Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιουν 2012


Ξανά-μανά από την Τουρκία το τροπάρι περί... στρατοπέδου εκπαίδευσης... τρομοκρατών στην Ελλάδα! Η καραμέλα που έχουν φτιάξει και ...πιπιλάνε κάθε φορά που θέλουν να μπλέξουν την Ελλάδα έχει ως... περιτύλιγμα το κέντρο φιλοξενίας διαφόρων προσφύγων στο Λαύριο το οποίο η Άγκυρα ( και ο κατευθυνόμενος τύπος) έχει βαφτίσει... ''στρατόπεδο εκπαίδευσης τρομοκρατών''- εννοώντας τους Κούρδους πρόσφυγες διαφόρων οργανώσεων κούρδων (ή ενδεχομένως και ''πρόσφυγες" ή και καλυμένους πράκτορες).

Χθές λοιπόν - όπως προκύπτει από τα ρεπορταζ των τουρκικών εφημερίδων έγινε ανακοίνωση ή ''διαρροή'' ότι καταζητούνται δυο “τρομοκράτες” - ένας άνδρας και μια γυναίκα - που κατηγορούνται ότι είχαν σκοτώσει αστυνομικό στην περιοχή Γκαζιοσμάνπασά της Κωνσταντινούπολης και ότι …είχαν εκπαιδευτεί στο στρατόπεδο Λαυρίου!

H Star και με τον τίτλο «καταζητούνται παντού οι δολοφόνοι του αστυνομικού» γράφει ότι διανεμήθηκαν στον τύπο οι φωτογραφίες 2 “τρομοκρατών”, ( μίας γυναίκας και ενός άντρα) περίπου 25 ετών που είχαν σκοτώσει τον αστυνομικό Ζεκεριά Γιουρτακούλ στην περιοχή Γκαζιοσμάνπασά της Κων/λης.

Διαπιστώθηκε - γράφει - ότι οι εν λόγω “τρομοκράτες” είναι σεσημασμένοι και κυκλοφορούν με πλαστές ταυτότητες. Ακόμα εξακριβώθηκε πως ανήκουν σε παράνομη αριστερή οργάνωση και ότι έτυχαν εκπαίδευσης στο στρατόπεδο Λαυρίου στην Ελλάδα και στην συνέχεια ήρθαν στην Τουρκία παράνομα με πλαστές ταυτότητες. Το δημοσίευμα πλαισιώνεται, όπως και τα υπόλοιπα δημοσιεύματα με τις φωτογραφίες των 2 τρομοκρατών.

Η Milliyet γράφει για το θέμα με τον τίτλο «καταζητούνται παντού» και δημοσιεύει τις φωτογραφίες τους κάτω από τις οποίες γράφει ότι είχαν εκπαιδευτεί στην Ελλάδα. Η εφημερίδα γράφει ότι πρόκειται για μέλη της παράνομης αριστερής οργάνωσης DHKP-C που είχαν εκπαιδευτεί στο Λαύριο, στην Ελλάδα.

H Τurkiye γράφει για το θέμα στην πρώτη σελίδα με τον τίτλο «Ιδού οι δολοφόνοι του αστυνομικού» και στην λεζάντα των φωτογραφιών τους γράφει ότι “ανακοινώθηκε πως είχαν εκπαιδευτεί στα στρατόπεδα τρομοκρατών στην Ελλάδα”.

Η Radikal αναφέρεται στο θέμα με τον τίτλο: «Η αστυνομία καταζητεί παντού τους 2 τρομοκράτες» και επισημαίνει ότι είχαν εκπαιδευτεί στην Ελλάδα.

Η Haberturk γράφει για το ίδιο θέμα με τον τίτλο: «τους κυνηγά η αστυνομία» επισημαίνοντας ότι είναι μέλη της παράνομης αριστερής οργάνωσης DHKP-C και εκπαιδευτήκαν στο στρατόπεδο του Λαυρίου στην Ελλάδα.

Η Yeni Safak αναφέρεται στο θέμα επισημαίνοντας ότι είχαν εκπαιδευτεί στην Ελλάδα και στην συνέχεια εισήλθαν με πλαστές ταυτότητες στην Τουρκία.

Η Vatan γράφει με τον τίτλο: «Ιδού οι δολοφόνοι του αστυνομικού» και επισημαίνει σε υπότιτλο και στο κείμενο πως οι 2τρομοκράτες εκπαιδεύτηκαν στην Ελλάδα και είναι μέλη της παράνομης αριστερής οργάνωσης DHKP-C.

Στο ίδιο θέμα αναφέρεται η Zaman με τον τίτλο «Εξακριβώθηκε η ταυτότητα των δολοφόνων του αστυνομικού». Πλήρης η δηλητηριώδης διαρροή περί Ελλάδας ενώ ξέρουν ότι είναι ένας απλός καταυλισμός προσφύγων και όχι...στρατόπεδο!



Το άρθρο της Montserrat Domínguez με τίτλο ''Η μέρα που η Ελλάδα διέσωσε την Ευρώπη'' κάνει λόγο για το εκλογικό αποτέλεσμα της χώρας, γεγονός που αποδεικνύει πως η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων και πως από αυτή εξαρτάται, εν μέρει, η τύχη όλης της Ευρωζώνης στην περίπτωση των επιδράσεων-ντόμινο.

Αναφορικά με τη λήξη των εκλογών και το αποτέλεσμα της κάλπης η αρθρογράφος της Huffington Post αναφέρει χαρακτηριστικά "Οι Έλληνες απενεργοποίησαν τον πυρηνικό διακόπτη που απειλούσε να ανατινάξει την Ευρώπη στα ύψη, συμπαρασύροντας τη νομισματική ένωση και το πιο φιλόδοξο δημοκρατικό έργο της Ευρωπαϊκής Ένωσης".

Η νίκη της Νέας Δημοκρατίας έδωσε μία προσωρινή ανακούφιση στους Ευρωπαίους εταίρους μας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο πόλεμος κερδήθηκε . Η απειλή παραμένει και η επίλυση των προβλημάτων που μαστίζουν τον ελληνικό χώρο πρέπει να είναι πρωταρχικός στόχος, καθώς η μάχη συνεχίζεται.

Επιπλέον το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών, αν θεωρηθεί αναπόσπαστο κομμάτι των όσων συνέβησαν στην Ελλάδα, έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην πολιτική της Άνγκελας Μέρκελ. "Είμαστε διατεθειμένοι να προχωρήσουμε μπροστά, αλλά η στρατηγική λιτότητας που σπρώχνει στην άβυσσο, πρέπει να επανεξεταστεί".

Η Ελλάδα επηρεάζει όλη την Ευρώπη

Για την Ισπανία το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών θεωρήθηκε αρκετά καλό, καθώς μία πιθανή έξοδος της χώρας από το ευρώ θα συμπαρέσυρε και την ίδια, με τις πιέσεις των αγορών να χτυπούν κόκκινο.

Η Γερμανία μέσω του Υπουργού Εξωτερικών, Guido Westerwelle, έσπευσε να επιβεβαιώσει ότι η συζήτηση για την ευελιξία των όρων του μνημονίου αποτελεί πιθανότητα, εφόσον η Ελλάδα εκπληρώσει τις συμφωνημένες υποχρεώσεις της.

Η ανακοίνωση του Mario Draghi, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, σχετικά με την ένεση ρευστότητας στις τράπεζες που έχουν ανάγκη, δείχνει πως το χάος των τελευταίων εβδομάδων θα αντικατασταθεί από μία πιο ήρεμη ατμόσφαιρα.

Όλα τα βλέμματα στρέφονται τώρα στη σύνοδο των G-20, η βοήθεια και η υποστήριξη της οποίας είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Επιβεβλημένη η ανάγκη ενός σχεδίου διάσωσης που θα φέρει τέλος στη διάθεση της συλλογικής υστερίας, η οποία έχει αρχίσει να εξαπλώνεται σε όλη τη γηραιά ήπειρο.

"Η Ευρώπη είχε πάντα μία δραματική ευαισθησία, πιθανό απότοκο των ελληνικών ριζών της. Ας εμπιστευτούμε ότι για ακόμη μία φορά η τραγωδία θα μας δώσει την απαραίτητη ώθηση να βγούμε από το μαρασμό" αναφέρει κλείνοντας η Domínguez.


Τουλάχιστον 42% των Ελλήνων πολιτών ψήφισαν το ξεπούλημα της χώρας. Στην πλειονότητά τους δεν είναι νέοι άνθρωποι.

Είναι οι ίδιοι που τόσα χρόνια ψήφιζαν το ξεπούλημα των παιδιών τους, ψηφίζοντας προς ίδιον όφελος, δανειζόμενοι ακατάσχετα, μετέχοντες στην διαπλοκή, σπαταλώντες απερίσκεπτα το δημόσιο χρήμα, φοροδιαφεύγοντες ξετσίπωτα αλλά ταυτόχρονα με όλα αυτά, σαβουριάζοντας ιδιωτικές περιουσίες, νομίζοντας ότι εξασφαλίζει ο καθείς τα δικά του τέκνα έναντι των άλλων. Είναι οι ίδιοι δηλαδή που ενώ ξεπουλούσαν και κατάκλεβαν το συνολικό μέλλον των παιδιών τους, καμώνονταν ταυτόχρονα πως προσπαθούν να τους εξασφαλίσουν μια καλή και άνετη ζωή. Κατσαπλιάδες Έλληνες Υπήκοοι με το μυαλό ακόμα υπόδουλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Και χτες, αυτοί οι ίδιοι κατσαπλιάδες, φοβούμενοι μην τυχόν και χάσουν τα κλεμμένα, φοβούμενοι το μέλλον που τους έχει απομείνει, τρομαγμένοι μήπως και στα στερνά τους αναγκαστούν να βιώσουν την ανασφάλεια, αποφάσισαν για άλλη μια φορά με τα ίδια ακριβώς κριτήρια που δρούσαν τόσα χρόνια. Αποφάσισαν να μην ακούσουν τα παιδιά τους, να γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια τη νέα γενιά που κραύγαζε αγωνιωδώς “παραγωγική εργασία και όχι ξεπούλημα”, αποφάσισαν για τελευταία φορά να επενδύσουν ξανά στην πλήρη καταστροφή του μέλλοντος των νέων ανθρώπων, για να παραμυθιάσουν τους δικούς τους φόβους.

Οι Έλληνες που επί δεκαετίες ζούσαν με δανεικά από το μέλλον, που υποθήκευσαν τα παιδιά τους για να γίνουν γυαλιστεροί καταναλωτές, χτες αποφάσισαν να τους δώσουν και τη χαριστική βολή. Να τα ξεκάνουν για να ζήσουν αυτοί, όσο ακόμα καταφέρουν να ζήσουν.

Η χώρα θα ξεπουληθεί από σήμερα. Οι επόμενες γενιές Ελλήνων δεν θα έχουν βάση δική τους για να ξεκινήσουν κάποια παραγωγική δημιουργική εργασία. Η χώρα θα θυσιαστεί στο όνομα μιας στρεβλής, καταστροφικής ανάπτυξης και ο πληθυσμός της θα εξαθλιωθεί κατά τις επιταγές του ΔΝΤ και των Αγορών.

Η Ιστορία θα τσακίσει αυτούς που θα φέρουν εις πέρας το σχέδιο. Αλλά αυτό λίγο μας ενδιαφέρει.

Έχουμε υποχρέωση όλοι όσοι είμαστε αντίθετοι στην εκπόρνευση αυτής της πατρίδας, να παραμείνουμε ενεργοί πολίτες κάθε μέρα. Να προστατεύσουμε με τα κορμιά και με τις ιδέες μας τον τόπο μας και το δικαίωμά μας στην ελεύθερη ζωή. Οι προηγούμενες γενιές μάς έδειξαν για μια ακόμα φορά τον δρόμο της λαμογιάς και της υποδούλωσης. Ακόμα και σ’ αυτήν την στερνή ώρα.

Η αξιοπρέπεια και η περηφάνια του Έλληνα, που δεν ξεπουλούσε και δεν δανειζόταν για να ζήσει, πήγαν περίπατο μέσα σε τριάντα χρόνια. Στη θέση τους ρίζωσε ο φιλοτομαρισμός, απερισκεψία, η ελαφρότητα, η αναλγησία, η κυνική θεώρηση των πάντων γύρω μας. Και όπως φάνηκε χτες, είναι πολύ δύσκολο να εκριζωθούν όλα αυτά τα κακά ζιζάνια μαζί. Θέλει συστηματική και καθημερινή εργασία για να καθαρίσουμε τη ζωή μας και να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας. Η αντίστασή μας πρέπει να είναι σθεναρή και να πετύχει σύντομα την ανατροπή που δεν κατάφερε να φέρει ακόμη.

Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες. Πρώτοι θα εξαφανιστούν βιολογικά αυτοί που τις δημιούργησαν και που από φόβο τις συντηρούν. Όσοι μείνουν πίσω κι όσοι μέλλουν να έρθουν, θα υποστούν τις συνέπειες. Θα ζουν εξαθλιωμένοι σε μια χώρα που δεν τους ανήκει και θα είναι πλήρως σκλαβωμένες οι ζωές τους. Δίχως βάσεις και προϋποθέσεις ελευθερίας και δημιουργικότητας. Μέσα σε ένα περιβάλλον κατεστραμμένο από την φρενήρη “ανάπτυξη”.

Ας δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις στην αντίσταση, όσοι από εμάς το έχουμε αντιληφθεί αυτό το ζοφερό μέλλον. Τουλάχιστον θα φτάσουμε ως το τέλος αγωνιζόμενοι με τις ιδέες μας ψηλά και όχι με το κεφάλι σκυμμένο, υπόδουλοι σαν τους προηγούμενους. Είναι η χείριστη κατάντια να τελειώνεις τον βίο σου δούλος. Είναι η πιο σκληρή εκδίκηση της ζωής.


Μιχαήλ Ντελιάγκιν, οικονομολόγος,
διευθυντής του Ινστιτούτου για τα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης


Ενώ η Ελλάδα κινδυνεύει να «αγοραστεί» από Κινέζους και Τούρκους, όλα δείχνουν ότι ήλθε η μεγάλη ώρα για θεαματικά ανοίγματα της Αθήνας προς τη Μόσχα.

Η νίκη των κεντροδεξιών στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές έφερε στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναν αναστεναγμό ανακούφισης, ο οποίος ωστόσο προκαλεί έκπληξη.

Καταρχήν, τα αποτελέσματα των εκλογών δεν έδωσαν νέα αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πολύ περισσότερο, η Αριστερά έμεινε πίσω από τους αντιπάλους της μόνο κατά τρεις μονάδες και παραμένει μια απειλητική δύναμη. Όμως ακόμη και με «φιλοευρωπαϊκή» κυβέρνηση, η Ελλάδα θα μπορέσει να σταματήσει την κρίση; Στις συνθήκες διολίσθησης σε μια παγκόσμια ύφεση, η σκληρή οικονομική πολιτική μπορεί να αποδειχθεί το ίδιο επικίνδυνη με την αυστηρή δίαιτα για κάποιον που πάσχει από δυστροφία.

Έχει φτάσει η ώρα να αποδεχτούμε ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει αποκτήσει σε μεγάλο βαθμό νεοαποικιακό χαρακτήρα. Το τίμημα που έχουν καταβάλλει τα νέα μέλη της ΕΕ για να μπούν σε αυτή, είναι οι μεγάλοι περιορισμοί στον ανταγωνισμό με τα «παλαιά» μέλη, και επομένως, οι ουσιαστικοί περιορισμοί των δυνατοτήτων ανάπτυξής τους. Σε πρώτο στάδιο οι περιορισμοί αυτοί αποζημιώνονταν με το παραπάνω από την ανάπτυξη των υποδομών. Όταν όμως οι υποδομές ολοκληρώνονταν, η οικονομική ανάπτυξη άρχιζε να χωλαίνει.

Βορράς εναντίον Νότου

Ο Νότος της Ευρώπης αντιμετωπίζει σήμερα τις μεγαλύτερες δυσκολίες επειδή τον καιρό της εισόδου των χωρών αυτών στην ΕΕ, η ηγεσία της τελευταίας ήδη έτρεφε αυταπάτες όσον αφορά τις δυνατότητες των νέων μελών να φτάσουν στο επίπεδο της Γερμανίας και της Γαλλίας. Το αποτέλεσμα ήταν τα νέα μέλη να λάβουν προκαταβολικές κοινωνικές και οικονομικές εγγυήσεις με αντάλλαγμα τη μελλοντική τους ανάπτυξη, η οποία ήταν ουσιαστικά αδύνατη. Η Νότια Ευρώπη αποδείχθηκε ανήμπορη να αντισταθμίσει τις εγγυήσεις που τις είχαν παρασχεθεί προκαταβολικά.

Οι συχνότατες συζητήσεις των τελευταίων ετών αναφορικά με τη σκοπιμότητα της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη αγνοούν το τερατώδες τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει γι’ αυτό, όχι μόνο η Ελλάδα (το ΑΕΠ της οποίας θα μειωθεί σύμφωνα με εκτιμήσεις κατά το ήμισυ μέσα σε ένα χρόνο), αλλά και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα των τελευταίων δεν θα χάσει μόνο τις εξοφλήσεις των ελληνικών χρεών, αλλά και τη χρηματοπιστωτική αγορά της χώρας αυτής. Ως εκ τούτου, η συνειδητή έξοδος, ή η ώθηση προς την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, φαντάζει ελάχιστα πιθανή.

Η Ελλάδα, ασθενής κρίκος

Ωστόσο η απελπιστική κατάσταση της Ελλάδας δεν είναι παρά η εξωτερική έκφανση τόσο της πανευρωπαϊκής, όσο και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η παγκόσμια έλλειψη ζήτησης πλήττει τους πιο αδύναμους και υπερφορτωμένους με υποχρεώσεις κρίκους του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, και πολύ απλά, δεν υπάρχουν στον κόσμο αγορές στις οποίες η Ελλάδα θα μπορούσε να επαναπροσανατολιστεί.

Το πιθανότερο λοιπόν είναι η επίλυση της ελληνικής κρίσης να περάσει μέσα από αναπότρεπτες και επομένως καταστροφικότατες κοινωνικές και πολιτικές διαδικασίες, πιθανόν κατακλυσμιαίες. Αυτές μπορούν όντως να οδηγήσουν στην έξοδο της Ελλάδας, όχι μόνο από την Ευρωζώνη, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ίσως όχι τώρα, αλλά με το καλό ή με το άσχημο, σε μερικά χρόνια.

Μια τέτοια καταστροφική έξοδος θα μετατρέψει τα ερείπια της ελληνικής οικονομίας σε πολύ ελκυστικό έπαθλο για τις δραστήριες μη ευρωπαϊκές χώρες που είναι ικανές να επεκτείνονται παγκοσμίως. Είναι αμφίβολο ότι σε αυτές θα περιλαμβάνονται οι ΗΠΑ, οι οποίες αντιμετωπίζουν προβλήματα, τουλάχιστον συγκρίσιμα με αυτά της Ευρώπης. Περισσότερο πιθανοί «αγοραστές» της Ελλάδας μοιάζουν σήμερα να είναι η Κίνα και η Τουρκία. Όμως το πολιτιστικό χάσμα με την πρώτη και οι ιστορικές σχέσεις με τη δεύτερη δεν τις καθιστούν ιδιαίτερα ελκυστικούς εταίρους για την Ελλάδα.

Αυτό θα υποχρεώσει την Ελλάδα να αναζητήσει μετά την κρίση εκείνους τους στρατηγικούς εταίρους, οι οποίοι θα μπορέσουν να εξισορροπήσουν την επιρροή των προαναφερόμενων «αγοραστών». Και ένας τέτοιος εταίρος μπορεί κάλλιστα να είναι η Ρωσία, που θα αποκτήσει την ευκαιρία για μια νέα και απροσδόκητη κατεύθυνση στην πορεία της εξωτερικής της ολοκλήρωσης. Η συμμαχία με μια Ελλάδα απελευθερωμένη από τους περιορισμούς της ΕΕ μπορεί να οδηγήσει σε ποιοτική αναβάθμιση του στρατηγικού βάρους και της επιρροής της Ρωσίας τόσο σε περιφερειακό, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και να προσφέρει νέες και αναπάντεχες ευκαιρίες στις ρωσικές επιχειρήσεις.

Ας μη λησμονείται και το γεγονός ότι η πρώτη μορφή ελληνικής κρατικής υπόστασης στη νεότερη ιστορία ήταν η Δημοκρατία της Επτανήσου (1800-1807), που στην ουσία αποτελούσε ρωσικό προτεκτοράτο και υφίστατο υπό την προστασία των ρωσικών όπλων. Εφόσον η οικονομική ισχύς εκτοπίζει όλο και περισσότερο τη στρατιωτική, το μεγάλο ρωσικό κεφάλαιο θα μπορούσε μέσα στα επόμενα χρόνια να γίνει εύκολα ένα ανάλογο της ναυτικής μοίρας του Ουσακόφ.

Πηγή

Πρωθυπουργό του Μνημονίου και πολιτικό «με έφεση στις κυβιστήσεις» χαρακτηρίζουν τον Κ. Αντώνη Σαμαρά οι Ανεξάρτητοι Έλληνες μέσα από ανακοίνωσή τους στην οποία υπογραμμίζουν, παράλληλα, ότι «έκανε το όνειρό του πραγματικότητα».

Παράλληλα διαβεβαιώνουν ότι θα τον παρακολουθούν στενά και θα τον κρίνουν αυστηρά με βάση τις υποσχέσεις του ενώ σημειώνουν ότι δεν θα του δώσουν «άφεση για τραγικά λάθη, όπως έκανε ο κ. Σαμαράς στο Γ. Παπανδρέου».

Όπως τονίζουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, οι πολίτες είναι ήδη απελπισμένοι και δεν αντέχουν «νέα ανικανότητα και άλλη ατιμωρησία» αλλά και η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη υποτίμηση, ούτε οικονομική αλλά ούτε εθνική.

Να σημειώσουμε ότι νωρίτερα σήμερα ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Αντώνης Σαμαράς, έλαβε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Στη συνέχεια, συναντήθηκε με τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό, κ. Παναγιώτη Πικραμμένο, και πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη τελετή παράδοσης - παραλαβής.


Αν νομίζετε ότι όποιος χάνει τη δουλειά του, ξεμπερδεύει αυτομάτως και με την εφορία, πλανάστε. Είναι πολύ πιθανό να βρεθεί υπόλογος επειδή δεν θα μπορεί να καλύψει τα τεκμήρια.

Υπάρχει ενδεχόμενο να καταβάλει εισφορά αλληλεγγύης και μετά να ζητάει τα χρήματά του πίσω. Κινδυνεύει να… φορολογηθεί ακόμη και επί της αποζημίωσης απόλυσης ή ακόμη και να πληρώσει «χαράτσι» μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Άλλο είναι το ερώτημα: «τι πρέπει να κάνει ο άνεργος για να αποφύγει όλα αυτά;». Τα στοιχεία που ακολουθούν, θα σας φανούν εξαιρετικά χρήσιμα ειδικά αν είστε ένας από τα 1,075 εκατομμύρια Έλληνες που έχουν μείνει χωρίς δουλειά, όπως αναφέρει το imoney.

Άνεργοι και εισφορά αλληλεγγύης:

Με εγκύκλιο του υπουργείου Οικονομικών, καθίσταται σαφές ότι οι άνεργοι θα υποχρεωθούν να πληρώσουν την εισφορά αλληλεγγύης με το εκκαθαριστικό του 2012 και στη συνέχεια να ξεκινήσουν τη διαδικασία για να πάρουν πίσω τα χρήματά τους. Εξαίρεση από την εισφορά αλληλεγγύης –είναι ο φόρος που υπολογίζεται μεσυντελεστή 1-4% επί του φορολογητέου εισοδήματος- δικαιούνται όσοι λαμβάνουν το επίδομα ανεργίας και όσοι έχουν συμπληρώσει ένα 12μηνο στην ανεργία. Κομβική ημερομηνία θεωρείται η 30η Απριλίου.

Δηλαδή, για να εξαιρεθεί κάποιος από την εισφορά αλληλεγγύης πρέπει να είναι άνεργος πριν την 30η Απριλίου του 2011 (έτσι ώστε να έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος μέχρι την 30η Απριλίου του 2012). Με την ίδια εγκύκλιο, τίθεται και μια δεύτερη προϋπόθεση: ο άνεργος να μην έχει εισοδήματα μέσα στο 2012 τα οποία να προέρχονται από ενοικίαση ακινήτων, ελεύθερο επάγγελμα κλπ. Αυτό βέβαια, θα κριθεί εκ των υστέρων, δηλαδή το 2013 όταν και θα υποβληθεί η φορολογική δήλωση για τα εισοδήματα του 2012.

Άνεργοι και επίδομα ΟΑΕΔ:

Το επίδομα ανεργίας δηλώνεται στον κωδικό 661 αν έχει καταβληθεί στον σύζυγο ή στον κωδικό 662 αν έχει καταβληθεί στη σύζυγο. Κανονικά το επίδομα ανεργίας δεν φορολογείται ως εισόδημα γι’ αυτό καλό θα είναι να το δηλώσετε ξεχωριστά και να μην το προσθέσετε στα υπόλοιπα εισοδήματά σας. Προσοχή όμως. Αν τα εισοδήματα από τις υπόλοιπες πηγές υπερβαίνουν τα 30.000 ευρώ (π.χ από ενοίκια, τότε και το επίδομα ανεργίας θα προστεθεί και θα φορολογηθεί με βάση την κλίμακα.

Άνεργοι και αποζημίωση απόλυσης:

Η αποζημίωση απόλυσης φορολογείται την ώρα που καταβάλλεται από τον εργοδότη. Μπορείτε να την εμφανίσετε στη φορολογική δήλωση για να αντιμετωπίσετε τα τεκμήρια. Θα πρέπει όμως το ποσό να γραφτεί στον κατάλληλο κωδικό. Αυτός είναι ο κωδικός 657. Αν αναγράψετε αλλού την αποζημίωση, τότε κινδυνεύετε να πληρώσετε εισφορά αλληλεγγύης και επί της αποζημίωσης απόλυσης κάτι που κανονικά δεν πρέπει να συμβεί.

Άνεργοι και τεκμήρια

Οι άνεργοι δεν απαλλάσσονται από τα τεκμήρια. Μπορούν όμως να αμφισβητήσουν τα τεκμήρια. Αυτό γίνεται στην εφορία μετά την περίοδο των φορολογικών δηλώσεων. Εννοείται ότι αν έχετε πρόβλημα, καλό είναι να το αντιμετωπίσετε. Δηλαδή, να επικαλεστείτε τα ποσά από την αποζημίωση απόλυσης, τα ποσά από εισοδήματα προηγούμενων ετών και τα ποσά από το επίδομα ανεργίας προκειμένου να μην χρειαστεί να τρέχετε εκ των υστέρων.

Άνεργοι και ΕΕΤΗΔΕ

Δεν είναι ξεκάθαρο το τι θα συμβεί με το ΕΕΤΗΔΕ του 2012 και τους ανέργους. Υποτίθεται ότι υπάρχει μιασυνεργασία της ΔΕΗ με την Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του υπουργείου Οικονομικών και τον ΟΑΕΔ προκειμένου να δίδονται τα στοιχεία με όσους είναι γραμμένοι στα μητρώα των ανέργων. Όπως και πέρυσι όμως, το ενδεχόμενο να σταλεί το χαράτσι σε χιλιάδες ανέργους είναι ορατό. Αυτό θα φανεί μετά τις εκλογές όταν και θα ξεκαθαρίσει το τοπίο σχετικά με τον συγκεκριμένο φόρο.


Του Bruno Waterfield
Τhe Daily Telegraph
20 Ιουνίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους


Ένα έγγραφο, που φέρει την ένδειξη "LIMITE" - στο αρχείο αυτό του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες γύρω από τα έγγραφα "LIMITE" - δημοσιεύθηκε αποκλειστικά από τη βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph. Το έγγραφο είναι απόρρητο και προορίζεται αποκλειστικά για τους διπλωμάτες και αξιωματούχους που θα συμμετάσχουν στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της ΕΕ, στις 28 και 29 Ιουνίου στις Βρυξέλλες.


Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου υπάγεται στο παράρτημα με τον τίτλο "Συμφωνία για την ανάπτυξη και την απασχόληση", και αφορά συμφωνίες για τη θέσπιση του ευρωομολόγου και άλλες μικρής κλίμακας πρωτοβουλίες της ΕΕ, στις οποίες έχει ήδη αναφερθεί ο François Hollande ως "σύμφωνο ανάπτυξης 120 δισεκατομμυρίων ευρώ".

Το πρώτο αυτό σχεδίασμα δεν περιέχει πολλά αποκαλυπτικά σημεία, αφού το ευρωομόλογο και η "Tραπεζική Ένωση" είναι ζητήματα πολύ ευαίσθητα για να αποκαλυφθούν σε οποιαδήποτε γραπτή μορφή για την ενημέρωση των αξιωματούχων.

Άλλα λεγόμενα "non-papers" κυκλοφορούν μυστικά ανάμεσα σε κορυφαία στελέχη της ηγεσίας της ΕΕ και κατευθύνονται από τις Βρυξέλλες προς τις πρωτεύουσες των χωρών-μελών της ΕΕ.

Τα ακανθώδη ζητήματα που δεν περιλαμβάνονται στο σχεδίασμα αυτό είναι τα θέματα εκείνα τα οποία ακολουθεί η ένδειξη "p.m": δηλαδή, "τα άλλα μέτρα χρηματοπιστωτικής σταθερότητας" και "η έκθεση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την ΟΝΕ". Στα θέματα αυτά, π.χ. συμπεριλαμβάνονται η ενεργειακή πολιτική και η εξωτερική πολιτική, καθώς και το θέμα της συνθήκης Σένγκεν και της χορήγησης ασύλου.

Αν κρίνουμε από τους όρους που συνήθως χρησιμποιούνται σε έγγραφα των Βρυξελλών, η έκθεση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα είναι το πρωτόλειο κείμενο του Herman Van Rompuy αναφορικά με το μέλλον της "Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης" της ΕΕ. Το κείμενο αυτό θα διανεμηθεί σε σφραγισμένους φακέλους την επόμενη εβδομάδα.

Το ανεξάρτητο αυτό κείμενο θα καθορίσει έναν "χάρτη πορείας" προς την κατεύθυνση : 1) μιας "Ένωσης Τραπεζών", που θα διαχειρίζεται το χρέος των χωρών μέσω ενός είδους ευρωομολόγων, και 2) μιας "πολιτικής ένωσης", μέσω της αλλαγής της Συνθήκης της Λισσαβώνας (Ευρωσυντάγματος) μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.

Επίσης, σημαντικό και αμφιλεγόμενο είναι παραμένει το εάν το κείμενο που αναφέρεται στα "άλλα μέτρα χρηματοπιστωτικής σταθερότητας", συμπεριλαμβανομένης της πρότασης για δημοσιονομική ένωση που θα αποσκοπεί στην ίδρυση μιας "Ένωσης Τραπεζών", θα τεθεί υπό συζήτηση πριν από το τέλος του έτους.

Η Βρετανία αντιμετωπίζει μια μάχη γύρω από την επιβολή ενός ειδικού φόρου τραπεζών, ή κάποιας άλλης εισφοράς τραπεζών, σε μια συνάντηση των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών αυτή την Παρασκευή, πριν από τη Σύνοδο Κορυφής την επόμενη εβδομάδα.

Η Βρετανία - η οποία στερείται του δικαιώματος αρνησικυρίας (βέτο) σύμφωνα με τις τρέχουσες προτάσεις για την ενίσχυση της εποπτείας και του ελέγχου του τραπεζικού συστήματος από την ΕΕ - αντιμετωπίζει και την προοπτική της αναγωγής της ΕΚΤ στον κύριο ρυθμιστή του τραπεζικού συστήματος της Ευρώπης και της δημιουργίας εθνικών ταμείων εξυγίανσης των τραπεζών που ίσως κληθούν να συμβάλουν στη "διάσωση" των τραπεζών των χωρών-μελών υποχρεωτικά.

Το απόρρητο αρχείο εδώ, από αυτή τη σελίδα:




Eusummitdraft Doc


Σχόλιο ιστολογίου: Το παραπάνω άρθρο επιβεβαιώνει πλήρως τις πληροφορίες γύρω από την ίδρυση της "Τραπεζικής Ένωσης" της ΕΕ, όπως αυτή συζητήθηκε στην φετινή σύνοδο της Λέσχης Bilderberg, στην οποία πήρε μέρος και ο Herman Van Rompuy. Περισσότερα στο άρθρο "D. Estulin: H ατζέντα της Βilderberg για το 2012" που δημοσιεύσαμε στις 4 Ιουνίου.


Να ελπίσουμε πως το 13 θα είναι το τυχερό μας νούμερο;
«Με τη βοήθεια του Θεού, θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να βγει ο λαός όσο το δυνατό νωρίτερα από την κρίση», δήλωσε ο νέος Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, αμέσως μετά την ορκωμοσία του από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Πρόσθεσε ότι την Πέμπτη θα ζητήσει από τους υπουργούς του «σκληρή δουλειά, για να δώσουμε χειροπιαστή ελπίδα στον ελληνικό λαό».
Νωρίτερα, έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. «Πρέπει να φροντίσετε να δικαιωθούν οι θυσίες του ελληνικού λαού», είπε στον κ. Σαμαρά ο απερχόμενος πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος.
Από αγαπημένο παιδί του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, "μαύρο πρόβατο", από την Πολιτική Άνοιξη, στην επιστροφή στη Νέα Δημοκρατία, στην αρχηγία και τελικά στην πρωθυπουργία.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι εγώ και λίγη ώρα ο 13ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας. Θα μπορούσε να είναι ο 11ος, αλλά μεσολάβησαν ο Λουκάς Παπαδήμος και ο υπηρεσιακός Παναγιώτης Πικραμμένος.

Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου του 1951 στην Αθήνα. Είναι εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα. Παντρεμένος από τις 20 Μάιου του 1990 με τη Γεωργία Κρητικού, έχουν μαζί δυο παιδιά: την 21χρονη Λένα και τον 14χρονο Κώστα.

Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Σπούδασε Οικονομικά στο Amherst College και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Harvard (MBA). Στο Amherst μοιράστηκε το δωμάτιο της εστίας με τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν ήξερε κανείς από τους δυο τους τότε ότι μερικά χρόνια μετά, θα γίνονταν αντίπαλοι και θα αντάλλασσαν βαριές κουβέντες στη Βουλή.

Ούτε μπορούσαν να φανταστούν ότι η μοίρα θα τους έφερνε επικεφαλής των δυο μεγαλύτερων πολιτικών παρατάξεων στη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας ή στα γεγονότα του Νοεμβρίου του 2011, με την παραίτηση Παπανδρέου και τη συμμετοχή της ΝΔ δε ένα σχήμα υπό τον Λουκά Παπαδήμο.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας με τη Νέα Δημοκρατία το 1977 σε ηλικία 26 ετών και έγινε ο νεότερος βουλευτής στην ιστορία του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Τον Ιούλιο 1989 διορίστηκε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με τον Συνασπισμό υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στην οικουμενική κυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα.

Η ρήξη, η παραίτηση, η πτώση
Όταν στις εκλογές του Απριλίου 1990 η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να κερδίσει αυτοδυναμία, ανέλαβε και πάλι υπουργός Εξωτερικών. Κλήθηκε να χειριστεί δυο μεγάλα θέματα: το Σκοπιανό και το μεταναστευτικό κύμα από την Αλβανία. Ήταν τα δυο θέματα που θα οδηγούσαν στο πολύκροτο διαζύγιό του με τη Νέα Δημοκρατία, στην κόντρα (που παραμένει) με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στην αποπομπή του από τη ΝΔ και εν τελει στην πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1993.

Η αποπομπή του από τη ΝΔ ανακοινώθηκε δημόσια από τον τότε πρωθυπουργό, σε συνέντευξη Τύπου στις 13 Απριλίου 1992 μετά το Συμβούλιο Πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίς, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ήταν 13 Απριλίου 1992.
Είχε προηγηθεί η απόφαση Σαμαρά να διαφοροποιηθεί από την κυβερνητική γραμμή, παρουσιάζοντας στη σύσκεψη σημείωμα με επτά σημεία δράσης, τα οποία προκάλεσαν την αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού.

Στο διάστημα από το 1992 έως το τέλος της κυβέρνησης Μητσοτάκη διατήρησε τις απόψεις του επί της εξωτερικής πολιτικής. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα και αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία.

Θεωρούνταν ο «εκλεκτός» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Κι όταν ήρθε η ρήξη, ο τότε πρωθυπουργός δε δίστασε να μιλήσει για «διαπλεκόμενα οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα» που οδήγησαν στην ανατροπή της κυβέρνησής του, ως όργανο των οποίων κατηγόρησε τον Αντώνη Σαμαρά.

11 χρόνια απομόνωσης
Από το 1993 όταν εγκατέλειψε τη Νέα Δημοκρατία, ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη. Χρόνια αργότερα, όταν η ΠΟΛ.ΑΝ. ήταν πια παρελθόν, είχε δηλώσει: «επέλεξα να μείνει 11 χρόνια σπίτι μου για λόγους αρχής».

Ήταν 30 Ιουνίου όταν ανακοίνωσε την ίδρυση του κόμματός του. Τον ακολούθησαν στελέχη όπως ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο Γιώργος Συμπιλίδης, ο Ανδρέας Λεντάκης, ο Στάθης Παναγούλης, ο Στέφανος Στεφανόπουλος και άλλοι.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1993 οι βουλευτές της ΝΔ Στέφανος Στεφανόπουλος και Γιώργος Συμπιλίδης ανεξαρτητοποιήθηκαν, η Νέα Δημοκρατία απώλεσε τη δεδηλωμένη, έχοντας μόνο 150 έδρες στην κοινοβουλευτική της ομάδα και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τον Οκτώβριο του 1993.

Στις εκλογές του 1993 η Πολιτική Άνοιξη συγκέντρωσε 4,88% και εξέλεξε 10 βουλευτές. Ήταν η μοναδική φορά που η ΠΟΛ.ΑΝ. μπήκε στη Βουλή. Το 1996 έλαβε 2,94%.
Την άνοιξη του 1995 η Πολιτική Άνοιξη στήριξε το ΠΑΣΟΚ στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, οι εκλογές αποφεύχθηκαν και ο Κωστής Στεφανόπουλος εξελέγη.

Οι σχέσεις του Αντώνη Σαμαρά με τη Νέα Δημοκρατία έγιναν ακόμη πιο δύσκολες. Ο τότε πρόεδρος του κόμματος, Μιλτιάδης Έβερτ ζητούσε εκλογές, οι οποίες δεν έγιναν εξαιτίας της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΠΟΛ.ΑΝ. Ο Μιλτιάδης Έβερτ είχε επιτεθεί με βαριές εκφράσεις στον Αντώνη Σαμαρά.

Τον Απρίλιο του 2000, η Πολιτική Άνοιξη δεν κατέβηκε στις εκλογές και ο Αντώνης Σαμαράς υποστήριξε δημόσια τη Νέα Δημοκρατία. Ήταν η αρχή της επιστροφής στη Ρηγίλλης.

Το τέλος της απομόνωσης
Το... πλήρωμα του χρόνου ήρθε το 2004 όταν ο Κώστας Καραμανλής του προσέφερε μια θέση στο ψηφοδέλτιο του κόμματος στις ευρωεκλογές. Εξελέγη ευρωβουλευτής και έμεινε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έως το 2007 όταν επέστρεψε στην κεντρική πολιτική σκηνή και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου βγήκε ξανά βουλευτής Μεσσηνίας.

Με τον ανασχηματισμό της 7ης Ιανουαρίου 2009 έγινε υπουργός Πολιτισμού. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εγκαινιάστηκε το Μουσείο της Ακρόπολης.

Ο δρόμος προς την αρχηγία
Η ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2009 αλλά κυρίως τα σκάνδαλα της Siemens και του Βατοπεδίου έφεραν την παραίτηση του Κώστα Καραμανλή και άνοιξε το δρόμο για τις διαδικασίες για την εκλογή νέου προέδρου. Ο Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του στις 15 Οκτωβρίου 2009. Το ότι αντίπαλός του ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε άλλο... χρώμα στη μάχη για το δαχτυλίδι.

Λίγο μετά τη νίκη του στις εσωκομματικές εκλογές το 2009
Λίγο μετά τη νίκη του στις εσωκομματικές εκλογές το 2009

Οι εκλογές, για πρώτη φορά στην ιστορία του κόμματος, έγιναν με ανοιχτή ψηφοφορία. Στις 29 Νοεμβρίου 2009, επικράτησε με ποσοστό 50,06% (η Ντόρα Μπακογιάννη έλαβε 39,72% και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης 10,22%) και έγινε πρόεδρος του κόμματος. Επί των ημερών του, το κόμμα άλλαξε λογότυπο, αντικαθιστώντας τη δάδα.



Τάχθηκε ανοιχτά κατά του πρώτου μνημονίου, διαγράφοντας μάλιστα τη Ντόρα Μπακογιάννη, γιατί το ψήφισε. Τον Νοέμβριο του 2011 συμφώνησε να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση χωρίς τον Γιώργο Παπανδρέου, με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο, που θα περνούσε τη νέα δανειακή σύμβαση και θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές. Η Νέα Δημοκρατία δε μετείχε με βουλευτές στο κυβερνητικό σχήμα.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου οδήγησε τη χώρα στις εκλογές της 6ης Μαΐου, όταν η Νέα Δημοκρατία ήρθε μεν πρώτο θέμα αλλά με ποσοστό που δεν της έδινε ευχέρεια κινήσεων. Η χώρα μπήξε ξανά σε τροχιά εκλογών και ο Αντώνης Σαμαράς έκανε άνοιγμα σε όλα τα στελέχη της κεντροδεξιάς, συμφωνώντας με την... άσπονδη εχθρό του, Ντόρα Μπακογιάννη, να συνεργαστούν ΝΔ και Δημοκρατική Συμμαχία.

Η Νέα Δημοκρατία βελτίωσε τα ποσοστά της στις εκλογές της 17ης Ιουνίου και με τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ και Δημοκρατικής Αριστεράς, σχημάτισε κυβέρνηση.


Η Κύπρος θα καταφέρει όπως όλα δείχνουν να αποφύγει την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης που όλοι πια γνωρίζουμε ότι ούτε στηρίζει, ούτε σώζει.

Σύμφωνα με το STRATFOR, πηγές της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, δήλωσαν ότι η Μόσχα είναι έτοιμη να δώσει δάνειο στη Κύπρο. Επίσημες εκτιμήσεις τοποθετούν το ποσό στα 5 δισ. ευρώ. Ποιο θα είναι το αντάλλαγμα; Όπως υποστηρίζει το Stratfor, μία ναυτική βάση για τη Ρωσία στη Κύπρο, τώρα που το Ταρτούς της Συρίας,φαίνεται να χάνεται.
“Σε αντίθεση με άλλες χώρες”, αναφέρει το Stratfor “η Κύπρος μπορεί να κοιτάξει πέρα ​​από την Ευρωπαϊκή Ένωση για οικονομική βοήθεια. Η θέση της χώρας ως ένας από τους πρωταρχικούς υπεράκτιους τραπεζικούς παραδείσους της Ρωσίας, στο παρελθόν, έφερε την βοήθεια στη Λευκωσία - έστω και υπό όρους - από τη Μόσχα.

“Η στρατηγική σημασία της Κύπρου”,γράφουν έχει αυξηθεί από τις ταραχές στη Συρία που απειλούν το στρατιωτικό έρεισμα της Ρωσίας στο συριακό λιμάνι Ταρτούς, μόνη βάση του Στόλου της Ρωσίας στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Το Κρεμλίνο ελπίζει να χρησιμοποιήσει τα μεγάλα αποθέματα ρευστότητάς του ως μοχλό για την ανάπτυξη μιας βάσης υποκατάστατο του Ταρτούς στην Κύπρο.

Η Λευκωσία πιθανότατα θα επιλέξει τη προσφορά της Ρωσίας αντί της διάσωσης της ΕΕ, η οποία θα περιλαμβάνει πιθανόν αυστηρά μέτρα λιτότητας, και αυτό θα δείξει ότι επανεξετάζει τη σχέση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση”, επισημαίνει το Stratfor, το οποίο έχει εκφράσει τις ίδιες ανησυχίες και για την Ελλάδα.

Τα δημοσιεύματα αυτά από το Stratfor δεν είναι τυχαία και απευθύνονται στους άπληστους Γερμανούς και τους δορυφόρους τους οι οποίοι επιμένουν να αντιμετωπίζουν τη κρίση λογιστικά, αφήνοντας την όποια γεωπολιτική σημασία της στην άκρη.

Στην ανάλυσή του το Stratfor επισημαίνει ότι η Κύπρος δεν έχει τη πολυτέλεια να μειώσει τις αμυντικές της δαπάνες έχοντας να αντιμετωπίσει τη τουρκική απειλή. Ειδικά τώρα που η ένταση λόγω των κοιτασμάτων φυσικού αερίου είναι μεγάλη. Και η ισραηλινή βοήθεια δεν αρκεί.

Το Stratfor τονίζει τις στενές σχέσεις της Ρωσίας με τη Κύπρο και γράφει ότι το 2009,έδωσε χρήματα στη Λευκωσία με αντάλλαγμα λίστα Ρώσων που είχαν περιουσιακά στοιχεία στο νησί και σε τράπεζές του. Γίνεται επίσης αναφορά στην πώληση των S 300.

To Stratfor επιμένει ότι το Κρεμλίνο αναζητά εναλλακτικό λιμάνι του Ταρτούς και η Κύπρος προσφέρεται ως υποψήφια χώρα να προσφέρει βάση στη Ρωσία. Επισημαίνει εξάλλου ότι η Κύπρος δεν ελπίζει σε ένταξη στο ΝΑΤΟ, λόγω των τουρκικών αντιδράσεων.

“Η στρατηγική θέση του νησιού στα ανοικτά των ακτών των Λεβαντίνων, η παραδοσιακή αντίθεσή της με τη Τουρκία και το δυναμικό των πηγών υδρογονανθράκων της δίνουν σημαντικές δυνατότητες επιρροής σε συντονισμό με το Ισραήλ και τη Ρωσία”, αναφέρει η ανάλυση του Stratfor. Και καταλήγει:

“Η οικονομική βοήθεια της Μόσχας θα επιτρέψει στη Κύπρο να διατηρήσει την ανεξαρτησία του προϋπολογισμού της και θα της δώσει στρατηγική ευελιξία να λειτουργεί σε υψηλότερο επίπεδο γεωπολιτικής. Έτσι, η Λευκωσία πιθανόν θα δώσει προτεραιότητα στη ρωσική προσφορά διάσωσης, θέτοντας τα θεμέλια για ένα νέο ρόλο στη Μεσόγειο”.


Οι ελληνικές τελωνειακές αρχές καλύπτουν με αυτοκόλλητη ταινία την ένδειξη "ΜΚ" που αναγράφεται στις πινακίδες κυκλοφορίας νέου τύπου των οχημάτων της ΠΓΔΜ, μεταδίδουν σήμερα τα ΜΜΕ των Σκοπίων.

Στην αυτοκόλλητη ταινία αναγράφεται στα ελληνική και στα αγγλικά: «Αναγνωρίζεται από την Ελλάδα ως ΠΓΔΜ».

Η διάθεση των νέων αυτών πινακίδων κυκλοφορίας από τις αρχές της ΠΓΔΜ, ξεκίνησε από το Φεβρουάριο για τα οχήματα που ταξινομούνται για πρώτη φορά, ενώ οι κάτοχοι οχημάτων που φέρουν τις παλαιές πινακίδες δεν υποχρεούνται να τις αντικαταστήσουν.

Στις παλαιές πινακίδες κυκλοφορίας των οχημάτων από την ΠΓΔΜ δεν αναγράφεται η ένδειξη "ΜΚ".

Οι ελληνικές συνοριακές αρχές, βάσει του Μνημονίου Εφαρμογής της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, έχουν το δικαίωμα να επικολλούν αυτοκόλλητο, στο οποίο θα αναγράφεται η λέξη "ΠΓΔΜ", επί της ένδειξης "ΜΚ".

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Όλα για το βολευτήριο. Το έχετε καταλάβει; Το ζητούμενο είναι το βόλεμα και τίποτε άλλο. Και αυτό μας αφορά όλους τους γηγενείς που κατοικούμε ακόμη σε αυτή την χώρα. Μοναδικό μας μέλημα το βόλεμα. Τρανή απόδειξη ήταν η τελευταία εκλογική αναμέτρηση, η οποία ανέδειξε το «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα», δηλαδή μία από τα ίδια.

Μας αυτοκτονούν καθημερινά, μας εξοντώνουν πληθυσμιακά, η δουλειά έχει γίνει είδος πολυτελείας και σε λίγο καιρό όσοι θα εργάζονται είτε θα ντρέπονται είτε θα φοβούνται να το δημοσιοποιούν. Άνοιξαν στους νέους τις πόρτες εξόδου και τους εύχονται καλό κατευόδιο, αφού μόνο στην ξενιτιά μπορούν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο (αν και άρχισαν ήδη να επιστρέφουν οι πρώτοι που έφυγαν, επειδή διαπίστωσαν πως οι δημοκράτες και ανθρωπιστές ευρωπαίοι θέλησαν να εκμεταλλευτούν την ανάγκη τους για να ζήσουν και τους πρόσφεραν πολύ λίγα χρήματα για εργασίες με πολλές ευθύνες), ενώ ταυτόχρονα δεν λένε να κλείσουν τις άλλες πόρτες, εκείνες της εισόδου, για τους «φτωχοδιαβόλους» λαθρομετανάστες που έχουν μετατραπεί πλέον σε λαθροεποίκους και οσονούπω διαφαίνεται πως θα αποτελούν τον κύριο κορμό κατοικούντων της χώρας. Και όλα αυτά γίνονται για τα βολευτήριο. Αφού δεν μπορούν να αλλάξουν οι βολεμένοι τις κακές τους συνήθειες και δεν θέλουν (ή δεν μπορούν) να εργαστούν για το καλό της χώρας και των πολιτών, αποφάσισαν να αλλάξουν… τους πολίτες.

Και ως τέτοιος λαός που είμαστε και ανεχόμαστε τους βολεψάκηδες, να μην νιώσουμε παράξενα εάν μας πούνε ότι τα χειρότερα δεν βρίσκονται πίσω μας, αλλά έρχονται καλπάζοντας προς το μέρος μας, αφού επιλέγουμε πωλητικούς αντί για πολιτικούς, για να αναλάβουν το δύσκολο έργο της διακυβέρνησης της χώρας. Όμως, το οξύμωρο είναι πως ενώ συνεχίζουμε να κατηγορούμε αλλήλους και τρίτους, ότι οι πολιτικοί μας είναι υπάλληλοι ξένων συμφερόντων, πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων και άλλων τινών, δεν έχουμε κατανοήσει πως αυτό δεν ισχύει. Όχι αγαπητοί μου, οι πολιτικοί μας δεν είναι υπάλληλοι της Νέας Τάξης και της Παγκοσμιοποίησης. Η Νέα Τάξη τοποθετεί δικούς της υπαλλήλους ως πολιτικούς ηγέτες σε αυτή την (ταπεινωμένη σήμερα) χώρα. Γι αυτό σε προηγούμενο σημείωμα είχε αναφερθεί το δάχτυλο που μας δείχνει τι ή ποιους πρέπει να κοιτάξουμε. Κι εμείς, γνωρίζοντας την ιδιότητα του «δαχτύλου», αντί να επιλέξουμε να κοιτάξουμε και να ψάξουμε εκεί που δεν μας προτείνει (αν χρειαστεί και απειλώντας μας), επιλέξαμε πάλι να μπούμε σε ένα προμελετημένο δίλημμα.

Ευελπιστώντας πως αυτή η απρόβλεπτη συμπεριφορά των Ελλήνων (μην ξεχνάμε πως θεωρούμαστε ο πλέον αντιδραστικός λαός, γι αυτό και μας επέλεξαν ως πειραματόζωο) δημιουργεί πρόβλημα στους νοσηρούς εγκεφάλους που επινόησαν το συγκεκριμένο πείραμα καθυπόταξης λαών, προβλέπουμε πως οι εξελίξεις για την χώρα και τους κατοίκους θα είναι πάρα πολύ άσχημες στο επόμενο διάστημα, αλλά ταυτόχρονα προσδοκούμε σε μία κατάρρευση (υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για να συμβεί αυτό) εκείνων που πίστεψαν πως μπορούν να παίξουν τον ρόλο του Θεού, φερόμενοι δαιμονικότερα των δαιμόνων.

Επιφυλασσόμαστε, λοιπόν, για εξελίξεις τέτοιες που δεν θα προλαβαίνουμε να τις καταχωρούμε και θα καλύπτονται από άλλες ισχυρότερες σε ένταση. Για εκείνες τις στιγμές που έρχονται, λοιπόν, θα πρέπει όλοι μας να προετοιμαστούμε και να θωρακίσουμε την βιοτή μας ενεργώντας με σύνεση και προβλέποντας το απρόβλεπτο, το χειρότερο… Το επόμενο διάστημα αναμένεται αύξηση των τιμών των βασικών αγαθών, με το αιτιολογικό της δυσπραγίας εξαγοράς τους λόγω τραπεζικών προβλημάτων. Σημειώστε πως και τα δύο αυτά (αύξηση τιμών αγαθών και τραπεζικά προβλήματα) είναι τεχνητά και θα δημιουργηθούν για να λυγίσουν την ανθρώπινη θέληση, να κάμψουν τις ό,ποιες αντιστάσεις και να επιβάλουν την προτεινόμενη λύση που… αναμένεται.

Έναντι της ηθικής υποχρέωσής μας προς τις οικογένειές μας, καλούμαστε σήμερα όλοι μας να συνδράμουμε στην λογική και να εφοδιασθούμε με πίστη και υπομονή, αλλά ταυτόχρονα να πράξουμε τα απαραίτητα για την εξασφάλιση των προς το ζειν για διάστημα μερικών (έξι το λιγότερο) μηνών. Η λύση που έχει ετοιμασθεί στο πείραμα που γίνεται επάνω μας, είναι η ολοκλήρωση του πειράματος με εξόντωση του πειραματόζωου. Το έχει ομολογήσει εξάλλου και η ίδια η γερμανίδα καγκελάριος σε συνάντηση στελεχών του κόμματός της, λέγοντας πως αυτό που γίνεται στην Ελλάδα είναι προς παραδειγματισμό της υπόλοιπης Ευρώπης. Επειδή, λοιπόν, δεν θα μας λυπηθεί κανένας κι επειδή τα χειρότερα είναι πραγματικά μπροστά μας, αποφύγετε την αμεριμνησία, η οποία ενδέχεται να γίνει ο χειρότερος σύμβουλός σας και στραφείτε προς την εξασφάλιση του αυτονόητου, αφού οι υπάλληλοι της Νέας Τάξης (οι «διασώστες» μας και πολιτικοί της χώρας) έχουν μεριμνήσει περί του αντιθέτου, απογυμνώνοντας προ καιρού την τροφική αυτάρκεια που αποτελεί αμυντικό όπλο της οποιασδήποτε χώρας…

Εν κατακλείδι, φροντίστε τους εαυτούς και τις οικογένειές σας, γιατί με αυτούς που μπλέξαμε (και επιλέξαμε) δεν πρόκειται να έχουμε καλά ξεμπερδέματα… Υπάλληλοι είναι και φροντίζουν για το δικό τους βόλεμα, όχι για το δικό μας…


Ζούμε την παρακμή του Βασιλείου που η προμετωπίδα του αναγράφει:
«Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό» (Όσκαρ Ούαϊλντ).


Η παρούσα ανάρτηση, σκοπό έχει, κατά το μάλλον ή ήττον, να θέσει το πρόβλημα στην σωστή του βάση, αυτό το πρόβλημα που επί 4 σχεδόν έτη αναδεικνύουμε σε αυτές τις σελίδες και που, ας επιτραπεί, έχουμε καταδείξει το τέλος του, τον σκοτεινό του πάτο και τις αδιέξοδες διαδρομές του, από την πολύ αρχή. Εντούτοις, ποιος περίμενε ότι η παγκόσμια οικονομική φούσκα made in USA, θα έβρισκε ως σημείο έκλυσης ενέργειας, την χώρα μας, ως το τέλειο πειραματόζωο, αυτόν που θα φορτωθεί την βρωμιά και την δυσωδία όλου του συστήματος, το εξιλαστήριο θύμα; Λανθασμένα εικάσαμε, στις αναρτήσεις 2008-2009, ότι ο αποπληθωρισμός και η απαξίωση, θα είχαν σαν επίκεντρο τον πρωταίτιο, τις ΗΠΑ. Είχαμε λογαριάσει χωρίς τον ξενοδόχο, το παντοδύναμο αυτό σύστημα πλύσης εγκεφάλων, χειραγώγησης της κρίσης και της σκέψης, με τα γκαιμπελικά του χαρακτηριστικά - την ίδια ώρα που παρουσιάζεται σαν μεταμφιεσμένος παλιάτσος της δεοντολογίας, της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης, της ενημέρωσης, της εξυγίανσης, της ανάπτυξης, των δικαιωμάτων εν γένει.

Είχαμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες αντίστασης των αδύναμων, αλλά πολλών, αυτών που το κίνημα Occupy Wall Street, εύστοχα τοποθέτησε στο 99%. Διότι εδώ το πρόβλημα δεν είναι μόνο, πόσα μοιράζονται οι πάρα πολλοί, αλλά το πόσα και με ποιον τρόπο, κατέχουν οι πολύ λίγοι.

Παρ' όλα αυτά, είχαμε από την πρώτη ανάρτηση, ορθά οριοθετήσει το αίτιο όλων των δεινών, όπου η ανθρώπινη φύση, υποκλίνεται χωρίς αντιστάσεις. Τα 2 άκρα, αυτού που ονομάζεται “sentiment”, ας πούμε, «κοινό αίσθημα». Τα 2 άκρα, τα οποία συνιστούν μια συναισθηματική κατάσταση, στην οποία ο άνθρωπος είναι έτοιμος να δεχτεί τα πάντα, το σημείο της απόλυτης Ευφορίας (ή της αλαζονείας της εξουσίας και της δύναμης) και το σημείο του Πανικού (ή της επιβολής των «ενστίκτων επιβίωσης» στην βούληση). Αν θέλαμε να το εκλαϊκεύσουμε, πρόκειται για το πολιτικο-ιδεολογικό ταξίδι από το «λεφτά υπάρχουν» στο «θα γίνουμε Ουγκάντα/Ζιμπάμπουε/Βενεζουέλα του Τσάβες, κλπ». Για το ταξίδι από το «βρώμικο ‘89» στο Χρηματιστηριακό ’99. Συνειρμικά, δε, ένα ταξίδι στον κόσμο των απόλυτων συναισθηματικών αντιθέτων. Από την «Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» και την Ολυμπιάδα στο Έξω από’ δω. Από το «ΠΑΚ, ΠΑΚ, Φενταγίν, Τουπαμάρος και Βιετκογκ» στο «Μαζί τα φάγαμε». Από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο» στο «Ευχαριστώ τους Αμερικάνους» και στο «Ευρώ ή θάνατος». Από το «Βυθίσατε τον Χόρα» στο «Δεν είναι κακή η απώλεια εθνικής ανεξαρτησίας». Και άλλα τινά ων ουκ έστιν αριθμός.

Υπήρξαμε συνένοχοι σε όλα τούτα; Ναι. Και συνένοχοι και χειροκροτητές, χαχόλοι, οπαδοί. Αλλά από πότε θα πρέπει να απολογηθεί στην απληστία και τους ανακριτές της, η ανθρώπινη ανάγκη για επιβίωση και μια καλύτερη ζωή η οποία επί δεκαετίες έχαφτε τα χαπάκια της ελπίδας που της έταζαν; Είναι ίδια η ανάγκη που σε έκανε κομματόσκυλο ή πελάτη (συνένοχο) – και ας ανακράξουμε δυνατά, ντροπή μας! -, με την Τσοχατζοπουλίτιδα της πολιτικο-οικονομικής φάρας; Και σε τελική ανάλυση, τι θεωρούν αυτοί που διεκδικούν τάχα το αλάθητο, το ατιμώρητο, για αυτούς που κάθε μέρα είναι «η φρικτή η μέρα που ενδίδεις, (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις), και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα, και πηγαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του, και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια»;

Ότι τάχα εμείς είμαστε τα αναλωτά και εκείνοι τα μη αναλωτά; Ότι εμείς είμαστε τα αντικαταστατά και εκείνοι τα μη αντικαταστατά;

Εν κατακλείδι. Είμαστε σε εποχή μεγάλης μετάβασης, στα πρόθυρα της για την ακρίβεια. Μια εποχή που δεν χωράει καν, αυτούς που εγκλημάτησαν, που υποτάχθηκαν και που κατέστρεψαν για να μπολιάσουν το θλιβερό τους σαρκίο. Σε αυτήν την εποχή, οι βολεμένοι κραυγάζουν, πανικοβάλουν, εκβιάζουν και απειλούν βγάζοντας στο παζάρι τις ίδιες τους τις χώρες, εκατομμύρια συμπολίτες τους. Είναι γνωστό πως όλοι αυτοί ούτε πίστη, ούτε πατρίδα ούτε θρησκεία είχαν ποτέ. Θεός είναι το μαρούλι.

Όσοι όμως στερήθηκαν, μη έχοντας και τίποτα να χάσουν, αντιδρούν. Από όλον τον πλανήτη έρχονται μηνύματα ότι η εποχή αυτή, ανεξαρτήτως ημερολογίων, είναι εποχή στεναγμών. Αναλόγως της γεωγραφικής προέλευσης, δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουνε ζωή, δεν έχουνε τα βασικά και όσοι δήθεν τα έχουν, σαν σε ετούτη την χώρα καλή ώρα, ονειροβατούν σε μια ψευδαίσθηση ευδαιμονίας τύπου Huxley - εγκαταλείποντας κάποτε εν τέλει αυτόν τον κόσμο, ως επί το πλείστον πιο ηλίθιοι, πιο μόνοι, πιο δυστυχισμένοι, πιο αστοιχείωτοι απ’ ότι γεννηθήκαμε.

Το πρόβλημα πλέον είναι σαφές ότι δεν είναι ‘ένα κάποιο οικονομικό σύστημα που δεν δουλεύει’, αλλά πολύ περισσότερο, ένα κοινωνικό σύστημα, ένας τρόπος ζωής που δεν εξυπηρετεί τον άνθρωπο, είναι απάνθρωπος, ιδιοτελής, διεφθαρμένος, απαξιωμένος, ολιγαρχικός, ανήθικος και συχνά αποτρόπαιος και βίαιος.

Αυτήν την χρονική στιγμή, μας ερωτούν, προκαλώντας τα ζωώδη ένστικτα μας, αν θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ ή όχι.

Η απάντηση προφανώς είναι «θέλουμε πίσω την ζωή μας».

Αν μέσα στο ευρώ εξαθλιωθήκαμε και εν τέλει εξευτελιστήκαμε κι αν εκτός, θα εξαϋλωθούμε, τότε προφανώς τίποτα από τα δύο δεν μπορεί να αποτελεί προοπτική.

Ας δούμε κάποια βασικά ερωτήματα τα οποία δεν απαντώνται, δεν τίθενται, δεν προτάσσονται. Ας προσπαθήσουμε να δούμε για μια ακόμη φορά το δάσος.

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
  1. Ξεκινάμε από τα βασικά και κυρίαρχα. Υπάρχει ναι ή όχι ιεράρχηση στα ανθρώπινα δικαιώματα; Είναι κάποιο δικαίωμα, «πιο δικαίωμα» από κάποιο άλλο; Ας απαντήσουμε εμείς, όχι «αρχικά». Εντούτοις, στο Σύνταγμα μας, αρ.2 παρ.1, η ανθρώπινη αξία ανακηρύσσεται ως το ΥΨΙΣΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΟ δικαίωμα. «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας».
  2. Υπάρχει ναι ή όχι διαχωρισμός των δικαιωμάτων; Ναι. Τα δικαιώματα είναι κοινωνικά, ατομικά και πολιτικά. Ιστορικά, τα ατομικά κατακτήθηκαν πρώτα, τα πολιτικά κατόπιν και τα κοινωνικά τελευταία, ως απότοκα των αγώνων της εργατικής τάξης (στην κυριολεξία και όχι σημειολογικά). Ας σημειωθεί όμως, ότι τα δικαιώματα δεν είναι «ευχή». Είναι η ίδια η υπόσταση του ανθρώπου, είναι ο άνθρωπος. Το ερώτημα λοιπόν που λογικά έπεται είναι
  3. Μπορεί οποιοδήποτε δικαίωμα στο όνομα της ΥΛΗΣ, να απαξιώνει τον άνθρωπο;
Στο όνομα της προστασίας της ανθρώπινης αξίας (σε μια κοινωνία, όπου όλα τα εγκλήματα Οργουελικά τελούνται πάντοτε, «στο όνομα» μιας αξίας), τα κοινωνικά δικαιώματα εκπορνεύτηκαν σε οικονομικά, αφού συνδέθηκε άρρηκτα η οικονομική ευημερία με την προστασία των κοινωνικών «κεκτημένων». Έτσι, τα κριτήρια από ανθρωποκεντρικά κατέστησαν δημοσιονομικά.

Εδώ ακριβώς έγκειται η κακουχία της εποχής μας. Η ανθρώπινη αξία κατέστη έμμεσα αποτιμητή και κατ’ αυτόν τον τρόπο εμπορεύσιμη, «αναλωτή», «αντικαταστατή». Πως; Με μια σειρά από «αθώες» συνθήκες και συμφωνίες, που από την πίσω πόρτα διέρρηξαν τους κόπους και τα κεκτημένα αγαθά, εκατοντάδων ετών.

4. Ερωτάται, παρ' όλα αυτά για 2 από αυτές: Ποια συνθήκη, θεωρείται ισχυρότερη, αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου υπεγράφη στο όνομα της οικονομικής ελευθερίας ή η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948 που υπεγράφη στο όνομα της ανθρώπινης αξίας; Ετούτη αναφέρει ως Προίμιο/Δικαιοπρακτικό της Θεμέλιο :
«Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.

Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης….»

Σε αυτά τα ιδεώδη ξύπνησε και πάτησε ο διαλυμένος κόσμος, μετά το χάος 2 παγκοσμίων πολέμων. Ας δούμε τώρα αντίστοιχα το Θεμέλιο της Συνθήκης της ΕΕ μεταξύ άλλων, όπου οι Ευρωπαίοι ηγέτες δήλωναν:

«ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ να επιτύχουν την ενίσχυση και τη σύγκλιση των οικονομιών τους, και την ίδρυση οικονομικής και νομισματικής ένωσης, η οποία θα συμπεριλαμβάνει, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας συνθήκης, ένα ενιαίο και σταθερό νόμισμα,

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ να προωθήσουν την οικονομική και κοινωνική πρόοδο των λαών τους, στα πλαίσια της ολοκλήρωσης της εσωτερικής αγοράς, μιας ενισχυμένης συνοχής, όπως επίσης και της προστασίας του περιβάλλοντος, και να εφαρμόσουν πολιτικές που θα διασφαλίζουν την πρόοδο στον τομέα της οικονομικής ολοκλήρωσης εκ παραλλήλου με την πρόοδο στους άλλους τομείς…»

Υπάρχει μια σαφής μεταστροφή, μια ποιοτική διαφορά, την βλέπετε; «Ξαφνικά», δίπλα σε έννοιες όπως η ανθρώπινη αξία, οι ελευθερίες, η ισότητα, η δικαιοσύνη, οι Παπαδήμοι της «Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» (βλ. της τραπεζικής απληστίας) μεθοδικά παρενέβαλαν μπάσταρδες έννοιες-βιαστές, όπως «η οικονομική και νομισματική ένωση», «το ενιαίο και σταθερό νόμισμα». Η οικονομική και κοινωνική πρόοδος ταυτίστηκαν. Η ευημερία των λαών βρήκε έκφραση μόνο «στα πλαίσια της ολοκλήρωσης της εσωτερικής αγοράς», η ανάδειξη δηλαδή των νόμων της αγοράς, εμμέσως, ως θεμέλιο και μέσο της κοινωνικής προόδου και εν τέλει της Συνθήκης, υπήρξε το νέο manitu. 

Μια κοινωνία ύλης με νόμους αγοράς ανέτειλε, άλλως μια κοινωνία συμφεροντολογική με νόμους ...άγραφους, με όρους χάους. Διότι ως γνωστόν, για τις αγορές επελέγη ο νόμος της «αυτορρύθμισης». Ότι δηλαδή μπορούν μόνες τους να διορθώνουν τις ατέλειες τους και να τιμωρούν τις ανομίες τους, να αυτοελέγχονται και να αυτοτιμωρούνται. Οι άπληστοι, είναι ύπουλοι και οι ύπουλοι, ραγιάδες του χρήματος κι αυτό το λέμε εκ του αποτελέσματος.
Αυτοί, σήμερα κυβερνούν και εξουσιάζουν.

Ο χρυσός κανόνας του υλισμού, τον οποίο ακολουθεί ΑΥΤΗ η Ευρώπη και όχι «Η ΕΥΡΩΠΗ», όπως αυτή ορίζεται από την ιστορία της και όχι σε οθόνες υπολογιστών και σε φουσκωμένο αέρα ευρω-χαρτονομισμάτων, επικυρώθηκε με το δικό μας νομοθέτημα του «Βασικού Μετόχου». Το νομοθέτημα αυτό τελολογικά, έθετε φραγμούς στην «οικονομική ασυδοσία», στην λογική ότι η συγκέντρωση οικονομικής δύναμης πίσω από τις κουρτίνες του νόμου «περί Ανωνύμων Εταιρειών», βλάπτει ευθέως το κοινωνικό συμφέρον, αλλά, τελικά, ολόκληρο το φάσμα των δικαιωμάτων, αφού η διαφθορά και η κατάχρηση εξουσίας, πλήττουν βάναυσα την ανθρώπινη υπόσταση, την ανθρώπινη αξία.

Η απάντηση της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» και όχι της Ευρώπης, ήταν λυσσώδης και γνωστή, στον βαθμό που αυτό το νομοθέτημα τελικά αποσύρθηκε κακήν κακώς και διαπομπεύθηκε, από τους πολιτικάντηδες της εποχής. Το βασικό επιχείρημα ΑΥΤΗΣ της Ευρώπης και όχι ασφαλώς της Ευρώπης της μακραίωνης ιστορίας του Δικαίου, της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού, ήταν ότι το εν λόγω νομοθέτημα περιόριζε υπέρμετρα την «οικονομική ελευθερία», η οποία ήταν εκ των θεμελίων της Συνθήκης.
Αυτόματα, η «οικονομική ελευθερία» και οι παραφυάδες της, αναγορεύτηκαν εν τοις πράγμασιν, ως η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΞΙΑ, το ΥΨΙΣΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ο ΠΥΡΗΝΑΣ περί του οποίου περιστρέφεται κάθε άλλη έννοια.

Παραβλέφθηκε εντελώς το γεγονός ότι η διαπλοκή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας είναι πολύ πιο οδυνηρή από τον περιορισμό της οικονομικής ελευθερίας. Και μπορούμε να δούμε σήμερα που οδηγεί αυτή η διαπλοκή.

ΑΥΤΗ η Ευρώπη, είναι μια Ευρώπη μηχανική, μονεταριστική, απάνθρωπη, ανιστόρητη, αποχαυνωμένη, εντελώς απρόσωπη, άβουλη, αχόρταγη και υποταγμένη, σαν τα αφεντικά της και τα τσιράκια τους. «Η Ευρώπη του Ευρώ», δεν είναι η ΕΥΡΩΠΗ, ας μην μπερδεύουμε τα μήλα με τα πορτοκάλια, συνεπώς.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ‘ΕΥΡΩΠΗΣ του ΕΥΡΩ’
5. Από ποιους διοικείται η «Ευρώπη του Ευρώ»;
Κάθε πέντε έτη, «οι Ευρωπαίοι» προσερχόμαστε σε μια απαξιωμένη διαδικασία εκλογής «αντιπροσώπων» (ο Θεός του χρήματος να τους κάνει) στο Ευρωκοινοβούλιο. Ένας θεσμός ο οποίος δεν έχει καμία ουσιαστική αποφασιστική αρμοδιότητα, αποτελείται από εντελώς ετερόκλητα στοιχεία, που επί της ουσίας αποτελούν κάποιους καλοπερασάκηδες, παχυλά αμειβόμενους, πολιτικούς απόστρατους ή διακοσμητικούς φίκους, τους «Ευρωβουλευτές», οι οποίοι απλά είναι ένα κομμάτι αυτού του υπερ-σπάταλου και κοστοβόρου Ευρωσυστήματος, το οποίο επιβαρύνει με 40 δις Ευρώ τις τσέπες των Ευρωπαίων. Η όποια δράση ή το όποιο έργο του Ευρωκοινοβουλίου επί της ουσίας αγνοείται και ζήτημα είναι αν έστω το 0,1% αυτών που ψήφισαν, γνωρίζουν έστω και κάτι για το τι απέγιναν οι εκλεκτοί τους. Αντιθέτως, το ισχυρότερο όργανο εντός της Ευρωζώνης, είναι αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν την λειτουργία του, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Και ερωτάται εύλογα:
6. Είναι αυτό το όργανο άμεσα αιρετό; Υπάρχει έστω και η παραμικρή διαφάνεια περί το έργο της ΕΚΤ; Ποιοι είναι οι μέτοχοι της; Ποια η πολιτική της;

Η απάντηση στο περί αιρετού οργάνου είναι φυσικά ΟΧΙ. Συμπληρωματικά δε, πρέπει να ειπωθεί ότι ΟΥΔΕΙΣ, από τους «κκ.» Ρεν, Γιούνκερ, Ρομπάι, Μπαρόζο, τους σωματοφύλακες των απανταχού τραπεζιτών/πιστωτών/δανειστών, έχουν εκλεγεί από τους Ευρωπαίους πολίτες. Είναι διορισμένοι «εκπρόσωποι» δι’ αντιπροσώπων. Όπως δε και παλαιότερα σημειώσαμε, υπάρχει διάχυτη και δεδηλωμένη αδιαφάνεια και μυστικοπάθεια σ΄ αυτόν τον μπερντέ, όπως σε κάθε κλειστό κύκλο απατεωνίας απαραίτητη είναι η ομερτά. Πόσοι άραγε γνωρίζουν την παράλληλη ύπαρξη με την Ευρωπαϊκή Συνθήκη, του Καταστατικού του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών δια του οποίου τα κράτη μέλη εκχωρούν κυρίαρχες εξουσίες και αρμοδιότητες (δηλαδή εθνική ανεξαρτησία) στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα;

Μια από αυτές είναι η ακόλουθη «...ούτε η ΕΚΤ ούτε οι εθνικές κεντρικές τράπεζες, ούτε κανένα μέλος των οργάνων λήψεως αποφάσεων των εν λόγω οργανισμών, ζητά ή δέχεται υποδείξεις από κοινοτικά όργανα ή οργανισμούς, από οποιαδήποτε κυβέρνηση κράτους μέλους ή από οποιονδήποτε άλλο οργανισμό.» (άρθρο 7).

Τα όργανα της ΕΚΤ (αλλά και οι Κεντρικές Τράπεζες, όπως η δική μας ΤτΕ), όχι μόνο ασκούν εκτελεστική εξουσία με ΑΜΕΣΟ αντίκτυπο στην καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών (καθώς έτσι η «οικονομία της αγοράς» υπαγορεύει), όχι μόνο "δεν δέχονται υποδείξεις", αλλά όλα τα κοινοτικά όργανα ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ να ζητούν τη γνώμη της ΕΚΤ αλλιώς υπέχουν κυρώσεις (άρθρα 4 και 34.3 Καταστατικού).

Συνεπώς η ΕΚΤ, είναι ένα υπερ-όργανο, ελέγχει κάθε παράπλευρη πολιτική πράξη που μπορεί να «απειλήσει» το θεάρεστο έργο της, με εξουσίες που και τα πιο απολυταρχικά καθεστώτα θα ζήλευαν. Ακόμη χειρότερα, παρόλο που το μέγιστο όριο ανοχής για την άσκηση πολιτικής εξουσίας δια της εκλογής, ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ, είναι 5ετές, τα όργανα της ΕΚΤ, παρότι ΔΕΝ εκλέγονται, κυριολεκτικά τα ξεχνάει ο χρόνος, καθώς τα μέλη του ΔΣ (οι Κεντρικοί Τραπεζίτες + 6 μέλη) έχουν 8ετή θητεία, διπλάσια από αυτήν των εκλεγμένων πολιτικών ηγετών ενώ την ίδια στιγμή, η (πολιτική) Προεδρία της ΕΕ ήταν εξάμηνη για κάθε κράτος.

Και λέμε «ήταν» διότι και αυτό καταργήθηκε ως «μη λειτουργικό» το 2009 και συμπτωματικά, αντ’ αυτής θεσπίστηκε η ΕΕ να έχει «πρόεδρο» και πρόεδρος της ΕΕ, ο πρώτος τέτοιος, διορίστηκε (φυσικά δεν εξελέγη), το Βέλγικο λακενουά ο κ. Βαν Ρομπάϊ.
Εξάλλου, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, μπορεί να εμφανίζεται σε Επιτροπές της Ε.Ε. αλλά ΟΧΙ στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ ΔΕΝ ελέγχεται από την Ολομέλεια (Συνθήκη άρθρο 113.3). Ουδεμία γνωμοδοτική ή συμβουλευτικού χαρακτήρα επιτροπή υφίσταται στην Ευρώπη η οποία να "συνεισφέρει στο έργο" της ΕΚΤ.

Ένας κλειστός κύκλος ανθρώπων αποφασίζει για τις τύχες μας, κεκλεισμένων των θυρών με μπούσουλα τα συμφέροντα του κύκλου του. Τα πρακτικά των συναντήσεων αυτών των κυρίων ΔΕΝ δημοσιεύονται.

Η ΕΚΤ έχει περαιτέρω την δυνατότητα ΒΕΤΟ στην διαμόρφωση (και εφαρμογή) της συναλλαγματικής πολιτικής - ή όποιας βαφτίζεται τέτοια…

Η ΕΚΤ δεν λογοδοτεί σε κανέναν παρά μόνο με τις ετήσιες και τριμηνιαίες "εκθέσεις" της, μόνο εγγράφως και κατά βούληση.

Ποιοι ελέγχουν λογιστικά την ΕΚΤ; "Εξωτερικοί ελεγκτές"(…) "που υποδεικνύονται από το ΔΣ της ΕΚΤ"... (αρ. 27.1 και 27.2 Καταστατικού), «δικοί τους άνθρωποι».
Στην μεγαλύτερη (και βαθιά αντιδημοκρατική) διακίνηση χρήματος και εξουσίας στην Ευρώπη, δεν υπάρχει (αντιθέτως ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ή ‘δεν επιτρέπεται’) η πραγματική διαφάνεια, κανένα δημοκρατικό κριτήριο, κανένα όριο στην ασυδοσία και την απληστία αυτής της ελίτ. Αυτή είναι η «Ευρώπη του Ευρώ». Και πως αλλιώς βέβαια, αφού ο Ζακ Ντελόρ ανέθεσε σε 3 κεντρικούς τραπεζίτες να συντάξουν το σχέδιο της Ένωσης, τον Βέλγο Alexandre Lamfalussy, τον Δανό Niels Thygesen, και τον Ισπανό Miguel Boyer.
Επομένως, στο ποιοι είναι οι μέτοχοι της ΕΚΤ, (δηλ. οι Κεντρικές Τράπεζες εκ των οποίων κάποιες είναι ιδιωτικές, όπως η Ελληνική) δεν έχει τόση σημασία. Διότι, κάποιοι «τεχνοκράτες» - τσιράκια του Τραπεζικού συστήματος όπως τους έχει χαρακτηρίσει ο πρώην Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, Παναγιώτης Γεννηματάς, διοικώντας την ΕΚΤ, έχουν συγκεντρωμένη την απόλυτη εξουσία να διευθύνουν το σύνολο των Κεντρικών Τραπεζών των κρατών της «Ένωσης» (ΟΧΙ της ΕΥΡΩΠΗΣ) και κατά συνέπεια, τα ίδια τα Ευρωπαϊκά Κράτη στο όνομα, δήθεν, «της σταθερότητας των τιμών» και της «εσωτερικής αγοράς» για τα οποία δήθεν, συστήθηκε η ΕΚΤ.

«Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΚΑΙ …Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ»
7. Μέσα στον όλεθρο που δήθεν σκορπά η Ελλάδα, και κάποια δεκάδες δις που το έθνος χρωστάει, δανειζόμενο με ολέθρια επιτόκια για 3 ή 6 μήνες εν είδει σωτηρίας, αποσύρεται έντεχνα από το προσκήνιο, η μεγαλύτερη κλοπή των Ευρωπαίων φορολογούμενων στη ιστορία. Βιώνουμε τον ορισμό μιας “false flag” κρίσης. Εκτελεστής, ο Super Mario, o Mario Draghi, Ιταλός, Aντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Goldman Sachs και ενορχηστρωτής της απάτης κατά της Ένωσης το 2000-2003, δια της οποίας η Ελλάδα, η Ιταλία και ενδεχομένως και άλλα κράτη μαγείρεψαν τα στοιχεία τους. Ο κύριος Draghi λοιπόν, ο οποίος πρωτοστάτησε στο μαγείρεμα των Ελληνικών Δημοσιονομικών με το πρόγραμμα «ΑΡΙΑΔΝΗ», με αρωγό την Αμερικάνικη Τράπεζα και την Ελληνική Κυβέρνηση Σημίτη, προκειμένου αυτή να εισέλθει στην Ευρώπη – όταν λοιπόν ανέλαβε το 2011, ως νέος επικεφαλής της ΕΚΤ, αυτό το muppet της τραπεζικής σπείρας (προφανώς σε ανταμοιβή των υπηρεσιών του), έκανε 2 πράγματα. Πρώτον, μείωσε τα ευρω-επιτόκια, άρα έκανε φτηνότερο τον δανεισμό για τις «αγορές» πρωτίστως. Δεύτερον, άνοιξε τις κάνουλες και χορήγησε άμεσα, πέρυσι τον Δεκέμβριο «στην μούγγα» (την «μούγγα» θα την βρούμε πολλές φορές μπροστά μας), το ασύλληπτο ποσό των 489.000.000.000 ευρώ σε 523 τράπεζες, ως δάνεια με τριετή διάρκεια και το αδιανόητο ετήσιο επιτόκιο του 1%. Η ΕΚΤ ΔΕΝ αποκάλυψε ποτέ ποιες ήταν αυτές οι τράπεζες και σε τι ποσό δανείστηκαν. Η ΕΚΤ δεν έλαβε την έγκριση ουδενός για την ενέργεια της αυτή. Η ΕΚΤ δεν λογοδοτεί σε κανέναν, δεν υποχρεούται. Όλα αυτά συνεπώς, έγιναν νομιμότατα, με βάση τις καταπλεονεκτικές και αδυσώπητες διατάξεις της Συνθήκης που προαναφέρθηκαν, στην «Ευρώπη του Ευρώ». Ένα πολύ ωραίο παράδειγμα για το που ζούμε – άλλο αν δεν το ξέρουμε.l Και όλα αυτά, από μια τράπεζα (την ΕΚΤ) με κεφάλαιο μόλις 10.7 δις ευρώ! Από πού ήλθαν τα λεφτά; Από τις σουπιές και τους κέδρους, από μελάνι και χαρτί. Αυτό δηλαδή που θα έπρεπε τα κράτη να κάνουν, να εκδίδουν χρήμα για να πληρώνουν τα χρέη τους, το κάνουν οι τραπεζίτες για να καλύπτουν τις ανομίες τους. Έχει γίνει τόσο πια αυτονόητο, που ΟΥΔΕΙΣ αναρωτιέται, γιατί;

9. Και που πάνε τα χρήματα αυτά; Ένα μέρος κλείνει τις τρύπες από τα μικρολαθάκια στα οποία υπέπεσαν οι τράπεζες αυτές όλα τα προηγούμενα χρόνια της πιστωτικής μανίας, τα οποία κόστισαν κάποια εκατοντάδες δις. Ξέρετε, ανασφάλιστα δάνεια, δάνεια – μαϊμού, δάνεια «εξυπηρέτησης», εξαγορές εξαιρετικά αμφίβολες, κλπ. Κι ένα μέρος, σίγουρα κατευθύνεται στον δανεισμό των «προβληματικών» κρατών, όχι όμως απευθείας – ΟΧΙ.
Οι γύπες του τραπεζικού συστήματος, λαμβάνουν δάνεια με επιτόκιο… 1% για 3 χρόνια από την μάνα του λόχου και έπειτα δανείζουν με 6-7% για 3 ή 6 μήνες (έως και 18-20% για έναν χρόνο!) τα θύματα τους, κάτι κράτη «στην ζώνη του Ευρώ», όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιρλανδία (και αύριο ΟΛΟΚΛΗΡΗ «η Ευρώπη του Ευρώ» μέσω του ESM, περισσότερα πιο κάτω) – κάτι δεκάδες εκατομμύρια ηλίθιους – πρόβατα δηλαδή, που καλούνται να τους τα ξεπληρώσουν… σε μια τέλεια κερδοσκοπία, μια άνευ προηγουμένου τοκογλυφία (το λένε “carry trade”) σε βάρος των λαών της ΕΥΡΩΠΗΣ για τα μάτια της Τραπεζικής Χούντας των απλήστων και των ΜΜΕ, των «Οίκων Αξιολόγησης» και των «τσιρακίων» που την υποστηρίζουν, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια όλης της υφηλίου η οποία είναι πλέον πεπεισμένη ότι η Ελλάδα και οι PIIGS, είναι το πρόβλημα της.

Για όλα αυτά ας όψεται ο Γιώργος Παπανδρέου, το πιο τέλειο πιστόλι της σύγχρονης Ευρωπαϊκής ιστορίας, ο οποίος απολαμβάνει πλέον το πρόγραμμα «προστασίας μαρτύρων» στο οποίο εντάσσεται κάθε καλό παιδί, που τρώει όλο το φαϊ του, στην γειτονιά των αγγέλων, με τον Καραμανλή, τον Αλογοσκούφη, τον Σημίτη, τον Παπαντωνίου κλπ κλπ.

10. Ερωτάται: Γιατί η ΕΚΤ δάνεισε τις τράπεζες και όχι τα κράτη; Γιατί αυτή η τεράστια διευκόλυνση να μην ωφελεί τα κράτη, τους «Ευρωπαίους» για τους οποίους τάχα κόπτονται οι Βρυξέλλες;

Αρχικά διότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ (έκπληξη;).

«Άρθρο 21 (…) απαγορεύονται οι υπεραναλήψεις ή οποιουδήποτε άλλου είδους πιστωτικές διευκολύνσεις από την ΕΚΤ ή από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες υπέρ κοινοτικών οργάνων ή οργανισμών, κεντρικών διοικήσεων, περιφερειακών, τοπικών ή άλλων δημόσιων αρχών, άλλων οργανισμών δημοσίου δικαίου ή δημόσιων επιχειρήσεων των κρατών μελών απαγορεύεται επίσης να αγοράζουν απευθείας χρεώγραφα από τους οργανισμούς ή φορείς αυτούς, η ΕΚΤ ή οι εθνικές κεντρικές τράπεζες».
Θαυμάστε το απαύγασμα της ιδιωτικής δημοκρατίας μας ή κοινοβουλευτικής δικτατορίας μας, στην «Ευρώπη του Ευρώ». Κανείς εμπλεκόμενος με το Δημόσιο δεν μπορεί να επωφελείται από την χρηματοδότηση της ΕΚΤ. Η ΕΚΤ είναι «κοινοτικό» όργανο προς όφελος μόνον των ιδιωτών. Εξαίρεση; Οι δημόσιες ΤΡΑΠΕΖΕΣ. Τώρα βέβαια ίσως γίνεται αντιληπτό, γιατί ιδιωτικοποιήθηκε η Εθνική Τράπεζα και όλο το τραπεζικό σύστημα «εγκαίρως», ας πούμε. Η απόλυτη θεσμοθέτηση της ανομίας. Μια προφανής απάτη με χαμόγελο Παπαδήμου. Διότι, με τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας που «η Ευρώπη του Ευρώ» μας επιφυλάσσει, είναι μαθηματικό βέβαιο ότι το Δημόσιο Χρέος θα διπλασιαστεί σε 4 χρόνια από την εφαρμογή του «πλάνου σωτηρίας», ήτοι του χρόνου, το 2013 – όπως και συμβαίνει. Και τότε θα περάσουμε στο «επόμενο στάδιο», αυτό του απόλυτου ξεπουλήματος των πάντων. Όπως και θα συμβεί.

11. Είναι, όμως, αυτή, μια «κρίση χρέους» όπως κρώζουν τα παπαγαλάκια ή μια κρίση ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ;
Για να δούμε. Η Αμερικάνικη FED, μέσα σε ένα πέπλο μυστηρίου, δανείζει από το 2007 (τροφοδοτώντας με χρήματα αέρος – αέρος) έναν επιλεγμένο αριθμό τραπεζών για να καλύψει τις τρύπες – Λεβιάθαν, από τον ποταμό προϊόντων χωρίς αντίκρισμα που «πουλούσαν» τα προηγούμενα χρόνια «οι τραπεζικοί γίγαντες» της Οικουμένης. Ο ίδιος ο Bernanke υποστηρίζει ότι το ύψος της βοήθειας ανήλθε τελικά σε 1,2 τρις δολάρια. Φυσικά, το ψέμα κανείς από αυτούς δεν το πληρώνει, όπως και ο απόλυτος σταρ της πολιτικής μούφας, Γιώργος Παπανδρέου, μας δίδαξε. Το ειδησεογραφικό Bloomberg, μετά από πολυετή δικαστικό αγώνα, ελέγχοντας χιλιάδες σελίδες εγγράφων που περιήλθαν στην κατοχή του, ανέβασε επισήμως το ποσό αυτό σε 7,7 τρις ή όσο το μισό Αμερικάνικο ΑΕΠ. Αυτό θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε ένα τσεκ 25 χιλιάδων δολαρίων για κάθε κοιμισμένο Αμερικανό πολίτη. ΟΜΩΣ, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Σύμφωνα με την πιο εμπεριστατωμένη τελευταία έρευνα (Δεκέμβριος 2011) του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Missouri, James Felkerson, δημοσιευθείσα από το Levy Institute, το συνολικό ποσό της λεγόμενης «Ποσοτικής Χαλάρωσης», ανήλθε στα (κρατηθείτε) 29 τρις δολάρια (!!), ή ένα τσεκ 92.000 δολαρίων για κάθε Αμερικάνο –φευ, μια ωδή στους τίμιους Τραπεζίτες. Αν αναλογιστεί λοιπόν κάποιος ότι Αμερικάνικες και ξένες Τράπεζες έλαβαν 29 τρις κοπανιστό αέρα για να μην καταρρεύσουν και οι Ευρωπαϊκές 490 δις ευρώ με το καλημέρα του Super «GS» Mario (ενώ προηγουμένως είχαν λάβει κι άλλα πολλά), τίθεται το εύλογο ερώτημα

12. Πως είναι δυνατόν η Ελλάδα, ένα κράτος - κουκίδα, να αποτελεί το πρόβλημα της Οικουμένης, χρωστώντας κάπου 450 δις και παράγοντας 270 και όχι ένα τραπεζικό σύστημα που χρειάζεται δεκάδες ΤΡΙΣ (πάνω από το μισό ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΕΠ) για να ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ με ίδια κεφάλαια 100+ φορές λιγότερα; Ένα αναπάντητο ερώτημα.
Ποιος λοιπόν σήμερα αναδεικνύει το πρόβλημα ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ (ΟΧΙ ΧΡΕΟΥΣ) ως (τραπεζο)κεντρικό; Ποιος αναδεικνύει το μέγεθος της ασύλληπτης τραπεζικής φούσκας; Ποιος αναφέρεται στις ΗΠΑ, το κέντρο ελέγχου αλλά και κέντρο του προβλήματος; Ουδείς σε όλα. Διαβάζοντας την έκθεση Felkerson διαπιστώνουμε τέρατα και σημεία. 17 τράπεζες ΜΟΝΟ, έλαβαν το 55% της βοήθειας, δηλαδή 16 τρις δολάρια. Ας μας εξηγήσουν τα κόμματα της Ευρωπαϊκής προοπτικής, η Διεθνής Κοινότητα, ο μέγας μεταρρυθμιστής Ομπάμα, οι ΡομποΜπαρόζοι και λοιπές τραπεζικές Ρόμπες, γιατί.
ΑΛΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΣ ΜΑΣ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΤΟ ΕΞΗΣ: ΑΦΟΥ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΡΙΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΟΥΣ, ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΣΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΚΕΤΑ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΣΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΕ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ; ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΤΑ ΗΔΗ ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΚΡΑΤΗ ΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΔΙΣ ΝΕΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ "ΔΙΑΣΩΣΟΥΝ" ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΤΟΥΣ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΤΑΧΑ, ΟΤΑΝ ΗΔΗ ΚΑΙ ΟΥΤΩΣ Ή ΑΛΛΩΣ ΟΙ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΣΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΟ ΒΑΘΜΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΑΥΤΕΣ; ΜΗΠΩΣ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΣΤΗΝ ΠΙΤΑ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΓΚΡΙΣΙΝΟ, Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΔΗΛΑΔΗ ΚΑΤΟΧΗ ΚΡΑΤΙΚΟΥ (ΔΗΜΟΣΙΟΥ) ΠΛΟΥΤΟΥ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ; ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΕΤΑΡΙΣΜΟΥ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΥΠΕΡΟΠΛΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΕΚΤΕΣ ΤΗΣ, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑΟΘΕΝ ΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΠΑΞΙΩΜΕΝΑ ΚΡΑΤΗ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ; ΜΗΠΩΣ;

«ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ»
13. Πολύ κουβέντα γίνεται για τις «Αγορές». Φτάσαν οι παπαγάλοι και οι οσφυοκάμπτες να λένε ανοικτά, «πρέπει να προλάβουμε το άνοιγμα των αγορών», πρέπει «να καθησυχάσουμε τις αγορές». Και μένει κάποιος να αναρωτιέται (λέμε τώρα) ποιες είναι αυτές οι αγορές. Και το χουμε γράψει επανειλημμένα. Οι αγορές είναι οι ίδιοι που δανείζουν εσένα και το κράτος σου, οι ίδιοι που σου πουλάνε χρηματοοικονομικά προϊόντα, οι ίδιοι που είναι μέτοχοι στις εταιρείες αξιολόγησης, οι μέτοχοι της FED, oι τελευταίοι υπουργοί οικονομικών των ΗΠΑ, οι εντελταμένοι τους στα Ευρωπαϊκά «όργανα». Φτιάξτε μια μεγάλη λίστα, με όρους όπως PSI, EFSF, ESM, QE, LOLR κλπ κλπ, βάλτε τους Ρομπομπαρόζους και το Δ’ Ραιχ στην ίδια σελίδα, πάρτε αυτούς που υποτίθεται είναι «διεθνούς φήμης» λογιστικές εταιρείες, τράπεζες, πιστωτικά «ιδρύματα», «ανεξάρτητα ΜΜΕ» και γράψτε με κεφαλαία γράμματα, «ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΙ & FRIENDS». Είναι οι ίδιοι. 

Όσοι διαφωνείτε, προφανώς δεν θεωρείτε μεμπτό μια εταιρεία όπως η Blackrock, να είναι «θεσμικός» επενδυτής στο ΧΑΑ, να είναι μέτοχος στην Moody’s και την Fitch, να συνδέεται με την Goldman Sachs και να είναι και ελεγκτής των Ελληνικών Τραπεζών για λογαριασμό της ΕΕ και επίσης, να κοστολογεί τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας, για το επερχόμενο πλιάτσικο - στοιχεία τα οποία η ΕΕ δεν τα δημοσιοποιεί γιατί είναι «εμπιστευτικά». Δεν είναι ίσως μεμπτό οι αγορές ομολόγων να είναι τραπεζικό προνόμιο μόνον, ένα κλειστό κλαμπ όπου γίνεται της κακομοίρας, στις οποίες όπως είναι γνωστόν τοις πάσιν, οι τράπεζες, καθορίζουνε μεταξύ τους σε ΤΙ (προσυνεννοημένο) επιτόκιο θα δανείσουν τα κράτη στις λεγόμενες «δημοπρασίες» (και αν θέλουν τα κράτη ας αρνηθούν), ενώ από την άλλη πλευρά «συμβουλεύουν» τα κράτη από ποιους και με τι τρόπο θα δανειστούν ενώ «συμβουλεύουν» και τους πελάτες τους – υποψήφιους αγοραστές (βλ. πχ. ασφαλιστικά ταμεία) που, πότε και τι θα αγοράσουν. Προφανώς είναι επίσης άνευ σημασίας, αυτό που γίνεται «στις αγορές» κάθε φορά που υπάρχει μια αργία στις ΗΠΑ: ο συναλλακτικός τζίρος πέφτει έως και 70% παγκόσμια Τι σύμπτωση. Ή είναι εντελώς φυσιολογικό, οι μεγάλες «επενδυτικές» τράπεζες των ΗΠΑ, να μην έχουν ούτε ΜΙΑ μέρα χαμένη στις συναλλαγές τους στις χρηματιστηριακές «αγορές», επί μήνες, την ίδια ώρα που αποκαλύπτεται ότι μια από αυτές, η Goldman Sachs, έχει λογισμικό που «μπορεί να χειραγωγήσει» τις «αγορές». Είναι απόλυτα φυσιολογικό, κάθε μέρα, όλος ο χρηματιστηριακός πλανήτης να περιμένει στις 3.30 μμ ώρα Ελλάδας, τις οικονομικές ανακοινώσεις των ΗΠΑ και εξ αυτού του λόγου, από τις 3.30.01’’ έως 3.30.03’’, δηλ. στα πρώτα 3 δευτερόλεπτα από την ανακοίνωση (πολλές φορές δεν θα μπορούσες ούτε την πρώτη πρόταση να έχεις διαβάσει), οι «αγορές» να πραγματοποιούν ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ και μαζικά (από το στάρι έως το δολάριο Νέας Ζηλανδίας, και από τις κοιλιές χοίρων (pork bellies) έως την σόγια, την Microsoft και την ΕΤΕ), τεράστιες κινήσεις στο «ταμπλό», ως αποτέλεσμα προφανούς χειραγώγησης που πουλιέται ως «αντίδραση των επενδυτών», «στα νέα» τάχα (τα οποία φυσικά, σε αυτό το παγκόσμιο υποκριτικό τσίρκο, ΚΑΝΕΙΣ δεν ξέρει από πριν). Είναι απόλυτα φυσιολογικό, οι «οίκοι» (άλλη μια λέξη για τις τράπεζες) να πουλάνε ελπίδα με «εκθέσεις» για χρηματιστηριακές εκρήξεις ή βυθίσεις και «τιμές στόχους» που ποτέ δεν λένε από πού προκύπτουν, ποια μεθοδολογία ακολουθείται – συμπτωματικά δε, οι εκθέσεις αυτές δημοσιοποιούνται από τους «οίκους» όταν θέλουν να ξεφορτώσουν την πραγμάτεια τους ή όταν θέλουν να αγοράσουν σε πολύ χαμηλές τιμές από τους πεθαμένους. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, ο άρχοντας των «αμοιβαίων κεφαλαίων» το 1999, Αλέξης Πιλάβιος, να «εποπτεύει» στα επόμενα χρόνια την χρηματιστηριακή αγορά ως πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς και έπειτα από το ομολογουμένως θεάρεστο έργο του, να επιστρέφει τo 2009 στην μητέρα Alpha Bank, με αντικείμενο «τα Αμοιβαία Κεφάλαια, το Asset Management και τις Χρηματιστηριακές Εργασίες». Ή ο Πέτρος Χριστοδούλου, να είναι υπεύθυνος του Τμήματος Ομολόγων της Εθνικής Τράπεζας, να μετατοπίζεται στον Οργανισμό Δημοσίου Χρέους το 2009 (με αντικείμενο τα ομόλογα και τα έντοκα γραμμάτια της αμαρτωλής περιόδου 2009 - 2012) και να επιστρέφει (θριαμβευτής;) στην ΕΤΕ το 2012, της οποίας η θυγατρική Δήλος, εμπλέκεται στην απάτη Draghi/Goldman Sachs τo 2001. 

Ναι, στις ΗΠΑ είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού εκεί η δημοκρατία ζήτημα κι αν υπήρξε ποτέ για να ξέρουν τι χάνουν τα παλικάρια. H εισαγόμενη πρακτική ονομάζεται “revolving door”/περιστρεφόμενη θύρα, μεταξύ εξουσίας και εταιρειοκρατίας. Υπηρετώ ευδοκίμως μια εταιρεία, παραδίδοντας τα πειστήρια μου. Αφού αποφοιτήσω μετ’ επαίνων, ορίζομαι επικεφαλής σε μια αρχή, μια δημόσια υπηρεσία, ένα όργανο, με δραστηριότητα σχετική με αυτήν της εταιρείας από την οποία προέρχομαι - συνήθως δε το κόμμα «μου», χρηματοδοτείται μέσω του lobbying από την «πρώην» εταιρεία μου. Καθιστώ κτήμα μου ό,τι εσωτερική πληροφόρηση έχω ανάγκη, πουλάω εκδουλεύσεις, κάνω φίλους και υψηλές γνωριμίες, «ενδεχομένως» ευνοώ τα πρώην αφεντικά μου στην διανομή της δημόσιας πίτας, και ύστερα, εξαργυρώνω τις υπηρεσίες και τις «πολύτιμες» εμπειρίες μου, επιστρέφοντας στις αγκάλες τους. Θα μπορούσαμε για μέρες να μιλάμε για την παλιατσαρία αυτή, ειδικά αν συμπεριλαμβάναμε τα μεγαλύτερα τσόλια απ’ όλους, τον «Διεθνή Τύπο» και τους «λειτουργούς» του.

14. «Τα ΠΑΚΕΤΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ»
Το σχήμα πλέον καθίσταται προφανές. Ένα τραπεζικό κονκλάβιο ελέγχει απόλυτα το χρηματοοικονομικό σύστημα. Δημιουργεί νέα και «ειδήσεις» με την αρωγή των δημοσιογράφων των Payrolls και των Jacuzzi, κατασκευάζει «προϊόντα» και υπηρεσίες, ενεργεί ανεξέλεγκτο, ατίθασο και αχόρταγο και τώρα ετοιμάζεται για το μεγάλο στοίχημα: την συγκέντρωση εξουσίας στα πραγματικά αφεντικά.
Κι αν η Μεγάλη Ύφεση του 1929-1932 συγκέντρωσε «με κρατική διαταγή», όλον τον χρυσό στα χέρια των ολίγων και δημιούργησε τις τράπεζες – κήτη (και βλέπουμε ξεκάθαρα που αυτό και μόνο οδήγησε), κι αφού ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος οδήγησε στην ανάγκη για ένα «Σχέδιο Μάρσαλ» δηλαδή την απόβαση των Αμερικάνικων (μετέπειτα πολυεθνικών) στην Ευρώπη και τις σχέσεις εξάρτησης με τις ΗΠΑ, αφού το 1971, αποσυνδέθηκε το νόμισμα από το μέταλλο και άνοιξε ο δρόμος για το χρήμα αέρος – αέρος που πλημμύρισε έκτοτε τον κόσμο, αφού η πετρελαϊκή κρίση στα τέλη του ‘70, οδήγησε σε «χαλάρωση» των ρυθμίσεων και εν τέλει στην απελευθέρωση των «αγορών» από κάθε κρατική επιρροή, αφού το τέλος της 10ετίας του ’80 έδωσε τα ηνία της Ευρώπης στον Αμερικανογερμανικό άξονα με έδρα την Φραγκφούρτη και τα ηνία του Ανατολικού μπλοκ, στον Γερμανικό «παράγοντα», δημιουργώντας την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, των 2 αφεντικών και του ενός νομίσματος, αφού η δεκαετία του ’90, μέσω της μετοχικής μανίας, βάφτισε κάθε είδους κομπίνα ως «χρηματοοικονομικό προϊον» και μετήλθε κάθε είδους κομπίνα για την κατασκευή ψεύτικων ισολογισμών (δημιουργική λογιστική, βλ . Terry Smith – Accounting for Growth), «στρογγυλεμένων» δημοσιονομικών στοιχείων και εκπαιδευόμενων στην «ευημερία του κεφαλαίου» πολιτικών, αφού ο νέος αιώνας έφερε την εξουσία στο προσκήνιο, την πραγματική εξουσία, ήλθε το σωτήριο 2008, μετά από ένα ασύλληπτο φούσκωμα των πάντων, μια άνευ προηγουμένου υπερτίμηση, με τράπεζες να τζογάρουν σε σανό 50 και 60 φορές τα κεφάλαια τους και τις καταθέσεις μας, προκειμένου τα ξετσίπωτα στελέχη τους να μοιράζονται τα Bonus από την πλαστική ευτυχία που δημιουργούσαν και οι μέτοχοι τους, τα μερίσματα από την ανελέητη κερδοσκοπία στην οποία επιδίδονταν οι εταιρείες τους, με κάθε μέσο που άγιαζε ο σκοπός, χωρίς κανέναν έλεγχο, καμία ουσιαστική εποπτεία, με μια απίστευτη διαπλοκή ελεγκτών και ελεγχόμενων, σε πλήρη καταστρατήγηση κάθε έννοιας δικαίου – ήλθε λοιπόν το 2008, να φέρει τους ηγεμόνες ενώπιος ενωπίω με τους ηγεμονευόμενους. Η κατάρρευση των πολλών τρις, της πυραμίδας Ponzi που λέγεται τραπεζικό σύστημα, βαφτίστηκε κρατική κρίση χρέους. Ενώ στο παρασκήνιο οι πρωταγωνιστές της απάτης, αντί να τιμωρούνται, χρηματοδοτούνται με όρους σχεδόν ατοκίας από τις μητέρες – Κεντρικές τράπεζες ή τις ενώσεις αυτών, τις οποίες φυσικά επηρεάζουν, ορίζουν και ποδηγετούν, αφού κανείς δεν έχει καν λογοδοτήσει στην δήθεν τυφλή δικαιοσύνη, την ίδια στιγμή τα θύματα – κράτη – πολίτες – φορολογούμενοι καλούνται να απορροφήσουν αυτήν τη νέα ρευστότητα που δημιουργείται, ως τάχα «οι μεγάλοι ασθενείς» του συστήματος. Κι έτσι η μαμά δίνει στα παιδιά και τα παιδιά στα κράτη, τα οποία (όπως στην περίπτωση της Ελλάδας) συχνά δανείζουν με ακόμα μεγαλύτερο καπέλο σε άλλα κράτη, κοκ. Έτσι λοιπόν, σε αυτό το τραινάκι των μεσαζόντων, που συντονίζουν τα αρπακτικά του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η Ελλάδα, ως ο τελευταίος τροχός και ως πειραματόζωο ούτε να ελπίζει μπορεί ούτε να επιβιώσει, σε αυτήν την κατά τ’ άλλα φυσιολογική ζωή αυτών των αρρώστων εγκεφάλων, της «Ευρώπης του Ευρώ». Η «κρατική κρίση χρέους» είναι στην ουσία το τελευταίο ταγκό της απληστίας, την οποία πλέον καλούνται να υπηρετήσουν οι φορολογούμενοι. Όπως αντιλαμβάνεστε, η ΕΚΤ ΠΡΕΠΕΙ να μένει στο παρασκήνιο. Διότι η ΕΚΤ όχι μόνο συντηρεί αυτήν την κρίση αλλά την τροφοδοτεί και την μεγιστοποιεί. Κάθε φορά που η ΕΚΤ παρέχει μυστικά και μαζικά «ρευστότητα» made in PCs στα αγαθά και ευαγή πιστωτικά ιδρύματα, τα άλλα όργανα της ΕΕ, δημιουργούν τα τελικά προϊόντα, τα οποία ονομάζουν «πακέτα διάσωσης». Με τα λεφτά που ΕΚΤ δανείζει, οι εκλεκτές της εν μέρει δανείζουν τα κράτη, συμμετέχοντας στην «διάσωση» τους, αποκομίζοντας σε ελάχιστους μήνες, κέρδη που πουθενά αλλού πλην της τοκογλυφίας δεν συναντώνται, διότι τέτοια είναι η πρακτική δια της οποίας κάποιος αποκερδαίνει οφέλη από συμβατικούς τόκους, περί τα 20% τον χρόνο στο κεφάλαιο που δανείζει, σημειωτέον, σε ένα οικονομικό περιβάλλον ενός πολύ σκληρού νομίσματος όπως το Ευρώ.

15. Η Διεθνης Κοινότητα και οι Έλληνες Πολιτικοί
Γίνεται πολλές φορές λόγος, στην προσπάθεια εξευτελισμού των πάντων σε αυτήν την χώρα και της εξύψωσης των ξένων, οι οποίοι τάχα είναι πιο έξυπνοι, πιο «μπροστά», πιο οργανωμένοι, πιο, πιο…, για την «Διεθνή Κοινότητα». Έλληνες «σχολιαστές» οι οποίοι ως γνωστόν, τις έννοιες της ηθικής και της δεοντολογίας τις εκπαρθένισαν νωρίς, σε κάποια εφηβική τους έξαψη, ξερογλύφονται αυτάρεσκα με το να επαινούν «τους ξένους» σε σχέση πάντα με τους «μπάσταρδους Έλληνες». Την λογική της ψωροκώσταινας, όμως, εμείς την φτύνουμε παρομοίως, όπως αυτοί φτύνουν κατ’ ουσίαν, την χώρα μας και τους πολίτες της. Είναι πολύ βολικό και πουλάει καλά να λέμε ότι η Ελλάδα είναι η Banana Republic της Ευρώπης, του κόσμου, του σύμπαντος. Δυστυχώς όμως, δεν είναι. Είμαστε σε πολλά οπισθοδρομικοί, σε άλλα απαράδεκτοι αλλά, καλό είναι, όταν θέλουμε να αποπατήσουμε πάνω στη νοοτροπία μας, την ιστορία μας, τις παραδόσεις μας και τα πιστεύω μας, να ξέρουμε τι γίνεται και παραδίπλα. Είμαστε βέβαιοι, ότι όσοι γονυπετείς ξεκουμπώνουν τα παντελόνια των Ευρωπαίων, σήμερα, δεν βρήκαν τίποτα το κακό όταν λχ οι ΗΠΑ και η Βρετανία, εν χορώ, αγνοούσαν τον ΟΗΕ και εισέβαλαν στο Ιράκ για να βρουν τα «όπλα μαζικής καταστροφής», που ποτέ δεν βρέθηκαν. Τα ΜΜΕ που τους αποθέωναν, είναι προφανώς, τα ίδια ΜΜΕ, που σήμερα «ξεφτιλίζουν» την χώρα μας ως αναξιόχρεη. Τα ίδια ΜΜΕ που μας κοιτούσαν σαν λεπρούς, όταν μόνοι εμείς, υποστηρίζαμε τους Σέρβους στις «συμμαχικές επιθέσεις» του ΝΑΤΟ στο Βελιγράδι. Όσοι ζητούν απελπισμένα την ξένη βοήθεια «να μας σώσει», «να βάλει τάξη», έχουν προφανώς πειστικές εξηγήσεις για τις επιθέσεις του Σεπτεμβρίου του 2001 στις ΗΠΑ. Έχουν πειστεί ότι ο George Bush, δεν εξελέγη με νοθεία, κλέβοντας τους ψήφους μιας περιφέρειας όπου κυβερνήτης ήταν ο αδερφός του. Θεωρούν ότι οι πρωτεργάτες του πολέμου «κατά της τρομοκρατίας», μπορούν πλέον, να υπηρετούν την Morgan Stanley ας πούμε, όπως συμβαίνει με τον Πιόνι Μπλερ, ή τις Σαουδαραβικές πετρελαϊκές εταιρείες, όπως συμβαίνει με την οικογένεια Bush. Θεωρούν μάλλον μια ατυχή συνωμοσιολογική σύμπτωση, τα 2 ισχυρά κεφάλια της «κυβέρνησης» Μπους, ο μεν Ντόναλντ Ράμσφελντ, να είναι ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας Gilead Sciences, που αρχικά παρασκεύασε και μοσχοπούλησε το Tamiflu, το φάρμακο – απάτη κατά της επιδημίας – απάτη H5N1, o δε Ντικ Τσένευ, να είναι ο μεγαλομέτοχος της εταιρείας Halliburton, αυτής που πήρε με απευθείας ανάθεση την μεγαλύτερη πίτα από τα συμβόλαια (δισεκατομμυρίων δολαρίων) «ανοικοδόμησης» του Ιρακ. Το Guantanamο, οι μυστικές απαγωγές και «εκτοπίσεις» αθώων, η διακυβέρνηση ΗΠΑ και Ρωσίας, από πρώην αρχηγούς των μυστικών υπηρεσιών, οι παρακολουθήσεις τηλεφώνων από ΜΜΕ «διεθνούς κύρους» των μεγιστάνων της ενημέρωσης, οι σκοτεινές διαδρομές χρήματος σε φορολογικούς παραδείσους.

Όσο για του "Έλληνες πολιτικούς" της "Ευρωπαϊκής προοπτικής"... τι να πεις. Βία ασύλληπτη, αστυνομικό κράτος και παρακράτος χωρίς ούτε έναν υπαίτιο, διεφθαρμένα και υποθαλπτόμενα ΜΜΕ σε μια σχέση εξάρτησης μόνιμη. Κρυφές διαδρομές κομματικού χρήματος. Εξεταστικές - μαϊμού. Τσίρκο και επιθεώρηση. Αγραμμοτοσύνη, ασχετοσύνη, παράνομοι πρόσοδοι, ατέλειωτη λίστα με ωφέλη και παραχωρήσεις. Δικαιοσύνη και ελευθερία έκφρασης, βιασμένες. Νόμοι για περιοριορισμό της και παρεμβάσεις. Ασυλία, ειδικές διατάξεις - φωτογραφικές, στημένοι (μόνο στημένοι) διαγωνισμοί, συνέργεια σε οικονομικά εγκλήματα, προστατευόμενοι από έναν στρατό μπράβων και "οργάνων της τάξης". Νοοτροπία ραγιά, απίστευτη τσαπατσουλιά, κανένα σχέδιο, κανένα πρόγραμμα. Προνόμια και δικαιώματα χωρίς προηγούμενο. ΑΝΕΥΘΥΝΟ. ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ. ΄΄Ενα παρακράτος, αμοραλισμού και διαφθοράς, μέσα στο ίδιο το κράτος. Μια μιερή κάστα που συμμαχεί με ό,τι πιο δυσώδες για να επιπλέει στον βούρκο της αυταρέσκειας της, την ώρα που στα πεζοδρόμια μπροστά από λουκέτα, κείνται ρακοσυλλέκτες, άστεγοι, ναρκομανείς, απόκληροι και άμοιροι, τα θύματα της "πολιτικής" κουρελαρίας.

16. ΛΥΣΕΙΣ
Πολλά χρόνια τώρα τίθεται το ερώτημα ποια είναι η λύση; Και είναι γεγονός ότι ουδείς προτείνει την λύση, διότι πολύ απλά είτε αγνοεί είτε δεν θέλει να δει το πρόβλημα. Και τούτο είναι αναμενόμενο και λογικό, δεδομένου ότι το πρόβλημα είναι συστημικό και όχι μεθοδολογικό και είναι πρόβλημα ταξικό αμιγώς. Θεωρούμε ότι οι εκλογές του 2012, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα δεν θα δώσουν την λύση. Είναι βαθύς ο ύπνος και τέτοια η ψυχολογική πίεση που ασκείται στις αγέλες, που θα χρειαστεί να φτάσουμε στην απόλυτη απαξίωση, προτού φτάσουμε σε μια πραγματική αλλαγή. Ποια είναι η λύση;
Μα, η λύση σε μια διατάραξη της τάξης, δεν μπορεί να είναι άλλη, όμως, από την αποκατάσταση της. Και αυτή είναι ρητά, για την νομισματική κρίση δανεισμού που ζούμε, την πιστωτική κρίση, η επαναφορά του εκδοτικού προνομίου, του προνομίου έκδοσης και κυκλοφορίας του χρήματος στα κράτη ή σε όργανα άμεσα εποπτευόμενα από τα κράτη, με πλήρη διαφάνεια και λογοδοσία. Κανείς δεν λέει να καταργηθεί η πίστωση. Όμως, ο μόνος, ο απόλυτος ρυθμιστής εν προκειμένω, πρέπει να είναι οι κρατικές οντότητες και οι νόμιμα εκλεγμένοι «ηγέτες» τους σε ένα κρυστάλλινο πλαίσιο. Η εκχώρηση του σχετικού δικαιώματος σε ιδιώτες δημιούργησε υδροκεφαλισμό που κατά πάσα βεβαιότητα, απειλεί την ίδια την υπόσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό είναι το συμπέρασμα του κούφιου διλλήματος «Ευρώ η θάνατος». Ο καπιταλισμός απέτυχε, όπως απέτυχαν και όλες οι αντικρουόμενες ιδεολογίες, για έναν πολύ απλό λόγο. Είτε θεωρητικά είτε πρακτικά, έβγαλαν τον άνθρωπο από το επίκεντρο και θεοποίησαν ειδωλολατρικά κάτι χάρτινα (και πλεόν αύλα) ομοιώματα, τα οποία δήθεν είναι η ευτυχία, η τελείωση, ο προορισμός. 

Κάποιοι θα πουν, μα η «Αριστερά», ο «Κομμουνισμός» κλπ αλλά ας μην ξεχάσουν πως στην πράξη, οι ιδεολογίες αυτές ακυρώθηκαν πλήρως, παταγωδώς και πολλές φορές ανερυθρίαστα καθώς μάλλον υποτάχθηκαν παρά αντιστάθηκαν στον «εχθρό». Οι Αριστεροί αποδείχτηκαν "αδύναμοι χαρακτήρες" ούτως ειπείν. Και τούτο διότι δεν μπορείς να αποφύγεις την λειτουργία του χρήματος ως μέσου συναλλαγής, στην ζωή του ανθρώπου. Μπορεί σε κάποιος αιώνες, όχι σήμερα, πάντως – πόσο μάλλον χτες ή προχτές.
Η λύση είναι λοιπόν να μπει ένα ΤΕΛΟΣ στα κράτη-δανειζόμενους. Τα κράτη απαγορεύεται να χρωστάνε διότι οι πολίτες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποδουλώνονται τόσο μαζικά, αποφασιστικά και απόλυτα, όπως τώρα συμβαίνει, στο όνομα ενός «κατασκευασμένου Θεού» και των αποστόλων που κηρύττουν το θέλημα του. Το πώς μπορεί ετούτο να εφαρμοστεί, πρέπει να γίνει αντικείμενο μελέτης, ευρείας συζήτησης και διερεύνησης. Αρκεί μόνο να ειπωθεί, ότι με μια συνετή διαχείριση των δημοσιονομικών στην State Money Theory και στην δημιουργία μιας οιωνεί κρατικής τράπεζας, εκλείπει παντελώς η ανάγκη για φορολόγηση, η έλλειψη χρηματοδότησης βασικών πολιτικών δεν υφίσταται, ο εκδημοκρατισμός και η πρόοδος δεν αποτελούν ουτοπία και ξύλινα συνθήματα ή πλαστικοποιημένες κραυγές λαϊκισμού - το νέο τοπίο είναι πολύ καλό για να το πιστέψει κάποιος, απλά και μόνο διαβάζοντας αυτές τις γραμμές. 

Είναι όμως σενάριο εφικτό, είναι το φυσιολογικό σενάριο και πρέπει να τύχει επιτέλους της ανάλογης προσοχής. Είναι σενάριο που έχει τύχει ιστορικής εφαρμογής και άγριας πολεμικής από τους καρχαρίες του μονεταρισμού. To «Βόρειοι και Νότιοι», αγαπητοί φίλοι, ήταν απλά μια μάχη στο ποιος θα έχει τον έλεγχο του χρήματος.

Όσον αφορά την υφιστάμενη κατάσταση, αντιπαρερχόμενοι όλους τους πιθανούς και απίθανους λόγους και τα συμφέροντα που την δημιούργησαν, οι πολιτικοί ηγέτες του πλανήτη έχουν μια πολύ εύκολη επιλογή. Μπορούν να θεσμοθετήσουν άμεσα έναν ειδικό φόρο 1% (ένα τοις εκατό) επί όλων των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών παγκόσμια. Μόνο η αγορά συναλλάγματος, έχει ημερήσιο τζίρο περί τα 7 τρις ευρώ. Αντιλαμβάνεστε ότι τα έσοδα θα μπορούσαν να είναι 70 δις ευρώ ημερησίως. Και φυσικά, αντιλαμβάνεστε ότι με προσδοκώμενα έσοδα μόνο από αυτήν την αγορά περί τα 17 τρις ευρώ ετήσια, με την ελάχιστη αυτή φορολόγηση, τα κράτη δεν έχουν ουδεμία άλλη ανάγκη χρηματοδότησης ή διάσωσης στον αιώνα τον άπαντα. Όμως, ο παγκόσμιος τζίρος ανέρχεται σε πολλά δεκάδες τρις, ημερησίως, σε όλα τα χρηματοοικονομικά προϊόντα. Αντιλαμβάνεστε συνεπώς ότι ο προτεινόμενος συντελεστής, θα μπορούσε να είναι ακόμη μικρότερος, 0,5%, 0,4%, 0,1% ;

Ενόψει όλων τούτων, όσο οι πολιτικοί θα προτιμούν να δανείζονται εκατοντάδες δις, από τραπεζικούς σωτήρες που έχουν επί της ουσίας πτωχεύσει και όσο θα στηρίζονται και οι ίδιοι από την φαύλη κατασκευή του μονεταριστικού συστήματος, όσο θα μένει στο απυρόβλητο το σύστημα αυτό προκειμένου οι "ηγέτες" να καταφεύγουν σε ληστρική επιδρομή στα εισοδήματα αυτών που τάχα προστατεύουν με συντελεστές απομείωσης 40, 50, 60% ετησίως υπηρετώντας «Μνημόνια» και «Bailouts», αντί να θεσμοθετήσουν άμεσα ένα ταπεινό 1% ή 0,1% επιβάρυνσης για τους λωποδύτες και εν τέλει συνυπεύθυνους (μάλλον πρωταίτιους) του καταντήματος, τόσο εδραιώνεται η αντίληψη ότι κυβερνώμαστε σε παγκόσμιο επίπεδο από πολιτικά muppets που μόνο σκοπό έχουν να γλείφουν και να υπηρετούν τα αληθινά αφεντικά τους.

Δεν χρειάζεται ΚΑΝΕΝΑ πακέτο, καμία νέα τάξη, καμία ενοποίηση τραπεζική και δημοσιονομική όπως λένε οι μάϊνες της μονεταριστικής αλητείας. Μια απλή φορολόγηση, χρειάζεται των κατακτητών. Η χρηματοδότηση της κρίσης, μέσα από ένα τέτοιο Ταμείο Αλληλεγγύσης (με κεφαλαία) θα έλυνε τα χέρια δε των πολιτικών να αναζητήσουν και τις βαρύτατες ποινικές ευθύνες αυτών που τώρα, θεωρούνται "πολύ μεγάλοι για να καταρρεύσουν". Τόσο απλά, τόσο αποτελεσματικά, τόσο άμεσα, τόσο δημοκρατικά.
Εξάλλου χρήζει άμεσης κατάργησης το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ. Είναι πλέον προφανές ποιον εξυπηρετεί. Ακόμα και αν κάποιος ωροδεί επί των προαναφερόμενων μέτρων και τα θεωρεί «δύσκολα» (άσχετο γιατί), δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ανεχτεί να υπάρχει σήμερα, στο καταστατικό της Ένωσης όρος που να επιτρέπει οι ιδιώτες να δανείζονται με 1% και τα κράτη (δηλ. το κοινωνικό σύνολο) με 15-20%. Δεν μπορεί να συνεχίζει να αποτελεί προοπτική, η «Ευρώπη του Ευρώ» με όργανα που στελεχώνονται από ανύπαρκτους, ανεξέλεγκτους, μη αιρετούς «άρχοντες» του σκότους και της δυσωδίας, με πρακτικές Σοβιέτ και Γκούλαγκ. Με πυρηνικά όπλα στα χέρια τους κατά του άμαχου πληθυσμού.

Δεν μπορεί, δεν γίνεται, το υπάρχον πιστωτικό σύστημα και οι πρακτικές του να μένουν στο απυρόβλητο.

Δεν επιτρέπεται να μην υπάρχει φως στις συναλλαγές των ελεφάντων την ίδια ώρα που ακτινοσκοπούμε τα μυρμήγκια. Η πραγματική Ευρώπη, αυτή των λαών και της ιστορίας πρέπει να φωνάξει έλεος!ως εδώ! Όλοι μας θέλουμε την Ευρώπη, την Ένωση των λαών και των ιστοριών τους, πιο σωστά την προσέγγιση. Και γιατί όχι, με ένα νόμισμα που θα είναι το νόμισμα των πολιτών και κρατών της και όχι ναπάλμ στα χέρια της ελίτ. Όχι όμως στην κουβέρτα του Ευρώ με την θηλιά της Ευρω-ζώνης στον λαιμό . Αυτό είναι μια εντελώς ανιστόρητη προσέγγιση του τι πραγματικά είναι η Ήπειρος μας και ο κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά. Οι πραγματικοί πολιτικοί και οι νέοι ηγέτες πρέπει να βγουν μπροστά πλέον, προσπαθώντας να ενώσουν και όχι να πολώσουν. Ειδεμή, κάθε μέρα που θα έρχεται, θα φέρνει μαζί της και ένα νέο φοβικό δίλλημα, μέχρι την ημέρα που καμία άλλη λύση δεν θα υπάρχει από την ομαδική αυτοχειρία. Αυτό θέλουμε; Προς τα εκεί πάντως κατευθυνόμαστε.