Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Φεβ 2011


Τεράστιο πολιτικό λάθος του τούρκου πρωθυπουργού, ο οποίος νόμισε πως η Γερμανία είναι μία άλλη Θράκη. Ο κύριος Ερντογάν, μέσα στα πλαίσια του νεο-οθωμανικού μοντέλου και της πανίσχυρης Τουρκίας, που χτίζεται από τον ίδιο, δεν κατανόησε πως δεν δικαιούται να παρεμβάλεται, δεν μπορεί να εμπλέκεται στην πολιτική άλλου κράτους και να κάνει υποδείξεις στους πολίτες ξένου κράτους, σαν να είναι πολίτες της Τουρκίας. Εμφανώς παρασυρμένος από το προεκλογικό πνεύμα και την μεγαλομανία του, έκανε ένα τραγικό λάθος απευθυνόμενος στους τούρκους που διαμένουν στην Τουρκία και απαίτησε την μη αφομοίωσή τους...
Οι δηλώσεις αυτές έγιναν ενόψει συνάντησης του Ερντογάν με την γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ, η οποία τον Οκτώβριο είχε προκαλέσει μεγάλη συζήτηση δηλώνοντας ότι “η πολυπολιτισμικότητα στη Γερμανία, απέτυχε”.
Όμως, σε μία κοινωνία που νιώθει υπερήφανη για τα επιτεύγματά της, που θεωρεί πως θα πρέπει να νιώθουν ευγνωμοσύνη όσοι πολίτες άλλων χωρών ζουν, εργάζονται και ευημερούν υπό την προστασία της Γερμανικής πολιτείας, η στάση του Ερντογάν θεωρείται άκρως υβριστική και δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητη.
Οι δηλώσεις προκάλεσαν την έντονη αντίδραση του γερμανού υπουργού Εξωτερικών Γκουίντο Βέστερβέλε, ο οποίος απάντησε ότι "τα 3,5 εκ. μέλη της τουρκικής κοινότητας της Γερμανίας, πρέπει να μάθουν πρώτα γερμανικά, ώστε να βελτιώσουν τη ζωή τους στη χώρα. Η γερμανική γλώσσα είναι σημείο – κλειδί για την ένταξη στη γερμανική κοινωνία", πρόσθεσε.

Τι είπε ο Ερντογάν
Ο τούρκος πρωθυπουργός σε ομιλία του ενώπιον ακροατηρίου τούρκων μεταναστών στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας κάλεσε τους μετανάστες να αντισταθούν στην αφομοίωση εντός της γερμανικής κοινωνίας, μαθαίνοντας τουρκικά πρώτα και μετά γερμανικά.
Μιλώντας για “εντεινόμενη ανησυχία” για τον τρόπο με τον οποίο οι τούρκοι μετανάστες αντιμετωπίζονται στη Γερμανία, κάλεσε τα μέλη της τουρκικής κοινότητας του Ντίσελντορφ να μην αφομοιωθούν.
“Πρέπει να ενταχθείτε, αλλά είμαι κατά της αφομοίωσης. Κανείς δεν πρέπει να αγνοεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν γερμανικά, αλλά πρώτα πρέπει να μάθετε τούρκικα. Θέλω να μάθετε γερμανικά, τα παιδιά σας να μάθουν γερμανικά, ώστε να γίνουν γιατροί, καθηγητές και πολιτικοί στη Γερμανία” ανέφερε.

Ανασυντάσσει τις δυνάμεις του, που βρίσκονται κοντά στη Βόρειο Αφρική, το Ναυτικό των ΗΠΑ, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση των ΗΠΑ μαζί με τους συμμάχους τους επιβάλουν αυστηρές κυρώσεις στη Λιβύη και εξετάζουν το ενδεχόμενο επιβολής απαγορευτικής ζώνης πτήσεων σε όλη τη χώρα, όπου συγκροτείται ένας στρατός αντίστασης κατά του Καντάφι.

Το αεροπλανοφόρο USS Enterprise, που μέχρι πρότινος ήταν αγκυροβολημένο στα ανοιχτά της ακτής της Σομαλίας, για να μπορεί να επέμβει σε ενδεχόμενη επίθεση πειρατών, άλλαξε πορεία και βρίσκεται κοντά στο Κανάλι του Σουέζ, βάζοντας πλώρη προς την Λιβύη, με 15 κρατούμενους πειρατές στα κελιά του.



Με τίτλο εξωφύλλου «Bild: Οι εμπρηστές» η εβδομαδιαία πολιτική επιθεώρηση Spiegel στο τεύχος που κυκλοφόρησε σήμερα (9/28.02.11) ξιφουλκεί κατά της μεγαλύτερης λαϊκής εφημερίδας της Γερμανίας στιγματίζοντας τόσο τη δημοσιογραφική ποιότητα όσο και τον πολιτικό ρόλο που διαδραματίζει.

Το δημοσίευμα του Spiegel αναλύει και το ρόλο που έπαιξε η Bild με την καμπάνια της κατά της Ελλάδας. «Όταν πέρσι το Φεβρουάριο κατέστη σαφές ότι η Ελλάδα χωρίς οικονομική βοήθεια σύντομα θα κήρυσσε στάση πληρωμών, η Bild έθεσε σχετικά προσεκτικά το ερώτημα: "Θα συμπαρασύρει η Ελλάδα τις γερμανικές τράπεζες στη χρεοκοπία;"

Δέκα ημέρες αργότερα ξεκίνησαν τα πυροτεχνήματα των πρωτοσέλιδων.

"Οι Έλληνες τσακώνονται και απεργούν αντί να κάνουν οικονομία", "Έτσι καίνε οι Έλληνες τα ωραία ευρώ". Και σύντομα ακολούθησαν σαφείς οδηγίες: "Όχι λεφτά για την Ελλάδα!", "Δεν θα πάρετε φράγκο από μας!". Η Bild ρωτούσε το λαό: "Γιατί να πληρώσουμε στους Έλληνες τις συντάξεις πολυτελείας τους;" και έδινε στους Έλληνες πρακτικές συμβουλές: "Πουλήστε λοιπόν τα νησιά σας, χρεοκοπημένοι Έλληνες… και μαζί και την Ακρόπολη!".

"Με την ολοκλήρωση της καμπάνιας δημιουργήθηκε η εικόνα ενός λαού, ο οποίος όλο το 24ωρο απεργεί, το πρωί του αρέσει να κοιμάται πολύ, ζει εις βάρος των άλλων και είναι διεφθαρμένος "μέχρι τα μπούνια". Είναι αυτό δημοσιογραφία ή σατιρική επιθεώρηση;" διερωτάται το Spiegel.

Υπενθυμίζει επίσης ότι «στην κορύφωση της καμπάνιας ένας ρεπόρτερ της Bild μοίρασε στην Αθήνα δραχμές στον κόσμο και βγήκε μαζί τους περήφανος φωτογραφίες. "Η Bild δίνει πίσω στους χρεοκοπημένους Έλληνες τις δραχμές", επιγραφόταν το ρεπορτάζ. Και όλη αυτή η δημιουργία ατμόσφαιρας συνδυάστηκε με εκκλήσεις προς τους γερμανούς πολιτικούς, οι οποίες είχαν το χαρακτήρα διαταγών: "Κυρία Μέρκελ, μείνετε σταθερή στο όχι σας!", "Κύριε αντικαγκελάριε, έχουμε εμπιστοσύνη στο λόγο σας!".

Σύμφωνα με το Spiegel, για την καγκελάριο Μέρκελ η Bild είναι «ευλογία και κατάρα συγχρόνως». Όπως σημειώνει, «είναι μια πολιτικός, που φοβάται τις παρορμήσεις, επειδή δεν είναι ο τύπος του λαϊκού ηγέτη, ο οποίος μπορεί να καναλιζάρει τις διαθέσεις του κόσμου. Προτιμά να είναι οι Γερμανοί ήρεμοι και ισορροπημένοι. Γι’ αυτό και δεν της αρέσουν απαραίτητα οι καμπάνιες, σαν κι αυτή της Bild κατά της Ελλάδας. Από την άλλη όμως η Μέρκελ χρειάζεται τη στήριξη του λαϊκού μέσου ενημέρωσης για την αποδοχή της πολιτικής της. Γι’ αυτό και διατηρεί καλές σχέσεις με τον αρχισυντάκτη της Bild Κάι Ντίκμαν και το διευθύνοντα σύμβουλο του ομίλου Springer M. Ντέπφνερ».

Τέλος το Spiegel καταγράφει ότι «πέρα από την πολιτική σκηνή καταγράφονται συνεχώς περιπτώσεις, οι οποίες αμφισβητούν τα ηθικά πρότυπα και τη δημοσιογραφική ποιότητα της Bild και των συνεργατών της.

Κανένα γερμανικό μέσο ενημέρωσης δεν επικρίνεται τόσο συχνά από το Γερμανικό Συμβούλιο Τύπου όσο η εν λόγω εφημερίδα, για το ότι παραβιάζει τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Η ίδια η εφημερίδα εκμεταλλεύεται τακτικά ακόμα και την προσωπική δυστυχία ανθρώπων, όχι πάντοτε με την έγκρισή τους και συχνά μετερχόμενη ανορθόδοξες μεθόδους έρευνας».


Χαμένη στη... μετάφραση και στα αλλεπάλληλα ψέματα που έχει πει στο ελληνικό λαό, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου πορεύεται με μόνη πυξίδα το Μνημόνιο, οδηγώντας τη χώρα σε αδιέξοδο. Σχεδόν καθημερινά πλέον αποκαλύπτονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι βασικό ζητούμενο για το ΠΑΣΟΚ ήταν και παραμένει η εξουσία και η διαχείριση του πολιτικού κόστους και όχι το συμφέρον της χώρας.

Πολύ μελάνι χύθηκε και πολλά ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες σχετικά με το πώς μπορούν να βρεθούν τα 50 δισ. από την «πώληση» ή κατά άλλους την «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας, από την ώρα που η τρόικα αποκάλυψε με κυνικό τρόπο το σχέδιο που κρατούσε κρυφό η κυβέρνηση.

Αντί ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, για μια ακόμη φορά έδωσαν μάχη για να διασωθούν επικοινωνιακά με ψέματα. Οπως αποκαλύπτει σήμερα ο Ελεύθερος Τύπος, υπήρξε ένα πλούσιο παρασκήνιο γύρω από τη μετάφραση της αγγλικής λέξης «divestment», η οποία στα αγγλικά σημαίνει σαφώς «αποεπένδυση», δηλαδή «πώληση», στο ελληνικό κείμενο όμως μεταφράστηκε ως «αξιοποίηση», προκειμένου να συνάδει με τη ρητορική του Ελληνα πρωθυπουργού.

Χαρακτηριστικό δείγμα της απόστασης που χωρίζει τα λόγια του Γιώργου Παπανδρέου από τα έργα του είναι και η αποκάλυψη των επαφών που είχε με την ηγεσία του ΔΝΤ, πριν ακόμη γίνει πρωθυπουργός. Την εποχή που εδώ διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι «υπάρχουν τα λεφτά», στη Νέα Υόρκη συζητούσε την πιθανή προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ.

Αυτό που άργησε να συνειδητοποιήσει ο πρωθυπουργός κι απ' ό,τι φαίνεται θα το συνειδητοποιήσει προσεχώς με τρόπο τραυματικό για τον ίδιον, αλλά δυστυχώς και για τη χώρα, είναι ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.


Εκπρόσωποι του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης λένε ότι ευθυνόμαστε συλλογικά για την οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, και είναι ο λόγος που επιβάλλουν (ΜΟΝΟ) στους πολίτες (οι εκπρόσωποι της πολιτείας εξαιρούνται της συλλογικής ευθύνης) τα δυσβάστακτα αυτά μέτρα.

Πρέπει να πληρώσουμε ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ από τη στιγμή που ευθυνόμαστε συλλογικά.

Υπάρχει η υποψία ότι την ευθύνη, για το ότι έφτασε η οικονομία της χώρας σ’ αυτό το χαμηλό επίπεδο, την έχει κατά κύριο λόγο η πολιτεία.

Υπάρχει η υποψία ότι τα χρήματα της χώρας (αυτά που εμείς οι Έλληνες φορολογούμενοι πληρώνουμε στο κράτος) τα χρησιμοποιήσαν οι εκπρόσωποι της πολιτείας για όφελος προσωπικό/ατομικό και όχι προς όφελος της χώρας.

Μέχρι σήμερα δεν μπορούσε να στηριχτεί μια τέτοια υπόθεση, ελλείψει στοιχείων (τα στοιχεία δεν είναι προσβάσιμα στον Έλληνα φορολογούμενο).

Σχετικά με το θέμα της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική (εδώ) έλαβα πρόσφατα μια απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (εδώ) η οποία (Ευρωπαϊκή Επιτροπή), μετά από έρευνα, έκρινε ότι:

  • Η πώληση των Μεταλλείων Κασσάνδρας στην Ελληνικός Χρυσός το 2003 πραγματοποιήθηκε χωρίς ανοικτό διαγωνισμό ή εκτίμηση των περιουσιακών στοιχείων των μεταλλείων από ανεξάρτητο εκτιμητή,
  • η τιμή πώλησης ήταν κατώτερη της πραγματικής αγοραίας αξίας τους,
  • η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός έλαβε επιδοτήσεις κατά παράβαση των κανόνων της EE περί κρατικών ενισχύσεων, ύψους 14 εκατ. ευρώ,
  • η πωλητήρια σύμβαση προέβλεπε απαλλαγή από τους φόρους συναλλαγών,
  • το συνολικό ποσό που το Δημόσιο πρέπει να ανακτήσει από τον δικαιούχο ανέρχεται σε 15,3 εκατ. ευρώ, συν τους τόκους,

ΠΡΟΣΟΧΗ
Αν δεν είχε κινηθεί η διαδικασία τον Δεκέμβριο του 2008 (βλ. IP/08/1927)

  • δεν θα ενημερωνόταν κανένας πολίτης, ποτέ, για την παράνομη αυτή πώληση,
  • δεν θα διεκδικούσε κανένας τα χρήματα αυτά,
  • και η χώρα θα ζημιωνόταν τελικά κατά 15,3 εκατ. ευρώ, συν τους τόκους.

Η συγκεκριμένη εμπορική συναλλαγή είναι μόνο μία, η οποία έτυχε γνωστοποίησης. Για όλες τις υπόλοιπες συναλλαγές τους, εμείς οι πολίτες δεν μπορούμε να λάβουμε γνώση, διότι δεν έχουμε πρόσβαση στα αρχεία του κράτους.

Για να αποδειχτεί ότι ΔΕΝ έγιναν ανάλογες παράνομες πράξεις σε όλες τις υπόλοιπες συναλλαγές πολιτείας με ιδιώτες,

ΠΡΕΠΕΙ
Να ανοιχτούν τα αρχεία του κράτους και/για να ενημερωθούν οι Έλληνες φορολογούμενοι για όλες τις συναλλαγές τους, από την περίοδο της μεταπολίτευσης και μέχρι σήμερα.

Μέχρις ότου ενημερωθούμε και απαλλαχθούν, θεωρείται ότι σε όλες τις συναλλαγές έγιναν παρόμοιες παράνομες πράξεις, οι οποίες ζημίωσαν κατά πολλά εκατομμύρια ευρώ τη χώρα. Και την ευθύνη, για την οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, τη φέρουν αποκλειστικά οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων, που με αυτόν τον τρόπο εξάντλησαν τα χρήματα που πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι στο κράτος.

Μέχρι οι εκπρόσωποι της πολιτείας να αποδείξουν το αντίθετο:

  • Αρνούμαι τη συλλογική ευθύνη
  • Αρνούμαι τη συλλογική πληρωμή

Στεφανία Λυγερού του Ιωάννη

Υ.Γ. Για το θέμα έφτιαξα μια ωραία καταγγελία και την κατέθεσα σήμερα στην Εισαγγελία Πειραιά (αρ. πρωτ. 2617/28-2-11)



  • ΗΠΑ: Οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή, ετοιμάζονται "για παν ενδεχόμενο", δήλωσε αξιωματούχος του Πενταγώνου
Ο αμερικανικός στρατός κάνει αναδιάταξη των ναυτικών και αεροπορικών του δυνάμεων γύρω από τη Λιβύη, δήλωσε σήμερα αξιωματούχος του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας, την ώρα που εντείνονται τα διεθνή αιτήματα για έναν τερματισμό της εδώ και δεκαετίες διακυβέρνησης της χώρας αυτής από τον λίβυο ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι.
"Οι σχεδιαστές (στρατηγικής) εργάζονται και έχουμε διάφορα ενδεχόμενα σχέδια... πιστεύω ότι είναι αξιόπιστο να πω ότι στο πλαίσιο αυτού επαναδιατάσσουμε τις δυνάμεις ώστε να μπορούν να προσφέρουν αυτή την ευελιξία μόλις ληφθούν αποφάσεις(...) να μπορούν να προσφέρουν επιλογές και ευελιξία", δήλωσε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου συνταγματάρχης Ντέιβιντ Λάπαν.

Η πολεμική αεροπορία, βομβάρδισε αποθήκες πυρομαχικών στις ζώνες, που ελέγχονται από τους διαδηλωτές
Αποθήκες πυρομαχικών στις περιοχές που ελέγχονται από τους αντικαθεστωτικούς διαδηλωτές, στην ανατολική Λιβύη, έπληξε σήμερα η πολεμική αεροπορία του Μουάμαρ Καντάφι, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές από τη Βεγγάζη.
Αεροπορική επιδρομή έγινε σε αποθηκη που βρίσκεται στην περιοχή Αντζαμπίγια, περίπου 100 χιλιόμετρα νοτίως της Βεγγάζης, όπως ανέφερε ένας μάρτυρας, ο οποίος δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει αν υπάρχουν ζημιές και πόσο σοβαρές είναι.
Εξάλλου, ένας έφεδρος από τη Βεγγάζη είπε ότι δύο αεροπλάνα έβαλαν εναντίον αποθηκών στην Αντζαμπίγια και τη Ράτζμα αλλά αποκρούστηκαν από αντιαεροπορικά πυρά. Πρόσθεσε ότι από την επιδρομή στην Αντζαμπίγια καταστράφηκε μια δεξαμενή νερού αλλά όχι και η αποθήκη με τα πυρομαχικά και ότι δεν υπάρχουν θύματα.
Στις 22 Φεβρουαρίου ο Σάιφ αλ-Ισλάμ, ο δευτερότοκος γιος του Καντάφι, είχε παραδεχτεί ότι οι ένοπλες δυνάμεις βομβάρδισαν αποθήκες με όπλα, υποστηρίζοντας ότι οι στόχοι αυτοί βρίσκονταν μακριά από κατοικημένες περιοχές.
Είναι πλέον φανερός ο φόβος και ο πανικός, που βγάζει προς τα έξω ο Γιώργος Παπανδρέου και η υπό αυτόν ηγετική ομάδα που κυβερνά την χώρα. Πάνε πια τα αστραφτερά χαμόγελα και οι πομπώδεις δηλώσεις με την πλεονάζουσα αισιοδοξία και αυταρέσκεια.
Σκυθρωπά γκρίζα και παγωμένα πρόσωπα, που δεν εκπέμπουν κανένα αισιόδοξο μήνυμα, είναι η δημόσια εικόνα της κυβέρνησης. Κανένας τους δεν μιλάει με αισιοδοξία για το μέλλον και όλοι αναφέρονται με ζοφερά λόγια για το παρόν.
Τι έχει συμβεί και η αισιοδοξία που διακατείχε έως πριν από λίγες ημέρες το κυβερνητικό επιτελείο εξανεμίστηκε ξαφνικά;
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Από τους γκαιμπελίσκους του Μαξίμου και του ΔΝΤ, προβάλλονταν ο περιορισμός του Ελλείμματος ως απόδειξη της επιτυχίας του περιβόητου μνημονίου. Όμως ήρθαν οι εκθέσεις της ΕΕ και της Τρόικας, που και σε αυτό το θέμα αποδεικνύουν την μνημονιακή-κυβερνητική αποτυχία.
Τι λένε αυτές οι εκθέσεις για το Έλλειμμα του 2010;
Ότι απαιτούνται πρόσθετα μέτρα 1,7 δις ευρώ., για να θεραπευτούν αποκλίσεις στον στόχο περιορισμού του Ελλείμματος του 2010. Δηλαδή, ενώ μας έλεγαν ότι πέτυχαν τον στόχο περιορισμού του Ελλείμματος 2010, τώρα μας λένε ότι χρειάζονται επί πλέον 1,7 δις ευρώ για να τον πετύχουν. Και εδώ πλήρης αποτυχία.
Ας θυμηθούμε το άρθρο του Δευκαλίωνα, της 14ης Φεβρουαρίου, με τίτλο «Ποιο είναι Σήμερα το Ταξικό Συμφέρον», όπου αναφέρονταν:
«Από όσα γίνονται σιγά-σιγά γνωστά, γνωρίζουμε ότι απαιτούνται νέα μέτρα, περίπου 1,7 δις ευρώ το 2011, για να καλύψουν αποκλίσεις του 2010, που δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμα. Ταυτόχρονα, ενώ τα μέτρα για 2012-2014 είχαν υπολογισθεί σε 12,8 δις ευρώ, τελικά τώρα τα ίδια μέτρα κοστολογούνται σε 19-20 δις ευρώ. Φαίνεται δε ότι υπάρχει συμφωνία για νέα επί πλέον μέτρα το 2015, ύψους 3,5 δις ευρώ, ώστε να μειωθεί το Έλλειμμα από 6,4 δις ευρώ που προβλέπεται για εκείνη την εποχή, σε 3 δις ευρώ. Εάν σε αυτά προστεθούν και τα 50 δις των ιδιωτικοποιήσεων, για το χρονικό διάστημα 2011-2015, τότε ανεβαίνουμε σε αναζήτηση μέσω νέων μέτρων και ιδιωτικοποιήσεων πάνω από 70 δις ευρώ»

Δηλαδή, ο φτωχός και άσημος Δευκαλίωνας, γνώριζε από τις 14 Φεβρουαρίου, όταν η κυβερνητική αισιοδοξία και έπαρση περίσσευαν, ότι απαιτούνται νέα μέτρα τουλάχιστον 20 δις ευρώ για το χρονικό διάστημα 2011-2015.
Ο Γιώργος Παπανδρέου και η υπό αυτόν ηγετική ομάδα, το έμαθε μόλις την Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου.
Ποιος κοροϊδεύει, ποιόν;
Για την αποτυχία της μνημονιακής-κυβερνητικής πολιτικής στους στόχους της ύφεσης, της ανεργίας, των τιμών και του πληθωρισμού, τα έχουμε γράψει τόσες φορές που είναι πλεονασμός να τα επαναλάβουμε. Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία βοούν από τα μέσα του 2010. Όλοι όσοι ασχολούνται με το πρόβλημα της Ελληνικής Οικονομίας τα γνώριζαν. Για την άρνηση της ΕΕ να ασχοληθεί και να συμφωνήσει στα θέματα της επιμήκυνσης εξόφλησης του δανείου των 110 δις ευρώ, της μείωσης του επιτοκίου και της επαναγοράς με οποιοδήποτε τρόπο και διαδικασία Ελληνικών Κρατικών Ομολόγων από την δευτερογενή αγορά, επίσης τα έχουμε γράψει και εμείς και επίσημοι εκπρόσωποι της ΕΕ αλλά και διεθνή οικονομικά περιοδικά.
Ο Γιώργος Παπανδρέου και η υπό αυτόν ηγετική ομάδα γνώριζαν, λοιπόν, ότι οι περισσότεροι στόχοι του μνημονίου (ύφεση, ανεργία, τιμάριθμός, πληθωρισμός) είχαν ξεφύγει και η διπλωματική εκστρατεία για επαναπροσδιορισμό (χρόνος αποπληρωμής, επιτόκιο) των όρων του δανείου των 110 δις ευρώ, είχαν παραπεμφθεί στις ευρωπαϊκές καλένδες και θα συζητηθούν για να αποφασισθούν, ως ώριμα αιτήματα, γύρω στα Χριστούγεννα του 2011.
Γιατί λοιπόν εμφανίζονταν μέχρι πριν λίγες ημέρες υπέρμετρα αισιόδοξοι για όλα τα παραπάνω θέματα και παρ’ ότι δεν υπήρχε ούτε καν σαν θεωρητική πιθανότητα η ευοίωνη προοπτική;
Πάρα πολύ απλά. Κατ’ αρχήν δεν αιφνιδιάστηκαν. Γνώριζαν τις αρνητικές εξελίξεις, αλλά έλεγαν ΨΕΜΑΤΑ όταν παρίσταναν τον αισιόδοξο. Όπως λένε ΨΕΜΑΤΑ και τώρα, που παριστάνουν τον φοβισμένο και τον πανικόβλητο. Με την παράσταση και το ΨΕΜΑ του φοβισμένου και του πανικόβλητου, επιχειρούν να περάσουν στην Ελληνική Κοινή Γνώμη κλίμα φόβου και πανικού, ώστε για να την εκβιάσουν ψυχολογικά ώστε να αποδεχθεί χωρίς πολλές διαμαρτυρίες την ολοκληρωτική κυβερνητική αποτυχία και τα νέα σκληρά μέτρα που έρχονται.
«Θα γίνουν εκλογές και ο τόπος θα μείνει ακυβέρνητος τώρα που στην περιοχή μας γίνεται χαμός», «Θα χρεοκοπήσουμε», θα είναι μερικά από τα διλήμματα που θα διοχετευθούν στην κοινή γνώμη προκειμένου να περάσει και να εμπεδωθεί ο φόβος και ο πανικός. Οπότε, μετά την σύνοδο κορυφής της ΕΕ, όταν γίνει σαφής η ολοκληρωτική κυβερνητική αποτυχία -αλλά ακόμα δεν θα έχουν προκηρυχθεί εκλογές και δεν θα έχουμε χρεοκοπήσει-, η κοινή γνώμη να αναπνεύσει ανακουφισμένη και αφού μονολογήσει «ουφ ευτυχώς γλυτώσαμε τα χειρότερα», θα αποδεχθεί τα νέα σκληρά μέτρα.
Παρόμοιας έκτασης ψυχολογική εκστρατεία εκβιασμού της κοινής γνώμης δεν είχε εφαρμοσθεί ούτε στις ΗΠΑ την εποχή του Μακαρθισμού.
Καθήκον του κάθε Έλληνα Πατριώτη είναι να ξεσκεπάσει αυτόν τον ψυχολογικό εκβιασμό και να τον οδηγήσει στην αποτυχία.
Πως θα το κάνουμε αυτό;
Πάρα πολύ απλά. Να τους εξαναγκάσουμε και να τους σύρουμε να κάνουν πράξη, αν τολμάνε, αυτά που διαρρέουν σαν απειλές. Τότε να δείτε όλους αυτούς τους ΨΕΥΤΕΣ, τους αγέρωχους κυβερνητικούς, πως θα σέρνονται από τον φόβο τους και πως θα παρακαλάνε για έλεος.
Αν τολμάτε κάντε εκλογές!
Στην Ελλάδα δεν παράγονται ανταγωνιστικά προϊόντα και οι λιγοστές φωτεινές εξαιρέσεις απλά καθιστούν την έλλειψη πιο ορατή. Στην παρούσα χρονική καμπή, επιβάλλεται εθνική κινητοποίηση για τη δημιουργία και την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής ποιότητας, διαφοροποίησης και μεγάλης προστιθέμενης αξίας. Εθνική κινητοποίηση που θα έχει τα χαρακτηριστικά εκείνης των Ολυμπιακών Αγώνων, μόνο που αυτή τη φορά η πρόκληση είναι ακόμα πιο κρίσιμη και η επιτυχία πραγματικά αναγκαία.
Ποιος άραγε μπορεί να ηγηθεί της προσπάθειας; Ποιος μπορεί να σχεδιάσει, να κινητοποιήσει και να επιβάλει την εφαρμογή ενός προγράμματος επανεκκίνησης; Ενός προγράμματος κινητοποίησης των δημιουργικών δυνάμεων της χώρας καθώς η τεράστια πρόκληση που αντιμετωπίζουμε σήμερα ονομάζεται «Παραγωγή»; Ενός προγράμματος ανάπτυξης, ρεαλιστικού και βιώσιμου, με προστιθέμενη αξία που να προέρχεται από τη δημιουργία, την εμπορική εκμετάλλευση ή και την εγχώρια παραγωγή καινοτόμων και ανταγωνιστικών προϊόντων - υπηρεσιών, και όχι γενικά για την «ανάπτυξη» από κατανάλωση με δανεικά χρήματα και επιδοτήσεις. Ενός προγράμματος ανταγωνιστικότητας που δεν θα προέρχεται μόνο από τη απαραίτητη μείωση κόστους, που λογικά προωθεί το μνημόνιο, αλλά και από την ποιότητα, τη διαφοροποίηση, τη διεκδίκηση του «price premium» που σε αντίθεση με το κόστος, μπορεί να εξασφαλίσει στη χώρα ένα επιθυμητό βιοτικό επίπεδο αν όχι και αυτό της «σύγκλισης» -σαν αστείο ακούγεται πλέον- που στο πρόσφατο παρελθόν έθεσε ως στόχο -κενό περιεχομένου δυστυχώς- πρωθυπουργός με «εκσυγχρονιστική» ρητορική.
Ποιος θα παίξει το ρόλο που έπαιξε η Ολυμπιακή Επιτροπή για την οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων ή αυτόν που παίζει η Τρόικα για το πρόγραμμα της «μη χρεοκοπίας»;
Αναζητείται συνεπώς, το θεσμικό ισοδύναμο της Τρόικας και της Ολυμπιακής Επιτροπής για την κινητοποίηση της παραγωγής και της καινοτομίας.
Τραγική ειρωνεία, γράφω αυτό το άρθρο και διαβάζω παράλληλα τα αποτελέσματα του διαγωνισμού για «το προϊόν της χρονιάς 2011». Έντεκα κατηγορίες καταναλωτικών προϊόντων τσίχλες, προϊόντα περιποίησης, απορρυπαντικά και άλλα. Έντεκα νικητές, επιλεγμένοι από τον τελικό καταναλωτή με βάση την καινοτομία που προσφέρουν, έντεκα εισαγόμενα προϊόντα, τεσσάρων αξιόλογων διεθνών εταιριών. Αναρωτιέμαι, μήπως η κατάσταση δεν είναι πλέον αναστρέψιμη;
Την ίδια στιγμή που τα Ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες δεν μπορούν καν να σταθούν στην εσωτερική αγορά πόσο μάλλον στον ανταγωνισμό της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, ο προσανατολισμός και η δυναμική της χώρας δεν οδηγεί στη δημιουργία κρίσιμης μάζας δυνάμεων αλλαγής της σημερινής πραγματικότητας. Η παραγωγή καινοτόμων προϊόντων, υπηρεσιών, πρωτότυπης γνώσης, περιεχομένου, πρωτοβουλιών και δραστηριοτήτων εξακολουθεί να μην αποτελεί εθνική προτεραιότητα!
Αυτή η αδυναμία σε συνδυασμό με την οικονομική συγκυρία, το μεγάλο χρέος, το ακριβό, μη παραγωγικό κράτος, τη χαμηλής προστιθέμενης αξίας σημερινή οικονομική δραστηριότητα (βασισμένη κυρίως στο εμπόριο εισαγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών και την κατανάλωση), δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση που νομοτελειακά θα προκαλέσει περαιτέρω πτώση του βιοτικού μας επιπέδου τα επόμενα χρόνια.
Ας θυμηθούμε τη περίοδο 1997 - 2004. Χρειάζεται μία συντονισμένη εθνική προσπάθεια να δημιουργήσουμε πολλά σύγχρονα και αξιόλογα ελληνικά προϊόντα. Αγαθά, υπηρεσίες και δραστηριότητες που θα παράγουν αξία και θα μας εκπροσωπούν ως χώρα διεθνώς τον 21 αιώνα. Φανταστείτε ότι την επταετία 1997 - 2004 τα χρήματα, το ανθρώπινο ταλέντο και η ενέργεια που επενδύσαμε με συλλογικότητα και ενθουσιασμό είχαν στόχο να βρούμε το δρόμο προς τις διεθνείς αγορές με συμμαχίες, δίκτυα και στρατηγικό μάρκετινγ, να δημιουργήσουμε περιεχόμενο, γνώση, ιδέες, συμβολισμούς, προϊόντα, υπηρεσίες, εμπειρίες, τέχνη, design, πρωτοβουλίες, στρατηγικές, οργάνωση, στελέχη, επιχειρηματικότητα, διπλωματία και άλλα σύγχρονα πολιτισμικά αγαθά, ικανά να μας τοποθετήσουν ως μία ανταγωνιστική οικονομία στην διεθνή Αγορά.
Δεν έχουμε επιλογές, ό,τι δεν κάναμε μετά την μεταπολίτευση, πρέπει να το αρχίσουμε σήμερα. Να συγκεντρωθούμε στον πυρήνα μας σε μία εθνική προσπάθεια να επενδύσουμε σωστά τους λιγοστούς πόρους που μας είναι διαθέσιμοι - χρήμα, ταλέντο, ενέργεια - σε ότι πιο αξιόλογο και δυνητικά ανταγωνιστικό υπάρχει στη χώρα αυτή τη στιγμή. Οινογαστρονομία, υψηλής ποιότητας και σύγχρονης αισθητικής επώνυμα προϊόντα - πρεσβευτές, καινοτόμες υπηρεσίες Εκπαίδευσης, Υγείας και Τουρισμού, προϊόντα περιποίησης, υπηρεσίες της διάνοιας, οτιδήποτε μπορεί να φέρει αξία.
Οι ξένες επενδύσεις είναι στη σημερινή συγκυρία κάτι παραπάνω από απαραίτητες. Η πραγματοποίηση τους όμως δεν οδηγεί αυτόματα στην παραγωγή αξίας για τη χώρα και τον πληθυσμό της, ιδιαίτερα μετά τα φορολογικά κίνητρα που επιβάλλεται να δοθούν στους επενδυτές για να υπάρξει ενδιαφέρον. Ακραίο παράδειγμα η Τζαμάικα η οποία κατά δήλωση του Προέδρου της είναι απλά παρατηρητής του χρήματος που μπαίνει και βγαίνει από τον τουρισμό. Επιβάλλεται η οικοδόμηση ενός πλαισίου που δίνει κίνητρα για συνέργειες με Ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες ώστε οι επενδύσεις να κινητοποιούν την παραγωγή και να προστατεύεται η αυθεντικότητα.
Το ερώτημα παραμένει για το ποιος μπορεί να ηγηθεί. Ποιος θα παίξει το ρόλο της Τρόικας και της Ολυμπιακής Επιτροπής για να μας κάνει να παράγουμε;
Ο λαός μας ήδη ανησυχεί σοβαρά για το αύριο του. Η είσοδος του επαίσχυντου μνημονίου, από την πίσω πόρτα, πέραν της οικτράς αποτυχίας του, όπως πανηγυρικά αποδεικνύεται, τις άδικες πλέον θυσίες μας και την σταδιακή διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας ,έρχεται μια τροπολογία του υπουργείου ΠΡΟΠΟ, σε ένα νομοσχέδιο του, όπου μετατρέπει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ σε υπηρεσία παροχής υπηρεσιών επί πληρωμή!

Φαίνεται ότι η οικονομική κρίση χτύπησε και την Ελληνική αστυνομία.!

Μετά από αυτά που βγαίνουν στο φως, ότι οι ίδιοι αστυνομικοί πληρώνουν από την τσέπη τους, τις βλάβες, αυτοκινήτων, μηχανών κ.λ.π., έρχεται αυτή η τροπολογία που λέει ότι όποιος θέλει τις υπηρεσίες της πρέπει να πληρώνει.

Υπηρεσίες όπως, συνοδεία χρηματαποστολών, ιδιωτικών αγαθών, προστασία ιδιωτικής περιουσίας κ.λ.π. πρέπει να γίνονται επί πληρωμή.

Δηλαδή λένε έμπειροι αξιωματικοί, σφαίρες, γιλέκα, υπηρεσιακά περίστροφα, που έχουμε πληρώσει, να είναι στην διάθεση του οιοδήποτε έχει μαρούλι!

Δηλαδή έχεις χρήμα, έχεις προστασία... Δεν έχεις, βρες την άκρη μόνο σου;

Πάει πλέον περίπατο η υποχρέωση του κράτους για θέματα, όπως η φύλαξη και η προστασία της ανθρωπινής ζωής, η περιουσία του Έλληνα πολίτη, για τους όποιους καταβάλουμε φόρους, όλα αυτά τίθενται πλέον στην διάθεση της ΤΡΟΪΚΑΣ!

Και γεννούνται ερωτηματικά. Η αστυνομία θα γίνει σεκιούριτι; Η προστασία σου θα εξαρτάται από την οικονομική σου δυνατότητα; Άμα τηλεφωνείς θα σου λένε πόσο κάνει για να έλθουμε; Θα αφεθούμε στο έλεος των ληστών; Τι θα γίνει; Άμα δεν έχει χρήματα θα πάρεις τον νόμο στα χέρια σου;

Μπορούν μας απαντήσουν οι κυβερνώντες η υποτέλεια μας μέχρι που φτάνει;

Τι άλλο έχουν εκχωρήσει; Θα μας πουν; Τα πάντα;

Οι δε κύριοι της αντιπολίτευσης τι ρόλο παίζουν; Των απλών θεατών;

Δυστυχώς μόνοι μας πρέπει να αντιδράσουμε. Τα διάφορα κινήματα που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια πρέπει να στηριχθούν διότι είμαστε πλέον στο έλεος του ΔΝΤ και της τρόικας.

Έχω ξαναγράψει. Μην πιστεύετε τα κανάλια των μεγαλοεργολάβων. Ενημερώστε τον κόσμο που δεν έχουν την δυνατότητα πρόσβασης στο διαδυκτίο τι πραγματικά συμβαίνει στην χώρα μας.

Θυμάστε τι έλεγε προεκλογικά ο ΓΑΠ; ΞΕΣΗΚΩΘΕΊΤΕ-ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ-ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

Με αυτά τα συνθήματα δεν κέρδισε τις εκλογές;

Επειδή η ζωή κάνει κύκλους ήλθε η ώρα να το χρησιμοποιήσουμε να φύγει μήπως και σωθούμε!

Η χώρα μας, βάσει της υπογραφής που έβαλε χωρίς την εντολή μας, έχει παραχωρηθεί στους ξένους. Αυτόν τον κατήφορο ποιος θα τον σταματήσει;

Υ.Γ. Όταν φτάνει στο σημείο η αστυνομία να παρέχει τις υπηρεσίες της επί πληρωμή, τί άλλο θα επακολουθήσει;



Πολλοί πλέον προεξοφλούν ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου βρίσκεται στα πρόθυρα να τα παρατήσει και να πάμε πολύ σύντομα σε εκλογές. Ειδικά αν η Σύνοδος Κορυφής του Μαρτίου (ή κάποια άλλη Σύνοδος, έναν, δύο μήνες αργότερα) δεν είναι ευνοϊκή για την Ελλάδα και με δεδομένο πλέον ότι τα αποτελέσματα του μνημονίου σε συνδυασμό με την οικονομική πολιτική που ασκείται δεν είναι μόνο πενιχρά, αλλά, δυστυχώς, καταστροφικά.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς πολλά οικονομικά για να αντιληφθεί ότι με ύφεση της τάξεως του 5% και 6% του εγχώριου προϊόντος, το μόνο που συμβαίνει είναι να κλείνουν επιχειρήσεις και να αυξάνονται οι άνεργοι. Οσα δισεκατομμύρια και να μαζεύονται, άλλα τόσα θα χάνονται από το αρνητικό παραγόμενο προϊόν.

Τι θα συμβεί αν γίνουν εκλογές, λοιπόν, στη χώρα; Θα γίνουν για καλό; Τι αποτέλεσμα θα έχουν; Οφείλουν, αν γίνει αυτό, οι Ελληνες πολιτικοί και ειδικά ο νυν πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς να τοποθετηθούν εξαρχής.

Αν δηλαδή το εκλογικό αποτέλεσμα δεν βγάλει καθαρή αυτοδυναμία, το οποίο είναι και το πιθανότερο, τι θα κάνουν; Μπορεί τέτοιες δηλώσεις προεκλογικά να μη συνηθίζονται, γιατί έτσι χάνεται η πίεση της αυτοδυναμίας στο εκλογικό σώμα από το ένα ή το άλλο κόμμα, αλλά εδώ η χώρα βρίσκεται σε μια έκτακτη ανάγκη και τα πράγματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα.

Αλλωστε ποιος θα θέλει να κυβερνήσει μόνος του με τέτοια ύφεση και ανεργία; Αν πρέπει να πάμε σε εκλογές, λοιπόν, και σε κυβερνήσεις συνεργασίας, ας πάμε. Μόνο που πρέπει πρωτίστως οι δύο αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων, και ενδεχομένως μερικοί ακόμη πολιτικοί, να δεσμευθούν. Θα σχηματίσουν μια κυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση της χώρας με θάρρος και αυταπάρνηση;

Θα διαχειριστούν με υπευθυνότητα και γενναιότητα απέναντι στους Ελληνες πολίτες το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή;

Γιατί πιθανότητες γι’ αυτό υπάρχουν και, δυστυχώς, δεν είναι και τόσο λίγες πλέον. Ή θα κρυφτούν πίσω από κάποιον άμοιρο τεχνοκράτη και μερικά πολιτικά στελέχη ώστε με την πρώτη ευκαιρία να τους αδειάσουν μήπως και διασωθούν;

Αν έχουν στο μυαλό τους κάτι τέτοιο, θα ήταν καλύτερο να φύγουν από τη χώρα.

Από τώρα!

Σε προηγούμενο κείμενο έγραψα πως το Κρατικό Χρέος ως μηχανισμός χρηματοδότησης της κρατικής λειτουργίας αποτελεί εναλλακτική της εκτύπωσης νέου χρήματος (που δημιουργεί αυξημένες πληθωριστικές πιέσεις), και της φορολόγησης (που αφαιρεί ρευστότητα από την αγορά και δυσαρεστεί τα φορολογικά υποζύγια).

Είναι ευρύτατα αντιληπτό ότι τα κρατικά χρέη δεν αποπληρώνονται ποτέ, αλλά ανακυκλώνονται. Η αφαίρεση των τόκων του Κρατικού Χρέους από την οικονομία, μέσω φορολόγησης, σκοπεύει στη μείωση πληθωριστικών πιέσεων που θα δημιουργούνταν από την κυκλοφορία του νέου αυτού χρήματος.

Σε πλήρη αντιστοιχία με το νεο-εκτυπωμένο χρήμα, το Ελληνικό Κρατικό Χρέος δεν χρηματοδοτήθηκε από αποταμιεύσεις αλλά από πληκτρολογημένα ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Για να μην μπούμε στη συζήτηση των συγκεκριμένων τραπεζικών διεργασιών, που πολλοί γνωρίζουν καλύτερα και σε μεγαλύτερο βάθος από ό,τι μπορώ να μπω εδώ (εβδομαδιαία δημοπρασία ρευστού ΕΚΤ, διατραπεζική, Euribor, κλπ), απλά θα παρομοιάσω τα κρατικά ομόλογα με την έκδοση μεταχρονολογημένης επιταγής “διευκόλυνσης”, που το κράτος δίνει σε κάποια τράπεζα για να πάρει άμεσα τα χρήματα, και εκείνη με τη σειρά της την δίνει ως εγγύηση στην Κεντρική Τράπεζα ή άλλη τράπεζα (διατραπεζική αγορά) που διατηρεί το “πλαφόν”, και παίρνει τα χρήματα που δάνεισε στην Ελλάδα πίσω, ώσπου τελικά να πληρώσει η Ελλάδα την επιταγή ή μάλλον να την αντικαταστήσει με άλλη επιταγή μεταγενέστερης ημερομηνίας.

Το σημαντικό σε αυτή τη διεργασία είναι ότι η ΕΚΤ δεν παίρνει τις καταθέσεις κάποιου για να πληρώσει τα χρήματα του “πλαφόν” στις τράπεζες αλλά, βάσει της εντεταλμένης λειτουργίας της, τα πληκτρολογεί. Αυτό άλλοι ονομάζουν μόχλευση και άλλοι στο λαϊκότερον “αερο-χρήμα”.

Φυσικά υπάρχουν και λίγοι ομολογιούχοι, όπως ασφαλιστικά ταμεία, που δεν βάζουν τα ομόλογά τους ως εγγύηση για ρευστό διότι είναι συντηρητικοί επενδυτές πραγματικών χρημάτων και δεν έχουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση της ΕΚΤ διότι δεν είναι τράπεζες.

Τα 340 δισ. που πήρε η Ελλάδα ως σήμερα μέσω ομολογιακού δανεισμού τα διαχειρίστηκε χείριστα. Όλοι γνωρίζουμε τον αναίτιο τριπλασιασμό των υπαλλήλων του στενού Δημοσίου Τομέα σε 30 χρόνια με τις προσλήψεις μισθοδοτούμενων ψηφοφόρων, τις μίζες πολιτικών, τις προμήθειες, τις υπερτιμολογήσεις νοσοκομειακών και άλλων προμηθειών που διασπαθίζουν τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου. Αυτά αποτελούν αποδεικτικά της ανεπάρκειας και διαφθοράς του πολιτικού προσωπικού της χώρας που διαχειρίστηκε τα χρήματα.

Οι στρεβλώσεις στην επιχειρηματικότητα, η διαφθορά, η ανισονομία, η γραφειοκρατία, η αδυναμία απονομής δικαιοσύνης, ο λαβύρινθος της φορολογικής νομοθεσίας και η φοροδιαφυγή, η ανικανότητα διαχείρισης του μεταναστευτικού προβλήματος συμπληρώνουν τη θλιβερή εικόνα μας.

Η συνεχής ατιμωρησία των πολιτικών επίορκων είναι το θαυμαστικό της σουρεαλιστικής εθνικής κατάθλιψης.

Όλα πρέπει να τα διορθώσουμε όσο πιο γρήγορα είναι ανθρωπίνως δυνατόν. Όλα. Αυτό δείχνει να προσπαθεί τουλάχιστον η σημερινή κυβέρνηση. Αν όχι αυτή, τότε κάποια επόμενη στο εγγύς μέλλον θα τα καταφέρει. Οι λόγοι που μας έφεραν ως εδώ θα εκλείψουν. Αυτό είναι μαθηματικά βέβαιο αρκεί να μη σταματήσουμε να το απαιτούμε, εμείς οι Έλληνες πολίτες και η Τρόικα.

Μετέπειτα όμως, αφού οι παθογένειες διορθωθούν, τι γίνεται με το Κρατικό Χρέος που πιθανόν να ξεπεράσει τα 400 δισ. ευρώ;

Θα ζήσουν στη μιζέρια οι επόμενες 3 γενιές των Ελλήνων για παραδειγματισμό των Ευρωπαίων; Θα μας διώξουν από το Ευρώ; Θα μας διώξουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Θα καταδικάσουμε τις επόμενες γενιές Ελλήνων να ζήσουν σκλάβοι και να εκπορνευθούν για τα λάθη των προηγούμενων;

Η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, η FED, έχει στην κυριότητά της το ένα τρίτο του Αμερικανικού ομολογιακού χρέους. Δηλαδή “τύπωσε” αντί να δανειστεί. Επιπροσθέτως με την “ποσοτική χαλάρωση” των $700 ΔΙΣ του Μπερνάνκι, έδωσε αναπτυξιακή πνοή στην οικονομία της και βρίσκεται σε ανάκαμψη. Δεν ακούω κανέναν να σκέφτεται να αποβάλλει την Καλιφόρνια από τις ΗΠΑ και από το Δολάριο επειδή έχει εξίσου μεγάλο χρέος με εμάς.

Η λύση του Ελληνικού Κρατικού Χρέους είναι πολιτική. Η μείωσή του με αγορά από την ΕΚΤ μέρους του χρέους της Ελλάδος και κατόπιν σβησίματός του από τις οθόνες είναι απαραίτητη και αναίμακτη λύση για την αγορά. Αυτό πρέπει να γίνει ώστε να επιτρέψουμε στις επόμενες γενιές μας να ζήσουν ως άνθρωποι και όχι ως σκλάβοι. Η ΕΚΤ είναι η κεντρική μας τράπεζα και οφείλει να σταθεί στο ύψος της ευθύνης της απέναντι σε έναν από τους 17 λαούς που υποτίθεται ότι υπηρετεί, αντί να στηρίζει μια επιβαλλόμενη ύφεση στην Ελλάδα που σχεδιάζεται να μας επιβάλλει για τα επόμενα 30 χρόνια!
Εξ άλλου η ΕΚΤ συμμετέχει στην ευθύνη της ΕΕ απέναντι στον Ελληνικό Λαό, αφού δέχονταν εν γνώσει τους πλαστά στοιχεία από απατεώνες πολιτικούς που λεηλάτησαν την Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια, χωρίς να λένε κουβέντα ως όφειλαν ή να εκτελούν σωστούς και ενδελεχείς ελέγχους. Η ευθύνη αυτή που η ΕΚΤ και η ΕΕ απέτυχε να ανταποκριθεί απέναντι στον Ελληνικό Λαό αντιστοιχεί με το “fiduciary duty” της τράπεζας απέναντι στον καταθέτη και στον μέτοχο. Στον ίδιο βαθμό ευθύνονται, όσο θα έφερε ευθύνη η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς αν άφηνε ελεύθερη τη διαπραγμάτευση μετοχών κάποιας εταιρίας που η επιτροπή γνώριζε ότι δημοσίευε πλαστούς ισολογισμούς.

Δεν μπορώ να διανοηθώ γιατί θα πρέπει η χώρα μου και τα παιδιά μου να υποφέρουν για δεκαετίες προκειμένου να μην ανέβει ο πληθωρισμός της Ευρωζώνης 1% για ένα χρόνο σε περίπτωση που διαγραφεί το μισό Κρατικό χρέος της Ελλάδας με αγορές ομολόγων από την ΕΚΤ και διαγραφή τους, που είναι το ισοδύναμο με τύπωμα χρήματος. Έτσι κι’ αλλιώς αυτά τα χρήματα δεν έμειναν στην Ελλάδα. Πήγαν εδώ και χρόνια στην Γερμανία και τη Γαλλία ως πλεονάσματα εμπορικών ισοζυγίων, και στην Ελβετία ως μίζες πολιτικών και δημοσίων λειτουργών.

Στο κάτω-κάτω ακόμα και αν χρειαστεί να γίνει το ίδιο και με άλλες χώρες της Ευρωζώνης που έχουν προβλήματα χρέους, ο πληθωρισμός της Ευρωζώνης ίσως να πάει στο 4%-5% για ένα χρόνο. Λέω ίσως γιατί αυτά τα χρήματα δεν θα μπουν σήμερα στην αγορά, αλλά είναι μέσα εδώ και χρόνια, από τότε που δόθηκαν τα ομολογιακά δάνεια.

Άλλη πιθανή παρενέργεια μπορεί να είναι η πτώση της ισοτιμίας του Ευρώ σε σχέση με τα άλλα διεθνή νομίσματα. Αυτό όμως θα δώσει ανταγωνιστικότητα και ώθηση για ανάπτυξη στην Ευρωπαϊκή οικονομία. Για να γίνουν αυτά αρκεί να δώσουν την εντολή στην ΕΚΤ οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, και αν χρειάζεται να μεταβάλλουν το καταστατικό της για να μπορεί να εκτελέσει αυτή την εντολή.

Που είναι όμως οι Ευρωπαίοι πολιτικοί με το απαραίτητο ανάστημα για να πάρουν τέτοιες αποφάσεις; Πολιτικοί που να έχουν το όραμα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και το θάρρος να το εφαρμόσουν;

Εγώ κοιτώντας βλέπω αδύναμους πολιτικάντηδες, πολιτικούς νάνους και τοπικιστές προεστούς. Βλέπω λοχίες με στολές στρατηγών. Βλέπω ένα Γάλλο ανεπαρκούς αναστήματος (πολιτικού και άλλου) και μια Γερμανίδα που βλέπει μόνο τους ψηφοφόρους του χωριού της. Ο μόνος Ευρωπαϊστής, ο Τρισέ, οδεύει ταχέως προς το τέλος της θητείας του και δυστυχώς δεν υπάρχει αντικαταστάτης με το ανάστημά του.

Πρέπει να υψώσει το ανάστημά του ο Έλληνας Πρωθυπουργός, όσο έχει ακόμη το χαρτί της νομισματικής “αυτοκτονίας” ντόμινο που θα προκαλέσει μια άναρχη στάση πληρωμών. Αφού τα καλοπιάσματα και η λογική δεν πιάνουν, να απαιτήσει το αυτονόητο που πράττει η Αμερική το 1971 με την αποδέσμευση του Δολαρίου από το gold standard.

Η λύση του Ευρωπαϊκού και του Ελληνικού Κρατικού Χρέους ήταν, είναι και θα είναι πολιτική μόνον.

Όλα τα άλλα περί Ελληνικών πλεονασμάτων 7,5% για τα επόμενα 15 χρόνια, για πώληση Ελληνικής δημόσιας περιουσίας αξίας 50 ΔΙΣ Ευρώ σε 5 χρόνια, και για την απιθανότητα ανάπτυξης με 45% φορολόγηση των μικρομεσαίων είναι παραμύθια της Χαλιμάς.

* Ο Άγης Βερούτης είναι επιχειρηματίας, Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στις ΗΠΑ όπου και εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια.

Ο αρχηγός του Fine Gael, Enda Kenny ετοιμάζεται να σχηματίσει κυβέρνηση, αναζητώντας συμμάχους. «Δεν θέλω οι διαπραγματεύσεις να τραβήξουν σε χρόνο», δήλωσε. «Δεν πρέπει να δείξουμε σημάδια αναποφασιστικότητας προς τις κυβερνήσεις της ΕΕ, εν όψει μάλιστα της συνάντησής μας τον Μάρτιο».

Το αποχωρών από την εξουσία κόμμα Fianna Fail, είχε δεχτεί πακέτο βοήθειας από την ΕΕ και το ΔΝΤ ύψους €67.5 δισ. με τους επαχθείς όρους του δανείου, να έχουν αποτελέσει κεντρικό ζήτημα στη προεκλογική εκστρατεία.

Οι ηγέτες των χωρών της ευρωζώνης θα συναντηθούν στις 11 Μαρτίου για να συζητήσουν τρόπους εφαρμογής ενός μόνιμου μηχανισμού στήριξης προς τις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα χρεών, καθώς και μεταρρυθμίσεις που θα αποτρέπουν τέτοιου είδους κρίσεις από το να ξανασυμβούν.

Τα δυο ιρλανδικά κόμματα που αναμένεται να συνεργαστούν προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση, έχουν δεσμευτεί να επαναδιαπραγματευτούν κάποιους από τους όρους του πακέτου βοηθείας, και να μειώσουν το επιτόκιο ύψους 6% που επέβαλλε στη χώρα η ΕΕ.

Όπως δήλωσε η νεοεκλεγείσα Joan Burton, εκπρόσωπος των Εργατικών σε θέματα οικονομίας:

«Το ξεκάθαρο μήνυμα του ιρλανδικού λαού προς το ΔΝΤ, την ΕΕ, και την ΕΚΤ, είναι ότι οι όροι του δανείου θα πρέπει να επανεξεταστούν, και αυτό περιμένουν οι ψηφοφόροι από τη νέα βουλή που θα προκύψει».

Το κεντροδεξιό Fianna Fail που κυβερνά εδώ και 13 χρόνια, διάστημα κατά το οποίο η Ιρλανδία έγινε μια από τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη από πλευράς κατά κεφαλήν εισοδήματος, τελικά την οδήγησε στη δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, θύμα των κρατικών υπερβολών.

Όπως όλα δείχνουν, στο Δουβλίνο, που αποτελεί το 1/3 του συνολικού πληθυσμού, το Fianna Fail θα περιοριστεί σε μια μόνο έδρα από τις συνολικά 47. Αυτή την έδρα τη κερδίζει ο Brian Lenihan, ο υπουργός Οικονομικών της προηγούμενης κυβέρνησης, που το 2008 αποφάσισε να δώσει εγγυήσεις για τα ομόλογα που εξέδωσαν οι σε πλήρη κρίση ευρισκόμενες τράπεζες της Ιρλανδίας.

Ενώ όμως οι ψηφοφόροι απέρριψαν το Fianna Fail , μάλλον δεν απορρίπτουν εντελώς και το πρόγραμμα λιτότητας που επεβλήθη στη χώρα από το ΔΝΤ και την ΕΕ. Το Fine Gael δεσμεύτηκε να ολοκληρώσει τις περικοπές ύψους €9 δισ. μεταξύ 2012 και 2014, όπως ακριβώς υποσχέθηκε και η απερχόμενη κυβέρνηση τον περασμένο Νοέμβριο.

Οι Εργατικοί θέλουν οι περικοπές να γίνουν σε μεγαλύτερο χρονοδιάγραμμα, και διαφωνούν στην υπάρχουσα ισορροπία περικοπών και αυξήσεων φόρων.

Μια από τις προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης θα είναι να αποφασίσει το πόσα θα επενδύσει στο τραπεζικό σύστημα, και το κατά πόσο θα μπορέσει να περιορίσει τις απώλειες των κατόχων τραπεζικών ομολόγων.

Το κόστος της διάσωσης των τραπεζών στα τέλη του 2010 ήταν €46.3 δισ. ενώ αν χρειαστεί, υπάρχουν ακόμη €35 δισ. διαθέσιμα, ως μέρος του πακέτου βοήθειας της ΕΕ. Τα διάφορα Stress tests που γίνονται στις τράπεζες θα έχουν ολοκληρωθεί τον Μάρτιο, και τότε θα αποφασίσει οριστικά και η κυβέρνηση.

Το πρόβλημα χρέους της χώρας απειλεί τη σταθερότητα της ευρωζώνης, και αν η νέα κυβέρνηση προσπαθήσει να επιμηκύνει τα χρέη των τραπεζών, θα υπάρξουν απώλειες για τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Ακόμη μεγαλύτερες ζημιές θα υποστούν οι τράπεζες άλλων χωρών της ευρωζώνης, αν τελικά η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της.

Τα προβλήματα της Ιρλανδίας οφείλονται κυρίως στον επιθετικό δανεισμό από πλευράς τραπεζών, προς τις εταιρίες ανάπτυξης ακινήτων.

Η ανεργία πλησιάζει στο 14%, ενώ τα επόμενα 2 χρόνια αναμένεται να μεταναστεύσουν περίπου 100.000 Ιρλανδοί, με σκοπό να βρουν δουλειά αλλού.

Παρά το οικονομικά απαισιόδοξο μέλλον, και τη γενική δυσαρέσκεια με τους όρους που συνοδεύουν τη βοήθεια της ΕΕ και του ΔΝΤ, το Sinn Fein δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το κλίμα και να οδηγηθεί στην εξουσία, αν και θα έχει αρκετούς περισσότερους βουλευτές πλέον. Το Sinn Fein διεξήγαγε τη προεκλογική εκστρατεία υποσχόμενο να απορρίψει το πακέτο στήριξης, να ακυρώσει τις αποπληρωμές όλων των τραπεζικών ομολόγων, αλλά να ξοφλήσει όλα τα κρατικά χρέη.

Τέλος, πολλοί από τους νεοεκλεγέντες ανεξάρτητους βουλευτές είναι κεντροαριστεροί, και επίσης πολέμιοι του πακέτου βοήθειας, ενώ αντιτίθενται στην αποπληρωμή των τραπεζικών χρεών από πλευράς κράτους.

Πηγή



Πείτε μου ότι κάνει κοπάνα "τρίβοντας το θερμόμετρο"!

Ξαφνική ασθένεια του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου προέκυψε σήμερα.
Έτσι τουλάχιστον επικαλέστηκε πριν λίγο ο Γ.Παπανδρέου και ζήτησε την αναβολή της σημερινής συζήτησης για το Δημογραφικό που ήταν να συζητηθεί το απόγευμα σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων, ύστερα απο πρόταση του ΛΑ.Ο.Σ.
Λέτε να μην έμαθε το κείμενο, λέτε να τον δυσκολεύει καμιά λέξη ή... (σκέφτομαι εγώ ο κακός) άρχισε να "αδιαθετεί" μπροστά στις ευθύνες και την μοιραία τοποθέτησή του στις πράξεις του; Κάποιος φίλος μου είχε πει ότι "τον πειράζει ο αέρας στην Ελλάδα, κα για να μην αρρωστήσει φεύγει συνέχεια εκτός...", αλλά δεν τον πιστεύω... Λέτε να έχει την γρίπη H1N1 (των γουρουνιών); Μία κούτα Tamiflu στον πρωθυπουργό αμέσως. Έναν τον έχουμε, να μην τον χάσουμε, πρόωρα...
Ευχόμαστε, φυσικά, να είναι καλά και να αναρρώσει σύντομα και να επανέλθει "ενεργός" στην πολιτική ζωή...

Κωνσταντίνος

Πρόωρες εκλογές προκειμένου «να ξεκαθαρίσει το κλίμα» στην Ελλάδα και «ευρωπαϊκό σχέδιο άτυπης αναδιάρθρωσης» του ελληνικού χρέους, διαβλέπουν οι Financial Times σε δημοσίευμά τους που τιτλοφορείται οι «αγώνες της Ελλάδας».

Η εφημερίδα επισημαίνει πως είναι νωρίς οι αγορές να προεξοφλήσουν αποτυχία των κυβερνητικών μέτρων, ενώ θεωρεί πως με βάση την μέχρι σήμερα απόδοση του Γιώργου Παπανδρέου, «του αξίζει να κερδίσει» ενδεχόμενη πρόωρη εκλογική αναμέτρηση.

Το δημοσίευμα εκτιμά πως το λαϊκό αίσθημα στην Ελλάδα μοιάζει «πιο κοντά στην ανησυχία και το φόβο για το μέλλον, παρά στην οργή» και επισημαίνει πως στο μέλλον μάλλον θα επιβαρυνθεί, με κύρια αιτία την ανεργία.

«Ωστόσο, είναι πολύ νωρίς για τις αγορές να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι οι προσπάθειες της κυβέρνησης αποτυγχάνουν» αναφέρει η εφημερίδα, προσθέτοντας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση «επεξεργάζεται σχέδιο για μια διαδικασία άτυπης αναδιάρθρωσης του χρέους, αλλά σε αυτό το στάδιο αποκλείει την την προοπτική να αναγκαστούν οι κάτοχοι ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου να αποδεχθούν απώλειες».

Το δημοσίευμα, αναφέρει παράλληλα ότι «η αλλαγή της ελληνικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς έναντι του κράτους είναι ένα καθήκον στο οποίο θα χρειαστεί να αναλωθεί μία ολόκληρη γενιά, πέρα από το όριο πολιτικής ζωής του πρωθυπουργού Παπανδρέου. Η δουλειά του τώρα είναι να πείσει την σιωπηρή πλειονότητα των Ελλήνων που δεν ευνοείται από εσωτερικά προνόμια, ότι τελικά θα κερδίσει από τις μεταρρυθμίσεις».

Οσον αφορά την κυβέρνηση, η εφημερίδα επισημαίνει ότι ο Γ. Παπανδρέου «πρέπει να συγκρατήσει την δυσφορία των υπουργών που ανησυχούν ότι η πολιτική τους σταδιοδρομία απειλείται επειδή οι μεταρρυθμίσεις περιορίζουν την δυνατότητά τους να λειτουργούν ως πάτρωνες» των ψηφοφόρων.

Το δημοσίευμα καταλήγει με το συμπέρασμα ότι «προκειμένου να ξεκαθαρίσει το κλίμα», ο Γ. Παπανδρέου «μπορεί να νοιώσει ότι ωθείται στην προκήρυξη εκλογών πριν η κυβέρνησή του συμπληρώσει την πρώτη της τετραετία, το 2013. Βάσει της απόδοσής του, του αξίζει να κερδίσει».

Πηγή




Το ότι αυτή η κυβέρνηση δεν αντέχει άλλο και ότι θα πρέπει να πάρει νέα λαϊκή εντολή το αντιλαμβάνεται πλέον ο καθένας. Ήδη από τον πρωθυπουργό της χώρας μέχρι και το τελευταίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, αδυνατούν να κάνουν ακόμα και δημόσιες εμφανίσεις σε χώρους όπου υπάρχει λαϊκό στοιχείο. Φυσικά αδυνατούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους. Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε λαϊκή νομιμοποίηση.

Το ερώτημα το οποίο πλέον ανακύπτει είναι πότε ο κ. Παπανδρέου θα προκηρύξει τις αναμενόμενες εκλογές; Θα είναι αυτές με λίστα ή με σταυρό προτίμησης;; Αυτό θα εξαρτηθεί 100% από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 25-3-2011.

Εμείς βλέπουμε τα εξής τρία σενάρια:

Α. Αν ο κ. Παπανδρέου είναι απόλυτα βέβαιος ότι οι αποφάσεις που θα ληφθούν στη Σύνοδο Κορυφής θα είναι κακές για τη χώρα, θα προκηρύξει εκλογές μέχρι τις 15-3-2011, γιατί μέχρι τότε εκπνέει η προθεσμία, μέσα στην οποία μπορεί να προκηρύξει εκλογές, οι οποίες θα διεξαχθούν με λίστα. Εκτός του πλεονεκτήματος της λίστας, η προκήρυξη θα στέλνει και ένα μήνυμα, αλλά θα είναι και μέσο πίεσης προς τους ευρωπαίους ηγέτες ότι θα πρέπει να αλλάξουν τις αποφάσεις τους.

Β. Αν αντίθετα, περιμένει ικανοποιητική απόφαση από τη Σύνοδο κορυφής, τότε θα προκηρύξει εκλογές….. αμέσως μετά και με τις ευλογίες της Τρόϊκας, για να εκμεταλλευτεί το ευνοϊκό κλίμα και να λάβει καθαρή λαϊκή εντολή, ώστε να εφαρμόσει για μια τετραετία τα κελεύσματα της Τρόϊκας. Δεν πρέπει να υποτιμά κανείς αυτό το σενάριο δεδομένου ότι αφενός ο κ. Καρατζαφέρης είπε ότι ο κ. Παπανδρέου θα γυρίσει στις 25-3-2011 από τα Σύνοδο τροπαιούχος, αφετέρου μας παραξενεύει τόσο το απαισιόδοξο μήνυμα που εκπέμπει τώρα η ίδια η κυβέρνηση όσο και τα φιλικά της ΜΜΕ, προκειμένου, ενδεχομένως να παρουσιάσουν μετά τον κ. Παπανδρέου ως θριαμβευτή και να πιάσουν στον ύπνο τον ελληνικό λαό μέσα σε ένα κλίμα τεχνικής ευφορίας.

Γ. Παίζει όμως και έναν τρίτο σενάριο, σύμφωνα με το οποίο, αν ο κ. Παπανδρέου δεν καταφέρει τελικά να αποκομίσει κάτι θετικό από τη Σύνοδο κορυφής να προσφύγει και πάλι σε εκλογές, μη αντέχοντας φυσικά την κοινωνική κατακραυγή, αλλά με σταυρό προτίμησης όμως, για να εξαναγκάσει τους βουλευτές του να αγωνιστούν για την επανεκλογή τους, βοηθώντας έτσι την εκλογή του ίδιου. Ίσως αυτό να είναι επικρατέστερο σενάριο από αυτό της λίστας, γιατί με τη λίστα θα αναγκαστεί να αφήσει έξω εσωκομματικούς αντιφρονούντες, με κίνδυνο το διχασμό και τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ.

Αν ξέραμε περίπου τις αποφάσεις που θα λάβει η Σύνοδος Κορυφής, θα επιλέγαμε το ακριβές σενάριο.

Όποιος έχει κάποια καλύτερη πληροφόρηση μπορεί να επιλέξει.

Το πιστόλι πάνω στο τραπέζι φαίνεται να βάζει για δεύτερη φορά η ελληνική πλευρά μέσα σε ένα χρόνο. Πέρυσι το «πιστόλι» ήταν η έλευση του ΔΝΤ στην Ευρώπη...

Φέτος είναι η περίπτωση μια πρόωρης αναδιάρθρωσης του χρέους με «κούρεμα» 30%-40% στην περίπτωση που η ριζική λύση που ετοιμάζει η Γερμανία δεν αφήνει εμφανή περιθώρια βιώσιμης αντιμετώπισης του ελληνικού χρέους.

Ας μη κοροϊδευόμαστε όμως μια πλήρως βιώσιμη λύση του ελληνικού χρέους σε αυτή τη φάση, με τις μεταρρυθμίσεις στα χαρτιά και όσες έγιναν όπως το καμποτάζ, τα εργασιακά και τα κλειστά επαγγέλματα, ημιτελείς και ως εκ τούτου ατελέσφορες ως προς το στόχο, θα ανέβαλε το μεταρρυθμιστικό κύμα εξυγίανσης της παθογένειας της ελληνικής οικονομίας για μερικά χρόνια ή μήνες.

Αυτός είναι ο λόγος που η ζώνη του ευρώ επιθυμεί να μας παραδώσει τη βιώσιμη λύση με το σταγονόμετρο, ανάλογα με την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων.

Θα είναι δύσκολο να πειστεί ο Γερμανός που συνταξιοδοτείται στα 67 να επιδοτήσει τα ελληνικά επιτόκια προκειμένου να συνεχίσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να απολαμβάνουν συντάξεις διάγοντας μια δεύτερη εφηβεία μεταξύ 50-60 ετών.

Ο πρωθυπουργός συνάντησε τείχος «πάγου» στο Βερολίνο και σαν από θαύμα την επομένη τα εγχώρια μέσα άρχισαν να παίζουν το σενάριο ενός σχεδίου βήτα που συζητά η ελληνική πλευρά για την περίπτωση που δεν δοθεί ικανοποιητική λύση στην απόφαση της ευρωζώνης στα τέλη Μάρτη.

Το σχέδιο αυτό υποτίθεται πως προβλέπει μια μονομερή από την Ελλάδα έναρξη της διαδικασίας αντιμετώπισης του χρέους με διμερείς κατά περίπτωση διευθετήσεις. Στο σχέδιο αυτό θα περιλαμβάνεται «κούρεμα» ή επιμήκυνση ή και τα δυο κατά περίσταση...

Για δεύτερη φορά λοιπόν βάζει το πιστόλι γεμάτο πάνω στο τραπέζι προκειμένου να επιδοθεί στη ρώσικη ρουλέτα με την εκ φύσεως και εκ θέσεων αφού κρατάει το πορτοφόλι κυρία Μέρκελ...

Παρατήρηση: Χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της τρόικα κάτι τέτοιο («κούρεμα») υποψιάζομαι πως θα σήμαινε έξοδο από το μνημόνιο και στάση της καταβολής των δόσεων των 110 δισ. ευρώ.

Πολλές δυνάμεις στη Ευρώπη έχουν πολλούς λόγους να επιθυμούν τα κεφάλαια που δανείζεται η Ελλάδα να πάνε κατευθείαν σε ανακεφαλαίωση των ευρωπαϊκών τραπεζών.

Ερώτηση: Γιατί κάποιοι θεωρούν δεδομένο πως οι δανειστές θα δεχτούν επιμήκυνση ή «κούρεμα» όταν έχουν την εναλλακτική λύση που τρέχει τώρα και εισπράττουν τα λεφτά τους στην ώρα τους και «ακούρευτα»;

Ερώτηση δύο: Ας υποθέσουμε κάποιος δανειστής δέχεται επιμήκυνση και ο βρόχος χαλαρώνει για το ελληνικό δημόσιο ταμείο. Ποιος εγγυάται πως θα γίνει ό,τι πρέπει στα δημοσιονομικά και την ανάπτυξη για να είναι σε θέση να καλύπτει μελλοντικά η χώρα μας τα χρέη της;

Εδώ με το πιστόλι των δόσεων στον κρόταφο είμαστε και ούτε τα έσοδα έχουν αυξηθεί, ούτε για φοροδιαφυγή έχει πάει κάποιος μέσα, ούτε για διαφθορά, ούτε το δημόσιο έχει μειωθεί και αλλάξει...

Νομίζω, δεν έχει λόγο κάποιος δανειστής να εμπιστευτεί την Ελλάδα μόνη της σε οποιαδήποτε προσπάθεια. Άρα, μια τέτοια κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

Ανεξέλεγκτη χρεοκοπία όμως μπορεί να σημαίνει ένταξη στην αραβική ζώνη με ολόκληρη τη βαλκανική να ακολουθεί...

Έχω την εντύπωση ότι η κυβέρνηση στριμωγμένη από τη μια, από τις συνέπειες της ατολμίας και των αριστερών αγκυλώσεών της και από την άλλη από τη λαϊκίστικη και μηδενιστική ρητορική της αντιπολίτευσης προσπαθεί να υπεκφύγει βάζοντας για δεύτερη φορά ένα πιστόλι πάνω στο τραπέζι. Για δεύτερη φορά κινδυνεύει να πατήσει τη σκανδάλη με τη θαλάμη γεμάτη και την κάνη στον κρόταφό της...

Δυστυχώς ή ευτυχώς η μοναδική διέξοδος με τις λιγότερες απώλειες περνά από το Βερολίνο και την προτεσταντική «νηστεία» που ετοιμάζει για τους νότιους...

Φαίνεται, έχει εδραιωθεί η πεποίθηση σ’ όλους τους πολίτες ότι, η κατάρρευση της χώρας πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς. Τα ψέματα της κυβέρνησης και του εντελώς ακαταλλήλου υποτιθεμένου πρωθυπουργού, δεν μπορούν πλέον να γίνουν αποδεκτά από τους πολίτες. Οι δημοσκοπήσεις, έστω και κατά παραγγελία, των προσκειμένων στην ΠΑ.ΣΟ.Κική συμμορία και στην κυβερνητική καμαρίλα εταιριών, δίδουν αποτελέσματα απογοητευτικά για το συνονθύλευμα που αποκαλείται κυβέρνηση. Η ψαλίδα, ύστερα από το τεράστιο άνοιγμα, ξανακλείνει.

Ξανακλείνει υπέρ ποίου; Συνήθως, είναι πολιτικός κανόνας, εκείνος που ωφελείται από τη φθορά της κυβέρνησης είναι η αξιωματική αντιπολίτευση. Εδώ δεν συμβαίνει αυτό. Κατρακυλάει η κυβέρνηση, δεν ενισχύεται, όμως, η αξιωματική αντιπολίτευση. Ελάχιστα ενισχύονται δύο από τα Κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης, ο ΛΑ.Ο.Σ και το ΚΚΕ. Οι λαϊκές μάζες, απογοητευμένες από τη συμπεριφορά των πολιτικών των δύο Κομμάτων εξουσίας, απομακρύνονται και παραμένουν ανένταχτες.

Ελάχιστοι ήταν εκείνοι, οι οποίοι, στις προηγούμενες εκλογές είχαν την αισιοδοξία ότι κάτι θα άλλαζε με κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου. Οι Έλληνες έχουν πολλά ελαττώματα αλλά δεν μπορεί να τους χαρακτηρίσει κανένας ως αφελείς. Ούτε ως πολιτικώς άσχετους. Για όλους τους Έλληνες η πολιτική είναι μία επιπλέον ενασχόληση. Και οι πολιτικές αναλύσεις που κάνουν, ακόμα και εκείνοι που δεν έχουν την κατάλληλη προς τούτο παιδεία και εμπειρία, δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Γνώριζαν, λοιπόν, το τι θα έφερνε η νέα κυβέρνηση.

Ο Καραμανλής έκανε τα πάντα για να χάσει τις εκλογές. Αποδείχτηκε κατώτερος των προσδοκιών των ανθρώπων οι οποίοι είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους σ’ αυτόν το 2004. Είχαν κουραστεί και αγανακτήσει με την ασυναρτησία και τη ρεμούλα που επικρατούσε με την κυβέρνηση Σημίτη. Τα σκάνδαλα και η καταλήστευση του δημοσίου χρήματος είχαν ξεπεράσει κάθε όριο. Η σπατάλη σ’ όλους τους τομείς, ιδίως με τα ολυμπιακά έργα και τους εξοπλισμούς, έδειχναν σημεία ρωμαϊκής διαφθοράς. Ο Κώστας Καραμανλής, σ’ εκείνη την κραιπάλη, φάνταξε ως ο σωτήρας. Και ο λαός του έδωσε την έγκριση να κυβερνήσει.

Έδωσε στον Καραμανλή ο λαός, την εξουσιοδότηση, να βάλει τάξη στην διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων, να ανακόψει την πορεία της χώρας προς τον γκρεμό και να στείλει στη δικαιοσύνη, να λογοδοτήσουν οι διαπράξαντες αδικήματα σε βάρος της. Ο Καραμανλής είχε τα προσόντα. Οι ομιλίες του στη Βουλή, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έδειχναν άνθρωπο συγκροτημένο, με δομημένο, ορθό λόγο, με θάρρος, με θέληση, με αποφασιστικότητα. Η οικονομική του κατάσταση και το παρελθόν του ήταν εγγύηση ότι δεν θα ακολουθούσε άλλον δρόμο παρά εκείνον της ηθικής. Θα καθάριζε τη βρόμα και θα τιμωρούσε παραδειγματικώς εκείνους που καταλήστευσαν τον λαό με το Χρηματιστήριο, με τις αγορές παλιοσιδερικών που τα ονόμασαν οπλικά συστήματα, με το δεκαπλασιασμό των ολυμπιακών έργων, άχρηστων για την ανάπτυξη της χώρας και για μια νέα πορεία χωρίς τον κίνδυνο της καταστροφής. Και, αντ’ αυτών;

Αντ’ αυτών, όχι μόνο δεν έκανε τίποτε, αλλά οδήγησε τη χώρα με μεγαλύτερη ταχύτητα στη διαφθορά, με σκάνδαλα, με ρεμούλες, με ανικανότητα, με ασυναρτησία. Έδειξε τέτοια απραξία και ατολμία, ώστε διερωτάται κανείς, τι συνέβη; Αυτός πράγματι ήταν ο Καραμανλής ή εκτελούσε εντολές αφεντικών, με σκοπό να έλθει στην εξουσία ο ελάχιστος Παπανδρέου για να καταστρέψει τη χώρα, σύμφωνα με το παλαιό σχέδιο Κίσινγκερ; Είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος σαν τον Καραμανλή, έχοντας την περίοδο εκείνη τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού με το μέρος του, να μην τολμάει να κάνει ούτε ανασχηματισμό και να στείλει εκεί που έπρεπε τους ανίκανους και ακατάλληλους για υπουργούς, ανθρώπους της συμφοράς; Όλοι διερωτώμαστε, τι συνέβη;

Ο Καραμανλής έχασε τις εκλογές, ύστερα από τις δικές του ενέργειες και ήλθε ο καταστροφέας. Άνθρωπος χωρίς καμία εθνική ευαισθησία, χωρίς καμία ικανότητα, φέρων μόνο ένα Ελληνικό όνομα, όχι από εκείνα που προσέφεραν σημαντικές υπηρεσίες στην πατρίδα, αν εξαιρέσει κανείς εκείνες του Γεωργίου Παπανδρέου κατά την πρώτη του πρωθυπουργία το 1944. Έβαλε την Ελλάδα στον δρόμο της καταστροφής, με βάση σχέδιο που είχε εκπονηθεί σε ξένα κέντρα αποφάσεων. Αποδεικνύεται σήμερα από δηλώσεις κορυφαίων ξένων παραγόντων της πολιτικής και οικονομικής ζωής ότι, ο Παπανδρέου είχε προαποφασισμένη την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ, για λόγους που εκείνος και ο βοηθός λογιστού και υπουργός του της Οικονομίας κ. Παπακωνσταντίνου, γνωρίζουν.

Η διάγνωση είναι πλέον σαφής. Η Ελλάδα βαδίζει στον γκρεμό. Η κατάρρευση είναι εγγύς. Η πείνα θα απειλήσει τη μεγάλη μάζα του λαού που δεν έχει εναλλακτική λύση και έχει δομήσει έτσι τη ζωή του ώστε να ζει στις πόλεις και να μην έχει σχέση με την παραγωγή. Τα πεινασμένα λεφούσια της Αφρικής και της Ασίας, που καταφθάνουν καθημερινώς χωρίς κανένα εμπόδιο και χωρίς κανένα έλεγχο στη χώρα μας, θα οξύνουν το πρόβλημα και θα εμποδίσουν κάθε δυνατή λύση. Τα λεφούσια αυτά τα θεωρεί η Αριστερά ως μέσο για να καταλάβει την εξουσία. Γι’ αυτό κατά κύριο λόγο τα υποστηρίζει. Νομίζει ότι, εκεί θα στρατολογήσει τις δυνάμεις της, αφού στον Ελληνικό λαό αποτελεί ανύπαρκτη μειοψηφία. Και η αξιωματική αντιπολίτευση;

Δώσαμε στον Αντώνη Σαμαρά, στις περασμένες εσωκομματικές εκλογές, την εξουσιοδότηση, να μας απαλλάξει από το μητσοτακέϊκο μίασμα, να εκκαθαρίσει το Κόμμα από τα αποδεδειγμένως ανίκανα και ακατάλληλα στοιχεία, να ενεργοποιήσει ό,τι καλό και ικανό υπάρχει στην ελληνική κοινωνία και να σαλπίσει προσκλητήριο όλων των υγειών πολιτικών Δυνάμεων, των δυναμένων να προσφέρουν στη χώρα σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή. Να βγει ο ίδιος στον λαό και να τον ενημερώσει, με αδρές κουβέντες να του πει τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας και να ζητήσει συστράτευση όλων των Ελλήνων. Να αποκαλύψει τον κίνδυνο, που γνωρίζει καλώς ότι είναι ante portas, να προτείνει λύσεις και να απαιτήσει να ξεκουμπιστεί αμέσως από την εξουσία η παρούσα κυβέρνηση και να παραδώσει σε διευθυντήριο αποτελούμενο από προσωπικότητες με επικεφαλής τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, ως προσωρινή λύση. Να λειτουργήσει με αναγκαστικούς νόμους μέχρι την επεξεργασία νέου Συντάγματος καί τότε να προχωρήσει σε εκλογές, αποκλείοντας τη συμμετοχή σ’ αυτές ανθρώπων που ενεπλάκησαν σε πράξεις που έβλαψαν το κράτος, ασχέτως εάν, με ειδικούς νόμους, απέφυγαν την τιμωρία.

Τι έκανε ο Σαμαράς από όλα αυτά; Άλλαξε το σήμα του Κόμματος και εγκαταστάθηκε σε πιο άνετα γραφεία. Τοποθέτησε κάποιον δημοσιογράφο ως εκπρόσωπο του Κόμματος, να ψελλίζει μερικές αντιπολιτευτικές λέξεις, για την τιμή των όπλων και εκεί εξαντλείται η αντιπολίτευση. Άδικα διερωτώμαστε: Μήπως όλοι είναι στο κόλπο;

Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κωμωδία με τίτλο “True Lies” (Αληθινά ψέματα).
Είναι όμως τα κύρια σημεία της συνέντευξης της κ. Μαργαρίτας Μαθιόπουλος, με τίτλο “Η σχέση μου με τον Άκη και τα υποβρύχια”, στο ΒΗΜΑ
Τι δεν διαβάσαμε..
Για δωρεάν μελέτες αξίας 150.000 μάρκων...
Μελέτες που μάλλον ήταν “δώρο” προς το ελληνικό υπουργείο Άμυνας και ανατέθηκαν χωρίς διαγωνισμό.
Για κοινές προμήθειες αεροσκαφών με την Τουρκία…!
Τι για συνταγματάρχη που παίρνει από μόνος του πρωτοβουλίες και είχε την όλη ιδέα της ανάθεσης της μελέτης...!

Αυτά που διάβασα ειλικρινά δεν ξέρω, αν είναι για γέλια ή για κλάματα...




  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΟΛΟΙ(;) συμφωνούμε για το χάλι μας. Ως πολιτών της χώρας-μπάχαλο, που δεν την πολυνοιαστήκαμε όσο κατρακυλούσε. Με πολιτικούς που θα πούλαγαν και τη μάνα τους για μια θέση στο κοινοβούλιο μετά ασυλίας και προνομίων, για την ορκωμοσία με φράκο (υπουργηλίκι) και σε ρόλο σωτήρα (πρωθυπουργηλίκι).
ΤΟ καταγράψαμε το πρόβλημα, το μελετήσαμε, το νιώσαμε(;) κι ήρθε η ώρα να το αντιμετωπίσουμε. Συνολικά και επί μέρους. Ατομικά και συλλογικά. Με οποιαδήποτε κυβέρνηση στο τιμόνι και το εννοούμε. Με το «τις κυβερνάν βούλεται» προς όποιον πολιτικό αυτόχειρα, που δεν τον βλέπουμε στον ορίζοντα.
ΚΙ έρχεται η ώρα της αναγκαστικής (συν)εισφοράς. Με τα ανελαστικά και τα επείγοντα. Στρατιές του δημοσίου που θέλουν να «τραφούν» και δεν κάνουν πίσω. Με υψηλόμισθους που «δεν τα βγάζουν τα λεφτά τους», με εκατομμύρια ιδιωτών που δεν θέλουν ν’ αλλάξουν «συνήθειες». Με τόσους τομείς της δημόσιας ζωής και με πολίτες που δείχνουν τον διπλανό τους όταν τους ζητάς θυσίες. Και πώς να προχωρήσει το κάρο που «δεν τραβούν τα βόδια» κι ο «αμαξάς» στα γκέμια διάλεξε τα κατσάβραχα (γιατί τον βόλευαν);
ΟΛΟΙ αμύνονται, όλοι επιτίθενται. Κλάδος κατά κλάδου και το σινάφι στο απυρόβλητο. Οι γιατροί «εκδικούνται», οι φαρμακοποιοί (που δίκαια ζητάνε τα λεφτά τους) «κλαίνε» για το 30% (!) που πέφτει στο μισό, οι εκπαιδευτικοί δεν στέργουν στη «συνένωση», οι ΔΕΗτζήδες (ευτυχώς, με κάποιους Ρίζους σπίτι τους) απειλούν. Η αποθέωση της συντεχνίας, σε καιρούς χαλεπούς. Μέτωπο (εναντίον τίνος;) και με τα κανάλια να σκούζουν έχοντας άποψη, αλλά χωρίς να προτείνουν λύσεις. Το ίδιο και οι παρατάξεις, «συνεισφέροντας» με τα «δεν πληρώνω», για να πατώσει το καράβι.
ΑΝ η Κυβέρνηση «δεν κάνει», να την αλλάξουμε. Τους αετονύχηδες που άδειασαν τα ταμεία να τους… κρεμάσουμε! Τους μιζαδόρους να τους χώσουμε στην απομόνωση. Ωστόσο, τι να συζητάς σε μια χώρα όπου σε κλέβει ακόμα και ο βενζινάς; Κανένας δεν τον «τρομοκράτησε» προκαταβολικά για να τους κόψει το βήχα κι αυτός ξαμολήθηκε στην αγορά για την τελειότερη συσκευή της λαθροχειρίας του. Κι αν ήσουν «για κλείσιμο», γιατί να μην την κάνεις την «αμαρτία», μέχρι να σε πιάσουν;
ΤΟ θέμα μας δεν είναι ο βενζινάς με την καραμπινάτη κλεψιά του. Είναι η νοοτροπία και η πρόθεσή μας. Η αντίληψη πως με τσιρίδες, κατάρες και αφορισμούς θα βρεθεί το χρήμα. Πως με το «όχι» του ο καθένας στον απέναντι αντιμετώπισε το πρόβλημα κι ας ζει με ψευδαισθήσεις.

Για ξενοφοβία κατηγόρησε ουσιαστικά τη γερμανική κοινωνία ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογκάν, που πραγματοποιεί επίσκεψη στη χώρα ζητώντας τη στήριξή της, στην τουρκική υποψηφιότητα για ένταξη στην ΕΕ.

Μιλώντας σε ένα κοινό 10.000 μελών της πολυπληθούς τουρκικής κοινότητας στη Γερμανία, ο Ερντογκάν καταπιάστηκε με το θέμα των μειονοτήτων, παραθέτοντας την πεποίθησή του ότι στην Ευρώπη παρατηρείται επίμονη τάση ξενοφοβίας.

"Πρέπει να ενσωματωθείτε στην κοινωνία, αλλά όχι να αφομοιωθείτε σε σημείο, που να εγκαταλείπετε την εθνική σας καταγωγή και την παράδοση. Κανένας δεν επιτρέπεται να αγνοεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων ", είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός, ενώ προσέθεσε με έμφαση ότι ο κάθε πολίτης θα πρέπει να αφήνεται ανεπηρέαστος να ακολουθεί τη θρησκεία του.

Ακόμα πιο οξύς στην κριτική του προς τη Γερμανική πολιτική απέναντι στις μειονότητες, παρουσιάστηκε σε συνέντευξή του σε Γερμανική εφημερίδα, το Σάββατο, ο Ερντογκάν. Όπως δήλωσε, η άσκηση πίεσης στους μετανάστες να ενσωματωθούν, που απαιτεί από αυτούς να καταπνίξουν την παράδοση και τη γλώσσα τους αποτελεί παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας. Το πρόβλημα των μειονοτήτων είχε έλθει στο προσκήνιο της επικαιρότητας πέρυσι και είχε προκαλέσει ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών, που ούτως ή άλλως δοκιμάζονται από την πορεία της αίτησης ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ.Ένα βιβλίο του προέδρου της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας Τίλο Σάραζιν που ανέφερε ότι η εθνική ταυτότητα των Γερμανών κινδύνευε από τους Μουσουλμάνους, των οποίων την παρουσία χαρακτήριζε ως αιτία διαρροής από τα κρατικά ταμεία, είχε προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση.

Έντονες επικρίσεις όμως δέχεται και η Τουρκική πλευρά από δημοσιεύματα στο γερμανικό τύπο, που την κατηγορούν για παραβατική συμπεριφορά απέναντι στους Χριστιανούς που βρίσκονται στην Τουρκία. Και όλα αυτά εν μέσω της ψυχρότητας που δείχνει η Γερμανική κυβέρνηση στην Τουρκική αίτηση για ένταξη στους κόλπους της ΕΕ.
  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Στη Θεσσαλονίκη, στο Βελλίδειο, χθες το απόγευμα, η σπίθα που άναψε ο Μίκης Θεοδωράκης πρίν από τρείς μήνες, άρχισε να γίνεται φλόγα.

Τη φούντωσαν οι ζεστές ανάσες της Θεσσαλονικιώτικης κοινωνίας που κρεμάστηκε από τα χείλη του μεγάλου πατριώτη και δημοκράτη δάσκαλου και οδηγητή, Μίκη Θεοδωράκη.

Η Αλήθεια του Μίκη, που, αφτιασίδωτη, αντήχησε στην πλημμυρισμένη από αγωνιόντα λαό, αίθουσα, έπνιξε τα μεγάλα ψέμματα που εκστομίζονται από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, μέσα σε αυτή την ίδια αίθουσα, κάθε χρόνο, στα εγκαίνια της ΔΕΘ.
Τα μεγάλα ψέμματα που κοιμίζουν τον Λαό και νεκρώνουν τις αντιδράσεις του, αποκαλύφθηκαν, εκμηδενίστηκαν και σκοτώθηκαν χθες από τα τεκμήρια του εγκλήματος που προσκόμισε στη Βουλή της Λογικής που συνεδρίασε χθες εκτάκτως στο Βελλίδειο, ο Μίκης και η διακεκριμένη παρέα του: ο καθηγητής συνταγματολόγος Γιώργος Κασιμάτης, ο συγγραφέας Γιώργος Καραμπελιάς, ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης και ο δικός μας πολιτειολόγος (και ανεπανάληπτος) Κώστας Ζουράρις.

Η ομορφιά, όμως, της εκδήλωσης, δεν ήταν η φωτεινή αυτή ομάδα που ακτινοβολούσε, έχοντας στη μέση τον ήλιο Μίκη.

Η μεγάλη ομορφιά της χθεσινής πανδαισίας, ήταν αυτή που κάθονταν απέναντί τους. Ήταν τα βουρκωμένα μάτια και το σφίξιμο του λαιμού για να μην αφήσει το λυγμό να βγει, με την εμφάνιση του αγαπημένου τους γίγαντα, του Μίκη, στη σκηνή. Ήταν η έκφραση του μωσαϊκού των λαϊκών προσώπων που, μπουχτισμένα από τον φαφλατισμό των ενόχων που «το παίζουν σωτήρες», ρουφούσαν την Αλήθεια σαν νέκταρ.
Η μεγάλη ομορφιά, χθες το απόγευμα στη Θεσσαλονίκη, ήταν το ραντεβού της Αλήθειας με τον έρωτα της (χτυπημένης πισώπλατα και παραπαίουσας) Πατρίδας.

Στο ραντεβού αυτό, η σπίθα, πήρε να γίνεται φλόγα.
Τώρα, όλοι εμείς που φυσήξαμε για να γίνει αυτό, πρέπει να φυσήξουμε ακόμη πιο δυνατά, για να κάνουμε τη φλόγα, φωτιά.
Ύστερα, η φωτιά, θα γίνει μόνη της πυρκαγιά, για να κάψει αυτούς που έκαψαν και καίνε την Ελλάδα μας.
Στο προηγούμενο άρθρο της σειράς, σας είπα ότι όλα τα κομμάτια που αποτελούν το ΑΕΠ είναι σε πτωτική πορεία. Επίσης είπαμε ότι δεν είναι δυνατόν το κράτος να συνεισφέρει στην ανάπτυξη σε αυτή τη φάση, διότι εξ ορισμού οι δαπάνες αυτού είναι πτωτικές. Επίσης, για να δούμε ανάπτυξη θα πρέπει να δούμε πολύ μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις, κάτι που δεν βλέπω να γίνεται διότι δεν υπάρχει κίνητρο για κάτι τέτοιο με τις σημερινές δομές και θεσμούς που έχει το κράτος.

Σήμερα θα ήθελα να εστιάσω σε άλλο σημείο. Πιο συγκεκριμένα, να εστιάσω σε πυλώνες.

Όλες οι οικονομίες κατά καιρούς βασίζονται σε κάποιο πυλώνα για να αναπτυχθούν. Έτσι και εμείς τα προηγούμενα χρόνια είχαμε αρκετούς πυλώνες ανάπτυξης, που, θεωρήθηκε ότι θα άλλαζε το τοπίο στην ελληνική οικονομία. Δυστυχώς όλοι διαψευστήκαμε.

Το κυριότερο άρμα ανάπτυξης ήταν η είσοδος μας στη νομισματική ένωση. Ο χαμηλός πληθωρισμός και τα χαμηλά επiιτόκια ήταν η αίτια να δούμε το μεγαλύτερο κατασκευαστικό boom στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Πιστεύοντας ότι ο οικοδομικός οργασμός θα διαρκέσει για πάντα, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν προσπάθησε να επιβάλλει τις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές για να γίνει ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία. Σήμερα με τουλάχιστον 150.000 απούλητα διαμερίσματα και την ανεργία να καλπάζει, η όρεξη για νεόδμητα σπίτια είναι ανύπαρκτη. Οι τράπεζες πλέον δεν δίνουν απλόχερα δάνεια (για να μην πω καθόλου) και το γεγονός ότι το 85% των Ελλήνων έχουν δικό τους σπίτι, θα βάλει φρένο στην οικοδομή (και στην ανάπτυξη) για πάρα πολλά χρόνια.

Τα χαμηλά επιτόκια και η ανάπτυξη του τραπεζικού κλάδου επίσης επέτρεψαν την αλματώδη αύξηση της καταναλωτικής πίστης. Ξαφνικά η κατανάλωση εκτοξεύτηκε και ο μέσος Έλληνας πολίτης μπορούσε να απολαύσει καταναλωτικά αγαθά σήμερα και να τα πληρώσει αύριο.

Η συγχρηματοδότηση έργων υποδομής με την Ε.Ε. επίσης ήταν ένας άλλος πυλώνας ανάπτυξης. Αμέτρητα έργα υποδομής έχουν γίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, που θα ήταν αδύνατον να γίνουν χωρίς τη συνδρομή της Ευρώπης. Δυστυχώς όμως οι υπερτιμολογήσεις και το ότι πληρώσαμε αυτά τα έργα πολλαπλάσια από ό,τι θα έπρεπε, έχουν μειώσει κατά πολύ το όφελος.

Το 2004 είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ξοδέψαμε περίπου το 10% του ΑΕΠ να τους κάνουμε και αναμέναμε να πάρουμε ένα τουριστικό μέρισμα σε βάθος χρόνου. Το μόνο που δε εισπράξαμε είναι μέρισμα. Ενώ η Τουρκία πριν από μια δεκαετία είχε περίπου 10 εκατ. τουρίστες το χρόνο (όσους δηλαδή είχαμε και εμείς τότε) σήμερα έχουν 33 εκατ. επισκέπτες ενώ εμείς εξακολουθούμε και είμαστε κοντά στα 10 εκατ. Το μόνο που μας έμεινε από τους Ολυμπιακούς του 2004 ήταν ο λογαριασμός. Κανένας αναπτυξιακός προγραμματισμός και κανένα οργανωμένο σχέδιο καθήλωσαν την τουριστική ανάπτυξη της χώρας. Και ενώ πριν από 20 χρόνια είχαμε σχεδόν το τουριστικό μονοπώλιο στην Ανατολική Μεσόγειο, σήμερα όλοι έχουν μπει στο παιχνίδι. Εμείς όμως νομίζουμε ότι είμαστε ακόμα το κέντρο του κόσμου.

Η παγκόσμια ανάπτυξη της τελευταίας δεκαετίας επίσης δεν ήταν αρκετή για να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία. Αντί να εκμεταλλευτούμε αυτή την περίοδο ανάπτυξης και ευημερίας και να θέσουμε τις βάσεις για μια αναδιοργάνωση της οικονομίας μας, εμείς αποφασίσαμε ότι θα έπρεπε να διογκωθεί περαιτέρω το κράτος και η ανάπτυξη να βασίζεται στον δημόσιο τομέα, με αυξήσεις μεγαλύτερες του πληθωρισμού και δανεικά και με λεφτά που δεν υπήρχαν. Το 2005 η διεθνής κατάταξη ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας κατρακύλησε από την 35η θέση στη 71η θέση το 2009 –την ίδια ώρα που η γειτονική Σλοβενία πήγε από την 42η θέση στην 37η θέση. Για τη σπάταλη, τα σκάνδαλα, τη διαφθορά και την συνολική ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας δεν χρειάζεται να κάνω καμία αναφορά.

Με άλλα λόγια, έχουμε κάψει όλα τα χαρτιά και όλες τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν προκειμένου να εκσυγχρονιστεί και να γίνει πιο ανταγωνιστική η οικονομία μας. Οι πυλώνες στους οποίους βασιστήκαμε τελικά δεν απέδωσαν. Όχι διότι δεν αποτελούσαν ευκαιρία για αλλαγές, αλλά λόγου της δικής μας ανεπάρκειας.

Και το ερώτημα τώρα είναι το εξής: τι πυλώνες ανάπτυξης έχουμε κοιτάζοντας μπροστά για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο;

Σήμερα αντί για πιστωτική επέκταση, έχουμε πιστωτική συρρίκνωση. Πόσα διαμερίσματα μπορούν ακόμα να φτιάξουν οι ευκαιριακοί εργολάβοι; Πόσες γέφυρες του Ρίου μπορούμε ακόμα να φτιάξουμε; Ο δημόσιος τομέας πρέπει να συρρικνωθεί και οι δαπάνες του κράτους πρέπει να περιοριστούν. Οι εποχές των πιστωτικών εγγυήσεων προς τις ΔΕΚΟ έχουν τελειώσει. Τα δανειακά και αγύριστα επίσης τελείωσαν. Με τι θα μπορούσε να αντικατασταθεί η τελευταία δεκαετία, έτσι ώστε να μπορούμε να ελπίζουμε σε ανάπτυξη κοιτάζοντας μπροστά;

Η απάντηση είναι με τίποτα. Εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει έναν καινούργιο πυλώνα ανάπτυξης - ικανό να μπορεί να σηκώσει το βάρος που απαιτούν οι περιστάσεις. Αλλά πέραν αυτού, εδώ δεν μπορέσαμε να ορθοποδήσουμε όταν πέρναγαν τόσα λεφτά μέσα από τα χέρια μας, θα δούμε χαΐρι σήμερα με περικοπές δαπανών και μειώσεις μισθών;

Από τότε που θυμάμαι, ακούω για αναπτυξιακές προοπτικές. Καμία αναπτυξιακή προοπτική δεν μπορεί να υλοποιηθεί σε ένα περιβάλλον διαφθοράς, υψηλής φορολογίας και γραφειοκρατίας. Ναι μεν θεωρητικά πολλά θα μπορούν να γίνουν, αλλά τίποτα δεν θα γίνει πριν αλλάξει το πώς λειτουργεί αυτή η οικονομία, οι θεσμοί, οι νόμοι και πριν ψηφιστεί μια νέα τάξη πολιτικών που θα αποδειχτούν λιγότερο ανεπαρκείς από την σημερινή φουρνιά.

Η οικονομία αυτή χρειάζεται μια δεκαετία (τουλάχιστον) συντονισμένης προσπάθειας για να μπορεί να γίνει ανταγωνιστική. Τούτο βέβαια αν υλοποιηθούν νόμοι και θεσμοί τέτοιοι που να προσελκύσουν επενδύσεις και να ανοίξει την όρεξη της αγοράς για ρίσκο.

Όταν τα δούμε όλα αυτά, μόνο τότε και μόνο μπορούμε να ελπίζουμε σε επενδύσεις και ανάκαμψη. Προσωπικά ακόμα δεν βλέπω τίποτα και δεν μου επιτρέπεται να γίνω αισιόδοξος πριν δω αλλαγές προς αυτή την κατεύθυνση.

Είπε αμάν και πώς να πάρει την προεδρία, τελικά, τα δαχτυλίδια να ‘ν’ καλά, την φόρεσε την «προεδρία» στο μεσαίο δάκτυλο και ξεκίνησε να την επιδεικνύει. Στο κόμμα του αρχικά. Για την κατά πρόσωπο επίδειξη στον λαό θα έπαιρνε μερικά χρόνια. Έπρεπε να βάλει πλώρη για τα μεγάλα. Έτσι, μετά είπε αμάν και πώς να πάρει και την πρωθυπουργία και αν και κανείς δεν του το’ χε- ειδικά ο αντιπρόεδρος- ήρθε ο ανεψιός και του την έδωσε –έτερο δαχτυλίδι αυτό, διαπαραταξιακό. Χωρίς εμπόδια, με μπόλικη εύνοια, έφτασε «ψηλά».

Κι ύστερα, κι ύστερα; Μα δεν υπάρχει ύστερα, κλείσαν ξανά τα σίδερα κι όλα τελειώνουν σήμερα (που λέει και το άσμα). Ύστερα από ενάμιση χρόνο διακυβέρνησης (λέμε τώρα) αυτό το πνεύμα, το 79ο στην παγκόσμια κατάταξη, έρχεται αντιμέτωπο με λεφούσι από σφαλιάρες. Αυτή η μουστακαλίδικη, καίτοι τρέντι κορμοστασιά, που στα πενηντατόσα της αναδεικνύει μέχρι και τα κολάν, αυτός ο Σάκης Ρουβάς της πολιτικής, είναι ένα καλοσιδερωμένο και καλογυαλισμένο κουρέλι.

Οι «φίλοι» αποδείχτηκαν φίδια και άλλοτε καρφώνουν παλιότερες κρίσιμες και ολίγον τι ντροπιαστικές συνομιλίες (που αποδεικνύουν ότι φαλιρίζουμε βάσει σχεδίου), άλλοτε αρνούνται να στηρίξουν και το παραμικρό αίτημα – έστω για τα μάτια του κόσμου (τι σου κοστίζει μια επιμήκυνση ρε Άνγκελα;),ενώ ορισμένοι φίλοι σοσιαλιστές, κατάντησαν μπουρδέλο την Σοσιαλιστική Διεθνή με τα καθεστωτικά καμώματά τους. Τον εξαναγκάζουν τώρα να γίνει ο Αντώνης Σαμαράς της Σοσιαλιστικής…

Κυρίως όμως, δεν δίστασαν οι αμερικανοί κι ευρωπαίο φίλοι να βροντοφωνάξουν ενώπιον όλων ότι ο εν λόγω 79ος είναι διακοσμητικός: δεν χρειάζεται καν για να ανακοινώσει ότι η χώρα πωλείται (μ’ εκείνη τη θέση στον ΟΗΕ τι να γίνεται άραγε; Ισχύει ή τη δώσανε αλλού;). Κι ενώ τόσα παίζονται αυτές τις ώρες ακόμη και το κεφάλι του, να αναγκάζεται, αυτός που διαφεντεύει κοτζάμ Διεθνή, να ξιφουλκεί κάθε τρεις και λίγο με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Από την άλλη έσπασαν και τα στεγανά στη δημόσια εικόνα του καθώς το κράξιμο αγγίζει πλέον τον ίδιο προσωπικά και αρχίζει να παίρνει διαστάσεις, εντός κι εκτός της χώρας. Και μπορεί το σχετικό υλικό να προβάλλεται με … κυβερνητικούς υπότιτλους από το Μέγκα και τον ΣΚΑΙ, ωστόσο προβάλλεται (ακόμα) κι ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του…

Τι έμεινε λοιπόν, αφού, οι στόχοι «δεν επετεύχθησαν», αφού μέχρι κι ο Δόκτωρας τον άδειασε κι αφού τα ταξίδια ανά την Ευρώπη και οι συναντήσεις με τους ισχυρούς της Ένωσης δεν έχουν παρά αξία αναμνηστικής φωτογραφίας; Αργά η γρήγορα, το καμάρι της Μαργαρίτας θα είναι παρελθόν, με το στίγμα του πιο λαομίσητου πολιτικού της σύγχρονης ιστορίας (ξεπέρασε και τον Μητσοτάκη).

Ωστόσο, ακόμα κι αν φύγει, με εκλογές ή με ελικόπτερο, το θέμα είναι ότi θα μας αφήσει υλιβερή παρακαταθήκη τα σκοτάδια του Μνημονίου και της Δανειακής Σϋμβασης. Πλέον το μπαλάκι είναι στο δικό μας γήπεδο και καλούμαστε να συμφωνήσουμε τι είναι αυτό που θέλουμε άπαξ και ξεκουμπιστεί ώστε να μην προλάβουν άλλοι να αποφασίσουν ξανά για λογαριασμό μας …

Τελικά, η κούρσα ήταν κατοστάρι… με άδοξο φίνις…






Σχέδια για ενοποίηση των… Βαλκανίων εξυφαίνονται τον τελευταίο καιρό, σύμφωνα με τελευταία δημοσιεύματα.

Κατά την βρετανική εφημερίδα «Sun», το σχέδιο περιλαμβάνει ενοποίηση Κροατίας, Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, Μαυροβουνίου, ΠΓΔΜ, Κοσσυφοπεδίου, Αλβανίας και πως η ιδέα προήλθε από την Ουάσιγκτον και εγκρίθηκε από την ΕΕ.

Σύμφωνα με τους εμπνευστές του σχεδίου αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλισθεί η σταθερότητα στα Βαλκάνια, καθώς η οικονομική κρίση και τα επιμέρους προβλήματα εμποδίζουν προς το παρόν την περαιτέρω διεύρυνση της ΕΕ.

Πιστεύεται μάλιστα ότι αν το πείραμα της «Βαλκανικής Ένωσης» επιτύχει, τότε θα σταθεί δυνατόν αυτή να εισέλθει ως ενιαία κρατική οντότητα στην ΕΕ μέσα σε διάστημα πέντε ή έξι χρόνων.

Επιπλέον, θεωρούν πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασωθεί η Βοσνία – Ερζεγοβίνη από την… Σερβία, ενώ η τελευταία θα λύσει τα προβλήματά της με το Κόσοβο και το Μαυροβούνιο, ενώ οι πολίτες της ΠΓΔΜ θα δουν τη ζωή τους να βελτιώνεται, για την Αλβανία θα ανοίξουν οικονομικές προοπτικές και στο Κόσοβο θα σταθεροποιηθεί η κατάσταση.

Κατά την άποψη των αρχιτεκτόνων της νέας βαλκανικής τάξης, με την Βαλκανική Ένωση θα δημιουργηθούν νέες επιχειρήσεις, συνεργασία στην καταπολέμηση της εγκληματικότητας, ενίσχυση των εμπορικών σχέσεων, κατασκευή οδικών αρτηριών και ελεύθερη διακίνηση των πολιτών με επίδειξη μόνο της αστυνομικής τους ταυτότητας.

Δεν μας εξηγούν, βέβαια, τον μαγικό τρόπο χάρη στον οποίο τα παραπάνω κράτη θα ξεχάσουν τις αγεφύρωτες διαφορές που τους χωρίζουν τόσο εθνολογικά όσο και θρησκευτικά!

Το αίμα φέρνει νέο αίμα και τα μέτρα φέρνουν νέα μέτρα
Η Λιβύη φλέγεται, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ «πακετάρει» τον Καντάφι προκειμένου να τον στείλει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου ως εγκληματίας πολέμου, αλλά η Αθήνα παραμένει απούσα από τις εξελίξεις και μέχρι στιγμής δεν έχει ακουστεί ούτε μια λέξη καταδίκης του μακελειού, έστω για τα μάτια του κόσμου.

Δεν είναι βέβαια εύκολο να καταδικάσεις αυτό που εκθείαζες μέχρι (κυριολεκτικά) χθες, αλλά καθίσταται σαφές πως υπάρχει και έλλειμμα στοιχειώδους ευελιξίας, που, αν υπήρχε, θα μπορούσε να εκδηλωθεί με μια δήλωση του τύπου «ο Καντάφι υπήρξε φίλος, αλλά η αιματοχυσία που προκαλεί στη χώρα του είναι απαράδεκτη και μας υποχρεώνει να τον καταδικάσουμε».

Πρόκειται για έναν στρουθοκαμηλισμό, που εξηγεί και τους λόγους για τους οποίους η κυβέρνηση, αν και βλέπει ότι το Μνημόνιο δεν οδηγεί πουθενά, επιμένει (όπως και στην περίπτωση του Καντάφι) να μην βλέπει το αίμα του ελληνικού λαού που χύνεται άφθονο, ως συνέπεια των θυσιών που δεν οδηγούν πουθενά.

Τόσο ο Καντάφι, όσο και οι εδώ φίλοι του, με επικεφαλής τον ίδιο τον πρωθυπουργό, βρίσκονται εγκλωβισμένοι και ο κλοιός σφίγγει γύρω τους, με τους ίδιους να σφαδάζουν εξαιτίας των συνθηκών που προκάλεσαν, σχεδίασαν ή αποδέχθηκαν.

Το αίμα φέρνει νέο αίμα και τα μέτρα φέρνουν νέα μέτρα. Έτσι, η κυβέρνηση συνειδητοποιεί τώρα πως δεν πρόσεξε πού έβαλε την υπογραφή της, όταν εσπευσμένα συμφωνούσε με όλους τους όρους του Μνημονίου.

Αυτή τη στιγμή (όπως και ο Καντάφι που δεν δίστασε να χτυπήσει τον λαό του για να παραμείνει στην εξουσία) βρίσκεται σε έναν φαύλο κύκλο, με το Μνημόνιο να επικαιροποιείται συνεχώς, με την τρόικα να απαιτεί συνεχώς νέα μέτρα και περικοπές ακόμη και αναπηρικών επιδομάτων και με το χρέος να γίνεται όλο και πιο θηριώδες.

Για τον ίδιο λόγο που δεν καταδικάζει απερίφραστα τον Καντάφι, ο πρωθυπουργός αρνείται πεισματικά να βγάλει το κεφάλι του από την βαμμένη με αίμα άμμο, να δει την πραγματικότητα και να αλλάξει πορεία.

Αντίθετα, παραμένει προσηλωμένος σε ένα Μνημόνιο που το ίδιο δεν… μένει προσηλωμένο στον εαυτό του και αλλάζει συνεχώς, πάντα προς το χειρότερο. Όπως ο Καντάφι, έτσι και ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του βαδίζουν πάνω σε κινούμενη άμμο.

Κλείνει τα αυτιά του ακόμη και στις πιο έγκυρες δηλώσεις, όπως αυτή του Λαρς Φελντ, του οικονομικού συμβούλου και μέλους της «επιτροπής σοφών» της γερμανικής κυβέρνησης, που δήλωσε πως «οι Έλληνες θα αντιμετωπίσουν τεράστια προβλήματα στην προσπάθεια να πετύχουν τους στόχους εξυγίανσης που έχουν θέσει. Υπάρχει περίπτωση το 2013 το χρέος της χώρας να ξεπεράσει το 160% του ΑΕΠ».

Και όχι μόνο αυτό. Βλέπει την Ελλάδα ως «πολιτικό δυναμίτη», καθώς «η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει ταυτοχρόνως να κάνει οικονομία και να μειώσει τις κοινωνικές δαπάνες. Αν η Ελλάδα θέλει να αποφύγει τη μεγάλη έκρηξη, δεν υπάρχει άλλος δρόμος πλην της αναδιάρθρωσης». Και εκτιμά πως «η επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανείων από ΕΕ και ΔΝΤ δεν επαρκεί».

Είναι τόσο μεγάλος αυτός ο ύποπτος στρουθοκαμηλισμός, που δεν διαβάζουν σωστά ούτε τα γραπτά κείμενα, όπως η έκθεση της Κομισιόν προς το Εκοφίν, που επισημαίνει ότι δεν έχουν γίνει οι περίφημες «μεταρρυθμίσεις», ούτε υπήρξε σοβαρή εξέλιξη στο θέμα των εσόδων και πως το βάρος των τόκων καθιστά απαγορευτική οποιαδήποτε ελπίδα εξόδου της χώρας από την κρίση.

Παράλληλα, ό,τι επέμεινε από το κοινωνικό κράτος περιμένει από στιγμή σε στιγμή να δεχθεί την χαριστική βολή, με περικοπές των επιδομάτων προς αναπήρους και νεφροπαθείς, καθώς και στα επιδόματα ανεργίας.

Και το χειρότερο: Στην έκθεση της Κομισιόν αναφέρεται σαφώς πως δεν υπάρχει καμιά εγγύηση για την επιτυχία και πως τα επόμενα βήματα θα απαιτήσουν αποφασιστικότητα, συντονισμό και συναίνεση της ελληνικής κοινωνίας.

Μέχρι στιγμής, τίποτε από τα τρία δεν φαίνεται στον ορίζοντα…

Το τελευταίο διάστημα η ελληνική κοινωνία έχει υποστεί μια φοβερής έντασης πλύση εγκεφάλου προκειμένου να πειστεί πως η κυβέρνηση Παπανδρέου διαπραγματεύεται ώστε να επιτύχει, ανάμεσα σε άλλα, τη χρηματοδότηση της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), που με κεφάλαια 440 δισ. ευρώ αποτελεί τη βάση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSM), στον οποίο συμμετέχει και το ΔΝΤ με περισσότερα από 250 δισ. ευρώ.

Ο στόχος υποτίθεται πως είναι να δοθεί ρευστότητα ώστε να επαναγοράσει η Ελλάδα μέρος των ομολόγων της και να μειώσει το δημόσιο χρέος της έως και... 20%! Για τον λόγο αυτόν υποτίθεται ότι διεκδικούμε νέο δανεισμό της τάξεως των 50 δισ. ευρώ από το εν λόγω ταμείο. Ακόμη υποτίθεται πως ο Γ. Παπανδρέου ταξίδεψε στη Γερμανία προ ολίγων ημερών και με αυτή την προσδοκία.

Ας αφήσουμε στην άκρη το ότι, ακόμη κι αν αυτός ο στόχος επιτυγχανόταν, η επίδραση στο ελληνικό δημόσιο χρέος θα ήταν στιγμιαία και άνευ ουσιαστικής χρησιμότητας σε βάθος χρόνου.

Ας αφήσουμε στην άκρη το ότι η πανίσχυρη Μπούντεσμπανκ, την ημέρα που βρισκόταν στο Βερολίνο ο πρωθυπουργός, δήλωσε αντίθετη στην αγορά ομολόγων μέσω του EFSF.

Ας αφήσουμε ακόμη στην άκρη το ότι η ιδέα του ευρωομολόγου, την οποία προωθούν στην Ευρώπη οι... κερδοσκόποι και ο Γ. Παπανδρέου, ακόμη κι αν υλοποιηθεί, χρειάζεται πολύ χρόνο ακόμη και είναι εντελώς αμφίβολο αν θα περιλαμβάνει την Ελλάδα.

Και ας έλθουμε σε δύο σοβαρές εξελίξεις των τελευταίων ημερών.

1. Κατ’ αρχάς η γερμανική κυβέρνηση, ύστερα από συμφωνία του κόμματος της Μέρκελ και των φιλελεύθερων συνεταίρων της, προωθεί στη Βουλή της χώρας της για τις 17 Μαρτίου – μια εβδομάδα πριν από την κρίσιμη σύνοδο κορυφής και τις αποφάσεις της 25ης του ίδιου μήνα – ένα ψήφισμα που ουσιαστικά, ως μέρος της γερμανικής νομοθεσίας, θα απαγορεύει την αγορά ομολόγων χωρών προβληματικών ως προς το χρέος τους. Ακόμη θα λέει ένα καθαρό όχι σε μέτρα διάσωσης κρατών έξω από το EFSF.

Τέλος θα βάζει φρένο στο αίτημα Ελλάδας και Ιρλανδίας για μείωση των επιτοκίων του δανεισμού τους από τον υπάρχοντα μηχανισμό «στήριξης».

2. Αυτά γνωρίζαμε έως την Παρασκευή. Το Σάββατο όμως ήλθε μια αποκάλυψη από την οικονομική ιστοσελίδα XrimaNews, η οποία είναι όντως φοβερή: «(...) η Γερμανία έχει φροντίσει από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του Ταμείου να υπάρχει η πρόβλεψη πως ειδικά και μόνο η Ελλάδα «δεν χρειάζεται να αντλήσει χρήματα από το Ταμείο» και επομένως δεν μπορεί να το πράξει»!

Πού στηρίζεται αυτός ο ισχυρισμός; Σε έγγραφο του EFSF, το οποίο παρέχει ενημέρωση για τα βασικά του γνωρίσματα (δηλαδή τις «συχνότερες ερωτήσεις» και τις αντίστοιχες απαντήσεις), η τελευταία ερώτηση διατυπώνεται ως εξής: «Is Greece eligible to draw money from the EFSF?». Δηλαδή: «Δικαιούται η Ελλάδα να αντλήσει χρήματα από το EFSF;». Ιδού και η απάντηση: «Greece has its own rescue package. Therefore it is not envisaged that Greece needs support by the EFSF». Δηλαδή: «Η Ελλάδα έχει το δικό της πακέτο σωτηρίας. Επομένως δεν έχει γίνει πρόβλεψη ότι η Ελλάδα χρειάζεται υποστήριξη από το EFSF».

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Κατ’ αρχάς ότι το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας εξ αρχής δεν αφορούσε την Ελλάδα. Τώρα μάλιστα η Γερμανία επιχειρεί να καλύψει κάθε πιθανή χαραμάδα και να αποκλείσει οριστικά τις χώρες με σοβαρά προβλήματα χρέους – όπως είναι ευνόητο, χωρίς τη συναίνεση της Γερμανίας καμιά ευρωπαϊκή ρύθμιση δεν μπορεί να προχωρήσει.

Έπειτα είναι ηλίου φαεινότερον ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία συχνά επαίρεται ότι συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του μηχανισμού σταθερότητας της ευρωζώνης, δεν υπήρξε ποτέ κάτι περισσότερο από έναν απομονωμένο κομπάρσο. Και ότι η Ελλάδα δεν είναι παρά μια χώρα υπό ειδικό καθεστώς, χωρίς καμιά διαπραγματευτική δυνατότητα, η οποία δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν στους σχεδιασμούς για το μέλλον της ζώνης του ευρώ.

Σε πολλούς – δικαιολογημένα – είναι απεχθής η συνεχής επίκληση της ανικανότητας, της ψευδολογίας ή ακόμη και της δόλιας συμπεριφοράς της κυβέρνησης Παπανδρέου από την πρώτη κιόλας μέρα ανάληψης της εξουσίας. Όμως συνεχώς πυκνώνουν όχι μόνο οι ενδείξεις, αλλά και τα στοιχεία που αποδεικνύουν πως η κυβέρνηση αυτή, έχοντας πρώτα παίξει στα ζάρια, σαν ένας κοινός τζογαδόρος, το μέλλον της χώρας, έχει εν τέλει περιέλθει σε αδιέξοδο.

Καθώς καταβάλλει απέλπιδες προσπάθειες να κερδίσει χρόνο, βλέπει την αξιοπιστία της να καταρρακώνεται καθημερινά βομβαρδιζόμενη από δυσάρεστες αποκαλύψεις. Βλέπει ακόμη το ίδιο το ΔΝΤ, το οποίο αυτή έφερε από την πίσω πόρτα στην Ευρώπη, να τη χαστουκίζει δημοσίως, να τη διαψεύδει και να εκθέτει τον ίδιο τον πρωθυπουργό ως συστηματικά ψευδόμενο. Βλέπει πως, ενώ ΔΝΤ και ευρωζώνη έχουν βρει μια ισορροπία συνύπαρξης, η Γερμανία απορρίπτει κάθε κυβερνητικό αίτημα εκβιάζοντας συνεχώς για όλο και περισσότερα.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα ξεπουλιέται ολόκληρη, το κοινωνικό κράτος διαλύεται και τα εισπρακτικά μέτρα γίνονται όλο και πιο άγρια αγγίζοντας την απανθρωπιά και την ποινικοποίηση της ανημπόριας.

Μια κυβέρνηση στα όρια της αντοχής της και μια χώρα στα πρόθυρα της διάλυσης είναι ό,τι έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα η πολιτική και οι επιλογές του πρωθυπουργού και του υπουργού του επί των Οικονομικών...