Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Νοε 2015

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Συνεχίζονται τα επικίνδυνα παιχνίδια με την «φωτιά» καθώς κάποιοι εκεί στην Γερμανία εμφανίζονται πρόθυμοι να συνδράμουν με τους Τούρκους στα σχέδια τους να εισβάλλουν στην Συρία, με την αποστολή ακόμα και στρατιωτικών δυνάμεων στην Τουρκία.

Όπως αναφέρουν τα τουρκικά ΜΜΕ, η Άγκυρα υποδέχτηκε θετικά την είδηση από το Βερολίνο ότι η Γερμανία αποστέλλει στην Τουρκία 1.200 άντρες για να συμμετάσχουν σε χερσαία στρατιωτική επιχείρηση που αναγγέλλεται εδώ και καιρό μέσα στο έδαφος της Συρίας.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι Γερμανοί στρατιώτες υπό την διοίκηση του Γερμανού αντιστράτηγου, Volker Wieker, θα προσεδαφιστούν στο αεροδρόμιο του Ιντζιρλίκ, όπου βρίσκεται η αμερικανική βάση στην Τουρκία και θα περιμένουν εκεί εντολές για τις περαιτέρω κινήσεις τους. Η γερμανική στρατιωτική αποστολή έχει σκοπό να συμμετάσχει σε στρατιωτικές επιχειρήσεις υποτίθεται κατά των Τζιχαντιστών, χωρίς να διευκρινίζεται με ποιον τρόπο.

Σε δηλώσεις του στα τουρκικά ΜΜΕ ο Γερμανός αντιστράτηγος, Volker Wieker, ανάφερε ότι οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις θα συνεργαστούν με την Τουρκία και την Ιορδανία για τον συντονισμό των επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Χαλιφάτου.

Το μεγάλο πρόβλημα για την Τουρκία είναι ποια στάση θα κρατήσουν οι Γερμανοί έναντι των Κούρδων της Συρίας, τους οποίους πολλοί στην Γερμανία θεωρούν σαν συμμάχους στον πόλεμο κατά των Τζιχαντιστών αλλά οι Τούρκοι σαν μεγάλο εχθρό τους.

Όλα αυτά βέβαια χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την ήδη παρουσία των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή που αυξάνονται συνεχώς. Οι Τούρκοι από την πλευρά τους επιδιώκουν να προχωρήσουν στην ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ και το ερώτημα είναι ποια στάση θα κρατήσουν οι υπόλοιποι όταν θα έχουν ήδη περιπλεχτεί τα πράγματα ακόμα περισσότερο.

Όλοι μαζί λοιπόν στον μεγάλο «πανηγύρι» και το ερώτημα και για μας είναι ποια θα είναι η δική μας στάση αν θα μας ζητήσουν να συνδράμουμε σε μια συντονισμένη με τους Γερμανούς επιχείρηση, όταν η χώρα μας βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Όπως φαίνεται ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαδιμήρ Πούτιν, επιβεβαιώνεται στους ισχυρισμούς του ότι η Τουρκία προχώρησε στην κατάρριψη του ρώσικου αεροσκάφους έχοντας την έγκριση του αμερικανικού Πεντάγωνου, γιατί πολλούς ενόχλησε η ρωσική επέμβαση στην Συρία που ανέτρεψε πολλά σχέδια της Νέας Τάξης για τον ενεργειακό-οικονομικό πόλεμο κατά της Ρωσίας.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες από τουρκικής πλευράς, τώρα το αμερικανικό Πεντάγωνο προχωρεί πάλι σε συνεργασία με την Τουρκία στο σχέδιο στρατιωτικής εισβολής στην Συρία, στην λωρίδα της πόλης του Cerablus, η οποία αυτές τις μέρες δέχεται επιθέσεις από κουρδικής πλευράς εξέλιξη που έχει ενοχλήσει έντονα την Άγκυρα.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Milliyet, που επικαλείται αντίστοιχο δημοσίευμα της αμερικανικής Wall Street Journal, το αμερικανικό Πεντάγωνο αποφάσισε να προχωρήσει στο σχέδιο στρατιωτικής εισβολής στην Συρία και για τον λόγο αυτό έχει ήδη ζητήσει από τους Τούρκους δύναμη 30.000 αντρών.

Η αμερικανική εφημερίδα επικαλείται δήλωση ανωτάτου αξιωματούχου του αμερικανικού Πενταγώνου, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Γαλλία επιβάλουν να επιταχυνθούν τα σχέδια αντιμετώπισης των Τζιχαντιστών στην Συρία. Δηλαδή, τώρα βρέθηκε η σοβαρή πρόφαση για να αρχίσει η χερσαία επιχείρηση εντός του συριακού εδάφους που θα έχει σαν απώτερο σκοπό την ανατροπή του Σύριου πάρεδρου Μπασέρ Άσαντ.

Αν πραγματικά ήθελαν οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι να χτυπήσουν τους Τζιχαντιστές, δεν θα τους άφηναν εδώ και τρία χρόνια να «αλωνίζουν» στην περιοχή και να εμπορεύονται τεράστιες ποσότητες παράνομου πετρελαίου κερδίζοντας μαζί με τους Τούρκους δισεκατομμύρια δολάρια.

Η εισβολή αυτή, σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, θα δημιουργήσει την ζώνη απαγόρευσης αεροπορικών πτήσεων πλην των τουρκικών και αμερικανικών αεροσκαφών, κάτι που όμως ήδη οι Ρώσοι το έχουν ακυρώσει με την εγκατάσταση των πυραύλων S-400, καθώς ούτε πουλί δεν θα μπορεί πλέον να πετάξει χωρίς τον έλεγχο τους και την δυνατότητα άμεσης κατάρριψης του.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι κάποιοι θέλουν να σπρώξουν τα πράγματα στα άκρα σε ανοιχτή σύγκρουση με τους Ρώσους και τους Ιρανούς στην Συρία, εξέλιξη που σίγουρα θα σηματοδοτήσει ευρύτερη σύρραξη με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Έτσι εξηγείται και η για πολλούς αδικαιολόγητη προκλητικότητα του Ερντογάν και η συνεχώς αυξανομένη ανεξέλεγκτη αυταρχικότητα του κατά των πολιτικών του αντίπαλων στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Να δούμε, θα το τολμήσουν;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Γεράσιμος Ταυρωπός 

Η «κόντρα» Ρωσίας – Τουρκίας έχει περάσει στο σύνηθες δεύτερο στάδιο της «οικοδόμησης μέτρων αποκλιμάκωσης της έντασης», αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας συνειδητός πολίτης, στην Ελλάδα και όχι μόνο, που να μη σκέφτηκε αυτές τις μέρες: Μήπως η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους είναι το Γεγονός που ανοίγει τις πύλες της Κολάσεως», που μας εισάγει δηλαδή σε ένα πόλεμο άλλης κλίμακας;

Μπορεί να αρχίσει έτσι ένας πόλεμος μεγάλης κλίμακας, δηλαδή ένας πόλεμος με περιφερειακή αν όχι διεθνή διάσταση; Αυτό το ερώτημα ισοδυναμεί με το άλλο: πώς αρχίζει ένας «μεγάλος» πόλεμος στις μέρες μας; Και λέμε στις μέρες μας, διότι ύστερα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πιο φονικό και καταστροφικό στην Ιστορία, ύστερα και από τον Ψυχρό Πόλεμο (που πάντως ποτέ δεν μετατράπηκε σε «θερμό»), οι πόλεμοι που γνωρίσαμε ήταν τοπικοί, με μικρότερη ή μεγαλύτερη περιφερειακή σημασία. Αρχικά οι δύο υπερδυνάμεις ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, βρέθηκαν για μακρά σειρά ετών μπλεγμένες σε πολεμικές αναμετρήσεις στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, υποστηρίζοντας φυσικά καθεμιά αντίπαλα μέρη – ένας πόλεμος δι’ αντιπροσώπων.

Στη συνέχεια, τις προηγούμενες δύο δεκαετίες, είχαμε τις «εκστρατείες» σύμπασας της Δύσης εναντίον των λεγόμενων «κρατών ταραξιών» – Αφγανιστάν, Ιράκ και πιο πρόσφατα Λιβύη. Ύστερα από το ξέσπασμα -και την ήττα- της «αραβικής άνοιξης», την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, τη δημιουργία συνθηκών αποσάθρωσης των κρατών της περιοχής (Ιράκ και Συρία) και την κάλυψη αυτού του κενού από το ISIS, επανήλθαμε στον «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων», όπου οι δυτικές δυνάμεις «έπαιξαν» με τις αντιμαχόμενες πλευρές.

Μέχρις αυτού του σημείου είχαμε έναν το0πικό πόλεμο με χαοτικά στοιχεία. Ωστόσο, δύο μείζονες εξελίξεις πριν τη ρωσο-τουρκική κόντρα, το τεράστιο κύμα των Σύρων και Αφγανών προσφύγων προς τη Δύση και η άμεση πολεμική ανάμιξη της Ρωσίας, άρχισαν να δίνουν στην υπόθεση περιφερειακή και διεθνή διάσταση. Πιο πρόσφατα το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι και η κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου από την Τουρκία ενίσχυσαν δραματικά την αίσθηση περί περιφερειοποίησης και διεθνοποίησης της δυναμικής της σύγκρουσης.

Με τη «φόρα» που έχουν πάρει τα πράγματα, «ομαλοποίηση μέσα στο χάος» δεν μπορεί να υπάρξει. Η Ρωσία και η Τουρκία έχουν για τα καλά μετατραπεί σε μέρος του προβλήματος, έχοντας εξίσου σοβαρούς λόγους να μη θέλουν να χάσουν σ’ αυτή τη «μάχη». Η τουρκική ελίτ θεωρεί ότι «παίζει τα ρέστα της» για να αποφύγει των ακρωτηριασμό της χώρας με τη δημιουργία κουρδικού κράτους και την πλήρη κατάρρευση του στάτους της περιφερειακής δύναμης. Η Ρωσία του Πούτιν, με την κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου και τις δυτικές κυρώσεις να πιέζουν τρομερά την οικονομία της και τους δυτικούς ανταγωνιστές της να βρίσκονται, πολιτικά αλλά και στρατιωτικά στα σύνορά της, με το μέτωπο στην Ουκρανία να είναι πάντα «θερμό», ξέρει ότι παίζει με το χρόνο και με το… κεφάλι της. Από τη στιγμή που τόσο η Ρωσία όσο και η Τουρκία έχουν εμπλακεί για τα καλά στη συριακή κρίση, γνωρίζουν πολύ καλά ότι «όποιος χάσει χάνεται»… Δεν έχουν λοιπόν πολλά περιθώρια για «ευελιξίες» και «σωφροσύνη»…

Από την άλλη, η Δύση συμπεριφέρεται ωσάν να επιθυμεί πρώτα να ανατραπεί ο Άσαντ και ύστερα να «καθαρίσει» με το ISIS… Όμως το προσφυγικό ρεύμα και η τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι θέτει σε μεγάλη δοκιμασία αυτή τη γραμμή. Αποφεύγοντας να εμπλακεί άμεσα και έχοντας επιλέξει μέχρι τώρα να κάνει πολιτική «δι’ αντιπροσώπων», τώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο δίλημμα: να αναβαθμίσει την πολιτική «δι’ αντιπροσώπων» παίζοντας στην αντιπαράθεση Ρωσίας – Τουρκίας; Μια τέτοια επιλογή θα είχε το αναπόφευκτο αποτέλεσμα να μετατρέψει άμεσα τη σύγκρουση σε περιφερειακή με την ευρεία έννοια και διεθνή. Αν πάλι πει όχι σε αυτό τον «πειρασμό», ποια λύση απομένει; Μια «Γιάλτα» στη Μ. Ανατολή με τη συμμετοχή και της Ρωσίας, αλλά τότε η ίδρυση κουρδικού κράτους έρχεται πιο κοντά, και αυτό είναι casus belli για την Τουρκία! Το κουβάρι των αντιφάσεων είναι πλέον τρομακτικό, και γι’ αυτό η Δύση ως σύνολο είναι πολύ πιθανό ότι δεν θα κάνει τίποτε απολύτως…

Παρ’ όλα αυτά, η Ρωσία και η Τουρκία είναι αναγκασμένες να «κάνουν» – καθεμιά αυτό που επιτάσσει το συμφέρον της. Είναι αναγκασμένες να ανταγωνίζονται «τσαλαβουτώντας» στο συριακό βάλτο. Επομένως, έχουμε ήδη ένα ακόμη σημαντικό νέο δεδομένο, που αθροιζόμενο με όλα τα άλλα (προσφυγικό και τρομοκρατικά χτυπήματα στη Δύση) αυξάνει τη δυναμική της περιφερειοποίησης – διεθνοποίησης της σύγκρουσης.

Ξαναγυρνάμε λοιπόν στο αρχικό μας ερώτημα («πώς αρχίζει ένας μεγάλος πόλεμος στις μέρες μας;») για να δώσουμε μια απάντηση.

Πρώτο, ο μόνος μεγάλος πόλεμος που αντιστοιχεί στις δεδομένες ιστορικές συν θήκες είναι ανάμεσα στις δυτικές δυνάμεις και τη Ρωσία, που θα «πιαστεί» είτε από το μέτωπο της Ουκρανίας είτε από το μέτωπο της Συρίας, αφού πρώτα κλιμακωθεί σε περιφερειακή αναμέτρηση Ρωσίας – Τουρκίας. Γενικότερα, ένας μεγάλος πόλεμος θα μπορούσε να ξεσπάσει επίσης ανάμεσα στις δυτικές δυνάμεις και την Κίνα στη νοτιοανατολική Ασία, αλλά αυτό το μέτωπο δεν έχει ακόμη «ωριμάσει»…

Δεύτερο, οι πόλεμοι ξεκινούν είτε με συνειδητή απόφαση κάποιου να επιτεθεί σε κάποιον – οπότε απλώς αναζητεί την κατάλληλη αφορμή ή και την κατασκευάζει… Η δολοφονία του δούκα Φερδινάρδου από Σέρβο εθνικιστή στο Σεράγεβο ήταν το τυχαίο γεγονός που οδήγησε την Αυστροουγγαρία να κηρύξει πόλεμο στη Σερβία (πλήρης αυτοπεποίθησης ότι θα τον κερδίσει γρήγορα) και να ανοίξει έτσι ο δρόμος γι’ αυτό που κανένας δεν είχε σχεδιάσει: τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Αυτό όμως στην περίπτωση Ρωσίας – Τουρκίας δεν είναι καθόλου πιθανό, εκτός αν η Τουρκία έχει τη διαβεβαίωση ότι θα στηριχτεί στρατιωτικά από τη Δύση εναντίον της Ρωσίας – πράγμα που καμία δύναμη στην ευρωπαϊκή ήπειρο δεν είναι έτοιμη να κάνει. Υπάρχουν όμως και οι ΗΠΑ, για τις οποίες τόσο η Συρία όσο και η Ουκρανία είναι μέτωπα πολύ μακριά για να την επηρεάσουν αρνητικά…

Τρίτο, υπάρχει και ο άλλος τρόπος, επίσης πολύ γνωστός στην Ιστορία: όταν κάποιος άμεσα εμπλεκόμενος θεωρεί ζήτημα «ζωής ή θανάτου» να χάσει στην αναμέτρηση στην οποία έχει εμπλακεί, οπότε διακινδυνεύει ενέργειες οριακές. Η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους θα μπορούσε να εντάσσεται σε αυτή την κατηγορία. Σίγουρα όμως, το επόμενο τέτοιο επεισόδιο μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας θα καταταγεί αυτόματα σε αυτή την κατηγορία – στο επόμενο «ατύχημα» η γενικότερη «θερμή» εμπλοκή θα είναι εξαιρετικά πιθανή.

Τέταρτο, επίσης συνηθισμένο στην Ιστορία: οι συνολικές περιπλοκές γίνονται τόσο μεγάλες και η απώλεια ελέγχου τόσο καθολική, ώστε αργά ή γρήγορα η «πανουργία της Ιστορίας» κατασκευάζει την αφορμή – το ιστορικά τυχαίο που ανεβάζει στη σκηνή της Ιστορίας το ιστορικά αναγκαίο…

Στην περίπτωσή μας, οι προϋποθέσεις και οι «μηχανισμοί» που παραπέμπουν στον τρίτο και τέταρτο λόγο έχουν ήδη εγκατασταθεί… Θα είναι από μόνοι τους αρκετοί ώστε να ανοίξουν οι «πύλες της Κολάσεως»; Κανείς δεν γνωρίζει, αλλά και κανείς πλέον δεν μπορεί να διαβεβαιώσει για το αντίθετο…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ενώ συνεχίζεται η ένταση μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, οι Τούρκοι συνεχίζουν παράλληλα και ασταμάτητα τα προκλητικά και άκρως επικίνδυνα παιχνίδια τους στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, όπου σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Zaman, αυτές τις μέρες διεξάγονται επικίνδυνες αερομαχίες και αεροπορικές εμπλοκές.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, ενώ συνεχίζεται η ένταση στα τουρκοσυριακά σύνορα και παράλληλα στον τουρκικό Πόντο με παρενοχλήσεις από ρωσικά αεροσκάφη, στο Αιγαίο συνεχίζεται ο πόλεμος των αεροπορικών εμπλοκών και αναχαιτίσεων που αναδεικνύουν ένα πολύ θερμό μέτωπο από την …ελληνική «προκλητικότητα», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά πηγές του τουρκικού Γενικού Επιτελείου. Δηλαδή οι «κακοί» Έλληνες, βρήκαν την…ευκαιρία να αυξήσουν τις παρενοχλήσεις των τουρκικών F-16.

Σύμφωνα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, στις 25 Νοεμβρίου είχαμε την πιο πρόσφατη σοβαρή αεροπορική εμπλοκή στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, όπου 6 τουρκικά F-16 και ενώ εκτελούσαν εκπαιδευτική πτήση παρενοχλήθηκαν με επικίνδυνο τρόπο από ελληνικά F-16 επί σαράντα δευτερόλεπτα, ενώ είχαν εγκλωβιστεί από τα ελληνικά ραντάρ.

Πριν από αυτή την ημερομηνία, πάλι στις 6-7 Οκτωβρίου είχαμε ξανά επικίνδυνες αερομαχίες πάνω από το Αιγαίο εξ’ αιτίας της… ελληνικής «προκλητικότητας». Πάλι στις 15-16 Νοεμβρίου και ενώ διεξάγονταν στην Αττάλεια της Τουρκίας η σύνοδος των G-20, οι Έλληνες βρήκαν την ευκαιρία να «παραβιάσουν» ξανά τον τουρκικό εναέριο χώρο πάνω από το Αιγαίο!

Στις 6 Νοεμβρίου πάλι σύμφωνα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, είχαμε ένα άλλο πολύ σοβαρό επεισόδιο μεταξύ της ελληνικής και τουρκικής πολεμικής αεροπορίας. Συγκεκριμένα νοτιοδυτικά της Αττάλειας, δηλαδή στην περιοχή του ελληνικού Καστελόριζου, τέσσερα ελληνικά F-16 εισήρθαν με άκρως προκλητικό τρόπο στον τουρκικό εναέριο χώρο. Αμέσως απογειωθούν από την αεροπορική βάση του Balşıkesir τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και έσπευσαν να απομακρύνουν τα ελληνικά από την καυτή περιοχή. Σύμφωνα με την αναφορά του Επιτελείου Αεροπορίας της Τουρκίας, τέσσερα ελληνικά F-16 εισήρθαν στον τουρκικό εναέριο χώρο δυο φορές, στις ώρες 13,19 μμ και 15,15 μμ, προερχόμενα από την περιοχή του Καστελόριζου. Οι ελληνικές «παραβιάσεις» διήρκεσαν ένα ολόκληρο λεπτό.

Όπως αναφέρεται παρά του ότι υπάρχει η γνωστή ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας, η κατάσταση στο Αιγαίο συνεχίζεται με τις… ελληνικές «προκλήσεις» και τις ελληνικές «παραβιάσεις» του τουρκικού εναερίου χώρου. Δηλαδή το τουρκικό θράσος σε όλο του το μεγαλείο! Μάλιστα!

Με λίγα λόγια… φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Είχαμε αναφερθεί στην ανάγκη συμμαχίας της Δυτικής Ευρώπης με τη Ρωσία, ώστε να αντιμετωπιστεί το ISIS και να σταματήσει το συντομότερο δυνατόν ο πόλεμος στη Συρία, αν και είχαμε εκφράσει την απαισιοδοξία μας για το αν όντως θα συμβεί κάτι τέτοιο, εξαιτίας του παρανοϊκού αντιρωσισμού που κυριαρχεί στη Δύση. Εντούτοις, τα πράγματα μπορεί να μην είναι και τόσο άσχημα. Πράγματι, παρ’ όλο που η παράνοια καλά κρατεί στη Γηραιά Ήπειρο και πολύ περισσότερο στην υπερατλαντική Εσπερία, οι εναπομείναντες θύλακες του ορθού λόγου στη Δύση φαίνεται να κατανοούν ότι δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί το τέρας που έχει δημιουργηθεί (και με δική τους συνδρομή) στη Μέση Ανατολή χωρίς τη συνεργασία με τη Ρωσία και τις άλλες τζιχαντιστικές δυνάμεις – δηλαδή τους Κούρδους της Συρίας, το Ιράν, τη Χεζμπολάχ, τις σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ και κυρίως το καθεστώς Άσαντ στη Συρία. Παρεπιμπτόντως, γύρω από τον κατηγορούμενο ως «χασάπη» Άσαντ έχουν συσπειρωθεί και όλες οι θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες της Συρίας, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών όλων των δογμάτων, οι οποίοι γνωρίζουν καλά ότι, αν αυτός πέσει, τους περιμένει ο θάνατος ή, στην καλύτερη περίπτωση, η προσφυγιά.

Μεταξύ των άλλων, η περίπου ανύπαρκτη στρατιωτική ικανότητα της Γαλλίας –και ολόκληρης της Ευρώπης εδώ που τα λέμε- να επιτύχει αξιοπρόσεκτο πλήγμα εναντίον των τζιχαντιστών ωθεί προς την κατεύθυνση της συνεργασίας με το καθεστώς Άσαντ και τις άλλες αντιτζιχαντιστικές δυνάμεις.

Η Γαλλία δεν είναι σε θέση να επιφέρει παρά μόνο συμβολικά πλήγματα στο ISIS. Ακόμη κι αν αποφασίσει (πράγμα απίθανο) να ενισχύσει αποφασιστικά τη στρατιωτική της ισχύ ώστε να επανέλθει σε επίπεδα που αρμόζουν σε μία μεγάλη δύναμη, αυτή θα είναι μία προσπάθεια που θα πάρει χρόνια, αν όχι δεκαετίες. Ούτε και οι Αμερικανοί έχουν όμως τη δυνατότητα να επιτύχουν αποφασιστικά πλήγματα στο Ισλαμικό Κράτος, ακόμη κι αν το επιθυμούσαν, κάτι εξαιρετικά αμφίβολο, μια και μεγάλο κομμάτι του αμερικανικού κατεστημένου συνεχίζει να θεωρεί τον Άσαντ ως τον πρωταρχικό αντίπαλο.

Η μόνη λύση επομένως είναι η προσέγγιση με τις δυνάμεις που αναφέρθηκαν προηγουμένως και, απ’ ότι φαίνεται, η επιλογή αυτή αποκτά ολοένα και περισσότερους οπαδούς τόσο στη Γαλλία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Άλλωστε, η ένταση με τη Ρωσία είχε θίξει τα οικονομικά συμφέροντα, αλλά και τις αντιλήψεις περί εθνικού συμφέροντος ισχυρών κύκλων στην Ευρώπη, που τώρα βλέπουν την ευκαιρία να αντιστρέψουν το κλίμα.

Γιατί πολύτιμη;

Όσον αφορά δε την Τουρκία, δυστυχώς υπάρχουν ακόμη πολλοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ που πιστεύουν στην «πολυτιμότητά» της. Τώρα για ποιόν λόγο η Τουρκία είναι «πολύτιμη» για τη Δύση, ο Θεός και η ψυχή τους… Εκτός και εάν με τον όρο αυτό εννοούν ότι βρίσκεται στη φλεγόμενη περιοχή και έχει τη δυνατότητα μνα προκαλέσει μεγάλες καταστροφές. Υπό την έννοια αυτή, η Τουρκία είναι «πολύτιμη» και «σημαντική» με τον ίδιο τρόπο που το ISIS είναι «πολύτιμο» και «σημαντικό»…

Αυτή η παράνοια δεν είναι δυνατόν να κρατήσει για πολύ και φαίνεται ότι ολοένα και περισσότεροι στην Δύση κατανοούν πως η Τουρκία είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Η δε δυνατότητά της να συνεισφέρει στην αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους δεν είναι απλώς μηδενική, αλλά αρνητική, δεδομένου ότι έχει από ανταγωνιστικές έως ξεκάθαρα εχθρικές σχέσεις με όλους όσοι το πολεμούν. Και με τους ρώσους και με τους ιρανούς και με το καθεστώς Άσαντ και –κυρίως- με τους Κούρδους.

Άρα, ακόμη και αν ο αντιρωσισμός αποδειχτεί… ενδημικός στη Δυτική Ευρώπη και η προδιαγεγραμμένη πορεία Δύσης και Ανατολής στη Γηραιά Ήπειρο είναι η σύγκρουση, σε μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα η πιθανότητα σύναψης συμμαχίας για την αντιμετώπιση του κοινού εχθρού είναι υπαρκτή. Άλλωστε, για να μην ξεχνιόμαστε, οι Ρώσοι, ακόμη κι αν ενισχύσουν δραστικά τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή, μόνο υποστηρικτικό ρόλο μπορεί να έχουν. Το μεγάλο βάρος θα το φέρουν οι Σύροι στρατιώτες και δευτερευόντως οι Ιρανοί. Εξ αντικειμένου, λοιπόν, το καθεστώς Άσαντ και το Ιράν αναβαθμίζονται στη δυτική στρατηγική και αποκτούν ρόλο σε αυτή.

Επιβάλλεται ρεαλιστική διπλωματία

Και τώρα προκύπτουν ορισμένα αμείλικτα ερωτήματα αναφορικά με τη «σοφία» της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια. Μιας εξωτερικής πολιτικής που είχε ενδυθεί τον μανδύα του «ευρωπαϊσμού» και της «δυτικοφροσύνης» και είχε επενδύσει στη δουλοπρεπή υποταγή σε κάθε παρανοϊκό φιρμάνι που βγαίνει από τις Βρυξέλλες. Αυτή η πολιτική του «ακούω και υπακούω», χωρίς να σκέφτομαι, χωρίς να αξιολογώ και, κυρίως, χωρίς να εξετάζω αν αυτά που κάνω είναι έστω στοιχειωδώς συμβατά με τα εθνικά μου συμφέροντα, αποδείχτηκε όχι απλώς αναξιοπρεπής, αλλά και αντιευρωπαϊκή.

Σκεφτείτε, πολύ απλά, τα χαρτιά που θα είχε στα χέρια της η Ελλάδα σήμερα, αν δεν είχε προχωρήσει στην ντροπιαστική κίνηση να διακόψει τις διπλωματικές της σχέσεις με το καθεστώς Άσαντ (δηλαδή με τη νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας) πριν από μερικά χρόνια. Ας αφήσουμε κατά μέρος ότι με αυτή την ενέργεια «αδειάσαμε» ένα καθεστώς γνήσια και διαχρονικά συμμαχικό και φιλελληνικό. Όποιοι αμφισβητούν αυτούς τους χαρακτηρισμούς ας θυμηθούν τις στενές σχέσεις της Ελλάδας τη δεκαετία του ’80, επί Ανδρέα Παπανδρέου, με τη Συρία, στην οποία κυβερνούσε ο Χαφέζ αλ Άσαντ, πατέρας του Μπασάρ αλ Άσαντ, κι αυτά που είχαν γραφεί για τη συνεργασία των δύο χωρών σε περίπτωση που η κρίση του Μαρτίου του ’87 κατέληγε σε πολεμική αναμέτρηση Ελλάδας – Τουρκίας…

Ας αφήσουμε κατά μέρος και το ότι με αυτή μας την ενέργεια, με το να διακόψουμε, δηλαδή, ουσιαστικά τις διπλωματικές μας σχέσεις με τη Συρία, ενισχύσαμε εμμέσως πλην σαφώς τους τζιχαντιστές, αυτούς, δηλαδή, που σφαγιάζουν αμάχους κι έχουν οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στην προσφυγιά. Ας περιοριστούμε απλώς στο να παρατηρήσουμε ότι εάν είχαμε διατηρήσει τις διπλωματικές μας σχέσεις με τη Συρία, σήμερα η Ευρώπη θα είχε έναν δίαυλο επικοινωνίας και συνεργασίας με το καθεστώς Άσαντ, επιτρέποντας μια διακριτική και έμμεση συνεργασία μεταξύ των δύο μερών μέσω Ελλάδας, έτσι ώστε να σωθούν τα προσχήματα.

Φυσικά, υπάρχει η (ψευδο)δικαιολογία ότι εκείνο τον καιρό θεωρούσαμε θέμα μερικών εβδομάδων, αν όχι ημερών, την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, όπως είχε συμβεί και με τον Καντάφι. Κι εδώ προκύπτει το ερώτημα γιατί πιστεύαμε κάτι τέτοιο, τη στιγμή που μια στοιχειωδώς ρεαλιστική ανάγνωση των δεδομένων μας έδειχνε ξεκάθαρα ότι η πτώση του Άσαντ ήταν από πολύ δύσκολο έως αδύνατο να επιτευχθεί και η επίθεση της Δύσης όχι μόνο θα ήταν απίθανο να επιτύχει, αλλά μάλλον δεν θα διεξάγονταν, όπως και τελικά έγινε…

Σε κάθε περίπτωση, η εξωτερική πολιτική θα πρέπει να είναι εθνοκεντρική και να στοχεύει στην εξυπηρέτηση των εθνικών και μόνο συμφερόντων και όχι των απόψεων «συμμάχων» και «εταίρων». Αν επιλέξεις την πολιτική του «υπάκουου παιδιού» και ακολουθείς κατά γράμμα τις επιταγές άλλων –ιδιαίτερα, μάλιστα, αν αυτοί δεν έχουν ιδιαίτερα καλή σχέση με τη λογική-, τότε όχι μόνο θα υπονομεύσεις τα ίδια σου τα συμφέροντα, αλλά κι όταν η πραγματικότητα χτυπήσει την πόρτα των «συμμάχων» σου και χρειαστούν κάποια πραγματική βοήθεια θα την αναζητήσουν σε λιγότερα πειθαρχικά και πιο ρεαλιστικά κράτη. Άλλωστε, η βλακώδης, αυτοκαταστροφική, ατιμωτική και εντέλει αντιευρωπαϊκή πολιτική της Ελλάδας δεν περιορίζεται στις σχέσεις με την Συρία. Παρόμοια και πολύ χειρότερα έχουν συμβεί και όσον αφορά στις σχέσεις με το Ιράν, τη Ρωσία αλλά και άλλους…

Το θέμα είναι αν έστω και τώρα, την έσχατη ώρα, είμαστε σε θέση να λειτουργήσουμε ως πραγματικό κράτος και όχι ως απόφυση μίας Δύσης η οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχει παρά μόνο στα μυαλά ορισμένων, έτσι ώστε να αποκτήσουμε υπόσταση και ρόλο, αν θέλουμε, φυσικά, να επιβιώσουμε.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών
Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Τσίπρας, ο Καμμένος και τα άλλα "παιδιά" τα δίνουν όλα, 
για να εξασφαλίσουν την βουλευτική καρέκλα και την προστασία της...

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Σε μία προσπάθεια εξασφάλισης της παραμονής στο Κοινοβούλιο τα μικρά κόμματα (Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, Ένωση Κεντρώων) αποφάσισαν να συζητήσουν θετικά την αλλαγή του υφιστάμενου εκλογικού νόμου, προσδίδοντάς του μία αναλογικότερη μορφή, κατεβάζοντας το εκλογικό όριο στο 2%, παραβλέποντας πως δίνουν με αυτόν τον τρόπο την δυνατότητα εκλογής κάποιου αμιγώς μουσουλμανικού –επί της ουσίας εθνικιστικού τουρκικού- κόμματος.

Αυτή η απόφαση των κομμάτων που διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο να μην επανεκλεγούν στη νέα Βουλή, όποτε ξαναγίνουν εκλογές, και η ταξινόμηση των κομματικών συμφερόντων ως ισχυρότερων επί του εθνικού συμφέροντος, αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο εκείνων που επιδιώκουν με κάθε μέσο και τρόπο την συνέχιση της ύπαρξής τους στην Ελληνική Βουλή. Προχωρούν σε μία απόφαση – κόλαφο, με σοβαρό κίνδυνο να δημιουργήσουν –εκ των ουκ άνευ- ένα κόμμα τουρκοφρόνων, δηλαδή ένα κόμμα που θα επισημοποιεί (με τις θέσεις του) την ύπαρξη τουρκικής μειονότητας εντός της Ελλάδας, αποδεικνύοντας περίτρανα την επικινδυνότητά τους στην πολιτική ζωή της χώρας.
Αδιαφορούν για τις συνέπειες της αλλαγής του εκλογικού νόμου και τα «δαιμόνια» που θα προστεθούν επί των εθνικών θεμάτων, αφ0ού θεωρούν ότι η δική τους πολιτική διάσωση και μακροημέρευση επί του Κοινοβουλίου, είναι σπουδαιότερη από πιθανά νέα εθνικά προβλήματα εις βάρος της χώρας.

Έχοντας διαφύγει, ξεκάθαρα, από τα πλαίσια της πολιτικής γελοιότητας και βρίσκονται –με αυτή τους την πολιτική πρόταση (η κυβέρνηση) και αποδοχή (τα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης), αποδεικνύουν πως είναι εθνικά επικίνδυνοι, αφού γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως υποβόσκουν σοβαρά προβλήματα στην μείωση του εκλογικού ορίου. Να σημειώσουμε πως το εκλογικό όριο του 3% επιβλήθηκε επί κυβερνήσεως Κ. Μητσοτάκη (1991), με κοινή συναίνεση όλων των τότε κομμάτων, όταν καταγράφηκε ο κίνδυνος δημιουργίας (και εκπροσώπησης στο ελληνικό κοινοβούλιο) ενός εθνικιστικού τουρκικού κόμματος με ηγέτη (τότε) τον Αχμέτ Σαδίκ, ο οποίος όμως σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα και «πάγωσαν» τα σχέδια της Άγκυρας για την Ελληνική Θράκη μέσω κομματικής εκπροσώπησης στην Ελληνική Βουλή.

Σήμερα και προ του κινδύνου κάποια κόμματα να βρεθούν οριστικά μακριά από τα κοινοβουλευτικά έδρανα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό για το διακύβευμα επί των εθνικών συμφερόντων, της εσωτερικής ειρήνης και ασφάλειας, επιλέγουν εις βάρος της χώρας να δώσουν τη δυνατότητα στην Άγκυρα να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.
Δυστυχώς, κάποιοι θα πρέπει να κατανοήσουν πως δεν μπορούν, αλλά κυρίως δεν επιτρέπεται, να τοποθετούν εαυτούς υπεράνω των εθνικών συμφερόντων. Όσο για τους «εν κινδύνω πολιτικούς», και κυρίως για τον κ. Στ. Θεοδωράκη, θα πρέπει να γνωρίζουν πως δεν θα βρούνε ΟΥΤΕ ΜΙΑ μουσουλμανική ψήφο στις κάλπες, αφού αυτές θα κατευθυνθούν στο κόμμα των εθνικιστών τουρκοφρόνων (Γκρίζων Λύκων) της Θράκης, οι οποίοι αναμένεται να ενισχυθούν και από τους μουσουλμάνους που έχουν πάρει την ελληνική υπηκοότητα, στα πλαίσια της «ανωτερότητας», του «ανθρωπισμού» και του «πολιτικού πολιτισμού», που έχουν ήδη μετατρέψει την Ευρώπη σε θύμα της ισλαμιστικής τρομοκρατίας…

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι η «εισαγωγή», εκ μέρους της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα και Πάνου Καμμένου, της αλλαγής του εκλογικού νόμου, θέτει σοβαρά ερωτήματα τα οποία σχετίζονται με πιθανή προεκλογική συμφωνία (Σεπτεμβρίου 2015) με την Τουρκία, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα «σταλινικά ποσοστά» που εισέπραξε ο ΣΥΡΙΖΑ σε περιοχές που κατοικούν μουσουλμάνοι (Ξάνθη – Κομοτηνή) στις τελευταίες εκλογές. Και, αν ο κ. Τσίπρας είναι γνωστόν πως δεν αντιλαμβάνεται την σοβαρότητα των εξελίξεων λόγω των ιδεοληψιών του, το μέγιστο ερώτημα προκύπτει –πλέον- για τον ρόλο του Πάνου Καμμένου, ο οποίος φαίνεται πως «πούλησε» την λέξη «πατρίδα» για να εισπράξει την είσοδό του στην Βουλή και την συνέχιση της υπουργικής του θητείας στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας…

Επειδή οι εξελίξεις στα εθνικά θέματα αναμένονται ραγδαίες, το συγκεκριμένο θέμα, δηλ. της αλλαγής ορίου εισόδου στην Βουλή, προστίθεται σε μια σειρά αποφάσεων της κυβέρνηςης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, για τις οποίες θεωρείται -σχεδόν δεδομένο- πως την "επόμενη ημέρα" θα βρεθούν αντιμέτωποι με την Δικαιοσύνη, με ένα πλήθος κατηγοριών στις οποίες θα κυριαρχεί εκείνη της "εθνικής προδοσίας"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Διεκδικεί για τη χώρα του ρόλο περιφερειακής υπερδύναμης με παγκόσμιο αντίκτυπο

Του Θέμη Τζήμα

Δεν είναι η πρώτη φορά, ιδίως τα τελευταία χρόνια, που το καθεστώς Ερντογάν αφενός θα παραβιάσει το διεθνές δίκαιο, αφετέρου θα αποπειραθεί να εντάξει τον μεγαλοϊδεατισμό του σε ευρύτερες ιμπεριαλιστικές διενέξεις. Η κατάρριψη, ωστόσο, του ρωσικού μαχητικού συνιστά μία εξαιρετικά προβληματική κλιμάκωση, πρωτοφανή σε ό,τι αφορά στις ρωσοτουρκικές και ρωσονατοϊκές σχέσεις του τελευταίου αιώνα και πεντηκονταετίας αντίστοιχα.

Διεθνοδικαιϊκά, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι για λίγα δευτερόλεπτα ή λεπτά το ρωσικό βομβαρδιστικό παραβίασε τον τουρκικό εναέριο χώρο –στοιχείο που βάσιμα δικαιούμαστε να αμφισβητούμε-, επ’ ουδενί μπορούμε να μιλήσουμε για ένοπλη επίθεση εις βάρος της Τουρκίας, ώστε να δικαιολογείται η χρήση βίας από πλευράς της τελευταίας. Μάλιστα, δεν αναφέρεται κανένα ιστορικό τέτοιων παραβιάσεων ούτε άλλες κινήσεις από πλευράς της ρωσικής αεροπορίας που να δικαιολογούν τη σκέψη ότι έστω επέκειτο άμεσα ένοπλη επίθεση από πλευράς Μόσχας εις βάρος της Άγκυρας. Επομένως, πρόκειται για μία προμελετημένη, εγκεκριμένη από τον τούρκο πρόεδρο επιθετική ενέργεια της Τουρκίας εις βάρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο.

Διεθνοπολιτικά η κατάσταση είναι ακόμα πιο προβληματική. Τι ακριβώς επιδιώκει ο Ερντογάν; Πρόκειται για κρίση μεγαλομανίας ενός καθεστώτος; Για προσπάθεια πρόκλησης ευρύτερης, δηλαδή παγκόσμιας σύρραξης; Ή για προσχεδιασμένη και προσυμφωνημένη με τις ΗΠΑ απόπειρα ταπείνωσης του ρώσου προέδρου;
Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς, ωστόσο ένας συνδυασμός των δύο πρώτων ενδεχομένων φαίνεται αρκετά πιθανός και κατάλληλος ως απάντηση, χωρίς να αποκλείει κανείς και μία κρυφή επιθυμία παραγόντων της Δύσης να «στριμώξουν» τον ρώσο πρόεδρο δι’ αντιπροσώπων.

Το καθεστώς Ερντογάν, μετά την πρόσφατη εκλογική του επικράτηση και την υποστήριξη που λαμβάνει από πλευράς Δύσης σε σειρά τυχοδιωκτικών πολιτικών του, προφανώς επιδιώκει ακόμα εντονότερα τον ρόλο μιας περιφερειακής υπερδύναμης με παγκόσμιο αντίκτυπο. Τέτοιου είδους επιδιώξεις ιστορικά οδηγούν στη λανθασμένη και παραπάνω κίνηση.

Επιπλέον, ο Ερντογάν έχει επενδύσει τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο και χρήματα στην προώθηση μιας σουνιτικής συμμαχίας με τον ίδιο και το καθεστώς του στο επίκεντρο αλλά και στην αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Το καθεστώς Άσαντ, ωστόσο, δεν ανατρέπεται μέχρι σήμερα. Αντίθετα, ίσως και να ισχυροποιείται έμμεσα λόγω της δράσης του Ισλαμικού Κράτους στη Δύση και, φυσικά, χάρη στη ρωσική επέμβαση. Συν τοις άλλοις, η εξαγωγή ενός «μοντέλου Ερντογάν» στον μουσουλμανικό κόσμο συναντά αντιστάσεις που οξύνονται και μέσα στην Τουρκία, με κύριο πρόβλημα για το καθεστώς Ερντογάν τη στρατιωτική και πολιτική ανάπτυξη του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού και κοινωνικοαπελευθερωτικού κινήματος στο οποίο πρωταγωνιστεί το ΡΚΚ, ενώ και το αριστερό, φιλοκουρδικό κόμμα HDP παραμένει πρόκληση για την κυριαρχία του.

Κίνδυνος ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης

Ωστόσο, βασικό πρόβλημα του Ερντογάν στις εξωτερικές του επιδιώξεις συνιστά η εμπλοκή της Ρωσίας. Με την κατάρριψη επομένως του ρωσικού μαχητικού αφενός στέλνει εκ των πραγμάτων ένα μήνυμα «προστασίας» στους εκλεκτούς του ισλαμιστές και αφετέρου επιδιώκει να εντάξει την έμπρακτη αντίθεσή του στον ρόλο της Ρωσίας στην περιοχή σε μία ευρύτερη ρωσονατοϊκή ένταση, που, άλλωστε, οξύνεται εδώ και αρκετό καιρό μετά τα γεγονότα της Ουκρανίας. Ο τούρκος πρόεδρος επιδιώκει μα διαδραματίζει ρόλο εμπροσθοφυλακής του ΝΑΤΟ στην αντίθεση με τη Μόσχα όποτε το κρίνει συμφέρον για το καθεστώς του, σύροντας ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ σε μία κλιμακούμενη αντιπαράθεση με τη Ρωσία, ευθυγραμμισμένη και πάλι με τα δικά του συμφέροντα.
Δεν πρόκειται για έναν τυπικό υποϊμπεριαλισμό, αλλά μάλλον για έναν περιφερειακό ιμπεριαλισμό, ενταγμένο στις ευρύτερες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις, τις οποίες, ωστόσο, αποπειράται να συνδιαμορφώσει, δεδομένου ότι, στις σημερινές συνθήκες και σε επιμέρους πεδία αντιπαράθεσης, ακόμα και περιφερειακές δυνάμεις, δηλαδή δυνάμεις μικρότερης ισχύος ως προς τις παγκόσμιες, μπορούν, εφόσον συγκεντρώσουν την ισχύ τους να επιδράσουν καταλυτικά.

Σε ό,τι αφορά στο τρίτο ενδεχόμενο, διαφαίνεται ότι δεν υπάρχει συντεταγμένο κυβερνητικό κέντρο στη Δύση σήμερα που να επιδιώκει αναμέτρηση με τη Ρωσία. Ωστόσο, δεν είναι απίθανο ορισμένοι κύκλοι να βλέπουν τουλάχιστον με ενδιαφέρον για την αντικειμενικά δύσκολη θέση στην οποία περιέρχεται και ο Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την τουρκική ενέργεια. Αν αντιδράσει σκληρά και αποφασιστικά, σύμφωνα με την εικόνα που ο ίδιος έχει φιλοτεχνήσει για τον εαυτό του, διακινδυνεύει μία ανεξέλεγκτη κλιμάκωση, που θα μπορούσε να θυμίσει τους «sleepwalker» (υπνοβάτες) του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν επιδείξει αυτοσυγκράτηση και παραπέμψει το ζήτημα στο μέλλον, κινδυνεύει να τρωθεί το κύρος του, ιδίως, μάλιστα, αν υπάρξουν αυξανόμενες απώλειες στην εκστρατεία του στη Συρία, γεννώντας μνήμες σοβιετικού Αφγανιστάν.

Οι πρώτες αντιδράσεις του ρώσου Προέδρου δείχνουν ότι σταθμίζει τα δεδομένα προκειμένου να αποφασίσει ποιόν δρόμο πρέπει να επιλέξει. Στην πραγματικότητα όμως το πιο επικίνδυνο σημείο της κρίσης είναι ακριβώς αυτό: Ο Βλαντιμίρ Πούτιν από τη μία πρέπει να επαναβεβαιώσει το διεθνές προφίλ του και την ικανότητά του να διασφαλίζει τα άμεσα ρωσικά συμφέροντα στην περιοχή και από την άλλη να αποφύγει μια διαρκή κλιμάκωση, κι όλα αυτά ευρισκόμενος μπροστά σε μία τετελεσμένη πρόκληση.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 317


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου