Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Δεκ 2011

  • Πράκτορες της ΕΥΠ στέλνουν τον Παπουτσή στην Δικαιοσύνη
Παπουτσής και Τσίπρας συμφώνησαν πως η ΕΥΠ είναι ανεξέλεγκτη! Και ο μεν δεύτερος μπορεί να το επικαλείται, ως πολίτης και ως Βουλευτής, αλλά κι επειδή τέτοια στοιχεία προέκυψαν προ ολίγων ημερών από πίεση που άσκησε ο Bουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. (πρώην πρέσβης και διοικητής της ΕΥΠ) κύριος Ι. Κοραντής στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής που έχει επιφορτισθεί με τον έλεγχο της ΕΥΠ. Όμως, ο «αιφνιδιασμός» σε αυτήν την παραδοχή ήρθε από τον κύριο Παπουτσή, ο οποίος όντας πολιτικός προϊστάμενος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, όντας ο άνθρωπος που διατήρησε στην κορυφή της υπηρεσίας τη σημερινή Ιεραρχία της, που την επέλεξε ο προκάτοχός του κύριος Χρυσοχοίδης, υπό τον κ. Μπίκα (ικανό διπλωμάτη), καταφέρθηκε κατά της άκρως εθνικά ευαίσθητης υπηρεσίας της οποίας ο ίδιος προΐσταται...!

Προφανές είναι πως ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση, αφού κατόρθωσε το ακατόρθωτο και στην προσπάθειά του να αποπροσανατολίσει την συζήτηση από τα μυστικά κονδύλια επιτέθηκε σε πράκτορες της ΕΥΠ μεταχειριζόμενος (εκ του ασφαλούς φυσικά, αφού διαθέτει την βουλευτική ασυλία) την κατασύκοφάντησή τους και την σπίλωσή τους, ενώ δεν δίστασε να προκαταβάλει ακόμα και αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

Τι συνέβη λοιπόν στον εξαφανισμένο (πολιτικά) υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κύριο Παπουτσή; Πώς κατόρθωσε να βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα και να δέχεται επιθέσεις από τους πάντες (ακόμα και από την κυρία Φ. Πιπιλή η οποία στην ουσία τον αποκάλεσε άεργο), χωρίς φυσικά να είναι σε θέση να «δευτερολογήσει», αφού στην «πρωτολογία» του κατόρθωσε να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και να βρεθεί σε πάρα πολύ δύσκολη θέση;

Σε ερώτηση του κ. Τσίπρα, του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, σχετική με τις παρακολουθήσεις, τα βαλιτσάκια και με το ύψος των μυστικών κονδυλίων της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών ο κύριος Παπουτσής, προφανώς ευρισκόμενος σε πλήρη σύγχυση, επιτέθηκε σε στελέχη της ΕΥΠ προκειμένου να αποπροσανατολίσει και να διαφύγει από το μείζον του ερωτήματος που δέχθηκε αφού πρώτα «απάντησε» με το γνωστό τρόπο της μπερδεψολογίας.. Τι είπε ο Παπουτσής;
«Βεβαίως και υπάρχουν κυκλώματα, τα οποία υπάρχουν στη δικαιοσύνη όμως. Και έχουν πάει στη δικαιοσύνη τα κυκλώματα ακριβώς γιατί η σημερινή διοίκησή τους με την πολιτική ευθύνη της Κυβέρνησης μας τα έστειλε στη δικαιοσύνη. Και τα έστειλε στη δικαιοσύνη για διαφορετικούς λόγους. Είναι κυκλώματα τα οποία λυμαίνονται το χρήμα της Ε.Υ.Π. από τη μία πλευρά και από την άλλη κυκλώματα τα οποία πουλούσαν πληροφορίες, στα πλαίσια της κατασκοπείας όμως και γι’ αυτό αυτήν τη στιγμή δικάζονται για λόγους κατασκοπείας. Αυτή είναι η πραγματικότητα».

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο, παραποίησε την αλήθεια και επιτέθηκε κατά της τιμής και της υπόληψης συγκεκριμένων πρακτόρων της ΕΥΠ, οι οποίοι, όπως αποκάλυψε χθες ο γνωστός δημοσιογράφος Θάνος Σωτήρης στο ιστολόγιο “briefingnews” έδωσαν ήδη εντολή στο δικηγόρο τους κ. Ανδρέα Πάτση να κινηθεί νομικά εναντίον του. Αν και η συγκεκριμένη υπόθεση θα μεταφερθεί στην ευθύνη των βουλευτών που θα κληθούν (αργά ή γρήγορα) να αποφασίσουν για το εάν πρέπει να αρθεί η βουλευτική ασυλία του κυρίου Παπουτσή προκειμένου να το δοθεί η δυνατότητα να αναπτύξει ισόνομα και ισότιμα τις θέσεις και τις απόψεις του και να αποδείξει την αλήθεια των όσων ισχυρίστηκε κατά συγκεκριμένων πολιτών (υπαλλήλων της ΕΥΠ) ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Θα τολμήσει, άραγε, ο υπουργός να αιτηθεί την άρση της βουλευτικής του ασυλίας ή θα κρυφτεί πίσω από αυτήν; Εκτός βέβαια και τον προλάβουν οι εξελίξεις και μετά από εκλογές και σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα όπως αυτά καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις μπορεί να μην διαθέτει πλέον τη Βουλευτική ασυλία.

Αν και έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν και στις δύο περιπτώσεις που αναφέρεται ο κύριος Παπουτσής, θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως στην μία εκ των περιπτώσεων και πιο συγκεκριμένα του Κ.Α., ο πράκτορας της ΕΥΠ, έχει στην ουσία «αθωωθεί» από τις βαρύτατες κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα που τον βάρυναν, ενώ στην δεύτερη περίπτωση αυτή του Θ.Χ., δεν έχει γίνει ακόμη η κύρια ανάκριση και ως εκ τούτου ΚΑΝΕΙΣ δεν δικαιούται να παρεμβληθεί με οποιαδήποτε δήλωση κατά του «κατηγορουμένου», αν και νομικές και δημοσιογραφικές πληροφορίες τον θέλουν να αθωώνεται πανηγυρικά, λόγω σαθρότατου κατηγορητηρίου.

Φυσικά, εμείς, θέλοντας να δεχτούμε –σε μία απόλυτη υπέρβαση- τα λεγόμενα του κυρίου Παπουτσή, δεν μπορούμε παρά να ρωτήσουμε: Είναι δυνατόν να κυκλοφορούν ελεύθεροι κάποιοι που πούλησαν πληροφορίες σε ξένες χώρες (ή πολίτες); Εάν υπήρχε κατασκοπεία δεν θα έπρεπε να έχουν προφυλακισθεί και να έχουν ήδη δικασθεί από αρμόδια ειδικά δικαστήρια; Πώς είναι δυνατόν να «αθωώνονται’ (στην μία περίπτωση) ή να μην προχωρά γρήγορα η αρμόδια δικαστική αρχή (στην δεύτερη περίπτωση);

Άλλες πληροφορίες –που μπορέσαμε πάρα πολύ δύσκολα να συλλέξουμε- αναφέρονται στους δύο πράκτορες της ΕΥΠ με τα καλύτερα λόγια. «Πώς είναι δυνατόν να κατηγορούνται δύο από τους καλύτερους, ικανότερους και επικινδυνότερους επιχειρησιακά πράκτορες της ΕΥΠ;» αναρωτήθηκε μία από τις πάρα πολύ καλά πληροφορημένες πηγές μας. «Από την πρώτη περίπτωση, που έχει στην ουσία «αθωωθεί» και πρόκειται να δικαστεί, εν ευθέτω χρόνο, ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το αδίκημα της κατοχής απορρήτων εγγράφων (άρθρο 146, παρ. 1 του ΠΚ) σύμφωνα με το παραπεμπτικό Βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών, στήσανε χορό κάποιοι γείτονές μας, αφού τον είχαν κατατάξει στους πιο επικίνδυνους –για τα συμφέροντά τους- επιχειρησιακούς πράκτορες της ΕΥΠ. Ήταν αγκάθι πραγματικό και κατάφερε πολλά και πολλά ισχυρά χτυπήματα, ενώ δεν δίσταζε να μπαίνει στη φωτιά, εγκαταλείποντας την επιτελική του θέση, όποτε έκρινε πως ήταν απαραίτητο. Και, πιστέψτε με, το έκανε πάρα πολύ συχνά αυτό…», μας είπε άλλος πάρα πολύ καλά πληροφορημένος για τους συγκεκριμένους πράκτορες.

Αξίζει πάντως να αναφέρουμε ότι το Δικαστικό Βούλευμα για τον Κ.Α. αναφέρει χαρακτηριστικά:
«... Ωστόσο από την ως άνω καθ´ όλα παράνομη ενέργειά του (δηλαδή της κατοχής απορρήτων) δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι επιδίωκε να διαθέσει αυτά περαιτέρω καθιστώντας αυτά προσιτά σε τρίτα πρόσωπα κατά τρόπο ώστε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του κράτους ή κάποιου από τους συμμάχους του, ούτε από την κυρία ανάκριση προέκυψε κάποια έστω αμυδρή ένδειξη προς τούτο.»

Και όπως αναρωτιόνται πηγές προσκείμενες στους κατηγορούμενους, «αυτό το σημείο αλήθεια πως και διέλαθε της προσοχής του κ. υπουργού ώστε να μην εκτεθεί κατ´ αυτόν τρόπο στη Βουλή;».

Για τη δεύτερη περίπτωση αυτή του Θ.Χ. καλά πληροφορημένη πηγή μας είπε: «Είναι γελοίο να κατηγορείς κάποιον ειδικό στις νέες τεχνολογίες για μεταφορά πληροφοριών σε ξένη χώρα. Και το πράγμα γίνεται γελοιότερο, όταν η μεταφορά των πληροφοριών (μέσω e-mail) γίνεται από κοινόχρηστο υπολογιστή!!! Είναι δυνατόν ένας επαγγελματίας πράκτορας, ειδικός στις νέες τεχνολογίες να στέλνει πληροφορίες «ανοιχτά», χωρίς να πάρει τα κατάλληλα μέτρα απόκρυψης της ενέργειάς του; Και, αν υποθέσουμε ότι προτίμησε την εξόφθαλμη ενέργεια –υπάρχουν πολλές μέθοδοι- γιατί δεν ανακοινώνει ο κύριος Παπουτσής για ποια ξένη χώρα δούλευε ο πράκτορας», αναρωτήθηκε η τρίτη πηγή μας…

Επειδή, νομίζουμε, πως ο κύριος Παπουτσής έχει υποπέσει σε τεράστιο πολιτικό ολίσθημα, επειδή νομίζουμε πως δεν έχει δικαίωμα αλλά υποχρέωση να στηρίξει και να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, επειδή νομίζουμε πως ο ίδιος πρέπει να αποδείξει πως η πολιτική και οι πολιτικοί έχουν πράγματι αλλάξει κι επειδή πιστεύουμε πως η Δικαιοσύνη πρέπει να πάρει τον λόγο, χωρίς να βρει τον τοίχο της Βουλευτικής ασυλίας, αναμένουμε, όταν έλθει η ώρα, αίτηση παραίτησης της Βουλευτικής ασυλίας από τον ίδιο τον κύριο Παπουτσή. Εάν ο ίδιος θέλει να είναι έντιμος –και θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι-, θα πρέπει όχι μόνο να είναι, αλλά και να το αποδεικνύει. Εν αναμονή των όποιων εξελίξεων, λοιπόν, ευχόμαστε από το συγκεκριμένο γεγονός να βγει κερδισμένη η αλήθεια και κυρίως η Ελληνική Δικαιοσύνη.


ΥΓ 1.: Αλήθεια, κύριε Παπουτσή, τι θα κάνατε εάν κάποιος συνάδελφός σας ζητούσε η αρμόδια ειδική επιτροπή της Βουλής να πληροφορηθεί σχετικά με τις υπηρεσιακές δραστηριότητες αυτών των οποίων κατηγορείτε; Μην ξεχνάτε πως στην δήλωσή σας αναφέρεστε σε δίωξη που άσκησε η σημερινή διοίκηση της ΕΥΠ, συνεπικουρούμενη από την πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης Παπανδρέου… Θα πληροφορήσετε τους Βουλευτές συναδέλφους σας για την επιχειρησιακή δραστηριότητα των συγκεκριμένων πρακτόρων της ΕΥΠ, που η δική σας διοίκηση κατηγόρησε, ενώ ο ίδιος ο διοικητής της Υπηρεσίας σε πρόσφατη «συνδικαλιστική» συγκέντρωση, όπως γράφτηκε σε Blog ισχυρίστηκε πως «έφαγε» τον έναν εξ αυτών; Θα δεχόσασταν κύριε Παπουτσή να καταθέσουν οι συγκεκριμένοι πράκτορες στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, τους λόγους για τους οποίους επιχειρήθηκε η απομάκρυνσή τους; Και αλήθεια τι πρόκειται να συμβεί στο ακροατήριο όταν συζητηθεί η υπόθεση; Ούτε τότε θα δώσετε τη δικογραφία στους κατηγορούμενους; Πριν απαντήσετε, μήπως θα ήταν καλό να βρεθείτε και να συζητήσετε με τον Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ κύριο Καρχιμάκη;

ΥΓ 2.: Σε ότι αφορά την αναφορά του κ. υπουργού για κυκλώματα τα οποία λυμαίνονται το χρήμα της ΕΥΠ, οι πηγές μας αναφέρουν ότι πρώτα οι συνδικαλιστές της ΠΟΣΕΥΠ έχουν υποβάλει σχετικές μηνυτήριες αναφορές προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου που τις έχουν μάλιστα κοινοποιήσει και στα κόμματα της Βουλής και στην ΑΔΕΔΥ με τελευταίες αυτές της 21/4/2011 και 1/7/2011 που ζητούν την έρευνα σε βάθος και την άμεση δημοσιοποίηση της όποιας υπόθεσης.

ΥΓ 3.: Στην υπόθεση τώρα των μυστικών κονδυλίων ο υπουργός μας επεφύλαξε μια ακόμη έκπληξη. Αποκάλυψε στη Βουλή, δημόσια, σε μια απεγνωσμένη, πιστεύουμε, προσπάθεια να «καλύψει» τα ακάλυπτα ότι μάλλον δηλαδή θα "εξαγοράσουμε" παράγοντα ή παράγοντες των Βρυξελών (;) για να έχουμε ευνοϊκή αντιμετώπιση τώρα που μας αποτελείωσαν.... Μα είναι δυνατόν να λέγονται και να γράφονται από συγκεκριμένους κονδυλοφόρους τέτοιες γελοιότητες για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, δηλαδή "αποστολές" στις Βρυξέλες, όπως εδώ εμείς πρώτοι αποκαλύψαμε; Οι "αποστολές" αυτές είναι undercover ή με επίσημη κάλυψη; Γιατί αν είναι υπό επίσημη κάλυψη ποιος παράγοντας θα τα "πάρει" τότε από τον "πράκτορα"; Μήπως λοιπόν απλά ο υπουργός είπε αυτό για να καλύψει την απραξία στην οποία έχει περιέλθει σήμερα η υπηρεσία και να μπορέσει έτσι να μεταφέρει τα χρήματα στον επόμενο προϋπολογισμό για να μην τα χάσει; Αν πάλι είναι αλήθεια ότι θα δοθεί τέτοιο ποσό (1.200.000 ευρώ), εν μέσω τέτοιας οικονομικής κρίσης, μήπως θα πρέπει να το πει στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής σε κλειστή μάλιστα συνεδρίαση να τους πούμε και μπράβο και να τους δώσουμε και παράσημο; Εκτός εάν και αυτά πάνε όπως πήγαν και αυτά του ΥΠΕΞ… «Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος…»

ΥΓ 4.: Έχει, εν μέρει, δίκιο ο Στέφανος Χίος σ´ αυτά που έγραψε χθες στην εφημερίδα "Δημοκρατία", απλά, ενημερωτικά, το καλύτερο σύστημα εντοπισμού, σύμφωνα με τους ειδικούς αλλά και μια έρευνα στο Διαδίκτυο που κάναμε, κοστίζει 25.000 δολάρια περίπου, ενώ ένα καλό σύστημα καταγραφής συνομιλιών έως και 100 γραμμών ταυτόχρονα (το λεγόμενο βαλιτσάκι) κοστίζει γύρω στις 250.000 δολάρια... Και κάτι ακόμα... Τι το χρειάζονται το κινητό σύστημα εντοπισμού αφού με το μόνιμο σύστημα επισύνδεσης της υπηρεσίας και μέσω του παρόχου μπορούν να σε εντοπίσουν ανά πάσα στιγμή σε όλη την επικράτεια και όχι μόνο... Αρκεί βέβαια να έχουν την άδεια του Εισαγγελέα... Και γιατί δεν ενημέρωσαν την ΑΔΑΕ για την προμήθειά του;


  • Μήπως οι εντολές προς τα ΜΑΤ, που δεν καταγράφονται, υποσκάπτουν την ίδια την Δημοκρατία, κύριε Παπουτσή;
Κόλαφος πραγματικός για το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αλλά και για τον ίδιο τον υπουργό Χρήστο Παπουτσή, η καταγγελία της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων, αφού σύμφωνα με αυτήν λειτουργεί συχνότητα εντολών, που δεν καταγράφεται, μέσω της οποίας κινείται συγκεκριμένη διμοιρία των ΜΑΤ…!

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας το «Βήμα», τo Kέντρο Επιχειρήσεων της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής δίνει εντολές από συγκεκριμένη συχνότητα σε επικεφαλής διμοιριών των ΜΑΤ που επιχειρούν κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων, οι οποίες δεν καταγράφονται, όπως γίνεται με τις άλλες συχνότητες.

Την καταγγελία αυτή έκανε την Παρασκευή η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής με έγγραφο που απέστειλε προς τον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. κ. Ν. Παπαγιαννόπουλο και κοινοποιήθηκε στον Υπαρχηγό της ΕΛ.ΑΣ κ. Ν. Σερέτη και τον Αττικάρχη κ. Ι. Λιούκα.

Οπως αναφέρεται στο έγγραφο της ΕΑΣΥΑ
«πληροφορηθήκαμε από συναδέλφους της ΥΜΕΤ ότι στο Κέντρο Επιχειρήσεων διαβιβάζονται διαταγές από τη συχνότητα "83" η οποία δεν καταγράφεται σε αρχείο και τούτο δημιουργεί μείζον θέμα και ερωτήματα: Για ποιο λόγο δεν γίνεται το ίδιο όπως στις άλλες συχνότητες; Τι εξυπηρετεί; Πως θα διαπιστωθεί, αν παραστεί ανάγκη, τι ακριβώς και πότε διαβιβάζεται η κάθε διαταγή και από ποιον;»

Συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των αστυνομικών σημειώνουν μάλιστα ότι πολλές φορές επικεφαλής των διμοιριών των ΜΑΤ εξαιτίας αυτών των «αόρατων» εντολών, που δεν καταγράφονται από καμία υπηρεσία, εγκαλούνται για μη ορθή εκτέλεση διαταγών που τους έχουν δοθεί από το Κέντρο Επιχειρήσεων της ΓΑΔΑ.

To Kέντρο Επιχειρήσεων της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής, λοιπόν, δίνει εντολές από συγκεκριμένη συχνότητα σε επικεφαλής διμοιριών των ΜΑΤ που επιχειρούν κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων, οι οποίες δεν καταγράφονται, όπως γίνεται με τις άλλες συχνότητες.

Την καταγγελία αυτή έκανε την Παρασκευή η Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής με έγγραφο που απέστειλε προς τον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. κ. Ν. Παπαγιαννόπουλο και κοινοποιήθηκε στον Υπαρχηγό της ΕΛ.ΑΣ κ. Ν. Σερέτη και τον Αττικάρχη κ. Ι. Λιούκα.

Τι έχει να απαντήσει ο κύριος Παπουτσής για την συγκεκριμένη καταγγελία που έγινε μέσα από το «Βήμα»;
Μήπως θα πρέπει να καλέσει σε ειδική ανάκριση είτε τον δημοσιογράφο του «Βήματος» είτε τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας, αλλά και τον διοικητή των ΜΑΤ;
Είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο και να μην το γνωρίζει ο κύριος Παπουτσής;
Αν συμβαίνει, τότε υπάρχει παρακράτος που λειτουργεί ανεξέλεγκτα και φυσικά ατιμώρητα από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη;
Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μήπως ο κύριος Παπουτσής πρέπει να παραιτηθεί άμεσα, λόγω ανικανότητας ελέγχου και χειρισμού του υπουργείου στο οποίο προΐσταται κι επειδή λόγω αυτής της ανικανότητας γίνεται αιτία καταπάτησης (από αγνώστους) της θεσμικής εξουσίας που ο ίδιος κατέχει;


ΥΓ: Επειδή οι καιροί είναι πολύ πονηροί κι επειδή μπορεί να διαγραφεί το συγκεκριμένο δημοσίευμα από το "Βήμα" (αν και πιστεύουμε ότι μπήκε προς χάριν δελφίνων του ΠΑΣΟΚ, για να καρατομήσει τον κύριο Παπουτσή), εμείς σας δίνουμε και την εικόνα της ιστοσελίδας από την ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος.




Του Adrian Salbuchi

Global Research

Οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες να βάλουν μια σειρά από διαφορετικές μεταξύ τους χώρες στο ίδιο στενό δημοσιονομικό κλουβί, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

Πρόκειται όμως για το πρώτο μέρος ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου, που θέλει την δημιουργία ενός παγκόσμιου νομίσματος, το οποίο δεν θα φέρει παρά φτώχια στους απλούς ανθρώπους.

Το ερώτημα που σήμερα τίθεται σχεδόν παντού είναι: «Τι στο καλό ώθησε τους Ευρωπαίους να συμφωνήσουν σε ένα κοινό νόμισμα»;

Στην ελληνική μυθολογία, ο Προκρούστης ήταν ο γιος του Θεού των θαλασσών Ποσειδώνα. Είχε φτιάξει ένα σιδερένιο κρεβάτι στα μέτρα του, και στη συνέχει ανάγκαζε τους περαστικούς να ξαπλώνουν επάνω του. Αν κάποιος ήταν πιο κοντός από το κρεβάτι, τον τέντωνε δια της βίας, σπάζοντας και παραμορφώνοντας το κορμί του, μέχρι που να ταιριάζει στο κρεβάτι. Αν ήταν πιο ψηλός, τότε του έκοβε τα άκρα…

Αυτή η αρχαία ιστορία που έχει να κάνει με «ένα μέγεθος για όλους», επέστρεψε στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, με τους κατοίκους της να υποβάλλονται σε ένα οξύμωρο παράδοξο, που λέγεται ευρώ.

Το ενιαίο αυτό νόμισμα εφευρέθηκε από τους Γάλλους και τους Γερμανούς, πολεμήθηκε από τους Άγγλους, αγνοήθηκε από τους Ελβετούς, διαχειρίστηκε από τους Γερμανούς, και έγινε αποδεκτό από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που ζούσαν μέσα σε μια ευτυχισμένη άγνοια.

Σήμερα που έπεσε η μάσκα του, αποκαλύφθηκε και το άσχημό του πρόσωπο: Αυτό ενός μηχανισμού που εξυπηρετεί τις τραπεζικές ελίτ και όχι τους εργαζόμενους.

Μέχρι τώρα κάλυπτε και έκρυβε τις τεράστιες διαφοροποιήσεις σε όλους τους τομείς (πολιτική, απασχόληση, νομοθεσία, ιστορία, οικονομετρία, κλπ) μεταξύ των 17 χωρών μελών της ΟΝΕ, που κυμαίνονται από την Γερμανία και την Γαλλία στη μια άκρη, ως τις Ελλάδα, Πορτογαλία, και Ιρλανδία στην άλλη.

Το ευρώ από την αρχή είχε ημερομηνία λήξης, και αυτό το ήξεραν πολύ καλά οι αρχιτέκτονες του. Γνώριζαν πως αργά ή γρήγορα θα πέθαινε.

Και αυτό διότι το ευρώ δεν είναι αυτοσκοπός αλλά ένα μέσο μετάβασης, μια γέφυρα, ένα πείραμα επάνω σε ένα υπερεθνικό νόμισμα που θα αντικατασταθεί κάποτε από ένα πιο φιλόδοξο και παγκόσμιας εμβέλειας νόμισμα, που θα το εκδίδει μια παγκόσμια κεντρική τράπεζα, την οποία θα ελέγχει μια μικρή ομάδα ιδιωτών τραπεζιτών, οι οποίοι θα υπακούουν σε σχέδια για μια νέα παγκόσμια τάξη, που έχουν χαράξει κάποιες μικρές ελίτ.

Τα σημερινά προβλήματα της Ευρώπης δεν είναι παρά μια εκδοχή των προβλημάτων που έχουν σχέση με την εθνική κυριαρχία. Όταν μια εθνική ηγεσία παραχωρεί με ανεύθυνο τρόπο μέρος της κυριαρχίας της (νομισματική, πολιτική, οικονομική, δικαστική, ή στρατιωτική), τότε καλά θα κάνει να εξετάζει τις μεσοπρόθεσμες κι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της παραχώρησης.

Η απεμπόληση εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι κάποιος άλλος, κάπου αλλού, θα παίρνει τις όποιες αποφάσεις. Όσο τα συμφέροντα συμβαδίζουν έχει καλώς. Μόλις όμως αποκλίνουν, τότε θα προκύπτει σύγκρουση συμφερόντων. Και σε αυτού του είδους τις συγκρούσεις, ο ισχυρός πάντα κερδίζει.

Αυτό το διάστημα υπάρχει μια τέτοια σύγκρουση μέσα στην ευρωζώνη. Ποιος θα κερδίσει άραγε; Ποιος θα επιβάλλει τις νέες πολιτικές; Η Γερμανία ή η Ελλάδα; Η Γαλλία ή η Πορτογαλία;

Και αυτό όσον αφορά στο προσκήνιο. Θα πρέπει όμως να δούμε και το όχι τόσο φωτισμένο παρασκήνιο. Εκεί δηλαδή όπου παίρνονται όλες οι κρίσιμες αποφάσεις.

Ποίου τα συμφέροντα θα φροντίζει ο νέος Ιταλός πρωθυπουργός; Του ιταλικού λαού ή των μεγάλων τραπεζιτών της πανίσχυρης Τριμερούς Επιτροπής, της οποίας ο Mario Monti, είναι ο πρόεδρος για την Ευρώπη;

Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για τον Έλληνα πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, που είναι επίσης μέλος της ίδιας επιτροπής. Σε όλες τις κυβερνήσεις των χωρών μελών της ΕΕ, η πραγματική εξουσία ασκείται από τους μεγάλους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, και τους μεγιστάνες του τύπου που συμμετέχουν στην τριμερή Επιτροπή, στη Λέσχη Bilderberg, κλπ.

Οι παγκόσμιες ελίτ θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να οδηγήσουν το ευρώ προς ένα παγκόσμιο νόμισμα που στη συνέχεια θα το αντικαταστήσει , όπως θα αντικαταστήσει και το δολάριο. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα να ενορχηστρωθεί η κατάρρευση και των δυο αυτών νομισμάτων, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για ένα «παγκόσμιο δολάριο», ή κάτι παρόμοιο.

Το δολάριο είναι εύκολο να πέσει. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια εκστρατεία των ΜΜΕ που να κραυγάζουν «το δολάριο είναι πληθωρισμένο». Αυτό θα το οδηγήσει σε σίγουρη πτώση. Από την πλευρά του, το ευρώ θα καταρρεύσει μόλις οι χώρες της ευρωζώνης αρχίζουν να επανέρχονται στα παλιά εθνικά τους νομίσματα.

Είναι η εποχή μας έτοιμη για κάτι τέτοιο; Ίσως όχι ακόμη. Για αυτό και θα δούμε περισσότερες θεραπείες, περισσότερες διασώσεις, ακόμη και αν είναι πασιφανές πως τόσο οι τράπεζες όσο και το ευρώ είναι ήδη νεκρά σχήματα, και το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η τεχνητή υποστήριξή τους.

Ιδού λοιπόν το ερώτημα προς τους Έλληνες, τους Ιταλούς, τους Ισπανούς, τους Πορτογάλους, τους Ιρλανδούς, ακόμη και τους Γαλλογερμανούς: Είσαστε έτοιμοι να αποδεχθείτε τη πρόσκληση του Προκρούστη των Βρυξελλών για να ξαπλώσετε στο κρεβάτι του;

Απόδοση: S.A.



Η σύζυγός του, Αντα, ζητά να αποσυρθεί, ενώ τα αδέλφια του σταθμίζουν τα υπέρ και τα κατά σε αλλεπάλληλες συζητήσεις στο Καστρί και αλλού

Μπροστά σε σταυροδρόμι, κρίσιμο για το ταξίδι του στην Ιστορία, βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι αυτός που κρατά το τιμόνι στα χέρια του, αν και οι διαγκωνισμοί για τη διαδοχή γίνονται όλο και περισσότερο αξιοπρόσεκτοι.

Πέρα από τις αλλεπάλληλες συσκέψεις στην Ιπποκράτους και στο γραφείο του στη Βουλή με τους στενούς του συνεργάτες και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ο πρώην πρωθυπουργός οργανώνει συναντήσεις στο Καστρί ή σε φιλικά σπίτια με πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης του.

Η Αντα Παπανδρέου έχει σχηματίσει την εντύπωση πως η εξέλιξη
της κατάστασης καταπονεί και φθείρει τον σύζυγό της

Συζητά, κυρίως, με τα μέλη της οικογένειάς του, καθώς πάντα υπολόγιζε τη γνώμη τους πριν πάρει σημαντικές αποφάσεις. Είναι κάτι που συνηθίζει από το ξεκίνημα της πολιτικής σταδιοδρομίας του, και αυτή την περίοδο δείχνει να το έχει περισσότερο ανάγκη. Σε αυτήν τη φάση, λένε πρόσωπα που γνωρίζουν καλά το έντονο παρασκήνιο των ημερών, αρκείται να ακούει, αποφεύγοντας να αποκαλύπτει ακόμη και στο οικογενειακό του περιβάλλον σκέψεις και μελλοντικά σχέδια.

Η σύζυγός του, Αντα, είναι της άποψης ότι πρέπει να σταματήσει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Εχει σχηματίσει την εντύπωση πως η εξέλιξη της κατάστασης τον καταπονεί και τον φθείρει.

Στο Καστρί και σε σπίτια φίλων του, ο Γιώργος Παπανδρέου συζητά
με τους οικείους του για τις αποφάσεις που πρέπει να λάβει

Τα αδέλφια του, Νίκος και Αντρίκος, δείχνουν να μην έχουν ακόμη κατασταλάξει. Σταθμίζουν τα υπέρ και τα κατά της παραμονής του στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ. Κοινό παρονομαστή έχουν το να προστατευτεί το όνομα Παπανδρέου.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Αντρίκος Παπανδρέου είναι πιο κοντά στο σενάριο της αποχώρησης, ενώ ο Νίκος εισηγείται την παραμονή του στην αρχηγία του κόμματος και προτείνει στον αδελφό του να αντιμετωπίσει δυναμικά την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.

Επαφές
Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιμένει, χωρίς τυμπανοκρουσίες, να τηρεί την ατζέντα του. Συνεχίζει και διευρύνει τις επαφές του με διεθνείς παράγοντες και μετέχει σε συνεδριάσεις παγκόσμιας εμβέλειας. Δεν λείπουν και τα υπερατλαντικά τηλεφωνήματα με προσωπικότητες, κυρίως από τον κύκλο της Σύμης, όπως ο Ζόζεφ Στίγκλιτς, με τις οποίες ο Γιώργος Παπανδρέου πάντα μοιραζόταν τις ανησυχίες του για τις εξελίξεις και υπολόγιζε τη γνώμη τους.

Οσοι τον ξέρουν καλά γνωρίζουν πως δεν είναι εύκολο για τον πρώην πρωθυπουργό να δραστηριοποιείται στη σκιά μιας άλλης κυβέρνησης, έστω και αν πρωταγωνίστησε στη συγκρότησή της. Ο ίδιος, βέβαια, δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει στους συνομιλητές του εντός και εκτός συνόρων ότι η κυβέρνηση αυτή πρέπει να πετύχει και πως ο ίδιος θα προσφέρει όλες του τις δυνάμεις για τον σκοπό αυτό.

Στα ιστορικά χαμηλά του βρίσκεται το Κίνημα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις

Ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται ότι προτιμά να διεξαχθούν οι εκλογές μετά τον Μάιο του 2012.

Κλειδί θα αποτελέσει η προεδρική αναμέτρηση στη Γαλλία, που θα διεξαχθεί τον προσεχή Απρίλιο. Οι σοσιαλιστές με επικεφαλής τον Φρανσουά Ολάντ αναμένεται, με τα σημερινά δεδομένα, να επικρατήσουν με άνεση έναντι της Δεξιάς και του Νικολά Σαρκοζί.

Παραδοσιακά οι πολιτικές μεταβολές στη Γαλλία επηρεάζουν τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, ακόμη και σε επίπεδο κοινωνικού κινήματος. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εκτιμά ότι από τη Γαλλία θα ξεκινήσει η αντιστροφή μέτρηση για να αποδεσμευτεί η Ευρώπη από τις συντηρητικές λογικές που επικρατούν σήμερα.

Το πρόγραμμά του για το επόμενο διάστημα είναι φορτωμένο:

Ταξίδεψε μέχρι το Ντεμπάν της Νότιας Αφρικής για να συμμετάσχει στη Διάσκεψη του ΟΗΕ με θέμα την κλιματική αλλαγή. Με το νέο έτος θα βρεθεί στην Κόστα Ρίκα, όπου θα συνεδριάσει η Σοσιαλιστική Διεθνής.

Στο επίκεντρο των συζητήσεων του Ντεμπάν βρίσκονται οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην κλιματική αλλαγή. Η σύγχρονη αντίληψη θέλει τα θέματα του περιβάλλοντος να συνδέονται άμεσα με την ανάπτυξη και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκονται καινοτόμα εργαλεία, όπως ο φόρος άνθρακα και τα πράσινα ομόλογα.

Τα μηνύματα
Συναγερμός από τα ευρήματα των γκάλοπ

Οι δημοσκοπήσεις, που ακολούθησαν την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λουκά Παπαδήμο, επιτείνουν τις ανησυχίες σε όλη την ιεραρχική κλίμακα του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα, που κέρδισε τις εκλογές πριν από δύο χρόνια με ποσοστό 43,9% και 160 βουλευτικές έδρες, βρίσκεται αντιμέτωπο με τα προβλήματα που συνεπάγεται η οικονομική κρίση. Οι δημοσκοπικές έρευνες περιορίζουν τα ποσοστά του σε επίπεδα κάτω από το 20%. Πρόκειται για μια πορεία που προβληματίζει.

Ξεκίνησε το 1974 με ποσοστό 13%. Στις αμέσως επόμενες εκλογές, το 1977, αναδείχτηκε αξιωματική αντιπολίτευση με 25%, αφού με τις ριζοσπαστικές θέσεις του εκτόπισε τα κεντρώα πολιτικά σχήματα και καθήλωσε την Αριστερά στα παραδοσιακά ποσοστά της. Το 1981 κατέκτησε την εξουσία με το εντυπωσιακό 48% και τους 172 σοσιαλιστές, που αποτέλεσαν μια ισχυρή κοινοβουλευτική βάση. Από τότε μέχρι σήμερα το μικρότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί για το ΠΑΣΟΚ σε εκλογές είναι εκείνο του 2007. Συγκέντρωσε το 38,10% των ψήφων, στην πρώτη αναμέτρηση με επικεφαλής τον Γιώργο Παπανδρέου.


  • Κουπόνια και µικρογεύµατα σε περιοχές µε µαθητές από χαµηλά οικονοµικά στρώµατα
Στην αρχή θεωρήθηκε λαϊκισµός. Στη συνέχεια δηµοσιογραφική υπερβολή. Τα στοιχεία ωστόσο είναι πλέον αµείλικτα. Το ένα περυσινό κρούσµα ασιτίας µαθητή σε σχολείο της πρωτεύουσας δεν έµεινε εκεί. Τέσσερα νέα κρούσµατα αποδεδειγµένης ασιτίας – ένα στο Ρέθυµνο της Κρήτης και τρία σε σχολεία της Αθήνας – καταγράφηκαν εφέτος, χωρίς φυσικά να µπορεί να υπολογιστεί ο «σκοτεινός» αριθµός εκείνων που αντιµετωπίζουν το πρόβληµα αλλά δεν το έχουν ακόµη εκδηλώσει. Μπροστά σε αυτή τη νέα πραγµατικότητα το υπουργείο Παιδείας αναλαµβάνει δράση. Τα «νέα συσσίτια» παίρνουν σύντοµα µορφή και φέρνουν στη µνήµη τη δεκαετία του ’60, όταν οι µαθητές έπιναν στα σχολεία τους γάλα σε σκόνη και έτρωγαν κίτρινο τυρί προκειµένου να τονωθεί η εύθραυστη υγεία τους.

Μια σύγχρονη µορφή συσσιτίων, µε τη µορφή µικρογευµάτων, θα προσφέρεται από τη νέα χρονιά στα σχολεία της χώρας, σε περιοχές όπου φοιτούν µεγάλα ποσοστά µαθητών από χαµηλότερα οικονοµικά στρώµατα, µετανάστες και Αθίγγανοι. Και βέβαια στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας...
που στην πλειονότητά τους θα ενταχθούν στο σχετικό πρόγραµµα. Οι λεπτοµέρειες του προγράµµατος σχεδιάζονται αυτές τις ηµέρες.

Σύµφωνα µε τις πληροφορίες του «Βήµατος», το υπουργείο Παιδείας θα δίνει κουπόνια στους µαθητές περιοχών µε χαµηλούς οικονοµικούς και κοινωνικούς δείκτες και µε αυτά θα µπορούν να τρώνε στα κυλικεία των σχολείων. Τα κουπόνια θα είναι του επιπέδου των 2 ή 3 ευρώ, αλλά µε αυτά τα χρήµατα ένας µαθητής θα µπορεί να φάει ένα σάντουιτς και να πιει έναν χυµό ή γάλα στο σχολείο του.

Τα δεδοµένα των τελευταίων εβδοµάδων πάντως απέδειξαν ότι η επέµβαση του κράτους στο πρόβληµα είναι αναγκαία.

«Πριν από λίγες ηµέρες ένας µαθητής της Α΄ Γυµνασίου λιποθύµησε» εξοµολογείται στο «Βήµα» καθηγήτρια κεντρικού σχολείου στην περιοχή της Νίκαιας. «Δεν καταλάβαµε στην αρχή τι συµβαίνει. Νοµίζαµε ότι ήταν άρρωστος. Ωστόσο, όταν του δώσαµε µια πορτοκαλάδα, συνήλθε. Τελικά µας εξοµολογήθηκε ότι δεν είχε φάει τίποτε από το πρωί γιατί στο σπίτι δεν είχε γάλα. Ο πατέρας του µαθητή είναι από πέρυσι άνεργος αλλά δεν µπο ρέσαµε να τον ρωτήσουµε πολλά σεβόµενοι το πρόβληµά του και τη δυσκολία του να µας µιλήσει γι’ αυτό».
Οι περιοχές που ξεκινούν

Η σκηνή αυτή φαίνεται να επαναλαµβάνεται συχνά και µε τραγικό τρόπο στις σχολικές αυλές. Πολλοί εκπαιδευτικοί µιλούν πια για κρούσµατα ασιτίας στα σχολεία τους. Κάποιοι µάλιστα ήδη δραστηριοποιούνται σε επιτροπές και οµάδες που συγκροτούνται για να στηρίξουν τους µαθητές τους και να τους εξασφαλίσουν ρούχα ή τρόφιµα. Ωστόσο πρώτη φορά σχεδιάζεται έλεγχος του προβλήµατος σε κεντρικό επίπεδο.

Οι δράσεις του υπουργείου Παιδείας θα ενταχθούν στα προγράµµατα των Ζωνών Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ) που αφορούν τη στήριξη περιοχών µε µαθητές που έχουν ανάγκη κοινωνικής και εκπαιδευτικής στήριξης. Ηδη έχουν επιλεγεί νηπιαγωγεία και δηµοτικά στις περιοχές του Ταύρου, της πλατείας Βάθης, των Εξαρχείων, των Κάτω Πατησίων, των Αχαρνών, αλλά και σχολεία σε Μοσχάτο, Νίκαια, Ασπρόπυργο, Ζεφύρι και Αυλώνα για να ενταχθούν στο πρόγραµµα.

«Στόχος µας είναι να διασφαλίσουµε την ισότιµη ένταξη των µαθητών στο εκπαιδευτικό σύστηµα στις περιοχές µε χαµηλούς εκπαιδευτικούς και κοινωνικοοικονοµικούς δείκτες» λέει στο «Βήµα» η αρµόδια για θέµατα Πρωτοβάθµιας και ∆ευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης υφυπουργός Παιδείας κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου. «Στην προσπάθεια αυτή το σχολείο αναλαµβάνει ενεργό ρόλο εποικοδοµητικής συνεργασίας µε τις οικογένειες και τους φορείς εκπαίδευσης της τοπικής κοινότητας. Ο ρόλος αυτός είναι πολυσχιδής και εδώ εντάσσεται η πρωτοβουλία για τη διανοµή µικρογευµάτων στα σχολεία ΖΕΠ γι’ αυτές ακριβώς τις περιοχές που το έχουν περισσότερο ανάγκη» συνεχίζει.

Ανήσυχοι δάσκαλοι και εθελοντές

Και οι κοινωνικές υπηρεσίες του ∆ήµου Αθηναίων έχουν δεχθεί αιτήµατα. Οπως ανέφερε η πρόεδρος του Βρεφοκοµείου Αθηνών και υπεύθυνη των δηµοτικών σταθµών κυρία Μαρία Ηλιοπούλου, τα µηνύµατα που παίρνει τον τελευταίο καιρό είναι πραγµατικά ανησυχητικά. «Ερχονται κάθε ηµέρα στο Βρεφοκοµείο αιτήµατα από διευθυντές δηµοτικών σχολείων από όλη την Αθήνα για να τους στείλουµε µερίδες φαγητού, καθώς πολλά παιδιά δεν φέρνουν τρόφιµα από το σπίτι σε όσα σχολεία είναι ολοήµερα. Δίνουµε µερίδες φαγητού σε 70 σχολεία κάθε ηµέρα. Ενα ποσοστό σχολείων µπορούµε να καλύψουµε αλλά σίγουρα όχι πάρα πολλά».

Στο ερώτηµα τι προτείνει για την αντιµετώπιση παρόµοιων προβληµάτων η κυρία Ηλιοπούλου τονίζει ότι πρέπει να υπάρξει ένας συντονισµός φορέων: «Για παράδειγµα, πολλά εστιατόρια στα οποία περισσεύει φαγητό θα µπορούσαν να το προσφέρουν. Πρέπει όµως να είµαστε σεµνοί και ταπεινοί στον τρόπο που βοηθάµε τους γύρω µας γιατί οι άνθρωποι έχουν αξιοπρέπεια».

«Τα κρούσµατα µαθητών που έρχονται στο σχολείο το πρωί και φεύγουν το µεσηµέρι χωρίς να έχουν φάει τίποτα ή δεν έχουν τα κατάλληλα παπούτσια για τη γυµναστική είναι καθηµερινά πλέον» λέει ο δάσκαλος σε σχολείο των Αµπελοκήπων κ. Δ. Μαργιόλης. «Αυτά δεν είναι παρά ακραία γεγονότα που αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου σε µια κατάσταση που βιώνουµε καθηµερινά. Βλέπεις να σε κυκλώνει η εξαθλίωση ανθρώπων που ως χθες δεν διανοούνταν ότι δεν θα µπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα απαραίτητα είδη. Είναι καθήκον µας να βοηθήσουµε όλοι» καταλήγει.

Τρεις επώνυμοι θυμούνται
Γάλα, κίτρινο τυρί και βούτυρο...

Ο συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης ανασύρει από τη µνήµη του σκηνές «συσσιτίων» από την παιδική του ηλικία. «Θυµάµαι γύρω στο ’54-’57 στα συσσίτια που γίνονταν στο σχολείο µας µάς έδιναν γάλα, ένα κίτρινο τυρί σαν ένταµ και ένα πολύ νόστιµο αυστριακό βούτυρο. Μας έδιναν οι γονείς µας ένα σακουλάκι µε το όνοµά µας που περιείχε και ένα κυπελλάκι και πηγαίναµε στο σχολείο µας. Το γάλα εκείνο ήταν πραγµατικά αηδιαστικό, εγώ δεν το έπινα, ούτε έτρωγα το τυρί, τα έδινα σε συµµαθητές µου, που µε τη σειρά τους τα έδιναν σε άλλους. Παίζαµε το σπασµένο τηλέφωνο µε το συσσίτιό µας...» σχολιάζει χαριτολογώντας.

Τα συσσίτια που πρόσφερε το κράτος ωστόσο σε περιόδους κρίσης είχαν σώσει και γενιές. «Εγώ επέζησα από τα συσσίτια στη διάρκεια της µεγάλης πείνας» εξοµολογείται ο επίτιµος πρόεδρος της Ν∆ κ. Κ. Μητσοτάκης. «Τα συσσίτια ήταν πολύ σηµαντική υπόθεση. Δεν πρέπει τα παιδιά να πεινούν και να υποσιτίζονται. Τώρα έχουν αρχίσει πάλι να λειτουργούν τα συσσίτια. Αρχισαν µάλιστα να λειτουργούν και στον στρατό. Συνέστησα ακόµη και στα ιδρύµατα να κάνουν το ίδιο. Και ιδρύµατα, όπως π.χ. το Ιδρυµα Νιάρχου, αλλάζουν πολιτική στην οικονοµική κρίση και δίνουν χρήµατα για στέγαση και σίτιση. Πρέπει να κινητοποιηθούν οι πάντες» αναφέρει ο κ. Μητσοτάκης.

«Στο δηµοτικό σχολείο της Καρυάς Λευκάδας µάς έστελνε τρόφιµα µια οργάνωση του ΟΗΕ. Γάλα σε σκόνη και ένα κίτρινο τυρί που πρώτη φορά φάγαµε και κολλούσε στα δόντια, το ολλανδικό» αναφέρει ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Απ. Κακλαµάνης. «Εµείς προτιµούσαµε το άσπρο τυρί. Μας έδιναν και ψωµί µε σταφίδες. Το 1964 θυµάµαι, µε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου και υφυπουργό Παιδείας τον Λουκή Ακρίτα, εγκαινιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το πρωινό ρόφηµα του παιδιού και το µεσηµεριανό. Μας πήγαιναν όµως και κατασκήνωση και προσπαθούσαν µε τον καθαρό αέρα να τονώσουν την υγεία µας» θυµάται.




  • Η εδώ και 30-τόσα χρόνια πλήρης ατιμωρησία των δημόσιων αρχόντων για σοβαρά πολιτικά και ποινικά εγκλήματα οδήγησε στο σημερινό τέλειο ξεσάλωμα

Οι επαγγελματίες πολιτικοί της ολιγαρχίας που μας κυβερνάει από τότε που έχουμε κοινοβουλευτισμό, δηλαδή από την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 που ανάγκασε τον τότε βασιλιά Οθωνα να δεχθεί συνταγματική κοινοβουλευτική μοναρχία, έχουν διαπράξει και συνεχίζουν μέχρι και τώρα να διαπράττουν μύρια όσα εγκλήματα, τα οποία μένουν ατιμώρητα.

Προσφιλής τους μέθοδος είναι να μαγειρεύουν το Σύνταγμα και τους νόμους και να νομοθετούν την ασυλία τους. Ενα άλλο άθλημα στο οποίο έχουν πάρει πρωτάθλημα εδώ και δυο αιώνες είναι η ερμηνεία του Συντάγματος. Με τη βοήθεια βέβαια πολλών επιφανών και σοφών, κολλητών τους συνταγματολόγων.

Ετσι στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν μας, όπως και ειδικά στον μεσοπόλεμο, έχουμε δει τα πιο απίστευτα πράγματα. Και μετά, σερί οι αλληλο-αμνηστεύσεις. Και ουδείς τιμωρημένος. Ακόμα και για στάσεις ή πραξικοπήματα.

Μας οδήγησαν σε πτωχεύσεις, σε ήττες, σε καταστροφές, ξεχαρβάλωσαν κάθε έννοια συνταγματικής νομιμότητας, υπέγραψαν συνθήκες ξεπουλήματος και υπερχρέωσης, χάρισαν τεράστιες οφειλές ξένων χωρών, έκαναν χίλιες δυο κομπίνες με το νόμισμα (μέχρι κι ο Ελευθέριος Βενιζέλος τους κατηγόρησε ανοιχτά πως τουλάχιστον μία τράπεζα “αποτελεί ανωμαλία εν τη χώρα”) αλλά δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε ποτέ. Ούτε ένοχοι υπήρξαν. Και φυσικά δεν υπήρξε καμμιά τιμωρία.

Είναι πράγματα που δεν εξιστορούνται συχνά, αλλά είναι γραμμένα και σε “αριστερές” και σε “δεξιές” ιστορίες”.

Μα και τι ανάγκη τις έχουμε και τις ιστορίες και τα γραφόμενά τους, όταν και τα καμάρια μας, οι τωρινοί επαγγελματίες πολιτικοί της ολιγαρχίας που μας κυβερνάει, εγκληματούν μπροστά στα μάτια μας, λόγω και έργω;

Εχουμε έναν ολόκληρο λαό που ΦΩΝΑΖΕΙ απελπισμένος πως ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΝΕΙ και βγαίνει στους δρόμους και στις πλατείες, που αυτοκτονεί από την απελπισία, και από την άλλη εμφανίζονται διάφοροι δημοσίως και εκφράζουν λόγο υπέρ αυτής της παράνομης και ανόσιας ψευδο-”κυβέρνησης” και συνιστούν στις ηγεσίες των κομμάτων, που υποτίθεται πως αντιπροσωπεύουν τον λαό (λέμε τώρα), να μην ζητάνε εκλογές. Να μη ζητούν οι κομματικές ηγεσίες εκλογές.

Καμαρώστε εδώ έναν τέτοιον κύριο που μας τον φορέσανε και ως πρόεδρο της “δημοκρατίας”.

Με μια δήλωση έχει κατεδαφίσει το μισό Σύνταγμα και τον Ποινικό Κώδικα μαζί, και ήταν και πρόεδρος της “δημοκρατίας” ο πολίτης αυτός.

Δυο τρία χτυπητά.

  • Οι επαγγελματίες πολιτικοί μαγείρεψαν το Σύνταγμα και ειδικό νόμο περί ευθύνης για την ποινική τους ασυλία.
  • Οι ηγεσίες τριών κομμάτων συγκρότησαν παράνομη κυβέρνηση και ο τωρινός πρόεδρος της “δημοκρατίας” την όρκισε κιόλας (και μαζί του και κάποιοι ιερωμένοι, μα καλά δικηγόρους δεν έχουν αυτοί οι άνθρωποι να τους συμβουλέψουν σε τι κίνδυνο μπαίνουν;)
  • Η ηγεσία του ΠαΣοΚ ως κυβέρνηση έδωσε εντολή και η ελληνική αστυνομία την εφάρμοσε κιόλας και για ένα 48-ωρο είχαμε εφαρμογή παράνομου στρατιωτικού νόμου σε ελληνική πόλη, στη Θεσσαλονίκη στην ΔΕΘ, από μια μεραρχία 5.000 οπλισμένων αστυνομικών, που έστησαν παντού σημεία ελέγχου των πολιτών (μέχρι και γυναικείων τσαντών).
  • Η ηγεσία ειδικά του ΠαΣοΚ ως κυβέρνηση έχει παραδώσει την εθνική κυριαρχία με παράνομες διεθνείς συμβάσεις και έχει επιτρέψει σε έναν μη εκλεγμένο να υπογράφει οποιαδήποτε σύμβαση με ξένες δυνάμεις, ως “υπουργός” οικονομικών. Τουλάχιστον δυο άλλα κόμματα συμφωνούν με το περιεχόμενο των δανειακών συμβάσεων, που υπέγραψε ο υπουργός αυτός αλλά και οι επόμενοι, και στο μόνο που διαφωνούν είναι σε επιμέρους μέτρα και την εφαρμογή τους.

Ρίξτε μια ματιά στον Ποινικό μας Κώδικα . Δείτε τουλάχιστον τα άρθρα 134, 138, 146, 157, 158, 159, 162… Μόνο με το 162 πάει σούμπιτη στη φυλακή όλη η ηγεσία του ΠαΣοΚ που από το περίφημο τότε “Συμβόλαιο με το Λαό” , πριν 30 χρόνια δηλαδή, υποσχέθηκε για να πάρει την ψήφο του ελληνικού λαού ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ (Β. 62). (Συμβόλαιο λέει κύριε εισαγγελέα, συμβόλαιο λέει… άντε, μάτι βγάζει).

Μα και ΜΟΝΟ με το περίφημο “λεφτά υπάρχουν” αυτός ο κύριος που παρίστανε τον πρωθυπουργό μας δυο χρόνια, πάλι μέσα έπρεπε να είναι, με βάση το άρθρο 162 του ΠΚ.

Δείτε τα πρόσφατα γεγονότα των τελευταίων ετών, δείτε και τον Ποινικό Κώδικα, δείτε και το Σύνταγμα (άρθρα 36, 37 και 38 μόνο) και πείτε μου:
Εχουμε εγκλήματα και ενόχους;
Εχουμε τιμωρίες;

Εχουμε δικαιοσύνη;

Κι αφού ΔΕΝ έχουμε δικαιοσύνη, ΔΕΝ έχουμε τίποτε.

Θραξ ο Αναρμόδιος





Θλιβερή πρωτιά παρουσιάζει η χώρα μας σε ποσοστό αύξησης αυτοκτονιών, λόγω κρίσης, σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ πρόσφατα στατιστικά στοιχεία από τους πέντε πρώτους μήνες του 2011 σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο πέρυσι δείχνουν σημαντική αύξηση αυτοκτονιών που αγγίζει το 40%!

Το διάστημα 2000-2009 οι αυτοκτονίες στη χώρα μας ήταν συνολικά 3.661, με τα περιστατικά να παραμένουν σταθερά στα 350-400 ανά έτος. Μετά την Αττική, η Κρήτη είναι η περιοχή με τις περισσότερες κλήσεις στη γραμμή βοήθειας 1018. Αξίζει να σημειωθεί ότι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο πάνω από 20 άτομα αυτοκτόνησαν στην Κρήτη... ενώ ακόμη δεν είναι διαθέσιμα τα επίσημα στοιχεία για το 2010.

Επίσης, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη της επιστημονικής επιθεώρησης «The Lancet», κατά την περίοδο 2007-2009 οι αυτοκτονίες στη χώρα μας αυξήθηκαν κατά 17%, κατατάσσοντάς την πρώτη σε ποσοστό αύξησης των αυτοκτονιών σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με ειδικούς, η αυξητική τάση στις αυτοκτονίες ταυτίζεται χρονικά με την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης, όμως τα αίτια της αυτοκτονίας δεν είναι πάντα ή μόνο οικονομικά. Σύμφωνα με ειδικούς ψυχικής υγείας, συνήθως συνυπάρχουν ή προηγούνται άλλοι παράγοντες, όπως κατάθλιψη ή προβλήματα στις οικογενειακές σχέσεις.

Στην τηλεφωνική γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία (1018) οι οικονομικοί λόγοι ήταν η συνήθης αιτία που άκουγαν οι υπεύθυνοι ψυχολόγοι από το 2007, όταν ξεκίνησε τη λειτουργία του το κέντρο, χρονιά που η κρίση δεν είχε ξεσπάσει ακόμα στην Ελλάδα. Από τότε οι κλήσεις τετραπλασιάστηκαν, για να φτάσουν πέρυσι τις 2.500, ενώ όλο και πιο συχνά καλούν άνθρωποι που είναι βουτηγμένοι στα χρέη.



Από τα τέλη του 2009 και μετά οι αμερικανικές τράπεζες και τα αμερικανικά επενδυτικά κεφάλαια φρόντισαν να πουλήσουν ελληνικά και άλλα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας για να μειώσουν το ρίσκο τους στην ευρωζώνη και αυτό αποτέλεσε έναν απ' τους λόγους που η κρίση έλαβε τόσο μεγάλες διαστάσεις.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, μεγάλες αμερικανικές τράπεζες φρόντισαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση πουλώντας και αγοράζοντας ασφάλιστρα των ομολόγων που ξεφορτώθηκαν κερδίζοντας δισεκατομμύρια αλλά και ποντάροντας πως θα κέρδιζαν ακόμη περισσότερα στο μέλλον.

Τα στοιχεία για τα CDS που κατέχουν οι τράπεζες δε δημοσιεύονται και έτσι μπορεί κανείς να κάνει μόνο υποθέσεις ή να προσπαθήσει να βγάλει συμπεράσματα από τα σύνολο των CDS για κάθε χώρα.

Σε χτεσινή ομιλία του διευθυντή της JP Morgan ωστόσο έγινε η αποκάλυψη ότι η αμερικανική τράπεζα είναι εκτεθειμένη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια με CDS ονομαστικής αξίας 100 δις δολαρίων τα οποία αγόρασε μετά το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης.

Μάλιστα ο διευθυντής της JP Morgan επιβεβαίωσε ότι η τράπεζα έχει στην κατοχή της και ελληνικά CDS. Τί θα γίνει, λοιπόν, στην περίπτωση μιας ελληνικής πτώχευσης; Αν σκεφτούμε πως γι' αυτό το σενάριο οι πιθανότητες με βάση τα CDS είναι της τάξης του 99% τότε η JP Morgan κυρίως ως πωλητής, δηλαδή ασφαλιστής CDS θα έπρεπε να πληρώσει τα ασφάλιστρα στους κατόχους των ελληνικών CDS και να καταγράψει ζημίες δισεκατομμυρίων.

Υπάρχει, όμως, μια λύση ώστε η JP Morgan να αποφύγει να πληρώσει έστω ένα δολάριο σε ασφάλιστρα έχοντας πρώτα κερδίσει δισεκατομμύρια από το εμπόριο τους: Η Ελλάδα να κάνει ελεγχόμενη αναδιάρθρωση έτσι ώστε τα CDS να μην ενεργοποιηθούν. Με άλλα λόγια αυτό ακριβώς που προσπαθεί η Γερμανία να πετύχει μέσω του PSI.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι να μειωθεί το ελληνικό χρέος και να βοηθηθεί η Ελλάδα μέσω του PSI. Αν ήταν αυτό το ζητούμενο τότε θα μπορούσε να γίνει ένα swap 30-50 ετών με επιτόκιο στο 2,5% και η Ελλάδα να αντάλλασσε παλιά ομόλογα ύψους 200 δις ευρώ με νέα, με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε τελικά και το χρέος της να πλήρωνε αλλά και να είχε όλο το χρόνο να αναδιαρθρώσει την οικονομία της χωρίς να απειληθεί με οικονομική καταστροφή όπως συμβαίνει σήμερα. Αν το Μεξικό δικαιούνταν να λάβει στήριξη από τις ΗΠΑ όταν βρέθηκε στα όρια της πτώχευσης τότε λογικά και η Ελλάδα θα έπρεπε να δικαιούται παρόμοια στήριξη.

Στην πραγματικότητα, όμως, το PSI προσπαθεί να εξασφαλίσει ότι οι αμερικανικές τράπεζες δε θα πληρώσουν ούτε ένα σεντ σε ασφάλιστρα ελληνικών ομολόγων, να μεταφέρει τις όποιες απώλειες στις ευρωπαϊκές τράπεζες, να δημιουργήσει ένα προηγούμενο μη ενεργοποίησης των CDS σε περίπτωση ελεγχόμενης πτώχευσης, να φροντίσει ώστε η αναδιάρθρωση να γίνει με τους καλύτερους δυνατούς όρους για τις τράπεζες και τελικά να παράσχει άλλο ένα σωσίβιο στη Wall Street χρεώνοντας τον ευρωπαϊκό τραπεζικό και κρατικό τομέα.

Η άμεση έκθεση των τραπεζών της Wall Street είναι της τάξης των 2,7 τρις δολαρίων, είπε σε συνέντευξη του στις 05 Οκτωβρίου ο πρώην υπουργός εργασίας των ΗΠΑ και καθηγητής πανεπιστημίου Robert Reich, προσθέτοντας “Πίσω απ' την ευρωπαϊκή κρίση κρύβεται άλλη μια διάσωση της Wall Street”.

Αυτή είναι ακόμη μια από τις καλά κρυμμένες πτυχές της μιας κρίσης που η ιστορία θα δείξει πως ήταν περισσότερο αμερικανική και ευρωπαϊκή παρά ελληνική, όπως οι Γερμανοί και Αμερικανικοί ηγέτες θέλουν να την παρουσιάσουν.

Πάνος Παναγιώτου

Επικεφαλής Χρηματιστηριακός Τεχνικός Αναλυτής

GSTA Ltd, WTAEC Ltd


  • Γράφει ο Μακεδών
Βλέποντας στις ειδήσεις την ορκωμοσία της Αργεντινής προέδρου Κριστίνα Κίρσνερ ,που πήρε το 54% των ψήφων, το παραλήρημα και τον ενθουσιασμό του Αργεντίνικου λαού και μέσα στο κοινοβούλιο αλλά και στον λαό στους δρόμους τους μακάρισα αλλά ταυτόχρονα τους ζήλεψα.

Ασφαλώς και δεν έλυσαν όλα τα προβλήματα που τους κληροδότησαν οι απίστευτοι πρόεδροι τύπου Μένεμ που με ψευτιές και απατεωνιές διέλυσαν μια από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο. Σας θυμίζουν κάτι από τα δικά μας;

Ο πραγματικός ενθουσιασμός δεν κρύβεται και ο Αργεντίνικος λαός το έδειχνε εκπληκτικά. «Αυτή η κατάσταση στην Ευρώπη είναι ένας καθρέφτης της Αργεντινής του 2001» είπε η πρόεδρος της Αργεντινής μπροστά σε επίσημους και τον λαό. Μια κατεστραμμένη χώρα μετά την στάση πληρωμών αφού πλήρωσε ακριβά την σύνδεση του δικού της εθνικού νομίσματος με το δολάριο των Η.Π.Α.

Η Κριστίνα Κίρσνερ αποδοκίμασε το σύστημα «που δεν βασίζεται στην πραγματική οικονομία, αλλά στη χρηματοπιστωτική οικονομία». «Οι τράπεζες δεν μπορούν να είναι η βάση της οικονομίας, οφείλουν να είναι ένα εργαλείο της, ο μοχλός που επιτρέπει στην πραγματική οικονομία να παράγει περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες», είπε.

Μας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά; Την καταστροφή που βιώνουμε σήμερα στην Ευρώπη με έναρξη των εχθροπραξιών από την Ελλάδα, είναι ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα με σύμμαχο τα δικά μας λάθη και παραλείψεις. Η επίθεση των αλητοτραπεζιτών με σύμμαχο την εγχώρια πέμπτη φάλαγγα, κατόρθωσε να διαλύσει την οικονομία μας και να μας υποδουλώσουν.

Πόσο χρόνο θα χρειαστούμε να αποτινάξουμε τα Υπουργεία Κατοχής της Μέρκελ δεν γνωρίζω, γιατί εξαρτάται από τον χρόνο αντίδρασης των υγειών δυνάμεων του λαού μας. Αλλά χωρίς την ενεργή μας συμμετοχή στους χώρους αντίστασης ενάντια στην τρομοκρατία του διδύμου της συμφοράς Μερκοζύ τίποτα δεν θα γίνει.

Ήδη έχουν επιστρατεύσει τον πρώην πρόεδρο Στεφανόπουλο για να μας νουθετήσει με πρόσχημα την μη επίτευξη του στόχου της κυβέρνησης Παπαδήμου, ούτως ώστε οι εκλογές να γίνουν σε χρόνο που θα φροντίσουν να μας το ανακοινώσουν όταν κρίνουν οι ίδιοι. Δηλαδή ποτέ, γιατί οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές και τόσες άλλες παπαριές που θα εφευρεθούν να σερβιριστούν από τα κανάλια τους.

Δηλαδή μια νέου τύπου δικτατορία, και διερωτώμαι για τα κόμματα της αριστεράς, γιατί δεν παραιτούνται ομαδικά; Τι θα σημάνει αυτή η κίνηση; Τι φοβούνται; Μήπως περάσουν νομοσχέδια και δεν θα μπορέσουν να τα εμποδίσουν; Ακριβώς το αντίθετο γίνεται , τα νομιμοποιούν με την παρουσία τους. Έτσι ή αλλιώς είναι οι τρείς που συγκυβερνούν μένουν στην ίδια πολυκατοικία, τελευταία μετακόμισε και ο δυστυχής Πασόκος, που περιφέρεται από χώρα σε χώρα παριστάνοντας τον πρωθυπουργό.

Η θέση τους λοιπόν είναι κοντά στον λαό για οργάνωση και ανασύνταξη των λαϊκών δυνάμεων. Ευκαιρία να καταλάβουν γιατί ο λαός τους έχει με τόσο χαμηλά ποσοστά, που και εντελώς καλπονοθευτικό να είναι ένα σύστημα εκλογών, πράγμα συνηθισμένο στην χώρα μας, ο λαός τα ανατρέπει. Ας θυμηθούν όταν η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση με ένα άθλιο εκλογικό σύστημα των υπηρεσιών του εθνάρχη. Εμπρός λοιπόν ας ανασυνταχθούμε και ο καθρέφτης θα σπάσει αυτό είναι το μόνο σίγουρο.



Η ευρωζώνη υπό την παρούσα της μορφή είναι καταδικασμένη να διαλυθεί. Κανείς πλέον δεν το αμφισβητεί, ακόμα και η ίδια η Μέρκελ, η διαφορά με τους υπόλοιπους, όσον αφορά στην αποτροπή της διάλυσης βρίσκεται απλά στο βηματισμό, στο ρυθμό δηλαδή με τον οποίο θεωρούν οι μεν και η δε ότι πρέπει να προχωρήσουν οι αλλαγές, όπως η μετατροπή της ΕΚΤ σε τελευταίο καταφύγιο δανεισμού και η έκδοση κοινού ευρωομολόγου.

Αλλά και πάλι, ούτε αυτά πρόκειται εντέλει από μόνα τους να τελεσφορήσουν, μιας και γίνεται πλέον ορατό το οξύμωρο του εγχειρήματος, δηλαδή η ύπαρξη κοινού νομίσματος, ορφανού όμως από το κράτος που το εκδίδει. Το τύπωμα χρήματος από την ΕΚΤ και το ευρωομόλογο είναι σε τελευταία ανάλυση κινήσεις που σπρώχνουν τη μπάλα λιγάκι μακρύτερα απ’ ότι οι προηγούμενες αποφάσεις περί EFSF και περί αγοράς περιορισμένης ποσότητας ομολόγων από την ΕΚΤ. Όσον αφορά στο τελευταίο, η λέξη περιορισμένη μάλλον αδικεί την ποσότητα, η οποία στην πραγματικότητα υπερβαίνει τα 400 δις.

Ουσιαστικά η ΕΚΤ κάνει ήδη στα μουλωχτά αυτό που της ζητείται να κάνει στα φανερά. Να αγοράζει δηλαδή ομόλογα επιτιθέμενων χωρών. Και, θα συνεχίσει να το κάνει ακάθεκτη, μόνο που επειδή πιάστηκε στα πράσα, αυτό συζητείται να γίνεται μέσω ενός άλλου σχήματος πλέον, που θα περιλαμβάνει και το ΔΝΤ, δηλαδή αντί η ΕΚΤ να δανείζει απευθείας, θα στέλνει τα χρήματα με το ένα εισιτήριο στο ΔΝΤ στην άλλη μεριά του ατλαντικού, και με το ίδιο αεροπλάνο αυτά θα επιστρέφουν στη Φρανκφούρτη, τάχατες σαν δανεικά. Βέβαια όλοι γνωρίζουν την κοροϊδία. Ομοίως, και αυτοί που την επινόησαν γνωρίζουν πολύ καλά ότι κι όλοι οι υπόλοιποι γνωρίζουν, αλλά, τι να κάνουμε, αυτό είναι το επίπεδο της πολιτικής σήμερα, πολιτική που ούτε ένα πρόσχημα σοβαροφάνειας δεν μπορεί να κρατήσει.

Η μπάλα σπρώχνεται μεν λίγο μακρύτερα, απέχει όμως πολύ ακόμα από το τέρμα. Για να μπορέσει να διατηρηθεί το μαγαζί ΕΖ, οι ιθύνοντες αντιλαμβάνονται σιγά σιγά ότι το πολυκατάστημα αυτό, από shop-in-shop που είναι τώρα, θα πρέπει να συγχωνευτεί σε ένα ενιαίο megashop, με κοινά βιβλία και κοινό λογιστήριο, δηλαδή κοινό Υπουργείο Οικονομικών και κοινή διακυβέρνηση.

Όλα αυτά εκ των υστέρων φυσικά, ενώ κανονικά, αν μπορούσαν να διαβάζουν το παρελθόν και την ιστορία, η πορεία του εγχειρήματος του κοινού νομίσματος θα μπορούσε να προβλεφτεί εκ των προτέρων. Εκ των πολύ-προτέρων, μάλιστα.

Και τούτο, διότι είχε προϋπάρξει ήδη από το 1979 ο μηχανισμός συναλλαγματικών ισοτιμιών, (Exchange Rate Mechanism), ο οποίος μη καταφέρνοντας να επιβιώσει, διαλύθηκε άδοξα το 1993. Από τον Σεπτέμβριο του 1992 ήδη, η βρετανική λίρα ήταν έξω. Η ιταλική λίρα αποχαιρέτησε τον μηχανισμό τον ίδιο μήνα και τον Νοέμβριο, η ισπανική πεσέτα και το πορτογαλικό εσκούδο τράβηξαν μια υποτίμηση κατά 6%. Τον Ιανουάριο του 1993 η ιρλανδική λίρα υποτιμήθηκε κι αυτή κατά 10%, ενώ τον Μάη πεσέτα και εσκούδο έκαναν το ίδιο. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, ήταν οι ίδιες αυτές χώρες που δεν κατάφεραν ν’ αντέξουν τον στενό κορσέ ενός κοινού νομίσματος με τη Γερμανία. Κι όμως στα σαράντα από τον θάνατο του ERM, έβγαινε στον αέρα η συνθήκη του Μάαστριχτ για να κάνει τα ίδια ακριβώς πράγματα και να επαναλάβει τα ίδια ακριβώς λάθη.

Προχωρώντας λοιπόν η Ευρώπη σε ένα δρόμο στρωμένο με λάθη και μεταφυσικές προσδοκίες, ότι κάνοντας τα ίδια μπορεί να προκύψει κάτι το διαφορετικό, φτάνει στη μόνη λύση που θα μπορούσε να τη διασώσει σαν κοινή οντότητα, δηλαδή στη δημιουργία κάποιου μορφώματος, αντίστοιχου των Ην. Πολιτειών της Αμερικής. Είναι αυτό εφικτό; Κατά τη γνώμη μου όχι. Αν ο Τεξανός αισθάνεται πάνω απ’ όλα αμερικανός, ο Γάλλος, ο Γερμανός, ή ο Έλληνας, ποτέ, (τουλάχιστον στο ορατό μέλλον) δεν θα βάλει την ευρωπαϊκή του ταυτότητα πάνω από την εθνική. Ποτέ του δεν θα σταθεί με κατάνυξη κάτω από μια κοινή ευρωπαϊκή σημαία, ούτε οι Βρυξέλλες ποτέ θα γίνουν το αντίστοιχο της Ουάσινγκτον. Δεν χρειάζεται να πάμε μακρύτερα, νομίζω ότι όλοι αντιλαμβανόμαστε το ανέφικτο του εγχειρήματος, μιας και η έννοια ευρωπαϊκή ταυτότητα, αν επινοηθεί θα είναι κάτι το εμβόλιμο και τεχνητό, αποτέλεσμα επιβολής με το στανιό κάποιου πράγματος που δεν υφίσταται. Αυτό που συνέχει την Ευρώπη είναι οι πόλεμοι που διεξήχθησαν στους κόλπους της, παρά τα κοινά της επιτεύγματα. Και για να μετέχεις, για να γίνεις πολίτης ενός ενιαίου κράτους θα πρέπει να το αισθάνεσαι. Να αισθάνεσαι για πρωτεύουσα τις Βρυξέλες, παρά το Παρίσι, τις Βρυξέλες, παρά την Αθήνα ή τη Μαδρίτη. Αλλιώς δεν συναινείς, δεν συμμορφώνεσαι, δεν παραδίδεις κυριαρχία, κι αποχωρείς.

Νομίζω, ότι αυτό που εικάζεται τώρα ότι αποτελεί την τελική λύση για να παραμείνει η ΕΖ ενιαία οντότητα, θα είναι απλά το σημείο διάλυσής της. Όχι αύριο, ούτε μεθαύριο. Αλλά σίγουρα παραμεθαύριο.



  • Γράφει ο Gian
Η φράση του Ρέπα από την συνέντευξη του στο ΒΗΜΑ 11/12/2011 (μόνο τα ψώνια θα έφτιαχναν νέο κόμμα) είναι αρκετή για να καταλάβουμε που μας οδηγεί η κομματική βλακεία.

Θα περίμενε κάποιος τουλάχιστον να είχαν αντιληφτεί στο ΠΑΣΟΚ, ότι τα κόμματα δεν φτιάχνονται για να υπηρετούν τον εαυτό τους, και ιδικά ένα κόμμα που νομίζει ότι είναι αριστερά, αλλά για να υπηρετούν ιδέες και σκοπούς, εξάλλου σε αυτό διαφέρουν από τα μοναστήρια. Στο ΠΑΣΟΚ όμως όπως όλα δείχνουν το ζητούμενο είναι το μοναστήρι, να σωθεί το μοναστήρι, για να διαιωνίσουν οι διάδοχοι τα ιερά και όσια της αγίας θεόσταλτου οικογένειας Παπανδρέου και του πασοκοισμού.

Ο Βενιζέλος, έχοντας υποστεί στο πετσί την δύναμη της θεόσταλτου οικογένειας όταν επιχείρησε να την αμφισβητήσει, τώρα φοβούμενος κάθεται στα αυγά ως καλός μοναχός και περιμένει από το ηγουμενοσυμβούλιο το στέμμα. Στέμμα που όμως δεν πρόκειται να έρθει, γιατί απλός εν το μεταξύ, ξέφτισε ως ηγέτης, εξάλλου αν πράγματι ήταν ηγέτης μακράς πνοής, και όχι ευκαιρίας ο Βενιζέλος, θα είχε φτιάξη το δικό του κόμμα από το 2007 και τώρα με πολλές πιθανότητες θα ήταν αυτός ο νέος πόλος συσπείρωσης του κεντροαριστερού μαγαζιού.

Αλλά και το καλοκαίρι του 2011, όταν βγήκαν στην επιφάνεια τα, μένω, φεύγω, και οι ανασφάλειες του Παπανδρέου, ο Βενιζέλος θα έπρεπε αν πράγματι είχε ιδέες και δύναμη ως ηγέτης να βγει μπροστά, και ως πραγματικός ηγέτης, να οδηγήσει αυτός τις εξελίξεις, αντί να τον σέρνουν οι εξελίξεις.

Η στάση του Λοβέρδου, να αμφισβητήσει δημόσια τον Παπανδρέου και το λεφτά υπάρχουν, τώρα το καθιστά πρώτο κληρονόμο του ΠΑΣΟΚ, ενός ΠΑΣΟΚ όμως το οποίο δεν θα μπορέσει ποτέ να βγάλει από πάνω του την ρετσινιά του λαϊκισμού. Συνεπώς και ο Λοβέρδος, λόγο της αδυναμίας του τώρα τα φερθεί ως πραγματικός ηγέτης, φτιάχνοντας το δικό του κόμμα, θα του ανατεθεί η αρχηγεία του ΠΑΣΟΚ, μέχρι να πεθάνει από μόνο του.

Όσο για τον Χρησοχοϊδη, έχει δίκιο να φωνάζει, αφού γνωρίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ούτε αρχηγός άλλου κόμματος, γιατί δεν θέλει να τον νομίζει ο Ρέπας ότι είναι ψώνιο, αλλά και ούτε ποτέ θα γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, αφού τόλμησε να αμφισβητήσει να το ιερό πρόσωπο του πράσινου Μοναστιριού.

Εν κατακλείδι, καταντήσαμε να θεωρούμε της εκλογές ως κατάρα, και όποιον φτιάχνει κόμμα ψώνιο.

Μας μένει η χούντα! Εξάλλου το ΠΑΣΟΚ μας κληρονόμησε τόσα καλά, η χούντα θα μας βλάψει;


Έχει βαθιές ρίζες και φαίνεται να είναι επτάψυχη, καθώς την σφιχταγκαλιάζουν όσοι έχουν συμφέρον από την διατήρησή της - Η πολιτική ζωή της χώρας, πρέπει να πάψει να στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια

Δεν θυμάμαι πόσες φορές έχω ακούσει ότι ήρθε το τέλος της μεταπολίτευσης. Θα είναι φαίνεται εφτάψυχη, διότι δεν λέει να μας εγκαταλείψει.

Είναι βαθιές οι ρίζες της και την σφιχταγκαλιάζουν όσοι έχουν συμφέρον με τη διατήρησή της.
Και όμως, ξεκίνησε με καλές προθέσεις το 1974 και πολλές από αυτές τις υλοποίησε.

Δόθηκε η δυνατότητα σε πολλές κοινωνικές ομάδες που δεν είχαν ισχυρή (ή και καθόλου) φωνή κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, να αρθρώσουν πολιτικοκοινωνικό λόγο.

Και έτυχε, καθ’ όλη την περίοδό της να υπάρχει ειρήνη, σε αντίθεση με το υπόλοιπο διάστημα του 20ού αι.

Ποιο επομένως είναι το πρόβλημα της «χρεοκοπίας» της, όπως διαπίστωσαν (αλλά απέφυγαν να πουν ποιοι την χρεοκόπησαν) και οι δύο αρχηγοί των κομμάτων εξουσίας, αφού ξεκίνησε και πορεύτηκε με τόσο καλές προϋποθέσεις;

Μεταξύ των αρνητικών που μπορούν να προβληθούν, θεωρώ ότι τρία είναι τα κύρια σημεία που την χαρακτηρίζουν.

Και πρώτο απ’ όλα ότι, στην αρχή της, αντί να επιδιωχθούν ριζικές αλλαγές στις πολιτικές και πολιτειακές στρεβλώσεις, επιχειρήθηκε ο εξωραϊσμός τους.

Όταν όμως ένα δέντρο παύσει να καρποφορεί, δεν τον περιποιείσαι εσαεί, αλλά το αντικαθιστάς.

Εξακολούθησε δηλαδή να κυριαρχεί το πελατειακό σύστημα στις σχέσεις πολιτικού και (πελάτη) ψηφοφόρου.

Με το ρουσφέτι και τον κομματισμό να θεριεύουν, αλλά και με την κληρονομική διαδοχή της έδρας να συνεχίζεται (σε όλους τους τομείς και όχι μόνον της πολιτικής).

Ιδιαίτερα δε με την εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης εξαφανίστηκε και ο όποιος πολιτικός λόγος υπήρχε, αντικαθιστάμενος από ρητορικά εφευρήματα προς ικανοποίηση των ψηφοφόρων.

Άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο υπήρξε η ανάδειξη πολιτικών στην κομματική ιεραρχία, όχι αυτών που αποδεδειγμένα είχαν τα προς τούτο προσόντα, αλλά όσων εξαργύρωναν κομματικούς αγώνες ή και αντιστασιακούς κατά τη δικτατορία, αμφισβητούμενους όμως για αρκετούς.

Και το λέγω αυτό, διότι πολλές φορές έχω ακούσει, ότι από τη «Γενιά του Πολυτεχνείου» απουσιάζουν -είτε από σεμνότητα, είτε λόγω αποκλεισμού για διάφορους λόγους- πολλοί από εκείνους που είχαν πράγματι συμμετοχή σε γεγονότα, και θα μπορούσαν με το ήθος και την αγωνιστικότητά τους να δώσουν άλλη πορεία στη μεταπολίτευση.

Και το τρίτο στοιχείο (μεταξύ αυτών που διακρίνω) είναι ότι η δημοκρατική ομαλότητα και κοινωνική σταθερότητα που υπήρξε, δεν είχε σταθερές βάσεις, γι’ αυτό και μόλις παρουσιάστηκαν σοβαρές δυσκολίες, βαίνουν προς κατάρρευση. Και δεν μπορούσε να συμβεί αλλιώς, διότι σ’ αυτό οδήγησαν τα πράγματα τα δυο πρώτα αρνητικά στοιχεία που αναφέραμε.

Και ενώ, διάχυτη είναι πλέον η άποψη ότι η πολιτική ζωή της χώρας πρέπει να πάψει να στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια, οι ωφελημένοι από αυτήν την κατάσταση δεν θέλουν επ’ ουδενί να αλλάξουν τακτική.

Ο πρόεδρος και οι περί αυτόν του ΠΑΣΟΚ, μη συναισθανόμενοι ίσως το βάρος της ευθύνης τους, ο μεν πρώτος αρνείται πεισματικά να αποσυρθεί, οι δε άλλοι εξακολουθούν να αγωνίζονται για τη διατήρηση μιας κατάστασης, που ίσως εξυπηρετεί μόνον τους ίδιους. Κάτι δηλαδή σαν το κίνητρο της αυτοσυντήρησης.

Ο δε πρόεδρος της Ν.Δ., έδειξε τα ίδια στοιχεία παλαιοκομματισμού με άπειρες αναδιπλώσεις και υπαναχωρήσεις, που δεν διακρίνουν έναν ηγέτη στον οποίο κάποιος να εμπιστευθεί.

Και οι δύο (αναφέρομαι μόνον στους αρχηγούς των δύο κομμάτων εξουσίας, διότι ο δικομματισμός δεν είναι διατεθειμένος να μας εγκαταλείψει εύκολα) δεν κατόρθωσαν μέχρι σήμερα να δώσουν ελπίδα και προοπτική στο λαό. Δεν φρόντισαν καν να στελεχώσουν τον κομματικό μηχανισμό με πρόσωπα υψηλού κύρους.

Ζήτησα από κομματικό στέλεχος της Ν.Δ. να μου αναφέρει πέντε ονόματα μελλοντικών υπουργών, αν η Ν.Δ. γίνει κυβέρνηση. Ονόματα που να εμπνεύσουν τον λαό.

Δυσκολεύτηκε να μου απαντήσει.

Ως προς τα λεγόμενα «μικρά» κόμματα, που δεν έχουν αναλάβει το βάρος διακυβέρνησης, δύσκολα κρίνονται, διότι μπορούν ανέξοδα να υποστηρίζουν ο,τιδήποτε ευχαριστεί κοινωνικές ομάδες.

Όλοι θέλουμε την αλλαγή. Το λέγουν και οι ίδιοι οι πολιτικοί, ότι η μεταπολίτευση τελείωσε.

Μόνο που εμείς, ως λαός, το θέλουμε ειλικρινά, αλλά δεν είδα μέχρι στιγμής από πλευράς πολιτικών κάποια έμπρακτη ανταπόκριση.

Εξακολουθούν να πιστεύουν, ότι μπορούν ακόμη με τις γνωστές υποσχέσεις να διατηρούνται. Ίσως πάλι, δεν έχουν και τις ικανότητες να κάνουν κάτι άλλο.

Και αυτό είναι το πρόβλημά μας.

Η έλλειψη κοινής βούλησης πολιτών και πολιτικών. Η κατάσταση θα αλλάξει φυσικά, υπό την πίεση των πραγμάτων.

Όμως, έως τότε, κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει την προστιθέμενη ζημία.



Απάντηση στον Χρήστο Κώνστα δημοσιογράφο του Alter για την παρέμβασή μου στην εκπομπή «Αθέατος Κόσμος» στις 25/10/2011.

Αγαπητέ κύριε Κώνστα.

Κατ’ αρχήν οφείλω να σας συστηθώ καθώς δεν με γνωρίζετε από ότι φαίνεται.

Ονομάζομαι Γιάννης Κότσιρας, είμαι τραγουδιστής, Έλληνας πολίτης και δεν φέρω καμία κομματική ταυτότητα. Γεννήθηκα το 1969 και εργάζομαι από τα 14 μου χρόνια άλλοτε ως σερβιτόρος, άλλοτε ως πωλητής, άλλοτε ως ηλεκτρολόγος και εργάτης σε εργοστάσιο και τα τελευταία 21 χρόνια ως τραγουδιστής. Το τελευταίο και ιδιαίτερα τα 21 χρόνια, δεν τα αγοράζεις, ούτε με ομόλογα, ούτε με δάνεια. Απλά τα κερδίζεις, με σκληρή δουλειά και με καθημερινή ψηφοφορία από τον κόσμο.

Εντελώς πληροφοριακά δεν έζησα ποτέ από κοντά αυτή την Ελλάδα των λαμογιών, διότι λόγω ήθους και χαρακτήρα φρόντιζα πάντα να αποφεύγω τις “κακές” παρέες ακόμη και με επαγγελματικό κόστος και ακόμη όταν ήταν πολύ εύκολο και δελεαστικό να μετέχω σε αυτές. Ίσως να έπρεπε να απευθυνθείτε σε κάποιους άλλους που την ξέρουν καλύτερα και που λόγω της ιδιότητάς σας ως δημοσιογράφος σε οικονομικά θέματα, προφανώς θα τους γνωρίζετε καλύτερα.

Πραγματικά απορώ πως συνδυάζετε την συμμετοχή μου στις μαζικότερες, μεταπολιτευτικά, διαδηλώσεις, με την υποστήριξή μου στην Ελλάδα των λαμογιών και των φοροφυγάδων.
Απορώ πως κατ’ επέκταση συνδυάζετε τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων αν όχι εκατομμυρίων ανέργων, συνταξιούχων, εργαζομένων με αυτούς.

Όμως αγαπητέ κύριε Κώνστα, ξεχνάτε θαρρώ, πως συνεχίζουμε να ζούμε στην Ελλάδα των λαμογιών και των φοροφυγάδων και όπως επίσης ξεχνάτε πως υπήρξε και η Ελλάδα χωρίς τα λαμόγια αλλά και ευελπιστούμε και στην Ελλάδα του μέλλοντος.

Το εάν εσείς κρίνετε πως η Ελλάδα του μέλλοντος θα υπάρξει διατηρώντας τα ήδη υπάρχοντα λαμόγια και μόνο μέσα από τα λαμόγια της Ευρωπαϊκής ένωσης αλλά και της σημερινής διακυβέρνησης, αυτό είναι μια δική σας άποψη καθόλα σεβαστή. Εγώ πάλι επιθυμώ να οραματίζομαι την χώρα μου μακριά από υποθηκευμένες χώρες, λαμόγια, φοροφυγάδες, εθνικούς τοκογλύφους και οικονομικούς εγκληματίες.

Κανένας δεν μου απάντησε στην εκπομπή γιατί εσείς επιμένετε να θέλετε να πιστεύουμε σε μία Κυβέρνηση και μία τρόικα, που έχει πέσει εντελώς έξω σε ότι κι αν έχει πει και μας έχει πήξει στο ψέμα και την παραπληροφόρηση.

Κανένας δεν μου απάντησε γιατί η Κυβέρνηση κάνει ακριβώς αυτά που καταδίκαζε στις προεκλογικές της δεσμεύσεις. (ΔΝΤ, κουρέματα, δάνεια και πολλά πολλά άλλα)

Κανείς δεν μου απάντησε γιατί με αποφάσεις τους εξαθλιώνουν τις σημαντικότερες παραγωγικές μονάδες της χώρας όπως η αγροτική παραγωγή, η βαριά βιομηχανία, ο τουρισμός, το περιβάλλον και πολλά άλλα.

Κανείς δεν μου απάντησε για το θέμα της υποθήκευσης της Εθνικής Κυριαρχίας και του Εθνικού πλούτου της Ελλάδας, για δάνειο που αφορούσε σε τόκους και όχι στις πραγματικές ανάγκες της χώρας μου.

Κανείς δεν μου απάντησε τέλος για το θέμα των Γερμανικών αποζημιώσεων, του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, του χρυσού και γιατί η Κυβέρνηση κάνει τα πάντα να μην τα εκμεταλλευτεί το Ελληνικό κράτος και γυρνάει το κεφάλι της αμέριμνα σε κάθε αναφορά προς αυτά και πολλές φορές αρνούμενη την ύπαρξή τέτοιων φυσικών πόρων.

Εάν όλα αυτά που ρώτησα, σας υποδηλώνουν την διάθεσή μου για συνέχιση και όχι όπως λέτε εσείς για επιστροφή, στο κράτος των λαμογιών τότε με συγχωρείτε αλλά ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους.

Τα ερωτήματά μου απευθύνονταν στους παρόντες πολιτικούς, που κάποιοι εξ αυτών είναι απολύτως υπεύθυνοι για αυτά που ζούμε αλλά και στον κύριο Χαρδαβέλα που έχει κάνει τεράστια και εξαιρετική ομολογουμένως, έρευνα στα θέματα αυτά.

Θα περίμενα λοιπόν από ένα δημοσιογράφο αντί να εκπλήσσεται από την παρουσία ενός εργαζόμενου στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά αντεργατικών και αντιδημοκρατικών μέτρων, να εκπλήσσεται από την άρνηση απάντησης στα ερωτήματα που έθεσα. Και όχι απλώς να εκπλήσσεται αλλά να επιμείνει στην απάντησή τους.

Πάντα πίστευα πως η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ερευνά και να αποδίδει αντικειμενικά την αλήθεια και όχι να κάνει προσωπικές εκτιμήσεις βασισμένες σε ανύπαρκτα ιστορικά δεδομένα και σε απόψεις ανθρώπων, που έχουν αποδείξει περίτρανα τον ανθελληνισμό τους, την αφερεγγυότητά τους και την ασχετοσύνη τους περί εθνικής οικονομίας και οικονομικών γενικότερα.

Επηρεάζετε την κοινή γνώμη κύριε Κώνστα και το γνωρίζετε πολύ καλά αυτό. Στο χέρι σας είναι να είστε αντικειμενικός, γιατί άλλωστε ο καθένας μας στο τέλος, κρίνεται από τις επιλογές του. Ίσως εάν κατεβαίνατε κι εσείς κάποια στιγμή κοντά στον κόσμο και συζητούσατε, να διαπιστώνατε πως όσοι κατεβήκαμε στο Σύνταγμα, ούτε λαμόγια είμαστε, ούτε φοροφυγάδες και ούτε κάποιοι που θέλουμε την οπισθοδρόμηση της χώρας μας, κάτι που τόσο απερίσκεπτα υπογράφουν αυτοί που εσείς υπερασπίζεστε.

Ξαφνιάστηκα δε ιδιαίτερα όταν με αποκαλέσατε τον αγαπημένο σας καλλιτέχνη γιατί δεν έχει τύχει ποτέ να σας δω κάπου. Διότι θα σας έβλεπα κύριε Κώνστα, καθώς κάποιοι από εμάς τους “τρελούς” καλλιτέχνες, μιλάμε με τον κόσμο και εκτιθέμεθα καθημερινά στην κρίση τους. Όχι κάθε 3-4 χρόνια και όχι μόνο μέσα από το διάφραγμα ενός τηλεοπτικού φακού.

Θα σας παρακαλούσα δε, όταν θέλετε να απαντήσετε σε κάποιον να απαντάτε όσο αυτός είναι παρών και όχι εν τη απουσία του. Είχατε απεριόριστο χρόνο να μου απαντήσετε όσο ήμουν παρών και όμως εσείς επιλέξατε να το κάνετε μόλις έκλεισε η τηλεφωνική μου παρέμβαση. Το θεωρώ αν μη τη άλλο αντιδεοντολογικό και αντίθετο με οποιονδήποτε κανόνα της δημοσιογραφίας, που τόσο πιστά θέλετε να υπηρετείτε.

Θα τελειώσω δε συνεχίζοντας να νοιώθω και εγώ αλλά και χιλιάδες Έλληνες πολίτες, πως η δική μας Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη, για τόσο μικρούς πολιτικούς…

Σας ευχαριστώ πολύ

Γιάννης Κότσιρας


Ο Δρ. Θεόδωρος Καρυώτης, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημιακό Σύστημα του Μέρυλαντ, υπήρξε ως γνωστόν μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και επιμελητής του βιβλίου “Greece and the Law of the Sea”. Αναρτούμε αποσπάσματα από πρόσφατη συνέντευξή του («Κόσμος του Επενδυτή»), λόγω της υψηλής ειδίκευσής του στο θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και τα ενεργειακά αποθέματα της ανατολικής Μεσογείου.

"Για την σημερινή τραγωδία φταίνε κυρίως οι πολιτικοί που κυβέρνησαν τον τόπο, αλλά δεν μπορούμε να αθωώσουμε και ένα κομμάτι του λαού που συνέβαλε συνειδητά σε αυτή την οικονομική παρακμή.

Δυστυχώς, συμφωνώ απόλυτα με τον Ακαδημαϊκό Κριαρά που είπε: “Φταίμε κι εμείς. Λειτουργήσαμε όλοι, κυβέρνηση και πολίτες, κατά τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν -στην καλύτερη περίπτωση- στο καθεστώς της υποκρισίας, της κλεψιάς, της απάτης. Όταν παίρνει κανείς δανεικά, είτε είναι κράτος είτε πολίτης, πρέπει να είναι όσα μπορεί να επιστρέψει... Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα.”

Τα κακό ξεκίνησε όταν αποκτήσαμε τον χειρότερο Πρωθυπουργό της Ελλάδας μετά την μεταπολίτευση. Ο Κώστας Καραμανλής δεν έκανε τίποτα για να αποφύγει την επερχόμενη καταστροφή. Αλλά ποτέ δεν περιμέναμε ότι ο επόμενος Πρωθυπουργός θα ήταν χειρότερος από τον προηγούμενο. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν διαθέτει ίχνος από το DNA του μεγάλου πατέρα του. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δε θα πήγαινε ποτέ στο ΔΝΤ.

Όσον αφορά την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, αυτή τη χάσαμε όταν γίναμε μέλος της ΕΟΚ. Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ, αυτομάτως χάσαμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας. Όταν ο Κώστας Σημίτης μας έβαλε στην Ευρωζώνη χάσαμε και πάλι ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας. Βέβαια όλα τα κράτη της ΕΕ έχουν χάσει ένα μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας από τη στιγμή που έγιναν πλήρη μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας. Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι αν χάσαμε ακόμα ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας αλλά το μέγεθος της απώλειας.

Για την Ελλάδα, η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) είναι η πιο κρίσιμη θαλάσσια ζώνη για τα ελληνικά συμφέροντα. Σε περίπτωση που η Ελλάδα αποφασίσει να δημιουργήσει και να ανακηρύξει ΑΟΖ στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο θα έχει οφέλη και πλεονεκτήματα σε θέματα όπως αυτά της αλιείας, της εκμετάλλευσης των βυθών, της ρύπανσης του περιβάλλοντος και ιδιαίτερα στα θέματα που αφορούν την Ελληνοτουρκική διένεξη. Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για την ΑΟΖ τα ίδια επιχειρήματα που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας γιατί η ΑΟΖ δεν έχει κανένα γεωλογικό «παρελθόν».

Είναι γνωστόν ότι το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και η Αμερική δε διαθέτουν μηχανισμούς που μπορούν να υπερασπιστούν την Ελλάδα απέναντι σε μια στρατιωτική ενέργεια της Τουρκίας. Έτσι, αυτή την περίοδο η μοναδική μας συμμαχία πρέπει να είναι αυτή με το Ισραήλ. Η σύγκρουση Τουρκίας-Ισραήλ είναι πραγματική και φαίνεται ότι όχι μόνο θα συνεχιστεί αλλά και θα χειροτερέψει.

Βέβαια, μια τέτοια συμμαχία για να λειτουργήσει και να αποδώσει πρέπει πάνω απ’ όλα να είναι ειλικρινής. Δεν πρέπει να βασιστεί στο γνωστό «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Ήδη, διαφαίνεται ότι οι Τούρκοι φοβούνται να προκαλέσουν ανοικτά την ΑΟΖ της Κύπρου και βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να ενοχλήσουν την πλατφόρμα «Όμηρος» της εταιρείας Noble Energy στο οικόπεδο «Αφροδίτη» της Κυπριακής ΑΟΖ. Η πλατφόρμα αυτή φέρει 4 σημαίες. Την Κυπριακή, την Ισραηλινή, της ΕΕ και των ΗΠΑ. Μια παρόμοια κατάσταση μπορεί να δημιουργηθεί με πλατφόρμες που θα κάνουν έρευνες μέσα σε μια μελλοντική Ελληνική ΑΟΖ.

Η Ελλάδα όταν αποφασίσει να δημιουργήσει ΑΟΖ σε όλες τις θάλασσές της ακολουθώντας πιστά τις διατάξεις του Δίκαιου της Θάλασσας, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από την Τουρκία. Απλώς, η Τουρκία θα αρνηθεί να αναγνωρίσει την ελληνική ΑΟΖ όπως ακριβώς έκανε και με την κυπριακή ΑΟΖ, αλλά η Κύπρος ούτε φοβήθηκε ούτε σταμάτησε από αυτή την ενέργεια της Τουρκίας, πήρε μάλιστα και την έγκριση της ΕΕ. Η Άγκυρα θα πρέπει να συνειδητοποιήσει και να αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να επιβάλει τις όποιες νέο-οθωμανικές βλέψεις της στη σύγχρονη διεθνή πραγματικότητα.

Επομένως, ο δισταγμός της ελληνικής κυβέρνησης είναι εντελώς αδικαιολόγητος διότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου δημιουργεί ένα προηγούμενο για το Καστελόριζο και ΑΟΖ που είναι επίσης ΑΟΖ της ΕΕ. Τώρα που η Κύπρος αποφάσισε θαρραλέα να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με αυτή του Ισραήλ δεν υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία για την Ελλάδα να μην κάνει το ίδιο. Η Τουρκία προσπαθεί για πολύ καιρό τώρα να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι η περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο, την Κρήτη και την Κύπρο είναι μέρος της τουρκικής ΑΟΖ. Αυτό αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση όλων των κανόνων του Δίκαιου της Θάλασσας.

Πρέπει να συμφωνήσουμε για μια τριεθνή οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο που θα δίνει πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο και στη Στρογγύλη. Διότι, μπορεί να υπάρξει οικονομική ζημιά εάν τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που θα χάσουμε, σε περίπτωση μείωσης της ΑΟΖ του Καστελόριζου και της Στρογγύλης, θα είναι αρκετά μεγάλη.

Το κύριο χαρακτηριστικό της κυπριακής πλευράς είναι ότι χειρίζεται θαυμάσια τις δυνατότητες που υπάρχουν και έτσι μεγάλες εταιρείες από πολλά κράτη ενδιαφέρονται να αρχίσουν έρευνες στα οικόπεδα που έχει χαράξει μέσα στην ΑΟΖ της η Κύπρος. Στο ένα από αυτό, το οικόπεδο 12 που έχει ονομαστεί «Αφροδίτη», έχει άδεια για έρευνες η αμερικανική εταιρεία Noble Energy η οποία έχει ονομάσει την πλατφόρμα της «Όμηρος» και οι έρευνες φαίνεται να προχωρούν πολύ ικανοποιητικά. Η πλατφόρμα «Όμηρος» φέρει απάνω της 4 σημαίες. Της Κύπρου, του Ισραήλ, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Έτσι, η Τουρκία έχει αρχίσει να δυσανασχετεί για αυτή την εξέλιξη στην περιοχή και απλώς γαυγίζει μια και δε θα τολμήσει ποτέ να πειράξει αυτή την πλατφόρμα.

Η μεγάλη πρωτοβουλία του εκλιπόντος Προέδρου Παπαδόπουλου να οριοθετήσει ΑΟΖ στην Κυπριακή θάλασσα είναι από τα λαμπρά του πολιτικά επιτεύγματα. Είναι κρίμα που οι δυο τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις δεν ακολούθησαν το παράδειγμά του. Εκείνο που μερικοί δεν καταλαβαίνουν είναι ότι ο Παπαδόπουλος δεν οριοθέτησε αλλά ανακήρυξε ΑΟΖ που δεν είναι το ίδιο πράγμα. Μονομερή οριοθέτηση γίνεται μόνο σε περίπτωση που ένα παράκτιο κράτος απέχει από ένα άλλο παράκτιο κράτος τουλάχιστον 400 ν.μ. Τέτοια περίπτωση δεν υφίσταται σε καμία περιοχή της Μεσογείου. Έτσι, η Ελλάδα ακολουθώντας το κυπριακό παράδειγμα οφείλει να ανακηρύξει ΑΟΖ σε όλες τις ελληνικές θάλασσες και να πάψει να πάσχει από ένα φοβικό σύνδρομο φοβούμενη την Τουρκία".


  • Ελληνικό κράτος, ο μεγάλος κλέφτης των εισοδημάτων των πολιτών, με τη "βούλα του νόμου"
Απόφαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου που «γλιτώνει» το κράτος από την καταβολή τεράστιων κονδυλίων,γνωστοποιεί η ΑΝΕΑΕΔ.

Ως οριακά συνταγματική, παρά τα προφανή προβλήματα ανισότητας που προκαλεί, παραμένει τελικά «ζωντανή» η προνομιακή για το Δημόσιο διετής μόλις παραγραφή των αξιώσεων που υπάρχει σε βάρος του για κάθε είδους αποδοχές και αποζημιώσεις, μολονότι είχε κριθεί πρόσφατα αντισυνταγματική από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας

Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο -σύμφωνα με πληροφορίες- έβαλε φρένο στιςοικονομικές διεκδικήσεις των κρατών και στις απαιτήσεις των πολιτών-υπαλλήλων να μπορούν να ζητούν κι αυτοί αναδρομικά σε βάθος 5 ετών, αξιοποιώντας την ίδια πενταετή παραγραφή, με την οποία έχει «εξοπλιστεί» το Δημόσιο. Στην πράξη το Δημόσιο γλιτώνει προσωρινά την καταβολή υπερδιπλάσιων κονδυλίων σε χιλιάδες εκκρεμείς δίκες.

Συνταγματικότητα


Για την τεράστιας σημασίας υπόθεση για τα οικονομικά του κράτους, που περίμεναν με αγωνία πολλές χιλιάδες πολίτες και ο νομικός κόσμος, δόθηκε αληθινή «μάχη» γύρω από τη συνταγματικότητα της προνομιακής για το Δημόσιο παραγραφής, που τελικά σώθηκε, με οριακή πλειοψηφία χάρη στη διαμόρφωση τριών διαφορετικών απόψεων.

Είναι όμως αμφίβολο αν θα διασωθεί και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όπου θα ακολουθήσουν προσφυγές από τους θιγόμενους πολίτες-εργαζόμενους, αφού θεωρείται δεδομένη η ανισότητα «των όπλων» ανάμεσα σε αυτούς και στο κράτος, με βάση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Η υπόθεση έφθασε στο ΑΕΔ ύστερα από αντίθετες αποφάσεις του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ο Αρειος Πάγος έκρινε συνταγματικές τις διατάξεις των Νομοθετικών Διαταγμάτων 321/69 και 2362/95 (για το Δημόσιο Λογιστικό) που επιβάλλουν τη βραχύχρονη διετή παραγραφή των αξιώσεων (για κάθε είδους απολαβές, αποζημιώσεις, κ.λπ.) σε βάρος του Δημοσίου. Αντίθετα, η Ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε
αντισυνταγματικές τις ίδιες διατάξεις, επιβάλλοντας την πενταετή παραγραφή διευρύνοντας έτσι τις οικονομικές διεκδικήσεις κατά του Δημοσίου.

Μπροστά στη σύγκρουση αυτή, το ΑΕΔ -σε «κεκλεισμένων των θυρών» συνεδρίασή του

- τάχθηκε κατά πλειοψηφία, υπέρ της διατήρησης του ισχύοντος καθεστώτος, διαψεύδοντας τις προσδοκίες των εργαζομένων για ευνοϊκή απόφαση, αφού η Ολομέλεια του ΣτΕ είχε υποστηρίξει την αντισυνταγματικότητα με ψήφους 19-8.

Παράλληλα, πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου υπέρ της συνταγματικότητας της παρόμοιας παραγραφής που ισχύει για τα ΝΠΔΔ, εκδόθηκε με οριακή πλειοψηφία 9-7 ψήφων αν και με απουσία την τελευταία στιγμή από τη διάσκεψη 3 αρεοπαγιτών (2/11).

Σύμφωνα με πληροφορίες, στην «κεκλεισμένων των θυρών» συνεδρίαση του ΑΕΔ 6 από τα 13 μέλη του τάχθηκε υπέρ της γνώμης του Αρείου Πάγου και της συνταγματικότητας της σύντομης διετούς παραγραφής. Υπέρ της άποψης του ΣτΕ για αντισυνταγματικότητα τάχθηκαν 3 δικαστές, ζητώντας να εφαρμοστεί και υπέρ των πολιτών η μακρύτερη πενταετής παραγραφή που ισχύει για το Δημόσιο.

Συνταγματικά προβλήματα


Πάντως στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία του ΑΕΔ αναγνώρισε ότι η ρύθμιση της παραγραφής έχει συνταγματικά προβλήματα, αφού οι υπόλοιποι 4 ανώτατοι δικαστές έκριναν ότι πράγματι υφίσταται αδικαιολόγητη ανισότητα ανάμεσα στους πολίτες και το Δημόσιο, υποστηρίζοντας ωστόσο ότι δεν πρέπει να αυξηθεί (από διετή σε πενταετή) η παραγραφή υπέρ των πολιτών, αλλά αντίθετα να μειωθεί (από πενταετή σε διετή) η προνομιακή παραγραφή του Δημοσίου απέναντι στους οφειλέτες του.

Από την ασυνήθιστη αυτή εξέλιξη με τη διαμόρφωση τριών τελικά διαφορετικών απόψεων, ωφελημένο έμεινε το Δημόσιο, αφού φαινομενικά πλειοψήφισε η άποψη υπέρ της συνταγματικότητας της σύντομης παραγραφής μιας και οι δύο άλλες απόψεις διαφώνησαν ως προς το αν πρέπει να αυξηθεί ή να μειωθεί η παραγραφή υπέρ της μιας ή σε βάρος της άλλης πλευράς.

Διεκδικήσεις


Με δεδομένη την κάκιστη πορεία των δημοσιονομικών, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να κερδίσουν οι πολίτες αυτήν την περίοδο μια τόσο κρίσιμη μάχη για τις αναδρομικές οικονομικές διεκδικήσεις τους.

Η πλειοψηφία του ΑΕΔ δέχθηκε ότι η σύντομη παραγραφή δικαιολογείται γιατί πρέπει να εκκαθαρίζονται γρήγορα τέτοιες οικονομικές αξιώσεις και είναι απαραίτητη για την προστασία της περιουσίας του Δημοσίου και της οικονομικής κατάστασης του, στην οποία συμβάλουν οι πολίτες με την καταβολή φόρων. Αντίθετα η μειοψηφία έκρινε ότι παραβιάζεται η αρχή της ισότητας και το λόγο έχει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όπου θα κρίνει αν θα ανοίξει για το ελληνικό δημόσιο τον ασκό του Αιόλου.


«Κομματικό πραξικόπημα» που ανέτρεψε τις αποφάσεις της Εκτελεστικής Γραμματείας και της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΛΑΟΣ για απόρριψη του μνημονίου καταγγέλλει στην «Κ.Ε.» το διαγραφέν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και πρώην αναπληρωτής γραμματέας της, Παναγιώτης Αποστόλου. Ο στενός συνεργάτης του Γ. Καρατζαφέρη τον κατηγορεί για «ευκαιριακούς τακτικισμούς» και «πολιτική μετάλλαξη».

Διαγραφήκατε από τον ΛΑΟΣ, χωρίς τη δυνατότητα απολογίας, λόγω διαφωνιών σας στο θέμα του μνημονίου και της συμμετοχής στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Πώς έχουν τα πράγματα;

Μετά την ψήφιση του μνημονίου, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής μου ήταν η συμμετοχή μας στην κυβέρνηση Παπαδήμου, που επί της ουσίας είναι η ίδια μειοδοτική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Ποια ήταν η αφορμή;

Το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011 καλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή κατήγγειλα τη συγκεκριμένη απόφαση. Τα όσα είπα εκεί ήταν η αφορμή της αντικαταστατικής διαγραφής μου, ενώ το ξέσπασμά μου αυτό προήλθε από την πίεση προς εμένα της δικαιολογημένης οργής της λαϊκής μας βάσεως που μου ζητούσε να τους εξηγήσω πώς ένα κόμμα πατριωτικό και λαϊκό συνεργάζεται, συνυπογράφει και υλοποιεί από κοινού την εξαθλίωση του λαού μας και την καταστροφή της πατρίδος μας, χάριν των άνομων κερδών των διεθνών τοκογλύφων και κερδοσκόπων.

Αυτή η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου είναι ακόμη ένας «ευκαιριακός τακτικισμός» που εξυπηρετεί τα φιλόδοξα σχέδια του Γιώργου Καρατζαφέρη. Η διαφωνία μας, λοιπόν, έγκειται στο γεγονός πως κάποιοι, μεταξύ αυτών και εγώ, παραμένουμε πιστοί στις αρχές ιδρύσεως του κόμματός μας, αντίθετα από κάποιους άλλους που μεταλλάχθηκαν σε νεοφιλελεύθερους, για χάρη της εξουσίας.

Μιλάτε ουσιαστικά για μετάλλαξη του ΛΑΟΣ τα τελευταία τρία χρόνια. Τι ακριβώς εννοείτε;

Αμέσως μετά την είσοδό μας στη Βουλή το 2007, το κόμμα άρχισε να μεταλλάσσεται προς άλλες θέσεις από αυτές που χαρακτήριζαν την ιδεολογία μας. Επί παραδείγματι η πιεστική πολιτική θέση του Γιώργου Καρατζαφέρη προς όλους μας για τη «συγκατοίκησή μας στη γαλάζια πολυκατοικία» με τη Ν.Δ., η οποία δημιούργησε έντονες αντιδράσεις.

Ωστόσο, καθοριστικό σημείο στη μετάλλαξη του κόμματος ήταν η απόφαση της ηγεσίας να στηρίξει την επιλογή της κυβερνήσεως Παπανδρέου για συνειδητή υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ και η ψήφιση από μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδος του επαχθούς μνημονίου.

Πώς έφτασε ο ΛΑΟΣ στην απόφαση αυτή;

Μια εβδομάδα πριν από τη συζήτηση στην ελληνική Βουλή για την ψήφιση του μνημονίου, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ συγκάλεσε την Κ.Ο. για να αποφασίσουν, υποτίθεται, για τη θέση του κόμματος στην επικείμενη συζήτηση στη Βουλή. Το αποτέλεσμα της συσκέψεως ήταν να καταψηφισθεί η πρόταση της στήριξης του μνημονίου. Η απόφαση αυτή δεν άρεσε καθόλου στον κ. Καρατζαφέρη, γι' αυτό τρεις ημέρες μετά συγκάλεσε και την Εκτελεστική Γραμματεία του κόμματος προκειμένου να πάρει θέση για την ψήφιση ή όχι του μνημονίου. Η απόφαση ήταν συντριπτικά «κατά». Ετσι φθάσαμε στην ημέρα ψηφίσεως του μνημονίου στη Βουλή και εκεί συντελέσθηκε το μεγαλύτερο κομματικό πραξικόπημα.

Τι ακριβώς συνέβη;

Από την προηγουμένη ο κ. Καρατζαφέρης είχε συγκαλέσει, εκ νέου, την Κ.Ο. για τις 9.00 π.μ. στην αίθουσα του κόμματος στη Βουλή, προκειμένου να επαναδιαπραγματευθεί την κατά πλειοψηφία τοποθέτηση των βουλευτών κατά της ψηφίσεως του μνημονίου. Ομως εκ νέου το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν «κατά». Τώρα, τι μεσολάβησε και λίγη ώρα μετά σύσσωμη η Κ.Ο. ψήφιζε το μνημόνιο, ας αναρωτηθεί ο κάθε ένας από εμάς. Από την ημέρα εκείνη διαχώρισα τη θέση μου και άρχισα αντιμνημονιακό αγώνα. Αποκορύφωμα αυτής της αντίδρασης ήταν δύο επιστολές που έστειλα, πριν έναν ακριβώς χρόνο, προς τον γραμματέα του ΛΑΟΣ Αδωνι Γεωργιάδη, όπου κατήγγειλα την προσπάθεια μετατροπής του κόμματος από λαϊκό και πατριωτικό σε ένα κόμμα της μεγαλοαστικής τάξης.