Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Φεβ 2016

Aνάλυση: South Front Foreign Policy Diary
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Η στρατιωτική ισορροπία στη Βόρεια Συρία αλλάζει με ταχύτητα. Ο Συριακός Στρατός και τα τοπικά σώματα πολιτοφυλακής,  που υποστηρίζονται από την ρωσική πολεμική αεροπορία, έχουν απωθήσει τους τρομοκράτες από τις κύριες αρτηρίες εφοδιασμού από την Τουρκία και έχουν σχεδόν περικυκλώσει τις δυνάμεις αυτών των μισθοφόρων στο Χαλέπι.

Αυτό κατορθώθηκε χάρη στις ενέργειες των Ρωσικών Δυνάμεων Αεράμυνας, οι οποίες έχουν καταστρέψει τις πηγές χρηματοδότησης των τρομοκρατών από το 2015. Συνεπώς, σήμερα είναι ορατό πλέον ένα κενό από την υποχώρηση των τζιχαντιστών στα πεδία των μαχών,  με αποτέλεσμα να καταρρέουν σταδιακά αλλά σταθερά οι δυνάμεις των τρομοκρατών στη Συρία. Παράλληλα, η εξέλιξη αυτή έχει ανατρέψει τα σχέδια των ξένων “παικτών” που επιδιώκουν την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ.

Στην παρούσα συγκυρία, το καθεστώς Ερντογάν ενεργεί ως ο κατ’ εξοχή χορηγός και αρχιτέκτονας της τρομοκρατικής απειλής στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία διαδραματίζει  κρίσιμο ρόλο στην οργάνωση και λειτουργία του δικτύου υλικοτεχνικού εφοδιασμού των τρομοκρατών, το οποίο επιτρέπει στις τρομοκρατικές ομάδες στη Συρία να ανεφοδιάζονται συνεχώς με όπλα και άλλου είδους ενισχύσεις. Τα μέλη της τουρκικής ελίτ έχουν ισχυρούς επιχειρηματικούς δεσμούς, κυρίως όσον αφορά το λαθρεμπόριο πετρελαίου, με το ISIS και άλλες τρομοκρατικές ομάδες στη Συρία. Οι αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Ερντογάν στη Μέση Ανατολή παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στον πόλεμο στη Συρία. Ο Ερντογάν πιστεύει ότι ο διαμελισμός της Συρίας θα του επιτρέψει να δημιουργήσει ένα προτεκτοράτο ή ακόμα και να καταλάβει το βόρειο τμήμα της αραβικής αυτής χώρας.

Οι επιτυχίες των δυνάμεων που μάχονται εναντίον των τζιχαντιστών στη Συρία έχουν καταστρέψει τις όποιες ελπίδες για μια εύκολη υλοποίηση αυτών των σχεδίων. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το καθεστώς Ερντογάν άρχισε να προετοιμάζει μια άμεση επέμβαση στη χώρα αυτή, χωρίς καμία νόμιμη εντολή. Ένα υψηλό επίπεδο συγκέντρωσης τουρκικών στρατευμάτων παρατηρείται ήδη στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας, σύμφωνα με πολιτικές και στρατιωτικές πηγές. Επιπλέον, υπάρχουν αδιαμφισβήτητες ενδείξεις, υπό μορφή οπτικοακουστικού υλικού, οι οποίες συντείνουν στο γεγονός ότι το τουρκικό πυροβολικό ήδη διεξάγει μια σειρά διασυνοριακών επιθέσεων, παραβιάζοντας την εθνική κυριαρχία της Συρίας.

Κατά την άποψη κάποιων ειδικών, η Τουρκία είναι έτοιμη να αναπτύξει μια δύναμη περίπου 18.000 στρατιωτών με μια υπολογίσιμη δύναμη πυροβολικού και αεροπορική υποστήριξη, με στόχο την κατάληψη μια έκταση 30 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων, από την πόλη Τζαραμπλούς προς τα δυτικά, μέχρι την πόλη Αζάζ, όπως διακρίνεται στον χάρτη. Η επιχείρηση θα καλύψει μια περιοχή υπό τον έλεγχο του ISIS, με αποτέλεσμα να κατασταστεί δυνατή η άμεση παροχή στρατιωτικής στήριξης στους τρομοκράτες και να διευκολυνθεί η δημιουργία μιας νεκρής ζώνης, εντός της οποίας θα κινείται ό,τι απέμεινε από τις δυνάμεις τους στη Βόρεια Συρία. Αποτέλεσμα ενός τέτοιου σεναρίου θα είναι μια δραστική κλιμάκωση των εντάσεων με τον Συριακό Στρατό (SΑA) και τις (απαρτιζόμενες από Κούρδους κυρίως) Κουρδοσυριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF).

Αναμφίβολα, ο τουρκικός στρατός θα είναι σε θέση να ολοκληρώσει την πρώτη κίνηση, με στόχο την απώθηση του Συριακού Στρατού και των Κουρδοσυριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων από την προαναφερόμενη περιοχή και να καταλάβει ένα σημαντικό μέρος της Βόρειας Συρίας. Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση είναι πιθανό να προκαλεσει μια σκληρή απάντηση από τις ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται στη χώρα. Τα υπερσύγχρονα ρωσικά συστήματα αεράμυνας των χερσαίων δυνάμεων και του ναυτικού, όπως και τα μαχητικά αεροσκάφη, είναι απόλυτα ικανά να εξουδετερώσουν την τουρκική πολεμική αεροπορία, γεγονός που θα επιτρέψει στις ένοπλες δυνάμεις της Συρίας να αντεπιτεθούν στις τουρκικές δυνάμεις εισβολής. Έτσι, οι αντιτρομοκρατικές δυνάμεις θα έχουν την ευκαιρία να οργανώσουν  μια αντεπίθεση που κατά πάσα πιθανότητα θα υποστηριχθεί από τις Ρωσικές Δυνάμεις Αεράμυνας.

Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε δύο βασικά σενάρια:

1. Εάν ο Συριακός Στρατός, με την υποστήριξη των τοπικών παραστρατιωτικών δυνάμεων, του Ιράν και της Ρωσίας, δεν είναι σε θέση να απωθήσει τις τουρκικές δυνάμεις από την επικράτεια της Συρίας, το καθεστώς Ερντογάν θα ενισχύσει την παρουσία του στα κατεχόμενα εδάφη και θα χρησιμοποιήσει τον χρόνο που κέρδισε, έτσι ώστε να λάβει υποστήριξη από το ΝΑΤΟ, τουλάχιστον σε επίπεδο αεροπορικών δυνάμεων και πληροφοριών μέσω μυστικών υπηρεσιών. Στην περίπτωση αυτή, η στρατιωτική σύρραξη άνετα θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο.

2. Εάν ο Συριακός Στρατός, υποστηριζόμενος από τις τοπικές παραστρατιωτικές δυνάμεις, το Ιράν και τη Ρωσία, απωθήσει τις τουρκικές δυνάμεις εισβολής από τη Συρία, το ΝΑΤΟ θα βρεθεί αντιμέτωπο με το γεγονός ότι η Συρία έχει ντε φάκτο απελευθερωθεί και οι τρομοκράτες έχουν αποκοπεί από τον κύριο προμηθευτή τους. Έτσι θα μπορούσε, προς το παρόν, να αποτραπεί μια παγκόσμια κλιμάκωση.

Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, οι χώρες του ΝΑΤΟ θα ενισχύσουν την παρουσία τους στο Ιράκ και θα το χρησιμοποιήσουν ως βάση για να διεξαγάγουν νέες καταστροφικές ενέργειες κατά της Συρίας. Η κατάσταση θα γίνει επίσης ιδιαίτερα οξεία στην Ουκρανία και στην Κεντρική Ασία, διότι μια αποσταθεροποίηση σε αυτές τις περιοχές θα μπορούσε εύκολα να χρησιμοποιηθεί εναντίον των βασικών συμμάχων της Συρίας: της Ρωσίας και του Ιράν.

Η έκβαση και των δύο σεναρίων είναι εξαιρετικά ανησυχητική.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Μόσχα διατύπωσε σήμερα την «σοβαρή της ανησυχία» μετά τους βομβαρδισμούς που εξαπέλυσε το τουρκικό πυροβολικό εναντίον θέσεων Κούρδων στη Συρία, καταγγέλλοντας μια «προκλητική» πολιτική της Άγκυρας που συνιστά «απειλή για την ειρήνη».

«Η Μόσχα εκφράζει τη μεγαλύτερη ανησυχία της απέναντι στις επιθετικές ενέργειες των τουρκικών αρχών» επισημαίνει το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας σε ένα δελτίο Τύπου, όπου προστίθεται ότι διακρίνει «μια απροκάλυπτη υποστήριξη στη διεθνή τρομοκρατία».

Η Ρωσία επιμένει στις προθέσεις της να θέσει υπό συζήτηση αυτό το ζήτημα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, προκειμένου να «αξιολογηθεί ευκρινώς αυτή η προκλητική πολιτική της Άγκυρας, που δημιουργεί μια απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια στη Μέση Ανατολή και πέρα από την περιοχή αυτή» τονίζεται στο δελτίο τύπου.

Για τρίτη συνεχόμενη ημέρα, το τουρκικό πυροβολικό βομβαρδίζει σήμερα από περιοχές κοντά στη συριακή μεθόριο θέσεις Κούρδων στη Συρία στο πλαίσιο αντιποίνων, σύμφωνα με την Άγκυρα, για τα πυρά που ρίπτονται από την άλλη πλευρά των συνόρων, με αυτήν την κλιμάκωση της βίας να προκαλεί την ανησυχία της Ουάσιγκτον και του Παρισιού.

Η ρωσική διπλωματία κατηγόρησε επιπλέον σήμερα την Άγκυρα ότι «συνεχίζει να διευκολύνει την παράτυπη είσοδο στη συριακή επικράτεια νέων ομάδων τζιχαντιστών και ένοπλων μισθοφόρων» από τα σύνορά της.

Η Ουάσιγκτον προτρέπει Ρωσία και Τουρκία να αποφύγουν κάθε κλιμάκωση στη Συρία

Η αμερικανική κυβέρνηση προέτρεψε σήμερα τη Ρωσία και την Τουρκία να αποφύγουν κάθε είδους κλιμάκωση στη συριακή κρίση, ενώ η Μόσχα και η Άγκυρα χρησιμοποιούν ολοένα και πιο οξείς τόνους αναφορικά με τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις στην χώρα που σπαράσσεται από τον πόλεμο.

«Είναι πολύ σημαντικό οι Ρώσοι και οι Τούρκοι να συνομιλήσουν απευθείας και να λάβουν μέτρα για να αποφευχθεί μια κλιμάκωση» επισήμανε στο Γαλλικό Πρακτορείο εκπρόσωπος τύπου του υπουργείου Εξωτερικών.

Η Ουάσιγκτον βρίσκεται σε μία πολύ άβολη θέση σε ό,τι αφορά την κρίση της Συρίας. Κι αυτό διότι είναι ναι μεν σύμμαχος της Άγκυρας στους κόλπους του διεθνούς συνασπισμού εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, ωστόσο υποστηρίζει τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους βομβαρδίζουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Οι ΗΠΑ είναι επίσης κατ’ αρχήν εταίροι της Ρωσίας στο πλαίσιο της διπλωματικής διαδικασίας με στόχο την επίτευξη μιας λύσης στην κρίση. Ωστόσο ζητούν εδώ και 10 ημέρες από τους Ρώσους να τερματίσουν τα αεροπορικά πλήγματα στο βόρειο τμήμα της Συρίας με τα οποία προσφέρουν στήριξη στις δυνάμεις του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νέα δεδομένα από την "ποιοτικά αναβαθμισμένη" τουρκική πρόκληση

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι δυστυχώς στην Ελλάδα πολλοί από εμάς πάσχουμε πλέον από ένα είδος μιθριδατισμού σε ό,τι αφορά τις πρακτικές και τις συνεχείς προκλήσεις της Τουρκίας σε βάρος της χώρας μας, με τις οποίες προωθεί την αναθεωρητική της πολιτική σε όλο το Ελληνικό τόξο -από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο και από εκεί στην Κύπρο- κάνοντας να λέμε… «έλα μωρέ… και τι έγινε… αυτά κάνουν οι Τούρκοι».

Η νέα όμως τουρκική πρόκληση που την πληροφορηθήκαμε από δημοσίευμα και όχι από την αρμόδια κυβέρνηση, αυτήν την φορά ξεπέρασε κάθε όριο και έχει ιδιαίτερη βαρύτητα μιας και είχε αποδέκτη τον ίδιο τον Έλληνα Πρωθυπουργό, ίσως και για τον λόγο αυτό τα εμπλεκόμενα Υπουργεία (ΥΠΕΞ-ΥΠΕΘΑ) και το ίδιο το «Μαξίμου» προσπάθησαν ανεπιτυχώς να το κρατήσουν κρυφό.

Με δύο λόγια να επαναλάβουμε ότι οι Τούρκοι δεν έδωσαν άδεια διπλωματικής υπέρπτησης (όπως λέγεται και προβλέπεται για επικεφαλής κρατών και κυβερνήσεων) στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος που θα μετέφερε τον κ. Τσίπρα στην Τεχεράνη, στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψής του, διότι σύμφωνα με το σχέδιο πτήσεως το Α/Φ επειδή ανήκει στην Πολεμική Αεροπορία δεν μπορούσε να κάνει χρήση του αεροδρομίου της Ρόδου για ανεφοδιασμό (σύμφωνα με το σχέδιο πτήσεως) καθότι υπάρχει υποχρέωση αυτό… «να είναι αποστρατικοποιημένο».

Με αυτό τον θρασύτατο τρόπο οι Τούρκοι εξανάγκασαν το Α/Φ που μετέφερε τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας στην Τεχεράνη για επίσημη επίσκεψη να διατρέξει όλη την... Ανατολική Μεσόγειο και τον Περσικό Κόλπο μιας και πέταξε μέσω Αιγύπτου και Σαουδικής Αραβίας.

Η «ποιοτικά αναβαθμισμένη» αυτή τουρκική πρόκληση δημιουργεί νέα δεδομένα καθόσον κατά παράβαση κάθε διπλωματικής πρακτικής είχε αποδέκτη τον ίδιο τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας και αποδεικνύει ότι η Άγκυρα, είτε κεμαλική, είτε νέο-οθωμανική, δεν έχει απολύτως κανένα δισταγμό σε ό,τι αφορά στην προώθηση αυτών που θεωρεί ως συμφέροντά της.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πέρα από τις όποιες «υπερπατριωτικές κορώνες» που έχουν βγάλει, αποδεικνύεται ότι και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής κινείται πολύ απλά ως ένα… καραβάνι, επιτρέποντας στους Τούρκους να προσβάλλουν στο πρόσωπο του πρωθυπουργού τον ίδιο τον Ελληνικό λαό. Τόσο ο κ. Κοτζιάς όσο και ο κ. Καμμένος θα πρέπει να αισθάνονται... «υπερήφανοι».

Θα επανέλθουμε!

Πηγή "Liberal"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από την “κηδεία της κυβέρνησης” που πραγματοποίησαν διαδηλωτές αγρότες στο Ρέθυμνο

Το κουαρτέτο, οι αγρότες και το προσφυγικό
σφίγγουν σαν τανάλια μια κυβέρνηση που παραπαίει
Του Γιώργου Καραμπελιά 
Δεν χρειάζεσαι να είσαι μετεωρολόγος για να δεις κατά πού φυσάει ο άνεμος (Μπομπ Ντίλαν), ούτε να έχεις το προ-ορατικό χάρισμα του… Μίκη Θεοδωράκη για να διακρίνεις πως η κυβέρνηση πνέει τα λοίσθια.
Ο διχασμός
Όπως είχαμε διαπιστώσει ήδη από πέρσι τον Φεβρουάριο, αυτή η κυβέρνηση χαρακτηρίζεται από μια βασική αδυναμία: Δεν μπορεί να κυβερνήσει, ενώ είναι ικανότατη στην παραγωγή παρόλας και παραμυθιών, εξ ου και η ανάγκη να αναβαπτίζεται διαρκώς στην κολυμβήθρα των εκλογικών «αναμετρήσεων». Και δεν μπορεί να κυβερνήσει για δύο λόγους. Ο πρώτος, προφανής διά γυμνού οφθαλμού – πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ανικάνων, μπαρόβιων και εραστών των τσιπουράδικων. Ο δεύτερος και κυριότερος, διότι διχάζεται ανάμεσα σε μια φαντασιακή, δήθεν αριστερή ιδεοληψία (ευρωπαϊστικού χαρακτήρα όμως, δηλαδή της φαντασίωσης ότι οι ίδιοι είναι «αριστεροί», σε μια χώρα που βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα ή τον Ατλαντικό και δεν γειτονεύει με την Τουρκία και τα Σκόπια) και την υλική και ταξική της πραγματικότητα – φλαμπουράρηδων, τσακαλώτων και άλλων εκπροσώπων των ανώτερων παρασιτικών μεσοστρωμάτων, που επιτάσσει τον συμβιβασμό και την υποταγή.
Το εκκρεμές ανάμεσα στις δύο αυτές υποστάσεις της την ιδεολογική φαντασίωση και την ταξική της πραγματικότητα, έχει ως αποτέλεσμα τη μηδενική παραγωγή κυβερνητικού έργου και την ακινησία, διότι, όχι απλώς η «αριστερά» αγνοεί τι ποιεί η «δεξιά», αλλά αλληλοακυρώνονται. Είναι “θεωρητικώς” κατά των μνημονίων, αλλά υπογράφουν μνημόνια, είναι “υπέρ” των αγροτών, αλλά τους στραγγαλίζουν, είναι υπέρ των ανοικτών συνόρων και δημιούργησαν ένα τεράστιο προσφυγικό ζήτημα, αλλά τώρα φέρνουν το ΝΑΤΟ και τους Τούρκους για να ελέγχουν αυτά τα… ανοικτά σύνορα. Το αποτέλεσμα είναι μια αδιάκοπη παλινωδία, μια αφάνταστη λεξιλαγνεία, μία …. γενικευμένη ιλαροτραγωδία.
Δεν διαθέτουν τον χρόνο ώστε να γίνει σχετικά ομαλά η μετάλλαξή τους, γι’ αυτό και κυριαρχεί ο διχασμός. Και επειδή ο χρόνος τρέχει, τα προβλήματα συσσωρεύονται σε τέτοιο βαθμό και η εναλλακτική λύση αναζητείται πλέον μεταξύ αποικίας και απόλυτης καταστροφής, το παιχνίδι παίρνει τέλος και ο ηθοποιός εξέρχεται. Και αυτό παρότι σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (τέσσερις, αν συνυπολογίσουμε και τις ευρωεκλογές του 2014), οι Έλληνες έδειξαν εμπιστοσύνη στον Τσίπρα. Πάντα είχαν αδυναμία στους λαοπλάνους και τους απατεώνες –ιδίως τους νεαρούς–, από την εποχή του Αλκιβιάδη. [Βέβαια εκείνος, ο Αλκιβιάδης, ήταν μαθητής του Σωκράτη και ο Τσίπρας των σφαιριστηρίων, αλλά δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα. Εξάλλου, εάν σήμερα τον Σωκράτη έχει αντικαταστήσει ο Πελεγρίνης, γιατί όχι και ο Τσίπρας τον Αλκιβιάδη; O tempora, o mores.]
Σενάρια…
O κύκλος οδηγείται στο τέλος του: Από τη μία πλευρά το κουαρτέτο και από την άλλη οι αγρότες και το προσφυγικό, σφίγγουν σαν τανάλια μια κυβέρνηση που παραπαίει και αναζητά, παρά τους παλικαρισμούς, τον δρόμο προς την έξοδο.
Η ομιλία του Τσίπρα στις 10 Φεβρουαρίου, στο υπουργικό συμβούλιο, προοιωνίζεται όντως το τέλος της «ενάρετης» (κατά Τσακαλώτο) διαδρομής στα σαλόνια της εξουσίας. Οι δε κορώνες κατά των καναλιών και κατά των διαπλεκομένων, πέραν του ότι αποτελούν άσφαιρα πυρά (διότι θα ακολουθήσουν μακρόχρονοι δικαστικοί αγώνες, ασφαλιστικά μέτρα κ.λπ.), έχουν σαφώς πολιτικάντικο χαρακτήρα ώστε να συγκρατήσουν τους βουλευτές και τους εναπομείναντες συριζαίους ψηφοφόρους για τις επερχόμενες «μάχες» ενάντια στα διαπλεκόμενα και στο μνημόνιο, που οι ίδιοι έχουν… υπογράψει!
Το αδιέξοδο είναι πασίδηλο. Θα ήταν ικανοί, θεωρητικά, από την εξουσιομανία τους, ώστε να διατηρήσουν τους θώκους τους όσο το δυνατόν περισσότερο, να προσχωρούσαν ακόμα και στην εκδοχή grexit αλά Σόιμπλε, αν δεν φοβόντουσαν το ειδικό δικαστήριο και τον Κορυδαλλό, ειδικά με τους γεωπολιτικούς κινδύνους που θα δημιουργούσε ένα grexit σήμερα. Εξάλλου, η “επαναστατική”-πραξικοπηματική πτέρυγα, αλά Ζωή, έχει εξέλθει του κόμματος.
Εάν ο Τσίπρας ήθελε όντως να παραμείνει στην εξουσία και να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση, θα ήταν υποχρεωμένος να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις στους αγρότες και τους ελεύθερους επαγγελματίες και να διευρύνει, παράλληλα, τις τάξεις των πληττόμενων από το συνταξιοδοτικό, στους μισθωτούς του δημόσιου τομέα και τους ήδη συνταξιούχους. Έτσι, όμως, θα έστρεφε εναντίον του και τις τελευταίες κοινωνικές και εκλογικές εφεδρείες που διαθέτει, δηλαδή το δημόσιο και τους συνταξιούχους. Αντ’ αυτού, φαίνεται να προκρίνει μια στρατηγική σύγκρουσης μέχρι το τέλος, με τους αγρότες, θεωρώντας πως αυτούς, ούτως ή άλλως, τους έχει χάσει· και αν μεν αντέξει στο μπρα ντε φερ –όπερ και απίθανο– να επιβάλει το συνταξιοδοτικό του Κατρούγκαλου. Στην περίπτωση –όπερ και πιθανότερο– που δεν αντέξει αυτήν τη σύγκρουση, μετά την κάθοδό τους στην Αθήνα, έχει δύο πιθανές λύσεις: Είτε την οικουμενικά στηριζόμενη κυβέρνηση τεχνοκρατών, που είναι η νουνεχέστερη λύση, είτε μια ακόμα φυγή προς τις εκλογές, ώστε τουλάχιστον να διατηρηθούν ως αξιωματική αντιπολίτευση και να αφήσουν την καυτή πατάτα του μνημονίου στα χέρια του Μητσοτάκη και του Άδωνι, που γνωρίζει από μνημόνια! 
Η «οικουμενική» επιλογή συμβαδίζει με το στενό συμφέρον των περισσότερων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ ώστε να συνεχισθεί η παρούσα κοινοβουλευτική περίοδος και επομένως η παρουσία τους στη Βουλή, διότι, μετά τις επόμενες εκλογές, θα απουσιάσουν από αυτή και μάλλον οριστικά. Και το ίδιο συμβαίνει με την μάζα των άρτι διορισθέντων στον κρατικό μηχανισμό κομματικών στελεχών. Για την πλειοψηφία των βουλευτών, προπαντός, η «οικουμενική», αποτελεί την ιδανική λύση, διότι και την έδρα τους διατηρούν και η ευθύνη για την ψήφιση και εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων μετακυλίεται στις πλάτες περισσοτέρων κομμάτων.
Από την άλλη πλευρά όμως, για τον Τσίπρα και τη στενή παρέα των συν αυτώ, η παραδοχή της ήττας και η αποδοχή της «οικουμενικής» υπονομεύει τον ίδιο τον ηγετικό τους ρόλο στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι βέβαιο πως πιθανή παραίτηση της κυβέρνησης και αποδοχή οικουμενικού σχήματος, θα οδηγήσει σε ανάδειξη των «συναινετικών» Δραγασάκη-Σταθάκη-Χουλιαράκη κ.λπ. ως διαχειριστών της οικουμενικής επιλογής. Παράλληλα δε το κύρος του Τσίπρα θα πληγεί ανεπανόρθωτα, με το να βρίσκεται στη Βουλή, ως αποτυχημένος πρωθυπουργός, εκδιωχθείς από την εξουσία, όπως είχε γίνει με τον ΓΑΠ, με την κυβέρνηση Παπαδήμου. Κατά συνέπεια, το συμφέρον του, αρχικώς, είναι να παραμείνει στην εξουσία με κάθε τίμημα. Αλλά αν δεν μπορέσει να τα βγάλει πέρα με τους αγρότες, να προχωρήσει σε εκλογές ως βαλλόμενος από τα «συμφέροντα» και το κουαρτέτο, έτσι ώστε και να απεκδυθεί της ευθύνης εφαρμογής του μνημονίου, να παραμείνει επικεφαλής στη «νέα μάχη» και να διατηρήσει σε διψήφιο ποσοστό την εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, που διαφορετικά θα συρρικνωθεί σε μονοψήφια ποσοστά!
Οι βουλευτές λοιπόν, ιδιαίτερα της επαρχίας και οι «άσημοι», καθώς και τα κομματικά/κρατικά στελέχη, θα προκρίνουν συνέχιση της ζωής της παρούσας Βουλής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ενώ η ηγετική-κομματική ομάδα θα επιλέξει αυτό που ξέρει να κάνει, εκλογές, για να διατηρήσει τον έλεγχο του κόμματος. Ποιος άραγε θα κερδίσει;
Στην τελική επιλογή, πάντως, θα συμμετάσχουν, ίσως καθοριστικά, και άλλοι παράγοντες, οι Αμερικανοί –που θέλουν να τελειώνουν με το Κυπριακό και τα Σκόπια–, οι Γερμανοί, που θέλουν λύσεις στο προσφυγικό, που μόνο ο Τσίπρας μπορεί να τους προσφέρει κ.λπ. Πάντως η κυβέρνηση αυτή, με την παρούσα μορφή και σύνθεση, έχει τελειώσει, σε λιγότερο από πέντε μήνες μετά τη συγκρότησή της.
Πηγή Ρήξη φ. 120


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας πλήττουν στόχους των κουρδικών πολιτοφυλακών στη Συρία για τρίτη ημέρα σήμερα μετά την επίθεση που σημειώθηκε το πρωί σε ένα συνοριακό φυλάκιο, δήλωσε εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

"Σήμερα το συνοριακό μας φυλάκιο στην περιοχή Χατάι στη μεθόριο με τη Συρία δέχθηκε επίθεση. Ρίφθηκαν ανταποδοτικά πυρά", δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος Ταντζού Μπιλγκίτζ.

Νωρίτερα σήμερα, ο τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε πως η Τουρκία δεν θα επιτρέψει να πέσει η πόλη Αζάζ στη βόρεια Συρία στα χέρια της κουρδικής πολιτοφυλακής Δυνάμεις Προστασίας του Λαού (YPG), που υποστηρίζεται από το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD).

Η Τουρκία είναι "σοκαρισμένη" από τις πρόσφατες δηλώσεις του υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, που βάζουν την Άγκυρα στο ίδιο καλάθι με τους κούρδους αντάρτες των YPG, δήλωσε εξάλλου ο Μπιλγκίτζ.

Ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών αναφερόταν στα σχόλια του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζον Κίρμπι, ο οποίος κάλεσε τόσο την Τουρκία, όσο και τους Κούρδους της Συρίας να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση της "κοινής απειλής" που θέτουν οι μαχητές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος οι οποίοι ελέγχουν μεγάλα τμήματα της Συρίας.

Ο Μπιλγκίτζ είπε ακόμη πως η Τουρκία δεν θα ζητήσει άδεια για να πολεμήσει εναντίον "οιωνδήποτε τρομοκρατικών οργανώσεων" και μεταβίβασε τη διαμαρτυρία της για τα σχόλια του Κίρμπι στις αρχές των ΗΠΑ.

Davutoglu: Δεν θα επιτρέψουμε να πέσει η Αζάζ στα χέρια των Κούρδων της Συρίας

Η Τουρκία δεν θα επιτρέψει η Αζάζ στη βόρεια Συρία να πέσει στα χέρια της κουρδικής πολιτοφυλακής Δυνάμεις Προστασίας του Λαού (YPG) και η οργάνωση θα βρεθεί αντιμέτωπη με την "πιο σκληρή αντίδραση" αν προσπαθήσει να προσεγγίσει ξανά την πόλη, δήλωσε σήμερα ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους εν πτήσει προς την Ουκρανία, ο Νταβούτογλου είπε πως οι μαχητές των YPG θα είχαν πάρει τον έλεγχο της Αζάζ και της πόλης Ταλ Ριφάατ νοτιότερα, αν το τουρκικό πυροβολικό δεν τους είχε βομβαρδίσει στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου.

"Στοιχεία των YPG εκδιώχθηκαν από την περιοχή γύρω από την Αζάζ. Αν προσεγγίσουν πάλι θα δουν την πιο σκληρή αντίδραση. Δεν θα επιτρέψουμε να πέσει η Αζάζ", είπε ο Νταβούτογλου.

Ο τούρκος πρωθυπουργός είπε πως η Τουρκία θα "αχρηστεύσει" τη συριακή αεροπορική βάση Μέναγ αν οι YPG δεν αποσυρθούν από την περιοχή, την οποία κατέλαβαν από σύρους αντάρτες. Ο Νταβούτογλου προειδοποίησε τις YPG να μην κινηθούν ανατολικά της περιοχής Αφρίν ή δυτικά του ποταμού Ευφράτη.

Ρωσία κατηγορεί την Τουρκία ότι βοηθά "τζιχαντιστές, μισθοφόρους" να εισέλθουν στη Συρία


Η Ρωσία κατηγόρησε σήμερα την Τουρκία ότι βοηθά "νέες τζιχαντιστικές οργανώσεις και ένοπλους μισθοφόρους" να εισέλθουν παράνομα στη Συρία προκειμένου να ενισχύσουν μονάδες της εξτρεμιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις στις μάχες.

"Η Μόσχα εκφράζει την πλέον σοβαρή ανησυχία της για τις επιθετικές ενέργειες των τουρκικών αρχών σε σχέση με το γειτονικό κράτος", ανέφερε σε ανακοίνωσή του το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η πρόσφατη έκκληση (γερμανοτουρκική) και τελική συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης στην έλευση του ΝΑΤΟ για την φύλαξη της συνοριογραμμής του Αιγαίου, αποτελεί ένα ακόμη τραγικό, πλην όμως όχι τελευταίο, ολίσθημα της συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, η οποία «άνοιξε τον φάκελο» των εθνικών θεμάτων με τον πλέον απαράδεκτο και επιζήμιο τρόπο.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να τονιστεί πως με την συγκεκριμένη έκκληση από την ελληνική πλευρά (ο κ. Τσίπρας δεν συμμετείχε στη συνάντηση μεταξύ Μέρκελ και Νταβούτογλου, όπου ελήφθη η σχετική απόφαση), αποτελεί μία πρωτοφανή έμμεση, αλλά σαφέστατη, παραδοχή της ελληνικής κυβέρνησης, πως η Ελλάδα δεν μπορεί να διαφυλάξει τα σύνορά της. Μία «παραδοχή» η οποία κινείται μεταξύ επικινδυνότητας και ηλιθιότητας, αφού είναι τοις πάσι γνωστό πως όταν δημιουργούνται κενά, αυτά συμπληρώνονται από παράπλευρες δυνάμεις… Και αυτό στην περίπτωση γεωγραφικών συνόρων, έχει ένα μόνο αποτέλεσμα: την απώλεια κυριαρχίας γεωγραφικού χώρου…

Κι ενώ τα ΝΑΤΟϊκά πλοία (μεταξύ των οποίων και ένα τουρκικό, το Barbaros) δεν έχουν αναλάβει ακόμη το «έργο» που τους ανετέθη, οι δηλώσεις του γ.γ. του ΝΑΤΟ έρχονται σε πλήρη αντιδιαστολή με τις δηλώσεις του υπουργού Άμυνας της Ελλάδας, Π. Καμμένου, δημιουργώντας σύγχυση για το ακριβές της τριμερούς συμφωνίας.
Τι είπε ο κ. Στόλτενμπεργκ; Με σαφήνεια δήλωσε (από την πρώτη στιγμή) πως "δεν αποτελεί στόχο των νατοϊκών πληρωμάτων η ανακοπή ή επαναπροώθηση των λεμβών που μεταφέρουν πρόσφυγες και/ή μετανάστες" και πρόσθεσε "η Συμμαχία θα συμβάλει στην προσπάθεια με την παροχή κρίσιμων πληροφοριών και μέσων παρακολούθησης ώστε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η διακίνηση ανθρώπων".
Ο υπουργός Άμυνας της Ελλάδας αναφέρθηκε σαφέστατα σε επαναπροώθηση των προσφύγων - μεταναστών από το ΝΑΤΟ...!!! Και εάν αυτό δεν αποτελεί αντίφαση (ή καταφανέστατο ψέμα που αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό των Ελλήνων;), ίσως ο κ. Καμμένος θα πρέπει να δηλώσει τι θεωρεί ο ίδιος ως αντίφαση...

Όμως, το "κακό" δεν έμεινε στην διαφορά δηλώσεων (και ρόλων) του ΝΑΤΟ. Πήγε ένα βήμα παραπέρα από την εξαίρεση των Δωδεκανήσων από την "φύλαξη" - "επιμέλεια" της ΝΑΤΟϊκής δύναμης. Κι αυτό συνέβη επειδή η Τουρκία αμφισβητεί την ελληνικότητα σε ένα πλήθος νησίδων και βραχονησίδων των Δωδεκανήσων, οι οποίες δεν αναγράφονται ρητά στην συμφωνία παράδοσης των Δωδεκανήσων από την Ιταλία στην Ελλάδα...!
Το ΝΑΤΟ, δηλαδή, έρχεται να αναγνωρίσει εμμέσως πλην σαφώς την τουρκική άρνηση αποδοχής ελληνικότητας ενός αριθμού μικρών νησιών και, φυσικά, του θαλάσσιου χώρου που τα περιβάλλει, εξυπηρετώντας με αυτόν τον τρόπο την πάγια τουρκική προσπάθεια της, κατ' αρχήν γκριζοποίησης μέρος του Αιγαίου και στην εν συνεχεία απόπειρα ενσωμάτωσης στην τουρκική επικράτεια...
Δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε την τουρκική αίτηση εξαίρεσης των Δωδεκανήσων ως αμφισβητούμενης περιοχής... Βέβαια, το ότι τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Ευρώπη αδιαφορούν για το γεγονός ότι το 25% περίπου των προσφύγων - λαθρομεταναστών εισέρχονται στην Ελλάδα και την Ευρώπη μέσω των Δωδεκανήσων, υποδηλώνει και το "πραγματικό" ενδιαφέρον για το "έργο ανάσχεσης προσφύγων - λαθρομεταναστών" που ανέλαβε το ΝΑΤΟ...

Το κακό όμως συνεχίζεται... Και γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, αφού η "επιτευχθείσα" συμφωνία για την οποία η ελληνική κυβέρνηση πανηγυρίζει, αποτελεί ένα ακόμη μέρος από μία ντροπιαστική εθνική ήττα που η ελληνική κυβέρνηση θέλει να εμφανίσει ως... "επίτευγμα"!!! Με τη συγκεκριμένη συμφωνία το ΝΑΤΟ αναγνωρίζει 6 ναυτικά μίλια στην Ελλάδα (τα άλλα 6 έως τα 12 που δικαιούται η Ελλάδα με βάση το διεθνές Δίκαιο Θαλασσών χάθηκαν κάπου στη... "μετάφραση") και 6 ναυτικά μίλια στον αέρα... (τα άλλα 4 έως τα 10 εξαφανίστηκαν ελέω του πατριωτισμού που διέπει την συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου)...

Και για να μην υπάρξουν παράνοιες για την τουρκική συμμετοχή, η Άγκυρα έθεσε ήδη το πρώτο βέτο στο σχεδιασμό των νατοϊκών περιπολιών για θέμα που είναι δύσκολο να το πιστέψει λογικός άνθρωπος. Ο διοικητής της νατοϊκής δύναμης SNMG2 Γερμανός ναύαρχος Jörg Klein, αποφάσισε να δώσει στις περιοχές περιπολίας ονομασίες αρχαίων φιλοσόφων. Μία περιοχή την είχε ονομάσει "Πλάτωνα", την άλλη "Αριστοτέλη" κ.ο.κ. Η Τουρκία έθεσε αμέσως βέτο!!! Και ο Γερμανός διοικητής της ναυτικής δύναμης που έχει αναλάβει τις περιπολίες στο Αιγαίο έκανε αμέσως πίσω. Έδωσε άλλες “κωδικές ονομασίες” στις περιοχές που δεν… προκαλούν την Τουρκία! Ονόμασε τις περιοχές… Α1, Α2 και πάει λέγοντας (ελπίζουμε να μην είναι αρχίγραμμα από το "Αττίλας")!

Συνεχίζοντας "το οδοιπορικό της ντροπής" πρέπει να σημειώσουμε πως με τη συγκεκριμένη "συμφωνία" (που επέβαλε η Γερμανία και η Τουρκία απέναντι στην ανύπαρκτη -κυριολεκτικά- κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα) παραδίδονται προς φύλαξη (έρευνα και διάσωση) στις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις όχι μόνο το δικαίωμα επιτήρησης επί της θαλάσσιας συνοριογραμμής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά και τα διεθνή ύδατα... Δηλαδή, η θαλάσσια περιοχή δυτικά των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου (καμία σχέση με τα ελληνοτουρκικά σύνορα...)!!!
Δηλαδή, η Ελλάδα παραιτήθηκε του δικαιώματος (και διεθνούς υποχρέωσης) σε έρευνα και διάσωση επί των Διεθνών υδάτων του Αιγαίου. Κανείς δεν εξήγησε το γιατί, αν και θα έπρεπε, αφού το κόστος (στο Πολεμικό Ναυτικό) των επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης έχει ανέβει στα 16 εκατομμύρια ευρώ (από τα ταμεία του Πολεμικού Ναυτικού και όχι από την Ευρώπη...). Υπήρξε, δηλαδή "ομολογία" ανικανότητας από την πλευρά της Ελλάδας στη διεθνή της υποχρέωση να ερευνά και να διασώζει όποιον κινδυνεύει στο Αιγαίο...
Και, εάν τώρα έχει αναλάβει το ΝΑΤΟ αυτή τη διεθνή συμβατική ελληνική υποχρέωση, τι θα συμβεί εάν η Τουρκία εκδηλώσει επίσημα ενδιαφέρον να αναλάβει με δικά της πλωτά και εναέρια μέσα, αλλά και χρήματα τις αποστολές έρευνας και διάσωσης επί του Αιγαίου; Φυσικά θα της δοθεί η... "ευθύνη", με αποτέλεσμα τα τουρκικά πλοία (τόσο του Λιμενικού όσο και Πολεμικά) θα κινούνται ανεξέλεγκτα σε όλο το Αιγαίο και θα πλησιάζουν ανεμπόδιστα τις Ελληνικές ακτές έως τα 6 ναυτικά μίλια...!!! Με απλά λόγια, το Αιγαίο θα γίνει τουρκικό, όχι μόνο στη θάλασσα, αλλά και στον αέρα, ενώ η κυριαρχία -εθνική κυριότητα- των νησίδων και βραχονησίδων θα αποτελέσει ένα νέο κεφάλαιο (προγραμματισμένο από την τουρκική πλευρά) διπλωματικών -και όχι μόνο- διαφορών και "συγκρούσεων"...

Είναι προφανές πως η κυβέρνηση δεν έχει κατανοήσει πως σε μία τέτοια εξέλιξη θα πρέπει να ενημερώνεται η Τουρκία από το σύνολο των πλοίων (και αεροσκαφών;) που θα κινούνται στο Αιγαίο... Στην καλύτερη περίπτωση το Αιγαίο βάφεται στο χρώμα του γκρι, ενώ στην χειρότερη, γίνεται τουρκικό...! Και αυτό είναι επίτευγμα, για την σημερινή κυβέρνηση, στελέχη της οποίας τολμούν να θριαμβολογούν και θρασύτατα να παρουσιάζουν ως νίκη ένα βήμα που οδηγεί σε μία τεραστίων διαστάσεων ταπεινωτική εθνική ήττα... Αν, μάλιστα, αναλογιστούμε την πάγια τουρκική τακτική διεκδικήσεων επί του Αιγαίου, αμφισβήτησης της υφαλοκρηπίδας (και της ΑΟΖ) και σημαντικότατου αριθμού νησίδων και βραχονησίδων, θα πρέπει με λύπη μας να υποθέσουμε πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συγκατάνευσε, χωρίς δεύτερη σκέψη, στην γκριζοποίηση (ή και τουρκοποίηση) του ελληνικού αρχιπελάγους.

Όταν οι Έλληνες κατανοήσουν πως έχουν εκλέξει μία κυβέρνηση, στον πυρήνα της οποίας λειτουργεί μία ομάδα ανθρώπων (μεστοί ιδεοληπτικών αγκυλώσεων), που δηλώνουν διεθνιστές και δεν αναγνωρίζουν τα σύνορα της χώρας, που μισούν την λέξη έθνος και εμπορεύονται πολιτικά την λέξη πατρίδα, τότε, ίσως γίνει κατανοητό πόσο επικίνδυνοι είναι οι συγκεκριμένοι "υπεύθυνοι" για την (αχρείαστη) περίπτωση που θα χρειαστεί να πάρουν αποφάσεις για να υπερασπίσουν τα σύνορα της χώρας και τον ελληνικό λαό (έθνος)...

ΥΓ: Έχουν ήδη γραφεί αρκετά για τις μικρές αλλά σπουδαιότατες "μικρολεπτομέρειες" του επιχειρησιακού σκέλους του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, οι οποίες πρόκειται να δημιουργήσουν μείζονα επιπρόσθετα θέματα στις ήδη υπάρχουσες ελληνοτουρκικές διαφορές.

ΥΓ2: Μία απορία του συντάκτη: Άραγε, το ΝΑΤΟ θα καταγράφει και τις παραβιάσεις (θαλάσσιες και εναέριες) των Τούρκων εις βάρος της Ελλάδας, ή επειδή θα είναι επιφορτισμένο με "άλλη δουλειά" δεν θα ασχολείται με τις παραβιάσεις της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας από την πλευρά της Τουρκίας;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Βασίλης Παπαγεωργίου 
Δόκιμος Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ

Η Τουρκική εξωτερική πολιτική αποτελούσε ανέκαθεν ένα ενδιαφέρον ζήτημα για τους μελετητές των Διεθνών Σχέσεων και της Ασφάλειας. Ειδικά η σημερινή συγκυρία η οποία βρίσκει τη Τουρκία αντιμέτωπη με σωρεία προβλημάτων δίνει πρόσφορο έδαφος για συζητήσεις. Τα κυριότερα προβλήματα με τα οποία είναι αντιμέτωπη η γείτονα χώρα είναι τα θεμελιώδη μακροοικονομικά μεγέθη της, η αναταραχή στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας, το προσφυγικό, και η διπλωματική κρίση με τη Ρωσία.[1]
Θα πρέπει να κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας για τη συνέχεια της ανάλυσης μας πως τα προαναφερθέντα προβλήματα έχουν μια δυναμική σχέση και αλληλοεπηρέαζονται καθώς λίγο ως πολύ αποτελούν πτυχές του ίδιου προβλήματος.
Δε θα πρέπει επίσης να ξεχνάμε πως η Μέση Ανατολή αποτελεί μια περιοχή ιδιαίτερου γεωπολιτικού ενδιαφέροντος για το νεοοθωμανικό καθεστώς του Erdoğan.[2] Τα εμπειρικά γεγονότα του παρελθόντος αποδεικνύουν πως είναι φύσει αδύνατο για το τουρκικό κράτος να αφήσει τα συμφέροντα τα οποία έχει στη συγκεκριμένη περιοχή, χωρίς να γίνει προσπάθεια επηρεασμού με έμμεσο ή άμεσο τρόπο στους υπόλοιπους δρώντες του περιφερειακού αλλά και του ευρύτερου συστήματος.
Η νεοοθωμανική προσέγγιση θεμελιώθηκε από τον τωρινό πρωθυπουργό της Τουρκίας Ahmet Davutoğlu, η οποία μεταξύ των άλλων έκανε λόγω για στενότερη αλληλεξάρτηση[3] μεταξύ των όμορων χωρών της Τουρκίας, και ειρηνική πολιτική με τους «δυόμιση εχθρούς»[4] με σκοπό να σταματήσει η Τουρκία να ασχολείται με αντιπάλους κατώτερης δυναμικής από την ίδια.[5] Οι θεωρίες περί αλληλεξάρτησης κατέρρευσαν μαζί με την πολυδιαφημισμένη πολιτική των μηδενικών προβλημάτων κυρίως λόγω Αραβικής Άνοιξης, έναν παράγοντα που ο Τούρκος ακαδημαϊκός και πολιτικός δεν είχε υπολογίσει.
Κάνοντας μια μικρή ιστορική αναδρομή θα δούμε πως κατά την αρχή του εμφυλίου στη Συρία, το τουρκικό κράτος υπέθεσε λανθασμένα πως ο Bashar al-Assad, ο Σύριος πρόεδρος, θα έπεφτε σύντομα από την εξουσία. Οι σχέσεις οι οποίες είχαν βελτιωθεί σημαντικά μεταξύ των δύο χωρών την περασμένη δεκαετία χάρη στην υιοθέτηση του δόγματος των μηδενικών προβλημάτων, κατέρρευσαν σχεδόν μέσα σε λίγες μέρες με τη στήριξη στους αντιφρονούντες Σύριους. Παρ’όλα αυτά η συνέχεια διέψευσε τις προσδοκίες της τουρκικής πολιτικής ελίτ. Ο εμφύλιος στη Συρία, σε μια περιοχή η οποία παραδοσιακά αποτελεί ένα μωσαϊκό διαφόρων πολιτισμικών και θρησκευτικών ομάδων και μειονοτήτων, αποδείχθηκε ένα πολυεπίπεδο παίγνιο με αβέβαιη εξέλιξη για όλους τους παίκτες, εσωτερικούς και εξωτερικούς.
Η Τουρκία στήριξε έμπρακτα τους αντιφρονούντες αλλά και τις τρομοκρατικές ομάδες οι οποίες μάχονταν στο Συριακό έδαφος, παρέχοντας τους εκπαίδευση και περίθαλψη, ενώ σύμφωνα με κάποιες πηγές και οπλισμό.[6],[7]
Σήμερα μετά από πέντε σχεδόν χρόνια πολέμου στη Συρία, η Τουρκία έχει γίνει αποδέκτης ενός τεράστιου προσφυγικού κύματος , το οποίο υπολογίζεται σε περισσότερο από 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους[8] ενώ μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους Su-24 στις 24 Νοεμβρίου 2015 βρίσκεται και σε διπλωματική κρίση με τη Ρωσία η οποία ζημιώνει πολύπλευρα τη Τουρκία.
Η γείτονα χώρα ακολουθώντας την πάγια κατευθυντήρια γραμμή της, προσπαθεί σήμερα να εκμεταλλευτεί την υπάρχουσα συγκυρία, μια πρακτική που στη προκειμένη περίπτωση εγκυμονεί μεγάλο ρίσκο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί –εάν το αποδώσουμε σε ρωσικούς κύκλους- το πρωτοφανές κύμα κυβερνοεπιθέσεων το οποίο έπληξε υπουργεία καθώς και τις μεγαλύτερες τράπεζες της Τουρκίας σε λιγότερο από ένα μήνα μετά την κατάρριψη του Ρωσικού αεροσκάφους.[9] Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά κάποιες από τις συνιστώσες του προβλήματος.
Το Τουρκικό κράτος χρησιμοποιεί το προσφυγικό ως μοχλό πίεσης προς την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Γνωρίζει πως τη δεδομένη χρονική στιγμή η ΕΕ είναι εξαρτημένη σε μεγάλο βαθμό από τη Τουρκία όσον αφορά την αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος. Η ίδια η Τουρκία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη κατάσταση, κάτι που φαίνεται να πετυχαίνει προς ώρας. Εκτός από τα υπέρογκα ποσά τα οποία ζητάει από την ΕΕ, φέτος είδαμε το ξεπάγωμα των ενταξιακών κεφαλαίων για την γειτονική μας χώρα. Είναι σημαντικό να τονίσουμε πως σε άλλες συνθήκες μια τέτοια κίνηση δεν θα λάμβανε χώρα δεδομένου της σωρείας παραβιάσεων όσον αφορά την ελευθερία του τύπου, την παρέμβαση στο έργο της κεντρικής τράπεζας με τον καθορισμό των επιτοκίων, καθώς και στα γεγονότα που αναπτύσσονται στη Νοτιοανατολική Τουρκία σε βάρος των Κούρδων.[10]
Εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε στα συμφέροντα των υπολοίπων παικτών. Η ΕΕ βρίσκει τη βάση νομιμοποίησής της στις συνεκτικές αρχές του νεότερου Ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως η αρχή της ελευθερίας. Υποτίθεται συνεπώς πως ασπάζονται de jure τα αξιώματα που προτάσσει ο φιλελευθερισμός στις Διεθνείς Σχέσεις, ο οποίος υποτίθεται ότι θεωρεί τον άνθρωπο ως το κυριότερο συστατικό του Παγκόσμιου Διεθνούς συστήματος. Αυτό συνεπάγεται με άλλα λόγια σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία του λόγου, ανάγκη δημοκρατικής νομιμοποίησης κ.ο.κ. Αντί αυτού, ακολουθούν de facto το (δομικό) ρεαλιστικό δόγμα το οποίο ορίζει τα κράτη ως «μαύρα κουτιά» στα οποία οι εσωτερικές διεργασίες δεν διαδραματίζουν τον παραμικρό ρόλο όσον αφορά τη συμπεριφορά τους στα υπόλοιπα κράτη του συστήματος. Αυτή η πολιτική συνοδεύεται με συνεχή άρνηση από μέρους τους. Το γεγονός ότι οι εκθέσεις της Ευρωπαϊκής επιτροπής κατακρίνουν τη Τουρκία για τις παραπάνω παραβιάσεις φαίνεται να αφορά περισσότερο το τομέα της νομιμοποίησης, καθώς οι πράξεις σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών και θεσμών διαφέρουν από τις αντίστοιχες εκθέσεις.[11]
Από τη μεριά τους οι ΗΠΑ είχαν ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ της Τουρκίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και όχι μόνο. Η επίσκεψη του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Joe Biden, και οι δηλώσεις του ιδίου έδειξαν μια μάλλον συγκαταβατική στάση όσον αφορά τις πολιτικές που ακολουθεί η Τουρκία στα σύνορά της με τη Συρία. Άλλωστε αποτελεί και συμφέρον των ΗΠΑ να μην επιβιώσει πολιτικά ο Άσαντ με το πέρας του πολέμου.
Παρ’όλα αυτά φαίνεται πως αυτό μπορεί να αλλάξει. Ο Erdoğan ζήτησε από τις ΗΠΑ να επιλέξουν μεταξύ των συμμάχων τους Τούρκων και των «τρομοκρατών του Κομπανί».[12] Ο Τούρκος πρόεδρος αναφερόταν στο Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης Κούρδων Σύριων (PDY) τους οποίους ο Έρντογαν θεωρεί τρομοκράτες λόγω της σχέσης τους με το PKK ενώ απειλεί πως θα αποσυρθεί από τις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη (για τον τερματισμό των εχθροπραξιών στη Συρία) σε περίπτωση συμμετοχής του στη διαπραγμάτευση. Ο Αμερικανός πρόξενος στη Τουρκία φαίνεται να είχε ζητήσει από τους Τούρκους αξιωματούχους να αποφεύγεται η αναφορά στις διαφορές που προκύπτουν σχετικά με το πώς βλέπει η κάθε χώρα το PDY γεγονός που ο Erdoğan δεν έκανε αποδεκτό και προέβη στην παραπάνω δήλωση. Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι το PDY διαδραματίζει σημαντικό ρόλο όσον αφορά την καταπολέμηση του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ). Επιπρόσθετα φαίνεται πως έχουν συμφωνήσει με τη Ρωσία να παραμείνει ο Assad, ως μια επιλογή όχι η καλύτερη δυνατή για τις ΗΠΑ αλλά σίγουρα όχι και το χειρότερο δυνατό σενάριο έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα μετά την επιτυχημένη στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στη Συρία.[13]
Η Τουρκία όμως έχει να αντιμετωπίσει εκτός των παραπάνω και τις κατηγορίες ότι η ίδια εμπλέκεται ενεργά σε σημαντικά γεγονότα που έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες στην ευρύτερη περιοχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δράση της ομάδας των γκρίζων λύκων, μια παρακρατική ακροδεξιά οργάνωση με παρελθόν στη γειτονική χώρα και όχι μόνο.[14] Σύμφωνα με πηγές της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσίας (FSB) οι γκρίζοι λύκοι οι οποίοι συνδέονται με το «Ισλαμικό Κράτος» και δραστηριοποιούνται σε αρκετές αραβικές χώρες μεταξύ των οποίων και την Αίγυπτο, είναι πιθανοί ύποπτοι για τη τρομοκρατική ενέργεια στη χερσόνησο του Σινά στις 31 Οκτωβρίου 2015 που είχε ως αποτέλεσμα την μεγαλύτερη αεροπορική τραγωδία στην ιστορία της Ρωσίας.[15] Επιπρόσθετα ρωσικοί κύκλοι παρατηρούν πως ενδεχομένως υπάρχει σύνδεση μεταξύ γκρίζων λύκων και της τρομοκρατικής βομβιστικής επίθεσης στο Sultan Ahmet (Μπλέ Τζαμί) την 12η Ιανουαρίου 2016 σε μια τρομοκρατική επίθεση που την κατηγορούν ως υποκινούμενη με στόχο τη θυματοποίηση της Τουρκίας και την ενίσχυση της διαπραγματευτικής της δύναμης όσον αφορά το προσφυγικό και τη μάχη της ενάντια στη τρομοκρατία.[16]
Τελευταίο αλλά σημαντικό συνδετικό στοιχείο των παραπάνω αποτελεί η συνέντευξη που έδωσε ο Alparslan Çelik και οι άντρες του, οι οποίοι ισχυρίστηκαν πως σκότωσαν τους δύο πιλότους του ρωσικού μαχητικού Su-24. Καθώς η συνέντευξη διαδίδονταν ολοένα και περισσότερο, γρήγορα έγινε αντιληπτό πως στην πραγματικότητα ο Çelik είναι τούρκος πολίτης με υπερεθνικιστικό παρελθόν. Ο πατέρας του, υπηρέτησε ως δήμαρχος για το ακροδεξιό ΜΗΡ στην ανατολική τουρκική επαρχία του Elazig, ενώ ο ίδιος αποτελεί μέλος των Γκρίζων Λύκων. [17]
Τέλος οι πυροβολισμοί σε βάρος Κούρδων αμάχων στο Cizre (βρίσκεται στα σύνορα με Συρία και Ιράκ, περιοχή κουρδικών πληθυσμών) και τα βίντεο τα οποία έχουν διαρρεύσει φέρνουν τη Τουρκία και τους εταίρους της αντιμέτωπους με τη διεθνή κατακραυγή καθώς τείνει να χάσει την όποια στοιχειώδη νομιμοποίηση της έχει απομείνει για τις πράξεις της στο εσωτερικό. Στις 12 Φεβρουαρίου 2016 και σε μια προσπάθεια συντονισμού των καναλιών διανομής των πληροφοριών, ο Πρωθυπουργός ζήτησε από την κρατική τηλεόραση και το ημικρατικό πρακτορείο ειδήσεων (Α.Α.) να κρατούν κοινή γραμμή αναφορικά με τη μετάδοση των επιχειρήσεων στη Νοτιοανατολική Μικρά Ασία.[18]
Συνοψίζοντας φαίνεται πως η Τουρκία μολονότι διανύει μια περίοδο κατά την οποία η εσωτερική πολιτική έχει διαφοροποιηθεί από το Κεμαλικό παρελθόν σε ένα βαθμό, η εξωτερική πολιτική και οι κατευθυντήριες γραμμές που ακολουθούνται παραμένουν λίγο πολύ αναλλοίωτες από την εποχή του Κεμάλ μέχρι και τη σημερινή. Η παραδοσιακή της τακτική να χτυπάει σε περιόδους αστάθειας τους γείτονες (Κυπριακό, Ίμια) με σκοπό να μειώνει το κόστος για την ίδια και να επιτυγχάνει τα μέγιστα δυνατά οφέλη φαίνεται πως παραμένει στο προσκήνιο. Όμως φαίνεται πως ο Erdoğan είναι ακόμα επηρεασμένος από το «μεθύσι» της μεγάλης εκλογικής του νίκης στις αρχές του Νοεμβρίου 2015. Ενώ η πολιτική του να φυλακίζει όλους όσους εκφράσουν τη διαφωνία τους απέναντι στις πρακτικές του, είτε είναι Γκιουλενικοί είτε όχι, συνέβαινε λίγο ως πολύ και από Κεμαλικές κυβερνήσεις στο παρελθόν, η Τουρκία όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, φαίνεται να ακολουθεί μία πιο τυχοδιωκτική και επικίνδυνη πορεία. Οι νεοοθωμανικές βλέψεις που οραματίζονται τη Τουρκία ως έναν περιφερειακό ηγεμόνα έχουν παραμείνει προς ώρας βλέψεις, και η ρητορική ενός περιφερειακού ηγεμόνα δεν αρκεί από μόνη της για να ανέβει η Τουρκία τα σκαλοπάτια ισχύος τα οποία διακαώς επιθυμεί.
Πηγή ΚΕΔΙΣΑ

[1] Βλ. DIXON H. ‘Turkey’s economy threatened on many fronts’, Reuters, 7 Δεκεμβρίου 2015. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://blogs.reuters.com/hugo-dixon/2015/12/07/turkeys-economy-threatened-on-many-fronts/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 8/1/2016]
[2] DAVUTOĞLU Ahmet, Το στρατηγικό βάθος, Αθήνα, Εκδόσεις Ποιότητα, 2010.
[3] DAVUTOĞLU Ahmet, Ο.π (σ.σ) Βάσει του βιβλίου του, ο Davutoğlu φαίνεται πως νοεί περισσότερο αυτή την αλληλεξάρτηση, ως εξάρτηση των γειτονικών χωρών από τη Τουρκία, και όχι την ανάπτυξη μιας υγειούς και αμφίδρομης σχέσης που θα αποφέρει πλεονεκτήματα σε όλα τα συμβαλλόμενα μέρη εξίσου.
[4] Γνωστό ως δόγμα των «Δυόμιση πολέμων» Βλ. Η Καθημερινή, 3 Αυγούστου 2002. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο:http://www.kathimerini.gr/688818/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/to-amyntiko-dogma-ths-toyrkias, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης : 14/2/2016]
[5] DAVUTOĞLU Ahmet, ο.π σελ. 233
[6] IVANOV Stanislav,‘Provocation and Arm-Twisting — the Core Methods of Turkey’s Foreign Policy’ New Eastern Outlook, 29 Ιανουαρίου 2016 [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://journal-neo.org/2016/01/29/provocation-and-arm-twisting-the-core-methods-of-turkey-s-foreign-policy/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].
[7] BERTRAND Natasha, ‘Senior Western official: Links between Turkey and ISIS are now “undeniable’, Business Insider. 28 Ιουλίου 2015 [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.businessinsider.com/links-between-turkey-and-isis-are-now-undeniable-2015-7, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].
[8] UNHCR Syria Regional Refugee Response, 31 Δεκεμβρίου 2015 [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο:http://data.unhcr.org/syrianrefugees/country.php?id=224, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].
[9] ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Βασίλης, «Κυβερνο-επιθέσεις στις Τουρκικές ιστοσελίδες εν μέσω της διπλωματικής κρίσης με τη Ρωσία», Εργαστήριο Τουρκικών και Ευρασιατικών Μελετών Πανεπιστημίου Πειραιώς, Αρ. 6, 14 Ιανουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο:https://ometdes.wordpress.com/2016/01/15/%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CF%85%CE%B2/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016]
[10] ESCOBAR Pepe, ‘Why the ‘Sultan of Chaos’ is freaking out.’, RT International, 4 Φεβρουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: https://www.rt.com/op-edge/331279-erdogan-syria-aleppo-turkey/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].
[11] Βλ. TURKEY 2015 REPORT, EUROPEAN COMMISSION, EU Enlargement Strategy. Βρυξέλλες 10 Νοεμβρίου 2015. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://ec.europa.eu/enlargement/pdf/key_documents/2015/20151110_report_turkey.pdf, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 8/1/2016]

[12] Today’s Zaman, ‘Turkey at odds with Russia and now the US on Syria.’, 13 Φεβρουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.todayszaman.com/diplomacy_turkey-at-odds-with-russia-and-now-the-us-on-syria_412104.html, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].
[13] Today’s Zamanο.π
[14] ΗUMER Stephan, ‘Turkish elections: Turkey’s Kurd-hating Grey Wolves spreading neo-nazi poison across Europe’ International Business Times UK 5 Ιουνίου 2015. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.ibtimes.co.uk/turkish-elections-turkeys-kurd-hating-grey-wolves-spreading-neo-nazi-poison-across-europe-1504725, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].
[15] Sputniknews.com, ‘Turkish Nationalist Group Grey Wolves Linked to A321 Terror Attack – FSB’ 1 Φεβρουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://sputniknews.com/middleeast/20160201/1034017414/grey-wolves-a321-fsb.html , τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].
[16] FERRIS Seth, ‘Turkish “Grey Wolves” Likely Responsible for Sultanahmet Terrorist Attack’, New Eastern Outlook. 27 Ιανουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://journal-neo.org/2016/01/27/turkish-grey-wolves-likely-responsible-for-sultanahmet-terrorist-attack/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].
[17] GERMANN Christoph, ‘Syrian Turkmens, Turkish Nationalists, Russian Jets & the Battle for Bayırbucak.’, Sibel Edmonds” Boiling Frogs, 1 Φεβρουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο:http://www.boilingfrogspost.com/2016/02/01/syrian-turkmens-turkish-nationalists-russian-jets-the-battle-for-bayirbucak/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 14 Φεβρουαρίου 2016].
[18] Today’s Zaman, ‘Prime Ministry instructs TRT, AA to be single voice on Southeast operations.’ [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.todayszaman.com/national_prime-ministry-instructs-trt-aa-to-be-single-voice-on-southeast-operations_412158.html, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 13/2/2016].


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Tου Δρ. Ευάγγελου Στεργιούλη

Ουδείς στρατιωτικός αναλυτής μπορούσε να προβλέψει την ενεργό ανάμειξη της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στην αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος. Και όμως μέσα σε λίγες μόνο ώρες ελήφθη ομόφωνα η απόφαση μοναδική για τα ιστορικά χρονικά της Νατοϊκής Συμμαχίας.

Δυστυχώς, η Ελλάδα για μια ακόμη φορά επιβεβαίωσε το ρόλο του ουραγού στις εξελίξεις του προσφυγικού ζητήματος, ενώ αντιθέτως η Τουρκία ανεδείχθη ως κυρίαρχος του παιχνιδιού τόσο από στρατηγικής πλευράς όσο και σε επίπεδο μελλοντικών τακτικών χειρισμών του προβλήματος.

Πρόκειται για μια πρόταση που κινείται στο πλαίσιο της υψηλής στρατηγικής της Τουρκίας με διττό στόχο: την εξουδετέρωση των Ευρωπαϊκών επικρίσεων σε βάρος της για τον παθητικό ρόλο της στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών αφενός και αφετέρου να σύρει κυριολεκτικά την Ελλάδα σε διαδικασίες οι οποίες ενδεχομένως να εγκυμονούν κίνδυνους για τα θαλάσσια σύνορα της, ειδικά σε ο,τι αφορά τις αποκαλούμενες γκρίζες ζώνες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, πρωτοστατούσης της Γερμανίας, υιοθέτησε και υποστήριξε χωρίς δεύτερη σκέψη την τουρκική πρόταση καθόσον με αυτόν τον τρόπο τής δίνεται μοναδική ευκαιρία να επιβάλει τις δικές της πολιτικές στη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος, εξ ου και το γεγονός ότι η διοίκηση της Νατοϊκής δύναμης στο Αιγαίο τίθεται υπό Γερμανικό αιγίδα. Έτσι για άλλη μία φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκής ένωσης αποδεικνύεται η παντελής έλλειψη κοινής εξωτερικής πολιτικής, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται ο ρόλος των ΗΠΑ στο χειρισμό και διευθέτηση θεμάτων εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, η υιοθέτηση της ομόφωνης απόφασης για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών υποκρύπτει ένα τεράστιο και μείζονος σημασίας θέμα για το μέλλον της ευρωπαϊκής ένωσης. Η εσωτερική ασφάλεια της ευρωπαϊκής ένωσης, ως γνωστόν, υλοποιείται επιχειρησιακά μέσω της σύστασης και λειτουργίας σημαντικών οργανισμών και υπηρεσιών όπως η Europol, η Frontex και το Σύστημα πληροφοριών Schengen. Ήδη πολλά κράτη μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης αμφισβητούν τη Σύμβαση Schengen και επαναφέρουν στα σύνορα τους όλους τους σχετικούς ελέγχους. Στην προκειμένη περίπτωση, σειρά έχει η αμφισβήτηση του έργου και της αποστολής της Frontex, μιας υπηρεσίας της ευρωπαϊκής ένωσης η οποία ιδρύθηκε ειδικά για τη διαχείριση της επιχειρησιακής συνεργασίας στα εξωτερικά σύνορα της.

Η δομή και η λειτουργία της Frontex, από συστάσεως της μέχρι και σήμερα, έχει περιβληθεί και ενισχυθεί με το αναγκαίο θεσμικό οπλοστάσιο προκειμένου να είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να υλοποιεί την επιχειρησιακή της λειτουργία σε οποιοδήποτε μέρος των εξωτερικών συνόρων της ευρωπαϊκής ένωσης. Προς το σκοπό αυτό, τα κράτη μέλη έχουν νομοθετικά δεσμευτεί να συνεισφέρουν τον αναγκαίο εξοπλισμό, επιχειρησιακό και τεχνικό, προκειμένου η Frontex να αναπτύσσει αποτελεσματικά τις επιχειρησιακές δομές της. Εξ ού και το γεγονός ότι ο προϋπολογισμός της Frontex για το τρέχον έτος αυξήθηκε πάνω από 50% και ανέρχεται σε 176 εκ. Ευρώ.

Ανακύπτει λοιπόν εύλογα το ερώτημα για ποιο λόγο η Frontex περιθωριοποιείται στην εκτέλεση ενός έργου το οποίο άπτεται της αποστολής της αυτής καθαυτής και οι αρμοδιότητες της μεταφέρονται σε ένα οργανισμό έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα στην αποστολή του οποίου υπάγονται κυρίως ζητήματα στρατιωτικής και αμυντικής φύσεως;

Η απάντηση σε αυτό το καίριας σημασίας ερώτημα δεν περιποιεί τιμή ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά ούτε και στην Ελλάδα. Η Τουρκία ουδέποτε συναίνεσε στη συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά με την Frontex για την διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος. Η Frontex αποτελούσε ανέκαθεν για την Τουρκία μία άκρως ενοχλητική ευρωπαϊκή υπηρεσία, η οποία κατά την εκτέλεση της αποστολής διατυπώνει παρατηρήσεις ακόμη και αιχμές για την απροθυμία και την αναποτελεσματικότητα των τουρκικών αρχών στη συγκράτηση των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη.

Κι όμως στις 28 Μαίου 2012 η Τουρκία υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με την Frontex στην έδρα της στη Βαρσοβία, το οποίο όμως δεν την εμπόδισε μα το παρακάμψει και να προτείνει και να επιτύχει τη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος από έναν οργανισμό έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε κάλλιστα να επιμείνει και να διαχειριστεί η ίδια το προσφυγικό ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου την αφορούν άμεσα και την επηρεάζουν σημαντικά στο απώτερο μέλλον, χρησιμοποιώντας τους δικούς της μηχανισμούς συνεργασίας και τις δικές της υπηρεσίες που έχει ειδικά προς τούτο ιδρύσει και οι προϋπολογισμοί βαρύνουν αποκλειστικά τους πολίτες της ευρωπαϊκής ένωσης.

Και, βεβαίως, η Ελλάδα θα μπορούσε να θέσει βέτο στη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και μόνο σε συνεργασία με κάθε αρμόδιο ευρωπαϊκό ή διεθνή οργανισμό. Παρά ταύτα δεν το έπραξε για τον απλούστατο λόγο ότι ουδέποτε είχε αναπτύξει τη δική της στρατηγική στη διαχείριση του φαινομένου, αλλά και δεν είχε την πολιτική βούληση και ισχύ να θέσει ένα τέτοιο βέτο.

Έτσι, εν κατακλείδι, θα συνεχίζεται πλέον η παρούσα κατάσταση να εξελίσσεται αναλόγως και στο μέλλον. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με ιταμή συμπεριφορά, θα ζητά από την Ελλάδα να ανοίγει και να λειτουργεί hot spots όπου δει εντός της Ελληνικής επικράτειας, ενώ η Τουρκία θα μπορεί, με δηλώσεις του προέδρου της, να απειλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θα μπορεί οποτεδήποτε επιθυμεί να της αποστέλλει τους πρόσφυγες σε λεωφορεία και να αφήνει τα παιδιά να πνίγονται στο Αιγαίο! Και η ευρωπαϊκή ένωση θα συνεχίζει να αυτοαναιρείται, να αμφισβητεί, να υποτιμά και να ακυρώνει τις δικές της δομές, έτσι ώστε
να πληθαίνουν με το πέρασμα του χρόνου τα Brexit, Grexit μέχρι που το πλήρωμα του χρόνου να καταστήσει αυτά πραγματικότητες.

* Ο Ευάγγελος Στεργιούλης είναι εν αποστρατεία υποστράτηγος της ελληνικής αστυνομίας, διδάκτωρ κοινωνιολογίας στο Πάντειο πανεπιστήμιο και απόφοιτος των σχολών εθνικής άμυνας και εθνικής ασφάλειας.
Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο κ. Καμμένος δεν έκρυψε την ικανοποίησή του από την αποδοχή εκ μέρους του ΝΑΤΟ του κοινού ελληνοτουρκικού αιτήματος (επισήμως, επειδή στην ουσία πρόκειται για γερμανοτουρκικό αίτημα), και την αισιοδοξία του για την ευτυχή κατάληξη την συμμερίστηκαν πολλοί, με πρώτους τους… Τούρκους. Και εδώ γεννάται το ερώτημα, αν υπάρχει περίπτωση να υποβάλουν οι Τούρκοι πρόταση ικανοποιητική για την Ελλάδα!

Για το ΝΑΤΟ, τους Γερμανούς και όλους τους Ευρωπαίους, η συμμετοχή του ΝΑΤΟ -εφ’ όσον τα πράγματα συμβούν όπως μας τα εξέθεσαν-, προκάλεσε ανακούφιση. Μάλιστα δε, η Deutsche Welle μετέφερε δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Tageszeitung η οποία κάνει λόγο για «πονηρό σχέδιο» της κας. Μέρκελ, η οποία δεν θα έχει πρόσφυγες στα γερμανικά σύνορα, αλλά το ταξίδι τους θα σταματάει ήδη στο Αιγαίο.

Αναγράφει, αυτό που είπε και ο κ. Καμμένος, ότι τα νατοϊκά πλοία θα επαναπροωθούν στην Τουρκία όσους σώζουν στο Αιγαίο και συμπεραίνει ότι «οι πρόσφυγες δεν θα έχουν καν την ευκαιρία να αιτηθούν ασύλου στην ΕΕ». Γράφει μάλιστα χαρακτηριστικά ότι «Οι άσχημες σκηνές θα εκτυλίσσονται στο κατάστρωμα των νατοϊκών πλοίων, όπου στρατιώτες θα επιστρέφουν τους ανθρώπους στην Τουρκία παρά τη θέλησή τους.

» Η διαφορά είναι ότι το κατάστρωμα δεν είναι τόσο εύκολα προσβάσιμο σε τηλεοπτικά συνεργεία όσο τα σύνορα στη Βαυαρία. Δεν χαλάει η εικόνα της καλόκαρδης καγκελαρίου των προσφύγων. Και για αυτό το σχέδιο της Μέρκελ έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: είναι πονηρό».

Σε αντίθεση με την ικανοποίηση Ευρωπαίων και Αμερικανών, ο καθείς για δικό του λόγο, στην Ελλάδα επικρατεί προβληματισμός, επειδή αναμφιβόλως η Τουρκία βρίσκει ευκαιρία να αμφισβητήσει επισήμως τα ελληνικά θαλάσσια σύνορα, με το ΝΑΤΟ να κρατά ουδέτερη στάση, που σημαίνει ουσιαστικά ότι θα αποδέχεται πως υπάρχουν «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο.

Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις οι Τούρκοι ήδη έχουν προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για να δικαιολογήσουν τους φόβους μας. Βγάζουν ερευνητικό πλοίο στο Αιγαίο, και έστειλαν πολεμικό νοτίως της Καρπάθου για να παρενοχλήσει ιταλικό ερευνητικό πλοίο που ενεργεί για λογαριασμό της Ελλάδας. Στείλαμε κι εμείς μια κορβέτα και τα δύο πλοία βρίσκονται επί 2ήμερο κοντά το ένα στο άλλο σε κατάσταση συναγερμού.

Και μόλις εχθές «ρίχνει βόμβα» το CNN, σχολιάζοντας ότι στόχος των τουρκικών κινήσεων, που εντείνονται κατά το τελευταίο διάστημα, είναι να χωριστεί το Αιγαίο στην μέση. Αυτό που συνέβη για να προβεί σε τέτοιο σχολιασμό το CNN, είναι ότι ο διοικητής της νατοϊκής δύναμης, Γερμανός ναύαρχος Jörg Klein, -ενδεχομένως ρομαντικός φιλέλληνας- αποφάσισε να δώσει στις περιοχές περιπολίας ονομασίες αρχαίων φιλόσοφων.

Μία περιοχή την είχε ονομάσει Πλάτωνα, την άλλη Αριστοτέλη κλπ. Αμέσως η Τουρκία έθεσε βέτο, θέλοντας να δείξει ότι είναι πολλές περιοχές υπό αμφισβήτηση και δεν πρόκειται για ελληνικά νερά. Ο Γερμανός διοικητής, που έχει αναλάβει τις περιπολίες, υποχώρησε και τελικά άλλαξε τις "κωδικές ονομασίες" στις περιοχές ώστε να μην ενοχλείται η Τουρκία! Ονόμασε τις περιοχές... Α1, Α2 κοκ.

Η αντίδραση της Τουρκίας είναι ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί. Δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη ούτε την πιο ασήμαντη λεπτομέρεια για να καταδείξει τις θέσεις της για το Αιγαίο. Στο πλαίσιο της στρατηγικής της για τις γκρίζες ζώνες επιχειρεί να «τορπιλίσει» ο,τιδήποτε μπορεί να ταυτίζει Ελλάδα και Αιγαίο.

Ο χρόνος δεν επιτρέπει περαιτέρω ανάλυση για τους στόχους Τούρκων και Αμερικανών, θα χρειαστεί να επανέλθω, καταλήγω όμως με την δήλωση του υπουργού κ. Μουζάλα, ο οποίος φοβάται λάθος χειρισμούς για τις περιπολίες του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο:

«Πρόκειται για μία πολύ λεπτή υπόθεση. Θέλουμε να ελπίζουμε πως θα περιορίσει την προσφυγική ροή κάνοντας διασώσεις, όπως τουλάχιστον μέχρι τώρα έχει δηλωθεί. Θα πρέπει να δούμε τα υπηρεσιακά σχέδια και μέσα μας ένας μικρός φόβος μπορεί να υπάρχει, ότι μπορούν να γίνουν λάθος χειρισμοί. Νομίζω όμως ότι η πρόθεση είναι φανερή και αυτή είναι να διασωθούν οι πρόσφυγες που πραγματοποιούν το πέρασμα του Αιγαίου».
Οι πρόσφυγες θα διασωθούν. Η Ελλάδα;…

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία βομβάρδισε το Σαββατοκύριακο, με το πυροβολικό της, θέσεις του Συριακού στρατού στην επαρχία της Λαττάκειας. Παράλληλα βομβάρδισε θέσεις των Κούρδων της Συρίας του PYD/YPG, απειλώντας παράλληλα με λήψη των «αναγκαίων» στρατιωτικών μέτρων αν χρειαστεί.

Την ίδια ώρα η Σαουδική Αραβία, η οποία, λίγες εβδομάδες πριν, συγκρότησε έναν σουνιτικό συνασπισμό «για να πολεμήσει την τρομοκρατία», έστειλε πολεμικά της αεροσκάφη στην Τουρκία.

Οι συμπτώσεις παραείναι πολλές για να είναι συμπτώσεις, θα έλεγε κανείς, καθώς ενδείξεις και πληροφορίες για τουρκική αν όχι εισβολή, τουλάχιστον στρατιωτική εμπλοκή στην Συρία πληθαίνουν και δυστυχώς όπου υπάρχει καπνός σπανίως δεν υπάρχει φωτιά.

Από την άλλη πλευρά η Ρωσία, που προφανώς έχει τις πληροφορίες της, μίλησε για κίνδυνο γενικευμένου πολέμου αν υπάρξει εισβολή στην Συρία. Αυτή την στιγμή η Ρωσία δεν έχει χερσαίες δυνάμεις ανεπτυγμένες στην Συρία, πέραν ορισμένων μονάδων πυροβολικού. Και τα αεροσκάφη που έχει αναπτύξει εκεί δεν είναι περισσότερα των 50, ενώ μια μικρή ναυτική μοίρα περιπολεί στις συριακές ακτές.

Θεωρητικά λοιπόν αν οι Τούρκοι και οι σύμμαχοί της αποφασίσουν πράγματι να εισβάλουν στην Συρία, θα καταφέρουν να κερδίσουν έδαφος, απαντώντας με μια πραξικοπηματική ενέργεια στην, κατά την οπτική τους, αντίστοιχη πραξικοπηματική εμπλοκή της Ρωσίας στην Συρία, τον περασμένο Σεπτέμβριο, η οποία άλλαξε άρδην τα εκεί δεδομένα. Άλλωστε ο βασικός ρόλος των ρωσικών δυνάμεων στην Συρία, πέραν από υποστηρικτικός των δυνάμεων του Άσαντ, είναι και αποτρεπτικός έναντι της Τουρκίας και των συμμάχων της.

Το ερώτημα είναι αν η Τουρκία θα τολμήσει καθώς οι συνέπειες ακόμα και μιας περιορισμένης τουρκικής ενέργειας στην Συρία θα έχει σοβαρό αντίκτυπο στη Μόσχα, αλλά και στην Ουάσιγκτον. Το πιθανότερο είναι πως όχι.
Αν η Ρωσία απάντησε με οικονομικές κυρώσεις και έμμεσα πλήγματα κατά της Τουρκίας στην Συρία (βλ. βομβαρδισμούς Τουρκομάνων), στην περίπτωση τουρκικής εισβολής δεν θα έχει άλλη επιλογή από τη χρήση πυρός στην Συρία, με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται.

Οι Αμερικανοί, από την πλευρά τους, κάλεσαν τους Τούρκους να σταματήσουν τους βομβαρδισμούς κατά των Κούρδων της Συρίας και σε κάθε περίπτωση δεν θα ήταν διόλου ευχαριστημένοι σε περίπτωση τουρκικής εισβολής ή θερμής εμπλοκής της Τουρκίας στην Συρία, καθώς θα τιναχθεί στον αέρα κάθε ελπίδα πολιτικής λύσης που φαίνεται να προωθούν εκεί.
Την ίδια ώρα που οι Τούρκοι κινούνται «δυναμικά» στην Συρία προβαίνουν σε προκλήσεις και ουσιαστική επίδειξη ισχύος και στο Αιγαίο, εκμεταλλευόμενοι, πριν καν αρχίσει, την Νατοϊκή εμπλοκή στο ελληνικό αρχιπέλαγος που η ελληνική κυβέρνηση τόσο αφρόνως προκάλεσε και υποστήριξε.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι εξελίξεις στην Συρία συνδέονται με αυτές του Αιγαίου; Φυσικά και συνδέονται καθώς αμφότερες λαμβάνουν χώρα στην ευρύτερη περιοχή Ανατολικής Μεσογείο-Μέσης Ανατολής και οι μεν επηρεάζουν τις δε.

Καταλήγοντας στο διά ταύτα θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Τουρκία, η οποία είχε επικεντρωθεί στο παιχνίδι της Συρίας, εκμεταλλευόμενη το προσφυγικό, επιχειρεί όχι μόνο να κερδίσει έδαφος στο Αιγαίο, αλλά ίσως και να δημιουργήσει παρακαταθήκες, σε περίπτωση που φάει τα μούτρα της για τα καλά στην Συρία.

Οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο, σοβαρότερες των συνηθισμένων, ήταν σαφώς προμελετημένες και συνδέονται άμεσα με την ελληνική πρόσκληση στο ΝΑΤΟ να «βοηθήσει» στο προσφυγικό, με την Αθήνα να παραδέχεται, ουσιαστικά, ότι αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση και κατ’ επέκταση τα σύνορά της. Και δυστυχώς, στην ιστορία κενά δεν υπάρχουν. Όταν κάποιος δεν ικανός να προασπίσει τα σύνορά του υπάρχει πάντα κάποιος άλλος πρόθυμος να τα ψαλιδίσει.

Δυστυχώς η κατάσταση στην περιοχή μας είναι εξαιρετικά επικίνδυνη με την Ελλάδα, λόγω τραγικών επιλογών, να μη φαίνεται ικανή να αντιδράσει στις έξωθεν πιέσεις που νομοτελειακά περιορίζουν την κυριαρχία της, είτε το παραδέχονται οι κυβερνώντες, είτε όχι.

Γιατί τι θα συμβεί αν κάποιο τουρκικό σκάφος αρχίσει τις «διασώσεις» προσφύγων εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ή κάποιο τουρκικό ελικόπτερο πράξει το ίδιο εντός του ελληνικού εναερίου χώρου; Τι θα πει η τότε η Ελλάδα; Ότι πρόκειται για Νατοϊκό πλοίο και Νατοϊκό ελικόπτερο;

Π.Κ.
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανήσυχος και προβληματισμένος για το προσφυγικό ζήτημα εμφανίστηκε προχθές ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος σε μια σπάνια βραδινή έξοδό του στο θέατρο Άνεσις, προκειμένου να παρακολουθήσει τη θεατρική παράσταση «Έγκλημα και Τιμωρία».

«Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι θα εγκλωβιστούν και θα παραμείνουν εδώ. Αυτά τα πράγματα είναι δυστυχώς σχεδιασμένα», δήλωσε και επανέλαβε ότι «αγαπάμε και βοηθάμε όλους τους ανθρώπους και το έχει δείξει αυτό η Εκκλησία. Πρέπει κάτω από αυτές τις δύσκολες συνθήκες να αναζητήσουμε και τα αίτια. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έφυγαν από τα σπίτια τους γιατί δεν τους άρεσε. Έφυγαν γιατί βομβάρδισαν τα σπίτια τους και αυτοί που τους βομβάρδισαν είναι αυτοί που τους κλείνουν την πόρτα», συμπλήρωσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου