και επιβραβεύονταν για την κομματική τους προσφορά!!!
  1. Επίδομα Προπέλας (Λιμενικό)
  2. Επίδομα Αγαμίας (ΕΛΠΕ)
  3. Επίδομα Εγκαιρης Προσέλευσης στην Εργασία (ΕΘΕΛ)
  4. Επίδομα Κεραίας (ΗΣΑΠ)
  5. Μεταφοράς Φακέλου (Δημόσιο)
  6. Επίδομα Παραλαβής - Παράδοσης Λεωφορείου (ΕΘΕΛ)
  7. Επίδομα Αποτελεσματικότερης Διεκπεραίωσης Υποθέσεων (Υπ. Δικαιοσύνης)
  8. Επίδομα Φάξ (ΔΕΗ)
  9. Επίδομα Χρήσης του Κυλικείου (ΕΛΠΕ)
  10. Επίδομα Προθέρμανσης Αυτοκινήτου (ΟΤΕ)
  11. Επίδομα Πλυσίματος Χεριών (ΟΣΕ)

Καταλάβατε, λοιπόν; Αν όχι, είστε, είμαστε όλοι μας, άξιοι της μοίρας μας... Αλλά, και πως να μην είμαστε, όταν μαθαίνουμε πως ο αδελφός του πρωθυπουργού συνεργάζεται με εταιρεία που τζογάρει στην πτώχευση της Ελλάδας και εμείς μένουμε απαθείς; Η απάθεια είναι δείγμα υπόδουλων και όχι ελεύθερων ανθρώπων... Κι έπειτα από αυτά (τα ολίγα) εγώ μένω να απορώ: Γιατί δεν μας δίνουν και ένα επίδομα... βλακείας; Νομίζω ότι το δικαιούμαστε σχεδόν όλοι μας...

Κωνσταντίνος

Σε λίγες μέρες θα συναντηθούν όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες. Θα ακούσουμε πολλά σενάρια.

Επαναγορά από ΕΤΚ – αν το πεις έχασες. Οι τιμές των ομολόγων θα αυξηθούν σε 2 δευτερόλεπτα και το κόστος επαναγοράς ενός ομόλογου θα αυξηθεί στην ονομαστική του αξία (κατά 30%)

Επιμήκυνση της αποπληρωμής- επιλεκτική χρεωκοπία και πρόβλημα για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες βλ. Ιταλία

Δάνειο... Και; Το χρέος αυξάνεται.

Όλα είναι ένα θέατρο. Ο ΓΑΠ θα βγει και θα πει ότι κέρδισε μάχες (δεν καταλαβαίνει ότι η χώρα έχασε τον πόλεμο;)

Ότι και να είναι η τελική λύση στο τέλος θα έχει ένα τίμημα. Και το τίμημα θα το πληρώσει η χώρα και ο κόσμος της. Σε ένα χρόνο από σήμερα οι συντάξεις θα είναι €600, ο κατώτατος μισθός €450-400 και η ανεργία θα είναι πάνω από 25%. Το δημόσιο θα διαλυθεί, τίποτα δεν θα δουλεύει και η κρατική περιουσία θα έχει πουληθεί στις χαμηλότερες τιμές από το 1997 για να ξεπληρώσει εξωτερικό χρέος ( αντί να τα δώσει σε φορέα συντάξεων).

Ποια η διαφορά αν είχαμε χρεοκοπήσει;

Θα είχαμε τα ίδια αποτελέσματα, αλλά θα ήμασταν ελεύθεροι. Τώρα θα είμαστε σκλάβοι για τα επόμενα 20 χρόνια και θα δουλεύουμε για άλλους. Mission accomplished. Α ναι, θα έχουμε υγιείς τράπεζες (Οι ελληνικές τράπεζες πέρασαν τα stress test. Εδώ μόνο χαμογελάς και δεν λες περισσότερα)

Η Ελλάδα είχε την ευκαιρία πέρυσι και την έχασε. Όταν χρεοκόπησε η LEΗMAN το ποσό ήταν $626 δις. Η Ελλάδα ήταν €360 δις. Το πρόβλημα με την Lehman δεν ήταν το ποσό αλλά ότι κάνεις δεν ήξερε ποιοι είχαν χάσει και πόσο. Αυτή η αβεβαιότητα ήταν η αίτια της κρίσης και όχι το ποσό.

Ο ΓΑΠ έπρεπε να είχε εκμεταλλευτεί και αυτός την αβεβαιότητα το 2009. Είχε δυο επιλογές να σώσει την Ελλάδα με διακρατικές μυστικές συμφωνίες έχοντας όπλο την χρεοκοπία ή να βάλει την χώρα σε μια περιπέτεια με τα γνωστά πια αποτελέσματα.

Τώρα που τους έδωσε το χρόνο να βάλουν τα πράγματα στην θέση τους και να είναι καλυμμένοι, το πουλάκι πέταξε. Χωρίς νόημα, χάσκιουν άδειες πια οι λέξεις πατρίδα, τόπος, Ελλάδα, Έλληνες κ.τ.λ. όταν τις ακούω από αυτόν και την ομάδα του.

ΥΓ: Όλο λένε ότι πήραν μια χρεοκοπημένη Ελλάδα. Όμως, αυτοί έφτιαξαν την βόμβα, αυτοί έβαλαν την ώρα της έκρηξης και τώρα λένε ότι είναι τα θύματα και οι ήρωες που θα σώσουν τον τόπο!!! Ο εγκληματίας γίνεται αστυνομικός για να ξεδιαλύνει τον φόνο που ο ίδιος έκανε! (Τα λάθη που έγιναν την 2004 – 2009 περίοδο ήταν να βάλει το ρολόι λίγο πίσω και να μην φέρει τον φόνο στην επιφάνεια- αυτό σ’ άλλο άρθρο). Αλλά δεν λέει τίποτα γι’ αυτό η αντιπολίτευση. Γιατί;

Πολλοί φίλοι έχουν μπερδευτεί σχετικά με τις λύσεις που προτείνονται για την αντιμετώπιση του προβλήματος του ελληνικού δημοσίου χρέους. Καλό λοιπόν είναι να δούμε τις τέσσερις επικρατέστερες από αυτές, καθώς και τα πλεονεκτήματα, αλλά και τα μειονεκτήματα της καθεμιάς.

Σύμφωνα με την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, τα σενάρια που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή, με τα αντίστοιχα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά τους είναι:….

1) Επαναγορά χρέους

2) Επαναγορά του χρέους με προσφορά

3) Ανταλλαγή ομολόγων

4) Ανταλλαγή ομολόγων με πιστωτικές ενισχύσεις

Πως λειτουργούν οι λύσεις:

1) Στην πρώτη, η Ελλάδα χρησιμοποιώντας χρήματα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα αγοράσει από τη δευτερογενή αγορά ελληνικά ομόλογα τα οποία διαπραγματεύονται κάτω από την ονομαστική τους αξία.

2) Στη δεύτερη, οι επενδυτές λαμβάνουν μία προσφερόμενη σταθερή τιμή για τα ελληνικά ομόλογα, προφανώς μικρότερη της ονομαστικής.

3) Στην Τρίτη, γίνεται ανταλλαγή των τρεχουσών ομολόγων με νέα χαμηλότερης ονομαστικής αξίας.

4) Στην τέταρτη, γίνεται ανταλλαγή των τρεχουσών ομολόγων με νέα χαμηλότερης ονομαστικής αξίας και με κάποιες εγγυήσεις για τους επενδυτές.

Πλεονεκτήματα των τεσσάρων λύσεων:

1) Στην πρώτη λύση θα μειωθεί το χρέος της Ελλάδας χωρίς να θεωρηθεί χρεοκοπία.

2) Στη δεύτερη λύση, η επαναγορά ομολόγων με προσφορά σε μικρότερη τιμή θα μειώσει σε μεγάλο βαθμό το ελληνικό χρέος.

3) Στην τρίτη λύση μπορεί να επιτευχθεί ακόμη μεγαλύτερη μείωση του χρέους, ενώ έχει και τεχνικά πλεονεκτήματα σε σχέση με την μέθοδο επαναγοράς.

4) Στην τέταρτη περίπτωση επιτυγχάνονται λογιστικά και άλλα πλεονεκτήματα για τους αγοραστές των ελληνικών ομολόγων.

Μειονεκτήματα των τεσσάρων λύσεων:

1) Στην πρώτη περίπτωση, όπως είναι φυσικό, η εμφάνιση ενός μεγάλου αγοραστή, π.χ. της Ελλάδας ή όποιου άλλου εξουσιοδοτημένου, θα ανεβάσει αυτόματα τις τιμές των ομολόγων μειώνοντας την ελάφρυνση του χρέους και στο τέλος μπορεί να μην επιτευχθούν σημαντικά οφέλη.

2) Η δεύτερη λύση είναι πολύ πιθανό να θεωρηθεί ως πιστωτικό γεγονός, δηλαδή χρεοκοπία, γεγονός που θα πυροδοτήσει την ενεργοποίηση των CDS και την πληρωμή τους.

3) Η τρίτη περίπτωση θα είναι ο ορισμός της χρεοκοπίας, εφόσον οι ανταλλαγές ομολόγων γίνουν παρά τη θέληση των επενδυτών, οπότε εξυπακούεται ότι θα πληρωθούν και τα CDS..

4) Η τέταρτη λύση θα έχει ως αποτέλεσμα αύξηση του κόστους για την Ελλάδα σε σύγκριση με την απευθείας ανταλλαγή ομολόγων. Πιθανότατα η λύση αυτή θα θεωρηθεί χρεοκοπία ενώ εάν γίνει καταναγκαστικά θα θεωρηθεί οπωσδήποτε πιστωτικό γεγονός, δηλαδή θα πληρωθούν τα CDS.

Εμείς, από την πρώτη στιγμή (από την Άνοιξη του 2010), ταχθήκαμε υπέρ της χρεοκοπίας της χώρας με δύο κύριες μορφές: Είτε
1) ως άμεση χρεοκοπία, στάση πληρωμών και μηδενισμό του κοντέρ, άποψη με την οποία συντάσσεται ήδη το 61% των αναγνωστών μας, σύμφωνα με την δημοσκόπηση που συνεχίζεται στο ιστολόγιό μας, είτε
2) με ένα γενναίο οριστικό κούρεμα του χρέους τουλάχιστον κατά 50%, ώστε το ποσοστό του χρέους να πέσει κάτω από το 100% του ΑΕΠ και ταυτόχρονα να μεταφερθεί το υπόλοιπο πιο πίσω με μικρότερο επιτόκιο, άποψη την οποία στηρίζει περίπου το 30% των αναγνωστών μας.

Δυστυχώς η ΕΕ θέλει να βρει λύση που να ισορροπεί μεταξύ των συμφερόντων των τραπεζιτών από το ένα μέρος και ταυτόχρονα της μη πληρωμής των CDS, από το άλλο. Η δε Γερμανία και άλλα πλεονασματικά κράτη του Βορά, δεν θέλουν να χάσουν καθόλου από τα κέρδη τους. Για να το επιτύχουν αυτό τα κράτη της ΕΕ προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο και καταφεύγουν σε λεκτικούς ακροβατισμούς ξορκίζοντας τους οίκους αξιολόγησης, λες και προσπαθούν να κοροϊδέψουν μικρά παιδιά.

Η ωμή αλήθεια όμως είναι πως η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει, έχει ήδη πιαστεί στο “αγκίστρι” των κερδοσκόπων και όσο καθυστερεί μια βιώσιμη λύση, τα πράγματα θα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, όχι μόνο πλέον για την Ελλάδα, αλλά για το ίδιο το ΕΥΡΩ.

Είναι όμως και η ώρα της ελληνικής κυβέρνησης να πάρει την μεγάλη απόφαση και όχι να προσπαθεί, μέσα απ’ όλα αυτά, να διασώσει το κρατικοδίαιτο καθεστώς που μας κατέστρεψε.

Ακόμα μπορεί.

  • Η απόρρητη εισήγηση για το χρέος
Στο τελικό σχέδιο επί λυσης του ελληνικού προβλήματος κατέληξαν οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, όπως προκύπτει από την απόρρητη εισήγηση Ντα λάρα που περιήλθε στην κατοχή μας από ευρωπαϊκή πηγή. Πλέον, η "σκυτάλη" για τις οριστικές αποφάσεις περνάει στους Ευρωπαίους ηγέτες στη Σύνοδο Κορυφής της Πέμπτης.

Επειτα από μαραθώνιες και πυρετώδεις διαβουλεύσεις μεταξύ πολιτικών, τραπεζιτών και κοινοτικών εμπειρογνωμόνων άρχισε να φαίνεται τις πρωινές ώρες του Σαββάτου... φως στο βάθος του τούνελ, που πιθανότατα θα οδηγήσει σε βιώσιμη και μόνιμη λύση για την ελληνική κρίση χρέους. Είναι χαρακτηριστικό ότι μία εκ των συνεδριάσεων ολοκληρώθηκε στις 4 το πρωί (ώρα Ρώμης).

Οι εκπρόσωποι των διεθνών τραπεζών έχουν καταλήξει στα επικρατέστερα σενάρια για τη συμμετοχή τους στο νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα της Ελλάδας και πλέον το "μπαλάκι" περνάει στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που θα πρέπει σε σύντομο χρονικό διάστημα να καταλήξουν σε συμφωνία ώστε στη Σύνοδο Κορυφής της ερχόμενης Πέμπτης να ληφθεί η τελική απόφαση.

Το "Εθνος της Κυριακής" παρουσιάζει σήμερα κατ' αποκλειστικότητα την τελική πρόταση του Institute of International Finance - IIF (Διεθνής Ενωση Τραπεζών) για την οικειοθελή συμμετοχή των ιδιωτών επενδυτών. Σύμφωνα με πηγή του "ΕτΚ", που λαμβάνει μέρος στις διαπραγματεύσεις και δεν έχει σχέση με το IIF, η πρόταση κατατέθηκε από τον γενικό διευθυντή Τσαρλς Νταλάρα. Η πηγή δήλωσε ότι ο τελευταίος δείχνει μια "πολύ φιλική στάση" έναντι της Ελλάδας.

Το μενού.
Η πρόταση τoυ IIF περιλαμβάνει ένα "μενού" επιλογών, οι οποίες μαζί με την πρόσθετη χρηματοδότηση από την ΕΕ και το ΔΝΤ πιστεύεται πως θα δώσουν ανάσα στη διαχείριση του υπέρογκου χρέους. Πρέπει να σημειώσουμε ότι το Ταμείο δεν έχει λάβει ακόμα τελική απόφαση εάν θα συμμετάσχει στο δεύτερο πακέτο βοήθειας.

Το τελικό σχέδιο των ξένων τραπεζών για την Ελλάδα

Συγκεκριμένα, το IIF προτείνει τρεις λύσεις που θα μπορούσαν να ενεργοποιηθούν και συνδυαστικά:

Πρώτη: Επιμήκυνση για 30 χρόνια όλων των ελληνικών ομολόγων που λήγουν μέχρι το 2020 στην ονομαστική αξία τους, με επιτόκιο χαμηλότερο από αυτό που "τρέχει" σήμερα στην αγορά.

Δεύτερη: Ανταλλαγή όλων των ελληνικών ομολόγων με νέα 30ετή ομόλογα. Τα νέα ομόλογα θα έχουν την ίδια ονομαστική αξία με τα παλιά ή θα υποστούν "κούρεμα". Η ανταλλαγή θα γίνει με την εγγύηση της ΕΕ.

Τρίτη: Επαναγορά χρέους με μετρητά από τη δευτερογενή αγορά ομολόγων, όπου οι ελληνικοί τίτλοι διαπραγματεύονται πολύ χαμηλότερα από την ονομαστική αξία τους. Προτείνεται η δημιουργία ενός ταμείου με αρχικό κεφάλαιο μεταξύ 30 και 40 δισ. ευρώ.

Ο στόχος
Επίσης, στην πρόταση του IIF σημειώνεται πως πέρα από τη συνεισφορά του ιδιωτικού τομέα, η οποία θα πρέπει να γίνει οικειοθελώς για να μην ενεργοποιηθούν τα CDS, η Ελλάδα θα δανειοδοτηθεί από τις χώρες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ με ένα ποσό της τάξης των 60 δισ. ευρώ.

Εκτιμάται ότι το νέο τριετές πρόγραμμα θα επιτρέψει στη χώρα μας να αποκτήσει πρόσβαση στις αγορές εντός του 2013.

Η συνολική αυτή πρόταση προέκυψε έπειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις, οι οποίες ξεκίνησαν την Πέμπτη στη Ρώμη με τη συμμετοχή τραπεζιτών και στελεχών της ΕΕ.

Αναμένεται η συζήτησή του στις τελικές λεπτομέρειες να συνεχιστεί εντός της εβδομάδας, με στόχο να "κλειδώσει" η συμφωνία και να επισημοποιηθεί από τη Σύνοδο Κορυφής.

Η αιώνια... αγωνία

Στην Αιώνια Πόλη ήταν στραμμένα όλα τα βλέμματα για την επίλυση του "ελληνικού προβλήματος".

Την Πέμπτη ξεκίνησαν οι διαβουλεύσεις με τη συμμετοχή πλειάδας στελεχών του Institute of International Finance (Διεθνής Ενωση Τραπεζών), του προέδρου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Δημοσιονομικής Επιτροπής της ΕΕ κ. Βιτόριο Γκρίλι, εκπροσώπων της προπαρασκευαστικής επιτροπής της Ευρωζώνης και Οργανισμών Διαχείρισης Χρέους χωρών-μελών.

  • Αποτελεί πλέον κοινό τόπο στις δηλώσεις των κοινοτικών αξιωματούχων πως η λύση στην ελληνική κρίση χρέους πρέπει να είναι άμεση και πειστική, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο μετακύλισής της στην Ιταλία, που θα προκαλούσε ντόμινο "τρόμου" στις αγορές.
  • Ομως σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες η ΕΚΤ επί του παρόντος παραμένει σταθερή στην αρχική θέση της και αποδέχεται ως μόνη δίοδο την κεφαλαιακή ενίσχυση του Προσωρινού Μηχανισμού Στήριξης (EFSF), ώστε να προχωρήσει σε μαζικές αγορές ελληνικών ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά.
  • Ως εκ τούτου και μέσα στα επόμενα 24ωρα αναμένεται να κορυφωθούν οι διαπραγματεύσεις στους κόλπους της ΕΕ, για να γεφυρωθούν οι αντίθετες απόψεις και να βρεθεί μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη κοινή συνισταμένη.

Μ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ - Κ. ΤΣΑΧΑΚΗΣ


Με την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1912, μέρος αυτού του πληθυσμού των Τσάμηδων έφυγε και επέστρεψε στην Αλβανία.

Το 1923, που έγινε η ανταλλαγή Μουσουλμάνων με Έλληνες Μικρασιάτες, οι Τσάμηδες αριθμούσαν περί τις 17 με 22 χιλιάδες. Λέγεται, ότι τότε ο μεγάλος Έλλην πολιτικός Ελευθέριος Βενιζέλος θέλησε να ανταλλάξει και τους Μουσουλμάνους της Θεσπρωτίας με Έλληνες Χριστιανούς της Μικράς Ασίας. Όμως οι Τσάμηδες, από μόνοι τους ή κατόπιν Ιταλικής παρέμβασης, για να υπάρχουν στο Ελληνικό έδαφος αυτοί, ως αντίβαρο προς τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, υπέβαλαν υπόμνημα προς τον Βενιζέλο λέγοντες: «Εμείς είμαστε Μουσουλμάνοι το θρήσκευμα, ομιλούμε την Αλβανική γλώσσα, αλλά αισθανόμεθα Έλληνες και επιθυμούμε να παραμείνουμε στην Ελλάδα και να μη ανταλλαγούμε». Ο Βενιζέλος σεβάστηκε την επιθυμία τους και έτσι οι Τσάμηδες παρέμειναν στη Θεσπρωτία.

Θεωρείται βέβαιο ότι οι Τσάμηδες ήταν μάλλον Αλβανοί-Μουσουλμάνοι, παρά Τούρκοι-Μουσουλμάνοι. Κατά την περίοδο 1923-1940 καταγράφονται πολλές προσπάθειες των Ελληνικών Κυβερνήσεων να εντάξουν τους Τσάμηδες στην Ελληνική κοινωνία, ώστε να αποτελέσουν κομμάτι του Ελληνικού Κράτους. Οι Τσάμηδες, όμως παρέμειναν προσηλωμένοι σε αντιλήψεις «ανωτερότητας» έναντι την Χριστιανών που κάποτε δυνάστευαν, δεν δέχονταν να εργασθούν ως αγρότες, ενώ ταυτόχρονα διατηρούσαν τα μουσουλμανικά ήθη και έθιμα. Όταν το 1939 η Ιταλία κατέλαβε την Αλβανία, κορυφώθηκε η αλυτρωτική προπαγάνδα των Τσάμηδων, πολλοί από τους οποίους περνούσαν τα σύνορα προς την Αλβανία, όπου οργανώνονταν με όπλα για να καταλάβουν Ελληνικά εδάφη.

Κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής της Ηπείρου, οι Τσάμηδες όχι μόνον συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις, αλλά σχημάτισαν και Στρατιωτικές Μονάδες (Τάγματα) και πολεμούσαν μαζί με τους κατακτητές τις ελληνικές Αντάρτικες Ομάδες, διαπράττοντας και εγκλήματα κατά του ντόπιου ελληνικού πληθυσμού. Οι βαρβαρότητες των Τσάμηδων, που υποκινούνταν από τις Αρχές Κατοχής κατά των Ελλήνων, ήταν εγκλήματα πολέμου. Ανακήρυξαν αυτόνομη τη Θεσπρωτία, κατέλυσαν τις Ελληνικές Αρχές και συνεργαζόμενοι με τους κατακτητές του Χίτλερ οργίασαν, διώκοντας, λεηλατώντας, ληστεύοντας, καίγοντας, εξοντώνοντας και εκτοπίζοντας Έλληνες, δολοφονώντας προκρίτους, ακόμα και τον Νομάρχη Θεσπρωτίας! Διέπραξαν αρπαγές γεωργικής σοδειάς, χιλιάδων ζώων, δημητριακών κ.α. Μόνο το Φεβρουάριο του 1944 έκαψαν 25.000 σπίτια Ελλήνων και δημιούργησαν 100.000 άστεγους!

Από τα κορυφαία αποτρόπαια εγκλήματά τους, ήταν η μαζική σφαγή των 49 ατόμων στην Παραμυθιά της Θεσπρωτίας. Η εκτέλεση βεβαίως έγινε από Γερμανούς στρατιώτες, αλλά ύστερα από κατάδοση των Τσάμηδων.

Εναντίον των κατακτητών και των Τσάμηδων αντιστάθηκαν οι Αντάρτες του ΕΔΕΣ υπό τον Ναπ. Ζέρβα. Οι Αντάρτες του ΕΛΑΣ ανέχονταν τη δράση τους και σε μερικές περιπτώσεις συνεργάστηκαν με τους κομμουνιστές Τσάμηδες. Σήμερα βέβαια κανείς δε δέχεται τις διεκδικήσεις των Τσάμηδων.

Κατά την αποχώρηση των κατακτητών, μετά από τετραετή κατοχή, ο Ζέρβας διεμήνυσε στους Τσάμηδες ότι: «Όσοι έχουν συνεργασθεί με τους κατακτητές και έχουν διαπράξει εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων, θα δικαστούν από έκτακτα Στρατοδικεία, τα οποία θα συγκροτηθούν επιτόπου και θα δικάσουν τους πραγματικούς εγκληματίες πολέμου Τσάμηδες». Εκείνοι φοβήθηκαν τυχόν αντίποινα και απεχώρησαν μόνοι τους στην Αλβανία. Έτσι μαζί με τους ενόχους έφυγαν και οι μη ένοχοι.

Αυτοί οι Τσάμηδες σήμερα εμφανίζονται ως αδικημένοι και θύματα των Ελλήνων και ζητούν να επιστρέψουν στη Θεσπρωτία, αποκρύπτοντας τα όσα διέπραξαν συνεργαζόμενοι με τους κατακτητές, διεκδικώντας μάλιστα και περιουσίες.
  • Ανθρωπάκια μικρά, ανιστόρητα, ανίκανα και ανάλγητα, παίζουν τους κυβερνήτες σε μία χώρα που παρέδωσαν στα χέρια ξένων κατακτητών
Εάν ο εμπνευστής ή ο συντάκτης της διατάξεως του «πολυνομοσχεδίου» του υπουργείου οικονομικών, που αναφέρεται στην ανάθεση της είσπραξης των φόρων σε ιδιώτες εισπράκτορες και νομικά Γραφεία είναι Έλληνας (και όχι κάποιο καλοπληρωμένο νομικό Γραφείο του Λονδίνου- ο κ. Βενιζέλος, είναι βέβαιο ότι δεν θα το επιτρέψει αυτό!) θα πρέπει να μην έχει τελειώσει το Δημοτικό σχολείο.

Εάν το είχε τελειώσει επιτυχώς θα ήξερε (εκτός και αν είχε διδαχτεί από τίποτα παράξενα βιβλία «Ελληνικής Ιστορίας») ότι επί τουρκοκρατίας, ο Κατακτητής ανέθετε την είσπραξη, για λογαριασμό του, των φόρων (κεφαλικών, αγροτικής παραγωγής κτλ.) στους Κοτζαμπάσηδες.

Ήσαν δε «Κοτζαμπάσηδες», κάτι πλούσιοι προεστοί και δημογέροντες, πρόθυμοι να κάνουν, με ποσοστά, τη δουλειά για τον Τούρκο κατακτητή, με στόχο, φυσικά, την εύνοιά του αλλά και για να πλουτίσουν ακόμη περισσότερο.

Ότι υπήρξαν και μερικοί ανανήψαντες «φιλοεθνείς» (!!!) που έδωκαν πολλά, από τα έτσι κερδισμένα όβολα, στον αγώνα για την απελευθέρωση από τη σκλαβιά ή και που θυσιάστηκαν ακόμη, δεν αθωώνει τους άλλους, τους πολλούς.

Όπως δεν θα αθωώσει σήμερα και τους νέο-Κοτζαμπάσηδες που θα διοριστούν (ούτε κυρίως εκείνους που θα τους διορίσουν) από τις φανερές και αφανείς Δυνάμεις του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, για να κάνουν την ίδια δουλειά. Εμείς βλέπετε έχομε και ιστορικό προηγούμενο. Που να τα εξηγείς αυτά στον κ. Τόμσεν…

«Αποτελεσματικότεροι» σίγουρα θα είναι αυτοί οι φοροεισπράκτορες. Σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις «πτυχές» του… έργου τους. Θα προσλάβουν χειροδύναμους «φουσκωτούς», θα συστήσουν ιδιωτικές (ένοπλες;) εξαναγκαστικές δυνάμεις, θα οργανώσουν κατασχέσεις και πλειστηριασμούς φάστ τράκ και, σε κάθετη οργάνωση, ομάδες «αξιοποίησης» αυτών των πλειστηριασμών κτλ. κτλ.

Οι «ενοικιαστές» των φόρων εις είδος της αγροτικής παραγωγής, αμέσως μετά τον πόλεμο και πριν οργανωθεί το μεταπολεμικό φορολογικό και φοροεισπρακτικό σύστημα της χώρας, είχαν μόνο των αγροφυλάκων τη συνδρομή!

Ο κ. Βενιζέλος γνωρίζει πολύ καλά ότι και αμφιβόλου συνταγματικότητας θα ήταν μια τέτοια ρύθμιση ανάθεσης της είσπραξης των φόρων σε ιδιώτες αλλά και ότι μια τέτοια κακή αρχή θα σημάνει την έναρξη της «ιδιωτικοποίησης» του Κράτους (από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα), της κρατικής εξουσίας εν γένει αλλά και τον πλήρη εξαμερικανισμό του ευρωπαϊκού νομικού και δημόσιου πολιτισμού και της ίδιας της έννοιας του Κράτους

Επόμενο βήμα θα είναι ίσως η ανάθεση της απονομής της Δικαιοσύνης σε νομικά Γραφεία, δηλ. Δικηγορικές Εταιρείες πολυεθνικής συνθέσεως ή η ανάθεση του νομοθετικού έργου σε σώματα ή εταιρείες «εμπειρογνωμόνων», κατόπιν διεθνούς μειοδοτικού διαγωνισμού.

Καταλαβαίνετε τώρα, κύριε Παπανδρέου, σε τι περιπέτειες έχετε εμπλέξει τον Ελληνικό λαό με τα ψευτοδιλήμματα περί Μνημονίου ή πτώχευσης, περί Μεσοπρόθεσμου ή Χρεοκοπίας κτλ. κτλ.; Τώρα προτείνετε δηλαδή συλλήβδην και «Σοσιαλισμό» και Βαρβαρότητα. Κανένα δίλημμα;

Θα καταγραφεί όντως ως ιδιαιτέρως σοβαρή η συμβολή Σας στις προσπάθειες που και πολλοί άλλοι (Πρόσωπα, Μέσα, Ομάδες συμφερόντων) καταβάλουν ενσυνειδήτως, αφελώς ή απλώς ως «χρήσιμοι ηλίθιοι», για τη γενικευμένη απαξίωση του Κράτους, των Θεσμών του και της Δημοκρατίας.

Προσοχή αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ, γιατί, μετά από όλα αυτά, η Ιστορία μπορεί να Σας κατατάξει σε κάποια κατηγορία, στην οποία καθόλου δεν θα θέλατε να σας έχει κατατάξει.

Πηγή



Αν δεν έχει κάποιο κρυφό σχέδιο στο μυαλό του (βλ. ηρωική έξοδο) ο υπουργός Υγείας, τότε είναι ακατανόητα και κινδυνολογικά τα όσα δηλώνει τα τελευταία 24ωρα.

Μετά το είπαμε ψέματα ότι «λεφτά υπάρχουν», ξαναχτυπά και… απειλεί τους πολίτες ότι μπορεί να φύγει η κυβέρνηση, αν συνεχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε κι αν συνεχιστεί η κριτική για την πολιτική που ασκούν!

Σε συνέντευξή του στην realnews, δηλώνει χαρακτηριστικά:
«Όταν έχουμε ειδικά ορισμένες μιντιακές ισοπεδωτικές κραυγές, με αδυσώπητη και εκ του ασφαλούς κριτική, όταν προπηλακιζόμαστε, όταν ο αντιπολιτευτικός λόγος είναι καταγγελτικός και εύκολος, τότε ξέρετε τι έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό; Να φύγουμε να έρθουν να τα κάνουν κάποιοι άλλοι… Να δούμε θα τα κάνουν καλύτερα;»
τονίζει ο Ανδρέας Λοβέρδος.

ΥΓ. Κύριε υπουργέ, καλύτερα δεν ξέρουμε, αλλά χειρότερα δεν μπορεί! Παγκόσμιο ρεκόρ κακής διακυβέρνησης σπάσατε! Το προηγούμενο το είχε ο Καραμανλής… Και όσο για την "απειλή" σας πως θα φύγετε, αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχετε φύγει ακόμη... Άραγε ποιός και τι σας κρατάει στην εξουσία;


Καμένο χαρτί για την Ευρώπη ο «Μεγάλος Στοχαστής»

«Εκεί που ήσουνα παντού, τώρα δεν είσαι πουθενά», που λέει και το τραγούδι…

Εδώ ο ΓΑΠ, εκεί ο ΓΑΠ, που είναι ο ΓΑΠ;

Κάπου-κάπου ξεπροβάλει θλιβερή καρικατούρα μέσα από τη θάλασσα του ψεύδους και την παραπληροφόρησης των λιβανονταβατζοδελτίων!

«Σου ‘στειλα χίλια γράμματα , δε μου ‘στειλες κανένα», λέει το άλλο τραγούδι…

Ούτε απάντηση το κονκλάβιο των τοκογλύφων στη μακροσκελή επιστολή που συνέταξε το ασκέρι των ειδικών και των συμβούλων που χρυσοπληρώνει ο μ@#$%^! Ελληνικός λαός!

Χαμένος ο πρωθυπουργός, πρωθυπουργός που λέει ο λόγος, της χώρας… Άφαντος και ο εκ Κοζάνης τετραγωνοκέφαλος βαψομαλλιάς που και χρυσάφι να έπιανε, σκατά θα του γινόταν!

Για τέτοιο γκαντεμόπραμα μιλάμε…

Χαμένος πίσω από ένα γραφείο ο υπερφίαλος παπάρας που μας διαβεβαίωνε ότι όλα πάνε καλά και όπου να ΄ναι βγαίνουμε στις αγορές…

Σφυρίζει αδιάφορα ο κατ’ επάγγελμα ψεύτης που συνέταξε τους προϋπολογισμούς της συμφοράς και «ξεπάτωσε» μια χώρα ολόκληρη εν ριπή οφθαλμού και τώρα κρύβεται σαν τις πουτάνες που τις κυνηγάει το ηθών…

«Έπεφτε βαθιά σιωπή» και για το πεταλωμένο ροδαλοπλαδαρό αγόρι του Έβρου που κατάπιε τη μαγκούρα και το παίζει μουγκός!

Απ’ την άλλη ο γελωτοποιός αναπληρωτής πρωθυπουργός, πανάσχετος με τα οικονομικά, επιδίδεται στους προσφιλείς του λεκτικούς ακροβατισμούς, κοινώς παπαριές, παίζει «χαρτοκεφαλιές» με τον Γιούνκερ και ζητάει στρατιωτική πειθαρχία από την αντιπολίτευση(!)… τη στιγμή που οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης μας ρίχνουν στα τάρταρα των σκουπιδιών…
Μισό μέτρο από την κόλαση, με τον Ελληνικό λαό στα όρια της απόγνωσης και τον επιχειρηματικό κόσμο να παίζει κρυφτούλι με τον αυτοκτονικό ιδεασμό…

Με τους αγανακτισμένος που παραμένουν αγανακτισμένοι στις πλατείες…

Με τους ξευτίλες των ΜΜΕ να συνεχίζουν να παρουσιάζουν το μαύρο άσπρο…

Με τους καρεκλοlovers βουλευτές του «ναι σε όλα» και τους «σταρχιδιστές» υπουργούς να μας γράφουν όλους κανονικά…

Με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να αρνούνται πεισματικά να στεγάσουν τη λαϊκή οργή…

Με τη μείζονα αντιπολίτευση να κατά-υπερψηφίζει…

… Και με έναν λαό αναποφάσιστο και υποταγμένο στη μοίρα, παγίδα θανάτου, που του έστησαν οι επιβήτορες της εξουσίας και οι κάθε είδους εκμεταλλευτές…

Ένα λαό «δειλό και μοιραίο αντάμα», που το μοναδικό που του απομένει πλέον είναι ο ηθικός και ο βιολογικός του θάνατος…