Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Μαΐ 2012

Με όλη την σοβαρότητα που μπορούμε να έχουμε ως λαός, ή με όλη την λογική που μας έχει απομείνει, μέσα στο απόλυτο της γελοιότητας και του παραλογισμού που ζούμε, αναρωτιόμαστε: Αυτοί θα μας κυβερνήσουν; Αυτοί έχουν θέσει σοβαρή υποψηφιότητα για να οδηγήσουν την Ελλάδα; Και αν την οδηγήσουν, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε που θα την... τοποθετήσουν;

Την ώρα που ο Τσίπρας στέλνει μήνυμα στην εκδήλωση της ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, για την 19η Μαϊου, Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ εγκαλεί τους Ποντίους για εγκλήματα εναντίων των Τούρκων!!

Τελικά ποια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ θα μας κυβερνήσει;

Δείτε τι πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ για την Γενοκτονία των Ποντίων. Το άρθρο δημοσιεύεται από την εφημερίδα – φωνή του ΣΥΡΙΖΑ!!

Μια ψύχραιμη προσέγγιση του ιστορικού ζητήματος περί Ποντίων

Του Νάσου Θεοδωρίδη (από την ΑΥΓΗ, 20/05/12)

Οι επετειακές κραυγές που συνήθως ακούγονται και γράφονται κάθε άνοιξη για το ζήτημα της όντως απεχθούς και μαζικής εξόντωσης των Ποντίων επιτάσσουν μια ψύχραιμη προσέγγιση και αποτίμηση του ιστορικού αυτού ζητήματος. Δυστυχώς μέχρι σήμερα ουδείς ειδήμων ασχολήθηκε αντικειμενικά με την ιστορική ανάλυση της άλλης πλευράς της αλήθειας στο θέμα του ελληνισμού του Πόντου.

Η επιχειρηματολογία της εθνικιστικής μερίδας των Ποντίων, σε σχέση με αυτά που υπέφερε ο ποντιακός λαός από το 1915 έως το 1924, αναφέρεται πράγματι σε πολλές αλήθειες, ταυτόχρονα όμως δεν διστάζει να χρησιμοποιεί μισές αλήθειες, να αποκρύπτει άλλες αλήθειες και να διαδίδει πολλά ψεύδη.

Από κοινωνικής και πολιτικής σκοπιάς το πιο αναληθές κατασκεύασμα είναι η…

θεωρία του λεγόμενου επαναστατικού αγώνα προς «απελευθέρωση» του Πόντου από τον «τουρκικό ζυγό». Θεωρητικά ο όρος «απελευθέρωση» μπορεί να έχει αποδεκτό περιεχόμενο μόνο όταν αφορά σε μια σχετικά μεγάλη εδαφική περιοχή όπου η φίλια εθνική ομάδα αποτελεί την πληθυσμιακή πλειοψηφία.

Στην προκειμένη περίπτωση ο ελληνικός πληθυσμός των τριών νομών ή Βιλαετίων, του Πόντου αποτελούσε μια σημαντική, μια μικρή ή μια εντελώς ασήμαντη μειοψηφία. Τα επίσημα αυτά στατιστικά στοιχεία, που αφορούν στο έτος 1912, προέρχονται από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Σωτηριάδη. Συγκεκριμένα, στον νομό, δηλαδή στο Βιλαέτι της Τραπεζούντας οι Έλληνες ανέρχονταν μόνο στο 25,9% του συνολικού πληθυσμού, συγκεκριμένα οι Τούρκοι αριθμούσαν 957.866 άτομα ενώ οι Έλληνες ανέρχονταν μόνο σε 353.533.

Το πραγματικό αντάρτικο στον Πόντο άρχισε μόλις το 1916, όταν οι Ρώσοι κατέλαβαν την πόλη της Τραπεζούντας μεταφέροντας το ρωσοτουρκικό πολεμικό μέτωπο στην περιοχή εκείνη. Οργανωτής του ελληνικού αντάρτικου ήταν ο φανατικός «στρατηγός» Καραβαγγέλης, ο οποίος ήρθε στη Σαμψούντα το 1908 ως μητροπολίτης.

Μετά τη δημιουργία των ανταρτικών σωμάτων με χρήματα και πολεμοφόδια που πήρε ο μητροπολίτης από τους Ρώσους, τα εξαπέλυσε να προσβάλουν τον τουρκικό στρατό στα μετόπισθέν του, τη στιγμή κατά την οποίαν οι Τούρκοι πολεμούσαν τον ρωσικό στρατό στο μέτωπο της Τραπεζούντας.

Οι αντάρτες του Πόντου συντάχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου με τα εχθρικά κατοχικά στρατεύματα της Ρωσίας, καταπολέμησαν τον στρατό του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι, καταπιέζοντας και σκοτώνοντας αλλόθρησκους συμπολίτες τους.

Οι ταλαίπωροι αντάρτες, το πλείστον τουρκόφωνοι και αναλφάβητοι, έπεσαν στην παγίδα του αιμοσταγούς αυτού παπά χωρίς να αναλογιστούν τις συνέπειες του λεγόμενου απελευθερωτικού αγώνα, δηλαδή δεν συνειδητοποίησαν καν το τι θα απογίνονταν αυτοί μετά το τέλος του πολέμου, όταν ο μεν παπάς θα εξαφανιζόταν για να σωθεί, όπως και έγινε, αυτοί όμως θα παρέμεναν.

Κάτω από την εγκληματική καθοδήγηση του Καραβαγγέλη οι χριστιανοί άρχισαν να πυκνώνουν τις τάξεις των ανταρτών χτυπώντας πισώπλατα τον τουρκικό στρατό και ληστεύοντας κυρίως τουρκικά χωριά, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Λόγω των πράξεων αυτών ο τουρκικός στρατός άρχισε στην περιοχή της Μπάφρας το κυνήγι εναντίον των ανταρτών, που μετεξελίχθηκε βεβαίως σε μαζική εθνοκάθαρση, απολύτως κατακριτέα αλλά και διακριτή από μια «γενοκτονία», που θα προϋπέθετε «άμεσο δόλο εξόντωσης μέχρις ενός», πράγμα αναπόδεικτο.

Όμως στα ελληνικά ΜΜΕ γίνεται συνεχής αναφορά στα εγκλήματα που διέπραξαν οι Τούρκοι εναντίον των Ελλήνων στον Πόντο παρασιωπώντας συστηματικά τις εγκληματικές πράξεις των Ελλήνων ανταρτών, τις οποίες παρουσιάζει κομπάζοντας σε μια μελέτη του ο εθνικιστής Πόντιος συγγραφέας Ανθεμίδης («Επαναστατική τρομοκρατία – Αντίποινα των Ελλήνων κατά του τουρκικού πληθυσμού»).

Συνεπώς είναι ανεπίτρεπτο να ζητούμε με θορυβώδη τρόπο από την Τουρκία να καταδικάσει τα δικά της εγκλήματα, χωρίς όμως να ζητάμε συγγνώμη για παρόμοια εγκλήματα που έκανε η «δική μας» πλευρά.

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι δικηγόρος και μέλος της Π.Κ. του ΣΥΝ Αμπελοκήπων


Γράφει ο Ν. Λυγερός

Ο ραγιαδισμός ακόμα κι όταν είναι θεσμικός παραμένει ραγιαδισμός. Διότι η νοοτροπία είναι μία και δεν αλλάζει με τη θέση. Έτσι είναι η σκλαβοσύνη! Μας το εξηγούσε ήδη ο Επίκτητος: θεώρησε τον εαυτό σου ως ελεύθερο ον ή ως σκλάβο, όλα εξαρτώνται από σένα! Το Ποντιακό δεν αφορά μόνο τους Πόντιους, αλλά όλους τους Έλληνες και τους ανθρώπους, διότι είναι ένα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας. Έτσι οι αντιδράσεις των ραγιάδων ενάντια στην επέτειο της γενοκτονίας είναι πάντα ενδεικτικές όχι μόνο της πίστης τους αλλά και της θεσμικής τους ανεπάρκειας.

Και ο λόγος είναι απλός. Από το 1994 και μετά δεν είναι οι Πόντιοι που οργανώνουν την επέτειο, αλλά το ίδιο το κράτος, διότι αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ποντίων με νόμο της Βουλής των Ελλήνων. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε απαγόρευση σε αυτό το πλαίσιο είναι απλώς παράνομη. Σε κάθε περίπτωση οι Πόντιοι και γενικότερα οι Έλληνες είναι τα παιδιά της Αντιγόνης και όχι τα τσιράκια του Κρέοντα. Κατά συνέπεια, η επέτειος θα μας επιτρέψει να δούμε στο δια ταύτα ποιος πιστεύει στις αξίες και ποιος είναι σκλάβος των αρχών. Διότι σε αυτό το ανθρώπινο πλαίσιο απαγορεύεται η απαγόρευση.

Ακόμα και όταν ο ναζισμός απαγόρευε τις συγκεντρώσεις, οι πρόγονοί μας οι Έλληνες δεν το έβαλαν ποτέ κάτω. Το ίδιο έκαναν και επί Χούντας. Σε αυτές τις μάχες βγήκαν πάντα νικητές, διότι προστάτευσαν τα Δικαιώματα της Ανθρωπότητας. Κανένας δεν πρόκειται να μας φοβίσει. Κι αν θέλουν να μας σταματήσουν να μην μας πάνε μόνο στη φυλακή ή στην εξορία, αλλά να μας στείλουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως έκανε και η βαρβαρότητα πριν από αυτούς, διότι δεν πρόκειται να πάψουμε με τίποτα! Με αυτόν τον τρόπο τουλάχιστον θα μας μετατρέψουν όλους σε Δίκαιους αντί να παραμένουμε όλοι αδιάφοροι στον πόνο των Ποντίων. Η επέτειος δεν είναι μια απλή συγκέντρωση. Το έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας δεν είναι απλώς ένα έγκλημα. Γι’ αυτό το λόγο δεν διαγράφεται, δεν παραγράφεται ακόμα και να το θέλουν οι δήμιοι και οι ραγιάδες. Τώρα που αναγνώρισε το Ευρωκοινοβούλιο το έγκλημα κατά των Αρμενίων, των Ασσυρο-Χαλδαίων και των Ποντίων θα κάνουμε πίσω; Από το 2006 έχουν αλλάξει τα δεδομένα ακόμα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και το 2010 μας αναγνώρισε και η Σουηδία μετατρέποντας επίσημα το Ποντιακό σε ένα διεθνές πρόβλημα. Κανείς πια δεν μπορεί να μας βλέπει ως γραφικούς. Η επιστημονικότητα της απόδειξης της ύπαρξης της Γενοκτονίας δεν είναι πια θέμα διαπραγμάτευσης χάρη στο έργο του Κ. Φωτιάδη. Έχουμε ημέρα μνήμης χάρη στην αποφασιστικότητα του Μ. Χαραλαμπίδη. Έχουμε βιβλία ιστορίας χάρη στον Α. Παυλίδη. Έχουμε συνέδρια αυτογνωσίας χάρη στην οργανωτικότητα της Χ. Σαχινίδου. Έχουμε πια Νεολαία που δεν υπακούει πια στις διαταγές των θεσμικών οργάνων και λειτουργεί πλέον όπως είναι το πρέπον για τους επόμενους ανθρώπους. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι δεν είμαστε μόνο εμείς, είμαστε οι άλλοι ! Αυτοί που δεν κατάφεραν να γενοκτονήσουν ! Είμαστε οι άλλοι που θυμόμαστε τους δικούς μας και σε κάθε επέτειο έχουμε τους νεκρούς μας μαζί. Ας το καταλάβουν, λοιπόν, όλοι όσοι δεν πιστεύουν στις αξίες μας ότι μια απαγόρευση συγκέντρωσης είναι μια απαγόρευση για τους νεκρούς μας. Ας τολμήσουν, λοιπόν, να απαγορεύσουν στους νεκρούς να μην έρθουν στην επέτειο, διότι αυτοί εκεί μας περιμένουν κάθε χρόνο!



Bρετανικό ιστολόγιο The Slog

Μια μέρα ακριβώς αφού αυτό το θηλυκό θα αποσυρθεί από την πολιτική (αν ήταν η επόμενη Παρασκευή, ανάσταση θα κάναμε), σας πάω στοίχημα ότι θα της γεμίσουν κάποιοι τα μπαούλα με χρυσές λίρες, μόνο και μόνο επειδή έμαθε σε μια χούφτα επιτήδειους των αγορών πώς να σπάνε τα μούτρα οποιουδήποτε θα πάρουν πρέφα ότι τους στέκεται εμπόδιο. Του Έλληνα εννοώ ντε.

Καθώς οι προβλέψεις για το μέλλον της Ελλάδας στην ευρωζώνη κινδύνευαν να μετατραπούν σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, η Αγγέλα πρότεινε χθες στον Έλληνα Πρόεδρο Κάρολο Παπούλια να κάνουν - άκουσον άκουσον - οι Έλληνες δημοψήφισμα ταυτόχρονα με τις βουλευτικές εκλογές τους στις 17 Ιουνίου, για να έχουμε, τάχαμου, μια ποσόστωση του πόσοι ακριβώς Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στην ευρωζώνη.

Όσοι δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα με την μεσοπρόθεσμη μνήμη τους θα θυμούνται σίγουρα τον Γιώργο Παπανδρέου να ξεστομίζει ακριβώς αυτή την ιδέα στους Ροβεσπιέρους της ΕΕ τον περασμένο Οκτώβριο, οπότε αυτοί του είπαν αμέσως να πάει να ξεπλύνει το στόμα του και να την κάνει με ελαφρά.

Γι' αυτό δεν πρέπει καθόλου να μας ξαφνιάζει το γεγονός ότι η είδηση της πρότασης της Αγγέλας προκάλεσε αναγούλα στους αρχηγούς των μεγάλων ελληνικών κομμάτων.

Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, κατηγόρησε την Μέρκελ ότι φέρεται στην Ελλάδα σαν να είναι "προτεκτοράτο". Η Αντώνης Σαμαράς, της Νέας Δημοκρατίας, δήλωσε ότι "οι Έλληνες δεν έχουν ανάγκη από δημοψήφισμα για να αποδείξουν την επιλογή τους να μείνουν στην ευρωζώνη". Όσο για το ΠΑΣΟΚ, αυτό έπαθε μια ξαφνική κρίση συνείδησης και δήλωσε ότι "τα δημοψηφίσματα εμπίπτουν αποκλειστικά στις αρμοδιότητες της κυβέρνησης και της Βουλής των Ελλήνων και όχι της ΕΕ ή άλλων κρατών μελών".

Και όμως! Ιδέα δεν έχω πώς έγινε αυτό, φίλοι μου, αλλά παρά την χοντροκομμένη μπλόφα του Βρυξελλοβερολίνου, είναι φανερό ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι μάσησαν. Μάσησαν και ανησυχούν και πάλι... Τόσο μάλιστα, που κάρφωσαν ξανά τη Νέα Δημοκρατία στην κορυφή, με 26,1%, σύμφωνα με την τελευταία πανελλαδική δημοσκόπηση, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κατρακυλάει στη 2η θέση με 23,7%.

Ωστόσο, το πιο σημαντικό, κατά τη γνώμη μας, εύρημα της δημοσκόπησης είναι ότι, με τα νέα αυτά δεδομένα, η Νέα Δημοκρατία μαζί με το ΠΑΣΟΚ δεν αποκλείεται καθόλου να έχουν αρκετές έδρες ώστε να σχηματίσουν ένα μνημονιακό κυβερνητικό μέτωπο, πράγμα που δεν κατόρθωσαν να πετύχουν στις εκλογές της 6ης Μαΐου.

Γεγονός που αρχίζει να μας κάνει να αμφιβάλλουμε σοβαρά για το εάν ή όχι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι τελειωμένη υπόθεση.




«Να σταματήσει το πείραμα» των πολιτικών λιτότητας που επιδιώχθηκαν στο όνομα της επίλυσης της κρίσης, ζητά ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξή που παραχώρησε στην βρετανική εφημερίδα The Guardian.

«(Η Ελλάδα) επιλέχθηκε να είναι το πείραμα για την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σοκ και οι Έλληνες υπήρξαν τα πειραματόζωα» είπε και συνέχισε: «Εάν το πείραμα συνεχιστεί, τότε θα θεωρηθεί επιτυχημένο και οι πολιτικές αυτές θα εφαρμοστούν και σε άλλες χώρες. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να σταματήσει το πείραμα. Δεν θα είναι νίκη μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη».

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι ποτέ η χώρα δεν βρισκόταν σε τόσο άσχημη κατάσταση. «Ήττα είναι η μάχη που δεν δίνεται» λέει ο Έλληνας πολιτικός και όταν ο δημοσιογράφος τον ρωτά εάν φοβάται, εκείνος απαντά: «Θα φοβόμουν εάν συνεχίζαμε σε αυτόν τον δρόμο, έναν δρόμο προς την κοινωνική κόλαση [...] Όταν κάποιος παλεύει, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κερδίσει και εμείς παλεύουμε για να κερδίσουμε».

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ τονίζει ότι δεν τάσσεται κατά του ευρώ ή της Ευρωζώνης και δηλώνει ότι η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ «έχει τεράστια κοινωνική ευθύνη».

«Δεν επιθυμούμε να εκβιάσουμε, θέλουμε να πείσουμε τους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι ο τρόπος που έχει επιλέξει να αντιμετωπίσει την Ελλάδα είναι αντιπαραγωγικός. Είναι σαν να πετάει κάποιος χρήματα σε έναν λάκο χωρίς πάτο» προσθέτει.

«Οι επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα θα καθορίσουν όχι μόνο τι θα συμβεί εδώ, αλλά τι θα συμβεί σε διεθνές επίπεδο» δηλώνει και τονίζει ότι η μάχη δεν είναι προσωπική.

«Δεν αφορά λαούς και πολίτες. Από τη μία πλευρά είναι οι εργαζόμενοι και η πλειοψηφία των πολιτών και από την άλλη είναι οι καπιταλιστές, οι τραπεζίτες, οι κερδοσκόποι των χρηματιστηριακών συναλλαγών, τα μεγάλα κεφάλαια. Είναι ένας πόλεμος ανάμεσα στους πολίτες και τους καπιταλιστές» λέει.

Ερωτώμενος τι θα κάνει με το μνημόνιο εάν εκλεγεί, απαντά: «Οι Ευρωπαίοι πρέπει να καταλάβουν ότι δεν έχουμε καμία πρόθεση να προχωρήσουμε σε μονομερή κίνηση. Θα αναγκαστούμε να δράσουμε, εάν εκείνοι δράσουν μονομερώς και κάνουν το πρώτο βήμα» λέει.

«Εάν δεν μας πληρώσουν, εάν σταματήσουν να χρηματοδοτούν (τα δάνεια), τότε δεν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε τους πιστωτές μας. Αυτό που λέω είναι πολύ απλό» προσθέτει.


Αν και ήδη έχει υπάρξει άρνηση -από την γερμανική πλευρά- πως τέθηκε θέμα δημοψηφίσματος από την κυρία Μέρκελ προς τον Κάρολο Παπούλια, όλοι αντιλαμβάνονται πως η παρέμβαση έγινε πραγματικά και από μόνη της υπήρξε μία σαφής εμπλοκή της κυρίας Μέρκελ στην πολιτική ζωή της Ελλάδας.

Με τον τρόπο αυτό η κυρία Μέρκελ θύμισε τόσο στον Κάρολο Παπούλια, όσο και στους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς, πως η Ελλάδα είναι χώρα χωρίς ανεξαρτησία και στην ουσία ένα προτεκτοράτο στο οποίο έχουν επενδύσει τα συμφέροντα της χώρας που η ίδια εκπροσωπεί και δεν σκοπεύει να αφήσει να συμβεί τίποτε χωρίς να προσπαθήσει να το ελέγξει η ίδια.

Πέρα από την ευθεία μείωση ολόκληρου του πολιτικού σκηνικού της Ελλάδας, η κυρία Μέρκελ επέτυχε να στείλει μία σειρά από μηνύματα τα οποία είχαν διάφορους αποδέκτες.

Ο πρώτος αποδέκτης της παρέμβασης της γερμανίδας Καγκελαρίου, ήταν ο ίδιος ο Κάρολος Παπούλιας, στον οποίο παράτυπα απευθύνθηκε η κυρία Μέρκελ, αφού το πρωτόκολλο επικοινωνίας της επέβαλε να μιλήσει με τον Έλληνα (προσωρινό) πρωθυπουργό κ. Πικραμμένο. Με τον Κάρολο Παπούλια, όμως, έπρεπε να μιλήσει η κ. Μέρκελ, αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν μόνιμος κάτοικος Γερμανίας (και η σύζυγός του είναι Γερμανίδα) μέχρις ότου τον κάλεσε ο Ανδρέας Παπανδρέου για να τον βοηθήσει στην διακυβέρνηση της Ελλάδας. Η κυρία Μέρκελ, λοιπόν, προτίμησε να μιλήσει σε έναν άνθρωπο που συνδέεται ποικιλοτρόπως με την Γερμανία. Η «διαρροή» της συζήτησης που έγινε, είναι φυσικά ευθύνη της Ελληνικής Προεδρίας, αλλά ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε για το τι πράγματι συζητήθηκε μεταξύ των δύο (Μέρκελ – Παπούλια). Ελπίζουμε τις επόμενες ημέρες ο Κάρολος Παπούλιας να βρει τα ικανά αποθέματα ευαισθησίας και να δημοσιεύσει το ηχητικό απόσπασμα της τόσο σημαντικής του συνομιλίας με την Γερμανίδα Καγκελάριο. Ήδη το κύρος του έχει μειωθεί πολύ και ίσως στα «ύστερά» του, ο Κάρολος Παπούλιας θα έπρεπε να σκεφθεί πως πρέπει να τιμήσει τους νεανικούς του αγώνες για την Δημοκρατία…

Ο δεύτερος αποδέκτης του μηνύματος περί δημοψηφίσματος της κυρίας Μέρκελ, είναι ο Αντώνης Σαμαράς, αφού ούτε λίγο ούτε πολύ το μήνυμα «μυρίζει» πρωθυπουργία Τσίπρα και στέλνει στον κάλαθο των αχρήστων τον τόσο φιλότιμο να στηρίξει το μνημόνιο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Γι' αυτό, εξάλλου, υπήρξαν και οι διαμαρτυρίες του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος αφού πήρε το μήνυμα θέλησε να το «πνίξει» παίζοντάς το και σκληρός πολιτικός απέναντι στην Μέρκελ. Φαίνεται πως έχει ξεχάσει πως πριν μερικούς μήνες ο ίδιος ζητούσε να ψηφιστούν όλα όσα ζητούσε το μνημόνιο, ενώ μέχρι και μία μέρα πριν την 6η Μαΐου, επέμενε πως δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, πως το μνημόνιο είναι μονόδρομος και μπορούμε να συζητήσουμε για κάποια μόνο σημεία του…

Ο τρίτος και σημαντικότερος αποδέκτης του μηνύματος ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, στον οποίο η κυρία Μέρκελ ήταν σαφής: «Θα σε τοποθετήσω απέναντι από τους Έλληνες, και τότε… τελείωσες»! Πραγματικά, η «αίτηση» της γερμανίδας Καγκελαρίου, για δημοψήφισμα στην Ελλάδα με θέμα «Ευρώπη: ναι ή όχι;», είναι μία ασφαλής πολιτική κίνηση, αφού τα αποτελέσματα της 6ης Μαΐου αλλά και όλων των δημοσκοπήσεων δείχνουν πως οι Έλληνες καταδικάζουν το μνημόνιο και τους Έλληνες πολιτικούς που το έφεραν στην χώρα, ενώ επιθυμούν να παραμείνουν στην Ευρώπη και στο ευρώ. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται η παγίδα της κυρίας Μέρκελ, η οποία απευθύνεται στον Αλέξη Τσίπρα και του λέει σαφέστατα πως «μπορεί να γίνεις πρωθυπουργός, αλλά δεν θα μπορείς να με πιέσεις με έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, αφού οι Έλληνες έχουν ήδη αποφασίσει την παραμονή τους σε αυτήν».

Το εγχείρημα της Γερμανίδας καγκελαρίου είναι όντως πολύ έξυπνο, αλλά από τους εμπνευστές του διαφεύγει μία μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια: Οι Έλληνες δεν νομιμοποιούν το μνημόνιο, άρα… και την ίδια την πολιτική ηγεσία της Ευρώπης, η οποία εκβιαστικά έχει επιβάλει όρους οικονομικής ασφυξίας και αργού θανάτου της Ελληνικής κοινωνίας που αγγίζει τα όρια της γενοκτονίας. Σημειώνουμε, πάντως, πως ήδη άρχισε να διαφαίνεται μία «ελαφρά στροφή» στις θέσεις του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος άρχισε να «αφαιρεί» από την σκληρότητα των παρεμβάσεών του.
Δεν γνωρίζουμε, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, τι θα πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως η «τηλεφωνική παρέμβαση» της κυρίας Μέρκελ ήταν απλώς το σημείο εκκίνησης μίας νέας σειράς υψηλότατων πιέσεων προς την Ελλάδα και τους Έλληνες πολίτες, πιέσεις οι οποίες θα συνεχιστούν και θα κλιμακωθούν μέχρι την 17η Ιουνίου, ημέρα που ο Ελληνικός λαός θα ξαναεπισκεφθεί την κάλπη.

Ο τελευταίος αποδέκτης του μηνύματος της κυρίας Μέρκελ, είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Συνθήκη, την οποία επιθυμεί να κάνει περισσότερο ευλίγιστη, μεταφράζοντας η ίδια το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, στην σοβαρή περίπτωση που αυτό θα δυσκολεύει την Γερμανία και τις παρεμβάσεις που ήδη έχει κάνει στην Ελλάδα –παραβιάζοντας την ίδια την ευρωσυνθήκη- και ρίχνοντας στο τραπέζι θέμα απαίτησης των Ελλήνων να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη. Αυτή και μόνο η «μετάφραση» (ή παράφραση) δικαιολογεί το άνοιγμα συζητήσεων για «ειδική απόφαση της ευρωζώνης» που «σέβεται τις αποφάσεις των λαών» (αφού πρώτα έχει πολτοποιήσει την δημοκρατία και έχει βάλει χέρι στην δημόσια, την κρατική –και όχι μόνο- περιουσία της Ελλάδας).
Δυστυχώς για την κυρία Μέρκελ και την παρέα της, υπάρχουν πολύ σοβαροί λόγοι που οι πειραματισμοί γίνονται σε εργαστήρια και όχι σε ανοιχτούς χώρους και ίσως θα έπρεπε να σκεφτούν πολύ σοβαρά την πιθανότητα το πείραμα να αποτύχει και το πειραματόζωο να ζήσει. Εξάλλου, αυτό το πειραματόζωο άντεξε πολλά περισσότερα επί χιλιάδες χρόνια και αυτό είναι καταγεγραμμένο ιστορικά. Μάλλον λάθος επιλογή έκαναν οι «γιατροί» σε τόπο, χρόνο και… λαό.


Κι ένα ιστορικό "στιγμιότυπο" του Ελληνικού παρελθόντος:

Περί την 3ην πρωινήν ώραν της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο εν Αθήναις Πρεσβευτής της Ιταλίας Γκράτσι, επεσκέφθη εις την εν Κηφισσία οικίαν του τον Πρωθυπουργόν Ιωάννην Μεταξάν, όπως επιδώση εις τούτον τελεσίγραφον.
Ο Έλλην Πρωθυπουργός όταν ετελείωσε την ανάγνωσιν του κειμένου, προσέβλεψε και με φωνήν συγκεκινημένην, αλλά σταθεράν είπεν:

- Ώστε έχομεν πόλεμον;

- Εδόθη η απάντησις ότι τούτο δεν ήτο απαραίτητον και ότι η Ιταλική Κυβέρνησις ήλπιζεν ότι η Ελληνική θα εδέχετο την αξίωσίν της και θα άφηνε τα Ιταλικά στρατεύματα να διέλθουν δια να καταλάβουν τα στρατηγικά σημεία της χώρας.

- Και που είναι τα στρατηγικά σημεία, περί των οποίων ομιλεί η διακοίνωσις; Ηρώτησεν ο Έλλην Πρωθυπουργός.

- Δεν δύναμαι να σας είπω Εξοχώτατε. Η Κυβέρνησίς μου δεν με επληροφόρησε. Εκείνο το οποίον γνωρίζω είναι ότι το τελεσίγραφον εκπνέει την 6ην ώραν.

- «ΟΧΙ» απάντησεν ο Έλλην Πρωθυπουργός. Δεν δύναται ουδέ λόγος καν να γίνη περί …ελευθέρας διελεύσεως

(από τα απομνημονεύματα του Πρέσβη ΓΚΡΑΤΣΙ)

Να σημειώσουμε πως ο τότε πρωθυπουργός (ομοϊδεάτης του Χίτλερ και φασίστας) δεν περιέφερε καμία πρόταση, αλλά απάντησε απευθείας, χωρίς να θέσει θέμα συζήτησης...

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Καλησπέρα σας

Ξεσκονίζοντας το αρχείο μου βρήκα μια έκθεση που είχα στείλει ως μαθητής στην Βουλή των Εφήβων την περίοδο 2008 - 2009 για να πάρω μέρος στην ΙΔ' σύνοδο (αν και ποτέ δεν επιλέχτηκα διότι τα όσα "εθνικιστικά" αναφέρονται στο κείμενο μου θα ενόχλησαν προφανώς κάποιους στο τότε Υπουργείο Παιδείας...)

Σήμερα, αφού έχουν περάσει τρία χρόνια, την διαβάζω και την ξαναδιαβάζω και νιώθω πως είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Σήμερα 19 Μαΐου τιμούμε την μνήμη της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού απο τους τούρκους και τους μπολσεβίκους και εύχομαι σε λίγα χρόνια για να μην θρηνήσουμε άλλη μία χαμένη πατρίδα, την Βόρειο Ήπειρό μας!

Σας την στέλνω με την πεποίθηση πως αξίζει να δημοσιευτεί.

Κραυγή Αγωνίας από τη Βόρειο Ηπειρο

Η Βόρειος Ηπειρος περνάει ίσως τη μεγαλύτερη δοκιμασία στην ιστορική διαδρομή της.
Ο κίνδυνος του αφανισμού διαγράφεται πιο απειλητικός από κάθε άλλη φορά. Στ’ αλήθεια, ίδιος μ’ αυτόν που ξεπηδούσε μέσα απ’ τα τραγικά δρώμενα με τις λεηλασίες, τις δολοφονίες, τις πυρκαγιές και τον ύπουλο και αθόρυβο αποικισμό του τόπου μας στον επίλογο του προηγούμενου αιώνα με το σωτήριο κομμουνιστικό ναυάγιο του. Με τη μόνη διαφορά πως όλα αυτά τα έκτροπα τώρα γίνονται στη σκιά των πανηγυρισμών για την ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ και όπου να ’ναι, όπως λένε, και… στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Τι τραγική ειρωνεία!

Το θέμα είναι περίπλοκο και σηκώνει πολλή συζήτηση. Θα επικεντρώσω μόνο σε μια του πτυχή, αυτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που, ενώ παραβιάζονται κατάφωρα, πλασάρονται προκλητικά ως πρότυπο και για άλλες χώρες απ’ τους πολιτικούς των Τιράνων.
Τα πράγματα όμως είναι πολύ απλά. Εν έτει 2009 αρνούνται στους Βορειοηπειρώτες, απ’ την Κορυτσά μέχρι τη μαρτυρική Χιμάρα, πόσω μάλλον σ’ αυτούς της διασποράς ανά την αλβανική επικράτεια, το αυτονόητο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους ως Ελλήνων αυτοχθόνων στις πατρογονικές τους εστίες. Οι ωροδείκτες των αυτόκλητων δημοκρατών των Τιράνων έχουν κολλήσει στις «μειονοτικές ζώνες» του καθεστώτος Χότζα σε Αργυρόκαστρο και Αγίους Σαράντα, με τα 99 χωριά τους!!

Τι ζητούμε όμως εμείς οι «αχάριστοι»; Αυτά που και η ίδια η Αλβανία ζήτησε και ζητάει για τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου και των Σκοπίων. Γιατί όμως κωφεύει, γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Το θέμα με την Αλβανία δεν είναι η υπογραφή της, που δεν λείπει σχεδόν από καμία διεθνή σύμβαση: Απ’ αυτή για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, μέχρι την Σύμβαση-πλαίσιο για τις Εθνικές Μειονότητες, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που αναγνωρίζει το δικαίωμα της ατομικής προσφυγής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου κ.ά. Το θέμα είναι ο σεβασμός αυτών που υπογράφει. Που, στ’ αλήθεια, στην περίπτωση του Βορειοηπειρωτικού τα αγνοεί και μάλιστα με τρόπο προκλητικό.

Επ’ ευκαιρία, να αναφέρω πως πρόσφατα σημειώθηκαν δύο προσφυγές κατά του αλβανικού κράτους: Η μία απ’ τα ηρωικά παιδιά της Χιμάρας που καταδικάστηκαν τελεσίδικα σε τριετή κάθειρξη απ’ το Ανώτατο Αλβανικό Δικαστήριο γιατί τόλμησαν και σήκωσαν τη γαλανόλευκη προκειμένου να εκφράσουν την αντιθεσή τους στην εκτεταμένη νοθεία των εκλογικών αποτελεσμάτων εκ μέρους του αλβανικού κράτους και παρακράτους.

Αυτό όταν την ημέρα της επετείου της έναρξης του αυτονομικού μας αγώνα, την 17η Φεβρουαρίου, χιλιάδες Αλβανοί στην Αθήνα πανηγύρισαν ανεμπόδιστα ανεμίζοντας τη σημαία τους –άσε που ο φακός του CNN έπιασε και πανό που έλεγε «Χωρίς Κόσοβο και Τσαμουριά δεν υπάρχει Αλβανία». Οι Βορειοηπειρώτες, όμως, γι’ αυτούς δεν έχουν αυτό το δικαίωμα την ίδια ημέρα που η ιστορία –τι σύμπτωση και αυτή!- θέλησε να ορίσει ως επετειακή της αυτονομίας τους.

Η δεύτερη προσφυγή έγινε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και αφορά την κατάφωρη καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία. Είναι οφθαλμοφανές πως η διαχρονική ανθελληνική πολιτική που εκπορεύεται από εθνικιστικούς κύκλους και εφαρμόζεται τεχνηέντως από την εκάστοτε αλβανική κυβέρνηση μέσω των εκτελεστικών της οργάνων (αστυνομία, παρακράτος κλπ.) έχουν αλλοιώσει τον δημογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου και έχουν αλλάξει την εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού. Στις προσπάθειες αντίδρασης και αυτοπροστασίας των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών το κράτος δεν διστάζει να καταφύγει στη μαζική βία. Αρκεί ένα παράδειγμα, απ’ τα εκατοντάδες, για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος αυτής της μεθοδευμένης γενοκτονίας: Πέρασαν χειροπέδες σε 500 άτομα, έστειλαν στη φυλακή πέντε ιστορικά στελέχη της Ομόνοιας και έστησαν τη γνωστή δίκη-παρωδία. Απέτυχαν όμως να εκφοβίσουν τους Βορειοηπειρώτες που είχαν στο πλευρό τους τον Ελληνισμό απανταχού της γης.

Προϊόν ίδιας έμπνευσης και πολιτικής είναι και η απέλαση του αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Μαϊδώνη αλλά ακόμη και αυτή η 20ετή άρνηση απόδοσης της αλβανικής υπηκοότητας στον αρχιεπίσκοπο Τιράνων και Πάσης Αλβανίας, κ.κ. Αναστάσιο Γιαννουλάτο, που θα ήταν ελάχιστη αναγνώριση της πολύτιμης συμβολής του στην εκ βάθρου αναστήλωση της Αλβανικής Εκκλησίας αλλά και τη γενικότερη αναμόρφωση της μετακομμουνιστικής Αλβανίας φτιάχνοντας παντού υδραγωγεία, νοσοκομεία, σχολεία και δρόμους. Η τιμή σε έναν Αγιο εν ζωή θα περιποιούσε τιμή στην ίδια την Αλβανία και θα ήταν ένα καλό διαβατήριο για τις ευρωπαϊκές της φιλοδοξίες.

Αντί αυτού, όμως, ακόμη και στην εθνική μας επέτειο της 25ης Μαρτίου, για την ακρίβεια την παραμονή, επέλεξαν με τρόπο προκλητικό ως την κατάλληλη ημέρα να δικάσουν τον δήμαρχο Χιμάρας Βασίλη Μπολάνο Πού; Πού αλλού, στην περιοχή της δικαιοδοσίας του, εντός των ορίων του δήμου με το 95 % των δημοτών του Βορειοηπειρώτες.

Αυτό που θέλουμε απ’ την Ελλάδα είναι να σταθεί δίπλα μας, διότι πολύ υποψιαζόμαστε πως στην άλλη πλευρά έχουν γίνει λάθος υπολογισμοί και περισσεύει το θράσος. Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιήσει τη δημοκρατική της ισχύ και να διαμηνύσει προς τα Τίρανα πως ο δρόμος προς την Ευρώπη περνάει απ’ την Αθήνα, δηλαδή απ’ τον πλήρη και αδιαπραγμάτευτο σεβασμό των δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας.

Θέλω να πιστεύω πως θα εισακουστεί αυτή η κραυγή αγωνίας για να μην θρηνήσουμε άλλη μια χαμένη πατρίδα.

Θα κλείσω υπενθυμίζοντας μια φράση του αείμνηστου Μακρυγιάννη: «Ας μετατρέψουμε τα πολλά μονοφωνικά Εγώ σε ένα πολυφωνικό ΕΜΕΙΣ!».

Καλό αγώνα και λευτεριά σε κάθε υπόδουλο κομμάτι του Ελληνισμού!

Γιώργος Θανάσης
Το άρθρο γράφτηκε το 2009 για την Βουλή των Εφήβων

Του Γ. Παπανικολάου

Για πρώτη φορά δημοσκόπηση της Pulse RC για λογαριασμό της εφημερίδας «Ποντίκι» φέρνει στο προσκήνιο τι ακριβώς σκέφτεται η κοινή γνώμη σε σχέση με το περίφημο (και εντελώς πλαστό, κατά τη γνώμη μου), δίλημμα μεταξύ ευρώ και δραχμής.

Δεν νομίζω ότι το αποτέλεσμα αποτελεί «έκπληξη» για όσους έχουν έστω και ελάχιστη κοινή λογική. Πράγματι, η συντριπτική πλειονότητα έλκεται πολύ περισσότερο από το ευρώ. Μόλις το 7% των ερωτηθέντων σήμερα προτιμά την επιστροφή στη δραχμή. Ποσοστό μικρότερο κι από αυτό που έλαβε το ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές.

Ωστόσο, εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι το 54% του δείγματος τραβά τη δική του «κόκκινη γραμμή» και λέει «παραμονή στο ευρώ με θυσίες μέχρι ενός ορίου, αλλιώς επιστροφή στη δραχμή». Αντίστοιχα, μόλις το 34% λέει «ευρώ πάση θυσία», ενώ το 5% δεν ξέρει ή δεν απαντά.

Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι περισσότεροι θα εστιάσουν στο γεγονός ότι από την ίδια έρευνα προκύπτει (με βραχεία κεφαλή) καταλληλότερος για πρωθυπουργός και διαπραγματευτής του μνημονίου ο κ. Τσίπρας, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται σε πρώτο κόμμα. Επ' αυτών, όμως, πολλά μπορεί να αλλάξουν ως τις εκλογές. Ήδη χθες το βράδυ άλλη δημοσκόπηση έδινε προβάδισμα στη Ν.Δ.

Γι' αυτό και κατά την άποψή μου η απάντηση της κοινής γνώμης στο ερώτημα περί ευρώ είναι το πιο σημαντικό συμπέρασμα. Η πλειονότητα δείχνει ότι αρνείται να εγκλωβιστεί στο πλαστό δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» που θέτουν το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., απαντώντας ξεκάθαρα «ευρώ, αλλά με όρια στις θυσίες».

Ελπίζω ότι αυτή η «σοφή» απάντηση της κοινής γνώμης δεν θα περάσει απαρατήρητη από τους πολιτικούς ηγέτες. Πρώτον, διότι δείχνει ότι η συνεχής κινδυνολογία δεν βρίσκει αρκετό έδαφος και, δεύτερον, διότι αποτυπώνει μια διάθεση ικανή να ανατρέψει αργότερα οποιοδήποτε πρόσκαιρο εκλογικό αποτέλεσμα.

Με άλλα λόγια, στον κίνδυνο της εξόδου από το ευρώ, μεγάλο μέρος της κοινωνίας, η πλειονότητα, δείχνει να απαντά με έναν άλλον κίνδυνο: να μην την ενδιαφέρει πλέον το θέμα, διότι θεωρεί τις θυσίες που απαιτούνται, ή, αν προτιμάτε, τις απαιτήσεις των δανειστών υπερβολικές.

Κατά την άποψή μου, αυτή η εξέλιξη, αν και διόλου παράδοξη κοινωνιολογικά, θα ήταν πραγματικά καταστροφική για τις μακροπρόθεσμες προοπτικές της χώρας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το κλειδί για την αντιστροφή της επικίνδυνης τάσης, κι αυτό οφείλουν να το καταλάβουν όλες οι πολιτικές παρατάξεις, βρίσκεται βεβαίως στην κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο θεμελιώδης αυτός παράγοντας της δημοκρατικής διακυβέρνησης ξεχάστηκε ολότελα τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Κι όχι μόνο εξαιτίας του μνημονίου.

Μέγιστο ρόλο έπαιξε ο τρόπος διαπραγμάτευσης και εφαρμογής των συμφωνιών.

Οι «οριζόντιες πολιτικές» της κυβέρνησης και της συγκυβέρνησης, η ανικανότητά τους να προχωρήσουν με τομές στη λειτουργία της οικονομίας και των θεσμών. Οι σαφείς ενδείξεις για συνέχιση της διαφθοράς και της διαπλοκής.

Αλλά και η καταφανής αδυναμία τους να εφαρμόσουν τις ελάχιστες έστω διαρθρωτικές αλλαγές, να λειτουργήσουν με τρόπο πειστικό, κι εν συνεχεία πιεστικό, απέναντι στους δανειστές, οδήγησαν τη χώρα στην ανυποληψία και στη διαπραγματευτική ανεπάρκεια.

Τώρα πια, μετά από αυτήν τη σωρεία λαθών, ο λαός θέτει τα όρια όπως αυτός τα αντιλαμβάνεται. «Θυσίες για το ευρώ, αλλά μέχρις ενός ορίου». Θυσίες προσθέτω εγώ, αλλά για όλους - όχι για «κάποιους». Θυσίες όχι «για το ευρώ», αλλά για τη βελτίωση αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας, που τόσα χρόνια αρμένιζε στραβά και πρέπει να αλλάξει, προς το καλύτερο.

Τι λέει λοιπόν ο λαός στους πολιτικούς; Ότι θέλει διεξόδους κι όχι διλήμματα, δικαιοσύνη και όχι «οριζόντια μέτρα» για όποιους μπορούμε να «πιάσουμε» εύκολα, συγκεκριμένες δεσμεύσεις, κι όχι αόριστες υποσχέσεις.

Φοβάμαι πλέον ότι, αν αγνοηθεί η θέλησή του από τις πολιτικές δυνάμεις, αν συνεχίσουν με απλουστευτικά διλήμματα και συνθήματα, ο κίνδυνος θα είναι τεράστιος.

Όχι μόνο για την οικονομία, αλλά και για το μέλλον της χώρας και για την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας μας.


* Διευθυντής του Euro2day.gr - Οι απόψεις που εκφράζονται είναι προσωπικές.

Το τετριμμένο περί της Δημο­κρατίας που δεν έχει αδιέξο­δα ισχύει υπό την προϋπόθε­ση ότι η λαϊκή βούληση θα καταφέρει να νικήσει όλα αυτά που την εμποδίζουν να διαμορφωθεί με σαφήνεια και να εκφραστεί με δύνα­μη και αποφασιστικότητα. Τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδηθούν είναι ήδη ολοφάνερα μετά τα όσα διαδρα­ματίστηκαν ύστερα από τις εκλογές της 6ης Μαΐου και τον κύκλο των διερευνη­τικών επαφών:

Πρώτο εμπόδιο ο φόβος.

Δεύτερο η παραπληροφόρηση που γεννά τον φόβο.

Τρίτο ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η απάτη που τρέφουν την παραπληροφόρηση και υποδαυλίζουν τον φόβο.

Η ελληνική κοινωνία εδώ και δυόμισι χρόνια έχει ακούσει τα πάντα και μέχρι να φτάσουμε στην κάλπη θα ακούσει... ακόμη περισσότερα.

Πόσες φορές έχει έρθει η δραχμή;

Πόσες φορές κινδύνεψαν οι συντά­ξεις και οι μισθοί του Δημοσίου;

Πόσες φορές έντεχνα και μεθοδικά δεν καλλιεργήθηκε ο φόβος του μο­νόδρομου του μνημονίου, επειδή κά­θε παρέκκλιση υποτίθεται ότι θα οδη­γούσε στο χάος, την καταστροφή, τη διασάλευση της εσωτερικής τάξης, την επέλαση των συμμοριτών με τα Καλάσνικοφ...

Οι επιτελείς της καταστροφής έπαι­ξαν το χαρτί της κινδυνολογίας και θα συνεχίσουν να το παίζουν μέχρι τις εκλογές. Ωστόσο, ήδη, μεγάλα κομμά­τια της ελληνικής κοινωνίας έχει αντι­ληφθεί ότι ο μονόδρομος του μνημο­νίου οδηγεί τη χώρα στην άβυσσο. Με γνώμονα αυτή την πεποίθηση και με τη διάθεση να τιμωρήσει σκληρά τις πο­λιτικές δυνάμεις που κατέστρεψαν τη χώρα και εξαπάτησαν επανειλημμένα την ελληνική κοινωνία, διαμορφώθη­κε το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου, το οποίο κατάφερε:

Να «καθαρίσει» αυτούς που κυβέρ­νησαν τα τελευταία 40 χρόνια, χρεοκό­πησαν τη χώρα, την οδήγησαν στα μνη­μόνια και το ξεπούλημα...

Να υπενθυμίσει στους Ευρωπαίους και λοιπούς αξιότιμους τοκογλύφους δανειστές και επόπτες ότι οι χώρες κυ­βερνώνται από εκλεγμένους υπευθύ­νους απέναντι στον λαό και όχι από μα­ριονέτες των ομολογιούχων.

Να απαιτήσει την αλλαγή πορείας της χώρας και την επιστροφή της εξου­σίας - κυριαρχίας εκεί όπου αυτή ανή­κει. Όχι στον Ράιχενμπαχ, τον Τόμσεν και τον Τράα, αλλά στον ελληνικό λαό και την κυβέρνησή του.

Είναι προφανές ότι στις επόμενες εκλογές η ελληνική κοινωνία προσέρ­χεται στην κάλπη από καλύτερη αφετη­ρία και έχοντας την επίγνωση ότι μπο­ρεί, έχει τη δύναμη να τινάξει στον αέ­ρα τις πολιτικές των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, των οποίων τα αποτελέσματα, όπως όλοι πια βλέπουν, βιώνουν και παραδέχονται, είναι κατα­στροφικά και αδιέξοδα.

Υπό αυτή την έννοια, το πρώτο βήμα για να ξεπεραστεί το πρώτο εμπόδιο, ο φόβος, έχει ήδη γίνει.

Το δεύτερο εμπόδιο έχει να κάνει με τη συστηματική, οργανωμένη και καθοδηγούμενη από την τρόικα και τους εγχώριους υποτακτικούς της παραπληροφόρηση. Κεντρικό σημείο αυτής της παραπληροφόρησης είναι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και την ευρωζώνη και μάλιστα τώρα, μέσα στην ασταθή προεκλογική περίοδο.

Ωστόσο μια καλύτερη και πιο προσε­κτική παρακολούθηση των όσων ειδι­κότερα από εμάς γράφουν και αναλύ­ουν στον ξένο Τύπο είναι αρκετή για να αντιληφθεί και ο πιο... ανυποψίαστος ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι μόνο μια πτυχή της γενικότερης βαθιάς κρί­σης της ευρωζώνης.

«Άνευ σημασίας»

Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος με τον οποίο το κορυφαίο οικονομικό πρακτορείο (και όχι μόνο) ειδήσεων Bloomberg περιγράφει το θυελλώδες ευρωπαϊκό σκηνικό υπογραμμίζοντας ότι «αν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευ­ρώ, η καταστροφή της θα είναι άνευ σημασίας» μπροστά σε αυτό που θα ακολουθήσει...Σε ανάλογο μήκος κύ­ματος το αμερικανικό Stratfor («σκιώ­δης CIA» για τους... φίλους του) διαπι­στώνει:

«Η τελευταία πράξη της Ευρώ­πης θα είναι πολιτική - όχι οικονομι­κή - και ήδη τη βλέπουμε να αρχίζει. Στο επίκεντρό της βρίσκονται η εθνι­κή κυριαρχία, η ταξική επίγνωση και ο έλεγχος της εθνικής μοίρας. Δεν είναι μια άγνωστη Ευρώπη, δεν εί­ναι όμως και μια Ευρώπη που οι Ευ­ρωπαίοι περίμεναν ότι θα ξαναδούν. Όμως, βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή. Η Γαλλία και η Ελλάδα δεν είναι καν το πρελούδιο. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δείχνουν προς την κορύφωση της τελευταίας πράξης».

Με πιο απλά λόγια, αυτό που δια­γράφεται από τις παραπάνω εκτιμή­σεις είναι το περιθώριο ελιγμών και διαπραγμάτευσης που διέθετε και εξακολουθεί να διαθέτει η Ελλάδα. Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου - Παπαδήμου - Σαμαρά προφανώς δεν αναζήτησαν κανένα περιθώριο διαπραγ­μάτευσης ακολουθώντας τις εντολές του Τόμσεν και του Τράα και τινάζο­ντας στον αέρα την ελληνική οικονο­μία, την κοινωνία, αλλά και το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Είναι προφανές ότι η πραγματικό­τητα απεχθάνεται το κενό και υπό αυτήν την έννοια η διαδικασία ανασύ­στασης του πολιτικού σκηνικού έχει ήδη αρχίσει, βρίσκεται σε εξέλιξη και θα αποκαλύπτεται όσο πλησιάζουμε στην κάλπη. Το αποτέλεσμα των εκλο­γών του Ιουνίου είναι μια άριστη ευ­καιρία για να μπουν τα θεμέλια υπό μια ουσιαστική προϋπόθεση: Οι πο­λιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την ψήφο του κόσμου να τον αντιμετω­πίσουν με τη μέγιστη δυνατή ειλικρί­νεια και σαφήνεια...

Το νέο σκηνικό

Η νέα πολιτική σκηνή της χώρας δεν μπορεί παρά να οικοδομηθεί γύρω από τη συζήτηση και τα ερωτή­ματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία σχετι­κά με την πολιτική του μνημονίου. Κι αυτό επειδή το μνημόνιο είναι μέχρι και αυτή τη στιγμή η μόνη κατα­τεθειμένη πρόταση διακυβέρνησης της χώρας.

Η πρώτη απάντηση που ήδη έχει δώσει ο ελληνι­κός λαός είναι τόσο σαφής κατά του μνημονίου, που εξαναγκάζει τις πολιτικές δυνάμεις οι οποίες το υπο­στήριξαν ως ευαγγέλιο να μιλούν εν χορώ για την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσής του. Η ελληνική κοι­νωνία παρακολουθεί με... ενδιαφέρον τις φιλότιμες προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. να βάψουν τον κατάμαυρο νεοφιλελεύθερό τους εαυτό λευκό και αμόλυντο (αντιμνημονιακό).

Κάπως έτσι, προφανώς μεγάλη εντύπωση ως προς τη συνέπεια των διακηρύξεών του προκάλεσε χθες η είδηση περί επανόδου της ακραιφνούς και συνεπούς υπέρ του μνημονίου Ντόρας στη Ν.Δ. του Σαμαρά, ο οποίος θέλει, λέει, να επαναδιαπραγματευθεί...

Ωστόσο, μεγαλύτερη σημασία από τους ιδιοτελείς πολιτικούς ελιγμούς των κατάλοιπων του παρελθό­ντος έχουν οι σαφείς, ξεκάθαρες και επεξεργασμέ­νες προτάσεις αυτών που θέλουν να προβάλουν την εναλλακτική διέξοδο, καλλιεργώντας την ελπίδα. Όσοι, λοιπόν, υποστηρίζουν ότι υπάρχει άλλος δρό­μος, θα πρέπει να τον υποδείξουν κοστολογημένο και με σαφήνεια. Με άλλα λόγια:

Τι σημαίνει καταγγελία του μνημονίου;

Με ποια διαδικασία;

Πόσο κοστίζει;

Τι κινδύνους συνεπάγεται;

Ο ελληνικός λαός βρίσκεται ήδη πέρα από τα όριά του και όσοι παίξουν από εδώ και στο εξής με τη νο­ημοσύνη και την αξιοπρέπειά του θα το πληρώσουν πανάκριβα...

Πηγή

Διλήμματα και εκβιασμοί, του τύπου «δραχμή ή μνημόνιο» δεν υπάρχουν, είναι ψευδή και δεν πρέπει να δώσουμε σημασία – πόσο μάλλον όταν κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει έναν αποφασισμένο λαό, αλλά όλοι μπορούν να ποδοπατήσουν έναν τρομοκρατημένο λαό

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Ο J.M.Keynes, μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1919, έγραψε ένα βιβλίο, στο οποίο περιέγραφε τις εμπειρίες του από τις διαπραγματεύσεις των Βερσαλλιών, με τον τίτλο «Οι οικονομικές συνέπειες της Ειρήνης».


Το γενικό συμπέρασμα του ήταν ότι, εάν αντιμετωπίσεις μία χώρα με μεγάλη αυστηρότητα και την πιέσεις οικονομικά, επάνω από τα όρια αντοχής της, τότε τα αποτελέσματα για όλα τα υπόλοιπα κράτη θα είναι καταστροφικά. Κανένας δεν τον άκουσε - γεγονός που οδήγησε τη Γερμανία στον υπερπληθωρισμό, στη χρεοκοπία, στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, στην άνοδο του ναζισμού, στις μαζικές εκτελέσεις των Εβραίων και στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.


Αντίστοιχα σήμερα, εάν έγραφε κανείς ένα βιβλίο με τον τίτλο «Οι οικονομικές συνέπειες της καταπίεσης της Ελλάδας», ίσως κατέληγε στα απαισιόδοξα, δυσοίωνα δυστυχώς συμπεράσματα ότι,


(α) αφενός μεν η χώρα μας πολύ δύσκολα θα ξεφύγει από την άδικη, απάνθρωπη οικονομική πίεση που ασκείται στους Πολίτες της, σε συνδυασμό με τον επικίνδυνο «αφελληνισμό» που επιχειρείται σκόπιμα (λαθρομετανάστευση), διατηρώντας το δημοκρατικό πολίτευμα,


(β) αφετέρου δε ότι, η Ευρωζώνη θα διαλυθεί ανεξέλεγκτα, με κίνδυνο να προκληθούν μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και φυλετικές αντιπαραθέσεις – ενδεχομένως δε, στρατιωτικά πραξικοπήματα.


Όμως, εάν εμείς οι Έλληνες κατανοούσαμε πόσο μικρό και εύκολο στην επίλυση του είναι το πρόβλημα μας, συγκριτικά τουλάχιστον με όλες τις υπόλοιπες χώρες της Δύσης, τότε τα συμπεράσματα μας θα ήταν πολύ πιο αισιόδοξα – αρκεί φυσικά να επιλέγαμε μία επαρκή, ικανή και υπερήφανη ηγεσία, η οποία αφενός μεν θα μπορεί να σταθεί αντάξια των περιστάσεων, αφετέρου δε θα πάψει να σκύβει διαρκώς το κεφάλι στους ξένους.


Ανάλυση


Όλοι αναφερόμαστε στην ανάπτυξη, θεωρώντας εύλογα ότι, είναι ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσει μία χώρα να ξεφύγει από την κρίση χρέους και δανεισμού - τα σύννεφα της οποίας σκεπάζουν όλο και πιο πολύ τον άλλοτε καταγάλανο ουρανό της Δύσης. Την ίδια στιγμή βέβαια οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουν ότι, υπάρχει ένα σοβαρότατο εμπόδιο στο δρόμο μας, το οποίο καθιστά σχεδόν αδύνατη, ανυπέρβλητη ίσως, την αντιμετώπιση του προβλήματος: το ύψος των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών.


Σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία, όταν τα χρέη ξεπερνούν το χρυσό κανόνα «60%-60%-60% του ΑΕΠ», όσον αφορά το δημόσιο, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, οι συνεχώς αυξανόμενοι τόκοι, σε συνδυασμό με τα χρεολύσια (δόσεις επιστροφής), εμποδίζουν την ανάπτυξη - έως εκείνη τη στιγμή που εισερχόμαστε σε μία εξαιρετικά καταστροφική ύφεση, σε ένα καθοδικό «σπιράλ του θανάτου», όπου παύει πλέον το χρέος να είναι βιώσιμο (τέτοιου είδους «υπερβολές» αντιμετωπίζονται στο τέλος, εάν καθυστερήσει δηλαδή ο σωστός χειρισμός τους, με βάση την ιστορία, ή με πολέμους, ή με εκτεταμένες διαγραφές - σεισάχθεια).


Όσον αφορά το δημόσιο χρέος, η επίλυση του προβλήματος είναι δυνατή είτε (α) πληθωριστικά (αύξηση της ποσότητας χρήματος), με τεχνητά χαμηλά επιτόκια (financial repression), είτε (β) με την κοινωνικοποίηση των χρεών (αύξηση των φόρων, μεταφορά της ατομικής περιουσίας από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο κλπ.), είτε (γ) με την εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, είτε (δ) με τη διαγραφή (haircut) του ποσού που υπερβαίνει το «χρυσό κανόνα», εκ μέρους των πιστωτών, είτε (ε) με τη χρεοκοπία (αδυναμία εξόφλησης).


Όσον αφορά το ιδιωτικό χρέος, επιλέγεται συνήθως η δικαιότερη αναδιανομή των εισοδημάτων (αύξηση της φορολογίας για τους πλουσιότερους, μείωση για τους υπόλοιπους κλπ.) – χωρίς όμως να εμποδίζονται οι κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων και οι χρεοκοπίες, ενώ είναι δυνατόν να νομοθετηθεί η διαγραφή μέρους των χρεών ή/και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους, με χαμηλά επιτόκια.


Σε σχέση τώρα με την Ευρωζώνη (κράτη, τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά), η επιστροφή στην ανάπτυξη προϋποθέτει, πριν από όλα, τη ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος εκείνου του χρέους, το οποίο υπερβαίνει το «χρυσό κανόνα». Στη συνέχεια, οφείλει να ακολουθήσει η «δημοσιονομική εκλογίκευση» (ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, δαπάνες όχι υψηλότερες των εσόδων) και στο τέλος η αύξηση της ανταγωνιστικότητας – κυρίως μέσω των επενδύσεων και πολύ λιγότερο μέσω της μείωσης των αμοιβών.


Σε κάθε περίπτωση, η αύξηση των εξαγωγών, με τον ταυτόχρονο περιορισμό των εισαγωγών, είναι αδύνατον να λειτουργήσει ως μέθοδος επίλυσης προβλημάτων εντός της Ευρωζώνης, αφού κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί, όταν εφαρμόζεται από πολλές μαζί χώρες, σε μία κοινή αγορά. Από την άλλη πλευρά βέβαια, ούτε ο υπόλοιπος πλανήτης θα το ανεχόταν, αφού μόλις και μετά βίας δέχεται εκείνες τις πλεονασματικές χώρες, οι οποίες έχουν υιοθετήσει αυτή τη μέθοδο επίλυσης (εξωτερίκευσης) των προβλημάτων τους (Ιαπωνία, Κίνα, Γερμανία κλπ.).


Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ


Με βάση τα παραπάνω, άμεση προτεραιότητα της Ευρωζώνης είναι η στρατηγική, η οποία θα ακολουθηθεί, για τη μείωση των συνολικών χρεών των κρατών-μελών της. Στα πλαίσια αυτά, στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, εμφανίζεται το τεράστιο μέγεθος του προβλήματος, για τις περισσότερες χώρες.


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: ΑΕΠ σε δις € και συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, χωρίς τις τράπεζες

Χώρα

ΑΕΠ

Επιχειρήσεις

Νοικοκυριά

Δημόσιο

Σύνολο







Ιρλανδία

170

245

123

109

477

Πορτογαλία

186

149

106

106

361

Ισπανία

1.182

192

87

67

346

Βέλγιο*

407

175

53

95

323

Γαλλία

2.160

150

61

87

298

Ιταλία

1.728

110

50

121

281

Ελλάδα**

218

74

71

124

269

Γερμανία

2.790

80

60

83

223

* Το διπλάσιο ΑΕΠ από την Ελλάδα, με τον ίδιο αριθμό εργαζομένων!

** Μετά από την αφαίρεση των 100 δις € χρέους (PSI), χωρίς την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Πηγή: MM (IMF), World Factbook

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, εάν ακολουθήσουμε το χρυσό κανόνα (60-60-60: 180), τότε απαιτείται μία μείωση του χρέους της Ιρλανδίας, για παράδειγμα, της τάξης του 297% του ΑΕΠ της (477-180) – ήτοι κατά 505,9 δις €, πάντοτε χωρίς να υπολογίσουμε τις τράπεζες. Ο κυριότερος «ασθενής» δε είναι οι επιχειρήσεις της χώρας, από τις οποίες θα έπρεπε να διαγραφούν περί τα 185% του ΑΕΠ – δηλαδή, 314 δις €.

Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί, καταγράφονται οι μέσες συνολικές «άριστες» μειώσεις ανά χώρα:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: ΑΕΠ σε δις €, συνολικά χρέη 2011, χωρίς τις τράπεζες, «άριστο» ποσόν διαγραφής ως προς το ΑΕΠ (άριστο ποσοστό χρέους 180% του ΑΕΠ) και συνολικό απαιτούμενο ποσόν διαγραφής, σε δις €


Χώρα

ΑΕΠ

Σύνολο

Διαγραφή/ΑΕΠ

Ποσόν διαγραφής






Ιρλανδία

170

477

297%

504,9

Πορτογαλία

186

361

181%

336,6

Ισπανία

1.182

346

166%

1.962,1

Βέλγιο

407

323

143%

582,0

Γαλλία

2.160

298

118%

2.548,8

Ιταλία

1.728

281

101%

1.745,3

Ελλάδα**

218

269

89%

194,0

Γερμανία

2.790

223

43%

1.199,7

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από τους αριθμούς στον Πίνακα ΙΙ κατανοούμε ότι, αν και η πλέον επικίνδυνη χώρα της Ευρωζώνης είναι η Ιρλανδία, ακολουθούμενη από την Πορτογαλία κοκ, η πραγματική απειλή είναι η Γαλλία – αμέσως μετά η Ισπανία και η Ιταλία. Η αιτία είναι το απόλυτο μέγεθος σε € του συνολικού χρέους των χωρών αυτών, το οποίο είναι σχεδόν απίθανο να αντιμετωπισθεί «κεντρικά» από την Ευρωζώνη (με τη βοήθεια του ταμείου σταθερότητας κλπ.).

Επίσης συμπεραίνουμε ότι, οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας έχουν αποκλειστικά και μόνο στόχο, να καλύψουν τα πολύ μεγαλύτερα προβλήματα των άλλων κρατών, αφού η χώρα μας θα όφειλε να διαγράψει (ποσοστιαία και αριθμητικά), τα λιγότερα χρέη από όλες τις υπόλοιπες.


Η ΙΡΛΑΝΔΙΑ


Η χώρα, ευρισκόμενη υπό την «αιγίδα» της Τρόικας, έχει περιορίσει τις κοινωνικές δαπάνες της κατά πολλές εκατοντάδες εκ. €, έχει μειώσει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά μέσον όρο 14%, ενώ έχει αυξήσει το ΦΠΑ στο 23% - παράλληλα, έχει κοινωνικοποιήσει τις τεράστιες ζημίες των τραπεζών της, τυπώνοντας χρήματα με την άδεια της ΕΚΤ, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το δημόσιο χρέος της στο τετραπλάσιο: από περίπου 25% του ΑΕΠ της το 2007, πάνω από το 100% σήμερα.


Παρά τα πακέτα διάσωσης δε και την άγρια πολιτική λιτότητας, στην οποία υποβλήθηκαν αδιαμαρτύρητα οι πολίτες της, το δημόσιο χρέος συνεχίζει να αυξάνεται και υπολογίζεται να ανέλθει στο 118% του ΑΕΠ της το 2013.


Αν και η οικονομία της επανήλθε στην ανάπτυξη το 2011 (0,9%), με τη βοήθεια των εξαγωγών (όπου δραστηριοποιούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου ξένες επιχειρήσεις, κυρίως αμερικανικές, λόγω της χαμηλής φορολογίας, σε συνδυασμό με το ότι αποτελεί τη «πύλη εισόδου» για τις πωλήσεις τους στη Ευρωζώνη), η εσωτερική αγορά της χαρακτηρίζεται από μία βαθειά ύφεση – στην οποία η χώρα βυθίστηκε, μετά την χρηματοπιστωτική κρίση. Το ΑΕΠ της περιορίσθηκε κατά 14%, η ιδιωτική κατανάλωση μειώθηκε κατά 13%, ενώ το ποσοστό των επενδύσεων των νοικοκυριών της κατέρρευσε κατά 75% - ένα τρομακτικό μέγεθος.


Όπως τεκμηριώσαμε με τους Πίνακες Ι και ΙΙ, το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας είναι το μικρότερο πρόβλημα της – αφού, εάν υπολογισθεί η υπερχρέωση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών της, θα φτάσει κανείς σήμερα στο αστρονομικό ποσόν του 389% του ΑΕΠ της.


Ακόμη λοιπόν και αν τα νοικοκυριά της πουλούσαν ολόκληρη την περιουσία τους αμέσως, δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να εξοφλήσουν τα χρέη τους – κάτι που φυσικά δεν ισχύει για την Ελλάδα, η ιδιωτική περιουσία των νοικοκυριών της οποίας είναι πολλαπλάσια των χρεών τους.


Επομένως, η Ιρλανδία είναι αθεράπευτα χρεοκοπημένη, από όποια πλευρά και αν το εξετάσει κανείς. Εν τούτοις, η χώρα είναι μικρή, οπότε τα προβλήματα της δεν είναι τόσο σημαντικά για την υπόλοιπη Ευρωζώνη – αφού τα χρέη της δεν είναι υπερβολικά, σε απόλυτα μεγέθη (όπως επίσης της Πορτογαλίας).


Η ΙΣΠΑΝΙΑ


Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρωζώνης αυτή τι στιγμή είναι η Ισπανία – επειδή, όπως υπολογίζεται από τους διεθνείς οίκους, το δημόσιο, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις της χρωστούν περί τα 3,1 τρις € - ένα γιγαντιαίο ποσόν, το οποίο αντιστοιχεί στο τριπλάσιο σχεδόν του ΑΕΠ της. Η αιτία του δράματος είναι η ραγδαία ανάπτυξη, στηριζόμενη σχεδόν αποκλειστικά στον κατασκευαστικό τομέα (φούσκα ακινήτων), η οποία διήρκεσε πάνω από τα δεκαπέντε τελευταία χρόνια (αυτό συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία).


Όπως οι Ιρλανδοί και οι Αμερικανοί, έτσι και οι Ισπανοί εμπιστεύθηκαν τις συνεχώς αυξανόμενες τιμές των ακινήτων, τα οποία χρηματοδοτούταν από τις τράπεζες με χαμηλά επιτόκια, καθώς επίσης με υπερτιμολογημένες εγγυήσεις (ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης). Τέλη του 2011 λοιπόν τα δάνεια των νοικοκυριών πλησίαζαν το 1 τρις € - περισσότερα από το δημόσιο χρέος της χώρας.


Παράλληλα, οι κατασκευαστικές επιχειρήσεις της Ισπανίας, εκμεταλλευόμενες επίσης τη φούσκα των ακινήτων στη χώρα τους, αγόραζαν ξένες εταιρείες, ιδίως στο χώρο των υποδομών, δαπανώντας τεράστια ποσά – τα οποία δανείζονταν από τις ισπανικές τράπεζες, με εξαιρετικά συμφέρουσες συνθήκες.


Για παράδειγμα, ο πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης, ο οποίος ελέγχει την κατασκευαστική εταιρεία ACS, εξαγόρασε για περισσότερα από 2 δις € τη γερμανική ανταγωνίστρια του επιχείρηση - τη γνωστή μας Hochtief. Από την άλλη πλευρά, ο όμιλος έργων υποδομής Abertis εξαγόρασε το 7% της ανταγωνίστριας του ιταλικής εταιρείας Atlantia, ενώ ελέγχει ταυτόχρονα 1.500 χιλ. του γαλλικού δικτύου εθνικών οδών (πηγή: MM).


Στην Ferrovial, στο νούμερο τρία της ισπανικής κατασκευαστικής βιομηχανίας, ανήκουν εθνικοί οδοί στις Η.Π.Α. και στον Καναδά – ενώ συμμετέχει έναντι 10 δις € στη βρετανική ΒΑΑ, η οποία ελέγχει, μεταξύ άλλων, αεροδρόμια στη Γλασκόβη, στο Λονδίνο και στο Εδιμβούργο. Συνολικά, οι τέσσερις μεγαλύτερες κατασκευαστικές επιχειρήσεις της Ισπανίας έχουν χρέη ύψους 87,4 δις € - περί το εφταπλάσιο των ιδίων κεφαλαίων τους.


Υπολογίζεται ότι, το σύνολο των χρεών των μεγάλων επιχειρήσεων της Ισπανίας υπερβαίνει το 1,5 τρις € - είναι δηλαδή σχεδόν διπλάσιο από το δημόσιο χρέος της χώρας. Κατ’ επακόλουθο, η επιβάρυνση του τραπεζικού τομέα είναι τόσο μεγάλη, ώστε είναι πλέον αδύνατη η χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων – γεγονός που δεν επιτρέπει καμία ελπίδα ανάπτυξης.


Περαιτέρω, η πρόσφατη επείγουσα κρατικοποίηση της ιδιωτικής τράπεζας Bankia, τεκμηριώνει το γεγονός ότι, η κυβέρνηση της Ισπανίας (ο νέος υπουργός οικονομικών είναι πρώην στέλεχος της Goldman Sachs) σχεδιάζει επίσης, όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, να κοινωνικοποιήσει τις ζημίες του ιδιωτικού τομέα, επιβαρύνοντας τους φορολογούμενους πολίτες της χώρας.


Απλούστερα, η «συνταγή» που χρησιμοποιείται είναι η λήψη νέων χρεών εκ μέρους του δημοσίου, για την εξυγίανση των χρεοκοπημένων τραπεζών – οι οποίες, στη συνέχεια, θα πρέπει να εξυγιάνουν τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις: ένας φαύλος κύκλος χωρίς καμία προοπτική.


Κατά την άποψη μας, πρόκειται για μία «συνταγή», η οποία θα δημιουργήσει ακόμη περισσότερα προβλήματα στη χώρα (μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας, επιδείνωση της ύφεσης κλπ.), από αυτά που θα επιλύσει – επίσης στην Ευρωζώνη, η οποία δεν είναι σε θέση να ελέγξει μίας πιθανότατη ισπανική χρεοκοπία.


Η ΙΤΑΛΙΑ


Όπως και στην Ισπανία, επιχειρείται στην Ιταλία μία σιωπηλή επίθεση στις τράπεζες (bank run), από τους τρομοκρατημένους καταθέτες - οι οποίοι τοποθετούν τις αναλήψεις τους σε γερμανικά ομόλογα δημοσίου και αλλού (με αποτέλεσμα να χρηματοδοτείται η Γερμανία με επιτόκια της τάξης του 1,5%). Μέχρι στιγμής η ΕΚΤ, με τη βοήθεια των κεντρικών τραπεζών των χωρών της Ευρωζώνης, ελέγχει σε κάποιο βαθμό το πρόβλημα – ενώ η γερμανική κεντρική τράπεζα έχει δανείσει το ευρωσύστημα (Target II), με περίπου 600 δις €.


Όσον αφορά τη διατήρηση των επιτοκίων δανεισμού, για την αγορά ομολόγων του δημοσίου (χρηματοδότηση των κρατών), σε σχετικά βιώσιμα επίπεδα, η ΕΚΤ έχει φροντίσει επίσης – αυξάνοντας σε μεγάλο βαθμό την ποσότητα χρήματος (1 τρις €) και το δανεισμό των εμπορικών τραπεζών με χαμηλά επιτόκια. Παράλληλα, οι πλεονασματικές χώρες (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.), διακινδυνεύουν τεράστια ποσά από τις πωλήσεις επί πιστώσει, καθώς επίσης από τις επενδυτικές τοποθετήσεις τους, στις ασθενείς οικονομίες της Ευρωζώνης.


Αν και το πρόβλημα της Ιταλίας είναι εύκολα επιλύσημο (όπως και της Ελλάδας), επειδή το ιδιωτικό χρέος της δεν είναι τόσο μεγάλο, όσο αυτό της Ισπανίας, η κατάσταση στο εσωτερικό της είναι εξαιρετικά έντονη. Για να μην επεκταθούμε περισσότερο, αρκούν ίσως τα παρακάτω για να την περιγράψουν:


“Σύμφωνα με την επικρατούσα πεποίθηση στην Ιταλία, αυτοί που ανέκαθεν πλήρωναν για όλους τους υπόλοιπους, ήταν οι φτωχοί εργαζόμενοι - όχι οι μεγάλοι φοροφυγάδες, οι «φοροαποφεύγουσες» πολυεθνικές και οι πλούσιοι, οι οποίοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν «φορολογική ασυλία», με τη διαφθορά και τη διαπλοκή να βασιλεύει παντού.


Αυτό όμως που εξοργίζει περισσότερο από κάθε τι άλλο τους Ιταλούς είναι η ασυδοσία του δημοσίου, όσον αφορά την πληρωμή των υποχρεώσεων του. Το κράτος χρωστάει στις ιδιωτικές επιχειρήσεις περισσότερα από 300 δις € - με αποτέλεσμα πολλές μικρομεσαίες εταιρείες να «κάθονται» επάνω σε απλήρωτα τιμολόγια, τα οποία αφορούν τις απαιτήσεις τους απέναντι στο δημόσιο, για υπηρεσίες που έχουν προ πολλού ολοκληρωθεί.


Από την άλλη πλευρά, τόσο οι πολίτες, όσο και οι επιχειρήσεις, είναι υποχρεωμένοι να εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος εμπρόθεσμα - γεγονός που προκαλεί βίαιες αντιδράσεις, όπως τις επιθέσεις στην ιδιωτική εταιρεία είσπραξης φόρων Equitalia.


Αντίθετα με την Ελλάδα, στην οποία οι αντιδράσεις είναι ακόμη πολύ περιορισμένες, στην Ιταλία έχουν εμφανισθεί καταστάσεις αναρχίας - όπως συμπεραίνει κανείς από τις ατομικές ενέργειες εναντίον κρατικών υπηρεσιών, καθώς επίσης από την επίθεση εναντίον ενός «manager» την προηγούμενη εβδομάδα, ο οποίος πυροβολήθηκε στο δρόμο.


Την ευθύνη αυτής της ενέργειας ανέλαβε μία αναρχική ομάδα - γεγονός που θύμισε τη δεκαετία του 70, κατά την οποία οι πυροβολισμοί στα πόδια χαρακτήριζαν τον τρόπο επίθεσης της «ερυθρής ταξιαρχίας» (μίας τρομοκρατικής ομάδας, η οποία ήταν τότε υπεύθυνη για δολοφονίες και απαγωγές, με στόχο την «απορρύθμιση» της χώρας).


Στην Ιταλία, οι Αρχές υποπτεύονται τη σύνδεση των σημερινών αναρχικών ομάδων, με αντίστοιχες Ελληνικές - με αποτέλεσμα να έχει προβληματιστεί το κράτος σε μεγάλο βαθμό. Η επιτροπή εθνικής ασφάλειας της χώρας θα αποφασίσει πιθανότατα τη δραστηριοποίηση του στρατού, για την προστασία των δημοσίων οργανισμών και των κεντρικών εγκαταστάσεων των μεγάλων επιχειρήσεων.


Πολλοί αναρωτιούνται, εάν θα δούμε σύντομα και στην Ευρώπη τη δημιουργία «πράσινων ζωνών», όπως στη Βραζιλία, στο Ιράκ κλπ. - ζώνες ερμητικά κλεισμένες και προστατευμένες με αστυνομικούς ή/και με στρατό, εντός των οποίων θα ζουν και θα εργάζονται εκείνοι οι πολίτες, οι οποίοι θα μπορούν να ανταπεξέλθουν με το κόστος.


Όπως λέγεται στην Ιταλία, η άγρια πολιτική λιτότητας, σε συνδυασμό με την υπερβολική φορολόγηση όλων εκείνων, οι οποίοι δεν μπορούν να την αποφύγουν, αφενός μεν εκτρέφει τον εξτρεμισμό (ακροδεξιό και ακροαριστερό), αφετέρου την καθαρή τρομοκρατία και την αναρχία - με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και μεγαλύτερος ο κίνδυνος κοινωνικών εξεγέρσεων σε μία κλίμακα, η οποία θα είναι αδύνατον να ελεγχτεί”.


Η ΓΑΛΛΙΑ


Κατά την άποψη μας, το πρόβλημα της Γαλλίας είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό της Ιταλίας – όχι μόνο λόγω του απολύτου μεγέθους του, αλλά και των δομών του δημοσίου της χώρας (γραφειοκρατία κλπ.), για τις οποίες είναι απαραίτητη μία αναδιάρθρωση, σχεδόν ανάλογη με αυτήν της Ελλάδας. Δυστυχώς για τη Γαλλία, η βιομηχανία της έχει συρρικνωθεί σε μεγάλο βαθμό, οι επιχειρήσεις της είναι υπερβολικά χρεωμένες, ενώ οι τράπεζες της αρκετά εκτεθειμένες στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.


Η Γαλλία είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής της Ισπανίας (112 δις € - πηγή BBC, Ιούνιος 2011), η οποία είναι με τη σειρά της ο κύριος δανειστής της Πορτογαλίας (65,7 δις €) – επίσης της Ελλάδας (41,4 δις €) και της Ιταλίας, η οποία οφείλει στη Γαλλία το τεράστιο ποσόν των 309 δις €. Επομένως, είναι εγκλωβισμένη επικίνδυνα στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης, αποτελώντας το κεντρικό συγκοινωνούν δοχείο του Νότου. Τέλος, η εκτίμηση της Γερμανίας για τη Γαλλία είναι η παρακάτω:

Η Γαλλία είναι τόσο λίγο αυτάρκης, όσο και η οποιαδήποτε άλλη βιομηχανική χώρα της Ευρώπης ή του πλανήτη. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, πρέπει να είναι ανταγωνιστική ή, καλύτερα, να γίνει ξανά. Κάτι τέτοιο μπορεί να το πετύχει, εντός της Ευρωζώνης, είτε με τη βοήθεια της εσωτερικής υποτίμησης (μειώσεις μισθών), είτε με ένα «άγριο» πρόγραμμα λιτότητας, όπως αυτό που εφαρμόζεται στην Ελλάδα.

Εάν η Γαλλία αποφασίσει να παραμείνει στην Ευρωζώνη, τότε διακινδυνεύει έναν εμφύλιο πόλεμο, μέσα από εκτεταμένες κοινωνικές αναταραχές.
Η μοναδική εναλλακτική δυνατότητα του νέου προέδρου της είναι να εγκαταλείψει αμέσως τη ζώνη του ευρώ, να υιοθετήσει ξανά το φράγκο και να το αφήσει να υποτιμηθεί όσο περισσότερο γίνεται. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί η Γαλλία να κερδίσει ξανά την εξαγωγική ισχύ της, την οποία έχει χάσει εντελώς, καθώς επίσης ο πρόεδρος της να αποφύγει τη μάχη εναντίον της αριστεράς - επίσης, την μη τήρηση των (σοσιαλιστικά υπερβολικών) προεκλογικών του υποσχέσεων
” (W.Hanke).


ΤΟ ΔΟΜΙΚΟ (ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΟ) ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη των οικονομολόγων μεγάλης επενδυτικής τράπεζας, υπάρχει ένα όριο ταχύτητας (speed limit) στην επιδιωκόμενη πολιτική λιτότητας και περιορισμού των ελλειμμάτων μίας χώρας. Ειδικότερα, όταν οι μειώσεις των δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων φτάσουν σε ένα ορισμένο «ανώτατο» μέγεθος, τότε επενεργούν αρνητικά σε μία Οικονομία, δυσχεραίνοντας «αντιπαραγωγικά» τη συνολική της θέση και προοπτική.


Το όριο αυτό επιτυγχάνεται, κατά μέσον όρο, όταν οι κυβερνήσεις προσπαθούν να περιορίσουν αμέσως τα «δομικά ελλείμματα» της χώρας τους, προ τόκων, περισσότερο από το 2% του ΑΕΠ της. Για να έχουμε μία συγκριτική εικόνα, η Ελλάδα, έχει μειώσει το «δομικό» της έλλειμμα περισσότερο από το 12% του ΑΕΠ της από το 2009κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ μέχρι σήμερα σε μία ανεπτυγμένη οικονομία (η Γερμανία, κατά τη διάρκεια της εφαρμογής του δικού της προγράμματος λιτότητας, με την ονομασία «Agenda 2010», δεν είχε υπερβεί ποτέ το 2% του ΑΕΠ της).


Πάντοτε κατά την ίδια μελέτη, τα επιτρεπόμενα «όρια ταχύτητας» μείωσης των δομικών ελλειμμάτων, διαφέρουν από χώρα σε χώρα και από εποχή σε εποχή – ενώ μπορεί να είναι χαμηλότερα από το 2%, αλλά ποτέ υψηλότερα. Εάν η οικονομία ενός κράτους είναι εξαγωγική, όπως στο παράδειγμα της Γερμανίας ή της Ολλανδίας, τότε η ζημία που προκαλούν τα προγράμματα λιτότητας είναι μικρότερη, επειδή η μείωση της εσωτερικής κατανάλωσης αντισταθμίζεται από την αύξηση των εξαγωγών – για εκείνο το χρονικό διάστημα όμως και εφόσον η ανάπτυξη στις υπόλοιπες χώρες του εξωτερικού είναι θετική.


Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, στις σημερινές συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης, καθώς επίσης μίας γενικότερης κρίσης χρέους και δανεισμού, το 2% «δομική λιτότητα», ακόμη και για ένα εξαγωγικά ισχυρό κράτος, θα ήταν αδύνατον να επιτευχθεί – πόσο μάλλον σε μία αδύναμη εξαγωγικά χώρα, όπως η Ελλάδα, η οποία οδηγείται στην κυριολεξία στο «ικρίωμα» από τη Γερμανία, ένα κράτος που γνωρίζει πολύ καλά ότι, απαιτεί το ανέφικτο από τη χώρα μας.


Περαιτέρω, εάν υπάρχουν επί πλέον σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, όπως στην περίπτωση των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, οι οποίες αποκλείουν την υποτίμηση του νομίσματος, τα «όρια ταχύτητας» μείωσης των δομικών ελλειμμάτων είναι ακόμη μικρότερα. Επίσης, όταν η εκάστοτε κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να βοηθήσει, μειώνοντας τα βασικά επιτόκια δανεισμού.


Στην περίπτωση λοιπόν της Ελλάδας, οι εξαγωγές της οποίας είναι της τάξης του 10% του ΑΕΠ, ενώ η κεντρική της τράπεζα δεν μπορεί να βοηθήσει, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, το ΑΕΠ της έχει συρρικνωθεί σχεδόν κατά 20% από το ξεκίνημα της κρίσης – επίσης δεν αποτελεί έκπληξη το ότι, το ποσοστό του δημοσίου χρέους της, ως προς το ΑΕΠ, συνεχίζει να αυξάνεται, παρά τη τρομακτική πολιτική λιτότητας.


Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, το «δομικό» (διαρθρωτικό) έλλειμμα είναι εκείνο το έλλειμμα του τακτικού προϋπολογισμού, στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται (απομονώνονται) οι επιδράσεις από τις διακυμάνσεις του ρυθμού ανάπτυξης – οι οποίες είναι εποχιακές, με αποτέλεσμα να διαφοροποιούν, μη ισορροπημένα, τα μεγέθη (φορολογικά έσοδα κλπ.). Στο παράδειγμα της Ελλάδας, το έλλειμμα λόγω της ύφεσης από τα «έκτακτα μέτρα», δεν θα έπρεπε να συνυπολογίζεται, εάν θα επιθυμούσαμε να εξετάσουμε αντικειμενικά το ποσοστό μείωσης του.


Ειδικότερα, εάν το ΑΕΠ της Ελλάδας επανερχόταν στο προηγούμενο μέγεθος του (240 δις €), τότε τα έσοδα του δημοσίου θα αυξάνονταν κατά περίπου 9 δις € - με αποτέλεσμα να εμφανίζει πρωτογενές (προ τόκων) πλεόνασμα, ενώ το έλλειμμα (20 δις €) να περιορισθεί από περίπου 9,5% του σημερινού ΑΕΠ (206 δις €), στα 4,6% του ΑΕΠ πριν από την ύφεση (αριθμοί κατά προσέγγιση).


Εάν δε η Ελλάδα δανειζόταν με το επιτόκιο που δανείζεται η Γερμανία (1,5%), τότε οι τόκοι θα μειώνονταν στα 4 δις €, από περίπου 14 δις € (στα 270 δις € σημερινό χρέος), οπότε το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα μηδενιζόταν. Ήδη η Κομισιόν έχοντας κατανοήσει το θέμα του δομικού (διαρθρωτικού) ελλείμματος, προσανατολίζεται σε έναν νέο τρόπο αποτύπωσης των μεγεθών, ο οποίος θα το συμπεριλαμβάνει.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει έναν αποφασισμένο λαό, αλλά όλοι μπορούν να ποδοπατήσουν έναν τρομοκρατημένο λαό”.

Από την παραπάνω ανάλυση συμπεραίνουμε ξανά ότι, η Ελλάδα χρησιμοποιείται για την κάλυψη των τεράστιων προβλημάτων της Ευρωζώνης, των ισχυρών κρατών της (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία), καθώς επίσης των Η.Π.Α. – από όπου αναμένεται να ξεσπάσει κάποια στιγμή η μητέρα των κρίσεων.


Οφείλουμε λοιπόν να κάνουμε υπομονή, να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και να πάψουμε να επηρεαζόμαστε – περιμένοντας να δούμε εάν θα συμφωνηθεί είτε η από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης (Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης), είτε η διάλυση της Ευρωζώνης. Φυσικά δεν πρέπει να ληφθεί κανένα απολύτως νέο μέτρο – πόσο μάλλον να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, ή να αυξηθεί η φορολογία.


Περαιτέρω, όπως έχουμε αναφέρει αρκετές φορές, διλήμματα και συνεχιζόμενοι εκβιασμοί, από όπου και αν προέρχονται, του τύπου «δραχμή ή μνημόνιο» δεν υπάρχουν – είναι ψευδή και δεν πρέπει να δώσουμε καμία απολύτως σημασία, όταν κληθούμε να επιλέξουμε ξανά στις εκλογές. Άλλωστε, ο μοναδικός τρόπος για να καταλήξουμε οικιοθελώς στη δραχμή, δεν είναι άλλος από την πιστή εφαρμογή του μνημονίου - το οποίο επινοήθηκε ενδεχομένως με αυτόν ακριβώς το σκοπό.


Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ πρέπει να εκδιωχθεί άμεσα από την Ευρωζώνη και από την Ελλάδα, εάν δεν θέλουμε να καταστραφούν όλες οι επόμενες γενιές – εάν δεν επιθυμούμε να επιτρέψουμε τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας, την εξαθλίωση των συμπολιτών μας και το διεθνή εξευτελισμό της Ελλάδας.


Φυσικά, οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε να παραμείνουμε στο ευρώ και στην Ενωμένη Ευρώπη – κάτι που κανένας δεν μπορεί να μας το απαγορεύσει, κανένας δεν μπορεί να μας αναγκάσει να κάνουμε το αντίθετο, αλλά ούτε και να το συνδέσει με «ενδοτικές παραχωρήσεις» εκ μέρους μας. Ακόμη και αν μας υποχρεώσουν να χρεοκοπήσουμε, σταματώντας τη χρηματοδότηση του δημοσίου, εμείς θα προτιμούσαμε να συμβεί εντός της Ευρωζώνης – αφού κανένας δεν μπορεί να μας επιβάλλει κάτι άλλο.


Επίσης δεν υπάρχουν διλήμματα «κυβέρνησης ή ακυβερνησίας», αφού έχουν λυθεί από το σύνταγμα μας - πόσο μάλλον όταν, για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Ελλάδα έχει μία κυβέρνηση, έστω προσωρινή, για την οποία δεν συντρέχει κανένας λόγος να ντρεπόμαστε.


Ως οφείλει, ένας γιατρός είναι στο υπουργείο υγείας, ένας στρατιωτικός στο υπουργείο άμυνας, ανιδιοτελείς επιστήμονες σε όλα σχεδόν τα υπόλοιπα - συνολικά, ένας περιορισμένος αριθμός υπουργών, ανάλογος με τον πληθυσμό, τις οικονομικές δυνατότητες και τις υποχρεώσεις της πατρίδας μας.


Παράλληλα, αν και για διαδικαστικούς λόγους (υπηρεσιακή κυβέρνηση), υπάρχει για πρώτη φορά σαφής διαχωρισμός της εκτελεστικής από τη νομοθετική εξουσία, σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς, εάν θα ήταν αυτή η τελική λύση (σε συνδυασμό ίσως με την άμεση δημοκρατία) που θα επιθυμούσαν οι Έλληνες Πολίτες – αφού οι βουλευτές και τα κόμματα είναι αυτά ακριβώς που επιλέχθηκαν, από την πλέον ώριμη, από τη μοναδική καλύτερα «εκλογική ανατροπή» σε ολόκληρη την Ευρώπη, για την οποία είμαστε όλοι υπερήφανοι.