Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Φεβ 2016

Στόχος του Τούρκου προέδρου είναι να «ανατραφεί» μία γενιά θρησκευτικής νεολαίας

Με πρωτοβουλία του προέδρου της, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αρκετά δημόσια σχολεία της Τουρκίας μετατρέπονται σε θεολογικές σχολές. Από πολλές πλευρές η Τουρκία απομακρύνεται από την Ευρώπη, γι αυτό και, υπό τις σημερινές συνθήκες, η ένταξή της σε αυτήν θα πρέπει να αποκλείεται. Εκτός και αν μία μέρα η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίσει να εντάξει στους κόλπους της ένα θρησκευτικό κράτος. Και εξηγούμεθα.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο εξισλαμισμός στην Τουρκία κάνει πολλά βήματα και σε όλα τα επίπεδα. Στον βαθμό δε που μπαίνει και στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, η πορεία του θα είναι πλέον ανοδική –με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη της γειτονικής μας χώρας. Έτσι, τα τελευταία χρόνια, με πρωτοβουλία του προέδρου Ερντογάν, ορισμένα δημόσια σχολεία μετατρέπονται σε θεολογικές σχολές, οι οποίες ονομάζονται imam-hatip και που κατά παράδοση ήσαν σχολές για Σουνίτες Μουσουλμάνους κληρικούς.

Στόχος της προσπάθειας αυτής του Τούρκου προέδρου είναι να «ανατραφεί» μία γενιά θρησκευτικής νεολαίας, με ό,τι αυτό σημαίνει και από κοινωνικής πλευράς. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι στις σχολές αυτές παραπέμπονται μαθητές που έχουν κακές επιδόσεις στις εξετάσεις του Γυμνασίου. Οι μαθητές αυτοί μελετούν το Κοράνι έως και 13 ώρες την ημέρα, παράλληλα παίρνουν μαθήματα για την ζωή του Προφήτη Μωάμεθ, διδάσκονται δε υποχρεωτικά και την αραβική γλώσσα.

Σύμφωνα με δηλώσεις του Τούρκου προέδρου, ο αριθμός των μαθητών αυτών, από 63.000 που ήταν το 2010, σήμερα οδεύει προς το ένα εκατομμύριο και η τάση παραμένει ανοδική.

Ωστόσο, η πρωτοβουλία Ερντογάν συναντά αρκετές αντιδράσεις και, όπως τονίζει η τηλεοπτική δημοσιογράφος Εκίν Καλισίρ, οργισμένοι γονείς στην Κωνσταντινούπολη έχουν δημιουργήσει μία ομάδα υπεράσπισης του ελεύθερου σχολείου, η οποία φέρει τον τίτλο «Κάτω τα χέρια από το σχολείο του». Εκπρόσωποι της οργάνωσης αυτής, όπως και της Ένωσης Κοσμικών Δασκάλων, προσπαθούν με δικαστικές προσφυγές να εμποδίζουν τις μετατροπές σχολείων σε imam-hatip –όχι χωρίς να προκαλούν βίαιες αντιδράσεις από φανατικούς Τούρκους ισλαμιστές.

Η Εκίν Καλισίρ επισημαίνει ότι ο ισλαμικός εξτρεμισμός βρίσκεται σε άνοδο στην Τουρκία, με το 10% των Τούρκων να έχει θετική γνώμη για το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) και ένα 20% να δηλώνει «αναποφάσιστο».

«Λόγω του περιεχομένου της θρησκευτικής εκπαίδευσης, η Τουρκία οδηγείται σε επικίνδυνη κοινωνική και πολιτική πόλωση», μάς λέει ένας γνωστός συνάδελφος της εφημερίδας Χουριέτ ο οποίος επιθυμεί την ανωνυμία. Ενώ η Εκίν Καλισίρ, από την πλευρά της, γράφει ότι «ο Ερντογάν και το φιλο-ισλαμικό κόμμα ΑΚΡ του πάλεψαν σκληρά για να κρατήσουν την αδύναμη πλειοψηφία τους στο κοινοβούλιο και οι θρησκευτικές αξίες αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του μηνύματός τους στην σουνιτική βάση τους. Εν τω μεταξύ, οι πολιτικοί αντίπαλοι προειδοποιούν ότι οι θρησκευτικές εκπαιδευτικές πολιτικές θα πολώσουν το σύνολο των πολιτ6ών. Οι μειονοτικές ομάδες, ιδιαίτερα οι Αλεβίτες Μουσουλμάνοι, οι οποίοι ακολουθούν ένα μείγμα των σιϊτικών και συγκριτικών πεποιθήσεων και συνθέτουν περί του 25% του τουρκικού πληθυσμού, είναι ολοένα και πιο αποξενωμένοι».

Θα πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι τρεις Αλεβίτες Τούρκοι γονείς μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης άσκησαν ένσταση ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δηλώνοντας ότι τα παιδιά τους αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν σουνιτικές ισλαμικές τάξεις κατά παράβαση του πρώτου πρωτοκόλλου της Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Τον Φεβρουάριο 2015 το δικαστήριο πήρε μία τελική απόφαση, καθορίζοντας ότι η υποχρεωτική θρησκευτική εκπαίδευση στην Τουρκία παραβιάζει τα δικαιώματα των παιδιών. Το Ανώτατο Δικαστήριο της ίδιας της Τουρκίας αποφάνθηκε ομοίως τον Ιούνιο 2015, θεωρώντας τις πολιτικές του ΑΚΡ αντισυνταγματικές.

Η κυβέρνηση έχει αγνοήσει αυτές τις αποφάσεις. Ορισμένοι φοβούνται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση –η οποία υποσχέθηκε βοήθεια ύψους 3,2 δισεκατομμυρίων δολλαρίων στην Τουρκία για το θέμα των προσφύγων της Συρίας, σε αντάλλαγμα για το σταμάτημα της ροής των μεταναστών προς την Ευρώπη– ίσως στο μέλλον να κάνει τα στραβά μάτια σε αυτές τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία.

Μία Τουρκία η οποία, κατά την Ξ. Άκεμαν, μέλος του Αμερικανικού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR), παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα ισλαμικού εξτρεμισμού, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις της τουρκικής κυβέρνησης. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πάνω από 10.000 άτομα έχουν ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος, το οποίο και διευκολύνουν με επιθέσεις αντιπερισπασμού μέσα στην Τουρκία. Πολλά από τα άτομα αυτά είναι δυσαρεστημένοι νέοι από γειτονιές με περιορισμένες δυνατότητες, οι οποίοι έχουν υποστεί και απίθανη θρησκευτική πλύση εγκεφάλου μέσω των social media.

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνον τουρκικό. Ο σαλαφισμός, που ήταν στο περιθώριο για πάρα πολλά χρόνια, με αφετηρία τον πόλεμο στο Ιράκ και την Αραβική Άνοιξη βρήκε μία τεράστια ευκαιρία να προωθηθεί στο προσκήνιο, ως θρησκεία μίσους και εξοντώσεως του άλλου –όποιος κι αν είναι αυτός. Έτσι, στις ελεγχόμενες από το Ισλαμικό Κράτος περιοχές του Ιράκ η ύλη που διδάσκεται στην δήθεν πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι ο ακραίος σαλαφισμός, με επίκεντρο τον πόλεμο κατά των «απίστων» και την εξόντωσή τους. Αυτή η ιδεολογία του μίσους και της εξοντώσεως δεν υπόσχεται στους Σουνίτες που την ακολουθούν τίποτε περισσότερο από αίμα και πτώματα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, που είναι γεμάτο φανατισμό και απίθανη βαρβαρότητα, επισημαίνει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος στο βιβλίο του Η Οργή Του Ισλάμ:

«Η Τουρκία που τώρα έχουμε απέναντί μας δείχνει να είναι μία εντελώς διαφορετική υπόθεση. Με άλλους προσανατολισμούς, ριζοσπαστικές επιδιώξεις και μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Στόχος των νέων ηγητόρων της Άγκυρας φαίνεται να είναι μία νεο-οθωμανική προοπτική, με την ισλαμική σημαία να κυματίζει στην πλώρη της πολιτικοκοινωνικής κιβωτού. Και αυτός ο επερχόμενος βίαιος κυματισμός δεν αντιμετωπίζεται πλέον με την μικροσκοπική ασπίδα της ευρωπαϊκής προοπτικής. Διότι η Ευρώπη δεν είναι παρά υποσημείωση πλέον στις εθνικές επιδιώξεις της Άγκυρας. Πρώτιστος στόχος είναι η ηγεμονία στην περιοχή. Με όχημα έναν ξαναγεννημένο πανισλαμισμό.

»Τα χαϊδέματα με το Ιράν, οι συνεννοήσεις με την Χαμάς, η καταδίκη του Ισραήλ και η επιδίωξη να επανακτήσει η Κωνσταντινούπολη την αίγλη του Σουνιτικού Σουλτανάτου, δείχνουν μία Τουρκία με άλλες επιδιώξεις και διαφορετικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς. Η εξέλιξη αυτή εξηγεί και κάποια φαινόμενα που δεν ήσαν εύκολο να διερμηνευτούν: Το ότι η Τουρκία ενθαρρύνει την παράνομη μετανάστευση μουσουλμάνων της Ανατολής προς την Δύση, μέσω των ελληνικών εδαφών. Τον λόγο για τον οποίο έγιναν κινήσεις υποχωρήσεων προκειμένου κάποιο πλειοψηφικά τουρκικό κομμάτι να εξασφαλίσει την ένταξή του στην ΕΕ (η Βόρεια Κύπρος). Το ότι σχεδιάσθηκαν και εκτελέσθηκαν κινήσεις ρήξης με το Ισραήλ, ώστε η τουρκική ηγεσία να αποκτήσει πιστοποιητικά bona fides με τους μουσουλμάνους των αραβικών χωρών. Και τόσα άλλα».

Ναι, και τόσα άλλα, περί των οποίων αρκετοί στην χώρα μας είναι αυτοί που δεν χαμπαρίζουν και πολλά-πολλά…

Πηγή KourdistoPortokali


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Με σταθερό βηματισμό εισερχόμαστε πλέον στην περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα καθίσταται ανεπιστρεπτί το εξιλαστήριο θύμα μιας τεράστιας κρίσης την οποία ούτε προκάλεσε, ούτε επιθυμούσε, ούτε επίσης διέθετε και τα μέσα για να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της. Η κυβέρνηση παρακολουθεί άβουλη και ανήμπορη.

Οι πολιτικές συνέπιες της τραγικής αποτυχίας της Ευρώπης στο προσφυγικό της Συρίας κλονίζουν την καρδία της εξουσίας της Γηραιάς Ηπείρου: την κυβέρνηση του Βερολίνου, η οποία κατευθύνει μόνη και ανεξέλεγκτη από το 2009 τις τύχες της Ευρώπης.

Τώρα όμως φάνηκε ξεκάθαρα το όριό της. Και η καγκελάριος Μέρκελ ουδέποτε στο παρελθόν ήρθε τόσο κοντά με το φάσμα της άτακτης κατάρρευσης όσο τους τρεις τελευταίους μήνες.

Αποτέλεσμα; Στο Βερολίνο ψάχνουν κάπου να τα φορτώσουν. Ε, που αλλού; Στην Ελλάδα…

Ετσι άρχισαν και πάλι τα επιθετικά δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου κατά το πρότυπο των πιο σκληρών εποχών επιθέσεων, έτσι «διαρρέουν» τώρα μυστικές γερμανικές εκθέσεις σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα όχι απλώς από ανικανότητα, αλλά ίσως και επίτηδες(!) δεν ελέγχει τις προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη, έτσι η συζήτηση περί εξόδου της χώρας από το Σένγκεν έχει φουντώσει τόσο ώστε ακόμα και ο επικεφαλής της Κομισιόν Γιουνκέρ αναγκάστηκε να πάρει θέση εναντίον αυτού του ενδεχομένου – κάτι που, επί της ουσίας, σημαίνει, αν μη τι άλλο, ότι το αναγνωρίζει ως απολύτως υπαρκτό…

Το Βερολίνο συντονισμένα στάζει και πάλι χολή κατά της Ελλάδας που «φταίει» και πάλι, για όλα. Εν μέσω όλων αυτών, ο Σόιμπλε επαναφέρει και το Grexit και αναφέρεται σε υποτίμηση νομίσματος, ενώ η καταπληκτική Ευρώπη βάζει τη χρεοκοπημένη Ελλάδα με τα θαλάσσια σύνορα που δεν θα μπορούσε να τα φυλάξει αποτελεσματικά ούτε η ακτοφυλακή των ΗΠΑ, να πληρώσει και 25 εκατομμύρια ευρώ στην Τουρκία η οποία στέλνει καθημερινά όλους αυτούς τους ανθρώπους στο θάνατο δια πνιγμού και όσους γλυτώσουν στο άγνωστο…

Κι αυτό είναι δυστυχώς το πιο τραγικό απ’ όλα: ότι η χολή, στάζει πάνω στο αίμα: των προσφύγων, αλλά και της Ελλάδας…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Κανένα κράτος μέλος της ΕΕ δεν θα μπορούσε από μόνο του να αντιμετωπίσει μία 18πλάσια αύξηση του αριθμού των παράνομων αφίξεων στο έδαφός του, δηλωσε ο επικεφαλής της FRONTEX Φράνκο Λέτζερι κατά τη διάρκεια ακρόασής του στο βελγικό κοινοβούλιο για την προσφυγική κρίση.
Ο Λέτζερι ανέφερε ταυτόχρονα ότι δεν θα πρέπει να αγνοηθεί και το γεγονός ότι η Ελλάδα την άνοιξη του 2015 βρισκόταν παράλληλα και σε κατάσταση οικονομικής κρίσης, ήταν, δηλαδή, αντιμέτωπη την ίδια στιγμή με δύο κρίσεις.

Η προσφυγική κρίση απασχολεί εξάλλου εκτενώς και σήμερα τον βελγικό Τύπο.
«Η κρίση της ΕΕ είναι σοβαρή» αναφέρει στο πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα Le Soir, επιχειρώντας να αναλύσει το πώς οδηγήθηκε στο σημείο αυτό η Ευρώπη και θέτοντας το ερώτημα για το κατά πόσο τελικά ευθύνονται οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι για την κρίση που διέρχονται οι κοινωνίες τους και όχι οι προσφυγικές ροές, όπως τείνει να πιστεύει η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Αναφορικά με την Ελλάδα και την επικείμενη παράταση των συνοριακών ελέγχων εξαιτίας των ελληνικών ελλείψεων και σε συνδυασμό με την προσπάθεια θωράκισης των συνόρων της Ελλάδος με την ΠΓΔΜ η εφημερίδα επισημαίνει ότι μοιάζει πολύ με προσπάθεια απομόνωσης της χώρας με στόχο να παραμείνουν εκεί οι μετανάστες, παρόλο που αυτή η ερμηνεία αντικρούεται από όλους σχεδόν στην Επιτροπή, αρχής γενομένης από τον πρόεδρό της.

Κι ενώ είναι ραγδαίες οι εξελίξεις γύρω από το προσφυγικό, δύο σκάφη της γερμανικής αστυνομίας και σταδιακά ως 100 υπάλληλοι θα σταλούν από την 1η Μαρτίου στην Ελλάδα από την γερμανική κυβέρνηση, προκειμένου να υποστηριχθούν οι προσπάθειες φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών Τόμας Ντε Μεζιέρ, ζητώντας ταυτόχρονα μεγαλύτερη κινητοποίηση από την ελληνική πλευρά.

Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένη λόγω της γεωγραφικής της θέσης, και γι’ αυτό αξίζει την στήριξη της Ευρώπης, δήλωσε ο κ. Ντε Μεζιέρ μιλώντας σε εφημερίδες του Ομίλου RND και πρόσθεσε: «Επί της αρχής δεν ζητάμε πολλά, όταν ζητάμε να τηρούν όλοι οι συμμετέχοντες τις συμφωνίες και την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία. Με βάση αυτά θα πρέπει να κριθεί και η συνεισφορά από την Ελλάδα (...) Η Ευρώπη πρέπει να μπορεί να βασιστεί σε αυτή την ελληνική συνεισφορά. Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα θα μπορέσει τότε να βασιστεί στην Ευρώπη».

Ο κ. Ντε Μεζιέρ ζήτησε όμως περισσότερη στήριξη και από τα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, αναφερόμενος στην ανάγκη ενίσχυσης των προσπαθειών για την φύλαξη των εξωτερικών συνόρων, με την διάθεση, ειδικά, περισσότερου προσωπικού στην FRONTEX. «Η αλληλεγγύη δεν πρέπει να προσανατολίζεται στο μέτρο του πόσο αφορά τον καθένα μόνο του», τόνισε.

Απαισιόδοξος για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο εμφανίστηκε ο πρωθυπουργός της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς σε δήλωσή του το σερβικό πρακτορείο ειδήσεων «Τανγιούγκ».
Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, από το Λονδίνο όπου συμμετείχε στη διάσκεψη δωρητών για τη Συρία, προειδοποίησε ότι η κατάσταση στο προσφυγικό μπορεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Ο πρωθυπουργός της Σερβίας επέκρινε τη στάση κάποιων χωρών που δεν θέλουν να συμμετάσχουν στις ποσοστώσεις ανακατανομής των προσφύγων. «Η Σερβία είναι πρόθυμη να συμμετάσχει στο σύστημα των ποσοστώσεων για τους πρόσφυγες αλλά πολλές χώρες είναι αντίθετες και δεν πρόκειται να προχωρήσει αυτό το μέτρο. Εμείς δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε εκατό - διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες γιατί δεν το αντέχει η οικονομία μας. Δεν πρόκειται να δεχτούμε κάτι τέτοιο τη στιγμή που κάποιες χώρες νοιάζονται μόνο για τα εθνικά τους συμφέροντα. Και εμείς λοιπόν θα νοιαστούμε για τα δικά μας συμφέροντα» δήλωσε ο κ. Βούτσιτς στο πρακτορείο ειδήσεων «Τανγιούγκ».

Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς στο περιθώριο της συνόδου για τους πρόσφυγες συναντήθηκε με την καγκελάριο της Γερμανίας 'Αγγελα Μέρκελ, τον πρωθυπουργό της Ελλάδος Αλέξη Τσίπρα, τον Τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου και άλλους ευρωπαίους ηγέτες.

Το ζητούμενο είναι πως θα κινηθεί η ελληνική κυβέρνηση απέναντι στο συγκεκριμένο πρόβλημα που απειλεί την εσωτερική ασφάλεια της Ευρώπης αλλά και την Ελλάδας. Θα παραμεριστούν οι ιδεοληψίες ή θα συνεχιστεί η ατέρμονη πολιτική που θέλει να κρύβεται το πρόβλημα «κάτω από το χαλί», εκθέτοντας την Ελλάδα, η οποία δημιουργεί εχθρούς και όχι φίλους, στην κρισιμότερη ιστορική περίοδο της νεότερης ιστορίας της…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

«Ο ανθρωπιστικός διάδρομος μεταξύ της Τουρκίας και του Χαλεπιού, στη βόρεια Συρία, έχει κλείσει καθώς οι δυνάμεις του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ επιδιώκουν να επιβάλουν μια πολιορκία που θα οδηγήσει σε λιμοκτονία την πόλη αυτή», προειδοποίησε σήμερα ο Τούρκος πρωθυπουργός Ahmet Davutoglu.
Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά τη λήξη της διάσκεψης των δωρητών για τη Συρία στο Λονδίνο, ο Davutoglu υποστήριξε ότι οι δυνάμεις του συριακού καθεστώτος προσπαθούν να κάνουν στο Χαλέπι τα ίδια που έκαναν και στην πολιορκημένη πόλη Μαντάγια, όπου δεκάδες άνθρωποι πέθαναν από την πείνα.

"Αυτός ο ανθρωπιστικός διάδρομος βρίσκεται πλέον υπό την εισβολή αυτών των ξένων μαχητών και των δυνάμεων του καθεστώτος, με τη στήριξη των ρωσικών πολεμικών αεροσκαφών. Αυτό που θέλουν να κάνουν σήμερα στο Χαλέπι είναι ακριβώς αυτό που έκαναν πριν στη Μαντάγια, μια πολιορκία λιμοκτονίας", συνέχισε.

Ο Davutoglu δεσμεύτηκε επίσης ότι, όποιο και αν είναι το κόστος, η "πόρτα" της Τουρκίας θα παραμείνει ανοιχτή σε όλους τους Σύρους. Η Τουρκία φιλοξενεί ήδη περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες και δεκάδες χιλιάδες άλλοι βρίσκονται καθ' οδόν, υποστήριξε.

Βέβαια, ο «ανθρωπιστής» Νταβούτογλου ξεχνά αρκετά από σχετικά πεπραγμένα της Τουρκίας, η οποία παίρνει 3 δισ. ευρώ για τους πρόσφυγες, ενώ ταυτόχρονα πριν από ένα χρόνο είχε αποκλείσει το Κομπάνι και είχε καταδικάσει σε θάνατο τους κατοίκους του που δεχόταν επίθεση από τους τζιχαντιστές.
Ήταν τότε που η Τουρκία παρέταξε στρατό στα σύνορα με το Κομπάνι και δεν επέτρεπε όχι μόνο την μετακίνηση Κούρδων που ήθελαν να πολεμήσουν κατά των τζιχαντιστών, αλλά δεν αρνιόταν και την μεταφορά εφοδίων στους εγκλωβισμένους μαχητές.
Είναι όμως η ίδια η Τουρκία που ακόμη και σήμερα παρατάσσει τον στρατό της στην Κύπρο και αρνείται οποιαδήποτε λύση (στην κατεχόμενη μεγαλόνησο) εάν δεν είναι λύση που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντά της.
Τέλος, ο τούρκος πρωθυπουργός ξεχνάει πως με απόφαση της κυβέρνησής του πολιορκούνται κουρδικές πόλεις μέσα στην Τουρκία, σκοτώνονται άμαχοι κα γυναικόπαιδα, ενώ υπάρχουν εντολές για μη παροχή βοήθειας ακόμη και σε τραυματισμένους, τη στιγμή που σε αυτές τις πόλεις η δική του κυβέρνηση έχει κόψει τις προμήθειες σε τροφή, σε νερό και σε ηλεκτρικό ρεύμα…

Προφανώς, ο τούρκος πρωθυπουργός, ξεχνά την λειτουργία της δικής του κυβέρνησης και θρασύτατα κατηγορεί την κυβέρνηση του Άσαντ για γενοκτονία, ενώ γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως στις υπό πολιορκία πόλεις της Συρίας υπάρχουν μεγάλοι αριθμοί ένοπλων τζιχαντιστών, συμμοριών και μισθοφόρων, που επιτέθηκαν στο Συριακό κράτος με σκοπό να το διαλύσουν…
Και όμως, κανένας δημοσιογράφος δεν του υπενθύμισε τι αποφάσεις και διαταγές έχει δώσει η κυβέρνηση του για όσα συμβαίνουν μέσα στην Τουρκία, αλλά και για όσα συμβαίνουν στο Ιράκ και την Συρία…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και να αδερφέ μου, που μάθαμε να κουβεντιάζουμε, ήσυχα, ήσυχα κι απλά... 
ερμηνεία του Νίκου Ξυλούρη, αφήγηση Γιάννη Ρίτσου, στίχοι του ποιητή της Ρωμιοσύνης.

Έπρεπε να καταστούν ανυποχώρητοι οι αγρότες, να διαπεράσει σαν γοερό κλάμα η αγανάκτηση στους πάντες και τα πάντα, για να βρεθούμε δίπλα - δίπλα, χέρι με χέρι στον κοινό εχθρό, τον ΑΦΑΝΙΣΜΟ.

Αφανισμός του Έθνους.
Αφανισμός του Γένους
Αφανισμός κάθε ιερού και όσιου.
Αφανισμός της κοινωνίας.
Αφανισμός κάθε οικονομικής μονάδας, αυτοαπασχολούμενων, μικρών, μικρομεσαίων, μεγάλων υπηρετούντων εθνικά συμφέροντα, δημοσιονομικών, συνταξιούχων...
Αφανισμός τέλος ων ουκ έστιν.

Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα, συνεχίζει το στίχο ο ποιητής.

Αντιλαμβανόμαστε πως είμαστε κρίκοι της ίδιας αλυσίδας, αλληλοεξαρτώμενοι, αλληλοβοηθούμενοι, αλληλοβασταζόμενοι.
Το ξεχνάμε ενίοτε, μπαίνουν ανάμεσα και κάποια άλλα που δε θά 'πρεπε όπως ταξικά συμφέροντα, κομματικά συμφέροντα, τραβάμε στα άκρα, ξεχνάμε ποιός είναι δίπλα μας, είναι και αυτές οι επίπλαστες υλικοοικονομικές απολαβές, μας κάνουν να αισθανόμαστε πως είμαστε κάπου στη στρατόσφαιρα, έτοιμοι για άλλους κόσμους, το διάστημα, άλλους πλανήτες.
Πλανητάρχες κατα φαντασίαν.

Ασθενείς από μια νόσο έξω, μακράν της ιατρικής,ονομαζόμενη ευμάρεια. Τρομάρα μας...

Έρχεται η Φυσική με την αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων να μας ανατάξει.

Στα μπλόκα, με τις ατέλειωτες συζητήσεις, τις ανταλλαγές απόψεων, τον ενδεδειγμένο σεβασμό μιας και πρυτανεύει η λογική, ο λογισμός σαν ορθοπεδικός ανατάσσει τις πρότερες αντιλήψεις του ενός για τον άλλο, της κάποιας για κάποια άλλη.

Έτσι λέμε τα σύκα, σύκα και τη σκάφη, σκάφη.
Δικαιώματα δεν έχει μόνον η αφεντομουτσουνάρα μας.
Έχει και ο διπλανός.
Έχει και ο παραπέρα.
Και ο απέναντι...

Γιατί δεν περνάνε από το μυαλό μας τέτοιες σκέψεις, όταν με τις ψευδαισθήσεις μας στη στρατόσφαιρα βλέπουμε εαυτούς και αλλήλους αυτοκράτορες;
Απλά τα ύψη εκείνα είναι πλασματικά.

Εμείς δεν τραγουδάμε αδερφέ μου για να ξεχωρίσουμε απ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο...
...σκιαγραφούν το ποθητό, οι τελευταίοι στίχοι του ποιητή.

Αυτόν τον κόσμο βάλθηκαν να βγάλουν από μέσα μας αλλότρια συμφέροντα, πολυεθνικές, αθέμιτοι ανταγωνισμοί, ευρωπαϊκοί (τρόπος του λέγειν) θεσμοί, καταρρέοντες μύθοι.

Ευρωπαϊκός πολιτισμός δίπλα σε άψυχα παιδικά κορμάκια, θαλασσοπνιγμένα, η κατακερματισμένα από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς να μας λείπει.
Άνθρωπος σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης είναι αυτός που κοιτάζει ψηλά, όχι αυτός που φροντίζει με τον οποιοδήποτε τρόπο να αυγαταίνει ο μπεζαχτάς.
Άνθρωπος: (άνω + θρώσκω).

Καλή δύναμη αγωνιζόμενα αδέρφια.

Στέλιος Αρσενίου




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε εξέλιξη βρίσκεται μια «επαγγελματική» άσκηση διπλωματικής πίεσης από ρωσικής πλευράς, με στόχο οι συνομιλίες για την ειρήνευση στη Συρία να αποτυπώνουν την πραγματική κατάσταση στο έδαφος, δηλαδή την ισορροπία δυνάμεων, αφού σε διαφορετική περίπτωση, πολύ απλά, αυτός που επικρατεί στο στρατιωτικό πεδίο, δεν έχει απολύτως κανένα κίνητρο να προσέλθει να συζητήσει για ειρήνευση. Τα δεδομένα όμως του προβλήματος αφήνουν πολλά περιθώρια εικασιών για εν εξελίξει παρασκηνιακούς χειρισμούς, άμεσους και έμμεσους.

Του Ζαχαρία Μίχα

Η Ρωσία έχει φέρει σε δύσκολη θέση τη Δύση, εκθέτοντας με τον τρόπο αυτό την απροθυμία στρατιωτικής εμπλοκής στη Συρία, μια σύγκρουση στην οποία ενεπλάκησαν ενισχύοντας αρχικά – έστω και διστακτικά λόγω του ισλαμιστικού χαρακτήρα πολλών οργανώσεων – τις δυνάμεις της αποκαλούμενης ως συριακής αντιπολίτευσης.

Η απροθυμία εμπλοκής χερσαίων δυνάμεων υπό τον φόβο – ή απλά την επιθυμία – αποφυγής εμπλοκής στρατευμάτων δυτικών χωρών με τα ρωσικά, που θα σηματοδοτούσε μια… άτυπη μικρογραφία παγκοσμίου πολέμου, βγάζει νικητή μέχρι στιγμής αυτόν που δεν συμπεριέλαβε τέτοιους υπολογισμούς στο στρατηγικό του σχέδιο, δηλαδή τους Ρώσους.

Και από τη στιγμή που βρίσκονται πολύ κοντά στην κατάληψη μιας κομβικής πόλης της Συρίας όπως το Χαλέπι, θα ήταν παράλογο να αναμένεται πως θα έκαναν πίσω και δεν θα προχωρούσαν να αξιοποιήσουν το στρατιωτικό τους πλεονέκτημα, για να εμπλακούν σε διαπραγματεύσεις. Αν είναι να το κάνουν, αυτό θα γίνει μετά την κατάληψη και τον απόλυτο έλεγχο της πόλης και όποιων άλλων αντικειμενικών σκοπών έχουν θέσει σε τακτικό επίπεδο. Αλλιώς η στρατηγική τους δεν θα είχε απολύτως καμία λογική.

Τούτων λεχθέντων, η προσωρινή κατάρρευση των συνομιλιών (μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου) σύμφωνα με τον διπλωμάτη που τις χειρίζεται για λογαριασμό του ΟΗΕ, ώστε να μη συνδεθεί ο Οργανισμός με «ανοχή» της συνέχισης των ρωσικών επιχειρήσεων, δηλαδή την έμμεση νομιμοποίησή τους, ήταν αναμενόμενη και σχεδιασμένη από ρωσικής πλευράς, η οποία αποζητά στην παρούσα συγκυρία να κερδίσει χρόνο, ώστε να πετύχει τους στόχους της στο έδαφος.

Η εξέλιξη αυτή οδηγεί σε παροξυσμό την Άγκυρα που σκόπευε να υλοποιήσει το νεοθωμανικό όραμα της ηγεσίας της, θεωρώντας ότι ο έλεγχος περιοχών που κάποτε ελέγχονταν από την οθωμανική αυτοκρατορία, θα επιτυγχάνονταν μέσω της «ανάθεσης» σχετικού ρόλου από τη Δύση. Εξάλλου, όταν η κατάσταση άρχισε να εξελίσσεται δυσμενώς για την Τουρκία, ο Ερντογάν αίφνης θυμήθηκε την τουρκική ιδιότητα ως μέλους του ΝΑΤΟ.

Όπως έγραψε και ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Μπουράκ Μπεγκντίλ στην εφημερίδα «Χουριέτ», όταν αντίπαλος ήταν ένα πεπαλαιωμένο Su-24 Fencer, είχε παραβιάσει τουρκικό εναέριο χώρο και γι’ αυτό καταρρίφθηκε, ενώ όταν αντίπαλος ήταν ένα σύγχρονο Su-34 Fullback και μάλιστα με μερικά Su-30 να το υποστηρίζουν, ο εναέριος χώρος «βαφτίστηκε» ΝΑΤΟϊκός και το μαχητικό δεν καταρρίφθηκε.

Να προστεθεί ότι η κατάρριψη δεν θα ήταν τόσο απλό ζήτημα, ενώ πιθανή ατυχής για την Τουρκία εξέλιξη ενδεχόμενης εμπλοκής, θα προκαλούσε σημαντικά εσωτερικά προβλήματα στον Ερντογάν. Εικάζεται, ότι ο Τούρκος ηγέτης θα ήθελε να αντιγράψει το «μοντέλο» εξουσίας που ελέγχει τη Ρωσία (Πούτιν-Μέντβεντεφ), αλλά οι πραγματικές παράμετροι ισχύος και ειδικού βάρους στη διεθνή σκηνή, δεν του το επιτρέπουν.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα παράμετρος της εξέλιξης είναι η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες «καταδίκασαν» τη ρωσική στάση, αλλά με κάποια «χαλαρότητα», προκαλώντας σκέψεις αναφορικά με τις πραγματικές τους προθέσεις. Μετά την καταδίκη, οι υπουργοί Εξωτερικών των δυο χωρών συνομίλησαν και δεν άργησαν να συμφωνήσουν στο ότι θα πρέπει να εργαστούν για να επιτευχθεί κατάπαυση πυρός…

Σε απλά ελληνικά, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει έμμεση κατανόηση της Ουάσιγκτον, ότι η Μόσχα για να σταματήσει τις επιχειρήσεις θα πρέπει να πετύχει τους αντικειμενικούς της σκοπούς στο έδαφος. Ποιοι είναι αυτοί; Ποτέ δεν κρύφτηκαν και έχουν ένα χαρακτηριστικό: Είναι τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που επιδιώκει η Τουρκία. Δηλαδή, έλεγχος όλων των κρίσιμων περιοχών από στρατηγικής απόψεως εντός της συριακής επικράτειας (το μεγαλύτερο μέρος που ελέγχει το «Ισλαμικό Κράτος» είναι αχανείς ακατοίκητες περιοχές – έρημοι) και ο κουρδικός διάδρομος στο βόρειο τμήμα, κάτι σαν «μαξιλάρι» ανάμεσα στη Συρία και την Τουρκία.

Αυτό οδηγεί σε κάποια καταρχήν συμπεράσματα. Αφενός, από τη στιγμή που και οι Αμερικανοί φέρονται να διατηρούν πολύ καλές σχέσεις με τους Κούρδους (πριν λίγες ημέρες βρέθηκε στις «απαγορευμένες» περιοχές, λόγω Τουρκίας, αξιωματούχος τους) και δεν επιθυμούν να εμφανιστούν ακόμα μια φορά να μην τους υπερασπίζουν «αδειάζουν» (δεν είχαν προστατευθεί από τα χημικά του Σαντάμ Χουσεΐν μετά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου), θα μπορούσε να είναι ακόμα και βολικό να αφήσουν τους Ρώσους που δεν αντιμετωπίζουν πολιτικούς περιορισμούς του είδους που αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον, να κάνουν τη «βρόμικη» δουλειά.

Εν ολίγοις, εάν οι Αμερικανοί επιθυμούν εξίσου τη δημιουργία του Κουρδικού Διαδρόμου, ο οποίος εκτός από τη δυνητική του χρησιμότητα για την έξοδο πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τις δυτικές αγορές συνιστά και ένα φράγμα αποκλεισμού της τουρκική ανάμιξης στη Συρία, ενώ οι «τάσεις» επέκτασής του μέχρι τις ακτές της Μεσογείου είναι πλέον ευδιάκριτες.

Άρα, όταν λόγω ΝΑΤΟ, αλλά και επιπέδου συνεννόησης με την τουρκική ηγεσία, δεν μπορεί η Ουάσιγκτον να επικοινωνήσει ευθέως τις επιθυμίες της, το να αφεθεί η Ρωσία να προχωρήσει, διασφαλίζοντας ότι δεν θα προκύψει στην πορεία κάτι που δεν θα μπορέσουν οι ΗΠΑ να το προσπεράσουν χωρίς μεγάλες απώλειες στο επίπεδο της διεθνούς εικόνας και δεν θα υπάρχει άλλη επιλογή πέραν της στρατιωτικής εμπλοκής, έχει επίσης στρατηγική λογική.

Αυτό όμως συνιστά και ρωσική επιθυξμία, οπότε το κανάλι επικοινωνίας Κέρι-Λαβρόφ θα μπορούσε να παίζει ακριβώς αυτό τον ρόλο, το να κρατηθεί η σύγκρουση σε επίπεδα τέτοια που από τη μία θα αποτρέπει αποτελεσματικά την τουρκική στρατιωτική εμπλοκή (ισχυρές ρωσικές δυνάμεις με προηγμένα οπλικά συστήματα) και από την άλλη δεν θα φέρνει τη Ουάσιγκτον ενώπιον ανεπιθύμητων διλημμάτων. Η Ουάσιγκτον έχει λόγο ακόμα και να επιθυμεί την περιθωριοποίηση των αντικαθεστωτικών που κάποτε υποστήριζε, μεταξύ άλλων και λόγω του ότι έχουν αποδειχθεί αμελητέα ποσότητα στο στρατιωτικό επίπεδο.

Στο τέλος, είναι πιθανό να τους διαμηνυθεί αρμοδίως, ότι οι εναλλακτικές είναι μεταξύ της συνέχισης της σύγκρουσης όπου θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις ρωσικές δυνάμεις, με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα, ή να αποδεχθούν «όσα τους επιβάλλει η αδυναμία τους» (διαχρονικός Θουκυδίδης…), αφού οι ΗΠΑ δεν θα ήταν λογικό να διακινδυνεύσουν μια εκτός ελέγχου σύγκρουση με τη Ρωσία που θα μπορούσε «να βάλει φωτιά» σε ολόκληρο τον κόσμο, για ένα συνονθύλευμα ισλαμιστών της Αλ Κάιντα (βλ. Αλ Νούσρα και όχι μόνο) και διάφορων περισσότερο ή λιγότερο «μετριοπαθών», των οποίων η «μετριοπάθεια» αφορά όμως και το αξιόμαχο…

Όπως έγραψε χθες το «defence-point.gr», οι Ρώσοι έχουν δώσει σαφές στίγμα των προθέσεών τους για την επικείμενη παρουσία τους στη διάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου (Munich Security Conference) που θα διεξαχθεί 12-14 Φεβρουαρίου και δεν προκαλεί έκπληξη ότι οι Κέρι και Λαβρόφ φέρονται να ανανέωσαν το ραντεβού τους για περαιτέρω συζητήσεις στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας. Στο μεταξύ, ένα δεκαήμερο είναι αρκετό διάστημα για να αλλάξουν πολλά στο έδαφος, ιδίως όταν η συγκυρία είναι στρατιωτικά τόσο ευνοϊκή.

Στην εικόνα που θα μπορούσε να εξυπηρετεί τους Αμερικανούς και τους Ρώσους, θα πρέπει να προστεθούν οι αναφορές ότι δυνάμεις του ISIS, στρατιωτικών διοικητών συμπεριλαμβανομένων, μετακινούνται προς τη Λιβύη, όπου ήδη διαφαίνεται ότι θα αποτελέσει το επόμενο πεδίο αντιπαράθεσης, αν και η δέσμευση στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος εξακολουθεί να αποτελεί «αγκάθι» για τις χώρες της Δύσης, καθώς εμπεριέχει ρίσκα που θα μπορούσαν να επιβάλουν μεγάλο πολιτικό και όχι μόνο κόστος.

Στα θετικά των γενικότερων εξελίξεων θα μπορούσε κανείς να συμπεριλάβει την ολοένα και μεγαλύτερη συνειδητοποίηση, ότι εάν στόχος είναι η αποτροπή ανάδυσης σοβαρού προβλήματος ισλαμικού εξτρεμισμού στην Ευρώπη, που αρχίζει να έχει και μεγάλο οικονομικό αντίκτυπο, εναλλακτική του ελέγχου της σύγκρουσης στη Συρία δεν υπάρχει. Το μεταναστευτικό για να σταματήσει να αποτελεί εργαλείο στα χέρια της τουρκικής διπλωματίας, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι λόγοι που οδηγούν στη μαζική έξοδο πληθυσμών προς δυσμάς, όπου πέφτουν στα χέρια Τούρκων δουλεμπόρων…

Παράλληλα, όσο και να είναι εύλογος ο φόβος στην Ελλάδα ότι μπορεί ιδιοτελώς σκεπτόμενοι οι Ευρωπαίοι εταίροι να θελήσουν να τη μετατρέψουν σε «αποθήκη ψυχών», όπως χαρακτηριστικά λέγεται, η γεωγραφική θέση-κλειδί της χώρας, ιδίως τη στιγμή που η Τουρκία αποδεικνύει κάθε μέρα που περνά ότι υπό το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου δεν αποτελεί σύμμαχο με τον οποίον θα μπορείς να συνεννοηθείς, χωρίς να ζητά παγίως δυσανάλογα ανταλλάγματα, δεν υπάρχει η πολυτέλεια να αφήσουν τη χώρα να καταρρεύσει, τουλάχιστον στο επίπεδο της ασφάλειας.

Ασφαλώς, πάντα υφίσταται η απειλή της απόπειρας αντιστάθμισης των τουρκικών απωλειών στο μέτωπο της Συρίας, με κάποια εύκολη νίκη στο μέτωπο με την Ελλάδα και την Κύπρο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ολοένα και περισσότερο επιχειρούν εξαιρετικά ευαίσθητους διπλωματικούς χειρισμούς εξισορρόπησης συμφερόντων, όπου μόνο αν μια χώρα διεκδικεί και δεν διστάζει να αντιπαρατεθεί έχει ελπίδες να επιβιώσει σχετικά αλώβητη. Αυτό θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από την ελληνική κυβέρνηση και τη διπλωματία της χώρας, επιχειρώντας να ορθωθούν αποτρεπτικά εμπόδια.

Πλέον, στην περιοχή υπάρχουν αρκετοί και ισχυροί, τοπικά, περιφερειακά και παγκόσμια «δρώντες», που έχουν συμφέροντα και είναι ενεργοί στην προστασία τους, οπότε θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα ώστε όλες οι πόρτες να παραμένουν ανοιχτές.

* Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι διευθυντής μελετών του Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας
Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στην ιστοσελίδα της δεξαμενής σκέψης The German Marshall Fund of the United States δημοσιεύονται δυο άρθρα που απαντούν θετικά και αρνητικά αντίστοιχα στο ερώτημα αν η Τουρκία αποτελεί αξιόπιστο σύμμαχο για τις ΗΠΑ.

Απαντώντας θετικά ο Francis Ricciardone, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία, σημειώνει ότι η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, το οποίο αποτελεί μια συμμαχία στην οποία οι ΗΠΑ μπορούν να βασίζονται.

Στην επιχειρηματολογία του ο κ. Ricciardone, που ήταν επιτετραμμένος στην ‘Αγκυρα κατά την κρίση των Ιμίων και έπαιξε περίεργο ρόλο, επισημαίνει ότι στο παρελθόν έχουν υπάρξει διαφοροποιήσεις από την κεντρική γραμμή του ΝΑΤΟ, όπως η αποχώρηση, το 1966, της Γαλλίας από το στρατιωτικό κομμάτι της συμμαχίας. Η διαφοροποίηση αυτή, παρά το ότι είχε κάποιες συνέπειές, δεν προκάλεσε κρίση στο ΝΑΤΟ και απέδειξε ότι οι χώρες-μέλη του μπορούν να βασίζονται η μία στην άλλη, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας του Ερντογαν.

Απαντώντας αρνητικά, ο Michael Leigh, υπότροφος του German Marshall Fund of the United States, επισημαίνει τις προσπάθειες τις Τουρκίας να επανορθώσει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το Ισραήλ, όμως μόνο μετά την έναρξη των τρομοκρατικών επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους στην Τουρκία.

Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει κατανοήσει ότι δεν μπορεί να σταθεί στην περιοχή χωρίς την υποστήριξη της Δύσης, αν και η Τουρκία διαφοροποιήθηκε από την ΕΕ και τις ΗΠΑ αναφορικά με τις κυρώσεις στην Ρωσία για το θέμα της Ουκρανίας.

Ο συγγραφέας σημειώνει ότι η ηγεσία του ΑΚΡ έχει αρχίσει να τείνει προς ένα απολυταρχικό, ισλαμικό καθεστώς και επισημαίνει ότι αν η Τουρκία υποστηρίξει μια λύση του Κυπριακού, κάτι το οποίο βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα των ΗΠΑ, και καταφέρει να περιορίσει τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη, τότε θα πείσει ότι συνεχίζει να επιθυμεί να ανήκει στη Δύση.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εμμένει σε “λύση δύο κρατών” και οδηγεί σε αδιέξοδο

Βαρύ κλίμα στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό δημιουργούν οι δηλώσεις του Τούρκου «πρέσβη» στο ψευδοκράτος, Ντεργιά Κάνμπαϊ, ο οποίος επαναφέρει στο προσκήνιο σκληρές θέσεις της Άγκυρας.

Σε δηλώσεις του, σύμφωνα με τον τουρκοκυπριακό τύπο, ο Ντεργιά Κάνμπαϊ έκανε λόγο για «ύπαρξη δύο διαφορετικών κρατικών δομών» στην Κύπρο και πρόσθεσε: «Κάποιοι προσεγγίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία του 1960 ως κοινοτική ομοσπονδία (σ.σ. στα τουρκικά toplumsalfederasyon). Σήμερα, δημιουργείται μία γεωγραφική ομοσπονδία με δύο περιφέρειες, δύο λαούς και δύο κυριαρχίες».

Ο κ. Κάνμπαϊ, ο οποίος αναφέρεται σε «δύο κυριαρχίες», στη συνέχεια των τοποθετήσεών του εκφράζει αμφιβολίες για την πιθανή λύση του Κυπριακού: «Οι δύο κυρίαρχες περιοχές θα ενωθούν και θα δημιουργήσουν ενιαία κυριαρχία στο διεθνές πεδίο. Είμαι πολύ περίεργος να δω πώς θα το κατορθώσουν».

Σύμφωνα με τον Τούρκο διπλωμάτη, στο πλαίσιο της λύσης, το «ιδρυτικό κράτος» των Τουρκοκυπρίων θα ενώσει τις δυνάμεις του «με το κράτος των Ελληνοκυπρίων για να δημιουργήσει τη νέα ομοσπονδία». Ο ίδιος ζητεί από τους Τουρκοκύπριους να μην αγνοήσουν το γεγονός ότι «δίπλα στο δικό τους ιδρυτικό κράτος υπάρχει ένα ξεχωριστό κράτος και ένας ξεχωριστός λαός, των Ελληνοκυπρίων. Οι Τουρκοκύπριοι δεν έχουν το προνόμιο να βρίσκονται σε κατάσταση ανοιχτής σύγκρουσης με τους Ελληνοκυπρίους. Ακόμη, καλούνται να κατανοήσουν τη σημασία μιας συμβιβαστικής λύσης και της διαδικασίας του πάρε-δώσε», είπε.

Επίσης, ο κ. Κάνμπαϊ δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται τις προθέσεις του διεθνούς παράγοντα στο Κυπριακό. «Οι ξένες δυνάμεις έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Σε ό,τι αφορά στην προοπτική της λύσης, καμία δύναμη εκτός από την Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους δεν ενδιαφέρεται για την απομάκρυνση του ενδεχόμενου των διακρίσεων, των δολοφονιών και των καταπιέσεων από τον ορίζοντα της Κύπρου. Οι Mεγάλες Δυνάμεις ελέγχουν τους διεθνείς οργανισμούς. Το “ναι” ή το “όχι” των πέντε μεγάλων δυνάμεων επηρεάζει πολλές εξελίξεις», είπε.

‘Αμεση ήταν η αντίδραση της τουρκοκυπριακής αριστεράς στις δηλώσεις του Τούρκου διπλωμάτη. Το κόμμα Νέα Κύπρος, με ανακοίνωσή του, τονίζει ότι με τη νέα τοποθέτησή του ο κ. Κάνμπαϊ ζητεί από τους Τουρκοκύπριους να μην εγκρίνουν το νέο σχέδιο λύσης του Κυπριακού.

Εξάλλου, ο πρώην διαπραγματεύτης , Κουτρέτ Οζερσάϊ, ο οποίος πρόσφατα ίδρυσε πολιτικό κόμμα, φιλοδοξώντας να συσπειρώσει όλη την δεξιά εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά του Τουρκοκύπριου ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί για το θέμα των εγγυήσεων.

Ο Οζερσάϊ δήλωσε ότι η τουρκοκυπριακή ηγεσία διατηρεί «σιωπηλή στάση». Σύμφωνα με τον κ. Όζερσαϊ, σε συνδυασμό με την «παραπληροφόρηση» του ελληνοκυπριακού τύπου, αυτή η στάση μεγεθύνει την αγωνία της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Α, Βικέτος, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Λευκωσία, Κύπρος
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


By Fehim Taştekin

Turkish involvement in the Syrian war has been heavily dominated by Islamist fighters, but the conflict has also drawn in an unlikely quarter — Turkish nationalists. The far-right Nationalist Action Party (MHP) and its youth branch, the Idealist Hearths, have recently come into the spotlight with high-profile losses on the Syrian battlefield. The MHP is the main body of Turkey’s ultranationalist movement, also known as the Gray Wolves, whose hall of fame includes failed papal assassin Mehmet Ali Agca. The Alperen Hearths, the youth branch of the smaller Great Union Party, which represents the ultranationalist movement’s Islamist-leaning wing, are also visibly interested in the Syrian war.

The reason Turkish ultranationalists have gone to fight in Syria is the Turkmens, the ethnically Turkish minority that has increasingly found itself in Russia's crosshairs. After the Russian airstrikes began Sept. 30, military operations targeting Bayir Bucak, the Turkmen region in the Latakia countryside, intensified. Turkey’s ruling Justice and Development Party (AKP), meanwhile, stirred public sensitivities over the Turkmens, and the government propaganda most resonated in the ultranationalist quarter.

While Turkish Islamists were regulars on the jihadi scene from Afghanistan and Chechnya to Bosnia and Kosovo, the ultranationalists had only taken feeble interest only in Chechnya’s independence struggle. Hence, their role in Syria comes as an unprecedented cross-border venture.

The latest ultranationalist casualty in Syria to make the headlines was Ibrahim Kucuk, the deputy head of the MHP branch in Istanbul’s Fatih district. He was killed in a Russian raid on Mount Turkmen in Bayir Bucak, where he had fought for two months. A well-known leader in the Islamic community led the prayers at his funeral in Istanbul last week; among the senior MHP lawmakers attending were Oktay Vural, Celal Adan and Meral Aksener. An even more noteworthy mourner was Alparslan Celik — the Turkish fighter in Syria who shot dead the pilot who ejected from the Russian jet Turkey downed in November.

A number of Turkmen units have been created in Syria under Turkey’s guidance and named after Ottoman rulers such as Sultan Mehmet the Conqueror, Yavuz Sultan Selim, Sultan Murat and Abdulhamid Khan. Unsurprisingly, the accompanying rhetoric has turned into a propaganda about “defending Ottoman lands” or “homeland defense,” as if a struggle were underway against a foreign occupier. Both those slogans and the names of the Turkmen groups ring out as yet another reflection of President Recep Tayyip Erdogan’s neo-Ottoman aspirations. The news of Kucuk’s death, for instance, circulated on social media as his “martyrdom during the homeland defense at Mount Turkmen.” Similarly, Celik — “the man in the crosshairs of Russian intelligence,” according to the Turkish media — says, “The lands that are the relic of our ancestors are today under Russian bombardment. Almost all our villages there have been seized by the Russians.”

Celik, who has held senior posts in the Idealist Hearths, is a commander in the Second Coastal Division operating in the Latakia region. One of his fighters, fellow Idealist Hearths member Burak Misinci, was killed in July, and his funeral in Istanbul was also honored by high-level MHP figures.

In addition to younger members of the Idealist Hearths, MHP members in senior positions have turned up in Syria as well. The heads of two district MHP branches in Istanbul, for instance, have shared pictures on social media posing in war gear at Mount Turkmen.

After the war in Syria erupted, Islamists emerged as Turkey’s main intervention tool, to no one's surprise. In 2014, however, stories began to appear in the media suggesting an ultranationalist link. A March 2014 report about the funeral of an Idealist Hearth activist killed in Aleppo was quite confusing. Prominent figures attended the funeral and Syrian Turkmen representatives paid a condolence visit to the family. Another surprise came the following month when Adil Orli, commander of the Turkmen Martyrs Brigade, a group known to have collaborated with the Turkish National Intelligence Organization (MIT) in arming Syrian Turkmens, visited local MHP leaders in Istanbul.

The ultranationalist fighters figure mostly in the Second Coastal Division, in whose creation Turkey played a direct role. The group was formed in July 2015 as an umbrella organization for groups such as the Mount Turkmen Brigade, Muntasir Billah, the Sultan Mehmet the Conqueror Brigade, the Yavuz Sultan Selim Brigade, the 1071 Raiders and the Sultan Murad Brigade, whose representatives had gathered in Ankara to coordinate. The leadership of the umbrella group included Orli as a field commander.

The meeting, held amid allegations that Syrian Kurds were committing ethnic cleansing against Turkmens following their capture of Tell Abyad from the Islamic State, resulted in another important agreement. According to leaks to pro-government media outlets, the decision entailed the creation of a 5,000-strong Turkmen army with the support of the MIT and the Turkish military.

Soon, social media accounts linked to the Idealist Hearths and the Alperen Hearths began trumpeting that Damascus and Russian forces were committing a Turkmen “genocide,” urging the Turkish public to stand up against “the tyrants.” In November, the Alperen Hearths held a demonstration at the Russian Consulate in Istanbul to denounce Russian air raids on Mount Turkmen. The neighboring Dutch Consulate also got its share of the protesters’ eggs, thrown in error.

The “homeland defense” label for the battles on Mount Turkmen became more and more frequent on social media. In the same vein, the head of an association supporting the Turkmens, Mehmet Ali Ozturk, argued that the onslaught on Bayir Bucak was in fact “a move against Turkey via the Turkmens.” He added, “The services the AKP government launched in the Ottoman hinterland have raised questions of whether the Ottoman Empire is being revived, and this has caused anxiety among international powers. The Turkmens are a sensitive matter for Turkey. We are Turks, we are Turkmens, we are sensitive on this issue.”

The fears over the price tag of Turkish Islamists fighting in jihadist ranks are now amplified by the ultranationalists. In a country whose government has always been able to use the ultranationalists, a critical question pops up: What is the state going to do with ultranationalist mujahedeen with combat experience?

Kemal Can, a journalist and the author of books on the ultranationalist movement, believes that state inducement is a major reason behind the ultranationalist venture in Syria. In remarks to Al-Monitor, Can offered the following assessment: “One has to look at their links with the state rather than their ideological links. This quarter has been a useful resource for state operations. In the past, those people have been used in very professional operations. I think the grass roots and the organizational ranks are not very much engaged on the Turkmen issue. The ideological link is not as strong as in the involvement of the Islamists. I think that, directly or indirectly, the state link is the decisive one. Despite the loud controversy, the Syrian experience will not radicalize the ultranationalist base as expected, though it could have some other consequences. Certainly, the veteran operational cadres will be enriched from the state’s point of view. The ultranationalists are the most fertile pool for secret operations.”

Many opposition groups labeled the Free Syrian Army have in time shifted to a Salafi mindset. How the war will transform Turkey’s ultranationalists is an important question. The Turkmen groups in which they fight have developed close links with Salafi jihadi organizations such as al-Qaeda franchise Jabhat al-Nusra. This will inevitably leave a residue.

Al Monitor


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σαφή προειδοποίηση απεύθυνε ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, στρατηγός Igor Konashenkov, ότι η Τουρκία συγκεντρώνει στρατεύματα στην μεθόριο με την Συρία και προετοιμάζεται για χερσαία εισβολή στο συριακό έδαφος.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας ανέφερε ότι συγκεντρώνονται πληροφορίες από ρωσικά αεροπλάνα για μεγάλες κινήσεις του τουρκικού στρατού στη περιοχή των συνόρων με την Συρία, σε μια μεγάλη προετοιμασία για χερσαία εισβολή.

Ο Ρώσος στρατηγός τόνισε ότι η Ρωσία έχει ήδη παρουσιάσει στη διεθνή κοινότητα βίντεο που αποδεικνύουν ότι η Τουρκία βοηθά με οπλικά συστήματα τους ισλαμιστές αντάρτες και παράλληλα στέλνει δικούς της ενόπλους να πολεμήσουν κατά του συριακού καθεστώτος και κατά των Ρώσων τη περιοχής.

Το κεντρικό στρατηγείο στήριξης των ισλαμιστών σύμφωνα με τον Igor Konashenkov, είναι η περιοχή πέριξ της τουρκικής πόλης του Reyhanlı, από όπου κατευθύνονται όλες οι κινήσεις των ισλαμιστών μέσα στο συριακό έδαφος ενώ υπάρχει ευθεία γραμμή επικοινωνίας από τις δυο πλευρές των συνόρων.

Οι Ρώσοι έχουν συγκεντρώσει φωτογραφικό υλικό από τις τουρκικές προετοιμασίες που βρίσκονται όπως αναφέρεται στο τελικό στάδιο, ενώ ρωσικά αεροπλάνα έχουν καταγράψει τις κινήσεις του τουρκικού στρατού κοντά στα συριακά σύνορα. Μάλιστα όπως τονίζεται, η τουρκική πλευρά επιδιώκει να προκαλέσει κάποια προβοκάτσια που θα αιτιολογήσει την στρατιωτική εισβολή στο συριακό έδαφος.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η Άγκυρα άρχισε να παίζει με την φωτιά, καθώς οι Ρώσοι δείχνουν πως είναι αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουν άμεσα κάθε απόπειρα τουρκικής εισβολής στην Συρία με όλες τις συνέπειες από μια τέτοια εξέλιξη.

Τα γεγονότα τρέχουν και σίγουρα θα έχουμε πολλά να πούμε στο πολύ εγγύς μέλλον.

Πηγή ΝiksoΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ελληνική οικονομία παραμένει σταθερά μεταξύ των χειρότερων παγκοσμίων οικονομίων και το 2016 σύμφωνα με κατάταξη του Bloomberg.

Συγκεκριμένα η Ελλάδα βρίσκεται στην 4η Θέση μεταξύ των 63 κρατών που εξετάστηκαν από το Bloomberg.

Τα κριτήρια τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για να αξιολογηθούν οι οικονομίες των 63 χωρών είναι τα επίπεδα ανεργίας αλλά και αυτό του πληθωρισμού.

Στην κορυφή της κατάταξης παραμένει η Βενεζουέλα με τον δείκτη «μιζέριας» να φτάνει το 159,7 το 2016, τέσσερις φορές περισσότερο από την Αργεντινή που βρίσκεται στη 2η θέση.

Η Ελλάδα που κατέχει την 4η θέση στην κατάταξη έχει δείκτη «μιζέριας» 27,0 για το 2016.

Οι οικονομολόγοι ψάχνουν για σημάδια βελτίωσης στη Ρωσία, τη Ρουμανία, και την Ιρλανδία - οι οποίες θα βρίσκονται σε ευνοϊκότερες θέσεις φέτος, σύμφωνα με την έρευνα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και αν ο Πούτιν θέλει πολύ 
να "υποστεί" τις συνέπειες κ. Ερντογάν;
Μία τουρκική "ματιά" στους παλικαρισμούς του "σουλτάνου"

Του Burak Bekdil

Το Su-24 είναι ένα αεροσκάφος κρούσης της σοβιετικής εποχής. Το Su-34, το αεροσκάφος διάδοχός του, είναι υπερσύγχρονο με ικανότητα αεροπορικής μάχης. Την 29η Ιανουαρίου υπήρξε μια σοβαρή διαφοροποίηση. Η Τουρκία μπορούσε να καταρρίψει ένα Su-24, όπως έπραξε τον περασμένο Νοέμβριο. Δεν μπορεί όμως να καταρρίψει ένα Su-34 (γράφει ο αρθρογράφος στην εφημερίδα Χουριέτ). Και υπογραμμίζει:

Όταν καταρρίφθηκε το ρωσικό Su-24 ο Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου είχε δηλώσει ότι κατερρίφθη διότι παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο.

Όταν όμως, στις 29 Ιανουαρίου, το ρωσικό Su-34, παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο ο Νταβούτογλου έσπευσε να δηλώσει πως το ρωσικό αεροσκάφος παραβίασε Νατοϊκό εναέριο χώρο.

Πως διαφοροποιείται ο εναέριος χώρος του ΝΑΤΟ από τον τουρκικό όταν ο τουρκικός εναέριος χώρος είναι και εναέριος χώρος του ΝΑΤΟ; Τι ακριβώς λέει η Άγκυρα στη Μόσχα, ότι όταν παραβιάζει με Su-24, παραβιάζει τον τουρκικό εναέριο χώρο και όταν προβαίνει σε παραβίαση με Su-34 παραβιάζει τον Νατοϊκό, ώστε να μην υπάρξει μια νέα κατάρριψη;

Αν όμως οι Ρώσοι είχαν στείλει τον Νοέμβριο ένα Su-34 αντί ένα Su-24 η ρωστουρκική κρίση θα είχε αποφευχθεί. Τι κρίμα.

Ο κ. Νταβούτογλου δήλωσε πως έδωσε εντολή στο υπουργείο Εξωτερικών να ενημερώσει για το περιστατικό της 28ης Ιανουαρίου τον γ.γ. του ΝΑΤΟ. Έτσι εξάγεται το συμπέρασμα ότι το Su-34 διαθέτει ένα ακόμα προηγμένο χαρακτηριστικό. Οι παραβιάσεις που εκτελεί δεν αφορούν τη χώρα που τις υφίσταται αλλά το ΝΑΤΟ.

Ίσως λοιπόν, καθώς η ρωσική αεροπορική τεχνολογία προχωρά, μια μελλοντική παραβίαση από ένα πιθανό Su-44 ίσως αποτελέσει αιτία η τουρκική κυβέρνηση να διαμαρτυρηθεί στην UNESCO.

Αν ο κ. Νταβούτογλου επανέλαβε πως κάθε αεροσκάφος που θα παραβιάζει τον τουρκικό εναέριο χώρο θα καταρρίπτεται, γιατί δεν διέταξε την κατάρριψη του Su-34; Αν από την άλλη η κατάρριψη ενός ρωσικού αεροσκάφους δεν είναι καλή ιδέα τότε γιατί καταρρίφθηκε το Su-24 τον Νοέμβριο;

Φαίνεται πάντως πως η Τουρκία μαθαίνει, τουλάχιστον, από τα λάθη της. Ένας φιλοκυβερνητικός αρθογράφος έγραψε χαρακτηριστικά: «Υπήρξε ποτέ μια χώρα που να θυσίασε ένα αεροπλάνο (Ρωσία) για να κερδίσει μια ολόκληρη χώρα (Συρία);». Είναι καλό σημάδι που ο Νταβούτογλου και οι οπαδοί του προοδεύουν στα στοιχειώδη μαθήματα Σκάκι.

Η παραβίαση του τουρκικού εναέριου χώρου από το Su-34 απέδειξε το πόσο εύθραυστη είναι η τουρκική πολιτική. Στέλνοντας ένα αεροσκάφος τους να παραβιάσει τον τουρκικό εναέριο χώρο, οι Ρώσοι θέλουν να δοκιμάσουν αυτό που ήδη ξέρουν ότι δεν πρόκειται να συμβεί. Ότι ένα Su-34 θα επιβιώσει, ακόμα και παραβιάζοντας τον τουρκικό εναέριο χώρο.

Υπάρχουν δύο ακόμα συμπεράσματα. Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν είχε δηλώσει πως ήθελε να συναντήσει τον Ρώσο ομόλογό του Πούτιν προσωπικά, μετά την κατάρριψη του Su-24, αλλά η Μόσχα δεν απάντησε. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι ο Πούτιν δεν θέλει να μιλήσει με τον Ερντογάν είτε πρόκειται για επεισόδιο με Su-24 ή με Su-34.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η Τουρκία που διακαώς επιθυμούσε τη δημιουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στην Συρία, επιτέλους την έχει, αλλά είναι de facto ρωσική.

Αδυνατώντας να επικοινωνήσει με τον Πούτιν, ο Ερντογάν προειδοποίησε τη Ρωσία ότι θα έχει συνέπειες αν οι παραβιάσεις του τουρκικού εναέριου χώρου συνεχιστούν.

Η δήλωση αυτή μπορεί να προκαλέσει νέες ρωσικές παραβιάσεις.
Κρίνοντας από το πώς ο πόλεμος στην Συρία εξελίσσεται μετά τις 24 Νοεμβρίου και την κατάρριψη του ρωσικού Su-24, ίσως οι Ρώσοι, ευχαρίστως να επιθυμούν να υποστούν τις συνέπειες.

Hurriyet
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από την ταπεινωτική συνθηκολόγηση στον ξεσηκωμό

Η πραγματικότητα εκδικείται. Επτά μόνο μήνες μετά την ταπεινωτική συνθηκολόγηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ. απέναντι στον “φασισμό” της εποχής μας, εκπροσωπούμενο στην Ευρώπη από το Κουαρτέτο των Δανειστών (1), η ελληνική κοινωνία υποχρεώνεται να ξαναμπεί στον δρόμο της εξέγερσης, που εγκατέλειψε το 2012, για να ακολουθήσει τον ψεύτικο, όπως αποδείχθηκε, ήλιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το κάνει γιατί νοιώθει, βαθιά μέσα της, ότι είναι μόνο έτσι που μπορεί να επιβιώσει.

‘Εκανα το “λάθος” τις προάλλες, να κυττάξω μια στιγμή στα μάτια τη γυναίκα που καθόταν στην είσοδο του μετρό, στον Ευαγγελισμό. Κι εκείνη, διακρίνοντας μια δίοδο μέσα στην απελπισία της, γύρισε και μούπε:

“Είναι έξη μέρες που με έβγαλαν από το σπίτι μου. Πως θα ζήσω;”. Ακόμα πιο φοβερό από αυτό που μούπε, ήταν όμως ο τρόμος στο βλέμμα της.

Αναγκάστηκα να διηγηθώ αυτή τη σκηνή σε μια παρέα που τα κουτσοπίναμε, όταν με έπρηξαν με τους “κινδύνους της ρήξης”. “’Εχετε δίκηο”, τους είπα, “για τους κινδύνους της σύγκρουσης με τους δανειστές, αλλά με συγχωρείτε, εδώ μιλάει η τσέπη. Αυτή τη συζήτηση μπορούμε να την κάνουμε μόνο και μόνο γιατί έχουμε κάτι ακόμα. ‘Ολα όσα λέτε δεν έχουν κανένα νόημα γι’ αυτή τη γυναίκα”. Περίμενα να με κατσαδιάσουν, αλλά αυτοί έσκυψαν το κεφάλι ντροπιασμένοι και δεν είπαν τίποτα.

Αυτή είναι η σημερινή θνήσκουσα Ελλάδα, η χώρα των ηλικιωμένων που τσαλαπατιούνται για λίγα φρούτα και λαχανικά αν βρεθεί κανα Χριστιανός να τα μοιράσει τζάμπα, που μαζεύουν τα υπολείμματα των λαϊκών, που εξαφανίζουν σε μερικά λεπτά το φαί που αφήνω πλάι στον κάδο των σκουπιδιών κοντά στο σπίτι μου (δεν μένω σε φτωχή γειτονιά), που σε παρακαλάνε να τους αγοράσεις κάτι να φάνε, της φίλης μου που της είπαν σε μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο να πάει να αγοράσει τον γύψο για το πόδι του παιδιού της που εγχειριζόταν. Τα υπόλοιπα που ακούμε, από τους πολιτικούς και τις τηλεοράσεις, είναι απλώς κουραφέξαλα.

Η Ελλάδα υποδουλώνεται και καταστρέφεται ταχύτατα ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες των “σωτήρων” της δανειστών, ΕΕ και ΔΝΤ, Βερολίνου και Ουάσιγκτων.

Η ελληνική γενοκτονία

Θυμίζουμε τα νούμερα, μπας και βρεθεί πάλι κανένας να μας ψέξει για υπερβολές. Η Ελλάδα, ακολουθώντας το “πρόγραμμα διάσωσης” που ξεκίνησε το 2010, έχασε σχεδόν το 30% της οικονομίας της, μια καταστροφή μεγαλύτερη από αυτή που συνέβη στη Γερμανία πριν την άνοδο του Χίτλερ και εξαιτίας της οποίας ανέβηκε ο Χίτλερ, μεγαλύτερη από αυτή που συνέβη το 1929 στις ΗΠΑ με το μεγάλο Κραχ, μεγαλύτερη από τις απώλειες της Γαλλίας ή της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πλησιάζουμε οσονούπω μια δεκαετία διαρκούς ύφεσης, κάτι που συνιστά απόλυτο παγκόσμιο ρεκόρ για τα τελευταία τριακόσια χρόνια που τηρούνται στοιχεία.

Την ίδια ώρα πάνω από το ένα τέταρτο του πληθυσμού είναι στην ανεργία, περιλαμβανομένων των δύο τρίτων των νέων, παρόλο που σήμερα δύσκολα ένας νέος βρίσκει καλύτερη αμοιβή από 200 ευρώ στο “γυράδικο” της γειτονιάς του. Οι επενδύσεις έχουν πέσει στο 45%, εκεί είναι και τα “κόκκινα δάνεια” των δήθεν ζωντανών τραπεζών. Το χρέος τραβάει την ανηφόρα. Κι όλη η χώρα μοιάζει βυθισμένη στον πιο απόλυτο φόβο και ανασφάλεια (δεν συζητάμε εδώ τις άλλες μεγάλες απειλές που πλησιάζουν, από το προσφυγικό και από την προσπάθεια να καταλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, μια καταστροφή που, αν συμβεί, θα αποδειχθεί μεγαλύτερη από αυτή του 1922).

Αποδεχόμαστε, δίκην Ιφιγένειας, την καταστροφή της χώρας μας για να μπορέσει, διαλύοντας την Ελλάδα και εξοντώνοντας τον ελληνικό λαό, να κερδίσει μερικά χρόνια επίπλαστης σταθερότητας το χρηματοπιστωτικό και πολιτικό σύστημα της Ευρώπης.

Πολιτικοί στην υπηρεσία των ξένων

Τι μας λένε τώρα ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης, η Φώφη, ο Λεβέντης, ο Θεοδωράκης, με διάφορες ασήμαντες παραλλαγές μεταξύ τους; ‘Οτι πρέπει να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο. Τι μας λέει αυτή η απερίγραπτη “αριστερά”; ‘Οτι πρέπει να προτιμήσουμε “αριστερό”, “ευαίσθητο” δήμιο. (Η μεταστροφή του Τσίπρα, σε εφαρμοστή μιας πολιτικής που θάκανε να κοκκινήσουν ακόμα και ακραίοι νεοφιλελεύθεροι, δεν έχει πολλά ανάλογα παγκοσμίως. ‘Ισως ένα ήταν η προσχώρηση, πριν 30 χρόνια, του ηγέτη του “σοβιετικού κομμουνισμού” στον φιλοδυτικό φιλελευθερισμό. Βεβαίως κανείς δεν χρειάζεται Κομμουνιστικό Κόμμα ή Σοβιετική ‘Ενωση για να πάει στον καπιταλισμό και γι’ αυτό ο άνθρωπος εξαφανίστηκε μαζί με το κόμμα του. Το ίδιο θα συμβεί και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν χρειάζεται την “ριζοσπαστική αριστερά” για να εφαρμόσει πολιτική “ριζοσπαστικής, υπερνεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς”!)

Αυτά που λένε οι πολιτικοί όλων των αποχρώσεων στους ‘Ελληνες μοιάζουν σα να κάθεσαι στο ‘Αουσβιτς, να βλέπεις τελευταία φορά τους δικούς σου να τους παίρνουν έναν έναν για τους φούρνους και νάρχεται ο “ομαδάρχης” του στρατοπέδου να σου λέει “εντάξει, σωθήκατε μέχρι τώρα, συνεχίστε να πειθαρχείτε στο πρόγραμμα”.

Πριν από μέρες τράκαρα ένα κυβερνητικό στέλεχος κάπου και με ρώτησε “πως τα βλέπεις τα πράγματα Δημήτρη;” Καλά του λέω, εσύ πας γυρεύοντας, τι θέλεις και με ρωτάς; Τι περιμένεις να σου πω; Δεν ξέρεις ότι είμαι Κασσάνδρα και επίσης ότι η Κασσάνδρα βγήκε σωστή. ‘Ε τα ίδια θα σου πω. ‘Οτι έγινε στην Τροία θα γίνει κι εδώ έτσι που πάτε.

Με κύτταξε αμήχανος και ψέλλισε κάτι για την ανάπτυξη που θάρθει. Κρατήθηκα και τούπα, όσο πιο συγκρατημένα μπορούσα: “Μα αφού το ίδιο το πρόγραμμα που εφαρμόζετε προβλέπει ύφεση, πως εσύ ελπίζεις σε ανάπτυξη;”

Η “Βάρκιζα” του ΣΥΡΙΖΑ

Δεν είναι όλοι τους έτσι βέβαια. Ο Πρωθυπουργός, ακούω, είναι πολύ πιεσμένος, ότι και να λέει on camera. “Τον είδα πριν από ένα χρόνο και τον είδα και πρόσφατα”, μας διηγείται ένας συνομιλητής του, αρκετά σοκαρισμένος. “Είδα έναν διαφορετικό άνθρωπο. Μου θύμισε τις περιγραφές που διάβασα για το πως ήταν, χρόνια μετά, οι βετεράνοι που γύρισαν από το Βιετνάμ!”

Ο κ. Τσίπρας μπέρδεψε τον Λένιν με τον Μακιαβέλι (ακριβέστερα την ελληνική κουτοπονηριά, για μην αδικούμε και τον Ιταλό φιλόσοφο), την Ιστορία με την πολιτική (στη χειρότερη μάλιστα, πιο “πολιτικάντικη” εκδοχή της), την πολιτική με την επικοινωνία. ‘Οπως ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του έτσι κι εκείνος λέει ότι ελπίζει σε μια ελάφρυνση του χρέους μετά την πρώτη αξιολόγηση (η προηγούμενη ελπίδα τοποθετούνταν χρονικά στον περασμένο Νοέμβρη, αλλά ποιός θυμάται πια ημερομηνίες, υποσχέσεις και νούμερα;).

Λένε οι απερίγραπτοι ότι δεξιοί και ακροδεξιοί οργανώνουν τα μπλόκα, όπως πριν τρία χρόνια λέγανε για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι οργανώνει τα γιαουρτώματα των πολιτικών. Μα έχουν χάσει κάθε ίχνος σοβαρότητας; Αν όντως τους παίρναμε στα σοβαρά μια στιγμή, αυτό θα σήμαινε ότι η ελληνική “αριστερά” κατάφερε να στείλει στην ακροδεξιά το λαϊκό κίνημα. Αυτό ασφαλώς θα ήταν πολύ σπουδαίο, πρωτοφανές κατόρθωμα. ‘Η μήπως κι ο Γλέζος, που πήγε και ζήτησε συγγνώμη από τους αγρότες γιατί εμπιστεύτηκε τον Τσίπρα, ο καταδικασμένος τρεις φορές σε θάνατο, είναι κι αυτός ακροδεξιός;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλησε να γίνει το υποκείμενο της Ιστορίας. Απεδείχθη λαθρεπιβάτης στο τραίνο της. Ζαλίστηκε από τον ίλιγγο της απότομης και ξαφνικής ανόδου του, “τρελλάθηκε” από την προοπτική μιας εξουσίας που ούτε να ονειρευτεί δεν μπορούσε. Δεν αναγνώρισε και δεν σεβάστηκε την ίδια τη δύναμη που τον πήρε και τον έφερε στην εξουσία, και που δεν ήταν άλλη από τη γιγαντιαία ενέργεια που εκλύθηκε από την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας από τα Μνημόνια, από την ανάγκη επιβίωσης και αξιοπρέπειας ενός λαού, ενός έθνους πληγωμένου από τις διαδοχικές προδοσίες “αριστερών” και “δεξιών” ηγετών που εμπιστεύτηκε. Αρνήθηκε να κάνει τη δουλειά που η Ιστορία τον εμπιστεύτηκε, να προετοιμάσει δηλαδή την Ελλάδα για την απαραίτητη για την επιβίωσή της ρήξη με τους Δανειστές. (Αν άλλωστε υπήρχε/υπάρχει κάποια ελπίδα αξιοπρεπούς συμβιβασμού, είναι πάντα όταν ο άλλος ξέρει ότ είσαι αποφασισμένος για όλα. Προτίμησε να πουλήσει, όπως ο Φάουστ, την ψυχή του στον Διάβολο, στη δική μας περίπτωση τον άξονα ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ, με την ελπίδα ότι θα τον βοηθήσει να παραμείνει στην εξουσία. Κατάντησε τώρα να λένε τον αρχηγό του “¨ηλίθιο” στα διεθνή φόρουμ κι αυτός να μην απαντάει.

Μπορεί να σωθεί στο σημείο πούφτασαν τα πράγματα; Αυτό θα απαιτούσε να ξαναβρεί τη χαμένη του ψυχή, να ξαναγίνει το εργαλείο εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης και αναγέννησης που μας είπε ότι θέλει να γίνει, να οργανώσει τη ρήξη με τους Δανειστές. Θεωρητικά υπάρχει μια τέτοια δυνατότητα, στην πράξη όμως δεν φαίνεται να έχει την ψυχή, το μυαλό, τους ανθρώπους που θα χρειάζονταν. ‘Εχει “σπάσει” καιρό τώρα μέσα του. ‘Οσο για τις πολιτικές του ικανότητες τι να πει κανείς.;Η αξιοθρήνητη παρουσία των εκπροσώπων του στις συζητήσεις για το αγροτικό μόνο λύπηση προκαλεί σε οποιονδήποτε νοήμονα άνθρωπο. Γι’ αυτό και οι ηγέτες του προβληματίζονται τώρα να πάνε σε εκλογές, ίσως μάλιστα να αλλάξουν και το εκλογικό σύστημα, μια αλλαγή που, στις σημερινές συνθήκες, μόνο αποτέλεσμα θα ήταν να κάνει ακόμα λιγότερο κυβερνήσιμη τη χώρα και να δυσκολέψει πάρα πολύ την δυνατότητα να συγκροτηθεί στο μέλλον αντιμνημονιακή πλειοψηφία.

Ο δρόμος της εξέγερσης

Δεν είναι παράξενο που αγρότες βρέθηκαν τώρα στην πρωτοπορία των κινητοποιήσεων. Αγρότες δεν έκαναν τις δύο μεγάλες επαναστάσεις των Ελλήνων στη νεώτερη εποχή, το 1821 και το 1940-44; Ούτε είναι περίεργο ότι τα ελεύθερα επαγγέλματα επίσης βγαίνουν στο δρόμο. Τα δύο αυτά στρώματα ξέρουν ότι τους πάνε για εκτέλεση και έχουν ακόμα διατηρήσει μια μίνιμουμ οικονομική δύναμη, που τους επιτρέπει να βρουν το κουράγιο για αντίσταση που έχασαν τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα του πληθυσμού.

Για να πετύχει όμως ο αγώνας τους πρέπει να πάρει δημοκρατική οργανωτική μορφή, να συνδυαστεί με όλα τα άλλα στρώματα που κινητοποιούνται και να καταλήξει σε ένα πλατύ λαϊκό κίνημα που θα απαιτήσει την άμεση διακοπή του προγράμματος καταστροφής της χώρας, την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, την άμεση διακοπή εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, τη χρησιμοποίηση από την Ελλάδα όλων των νομικών, θεσμικών, πολιτικών και γεωπολιτικών εργαλείων που διαθέτει και δεν χρησιμοποιεί.

Γιατί κανένα αίτημα, όσο λογικό κι αν είναι, οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας ή τάξης, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί στην Ελλάδα όσο παραμένει στο καθεστώς που της έχει επιβληθεί, “υποδούλωσης δια της καταστροφής, καταστροφής δια της υποδούλωσης”, το όλον συνοδευόμενο με τη λεηλασία.

Είναι πολιτικός παραλογισμός αυτό που προτείνουν διάφοροι φίλοι, να προτάξει το αντιμνημονιακό κίνημα, την έξοδο από το ευρώ, αν όχι την ΕΕ. Αντίθετα, η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει και να ασκήσει το σύνολο των δικαιωμάτων που απορρέουν από τη συμμετοχή της στην ευρωζώνη και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και να μπλοκάρει τη λειτουργία τους όπου έχει τη δυνατότητα (δικαίωμα βέτο). Η χώρα όμως πρέπει να είναι ταυτόχρονα έτοιμη να κάνει αυτό που ίσως χρειαστεί, αν οι εταίροι-καταστροφείς της επιμείνουν μέχρι τέλος και την πνίξουν χρηματοδοτικά, δηλαδή να είναι έτοιμη για την εισαγωγή εθνικού μέσου πληρωμών. Εννοείται ότι αν χρειαστεί να πάει στη δραχμή, θα πάρει και το χρέος μαζί της. Να δούμε τότε μπας και θελήσουν διαπραγμάτευση ουσιαστική οι ξένες τράπεζες και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

‘Οπως και γενικότερα, η Ελλάδα οφείλει να είναι έτοιμη για πόλεμο. Βρισκόμαστε σε πόλεμο από το 2010, οικονομικό και ελπίζουμε να παραμείνει μόνο τέτοιος, αν και δεν είναι βέβαιο. Για να σωθεί η χώρα πρέπει να απαντήσει με πόλεμο στον πόλεμο. Το βιοτικό επίπεδο ασφαλώς θα πέσει, ούτως ή άλλως, ότι και να γίνει, θα πέσει πιο κάτω, αλλά τουλάχιστο μπορεί έτσι να υπάρξει μια ελπίδα.

Το έχουμε πλειστάκις και εδώ και χρόνια γράψει. Μια “στρατηγική ρήξης” απαραίτητη για την επιβίωση της χώρας, προϋποθέτει ένα ρωμαλέο λαϊκό κίνημα, την οργάνωση συνεταιριστικών μορφών κοινωνικής οργάνωσης στη σφαίρα της διανομής και της παραγωγής, ένα πολύ ικανό επιστημονικό και διεθνές επικοινωνιακό επιτελείο, την προσπάθεια δημιουργίας μεγάλου ευρωπαϊκού κινήματος, που να αντιλαμβάνεται το “ελληνικό” ως δικό του πρόβλημα, όχι απλά ως πρόβλημα “συμπαράστασης”, την αναζήτηση γεωπολιτικών συμμαχιών σε όλα τα σημεία του ορίζοντα.

Αλλά δεν μπορούν οι δυσκολίες και οι κίνδυνοι της ρήξης να χρησιμοποιούνται αιωνίως ως επιχείρημα για να μη γίνει ποτέ. Η εναλλακτική στη ρήξη είναι η αποδοχή της παθητικής “αυτοκτονίας” της χώρας ή της διολίσθησης σε εσωτερικούς ή εξωτερικούς πολέμους. Είναι η ηθική αυτοκτονία του ελληνισμού.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
πρώην Γραμματέας του Κινήματος Ανεξαρτήτων Πολιτών “Σπίθα”
πρώην μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

(1) Χρησιμοποιούμε τον όρο για να υποδηλώσουμε τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του σχεδίου που εφαρμόζεται τώρα στην Ευρώπη, όχι φυσικά γιατί ο Σόμπλε και ο Ντράγκι έχουν την παραμικρή σχέση με τα κοινωνικά κινήματα της άκρας δεξιάς στον μεσοπόλεμο.
Πηγή Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επεισόδια με κουκουλοφόρους είναι σε εξέλιξη στο Σύνταγμα. Περίπου 1500 αντιεξουσιαστές έριξαν βροχή από μολότοφ εναντίον των αστυνομικών που απάντησαν με τη ρίψη βομβίδων κρότου-λάμψης και δακρυγόνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι κουκουλοφόροι είναι οπλισμένοι με λοστού, ξύλα, ακόμη και με σφυριά.

Προηγήθηκαν επεισόδια και στη συμβολή των οδών Πεσμαζόγλου και Σταδίου. Σημειώθηκαν συμπλοκές με την Αστυνομία. Η ίδια ομάδα κουκουλοφόρων προκάλεσε υλικές ζημιές σε κτήρια και πεζοδρόμια στην οδό Σταδίου (σ.σ.: στο ύψος της Πεσμαζόγλου).

Οι κουκουλοφόροι έριξαν πέντε βόμβες μολότοφ κατά των αστυνομικών ενώ έχει γίνει μια προσαγωγή.











Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα, ο πρωθυπουργός θα ζητήσει διάλυση της Βουλής - Πώς σχολιάζει ο γερμανικός Τύπος τη σημερινή απεργία στη χώρα

Για μία από τις μεγαλύτερες γενικές απεργίες των τελευταίων ετών κάνει λόγο ο γερμανικός Τύπος σχολιάζοντας τις σημερινές κινητοποιήσεις στη χώρα μας.

Τα περισσότερα γερμανικά δημοσιεύματα επισημαίνουν ότι, σχεδόν όλα τα επαγγέλματα απεργούν σήμερα με την κυβέρνηση των Αθηνών να διαψεύδει τις φήμες για νέες εκλογές.

Από την πλευρά της η γερμανική εφημερίδα Bild, επικαλούμενη δικές της πληροφορίες, υποστηρίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα ζητήσει από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας μέσα στις επόμενες εβδομάδες τη διάλυση της βουλής αφού ο ίδιος θέλει εκλογές. Για την Bild, οι εκλογές τοποθετούνται χρονικά την άνοιξη , το αργότερο το καλοκαίρι.

Bild

«Νέες εκλογές στην Ελλάδα;», είναι ο τίτλος της γερμανικής εφημερίδας Bild η οποία επικαλούμενη πληροφορίες που δεν κατονομάζει, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να οδηγηθούν και πάλι οι Έλληνες στις κάλπες.

Σύμφωνα με πληροφορίες της "Bild", o Έλληνας πρωθυπουργός θέλει νέες εκλογές. Ο ίδιος δεν έχει άλλη επιλογή, αλλά το θέλει το περιβάλλον του. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, σύμφωνα πάντα με πληροφορίες της γερμανικής εφημερίδας, ο Αλέξης Τσίπρας θα ζητήσει από τον πρόεδρο, Προκόπη Παυλόπουλο, την διάλυση της βουλής. Ωστόσο, αυτό δεν επιβεβαιώνεται επίσημα. Η γερμανική εφημερίδα "βλέπει" πάντως εκλογές την άνοιξη, το αργότερο στις αρχές του καλοκαιριού.

"Εάν πράγματι γίνουν εκλογές", γράφει η Bild", "θα είναι η τρίτη φορά μέσα σε ενάμιση χρόνο που θα οδηγηθούν οι Έλληνες στις κάλπες. Ο Τσίπρας απέτυχε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα να εξασφαλίσει πλειοψηφία για να περάσει τις μεταρρυθμίσεις στη βουλή", υποστηρίζει η εφημερίδα "Bild".

"Η προσπάθεια του μαρξιστή Τσίπρα να βρει νέους εταίρους για να αντικαταστήσει το ακροδεξιό κόμμα των AΝΕΛ, απέτυχε", σχολιάζει επίσης η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της Γερμανίας.

Focus

«Aλέξης, ο νικητής! Σε καμία περίπτωση! Ο Τσίπρας είναι ο μεγάλος χαμένος της Ευρώπης», είναι ο τίτλος του βίντεο που παραθέτει το περιοδικό Focus σε σημερινό άρθρο στην ιστοσελίδα του σχολιάζοντας την γενική απεργία στην Ελλάδα.

Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες γενικές απεργίες των τελευταίων ετών, επισημαίνει το εβδομαδιαίο περιοδικό το οποίο φαίνεται ότι έχει μείνει στην... ώρα Βαρουφάκη, όταν κατείχε το αξίωμα του υπουργού Οικονομικών. Με τη λεζάντα «Ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης» να συνοδεύει την φωτογραφία του, το Focus επισημαίνει ότι δεν υπάρχει τέλος στις απεργίες στην Ελλάδα.

"Οι Έλληνες διαδηλώνουν για τις μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό και το ασφαλιστικό που θέλει να εφαρμόσει η κυβέρνηση. Η σημερινή θα είναι μία από τις μεγαλύτερες δράσεις των τελευταίων ετών... με τον Έλληνα πρωθυπουργό να προειδοποιεί κατ΄επανάληψη ότι, χωρίς μεταρρυθμίσεις δεν θα υπάρχουν σε λίγο καιρό συντάξεις", επισημαίνει το περιοδικό.

NTV

Γενική απεργία στην Ελλάδα με την κυβέρνηση των Αθηνών να διαψεύδει τις φήμες για νέες εκλογές, γράφει το γερμανικό δίκτυο NTV.

Σχεδόν όλα τα επαγγέλματα απεργούν σήμερα, σχολιάζει το γερμανικό δίκτυο.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Σιδέρη

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ζει την πρώτη ουσιαστική μετωπική του σύγκρουση με την κοινωνία. Με αυτήν την κοινωνία που τον θώπευσε, του χάρισε τρεις απανωτές πανεύκολες νίκες, του παρέδωσε το σκήπτρο του πρωθυπουργού και τα ηνία της χώρας.

Αυτή όμως η ευκολία λειτούργησε παραμορφωτικά, σμίκρυνε στη φαντασία του τα εμπόδια που ορθώνονταν αξεπέραστα. Τον θωράκισε με την ψήφο της, μόνο που ήταν μια θωράκιση λεπτεπίλεπτη, ρευστή, ευμετάβλητη και ανταποδοτική. Δυστυχώς εν τη κομπορρημοσύνη του ο ΣΥΡΙΖΑ επαναπαύθηκε μόνο σε αυτήν τη μοναδική θωράκιση –«έχω πρόσφατη λαϊκή εντολή, κύριοι εταίροι»– και ηττήθηκε κατά κράτος.

Είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που μια απεργία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ξεφεύγει από τη μονοτονία της εθιμοτυπικής κανονικότητας που είχαν οι απεργίες των εν λόγω φορέων και προσλαμβάνει την αρχετυπική της μορφή: Τα συνδικάτα απέναντι στην κυβέρνηση!

Είναι άλλωστε η πρώτη φορά (παρότι στα χρόνια του μνημονίου οι απεργίες είχαν παρόμοια αιτήματα) που, τόσο δραστικά και δραματικά, οι εργαζόμενοι δεν διεκδικούν περισσότερα, αγωνίζονται να διατηρήσουν αυτά που έχουν, τα «κεκτημένα δηλαδή, μόνο η λέξη έχει απεκδυθεί το απαξιωμένο συντεχνιακό της φορτίο.

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να διατυμπανίζει, εν κενώ ακουόντων, ότι η πολιτική της έχει «ταξικό πρόσημο», ότι στο ασφαλιστικό δρα υπέρ των μικροσυνταξιούχων, των αγροτών και των ελεύθερων επαγγελματιών με μικρά εισοδήματα, αλλά η απάντηση των ενδιαφερομένων δίνεται σε ένα γνώριμο τοπίο για τον ΣΥΡΙΖΑ: Στο πεζοδρόμιο –εκεί που στα χρόνια των πρώτων μνημονίων αποτέλεσε το προνομιακό πεδίο πάλης, έμπρακτης προπαγάνδας και εξαργύρωσης της αντιμνημονιακής ψήφου.

Ανησυχία για τους 153

Η μαζική αντίθεση έχει αντανάκλαση και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, και δη της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Η πρόσφατη σιγουριά ότι όσοι έμειναν μετά τη διάσπαση είναι αποφασισμένοι να φτάσουν ως το τέρμα δεν έχει αναιρεθεί, έχει ωστόσο διαβρωθεί, καθώς οι κοινωνικές αντιδράσεις, το μπούλινγκ κατά των βουλευτών του στα μπλόκα –τόσο επιθετικά, τόσο νωρίς– φοβούνται ότι ενδέχεται να ωθήσουν κάποιους σε δεύτερες σκέψεις.

Η κυβέρνηση είναι μόνη: Η ίδια, οι βουλευτές της, τμήμα του κομματικού μηχανισμού και το περίφημο Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, που με τις σουρεαλιστικές του ανακοινώσεις νομίζει ότι κρατάει τα προσχήματα, αλλά μάλλον θυμηδία σκορπά στους αμέτοχους και τους αντιπάλους, ενώ αμηχανία και οργή στους δικούς του. Είναι γκροτέσκο! Στηρίζει την κυβέρνηση σαλπίζοντας υπέρ της συμμετοχής στις διαδηλώσεις που αντιμάχονται την κυβέρνηση!

(Επεξήγηση1η, επειδή γίνεται μια σύγχυση: Γίνεται συνήθως σύγκριση του εν λόγω τμήματος με την παντοδύναμη ΠΑΣΚΕ, του επίσης παντοδύναμου ΠΑΣΟΚ, στις δεκαετίες του '80 και του '90: Όμως η ΠΑΣΚΕ ήταν «ιμάντας». Μετέφερε τη θέληση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ προς τη βάση των εργαζομένων, αλλά και ψήφους από τη βάση προς την ηγεσία. Στο ενδιάμεσο διάστημα πίεζε, ειδικά ο τομέας των ΔΕΚΟ, για προσπορισμό συντεχνιακών ωφελημάτων επ΄ωφελεία των μελών της. Καμιά σχέση δηλαδή με τον αφελή κομματικό πατριωτισμό του Τμήματος Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Επεξήγηση 2η: Όταν λέμε «Τμήμα Εργατικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ», πιο πολύ «όγκο» έχει ο τίτλος, παρά τα εν ενεργεία μέλη του, τα οποία στην πλειοψηφία τους ακολούθησαν τον Λαφαζάνη. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό κυβερνητικό κόμμα που δεν έχει συνδικαλιστική οργάνωση, αλλά μια χαλαρή, έως χύμα, εκπροσώπηση!)

ΥΓ: Όσον αφορά το ρεπορτάζ στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης, οι πρώτες εντυπώσεις –που λέει ότι έχει– το Μαξίμου, είναι αυτές της εποικοδομητικής προσπάθειας και της καλής θέλησης που δείχνουν οι δανειστές να ξεπεραστούν οι διαφωνίες και να βρεθούν κοινοί τόποι. Υποστηρίζουν ότι ακόμη δεν έχουν φτάσει σε σημείο κοστολόγησης των μέτρων που προτείνει η κυβέρνηση, η προσέγγιση είναι επί διερευνητικού πεδίου, προκειμένου να εντοπίσει η μία πλευρά το σημείο στο οποίο μπορεί να υποχωρήσει η άλλη.

Τονίζουν ακόμη ότι η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να συζητήσει τόσο με τις επαγγελματικές τάξεις όσο και με τα κόμματα -έτσι τους συμφέρει θα λέγαμε, αλλά μάλλον κάπως αργά. Η κοινωνική δυναμική είναι εναντίον της κυβέρνησης και η συζήτηση θα έπρεπε να γίνει σε πρωθύστερο στάδιο. Πρωθύστερο του περσινού Ιανουαρίου…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το φαινόμενο της "ριζοσπαστικής αριστεράς" που "κατάφερε" σε ένα χρόνο να υλοποιήσει μόνο το σύμφωνο συμβίωσης και την αποτέφρωση των νεκρών

Το φαινόμενο της «αριστερής» κυβέρνησης που μέσα σε χρόνο ρεκόρ κατέρριψε όλα όσα υποσχέθηκε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής έρευνας από τους ιστορικούς του μέλλοντος.

Ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να κατακτήσουν την εξουσία υποσχέθηκαν τα πάντα στον ελληνικό λαό, ακόμη κι αυτά που ήξεραν ότι δε μπορούν να κάνουν, αλλά και αυτά τα οποία από απειρία δεν κατάφεραν να κάνουν.

Κι όμως τα υποσχέθηκαν για να υφαρπάξουν την ψήφο του απελπισμένου Έλληνα που ξαφνικά πίστεψε ότι είχε βρει το σωτήρα του.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός από το όραμα του Τσε Γκεβάρα και τα νταούλια, βρέθηκε μπροστά σε μεγάλα αδιέξοδα που ο ίδιος και η κυβέρνησή του, δημιούργησαν παραπλανώντας τον ελληνικό λαό.

Μια σειρά από υποσχέσεις και προεκλογικά μηνύματα πήγαν χαμένα, μια σειρά από οράματα και τακτικές εξανεμίστηκαν, προδίδοντας τον ελληνικό λαό, πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις φορές.

Κι έτσι ο Τσε Γκεβάρα έγινε αρνάκι, τα νταούλια σταμάτησαν, τα μανικετόκουμπα γυάλισαν, τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη του Έλληνα πρωθυπουργού από τον Σόιμπλε, τον Γιούνκερ και την παρέα τους έγιναν πιο «φιλικά» και πιο συχνά και όλα ήταν θέμα χρόνου.

Κάνοντας έναν πρόχειρο υπολογισμό, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι:

Ένας χρόνος διακυβέρνησης και το μόνο που κατάφερε να κάνει είναι το περιβόητο σύμφωνο συμβίωσης και η αποτέφρωση νεκρών. Μεγάλη επιτυχία!

Ίσως μέχρι να εγκαταλείψει την καρέκλα να έχει προλάβει να αφαιρέσει και τον σταυρό από την σημαία, να έχει διακόψει και το μάθημα των θρησκευτικών από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, καθώς και να απαγορεύσει και την προσευχή το πρωί από τα σχολεία.

Τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές με το σύνθημα «Η ελπίδα έρχεται» και την υπόσχεση ότι θα διώξει την τρόικα και θα μας βγάλει από το Μνημόνιο. Η πρώτη ένδειξη ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. δεν ήταν έτοιμη να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τους δανειστές ήταν η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει ότι θα καταργηθούν τα μνημόνια και μάλιστα με ένα άρθρο. Η «δημιουργική ασάφεια», ωστόσο, οδήγησε στο άδειασμα των δημόσιων ταμείων, στα capital controls και στο τρίτο και χειρότερο μνημόνιο.

Διαβεβαίωνε τον ελληνικό λαό για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα.

Υποσχόταν μάλιστα φορολόγηση του μεγάλου πλούτου και άνοιγμα των λιστών με τα ονόματα των φοροφυγάδων.

Το αποτέλεσμα ήταν να ενταθεί η ανελέητη φορολόγηση των χαμηλών εισοδημάτων.

Ο Αλέξης Τσίπρας συνέχισε και συνεχίζει την πολιτική της λιτότητας την οποία έλεγε ότι θα καταργήσει.

Ακολούθησε κατά γράμμα μια πολιτική, την οποία ο λαός αποδοκίμασε με την ψήφο του ένα χρόνο πριν.

Κι ενώ ως αντιπολίτευση διοργάνωνε μεγάλες κινητοποιήσεις εναντίον του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας τώρα την εκποιεί ο ίδιος χωρίς ίχνος εθνικής συνείδησης. Τα λιμάνια της χώρας, τα αεροδρόμια δίδονται για ένα ξεροκόμματο ικανοποιώντας την βουλιμία των λιονταριών που ήρθαν να κατασπαράξουν ότι έμεινε στην χώρα που καταρρέει.

Οι Έλληνες σήμερα χάνουν τα σπίτια τους ενώ η πρώτη κατοικία υποτίθεται ότι ήταν κόκκινη γραμμή για την κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι θα προστάτευε τα σπίτια όσων αδυνατούσαν να πληρώσουν.

Η αντιμετώπιση της ανεργίας, απέτυχε. Η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας απέτυχε, ο τερματισμός της μετανάστευσης των νέων, δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε. Η ανθρωπιστική κρίση μεγάλωσε.

Το χτύπημα στη διαφθορά και την διαπλοκή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αντιθέτως αφού χορτάσαμε από μεγάλα λόγια και στοιχήματα, σκάνδαλα φοροδιαφυγής αποκαλύφθηκαν για τους ίδιους τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ.

Από θέματα πρώτης γραμμής που ήταν η δημόσια Υγεία και Παιδεία τελικά μπήκαν τελευταία θέματα στην λίστα με τις προτεραιότητες.

Καμία περικοπή στις συντάξεις, καμία αύξηση στα όρια ηλικίας υποσχόταν και απειλούσαν ότι θα λογοδοτήσουν όσοι τζόγαραν με τα αποθεματικά των ταμείων αλλά τα έθαψαν όλα και για μια ακόμη φορά εφαρμόζουν εκείνα που εξόρκιζαν.

Εν ολίγοις η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ:

- Θα έσκιζε τα μνημόνια με ένα νόμο και τελικά έκανε νέο τριετές μνημόνιο

- Υποσχόταν «κούρεμα» του χρέους, όμως το έκαναν γαργάρα σύντομα αφού το απέκλεισαν ένας-ένας οι ευρωπαίοι.

- Έλεγαν όχι στο «e-mail Χαρδούβελη» και τα μέτρα 980 εκατ. ευρώ που περιείχε αλλά πήραν νέα μέτρα 13 δις για την επόμενη τριετία.

- Θα καταργούσαν το ΕΝΦΙΑ και θα το αντικαθιστούσαν με ΦΜΑΠ. Τελικά και το διατήρησαν και κατάργησαν απαλλαγές που ίσχυαν (π.χ. ΕΟΤ, ενοικιαζόμενα δωμάτια)

- Είχαν υποσχεθεί αφορολόγητο όριο 12.000 ευρώ και το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί ο φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων από το 26% στο 29%, για τους αγρότες από 13% στο 26%.

- Αύξησαν την προκαταβολή φόρου από 27,5% (αγρότες) και 55% (περισσότερες επιχειρήσεις) στο 75%. Από το επόμενο έτος στο 100% θα αυξηθεί ο φόρος από ενοίκια στο 15% (από 11%) για εισοδήματα κάτω από 12.000 και στο 35% (από 33%) για εισοδήματα άνω των 12.000 ευρώ.

- Καμία αύξηση στον ΦΠΑ και διατήρηση της έκπτωσης 30% στα νησιά είχαν υποσχεθεί αλλά έγινε οριζόντια αύξηση ΦΠΑ με μετάταξη των περισσότερων αγαθών και υπηρεσιών από τον «υπερμειωμένο» (6,5%) και «μειωμένο» (13%) στον «κανονικό» συντελεστή ΦΠΑ 23%, κατάργηση της έκπτωσης για τα νησιά.

- Υποσχέθηκαν χορήγηση 13ης σύνταξης όμως προχώρησαν σε «φάγωμα» της 12ης και «ροκάνισμα» της 11ης σύνταξης, μέσω της αύξησης των εισφορών υγειονομικής περίθαλψης (+2% στις κύριες και +6% στις επικουρικές συντάξεις) και της αύξησης του ΦΠΑ.

- Εξήγγειλαν μείωση του ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης αλλά μείωσαν τελικά στο μισό του επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης και κατήργησαν το επιδόμα πετρελαίου κίνησης (diesel) για τους αγρότες.

- Υπόσχονταν αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ κάτι που δεν έγινε ποτέ.

- Εξήγγειλαν πρόγραμμα με κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες αλλά ούτε αυτό έγινε ποτέ.

- Θα δημιουργούσαν εξασφάλισης στέγης: εξασφάλιση σε πρώτη φάση 25.000 διαμερισμάτων, με την επιδότηση του ενοικίου στα €3/τ.μ. Ούτε αυτό όμως έγινε ποτέ.

- Ακόμη και οι δικαιούχοι για το πρόγραμμα οικονομικής κρίσης μειώθηκαν σε λίγες χιλιάδες, ενώ τα χρήματα που θα διέθεταν από 500 εκατομμύρια έγιναν 70!

Παρόλα αυτά, μετά από αυτόν τον ένα χρόνο «πετυχημένης» διακυβέρνησης ο Αλέξης Τσίπρας με το όραμα που νομίζει κατά τα άλλα ότι έχει, μας «αποστομώνει» με το άρθρο του στην φιλοκυβερνητική εφημερίδα Αυγή με έναν τίτλο που κρύβει βαρυσήμαντα νοήματα: «Συνεχίζουμε τη μάχη από καλύτερες θέσεις».

Αυτός ο τίτλος δεν θα μπορούσε παρά να εκφράζει έναν πρωθυπουργό που μάλλον έχει βαριά μεσάνυχτα ή απευθύνεται μόνο σε αυτούς που έχουν βαριά μεσάνυχτα.

Για τον Έλληνα πρωθυπουργό λοιπόν όπως έγραψε στο άρθρο του, «η 25η του Γενάρη αποτελεί δίχως αμφιβολία μια ιστορική ημέρα. Είναι η ημέρα που ο ελληνικός λαός αποφάσισε, κυρίαρχα και περήφανα, να χαράξει μια νέα πορεία στον τόπο του. Και επιφόρτισε για πρώτη φορά την Αριστερά με την ευθύνη να ηγηθεί αυτής της μακράς, δύσκολης, μα και ελπιδοφόρας πορείας. Μιας πορείας οικονομικής, παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης, με την ανοικοδόμηση ενός αξιόπιστου και δίκαιου κοινωνικού κράτους, την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και μια αποτελεσματική δημόσια διοίκηση στο πλευρό των πολιτών και των δημιουργικών δυνάμεων του τόπου».

Αυτό το μέρος του άρθρου του φαίνεται να αναφέρεται σε όλα όσα υποσχέθηκε και δεν έκανε ενώ δείχνει γι άλλη μια φορά ότι μάλλον δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα και συνεχίζει στο άρθρο του:

«Πατώντας, πλέον, σταθερά, βαδίζουμε σε μια νέα χρονιά ρήξης με το παλιό. Ολοκληρώνουμε με επιτυχία την αξιολόγηση επιταχύνοντας την ελάφρυνση του χρέους. Προχωρούμε στην ανασυγκρότηση της πατρίδας μας, ξεπερνώντας την κρίση και ανακτώντας την κυριαρχία μας. Ξεκινάμε τον μεγάλο αγώνα για την ανάπτυξη και την αποκατάσταση των κοινωνικών πληγών, για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των εργασιακών δικαιωμάτων, για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Λύνουμε τις αντιφάσεις και τα προβλήματα δεκαετιών διακυβέρνησης από το πολιτικό κατεστημένο, λειτουργώντας πάντα υπέρ των ευάλωτων και των πιο αδύναμων. Συγκρουόμαστε με τη διαπλοκή και εδραιώνουμε σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής τη διαφάνεια».

Μετά από το άρθρο του πρωθυπουργού που δημοσιεύθηκε την 1η Φεβρουαρίου στην εφημερίδα «Αυγή» το μόνο που μπορούμε να ευχηθούμε είναι η «επί-σκεψη» του χρόνου που πέρασε να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τις τρέχουσες εξελίξεις και να μας γίνει χρήσιμη ως άσκηση αυτοσυνειδησίας πρώτα σε όσους έχουν αυταπάτες και μετά σε εμάς που ψηφίζουμε.

Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η κοινωνική έκρηξη είναι αναπόφευκτη. Οι 153 βουλευτές που απαιτούνται για να... περάσουν τα σκληρά μέτρα, είναι ήσσονος σημασίας ζήτημα.

Οι κυβερνήσεις πέφτουν και εκτός Βουλής... από ατυχήματα.

Όσο για τον Έλληνα πρωθυπουργό τον οποίο πολλοί ονειρεύτηκαν ως το νέο Τσε Γκεβάρα, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο μεγάλος επαναστάτης συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του: «Δεν είμαι απελευθερωτής (libertador). Δεν υπάρχουν libertadores. Οι ίδιοι οι άνθρωποι απελευθερώθηκαν μόνοι τους»...

Αυτό να το θυμάστε κύριε Τσίπρα.

Καλή τύχη...

Πηγή NewsBomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου