Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Ιουλ 2016

Οι τζιχαντιστές είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν, όχι για κάποιον ιδεατό και ανυστερόβουλο σκοπό, αλλά για συγκεκριμένη υλική απόλαυση

Θα απορούν πολλοί πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος μουσουλμάνος, ότι κάπου στον ουρανό υπάρχει στερεό έδαφος ενός παραδεισένιου χώρου με πολλές πρόθυμες παρθένες στην διάθεσή του, με άφθονο φαγητό και όλα τα αγαθά που επιθυμούσε στην επίγεια ζωή και δεν τα είχε.

Όλα αυτά δεν μπορούν φυσικά να εξηγηθούν με την λογική, αποτελούν αντικείμενο της πίστης, και όπου επικρατεί το συναίσθημα η λογική αποσύρεται. Πώς να εξηγηθεί το περιστατικό σύλληψης τζιχαντιστή, που αντί να έχει προστατευτικό θώρακα στο στήθος, είχε… λαμαρίνα για κάλυψη των γεννητικών του οργάνων, ώστε όταν σκοτωθεί να λειτουργούν μόλις εγκατασταθεί στον ισλαμικό παράδεισο;

Η ιστορία με τους τζιχαντιστές που είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν, όχι για κάποιον ιδεατό και ανυστερόβουλο σκοπό, αλλά για συγκεκριμένη υλική απόλαυση, δεν είναι τωρινή. Ο Μάρκο Πόλο, ταξιδεύοντας προς την Κίνα (1273 μ.Χ.) αποκαλύπτει στα Απομνημονεύματά του μια ιστορία, επηρεασμένη σε κάποιο βαθμό και από θρύλους, που συνέβη κατά την εποχή των Σταυροφοριών.

Ηγέτες του Ισλάμ μεταμόρφωσαν μια κοιλάδα ανάμεσα σε δύο βουνά, σε κήπο με όμορφα παλάτια, σε ρυάκια να τρέχει άφθονο κρασί και γάλα και μέλι και νερό, φυσικά και με όμορφες κοπέλες που έπαιζαν όλων των ειδών τα όργανα και τις μουσικές. Ο αληθινός Παράδεισος του Ισλάμ, δηλαδή, όπως τον περιέγραψε ο Μωάμεθ. Όταν χρειάζονταν κάποιον για ειδική αποστολή, θυσιάζοντας την ζωή του, τον πότιζαν με χασίς, ναρκωνόταν και τον μετέφεραν στην κοιλάδα.

Ξυπνώντας ο μουσουλμάνος, του εξηγούσαν πως είχε πεθάνει και βρισκόταν στον παράδεισο. Αφού απολάμβανε όσα είχε στερηθεί, του εξηγούσαν ότι θα τον έστελναν σε αποστολή και θα επανερχόταν σε λίγο διάστημα. Πάλι με την χρήση χασίς, τον μετέφεραν σε κάποια άθλια παράγκα, και ο μουσουλμάνος αγωνιούσε πότε θα ξαναπεθάνει για να επιστρέψει, για αιώνες, στο ονειρεμένο μέρος. Είχε κάποια αναστολή στην εκτέλεση της αποστολής που του ανέθεσαν.

Με το χασίς λοιπόν, οι αποφασισμένοι φονιάδες αποκλήθηκαν «χασισένιοι» (χασισίν ή χασασίν, στα αραβικά, δηλαδή καπνιστής χασίς) δίνοντας και την ονομασία σε ξένες γλώσσες να αποκαλούν έτσι τον δολοφόνο (γαλλικά assassin). Δεν είναι τυχαίο επομένως, που η χρήση ναρκωτικών μεταξύ των τζιχαντιστών της Μέσης Ανατολής είναι στην ημερησία διάταξη.

Πέραν αυτού, από μικρή ηλικία στην ψυχή των νηπίων ενσταλάζουν το μίσος οι προπαγανδιστές, με αποτέλεσμα το μικρό παιδί να σχηματίζει μια συγκεκριμένη, απεχθή, εικόνα για τον «εχθρό», και κατά την ενηλικίωση να αναζητά πρόσχημα για να τον εκδικηθεί. Να μου επιτραπεί μια παρένθεση: Όταν η πονηρή ή η αγαθή μαμά, απειλεί το παιδί πως αν δεν είναι φρόνιμο, θα φωνάξει τον χωροφύλακα, τι αισθήματα θα νιώθει το μικρό, που θα κουβαλάει μαζί του όλα τα επόμενα χρόνια, για την Αστυνομία;

Δεν είναι περίεργο, επομένως, που οι Γαλλοαφρικανοί, ακόμη και τρίτης γενιάς, ανεξάρτητα από το οικονομικό τους υπόβαθρο και ζώντας στην Γαλλία, δεν θα ενσωματωθούν ποτέ. Και μάλιστα, όταν η Γαλλία τους δίνει συνεχώς αφορμές, που αποδεικνύει την «ιμπεριαλιστική» της στάση, δεν θα μείνει ατιμώρητη όταν στρέφεται κατά των μουσουλμάνων. Οι ιμάμηδες άλλωστε φροντίζουν να διεγείρουν την επιθετικότητα των νέων και να τους οδηγούν σε απάρνηση όχι μόνο του δυτικού τρόπου ζωής, αλλά και της ίδιας της ζωής, αφού κάπου ψηλά τους περιμένουν οι άλλοι Ασασίνοι, που περνούν την ζωή τους διασκεδάζοντας.

Ο Νίλ Φέργκους, διευθύνων σύμβουλος της Intelligent Risks (IR), ειδικός σε θέματα διεθνούς τρομοκρατίας, ο οποίος συνεργάζεται με τις γαλλικές αρχές δήλωσε ότι η Γαλλία είναι ο πρωταρχικός στόχος για τρομοκρατικές επιθέσεις από φανατικούς ισλαμιστές, και διότι το Παρίσι και η Γαλλία βρίσκονται στην καρδιά της δυτικής φιλοσοφίας, που είναι απεχθής για το Ισλάμ.

Ο Φέργκους δήλωσε ότι πρόκειται να δούμε τους επόμενους 18 μήνες μετά την επικείμενη ήττα του ΙΚ στη Μοσούλη, μια αύξηση επιθέσεων παγκοσμίως. Το ΙΚ θέλει να σπάσει τη βούληση της γαλλικής κυβέρνησης με συνεχόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις, επειδή δεν έχει πλέον τις δυνατότητες να αντιμετωπίσει χερσαίες δυνάμεις. Ωστόσο τώρα είναι πολύ πιο επικίνδυνο καθώς οι οδηγίες από την ηγεσία του ΙΚ είναι να χτυπήσουν τους εχθρούς.

Να σημειωθεί επίσης, ότι οι βομβαρδισμοί των Ρώσων υποχρέωσαν το ΙΚ να χάσει το 1/4 των εδαφών του. Το ΙΚ. βασιζόταν στον μύθο ότι είναι ανίκητο. Άλλωστε πάνω σε αυτή την ιδέα βασίστηκε για να στρατολογήσει μέλη άλλων τζιχαντιστικών οργανώσεων. Τώρα που ομύθος έχει αρχίσει να καταρρέει, χρειάζεται να βρει άλλους τρόπους για να συνεχίσει να στρατολογεί μαχητές.

Αναλυτές επισημαίνουν ότι τώρα που το Ισλαμικό κράτος χάνει έδαφος είναι πολύ πιθανό να επιστρέψει σε αυτό που ήταν πριν γίνει κράτος, τότε που οι ΗΠΑ πολεμούσαν την τρομοκρατία στο Ιράκ, στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Τότε δεν ήταν «κράτος», αλλά μια τρομοκρατική οργάνωση που μπορούσε να πραγματοποιεί μαζικές τρομοκρατικές επιθέσεις σε χώρες του εξωτερικού.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εισαγωγικό σχόλιο ιστολογίου: Τοκείμενο που ακολουθεί μας το απέστειλε αναγνώστης. Αποτελεί αποκύημα φαντασίας; Είναι ένα σενάριο εφικτό ή ανέφικτο; Είναι μια άποψη που μπορεί να σοκάρει ακόμη και μυημένους στον χώρο των μυστικών υπηρεσιών; Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει. Σε κάθε περίπτωση, εάν συνέβη κάτι τέτοιο, τότε πρόκειται για ένα χτύπημα απίστευτης ισχύος από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες προς τις αντίστοιχες αμερικανικές. Με δεδομένο πως οι ΗΠΑ για ένα πλήθος λόγων "αποχωρούν" από τη διεθνή σκηνή, ή από όπου κρίνουν πως έχουν τη δυνατότητα να τοποθετήσουν υποκατάστατα της παρουσίας τους, η ρωσική επαναφορά αξίζει να σκιαγραφηθεί ως μία εν δυνάμει απόπειρα που πέρα από τα πεδία των μαχών στη Συρία και την Ουκρανία, δεν μπορεί να υπολείπεται στους τομείς των μυστικών υπηρεσιών και του παρασκηνίου διαμόρφωσης ισχύος στην γεωπολιτική σκακιέρα. Το άρθρο αποτελεί αντικείμενο προβληματισμού ή (από κάποιους) και χλευασμού. Εάν όμως η Μόσχα κατόρθωσε ένα τέτοιο συντριπτικό χτύπημα στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, τότε ενδεχομένως να βρισκόμαστε σε ρωσικές προγραμματισμένες κινήσεις που θα "ταράξουν τα νερά"...

Στον κόσμο των Μυστικών Υπηρεσιών είναι γνωστό πως οι επιλογές που σχεδόν πάντα υπάρχουν για μία επιχειρησιακή εκτέλεση είναι δύο: ή να ακολουθηθεί το προφανές με κινήσεις των εμπλεκομένων προσώπων ή να υπάρξουν μέθοδοι κάλυψης - συγκάλυψης της ταυτότητας των επιχειρησιακών στελεχών που μετέχουν στο πεδίο της επιχείρησης.

Όμως, οι Μυστικές Υπηρεσίες που έχουν τη δυνατότητα να υποστηρίζονται από τεράστια χρηματικά κεφάλαια και που εργάζονται προς την κατεύθυνση υλοποίησης μεσοπρόθεσμης ή μακροπρόθεσμης αξιοποίησης στελεχών τους, δημιουργούν επιχειρήσεις μακράς διαρκείας με τοποθέτηση ανθρώπων τους σε κατάσταση ύπνωσης ή απόκτησης ταυτότητας με βάθος χρόνου. Οι πράκτορες αυτοί ενσωματώνονται στους πληθυσμούς που εισέρχονται και είτε ακολουθούν μία επαγγελματική ρουτίνα είτε δημιουργούν δίκτυα που δρουν κατά των χωρών τους, με μικρή έως μηδαμινή επιχειρησιακή βαρύτητα, προκειμένου να ισχυροποιήσουν μία εικόνα ικανή να προσελκύσει ενδιαφέροντα πρόσωπα από το αντίπαλο στρατόπεδο. Αυτού του είδους οι κεκαλυμμένες επιχειρήσεις έχουν τη δυνατότητα να αποδώσουν αξιολογότατα αποτελέσματα στον τομέα συλλογής πληροφοριών, ενώ ταυτοχρόνως έχουν την δυναμική να επιφέρουν ισχυρότατα πλήγματα στις διακρατικές σχέσεις «αντιπάλων» χωρών.

Στην περίπτωση του πραξικοπήματος της Τουρκίας, παρά το ότι εν πολλοίς έχει ήδη καταρριφθεί η περίπτωση το πραξικόπημα να στήθηκε από τον ίδιο τον Ερντογάν, όλοι πλέον συγκλίνουν στην πιθανότητα οι σχεδιαστές και «χορηγοί» του συγκεκριμένου πραξικοπήματος να είναι οι ΗΠΑ. Αν και η CIA δεν μας έχει συνηθίσει στις παταγώδεις αποτυχίες, και λόγω του ότι έχει υψηλή τεχνογνωσία στον σχεδιασμό και την εκτέλεση πραξικοπημάτων, το ότι από πολλούς θεωρείται ως εμπλεκόμενη στο πραξικόπημα της 1ης Ιουλίου 2016 είναι μάλλον παράδοξο. Η υποψία – πιθανότητα στηρίζεται περισσότερο στο ότι ο Ερντογάν κατηγορεί τις ΗΠΑ για συμμετοχή και στο ότι, σύμφωνα με όσα δημοσιεύτηκαν και δεν διαψεύστηκαν, η Ρωσία ενημέρωσε την ΜΙΤ για το επικείμενο πραξικόπημα. Και στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε… Κι αυτό, επειδή οι λόγοι που το ενισχύουν είναι ιδιαίτερα σημαντικοί.

Αρχικά θα πρέπει να τονιστεί πως η Μόσχα έχει την τάση, αλλά και την τεχνογνωσία να δημιουργεί πράκτορες και δίκτυα πληροφοριών μακράς διαρκείας στα εδάφη χωρών μείζονος ενδιαφέροντος για την Ρωσία. Οι σχετικά πρόσφατες αποκαλύψεις ρώσων πρακτόρων που δρούσαν επί δεκαετίες μέσα στις ΗΠΑ, αποδεικνύουν πως οι πρακτικές της πρώην ΕΣΣΔ συνεχίζουν να υφίστανται στις Μυστικές Υπηρεσίες της σημερινής Ρωσίας.

Η Τουρκία, αποτελεί πάγιο στόχο για την Ρωσία, αφού ως γειτονική χώρα έχει επιλέξει την συμμαχία του ΝΑΤΟ, αλλά αποτελεί και στρατηγικό εταίρο της ευρω-ατλαντικής συμμαχίας και ισχυρό χώρο για την ανάπτυξη και υλοποίηση των γεωστρατηγικών πολιτικών του ΝΑΤΟ. Η λογική, λοιπόν, επιβάλει ως αυτονόητη την δημιουργία ρωσικού δικτύου πληροφοριών και πρακτόρων, με χρόνια δράση και με «βιτρίνες» - ταυτότητες απολύτως ασφαλείς, με σκοπό την υποκλοπή πάσης φύσεως πληροφοριών που αξιολογούνται από τους αναλυτές των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών.

Θα μπορούσαν, άραγε, αυτοί οι ρώσοι πράκτορες να έχουν διεισδύσει σε δίκτυα του Γκιουλέν, των κεμαλιστών, των ισλαμιστών ή ακόμη και στα δίκτυα των ανθρώπων – πληροφοριοδοτών των αμερικανών μέσα στην Τουρκία; Η απάντηση είναι πως αυτό είναι μεν δύσκολο, αλλά δεν μπορεί να αποκλειστεί ως πιθανότητα.

Η επόμενη ερώτηση είναι, εάν θα μπορούσαν αυτοί οι ρώσοι πράκτορες να έχουν αποκτήσει την εμπιστοσύνη τόσο των αμερικανών όσο και των γκιουλενιστών… ώστε να αναλάβουν ως έμπιστοι ενδιάμεσοι την επαφή των δύο πλευρών. Διόλου απίθανο, μάλιστα, η εμπιστοσύνη αυτή να επιδιώχθηκε να φτάσει έως τον ίδιο τον Γκιουλέν. Η απάντηση και πάλι πρέπει να θεωρείται καταφατική…

Θα μπορούσαν, οι ρώσοι να έχουν πείσει τους γκιουλενιστές πως οι ΗΠΑ επιθυμούν την ανατροπή του Ερντογάν ή είναι διατεθειμένες να στηρίξουν μία απόπειρα πραξικοπήματος εις βάρος του Ερντογάν; Υπό συνθήκες, που απαιτούν την σε βάθος χρόνου συνεργασία των ρώσων πρακτόρων με όλους τους παράγοντες εντός της Τουρκίας, γεγονός που θα εξασφάλιζε την χρηστικότητα και εκμετάλλευσή τους από τις ΗΠΑ, θεωρείται πολύ πιθανό να απέκτησαν την πλήρη εμπιστοσύνη των γκιουλενιστών, οι οποίοι στήριξαν στον απόλυτο βαθμό το εγχείρημα, αφού είχαν προηγουμένως βεβαιωθεί για την συναίνεση του ίδιου του Γκιουλέν.

Το κρίσιμο ερώτημα στο σημείο αυτό είναι: Και γιατί οι ρώσοι να ειδοποιήσουν τον Ερντογάν για το πραξικόπημα που είχαν οι ίδιοι στήσει εναντίον του;

Η απάντηση είναι ιδιαίτερα απλή, όπως συνήθως είναι η αλήθεια που οι Μυστικές Υπηρεσίες συνηθίζουν να περιπλέκουν με πρόσωπα και καταστάσεις, για να μην γίνεται ποτέ γνωστή.

Μία μη ανατροπή του Ερντογάν η Ρωσία θα εξασφάλιζε την ρήξη μεταξύ Τουρκίας – ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, θα δυσχέραινε την ανάπτυξη των ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών. Αποτέλεσμα αυτού, η Μόσχα να κέρδιζε πολύτιμο χρόνο στην γεωπολιτική σκακιέρα και θα τοποθετούσε την Μόσχα ως τον καλύτερο -κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες- γείτονα και «φίλο» για την Τουρκία. Εξάλλου οι αναδιατάξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, θα αποδυνάμωναν όχι μόνο την ασφάλεια της ίδιας αλλά και των δυτικών χωρών, με αποτέλεσμα να ανοίγει ένα σημαντικό κεφάλαιο «διαπραγματεύσεων» και έναν καινούργιο επαναπροσδιορισμό των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας – Δύσης.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η Ρωσία είναι σε θέση να εκτελέσει μία τέτοια, μακράς διάρκειας και στόχευσης, μυστική επιχείρηση. Το ζητούμενο είναι εάν η Μόσχα αποσκοπεί μόνο στην ωφέλεια χρόνου ή επιθυμεί να δημιουργήσει ισχυρές συνθήκες διάλυσης της ίδιας Τουρκίας μέσω ενός εμφυλίου ή μέσω της σε δεύτερο χρόνο ένοπλης εξέγερσης πληθυσμιακών τμημάτων του εθνοτικού μωσαϊκού της Τουρκίας, προσδοκώντας στην εκμετάλλευση των νέων ανερχόμενων παραγόντων και στην ουσιαστική διείσδυσή της σε μία περιοχή που οι ΗΠΑ θεωρούν δική τους.

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, είναι ένα σενάριο. Ή ένα αρκετά πιθανό σενάριο των όσων ανεξήγητων συνέβησαν στην γείτονα Τουρκία κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών. Η περίπτωση εμπλοκής του Ισραήλ θεωρείται έως απίθανη, αφού όλα δείχνουν πως οι επιλογές του Τελ Αβίβ συμπεριελάμβαναν την Τουρκία του Ερντογάν ως ασφαλή χώρο διέλευσης του Ισραηλινού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Αν, μάλιστα, συγκαταριθμήσουμε στα προηγούμενα και την σιωπή της Μόσχας (πέραν των τυπικών δηλώσεων) στα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν στην Τουρκία, αυξάνεται κατακόρυφα η πιθανότητα να έχουν εμπλακεί ρώσοι πράκτορες στο αποτυχημένο τουρκικό πραξικόπημα. Έτσι, η νέα Τουρκία του Ερντογάν, παρά τις όποιες κραυγές, απειλές και εκβιασμούς που κάνει, βρίσκεται «στο χέρι ή στο μαχαίρι» τόσο της Ρωσίας, όσο και των ΗΠΑ. Ίσως είναι, τελικά, απλά θέμα χρόνου ποιο χέρι θα επιλέξει για να πιαστεί ή απλά ζήτημα συνεννόησης μεταξύ των ισχυρών ποιο μαχαίρι θα συναντήσει για να την τιμωρήσει…

Η διέξοδος του Ερντογάν, σε μία τέτοια εξέλιξη, είναι η στροφή του στο ριζοσπαστικό Ισλάμ, ευελπιστώντας πως θα μπορέσει να εμφανίσει τα χτυπήματα (της Μόσχας ή της Ουάσιγκτον) στον ίδιο ως χτυπήματα στο Ισλάμ… Και αν, ο ημιπαράφρονας και φοβισμένος μετά το πραξικόπημα Ερντογάν, κινείται προς μία τέτοια επιλογή, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα αντιμετωπίζοντας την πολιτική του σήψη και καταστροφή να προκαλέσει τις εξελίξεις με βιαστικές και ανορθόδοξες κινήσεις, προκαλώντας μεγάλη αιματοχυσία…


Διαβάστε επίσης: Ο Ερντογάν εκβιάζει τον Ομπάμα και απειλεί το ΝΑΤΟ!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Διαβάστε όσα έγραφε για τον Ιμάμη το περιοδικό "Θεός και Θρησκεία" από το 2000…

Η πρώτη αναφορά για τον Ιμάμη στην Ελλάδα γίνεται το 2000 από το περιοδικό ΘΕΟΣ και ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ο Φεντουλάχ Γκιουλέν γεννήθηκε το 1938 στην Ανατολική Τουρκία σε ένα χωριό της επαρχίας Ερζερούμ. Προέρχεται γενικά από φτωχή βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια. Στα πρώτα του βήματα μαθαίνει το Κοράνι από την Μητέρα του η οποία το δίδασκε σε αγράμματες γυναίκες και μητέρες και τον Πατέρα του που επίσης ήταν βαθιά προσηλωμένος στην Ισλαμική Πίστη. Η σχέση του πατέρα του με τα γράμματα τις τέχνες και ειδικά την ποίηση καθορίζει και τον ίδιο τον νεαρό Φ. Γιουλέν ο οποίος ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του και μέσω αρχικά της ποίησης αρχίζει να απευθύνεται σε νεαρή ηλικία προς τους συνομηλίκους του, τους οποίους μαζεύει σε παρέες και ερμηνεύει το Κοράνι με έμφαση στις σουρές(εδαφια) που αναφέρονται στην ειρήνη του (ή υπό τον) Θεό. Μετά την ολοκλήρωση των γενικών και θεολογικών σπουδών του στο Ερζερούμ το 1958, αποκτά άδεια δημόσιας διδασκαλίας (ως ιεροκήρυκας δηλ) και αρχίζει να περιοδεύει από την πόλη Εντιρέ όπου αρχίζει την δημόσια δραστηριοποίηση του. Παράλληλα με τις θετικές επιστήμες σπουδάζει λογοτεχνία ιστορία και φιλοσοφία. Με την ολοκλήρωση της στρατιωτικής θητείας του κατευθύνεται προς την Σμύρνη και συνεχίζει το ιεραποστολικό διδακτικό έργο του. Η Σμύρνη αποδεικνύεται σταθμός για την ζωή του, σε μια περίοδο γενικών αναταραχών στην Τουρκία την δεκαετία του 1960 καθώς για μεγάλο διάστημα εμπλέκεται στα κοινωνικά προβλήματα όπου στα δημόσια κηρύγματα του καυτηριάζει την ανηθικότητα και την έκπτωση των ηθικών και Ισλαμικών αξιών. Αρχίζει να εμβαθύνει παράλληλα στην θεολογία του Ισλάμ έχοντας βαθιά επιρροή από το αποκρουστικό κίνημα του Σουφισμού με το οποίο έρχεται σε μεγαλύτερη επαφή. Η βαθιά επιρροή του από τον δάσκαλο του Σουφισμού Said Nursi είναι έντονη και τον χαρακτηρίζει εφεξής στην ποίηση αλλά και στην δημόσια διδασκαλία του σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Η πρωτοτυπία –για την περίοδο εκείνη – είναι ότι ο νεαρός Ιμάμης δεν αρκείται πια στην διδασκαλία μέσα στο Τζαμί και αρχίζει δημόσια κηρύγματα σε ανοιχτούς και δημόσιους χώρους. Τα πανεπιστήμια στην Σμύρνη κατακλύζονται από 1000αδες ακροατές σε κάθε ομιλία του που μαγνητίζει όμως και την ακαδημαϊκή κοινότητα. Προφανώς και εμφανώς επηρεασμένος και από το Ευαγγέλιο, αφού εν τω μεταξύ οι σχέσεις του με το Φανάρι και προσωπικά τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος με την εκλογή του το 1992 έχει φέρει έναν άλλο αέρα στις σχέσεις της Ελληνικής Ομογενειακής κοινότητας με την Τουρκική κυβέρνηση, είχαν προχωρήσει αρκετά ώστε οι δυο άνδρες να μιλάνε ανοιχτά και δημόσια για φιλία και στενούς δεσμούς, και έτσι ο Ιμάμης αρχίζει πια να μιλάει και για Αγάπη. Δίνοντας όμως έμφαση στη λέξη μέσα από την ποίηση που γράφει και όχι στην ουσία της λέξης Αγάπη. Είμαστε στις αρχές τις ταραγμένης δεκαετίας του 1970 που οδηγεί στην παραίτηση της κυβέρνησης Ντεμιρέλ στις 12 Μαρτίου 1971 είχε ως άμεση συνέπεια την σύλληψη του Γιουλέν και τις πρώτες προστριβές με το τουρκικό καθεστώς που αρχίζει να ενοχλείται από την δράση Γκιουλέν. Κατηγορείται για πρώτη φορά για «υπονόμευση της κοινωνικής πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας με την ίδρυση μυστικής οργάνωσης που εκμεταλλεύεται το θρησκευτικό συναίσθημα». Έξι μήνες μετά απελευθερώνεται και υποχρεώνεται να επιστρέψει στην πόλη Εντερίμ. Η δεκαετία του 1980 τον βρίσκει πάλι στην Σμύρνη ως ιεροκήρυκα όπου αρχίζει πάλι τα δημόσια κηρύγματα του. Ο κύκλος των θαυμαστών του διευρύνεται συνεχώς και πλέον καλείται σε πανεπιστήμια και εκτός Τουρκίας. Στα χρόνια που μεσολαβούν μέχρι τις απαρχές της δεκαετίας του 1990 που εκτινάσσεται η δημοφιλία κα δημοτικότητα του στα ύψη προκαλώντας ακαδημαϊκούς αλλά και πανεπιστημιακούς να μιλάνε πια για το «φαινόμενο Γκιουλέν» ανοίγοντας του τις πόρτες των πανεπιστημίων όπου πλέον καλείται διαρκώς από συλλόγους καθηγητών και φοιτητών. Το φαινόμενο Γκιουλέν αρχίζει για πρώτη φορά να απασχολεί τον Τουρκικό Τύπο και έτσι μέσα στην δεκαετία του 1990, έρχεται σε επαφή με Τούρκους Δημοσιογράφους και παράλληλα ξεκινά τα πρώτα δειλά βήματα ίδρυσης ΜΜΕ ιδρύοντας τον όμιλο ΖΑΜΜΑΝ.

Οι αίθουσες που μιλάει (άλλως κηρύττει) κατακλύζονται πλέον από 1000αδες οι οποίο από ακροατές που ενστερνίζονται τις φρέσκιες νέες και ανανεωμένες ιδέες με έμφαση στο πολιτικό και τον πολιτισμό του Ισλάμ, γρήγορα μετατρέπονται σε φανατικούς οπαδούς. Οπαδοί που παράλληλα οργανώνονται σε θρησκευτικές και πολιτιστικές ομάδες, που αρχικά ιδρύουν σωματεία συλλόγους και λίγο αργότερα μετατρέπονται σε οργανισμούς με ισχυρή κοινωνική αλλά και πολιτική απήχηση –άρα και επιρροή στις μάζες – τον ενισχύουν να προχωρήσει δυναμικά μάσα στην κοινωνία. Περιοδικά όπως το Aktoule το Time New York Time κ.α αρχίζουν να γράφουν για τον φλογερό Μουσουλμάνο ιεροκήρυκα της Αγάπης και του πολιτισμού. Ολόκληρη η δεκαετία του 1990 είναι η χρυσή δεκαετία για τον Γκιουλέν αφού εκτινάσσει την δημοτικότητα του πλέον εκτός Τουρκίας και η φήμη του περνά τα σύνορα και τον Ατλαντικό. Οι προσπάθειες του πλέον λαμβάνουν άλλο χαρακτήρα και εντελώς άλλο προσανατολισμό καθώς αρχίζει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες διαλόγου και συζήτησης διαφορετικών εθνών και φυλών αλλά κυρίως μεταξύ θρησκειών. Οι πρωτοβουλίες, μέσα από συνέδρια, σεμινάρια ίδρυση σχολείων αλλά και πανεπιστημίων πλέον και εκτός Τουρκίας με πρώτη χώρα την Γερμανία όπου το Τουρκικό στοιχείο ευημερεί, είναι κοινές ή μόνος με το επιτελείο των συνεργατών του που διαρκώς διευρύνεται και επεκτείνεται διαρκώς ιδρύοντας ιδιωτικές εταιρίες όπου βασικός μέτοχος είναι η κεντρική οργάνωση του Γκιουλέν στην Τουρκία. Τα ταξίδια του Γκιουλέν στην Ευρώπη αλλά και στην Ασία και γενικά όπου υπάρχει Τουρκόφωνος πληθυσμός είναι το κύριο χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 1990. Προπομπός κάθε καλά προετοιμασμένου ταξιδιού είναι μια ομάδα στενών φίλων και συνεργατών του όπου προετοιμάζουν πολύ καλά όλες τις συναντήσεις του με θρησκευτικούς λειτουργούς και ανώτατους αξιωματούχους. Ο Γκιουλέν πολύ γρήγορα ανακυρήσεται παιδαγωγός και φιλόσοφος όχι μόνον από Τουρκικά πανεπιστήμια και εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά και αρκετά ευρωπαϊκά με τουρκόφωνο πληθυσμό όπς στην Γερμανία. Ταξιδεύει όλο τον κόσμο και κυρίως στις χώρες τις Ευρασίας όπου προφανώς ασπαζόμενος το δόγμα Οζάλ περί Τουρκόφωνων λαών, αρχίζει μεγάλες περιοδείες στην Ασία και ιδρύει παντού είτε σχολεία είτε ιεροδιδασκαλεία εκμάθησης και ερμηνείας του Κορανίου. Το 1999, την άνοιξη το Πανεπιστήμιο της Ανατολίας στο Εσκί Σαχίρ τον αναδεικνύει ως δημοφιλέστερη προσωπικότητα της Τουρκίας μετά από σχετική πολύμηνη έρευνα. Η άνοδος του σηματοδοτεί τον χαρακτηρισμό του, πέρα από αυτό τον τίτλο του ανώτατου Κληρικού (Ιμάμη) πλέον και ως μεγάλου παιδαγωγού για την σύγχρονη Τουρκία. Παράλληλα με όλες τις κοινωνικές και πολιτιστικές του δραστηριότητες ο Γκιουλέν γράφει 10αδες βιβλία πολλά εξ αυτών ποίηση με θρησκευτικό υπόβαθρο τα οποία μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες σε όλο τον κόσμο.

Μέχρι τις αρχές του 2000, το κίνημα του Γκιουλέν δραστηριοποιούνταν σε περισσότερες από 50 χώρες με σχολεία, πανεπιστήμια, ιεροδιδασκαλεία, οικοτροφεία, κέντρα σπουδών αλλά και ιδιωτικές εταιρίες. Από τα μέσα τις δεκαετίας του 2000 η δραστηριότητα του επεκτείνεται και στην ίδρυση τραπεζών. Σήμερα το κίνημα του Γκιουλέν δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 65 χώρες της Αφρικής της Ασίας της Ευρώπης με κέντρο την Γερμανία, Ρωσία, την Αμερική και την Αυστραλία, την Ιαπωνία αλλά και τα Βαλκάνια.

Το 1999 ο Γκιουλέν φεύγει για τις ΗΠΑ με ιατρική βίζα αρχικά αλλά εν συνεχεία ξεκινά μια μακρά δικαστική διαδρομή στην αρχή με συνεχή αιτήματα για έκδοση του Γκιουλέν τα οποία ολοκληρώνονται με αθωωτικές αποφάσεις στην Τουρκία το 2006. Την ίδια περίοδο καταθέτει επίσημο αίτημα προς τις μεταναστευτικές υπηρεσίες των ΗΠΑ για χορήγηση ειδικής Βίζας για υπαλλήλους θρησκευτικών ιδρυμάτων και θρησκευτικούς λειτουργούς. Το δικαστήριο τελικά της πολιτείας της Πενσυλβάνιας τον Οκτώβριο του 2008 χορηγείται επισήμως και τελεσίδικα η άδεια παραμονής και η χορήγηση πράσινης κάρτας.

Το 2008 το περιοδικό Prospect από κοινού με το επίσης γνωστό αμερικανικό Foregin Policy σε αντίστοιχη έρευνα και ψηφοφορία ανακηρύσσει τον Γκιουλέν ως παγκόσμιο πνευματικό ηγέτη. Αυτή η έρευνα και εκλογή του σε παγκόσμιο πνευματικό ηγέτη είναι η αρχή της αντίστροφης μέτρησης για τον Ιμάμη αφού μετά από σχετική έρευνα που διεξήχθη, βρέθηκε ότι αυτή η επιτυχία σε δημόσια διαδικτυακή ψηφοφορία βασίστηκε στην δύναμη του εσωτερικού δικτύου επιρροής που έχει ο ιμάμης ασκώντας έλεγχο σε 1000αδες, εταιρίες, σχολεία πανεπιστήμια πολιτιστικά κέντρα και think tank.

Αυτά έγραφε μεταξύ άλλων το ΘΕΟΣ και ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Στην Ελλάδα για πρώτη φορά για τον Φεντουλάχ Γκιουλέν γράφει τον Μάρτιο του 2000 το έγκυρο διεθνούς φήμης καταξιωμένο περιοδικό «Θεός και Θρησκεία» / God and Religion το οποίο εκδίδεται υπό τις ευλογίες του Οικουμενικού Πατριάρχη αλλά και της Ένωσης Ρωμαιοκαθολικών Πανεπιστημίων. Το περιοδικό στο ειδικό αφιέρωμα που κάνει αναφέρει μεταξύ άλλων: Φεντουλάχ Γκιουλέν. Μια φωνή αγάπης κατανόησης και διαλόγου. Το φιλανθρωπικό του έργο είναι γνωστό. Η προσφορά του στην κοινωνία δεν αμφισβητείται από κανέναν. Μια μετριοπαθής προσωπικότητα που δεν γνωρίζει σύνορα. Πιστεύει ότι ο κεντρικός άξονας πάνω στον οποίο κινούνται όλες οι μεγάλες θρησκείες είναι η αγάπη και η ειρήνη. Ονειρεύεται έναν κόσμο ισότητας, ανεξιθρησκίας, και απουσίας κάθε μορφής βίας. Αφιέρωσε όλη τη ζωή του για να πραγματοποιήσει αυτό το όνειρο. Τα λόγια του εμπνέουν εκατομμύρια ανθρώπους. Η πλειοψηφία τον θεωρεί άνθρωπο του θεού. Κάποιοι, βέβαια, πιστεύουν ότι τα κίνητρα και οι απώτεροι στόχοι του δεν είναι τόσο αγαθοί. Ο ίδιος αρκείται να απαντάει στις βολές με το έργο του. Ένα έργο-ύμνος στην αγάπη και στην αξία της προσφοράς στον συνάνθρωπο.

Η αγάπη, η ευσπλαχνία, η προσφορά στον συνάνθρωπο διαπνέουν όχι μόνο τα ποιήματα και τα βιβλία του, αλλά και ολόκληρη τη ζωή του. Βλέπει τον άλλο ως φίλο και αδελφό, ποτέ ως ξένο. Πιστεύει ότι οι αδύναμοι έχουν ανάγκη τη βοήθεια των δυνατών και όχι την περιφρόνησή τους. Θεωρεί τη μόρφωση μεγαλειώδες δικαίωμα όλων των πολιτών ενός κράτους και ως την μόνη που μπορεί να οδηγήσει στην ευημερία. Έχοντας πάντα στο μυαλό του τα παραπάνω, και με την πεποίθηση ότι αυτά που ενώνουν τους λαούς είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν, ο Φετουλάχ Γκιουλέν αφιέρωσε τη ζωή του στην επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων και στην ικανοποίηση των πνευματικών αναγκών του ανθρώπου. ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΘΕΟΣ και ΘΡΗΣΚΕΙΑ Fetulah Gulen – God Religion 2000

TO KINHMA – ΔΙΚΤΥΟ TOY ΦΕΝΤΟΥΛΑΧ ΓΚΙΟΥΛΕΝ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ-ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΑ)

Το κίνημα Γκιουλέν (The Gulen Movment) συνολικά ελέγχει άμεσα ή έχει υπό τον έμμεσο έλεγχο του σε 65 χώρες:

1000αδες Σχολεία, απογευματινά και ημερήσια
100 Ιεροδιδασκαλεία
10αδες Οικοτροφεία
10αδες Κέντρα υποδοχής και φιλοξενίας
Περί τα 15 Πανεπιστήμια (σε Αμερική, Ασία και Ευρώπη)
1000αδες Εταιρίες ιδιωτικές (προσωπικές) που αποδίδουν ποσοστό κερδών
20 μεγάλα thin tank
Ασφαλιστικές εταιρίες
Τράπεζες (ή ομίλους τραπεζών)
Επενδυτικές εταιρίες
Μεγάλα περιοδικά κυκλοφορίας όπως το Fountan με εκατομμύρια συνδρομές
Ομίλους ΜΜΕ (με περιοδικά εφημερίδες ιστοσελίδες πρακτορεία)
Δορυφορικά τηλεοπτικά δίκτυα που εκπέμπουν σε Ευρώπη, Αμερική Ασία
10αδες ιστοσελίδες θρησκευτικού περιεχομένου
Τα έσοδα από τις πωλήσεις των βιβλίων του σε 50 χώρες

Στις ΗΠΑ Ελέγχει πλήρως τους εξής Αμερικάνικους οργανισμούς

Consil of Turkie American Association
Turkic American Federation of Midweats
Turkic American Fedration of Southeast
Turquise Counsil of Amrricans and Eurasians
The West American Turkic Counsil
40 Counsil Turkic Association σε όλη την Αμερική
8 Turkish American Federation of Southeast
18 west American Turkic Counsil
17 Mid Atlantic Fedeation of Turkic American Assoctiation
19 Turkish Counsil American and Eurasians
2 NGOs (kimse Yok Mu, Helping Hand for Relief and Development)

Επίσης στις ΗΠΑ, όπου το 2009 ξεσπά στο τέξας και το μεγάλο σκάνδαλο φοροδιαφυγής ελέγχει 100αδες Δημόσια (charter School) ημερήσια ή απογευματινά ή ολοήμερα (με οικοτροφείο) στις εξής πολιτείες:

7 στην Αριζόνα
2 στο Αρκάνσας
11 στην Καλιφόρνια
1 στο Κολοράντο
10 στην Φλόριδα
2 στην Τζώρτζια
4 στο Ιλλινόις
3 στην Ιντιάνα
1 στη Λουισιάνα
4 στο Μέρυλαντ
3 στην Μασαχουσέτη
1 στο Μίτσιγκαν
1 στην Μινεσότα
5 στο Μισούρι
2 στη Νεβάδα
6 στο Νιου Τζέρσευ
1 στο Νέο Μέξικο
4 στην Νέα Υόρκη
2 στην Βόρεια Καρολίνα
19 στο Οχάϊο
4 στην Οκλαχόμα
3 στην Πενσυλβάνια
Στην Νότια Καρολίνα 1 στο Τενεσή
45 στο Τέξας
1 στην Γιούτα
1 στο Ουισκόσιν
Και 10 σχολεία που περιφερειακά ελέγχονται μερικώς από το κίνημα Γκιουλέν στις πολιτείες Καλιφόρινιας, Φλόριδας, Τζώρτζια, Λουισιάνα, Μέρυλαντ και Μινεσότα

Ελέγχει ή βρίσκονται απευθείας στον έλεγχο το κινήματος Γκιουλέν

Ένα πανεπιστήμιο στην Αλβανία
Ένα στην Βοσνία
Ένα στην Κύπρο
Ένα στα Σκόπια
Ένα στο Μοντενέγρο
Ένα στη Ρουμανία
Έξι στην Τουρκία
3 στις ΗΠΑ

Η ΕΡΕΥΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Επίκαιρα, τ, 350 Ιούλιος 2016
Πηγή AlexStefanopoulos

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το συγκεκριμένο θέμα το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" θεωρείται ως μείζον, αφού αφορά πρόσωπα που με αδιαφανή τρόπο λειτούργησαν με μη σύνομο τρόπο μέσα στην Ελληνική Επικράτεια.
Ως εκ τούτου, θέτουμε μία σειρά από εύλογα ερωτήματα, τα οποία σχετίζονται με αναφορές επωνύμων αμερικανών αξιωματούχων, καταγεγραμμένες στα Wikileaks και στις οποίες γίνεται σαφής αναφορά για πρόσωπα εντός της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) που διέρρεαν πληροφορίες στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα.

Αλήθεια έχει γίνει κάποια έρευνα από την Ελληνική Δικαιοσύνη ή από την Ε.Υ.Π. (αρμόδια υπηρεσία επί θεμάτων Αντικατασκοπίας σύμφωνα με το ν. 3649/2008) για τα όσα φοβερά αναφέρει στο τηλεγράφημά του προς την κεντρική του υπηρεσία ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα κ. Ρις​ το οποίο αποκάλυψε ο ιστότοπος WikiLeaks το 2010;
Θυμίζουμε ότι ο κ. Ρις ανέφερε ότι στις υπηρεσίες μας υπηρετούσαν δυσαρεστημένοι πασόκοι υπάλληλοι επιρρεπείς στις διαρροές προς την πλευρά της αμερικάνικης πρεσβείας... Δηλαδή πρακτόριατων αμερικάνων, δηλαδή κοινοί προδότες...!!!
Έγινε κάποια έρευνα ή επειδή πρόκειται για τις ΗΠΑ δεν ασχολούμαστε;
Τι έχει να μας πει επί του θέματος η σημερινή κυβέρνηση της πρώτης φορά αριστερά;
Γιατί απ΄όσο θυμόμαστε έχουν γίνει και κάποιες σχετικές ερωτήσεις στην Βουλή...

Οι σταθμάρχες των υποκλοπών στην Αθήνα και η ζωή μετά την CIA


Ο Μάικλ Φ. Ουόκερ και ο Ρίτσαρντ Έρικ Πάουντ, οι απόρρητες επιχειρήσεις και οι δικοί τους πράκτορες - Καθηγητής Πανεπιστημίου ο πρώτος, σύμβουλος ασφαλείας ο δεύτερος, ζουν στην Αμερική έχοντας αφήσει πίσω τους το κυνήγι για την 17Ν και τους Άραβες στην Αθήνα

Σκηνή Νο 1: Είναι Μάρτιος του 2003, βράδυ Σαββάτου και στο νούμερο 91 της Λεωφόρου Βασιλίσης Σοφίας, όλα δείχνουν ήρεμα στο κτήριο που στεγάζεται η Αμερικάνικη Πρεσβεία. Δείχνουν, αλλά δεν είναι. Στον τελευταίο όροφο της πρεσβείας εκεί που στεγάζεται ο σταθμός της CIA o Μάικλ Φ. Ουόκερ σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα είναι κάτι παραπάνω από ανήσυχος. Η άκρως απόρρητη επιχείρηση «Δίχτυ» που έχει ξεκινήσει σε στενή συνεργασία με την ΕΥΠ με σκοπό την απομάκρυνση εκρηκτικών και οπλισμού από την πρεσβεία του Ιράκ στο Ψυχικό, τον κρατάει σε συνεχή εγρήγορση και σε ανοιχτή επικοινωνία με τα κεντρικά της υπηρεσίας του στο Λάνγκλεϊ της Βιρτζίνια.

Λίγες ώρες αργότερα, πριν ο ήλιος αρχίζει να αχνοφαίνεται στον Αττικό ουρανό ο σταθμάρχης της CIA κλείνει το ασφαλές τηλέφωνο επικοινωνίας, έχοντας δεχτεί τα συγχαρητήρια των ανωτέρων του για το αίσιο τέλος της επιχείρησης.

Δίπλα του στέκονται χαμογελαστοί, κάποιοι από τους πράκτορες που πήραν μέρος στην παράτολμη αποστολή μέσα στην καρδιά της Αθήνας, συνεργαζόμενοι με επιχειρησιακά στελέχη της ΕΥΠ.

Ο ένας από αυτούς, ένας ψηλός γοητευτικός άνδρας με γαλάζια μάτια μιλάει με τον Ουόκερ για λίγα λεπτά, πριν αποχωρήσουν όλοι για τα σπίτια τους.

Το όνομά του είναι Ουίλιαμ Γ. Μπασίλ...

Σκηνή Νο2: Το χρονικό όριο εδώ είναι σχετικά απροσδιόριστο. Εικάζεται όμως ότι η συγκεκριμένη σκηνή έλαβε χώρα αρκετούς μήνες μετά την λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, με ένα τηλεφώνημα που δέχτηκε στο κινητό του, ο διάδοχος του Μάικλ Φ. Ουόκερ στον σταθμό της CIA στην Αθήνα, ο Ρίτσαρντ Έρικ Πάουντ. Στην άλλη άκρη η φωνή ανήκε σε μέλος της Ελληνικής κυβέρνησης, το οποίο ρώτησε τον Πάουντ αν γνωρίζει τίποτε για τηλεφωνικές υποκλοπές συνομιλιών Ελλήνων πολιτικών αρχηγών και κρατικών λειτουργών που γίνονται από τον σταθμό της CIA στην Αθήνα.

Ο Πάουντ, έμπειρο στέλεχος που μέτραγε πολύ τα λόγια του, τον διαβεβαίωσε σύμφωνα με πληροφορίες ότι κάτι τέτοιο δεν γινόταν από την πλευρά των ΗΠΑ.

Μόνο που όταν έκλεισε το τηλέφωνο, κάλεσε αμέσως τον προϊστάμενο του στα κεντρικά της υπηρεσίας στο Λάνγκλεϊ και τον ρώτησε «Τι στο διάολο συμβαίνει εδώ; Παρακολουθούμε Έλληνες πολιτικούς και αξιωματούχους και εγώ δεν έχω ιδέα;»

Ιδέα όμως δεν είχε ούτε ο προϊστάμενός του, ο οποίος επικοινώνησε άμεσα με τον ομόλογό του της NSA, ρωτώντας τον τι συμβαίνει στην Αθήνα.

«Α, ναι! Θα σας λέγαμε γι' αυτό! Θυμάσαι το σύστημα παρακολούθησης νόμιμων συνακροάσεων που είχαμε για τους Ολυμπιακούς και το λογισμικό που είχαμε εγκαταστήσει. Όταν τελειώσαμε, δεν το βγάλαμε, απλά το κλείσαμε και το ανοίξαμε πάλι!».

Αυτό που επίσης δεν ήξερε ο Πάουντ, ήταν ότι αυτός που το είχε «ανοίξει» πάλι, ήταν το Νο3 του σταθμού της CIA στην Αθήνα, ένας ψηλός γοητευτικός άνδρας που επισήμως ήταν ο Β' γραμματέας περιφερειακών υποθέσεων στην πρεσβεία και το όνομά του ήταν Ουίλιαμ Γ. Μπασίλ.

Οι προαναφερθείσες σκηνές είναι ενδεικτικές του βίου και της πολιτείας δύο εξαιρετικών πρώην επιχειρησιακών στελεχών της CIA που υπηρέτησαν εκείνα τα «καυτά» χρόνια στην Αθήνα, σαν σταθμάρχες της υπηρεσίας.

Οι σταθμάρχες της CIA στην Αθήνα, ειδικά αυτοί που ήταν εδώ από τις αρχές του 2000 μέχρι τα αποκαλυπτήρια του σκανδάλου των υποκλοπών καλύπτονταν σχεδόν από την πρώτη στιγμή της άφιξής τους στην Ελλάδα από ένα πέπλο μυστικότητας. Κι αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με τη ιδιότητά τους.

Η δολοφονία του Ρίτσαρντ Ουέλς εκείνο το κρύο βράδυ του Δεκέμβρη στο Ψυχικό, δυο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1975, σε μια Ελλάδα που έβραζε μετά την επταετία, δεν ξεχάστηκε ποτέ από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ.

Η «17Ν» που ανέλαβε την ευθύνη θα ήταν έκτοτε η εμμονή του κλιμακίου της Αθήνας και των σταθμαρχών της CIA που έπαιρναν μετάθεση στην Ελλάδα, καλυμμένοι πάντα με διπλωματική ιδιότητα.

Ο Μάικλ Φ. Ουόκερ και ο Ρίτσαρντ Έρικ Πάουντ υπηρέτησαν στην Αθηναϊκή πρωτεύουσα, ο πρώτος από το 2002 μέχρι το 2004 και ο δεύτερος για τα επόμενα δύο χρόνια.

Τότε που άρχισε να στήνεται ξανά το περίφημο δίκτυο των υποκλοπών, με το οποίο οι Αμερικανοί παρακολουθούσαν και υπέκλεπταν τις τηλεφωνικές συνομιλίες του Κώστα Καραμανλή, του μισού υπουργικού συμβουλίου, καθώς και αυτές των αρχηγών του Στρατού αλλά και του διοικητή της ΕΥΠ.

Σήμερα οι δύο πρώην σταθμάρχες, ζουν μια άλλη ζωή, μακριά από τον «σκοτεινό» κόσμο των κατασκόπων και των όσων έκαναν όταν υπηρέτησαν στην Αθήνα.

Τότε που ήταν εγκατεστημένοι στον τελευταίο όροφο του κτηρίου της Αμερικάνικης πρεσβείας στην Ελληνική πρωτεύουσα, εκεί όπου ήταν ο σταθμός της CIA στην Αθήνα, ένας από τους μεγαλύτερους εκείνη την περίοδο στον κόσμο.

Μάικλ Φ. Ουόκερ: Ο καθοδηγητής και το «Δίχτυ»

Στο πανεπιστήμιο της Τζόρτζταουν η φιγούρα του Μάικλ Φ. Ουόκερ δεν είναι και τόσο προσηνής στους φοιτητές, Ο πρώην σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα, διδάσκει ως επίκουρος καθηγητής στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο στο κέντρο σπουδών για την ασφάλεια, τομέας που είναι σίγουρα η ειδικότητά του.

Με σπουδές στις διεθνείς σχέσεις αλλά και την ζωολογία-εντρύφησε στην ιχθυολογία και την εντομολογία-στο πανεπιστήμιο του Οχάιο, ξεκίνησε μια καριέρα στην CIA, η οποία τον οδήγησε σε πολύ υψηλές θέσεις.

Ήταν ένας εξαιρετικός επιχειρησιακός πράκτορας, που δεν δίσταζε να πάρει κρίσιμες αποφάσεις μέσα σε δευτερόλεπτα και να φέρει σε πέρας δύσκολες αποστολές σε «καυτά» για την CIA εδάφη.

Ένα από αυτά ήταν το Αφγανιστάν στα μέσα της δεκαετίας του '80, εκεί όπου η CIA έστησε την μεγαλύτερη κρυφή επιχείρηση της ιστορίας της, αναλαμβάνοντας να εξοπλίσει με οπλισμό τους Αφγανούς αντάρτες, που μάχονταν τους Ρώσους εισβολείς.

Εκεί γνωρίσθηκε και με τον θρυλικό Γκαστ Αβράκωτο, τον ελληνοαμερικανό πράκτορα που έγραψε την δική του πολύ ξεχωριστή ιστορία στους κόλπους της CIA, ο οποίος δρούσε σχεδόν αυτόνομος.

Μετά από μια δεκαετία δράσης ο Ουόκερ ορίσθηκε το 1990 αρχηγός των επιχειρήσεων στο κέντρο αντιτρομοκρατικών ενεργειών, ενώ το 2000 έγινε αναπληρωτής διευθυντής του κλάδου ειδικών επιχειρήσεων για όλο τον κόσμο, θέση που κράτησε για δύο χρόνια.

Ακολούθησαν ο Λίβανος και η Βηρυτός, ενώ επέστρεψε στο Αφγανιστάν λίγο πριν αναλάβει τον σταθμό της Αθήνας, έναν από τους πλέον σημαντικούς για τις ΗΠΑ εκείνη την περίοδο.
Η μετάθεση στην ελληνική πρωτεύουσα, όπου και ανέλαβε σταθμάρχης της CIA, έφερε υπό τις διαταγές του μια πλειάδα επιχειρησιακών πρακτόρων, κάποιοι από τους οποίους έγιναν γνωστοί χρόνια μετά.

Ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο πασίγνωστος πλέον Τζον Κυριάκου και η μετέπειτα «σκιά» του Καραμανλή Ουίλιαμ Μπασίλ η Βασίλης Βασιλειάδης.

Ο Ουόκερ είχε επικεντρώσει την δουλειά του στο κομμάτι της εγχώριας τρομοκρατίας στην Ελλάδα και στα παρακλάδια της διεθνούς, δίνοντας όμως έμφαση στο κυνήγι της 17Ν, για την οποία ο σταθμός της CIA είχε μια λίστα με είκοσι περίπου πρόσωπα, κάποια από τα οποία αποδείχτηκαν μέλη της οργάνωσης.

Το βράδυ της 29ης Ιουνίου, όταν ειδοποιήθηκε για την έκρηξη της βόμβας στα χέρια του Σάββα Ξηρού, αποδείχτηκε ότι ήταν ένα από αυτά που σημάδεψαν την ζωή του.

Τις επόμενες εβδομάδες, μαζί με τους πράκτορες του σταθμού, έμειναν μερόνυχτα άγρυπνοι, συνομιλώντας, δρώντας και ανταλλάσσοντας πληροφορίες με την ΕΥΠ και την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία.

Η επόμενη μεγάλη επιτυχία του, ήταν η εκτέλεση της επιχείρησης «Δίχτυ» σε αγαστή συνεργασία με την ελληνική Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, που αφορούσε την απομάκρυνση δεκάδων κιλών εκρηκτικών και οπλισμού από την πρεσβεία του Ιράκ.

Εκεί όπου ο Ουίλιαμ Γ. Μπασίλ φέρεται να είχε στρατολογήσει δύο τουλάχιστον μέλη του προσωπικού της πρεσβείας, που τον πληροφόρησαν για τα όσα υπήρχαν σε ειδικό χώρο του κτηρίου.

Πληρώνοντας αδρά από τα «μαύρα» κονδύλια τους δύο Ιρακινούς η άκρως απόρρητη επιχείρηση κινητοποίησε CIA και ΕΥΠ, οι οποίες επιστράτευσαν για την περίπτωση τους καλύτερους πράκτορες που είχαν.

Η επιτυχής έκβασή της εκτίναξε την καριέρα του Ουόκερ, που έφυγε από την Αθήνα το 2004 και μέχρι την συνταξιοδότησή του από την CIA το 2010, ήταν διευθυντής του τομέα Μέσης Ανατολής και Νοτίου Ασίας, του μεγαλύτερου στην υπηρεσία.

Συνεργάστηκε πολύ στενά με τους Χέιντεν και Πανέτα-αμφότεροι διευθυντές της CIA-σε κρίσιμες επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών που αφορούσαν το Ιράκ, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες του τομέα του.

Ταξίδευε συνεχώς καλυμμένος πάντοτε με διπλωματική ιδιότητα και μετά την συνταξιοδότησή του μίλησε ελάχιστες φορές δημόσια ως πρώην επιτελικός της CIA, για θέματα όπως η επιχείρηση για την εξόντωση του Οσάμα Μπιν Λάντεν και ποτέ για την δική του δράση.

Ρίτσαρντ Έρικ Πάουντ: Ο κ. σύμβουλος

Κοιτώντας από κοντά τον Ρίτσαρντ Έρικ Πάουντ, διαπιστώνει κάποιος ότι το εν γένει παρουσιαστικό του, παραπέμπει σε έναν απλοϊκό επαρχιώτη Αμερικάνο, και όχι σε έναν πολύ ικανό πρώην αξιωματούχο της CIA που την υπηρέτησε πιστά για πάνω από τρεις δεκαετίες.
Με καταγωγή από μια μικρή πόλη στην πολιτεία της Ιντιάνα, ο Πάουντ γεννήθηκε στις αρχές του 1950, τελείωσε το γυμνάσιο το 1968 και σπούδασε στα πανεπιστήμια του Ντεπόου και του Ιλινόις.

Επιθυμούσε διακαώς να γίνει καθηγητής ιστορίας, μέχρι την ημέρα που έμαθε ότι αυτό που ήθελε το ήθελαν και άλλοι 15.000 όμοιοί του, οπότε αποφάσισε να κοιτάξει αλλού.

Το αλλού ήταν η CIA, η χρονιά το 1976 και όπως έχει πει ο ίδιος «μόλις πέρασα την πόρτα, δεν κοίταξα ξανά πίσω». Έκανε οχτώ περάσματα σε χώρες του εξωτερικού και υπηρέτησε τέσσερις φορές ως σταθμάρχης, η μία από αυτές στην Αθήνα.

Ο Πάουντ αντικατέστησε τον Ουόκερ σαν σταθμάρχης της CIA στην εδώ πρεσβεία των ΗΠΑ τον Μάιο του 2004, λίγους μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Έμελλε να είναι ο σταθμάρχης στα χέρια του οποίου «έσκασε» στις 4 Μαρτίου του 2005, το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών μέσω του κακόβουλου λογισμικού που είχαν εγκαταστήσει οι Αμερικανοί πράκτορες με μπροστάρη τον Ελληνοαμερικανό Ουίλιαμ Γ. Μπασίλ, στο σύστημα νόμιμων συνακροάσεων της Vodafone.

Ο θόρυβος και η ένταση που ξέσπασε την ημέρα που δέχτηκε το τηλεφώνημα από το μέλος της ελληνικής κυβέρνησης στον τελευταίο όροφο της Αμερικάνικης πρεσβείας, ήταν τέτοιος, που κάποια παλιά στελέχη της CIA που υπηρετούσαν εκείνο τον καιρό στην Αθήνα το θυμούνται ακόμη.

Ο Πάουντ σαν σταθμάρχης-ο έχων δηλαδή το γενικό πρόσταγμα για τις επιχειρήσεις της CIA στην Ελλάδα-δεν ήξερε το παραμικρό για το γεγονός ότι η Αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα είχε στήσει μια άκρως απόρρητη επιχείρηση παρακολούθησης των τηλεφωνικών συνομιλιών του Έλληνα πρωθυπουργού, των πιο σημαντικών υπουργών της κυβέρνησής του και δεκάδων αξιωματούχων.

Ιδέα δεν είχε ούτε ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα-όπως εικάζουν πρώην στελέχη των μυστικών υπηρεσιών το απροσδιόριστο της χρονικής στιγμής του τηλεφωνήματος στον Πάουντ παραπέμπει η στον Τόμας Μίλλερ η στον Τσαρλς Ρις που τον διαδέχθηκε-γεγονός πρωτοφανές για μια τέτοιου μεγέθους επιχείρηση σε ξένη χώρα.

Για τους γνώστες του θολού κόσμου των πρακτόρων ο πρέσβης των ΗΠΑ σε μια χώρα, είναι ο πρώτος τη τάξει που θα πρέπει να ενημερώνεται για μια απόρρητη αποστολή και αμέσως μετά ο σταθμάρχης της CIA.

Το ότι αυτό δεν έγινε συνιστά τεράστια παραβίαση του επιχειρησιακού πρωτοκόλλου δράσης της CIA η της NSA σε μια ξένη χώρα, και η περίπτωση της Αθήνας χαρακτηρίστηκε από πρώην στέλεχος της υπηρεσίας μοναδική ίσως στα χρονικά.

Ο Πάουντ απαίτησε και πήρε κάποιες εξηγήσεις σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Crash από τον Μπασίλ, που χρόνια αργότερα ταυτοποιήθηκε από τον ανακριτή κ. Δημήτρη Φούκα.

Μάλιστα, ήταν αυτός που φρόντισε να τον «εξαφανίσει» για κάποιους μήνες μετά τα αποκαλυπτήρια του σκανδάλου και μέχρι να διαπιστώσει ότι η ταυτότητα ενός από τους καλύτερους επιχειρησιακούς πράκτορες που έδρασε στην Ελλάδα θα παρέμενε μυστική.
Ο ίδιος έφυγε αθόρυβα από την Αθήνα όπως ήρθε και το τέλος της θητεία του στην CIA γράφτηκε στα κεντρικά της υπηρεσίας, στο Λάνγκλεϊ.

Παντρεμένος με μια γυναίκα που ελάχιστα γνώριζε για τη δουλειά του συζύγου της δηλώνει ευτυχισμένος παππούς οχτώ εγγονιών, ενώ μετά την CIA εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα με πρώτο σταθμό τον κολοσσό Rytheon.

Πρόκειται για μια εταιρία με κύριο αντικείμενο την άμυνα, την πολεμική βιομηχανία, την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και πολλά άλλα, η οποία απασχολεί πάνω από 60.000 υπαλλήλους σε όλο τον κόσμο και οι πωλήσεις της το 2015 έφτασαν τα 23.000.000.000 δολάρια.
Ο Ρίτσαρντ Έρικ Πάουντ έμεινε εκεί για δύο περίπου χρόνια ως διευθυντής του προγράμματος ανάπτυξης ειδικών τεχνολογιών και επιχειρήσεων, πριν μεταπηδήσει στο Strategic Intelligence Group.

Ήταν αντιπρόεδρος από τον Νοέμβριο του 2011 μέχρι τον Απρίλιο του 2015, όταν παραιτήθηκε επιλέγοντας να δουλέψει αυτόνομα σαν σύμβουλος ασφαλείας, στον ιδιωτικό τομέα.
Λατρεύει το κυνήγι και το σαφάρι, από τότε που ως στέλεχος της CIA υπηρέτησε σε χώρες της Αφρικής, πριν αφήσει το στίγμα του στον τελευταίο όροφο της Αμερικάνικης πρεσβείας, γράφοντας και αυτός την δική του κατασκοπευτική ιστορία επί ελληνικού εδάφους.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η λιποταξία οκτώ Τούρκων στρατιωτικών ήταν αυτή που έφερε στην επικαιρότητα τη Θράκη και όχι οι παρανομίες εγκάθετων του τουρκικού Προξενείου

Η Θράκη εδέησε να γίνει πρώτο θέμα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων, όχι για να ανακοινωθούν μέτρα επανελλήνισης της περιοχής, ούτε για να κινηθεί η δικαιοσύνη στις παρανομίες που συνεχώς και από πολλούς εγκάθετους του τουρκικού Προξενείου διαπράττονται, ούτε για να συνειδητοποιήσει το ευρύ κοινό ποιες αθλιότητες ανέχεται η ελληνική πολιτεία εις βάρος της κρατικής μας υπόστασης και του ελληνικού λαού.

Η λιποταξία οκτώ Τούρκων στρατιωτικών ήταν αυτή που έφερε στην επικαιρότητα την Θράκη. Και τα όσα παρόμοια συνέβησαν κατά τις τελευταίες ημέρες, κατέδειξαν ότι τα πράγματα είναι σοβαρότερα και από αυτά που κατά καιρούς περιγράφω.

Πριν όμως από τα τελευταία γεγονότα, συνέβησαν άλλα που πρόσβαλαν και την ελληνική σημαία, και τον ελληνικό στρατό, και τα οποία επίσης πέρασαν «στα ψιλά». Κατά την κηδεία Πομάκου στρατιώτη, που πνίγηκε εν ώρα υπηρεσίας στο ΚΑΑΥ Κεραμωτής στην Καβάλα, και ενώ στο σπίτι του νεκρού την ώρα που ο νόμιμος Μουφτής κ. Σινίκογλου έψαλε τη νεκρώσιμη ακολουθία, παρουσία Στρατηγού που εκπροσωπούσε τον ελληνικό στρατό, εισέβαλαν ο ψευτομουφτής Ξάνθης, Μετέ, με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης Χουσεϊν Ζεϊμπέκ, συνοδευόμενοι από γνωστούς παράγοντες του τουρκικού Προξενείου. Και απαίτησαν να αφαιρεθεί η Ελληνική σημαία από το φέρετρο, να φύγει ο Στρατός και να μεταφέρουν αυτοί τον νεκρό στα νεκροταφεία.

Έσπρωξαν και έδιωξαν τον νόμιμο Μουφτή Ξάνθης και πήραν αυτοί το φέρετρο συνοδεία τουρκικών καναλιών και ΜΜΕ, το μετέφεραν στο Νεκροταφείο της Γλαύκης, όπου τελικά παρενέβη και πάλι ο Στρατός προκειμένου να αποδοθούν από το στρατιωτικό άγημα οι απαιτούμενες στρατιωτικές τιμές στο νεκρό. Έχουν καταστεί τόσο επικίνδυνοι, ώστε αρθρογράφος της τουρκόγλωσσης εφημερίδας Μιλλέτ της Ξάνθης, καλεί σε… τζιχάντ -ιερό πόλεμο- κατά της Ελλάδας!

Ο φανατικός αυτός τουρκοπράκτορας έκανε λόγο για «ανάγκη υπεράσπισης στα πομακοχώρια Ξάνθης», λόγω παρουσίας εκεί του ελληνικού Στρατού. Αναφέρει συγκεκριμένα στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter: «Το πραγματικό ΤΖΙΧΑΝΤ δεν είναι αυτό που κάνει το ΙΣΙΣ αλλά είναι η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ απέναντι στην επίθεση που πραγματοποιήθηκε στο χωριό μας»!

Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα εμφανίστηκε μια άκρως προκλητική ανάρτηση για γενικό ξεσηκωμό των μουσουλμάνων της Θράκης, στην ιστοσελίδα στο facebook του Συνδέσμου Οπαδών της Γαλατασαράι στη Δυτική Θράκη! Με το κείμενο καλούνταν οι «Τούρκοι της Δυτικής Θράκης», να ξεσηκωθούν για τα δικαιώματά τους, που κατά την άποψη των συντακτών καταπατούνται. Αναγγέλθηκε και η πραγματοποίηση μεγάλης διαδήλωσης στις 24 Ιουλίου.

Η ανάρτηση, που ξεκινά με την παρότρυνση «Εεεεε, Τούρκε της Δυτικής Θράκης, είναι ο καιρός να ξυπνήσεις από τον ύπνο της λησμονιάς, είναι καιρός να κραυγάσεις στους δρόμους για τα αιτήματα σου», στη συνέχεια κατέβηκε μετά από τις έντονες αντιδράσεις των χριστιανών Ελλήνων, και με την μεσολάβηση του αποτυχόντος πραξικοπήματος, και αναβλήθηκε η διαδήλωση.

Η δε συμπεριφορά τουρκοπρακτόρων, υπό το κάλυμμα των «δικηγόρων» και εγκάθετων του τουρκικού Προξενείου κατά την διεξαγωγή της δίκης των οκτώ Τούρκων λιποτακτών, ήταν αχαρακτήριστη. Λες και έχουν ασυλία όλοι αυτοί, ή είναι επικυρίαρχοι σε προτεκτοράτο και δεν δίνουν σημασία στις Αρχές. Η πολύχρονη ατιμωρησία, που κατάντησε ασυλία, τους έχει αποθρασύνει πλήρως. Έφτασαν στο σημείο να απειλούν τους κατηγορουμένους «θα δείτε τι θα πάθετε όταν επιστρέψετε στην Τουρκία». Φαίνεται πως κάποιοι τους διαβεβαίωσαν ότι η έκδοσή τους έχει αποφασιστεί (Ο Τούρκος ΥΠΕΞ δήλωσε πως το υποσχέθηκε ο Ν. Κοτζιάς).

Και εχθές, έρχεται άλλη ανησυχητική πληροφορία. Ότι διαπιστώνεται ροή από την Τουρκία (φυγάδων;) προς τις μειονοτικές περιοχές και σημαντική αύξηση της κίνησης οχημάτων με τουρκικές πινακίδες, όχι από την Εγνατία, αλλά από το επαρχιακό δίκτυο.

Τι στην ευχή, πρέπει να συμβεί άλλο -μέσα σε μια εβδομάδα- ώστε να αφυπνισθούν επί τέλους οι παριστάνοντες τον αρμόδιο στην κυβέρνηση; Τον δε ασύδοτο βουλευτή του, έχει σκοπό ο ΣΥΡΙΖΑ να τον επαναφέρει στην τάξη; Ή φοβάται μήπως τα 153 κουκιά γίνουν λιγότερα, και τον αφήνει ανεξέλεγκτο, αφού το κόμμα και η βουλευτική έδρα είναι πάνω από την Πατρίδα;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Παίζει με την φωτιά ο "σουλτάνος" και αδιαφορεί  για τις δυτικές κυρώσεις γνωρίζοντας το ευαίσθητο σημείο των ΗΠΑ 
Απόλυτη πολιτική εκμετάλλευση από τον Ερντογάν 
στα αντι-αμερικανικά συναισθήματα των τούρκων πολιτών
Η γεωστρατική θέση της Τουρκίας δίνει πλεονέκτημα στα παζάρια του Ερντογάν με τις ΗΠΑ 
 
Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Πολύ λίγο, έως καθόλου, ενδιαφέρεται ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν για το ποιος βρίσκεται πίσω από την απόπειρα πραξικοπήματος (αλλά και δολοφονίας του) που έγινε πριν από 10 ημέρες στην Τουρκία. Το ζητούμενο, πάντα, για τον Ερντογάν είναι μέσα από την ό,ποια κατάσταση να θέτει ζητήματα και όρους που θα εξασφαλίζουν το προσωπικό του όφελος και θα αποκομίζουν νέα οφελήματα για να τα επιδεικνύει ως τρόπαια στους οπαδούς του.

Ο γνωστός, πλέον, Ερντογάν, έχει αποδείξει πως ανεξαρτήτως της πραγματικότητας, ο ένοχος είναι πάντα εκείνος που ο ίδιος υποδεικνύει, ακόμη και χωρίς στοιχεία. Οι δε υποδείξεις του είναι άρρηκτα συνδεδεμένες είτε με τους εχθρούς του ιδίου ή του καθεστώτος του είτε με υποχωρήσεις χωρών της Δύσης που ενισχύουν το προφίλ του ή δηλώσεις που ενισχύουν στο εσωτερικό (οπαδούς του ΑΚΡ) της Τουρκίας το καθεστώς του.

Διαχρονικά, ο τούρκος πρόεδρος αρέσκεται να ασκείται σε πολιτικά παιχνίδια με τις ΗΠΑ, γνωρίζοντας τον βασικό γεωστρατηγικό ρόλο της Τουρκίας στους σχεδιασμούς και στην ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη της Τουρκίας περιοχή. Και αυτή την τακτική φαίνεται να επαναλαμβάνει και τώρα (μία δοκιμασμένη στην επιτυχία συνταγή δεν εγκαταλείπεται παρά μόνο όταν πάψει να αποδίδει) μη διστάζοντας να στραφεί ευθέως κατά των ΗΠΑ, επισείοντας την κατηγορία της αμερικανικής εμπλοκής στο αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα. Και, δεν διστάζει να απαιτεί αμερικανικές υποχωρήσεις ή και να απειλεί ακόμη και ευθέως για πλήγμα στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις.

Την ίδια στιγμή, παραβιάζοντας διεθνείς κανόνες, αδιαφορώντας για τις διακρατικές σχέσεις με την Ευρώπη (πλην της Γερμανίας η οποία ψελλίζει διάφορα και αποδεικνύει την ιστορική σχέση στοργής της με την Τουρκία) αίροντας τη διεθνή συνθήκη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ ταυτόχρονα αδιαφορεί για τις κατηγορίες περί βασανισμού (έως και βιασμών) των πραξικοπηματιών στρατιωτικών (όλων των βαθμίδων).

Δυστυχώς, η ανάγκη ύπαρξης της Τουρκίας στο ΝΑΤΟϊκό σχηματισμό, ακυρώνει και τις αμερικανικές απειλές πως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα για την Τουρκία να βρεθεί εκτός του ΝΑΤΟ. Και αυτό είναι ένα γεγονός που αποθρασύνει τον τούρκο πρόεδρο, στραπατσάρει την ισχύ των ΗΠΑ και εμφανίζει μία πανίσχυρη Τουρκία, την ίδια στιγμή που ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα απειλεί την εσωτερική πολιτική σταθερότητα και την ασφάλεια για οποιονδήποτε ζει μόνιμα ή προσωρινά εντός της τουρκικής επικράτειας. Οι τουρκικές αρχές έχουν θέσει σε διαθεσιμότητα, έχουν συλλάβει ή έχουν θέσει υπό έρευνα περισσότερους από 60.000 στρατιώτες, αστυνομικούς, δικαστές, εκπαιδευτικούς, δημοσίους υπαλλήλους και άλλους μετά την απόπειρα πραξικοπήματος.

Εκβιάζει για την παράδοση του Γκιουλέν

Οι σχέσεις της Τουρκίας με την Ουάσινγκτον θα πληγούν αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εκδώσουν τον ιεροκήρυκα τον οποίο κατηγορούν ως εγκέφαλο του αποτυχημένου στρατιωτικού πραξικοπήματος, δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος πρόσθεσε ότι θα συναντηθεί με αξιωματούχους των ΗΠΑ για το θέμα αυτό σε επικείμενη επίσκεψή του στις ΗΠΑ.

Ο Τσαβούσογλου έκανε τις δηλώσεις αυτές σε συνέντευξη στο ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο Haberturk TV. Η Τουρκία υποστηρίζει πως ο ιεροκήρυκας Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος ζει αυτοεξόριστος στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1999, είναι υπεύθυνος για την απόπειρα πραξικοπήματος που εκδηλώθηκε στις 15 Ιουλίου με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης.

Ο Γκιουλέν αρνείται τις κατηγορίες. Η Ουάσινγκτον έχει πει πως η Άγκυρα πρέπει πρώτα να παράσχει ξεκάθαρες αποδείξεις για την εμπλοκή του Γκιουλέν στην απόπειρα πραξικοπήματος και δικηγόροι λένε πως οποιαδήποτε διαδικασία έκδοσης μπορεί να διαρκέσει χρόνια.
Ο Τσαβούσογλου είπε ακόμη ότι η Τουρκία θα μετακινήσει ή και θα συλλάβει ορισμένους πρεσβευτές από τις θέσεις τους, μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ερντογάν την μετέτρεψε στη χώρα του “Αλλαχού εκπμέρ”

Της Άννας Ανδρέου
Ανταποκρίτριας του ΚΥΠΕ στην Κωνσταντινούπολη

Η φράση “Αλλαχού εκμπέρ” που θα πει “Ο Θεός είναι μεγάλος” ακούγεται τις τελευταίες μέρες σε όλη την Τουρκία, προκαλώντας ρίγη στους αριστερούς και κεμαλικούς κύκλους της χώρας οι οποίοι μεν είναι εναντίον του πραξικοπήματος στην Τουρκία, αλλά τρέμουν στην πιθανότητα το νέο κλίμα που δημιουργήθηκε να οδηγήσει την Τουρκία σε ισλαμοποίησή της.

“Το πραξικόπημα είναι πραγματικό, ναι πίσω είναι ο Φετουλάχ Γκιουλέν αναμφισβήτητα, αλλά το πρόβλημα τώρα είναι πως θα δημιουργηθεί μια κατάσταση πολιορκίας στην Τουρκία”, μου έλεγε ο Σεφά ο οποίος περηφανεύεται για τις αριστερές καταβολές τους. Στην Τουρκία σχεδόν κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν είναι πίσω από το πραξικόπημα και εγκρίνουν τα μέτρα που έλαβε η Kυβέρνηση εναντίον των γκιουλενικών, έστω και αν περιλαμβάνουν μαζικές συλλήψεις χιλιάδων στρατιωτικών και εκδιώξεις δεκάδων χιλιάδων πολιτών από τη δημόσια υπηρεσία.

Αυτό, ωστόσο, που ανησυχεί την αντιπολίτευση είναι μήπως η Kυβέρνηση επεκτείνει στο τέλος τα μέτρα που λαμβάνει στο πλαίσιο της Κατάστασης Έκτακτης Ανάγκης και στραφεί τελικά όχι μόνο εναντίον των γκιουλενιστών αλλά και εναντίον των κοσμικών που αντιπολιτεύονται το ΑΚΡ. “Θα έρθει και η σειρά μας μετά τους γκιουλενιστές, αυτό είναι το σχέδιό τους”, επιμένει ο Σεφά, ο οποίος βλέπει με καχυποψία κάθε κίνηση της τουρκικής κυβέρνησης.

`Αλλωστε αυτός είναι και ο λόγος που το Ρεπουπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) δεν έλαβε καθαρή στάση απέναντι στην κήρυξη Κατάστασης Έκτακτης Ανάγκης και άφησε τους βουλευτές του να ψηφίσουν κατά συνείδηση. Η πρότασή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν να μην κηρυχθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να εγκρίνει άμεσα όλα τα νομοσχέδια που η Κυβέρνηση θα έπαιρνε στη Βουλή ως κατεπείγοντα, διευκολύνοντας τις συλλήψεις γκιουλενιστών.

Η Κυβέρνηση, όμως, δεν φαινόταν ούτε κι εκείνη να εμπιστεύεται την αντιπολίτευση γι` αυτό και επέμεινε στην απόφασή της, περνώντας το νομοσχέδιο και εφαρμόζοντας άμεσα την Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης. Έδωσε μάλιστα διαβεβαιώσεις ότι δεν πρόκειται να ακουμπήσει την αντιπολίτευση ούτε να επηρεάσει τον διαφορετικό κοσμικό τρόπο ζωής τους αναγκάζοντάς τους να προσαρμοστούν σε ένα συντηρητικό ισλαμικό τρόπο ζωής. “Η καθημερινή ζωή των πολιτών δεν θα αλλάξει, αυτά τα μέτρα στοχεύουν μόνο την κοινότητα Γκιουλέν”, διαβεβαίωσαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι.

Η αξιωματική αντιπολίτευση, πάντως, φαίνεται να τους δίνει πίστωση χρόνου βλέποντας τον κίνδυνο που υποβόσκει σε περίπτωση που δεν εξοντωθεί άμεσα το γκιουλενικό κίνημα που εξαπλώθηκε πιο ραγδαία και επικίνδυνα από όσο καν φαντάστηκαν. Οι καταθέσεις των αξιωματικών του στρατού δείχνουν πόσο οργανωμένη ήταν η κοινότητα μέσα σε κάθε δημόσια υπηρεσία της χώρας και πως εξαπλωνόταν καθημερινά πιο γρήγορα και από έναν ιό.

Μέσα από τα σχολεία Γκιουλέν προετοίμαζαν τα μέλη τους, εξασφαλίζοντάς τους ακόμη και τις ερωτήσεις των κρατικών εξετάσεων ώστε να μπουν στη δημόσια υπηρεσία, το στρατό, το δικαστικό σώμα και το εκπαιδευτικό σύστημα καταλαμβάνοντας τα περισσότερα πόστα. Είχαν δημιουργήσει δίκτυα επικοινωνίας μεταξύ τους, αναλάμβαναν την συγκέντρωση χρημάτων χρεώνοντας τα μέλη τους έως και 10% από τους μισθούς τους.

Τα μέλη τους αναλάμβαναν καθήκοντα τα οποία περιελάμβαναν ακόμη και παρακολουθήσεις στελεχών της κυβέρνησης. Αυτό το δίκτυο περιελάμβανε έως και ένα εκατομμύριο μέλη άλλα με σημαντικά καθήκοντα και άλλα με πιο ασήμαντα. Αυτή η εικόνα είναι που τρομάζει τώρα τόσο το ΑΚΡ όσο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Το ΑΚΡ κατηγορείται τώρα ότι με αυτούς του ανθρώπους είχε συνεργαστεί το 2002 για να καταφέρουν να αναδειχθούν στην εξουσία. “Εμείς από τότε σας λέγαμε πόσο επικίνδυνοι είναι οι γκιουλενιστές και δεν μας ακούγατε”, λένε τώρα οι της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, και το ΑΚΡ τους απαντά “ναι αλλά εμείς σας λέγαμε πόσο επικίνδυνοι είναι τελευταία τρία χρόνια αλλά δεν μας ακούγατε”.

Μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος στην Τουρκία, ο λαός έχει χωριστεί σε τρεις διαφορετικές ομάδες. Η πρώτη, η οποία αποτελεί την μεγάλη πλειοψηφία του λαού είναι εκείνη που στηρίζει χωρίς όρους και θεωρεί ήρωα τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος αψηφώντας τον κίνδυνο πέταξε με το αεροσκάφος από το Μάρμαρις όπου βρισκόταν για διακοπές στο αεροδρόμιο Κωνσταντινούπολης και ένωσε την φωνή του με τον λαό τον οποίο είχε καλέσει λίγο νωρίτερα να αντισταθεί.

Είναι αυτοί που κάθε βράδυ `κρατούν σκοπιά` ως φρουροί της δημοκρατίας όπως ο ίδιος τους ζήτησε και φωνάζουν `αλλαχού εκμπέρ` που σημαίνει `ο Θεός είναι μεγάλος` πίνοντας νερό στο όνομα του Ερντογάν. Και μαζί τους δεν είναι μόνο οι οπαδοί του ΑΚΡ αλλά και μεγάλο μέρος των οπαδών του Κόμματος Εθνικής Δράσης (ΜΗΡ) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, δημιουργώντας έτσι ένα κλίμα ισλαμικό και εθνικιστικό σε όλη τη χώρα. Σε κάθε γωνιά της Τουρκίας έχουν τοποθετηθεί μεγάλες τουρκικές σημαίες. Στα κτίρια, στις πλατείες, στους δρόμους, στα λεωφορεία, στα ταξί, στα ιδιωτικά αυτοκίνητα, παντού.

Η άλλη ομάδα είναι εκείνη των κοσμικών και αριστερών κύκλων η οποία αποδοκίμασε εξ αρχής το πραξικόπημα, αλλά υποψιάζεται ότι ο Ερντογάν γνώριζε γι` αυτό πριν την εκδήλωσή του και το επέτρεψε για να γίνει τελικά ήρωας και να κερδίσει αυτά που μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να κερδίσει. Θεωρούν ότι εκμεταλλεύτηκε το πραξικόπημα γνωρίζοντας ότι μπορούσε να το αποτρέψει και να προχωρήσει εφαρμόζοντας στη συνέχεια τη δική του ατζέντα. Μάλιστα εντός αυτής της ομάδας υπάρχουν και πιο ακραίες απόψεις που λένε ότι ακόμη και αν είχε πετύχει το πραξικόπημα δεν θα ήταν πολύ διαφορετική η κατάσταση από ότι είναι σήμερα.

“Και αυτό που έχουμε σήμερα δικτατορία είναι”, λένε μερικοί εξ αυτών επικρίνοντας τον Ερντογάν. Τους προκαλεί ρίγη κάθε φορά που ακούν τους οπαδούς του Ταγίπ Ερντογάν να βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας `αλλαχού εκπμέρ`.

Η τρίτη ομάδα είναι μια μικρή μειοψηφία η οποία αμφισβητεί ότι το πραξικόπημα το έκανε ο Φετουλάχ Γκιουλέν και θεωρεί ότι το οργάνωσε ο ίδιος ο Ερντογάν ή ότι το υποκίνησε χρησιμοποιώντας την κοινότητα Φετουλάχ Γκιουλέν. Είναι αυτοί που λένε συνεχώς: “Μα έτσι γίνεται το πραξικόπημα; Αυτό που έγινε δεν ήταν πραξικόπημα, ήταν φιάσκο”. Λένε πως έχουν ζήσει και προηγουμένως πραξικοπήματα και καταλήγουν πως πρόκειται για ένα ψεύτικο πραξικόπημα.

Πάντως το βασικό ερώτημα πλέον είναι τι θα γίνει από δω και πέρα. Θα τηρήσει τις υποσχέσεις του ο Ερντογάν προς τους κοσμικούς ότι δεν θα τους ακουμπήσει ή μόλις τελειώσει με τους γκιουλενιστές θα στραφεί και εναντίον του εφαρμόζοντας μια ισλαμική ατζέντα; Κάποιοι πιστεύουν πως αυτό θα κάνει, άλλοι πάλι λένε πως τώρα πλέον έχει ανάγκη τους κεμαλιστές να είναι στο πλευρό του, γι` αυτό και δεν θα τους πειράξει.

Τι γίνεται όμως και με τον ισλαμικό όχλο που κάθε βράδυ είναι στους δρόμους φωνάζοντας `Αλλαχού εκπμέρ`; Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή θα είναι η Τουρκία από δω και μπρος, η Τουρκία του `Αλλαχού εκμπέρ`. Κάποιοι, ωστόσο, λένε πως αν ο Ερντογάν το θέλει έχει τη δύναμη να τους ελέγξει ζητώντας τους να περιοριστούν στα σπίτια τους όπως είχε κάνει και τότε στις διαδηλώσεις Γκεζί που τους διέταξε να μην αντιπαρατεθούν με τους κεμαλιστές και αντικαθεστωτικούς που είχαν κατακλύσει τους δρόμους.

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κάποτε είχε ανοίξει μία συζήτηση περί ηθικού και νόμιμου. Τα συμπεράσματα αυτής της συζήτησης ποτέ δεν έγιναν γνωστά. Όμως, κοινός τόπος των πολιτικών «ταγών και λαγών» ήταν πως ό,τι είναι νόμιμο εξ ορισμού είναι και ηθικό, ή τουλάχιστον μετακινείται στη σφαίρα του ηθικού ή της ηθικής νομιμότητας, όπως την αντιλαμβάνεται η πολιτική τάξη ή η «πολιτική ορθότητα».
Ως εκ τούτου, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι ανήθικος ο νόμος, αλλά εκείνοι που τον σκέφτηκαν, τον σχεδίασαν, τον υποστήριξαν, τον ψήφισαν και τον υλοποίησαν.

Όταν όμως ο νόμος ορίζει την περιύβριση των θείων ως νόμιμη, τότε ξεπερνά κάθε όριο και δημιουργεί νέα «τετελεσμένα», στα οποία ο υπουργός (αποφασίζομεν και διατάσσομεν) οφείλει να τοποθετηθεί με απόλυτη σαφήνεια. Λαμβάνοντας υπόψη το σκεπτικό του ιδεοληπτικού υπουργού, ο οποίος ορίζει πως η ελευθερία περιύβρισης των θείων επιβάλλεται προκειμένου να υπάρξει ελευθερία του λόγου και της έκφρασης(!), τότε δίνεται σαφέστατα το δικαίωμα, στον οποιονδήποτε, να υβρίζει ακατάσχετα και με τις πλέον ντροπιαστικές λέξεις τους πολιτικούς;
Όχι, φυσικά! Οι πολιτικοί είναι πρόσωπα και έχουν τιμή και υπόληψη, άρα η ελευθερία της έκφρασης δεν τους συμπεριλαμβάνει και εκ του νόμου περιορίζεται. Τα θεία, σύμφωνα με την πολιτική καθεστηκυία τάξη, δεν έχουν τιμή και υπόληψη, δεν έχουν πρόσωπο, και ως εκ τούτου, δίνεται η δυνατότητα περιύβρισής τους...!!!

Συνεχίζοντας στο ίδιο σκεπτικό, διερωτάται κανείς: Αφού δεν μπορώ να βρίζω τους πολιτικούς, τότε μπορώ να βρίζω τον Αλλάχ ή όποια άλλη θρησκεία; Προφανώς όχι, επειδή αυτό περιέχεται στον αντιρατσιστικό νόμο, ο οποίος απαγορεύει την καθ’ οιοδήποτε τρόπο προσβολή και περιύβριση ατόμων που δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια ή που έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά κουλτούρας ή θρησκευτικά από τους Έλληνες. Και είναι απολύτως λογικό το να μην υβρίζεται η θρησκευτική πίστη κάποιου ανθρώπου. Όμως, γιατί είναι φυσικό και λογικό, να καθυβρίζεται η πίστη και οι θρησκευτικές αξίες του Έλληνα χριστιανού ορθόδοξου; Η απορία μένει έωλη, αλλά όχι αναπάντητη από τις ιδεοληπτικές αγκυλώσεις της συγκυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου (για να μην ξεχνιόμαστε, ο τελευταίος είναι που κρατάει τις κόκκινες γραμμές στα ευαίσθητα ζητήματα του ελληνισμού και της ορθοδοξίας και προκαλεί απορία τι έκανε ή δεν έκανε αντιμετωπίζοντας αυτή την αισχρή, αυταρχική και λίαν επιθετική, προς τους Έλληνες ορθόδοξους χριστιανούς στην πίστη πολίτες, κυβερνητική ενέργεια)

Και τι ακριβώς ισχυρίζεται ο νόμος που επιτρέπει την περιύβριση των Θείων; Μα, πολύ απλά, δίνει το δικαίωμα ώστε να μπορεί ο οποιοσδήποτε να βρίζει τα Θεία, αν αυτά τα Θεία αφορούν την Ορθόδοξη πίστη, η οποία αποτελεί και ένα από τα κύρια δομικά χαρακτηριστικά του Ελληνικού Συντάγματος! Δηλαδή, ο υπουργός, που παίρνει τη θέση του νομοθέτη, επιτρέπει την καθύβριση του Συντάγματος και την προσβολή των Ελλήνων που είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, ενώ στους ίδιους απαγορεύει ρητά την περιύβριση όλων των άλλων. Κατά τον υπουργό, λοιπόν, ο Έλληνας χριστιανός ορθόδοξος δεν έχει ούτε τιμή, ούτε υπόληψη, ούτε πρέπει να προσβάλλεται εάν του καθυβρίζουν την θρησκεία του.

Άρα, ο υπουργός της Δικαιοσύνης εισάγει αυθαίρετα ένα ρατσιστικό νόμο, κατά των ιθαγενών κατοίκων της Ελλάδας και απαιτεί την υλοποίησή του, για να καλύψει τις πάγιες και διαρκείς ιδεοληπτικές προσωπικές του πεποιθήσεις.
Αξίζει να συμπληρωθεί πως ο υπουργός αυτός αποφασίζει για την Ελλάδα και όχι για κάποια άλλη χώρα. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως με αυτό τον τρόπο αποδεικνύεται η ύπαρξη και λειτουργία μίας ρατσιστικής κυβέρνησης, η οποία νομοθετεί προκλητικά εις βάρος των Ελλήνων πολιτών από οποίους ταυτόχρονα αφαιρεί το δικαίωμα της υπεράσπισης παντί τρόπω, στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας, της ιδεοληπτικής λειτουργίας και, φυσικά, στα πλαίσια του πολυπολιτισμού και άλλων φληναφημάτων των οποίων πιστός ακόλουθος και δεινός εκτελεστής αποδεικνύεται το συγκεκριμένο ελληνόφωνο, πλην μεστό ανθελληνισμού, πολιτικό συνονθύλευμα που βρίσκεται στην κυβερνητική συμπολίτευση της παρούσας Βουλής.

Και, μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει, έστω και κοινοβουλευτικά αυτή την πολιτική ενέργεια, επειδή αυτή είναι αποτέλεσμα μίας απόφασης του υπουργού Δικαιοσύνης, του περισπούδαστου κ. Παρασκευόπουλου!
Το υπουργείο Δικαιοσύνης συγκεκριμένα, ανακοίνωσε: «Η αποποινικοποίηση του εγκλήματος της βλασφημίας έχει τεθεί υπό την κρίση της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής για την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα. Τη θέση αυτή θα εκφράσει προσεχώς και κατά την εξέταση της χώρας μας από την Επιτροπή των Η.Ε. για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων (3-4 Αυγούστου στη Γενεύη)».

Δηλαδή η χώρα μας εξεταζόμενη για τον «αντιρατσισμό» της θα προσκομίσει ως «τεκμήριο» δικαιοσύνης και ισονομίας το δικαίωμα να υβρίζει κάποιος τα θεία! Έτι δε η ανακοίνωση του υπουργείου καταλήγει μ' ένα σκεπτικό μνημειώδους ανοησίας, ιδεολογικής τύφλωσης και νεοταξικής βαρβαρότητας: «Κατά το Ποινικό Δίκαιο η ποινή προϋποθέτει την τέλεση πράξης. Ο προσδιορισμός της τελευταίας χωρεί με στάθμιση των εμπειρικών - αποδείξιμων αποτελεσμάτων της. Ωστόσο, στην περίπτωση της βλασφημίας λείπει οποιαδήποτε αποδείξιμη ενώπιον δικαστηρίου βλαπτική συνέπεια της πράξης. Επομένως, η έννοια του εγκλήματος δεν διακρίνεται».

Ισχυρίζονται, λοιπόν, ότι δεν μπορούν να διακρίνουν έγκλημα επειδή δεν μπορούν να αποδείξουν την ύπαρξη Θεού ή δεν έχουν σχετικές εμπειρίες. Δεν έχουν σκεφτεί ποτέ πόσο μπορεί να προσβληθεί και να πληγωθεί ένας πιστός ακούγοντας αθλιότητες εναντίον των ιερών και των οσίων του. Για την ακρίβεια, δεν τους ενδιαφέρει καν εάν προσβάλουν κάποιον Έλληνα χριστιανό. Ενδεχομένως και να το επιδιώκουν, αφού η όλη τους πολιτική παρουσία στηρίζεται στην πρόκληση, στα ψεύδη και στην εξαπάτηση. Στην περιύβριση των θείων, των ιερών και των οσίων των Ελλήνων ορθοδόξων θα κολλούσαν;

Εσύ λοιπόν, την επόμενη φορά που θα ψηφίσεις, σκέψου, όχι μόνο αυτούς που νομιμοποιούν την ύβρη στις βασικές αξίες και αρχές που έχεις και στα όσα ως θρησκευόμενος πιστεύεις, αλλά σκέψου κι όλους εκείνους τους άλλους, που ενώ διεκδικούν την εμπιστοσύνη σου ταυτόχρονα κλείνουν πονηρά το μάτι, σιωπούν επιδεικτικά και δεν υπεραμύνονται όλων εκείνων των ιερών και οσίων που προσπαθούν να σε πείσουν ότι πιστεύουν και υπηρετούν…

Ετοιμαστείτε


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Δεδομένης της θεμελιακής λειτουργίας του Τουρκικού Στρατού στη δομή εξουσίας της χώρας, μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα η Τουρκία που γνωρίζαμε έχει πάψει πια να υφίσταται και στη θέση της έχει δημιουργηθεί μια νέα χώρα. Δεν είμαστε σίγουροι για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, ενώ ακόμη και το ενδεχόμενο του εμφυλίου πολέμου είναι στο τραπέζι. Σε κάθε περίπτωση όμως, η κατάρρευση του γοήτρου του Τουρκικού Στρατού δημιουργεί ένα τεράστιο κενό στην ίδια την υπαρξιακή ταυτότητα της χώρας, το οποίο θα πρέπει να καλυφθεί με κάτι άλλο. Και αυτό μάλλον θα είναι ένα αδιαίρετο μείγμα ισλαμισμού, εθνικισμού και αυτοκρατορικής ταυτότητας.

Εάν καταφέρει να αποφύγει τον εθνικό διχασμό, η νέα Τουρκία, έχοντας πια απαλλαγεί από τα σχιζοφρενικά στοιχεία που της επέβαλλε η διττή κεμαλική και ισλαμική – οθωμανική της ταυτότητα, θα είναι μάλλον μια χώρα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, αίσθηση ιστορικού πεπρωμένου, στοχοθετήσεις αυτόνομης πορείας στο διεθνές σύστημα και πολύ μεγάλες γεωπολιτικές φιλοδοξίες.

Άλλωστε, η σημερινή Τουρκία λειτουργεί σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα, όπου δεν υπάρχει κάποια δύναμη που να ελέγχει τα πάντα και πολλές χώρες ανά τον πλανήτη διαγκωνίζονται για την παγκόσμια κυριαρχία. Σε αυτόν τον πολυπολικό κόσμο, η Τουρκία, έτσι και αλλιώς, διεκδικούσε ρόλο όχι απλώς περιφερειακής αλλά «ημιπαγκόσμιας» ευρασιατικής δύναμης και η απαλλαγή της από το κεμαλικό παρελθόν και από τη θέση της στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτήν της την πορεία. Αυτήν τη δυναμική δύσκολα θα ανακόψει ακόμη και η περίπου αναπόφευκτη ολοκληρωτική αντιπαράθεση με τους Κούρδους. Αντιθέτως, η σύγκρουση αυτή αναμένεται να ενισχύσει περαιτέρω την ηγεμονική της προοπτική, ως αντιστάθμισμα στον εν δυνάμει εδαφικό ακρωτηριασμό της.

Επίσης, η καθιέρωση της κυριαρχίας του Ερντογάν στο εσωτερικό της Τουρκίας θα έχει επίδραση και στην εξωτερική της πολιτική. Για να το πούμε με απλά λόγια, ένας ηγεμόνας χρειάζεται και μια ηγεμονία. Ένας αυτοκράτορας – σουλτάνος θα θέλει και την αυτοκρατορία του. Αυτό σημαίνει ότι, αν πράγματι ο Ερντογάν καταφέρει να επιβληθεί, η νέα Τουρκία θα επιχειρήσει να κυριαρχήσει στο άμεσο γεωπολιτικό της περιβάλλον, μέσα στο οποίο βρίσκεται και η Ελλάδα.

Θα πρέπει, λοιπόν, να αρχίζουμε να χαράζουμε μια νέα στρατηγική έναντι της Άγκυρας, προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα. Αντίθετα με τη συμβατική σοφία, η στρατηγική αυτή δεν μπορεί να στοχεύει στην άκριτη ταύτιση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ευελπιστώντας ότι αυτές θα μας στηρίξουν ολοκληρωτικά και απόλυτα έναντι της Τουρκίας. Και αυτό γιατί και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται εν μέσω μιας υπαρξιακής κρίσης όσον αφορά τη γεωπολιτική τους ταυτότητα και δύσκολα μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα για το πώς θέλουν και πώς μπορούν να λειτουργήσουν στο διεθνές σύστημα. Έναντι δε της Άγκυρας, το πιο πιθανόν είναι ότι θα υιοθετήσουν μια στρατηγική κατευνασμού, επιχειρώντας να διατηρήσουν την αναπόφευκτη επιδείνωση των σχέσεων μαζί της στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, έτσι ώστε να αποφύγουν να την ωθήσουν προς μια αποφασιστική στροφή προς τη Ρωσία.

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει και η Ελλάδα να διεκδικήσει έναν πιο αυτόνομο και αυτόφωτο γεωπολιτικό ρόλο και να αρχίσει να αναζητά το κατάλληλο μείγμα συνεργασιών και συμμαχιών στην περιφέρεια της Τουρκίας. Πάνω απ’ όλα, θα πρέπει να ορθώσει το ανάστημά της και να λειτουργήσει ως ισότιμος πόλος απέναντί της. Και αυτή η προσπάθεια μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει με το ζήτημα των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών. Σε περίπτωση που η χώρα μας αποφασίσει να τους εκδώσει θα στείλει το απολύτως λανθασμένο μήνυμα στην Άγκυρα. Αυτό του φόβου και της «πάση θυσία» προσαρμογής στις τουρκικές αξιώσεις. Και αν αυτή η πολιτική ήταν επικίνδυνη μέχρι σήμερα είναι δέκα φορές πιο επικίνδυνη έναντι της μελλοντικής αυτοκρατορικής Τουρκίας, ανοίγοντας τον δρόμο για την εκδήλωση ολοένα και πιο επιθετικών αιτημάτων από πλευράς της. Με άλλα λόγια, παρόμοια απόφαση θα μας θέσει σε ένα ολισθηρό μονοπάτι όπου θα είναι ολοένα και πιο δύσκολο να σταματήσουμε να κινούμαστε προς το τέρμα, το οποίο θα είναι η άτυπη μετατροπή της Ελλάδας σε κράτος – υποτελή της νέας Τουρκίας.

(*) Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Η Ελλάδα φυλλοροεί και από τα φαινόμενα γεγονότα όλα δείχνουν πως τίποτε δεν μπορεί να σταματήσει το προδιαγεγραμμένο τέλος που με τόση επιμέλεια και απλόχερα της προσέφεραν «φίλοι», «εταίροι» και «σύμμαχοι». Είμαστε ίσως ο μοναδικός λαός, στη σύγχρονη ιστορία, που με τόση αφροσύνη αποδεχόμαστε την ισοπέδωση, τον εξανδραποδισμό και την ηθική, πνευματική και φυσική εξόντωσή μας.

Ενδεχομένως βρισκόμαστε σε μία ιστορική τεραστίων διαστάσεων γεωπολιτική και γεωστρατηγική αλλαγή που συμβαίνει με επίκεντρο την γειτονιά μας, αλλά εμείς ως λαός, στο μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού, αδιαφορούμε! Απλά, αδιαφορούμε. Και δεν αδιαφορούμε μόνο από που ερχόμαστε ιστορικά, αλλά δεν δείχνουμε κανένα απολύτως ενδιαφέρον και στο που θα τοποθετηθούμε, είτε ως λαός είτε ως μεμονωμένοι άνθρωποι, την επαύριο των σημερινών κοσμογονικών αλλαγών.

Ποσώς ενδιαφέρει τον γράφοντα η «γιορτή της δημοκρατίας» των ολίγων, των ολίγιστων και των γραικύλων, που συναντήθηκαν για να εορτάσουν τις αποτυχίες τους εις βάρος ενός άλλοτε περήφανου λαού, αν και χαρακτηριστικό της εορτής τους αυτής ήταν ο «έλεγχος μεταλλικών αντικειμένων» κατά την είσοδο, γεγονός που μαρτυρά τον πανικό τους στην περίπτωση που κάποιος αποφασίσει να τους «επιστρέψει» όσα οι ίδιοι απλόχερα και μειδιάζοντας συνέργησαν, συναποφάσισαν και υπέγραψαν, για το παρόν κα το μέλλον, κατά αυτού του λαού, κατά αυτής της χώρας, κατά αυτού του έθνους…

Κι επειδή η φυσική μας κατάσταση είναι να κοιτάζουμε προς το μέλλον, βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο, μόνο ως απογοήτευση μπορεί να χαρακτηριστεί το καταγεγραμμένο γεγονός της συγκέντρωσης νέων ανθρώπων στις πλατείες της χώρας, προκειμένου να «πάρουν» ένα ακόμη pokemon!!!
Όχι, οι νέοι αυτοί άνθρωποι δεν βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες για να διαδηλώσουν και να απαιτήσουν να τους επιστραφούν άμεσα από τους εορτάζοντες στο προεδρικό μέγαρο. Όχι, δεν έψαχναν να βρουν τρόπο άσκησης πίεσης για να μπορούν να ονειρεύονται μία καλύτερη ζωή, για να μπορούν να κάνουν σχέδια, να χαμογελούν πραγματικά. Όχι, δεν συναντήθηκαν ούτε για να γνωριστούν, να συζητήσουν, να φλερτάρουν ή να ερωτευτούν…!
Αγόρια και κορίτσια, καθισμένοι ο ένας δίπλα στην άλλη, είχαν σκυμμένα κεφάλια και απορροφημένοι στα κινητά τους τηλέφωνα (smart phones) συμπεριφερόταν ως οι απόλυτα ηλίθιοι, αναζητώντας να αρπάξουν το πρώτο pokemon που θα εμφανιστεί! Δεν αναζητούσαν να δημιουργήσουν και να αρπάξουν την πρώτη ευκαιρία για μία καλύτερη ζωή, αλλά μέσα σε ένα εικονικό περιβάλλον, απομονωμένοι στους εαυτούς τους, έψαχναν εκείνον τον τρόπο που θα επισφράγιζε την ποιότητα σκέψης τους… και αυτό ακριβώς θα έπρεπε να προβληματίσει όλους τους άλλους, που υποτίθεται ότι σκέφτονται...

Και όμως, αυτά τα παιδιά είναι τα μεγάλα θύματα της δικής μας αδιαφορίας. Που δεν νοιαστήκαμε να τα μεγαλώνουμε συζητώντας μαζί τους, αλλά αρκούμασταν στο να τα «ξεφορτωνόμαστε» για να έχουμε τις δικές μας στιγμές χαλάρωσης. Αρνούμασταν τον ρόλο και τις ευθύνες μας και το παραγόμενο αποτέλεσμα είναι παιδιά που μεγαλώνουν σε έναν εικονικό κόσμο που τους προσφέρει περισσότερη ζεστασιά, επικοινωνία και επιλογές από τον δικό μας κόσμο, μεστό εγωκεντρισμού και αδιαφορίας για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, πέρα από τον «προσωπικό χώρο» μας…

Δυστυχώς, η εικόνα της πλατείας Συντάγματος και της κάθε πλατείας στην χώρα, είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και μία εικόνα που κραυγάζει σε όλους εμάς τους υπόλοιπους, όσους είναι ακόμη σε θέση να σκέφτονται, πως όλα μπορούν να αλλάξουν αν εμείς αποφασίσουμε να σώσουμε το αύριο αυτών των παιδιών.
Όλα μπορούν να επανέλθουν στην φυσιολογικότητα, αρκεί να αποφασίσουμε εμείς να επικοινωνήσουμε, πρώτα μεταξύ μας κι έπειτα με αυτά τα παιδιά που τα αντιμετωπίσαμε ως «βαρίδια» και τα εγκαταλείψαμε για να έχουμε τις δικές μας στιγμές…
Όλα μπορούν να γίνουν πολύ καλύτερα, αν κατανοήσουμε πως εμείς φύγαμε από την κανονικότητα και απομακρυνθήκαμε από τον φυσικό τρόπο σκέψης και λειτουργίας, όταν αποδεχθήκαμε ανίκανους να παρεμβάλλονται στην καθημερινότητά μας, να εισάγουν με κανόνες εξαναγκασμού την δική τους «πολιτική ορθότητα» στην καθημερινότητά μας και να ορίζουν με τον πλέον τραγικό και απάνθρωπο τρόπο τις ζωές μας.

Στην πραγματικότητα αυτά τα παιδιά στις πλατείες της χώρας δεν έψαχναν να βρούνε τα pokemon. Με τον δικό τους τρόπο έψαχναν να βρούνε εμάς. Με τη δική τους κραυγαλέα και αγωνιώδη σιωπή μας καλούσαν να παλέψουμε για να τους προσφέρουμε όλα όσα εμείς πρώτοι παραμερίσαμε.
Αυτοί οι νέοι και οι έφηβοι στάθηκαν στο κεντρικό σημείο κάθε πόλης για να μας τονίσουν την δική μας «φυγή» από την πραγματικότητα…
Αυτοί οι νέοι άνθρωποι είναι οι αγνοούμενοι μιάς μάχης που εμείς χάσαμε επειδή δεν δώσαμε ποτέ. Παραταγμένα σε σκαλάκια, φωτογραφίζονταν αδιάφορα στέλνοντάς μας ένα ηχηρό μήνυμα της αιχμαλωσίας τους από τον κόσμο που εμείς σιωπηλά επιτρέψαμε να βρεθούν.
Αυτοί οι νέοι άνθρωποι έκαναν ασυναίσθητα ένα πρώτο βήμα για την διάσωσή τους. Όλα τα επόμενα βήματα πρέπει να τα κάνουμε εμείς. Γιατί το μέλλον των νέων είναι δική μας, προσωπική και ομαδική ευθύνη… και βρίσκεται, περιμένοντάς μας, στις πλατείες όλης της χώρας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Κατά μία εκδοχή είχε πάει να κυνηγήσει πόκεμον στο Σύνταγμα.
Κατά μία άλλη, αυτοί που είχαν μαζευτεί στο Σύνταγμα δεν κυνηγούσαν πόκεμον αλλά την Δημοκρατία, εκεί που θεάθηκε για τελευταία φορά πριν 6-7 χρόνια.

Άλλοι πάλι λένε πως έφυγε γκασταρμπάϊτερ στην Ευρώπη ψάχνοντας να βρεί δουλειά, αλλά δημοκρατίες δεν χρειάζονται και δεν χωρούν πιά στην "Ένωση", οπότε μάλλον θα την έκανε για την χώρα του Κιμ.
Το πιό σωστό μάλλον όμως, είναι πως πέθανε.
Τώρα, αν πέθανε πέθανε, ή αν την έχουν βάλει στην κατάψυξη μαζί με τον Γουώλτ περιμένοντας την επιστήμη να προχωρήσει και τον έλληνα να ξυπνήσει για να ξαναζωντανέψει, δεν υπάρχουν έγκυρες πληροφορίες.

Πάντως αν περιμένει τον έλληνα να ξυπνήσει απ' τον βαρύ κι ολέθριο λήθαργο και βλέποντας στην φωτογραφία τα ενδιαφέροντα τής ελληνικής νεολαίας (κυρίως), το blog νομίζει ότι καίμε τζάμπα ρεύμα για τον καταψύκτη.
Κάποιο απ' τα παιδιά που μαζεύτηκαν στο Σύνταγμα για πόκεμον, παρακαλείται να κλείσει τον διακόπτη.

Η πιό βάσιμη υποψία όμως είναι πως πέθανε εντελώς.
Και μάλιστα όχι από φυσικό θάνατο. Την σκότωσαν.
Την σκότωσαν αυτοί που μαζεύτηκαν χθες να γιορτάσουν την γιορτή της.
Και την γιορτάζουν έτσι. Για το ξεκάρφωμα.
Ξέρουν πως δεν είναι γιορτή αλλά μνημόσυνο, αλλά μαζεύονται κάθε χρόνο έτσι, για να δούν αν απουσιάζει κανείς τους, να μετρηθούν, να δουν μήπως αυτομόλησε κάποιος προς την αλήθεια και ομολογήσει τον φόνο.
Σαν ετήσια σύναξη της Κόζα Νόστρα ένα πράμα.
Οι αρχηγοί όλων των φαμιλιών του οργανωμένου πολιτικού εγκλήματος.

Αυτοί εκεί, από μέσα, στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου, να κοροϊδεύουν τους πάντες πως η Δημοκρατία ζει, ενώ την έχουν θάψει με τα ίδια τους τα χέρια κι απ' έξω, λίγο πιό κάτω η νεοελληνική νεολαία να κυνηγάει πόκεμον.

Ως εκ τούτου, το blog νομίζει, πως τρία-τέσσερα μνημόνια είναι πολύ λίγα.
Μας αξίζουν πολλά περισσότερα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου