Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Δεκ 2013

Ο Mehdi Hasan, πολιτικός αναλυτής στο φιλελεύθερο βρετανικό περιοδικό New Statesman, σε άρθρο του στη διαδικτυακή ‘HUFFINGTON POST’, με τίτλο «Why It’s Misguided to Treat the Eurozone Crisis as a Morality Tale About ‘Lazy’ Southerners», επισημαίνει, ότι «στην Ελλάδα η λιτότητα εξακολουθεί να σκοτώνει».

Το άρθρο δημοσιεύεται με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο 13χρονης στη Θεσ/νίκη από αναθυμιάσεις μονοξειδίου του άνθρακα.

Ο Hasan προβάλλει μεταξύ άλλων τα υψηλά ποσοστά ανεργίας στη χώρα, (όπου 1 στους τέσσερις Έλληνες είναι άνεργος και περισσότεροι από τους μισούς πολίτες δεν μπορούν να βρουν δουλειά), τα αυξανόμενα ποσοστά αυτοκτονιών και τη μείωση του αριθμού γεννήσεων.

Παράλληλα, ο αναλυτής συντάσσεται με την άποψη του διακεκριμένου οικονομολόγου Paul Krugman και του αναλυτή των FT, Martin Wolf, ότι η συνεχιζόμενη κρίση χρέους στην ευρωζώνη δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα μοντέρνο παραμύθι ηθικής που κάνει λόγο για τεμπέληδες Νοτιοευρωπαίους, καθώς όπως διευκρινίζει ο ίδιος, τα ποσοστά ρεκόρ χρέους προκλήθηκαν από τραπεζικά δάνεια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, ενώ η κρίση προκάλεσε την κατάρρευση των εισοδημάτων από τη φορολογία, όπως συνέβη για παράδειγμα στην Ισπανία.

Συγκεκριμένα στη χώρα αυτή, η οικονομική ύφεση δεν προκλήθηκε από τις υπερβολικές κρατικές δαπάνες ή το δημόσιο χρέος, αλλά από την έκρηξη του ιδιωτικού χρέους, κυρίως στον κτηματομεσιτικό και τον τραπεζικό τομέα. Ένας επιπρόσθετος λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να ηθικολογούμε περί χρέους, τονίζει ο Hasan, είναι για να αποφύγουμε την επιλεκτική υποκρισία. Και αυτό γιατί τα χρόνια πριν την οικονομική ύφεση, π.χ. τη διετία 2003 – 2004, η Γερμανία είχε κατ΄εξακολούθηση παραβιάσει τους κανόνες περί ελλείμματος στον προϋπολογισμό όπως αυτοί περιγράφονταν στο Ευρωπαϊκό σύμφωνο ανάπτυξης και σταθερότητας.

Επίσης, ο τότε Γερμανός Καγκελάριος Gerhard Schroder, ζήτησε να εξαιρεθεί η χώρα του από τις κυρώσεις. Παράλληλα, υπενθυμίζεται, το 2006 όταν η Ισπανία και η Ιρλανδία παρουσίαζαν πλεόνασμα στον προϋπολογισμό τους, η Γερμανία είχε έλλειμμα και το 2008, όπως απεκάλυψε έρευνα του Bloomberg, υπερχρεωμένες γερμανικές τράπεζες και ιδιωτικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί έλαβαν μυστικά δάνεια από την Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα.

Τέλος, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι μια αποτελεσματική στρατηγική για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης  χρέους απαιτεί θαρραλέους και οξυδερκείς ηγέτες, όπως ήταν ο Konrad Adenauer ή ο Charles de Gaulle και όχι πολιτικούς όπως η Angela Merkel και ο François Hollande.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Το βιοτικό επίπεδο είναι υπό πίεση ακόμα και σε χώρες που δεν έχουν πληγεί σημαντικά από την κρίση, σχολιάζει ο Gideon Rachman.

Τι καθορίζει τη Δύση; Στους αμερικανούς και ευρωπαίους πολιτικούς αρέσει να μιλούν για τις αξίες και τους θεσμούς. Αλλά για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, το κρίσιμο σημείο είναι απλό και πιο εύκολο να κατανοηθεί. Η Δύση είναι το μέρος του κόσμου όπου ακόμη και οι απλοί άνθρωποι ζουν άνετα. Αυτό είναι το όνειρο που κάνει τους παράνομους μετανάστες να ρισκάρουν τη ζωή τους, προσπαθώντας να έρθουν στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ.

Ωστόσο, παρότι το δέλεαρ της Δύσης παραμένει έντονο, ο δυτικός κόσμος χάνει την πίστη στο μέλλον της. Την περασμένη εβδομάδα, ο Μπαράκ Ομπάμα έδωσε μία από τις πιο ζοφερές ομιλίες της προεδρίας του. Με αμείλικτους όρους, ο πρόεδρος των ΗΠΑ εξιστόρησε την αύξηση της ανισότητας και τη μείωση της κοινωνικής κινητικότητας, που, όπως λέει, «συνιστούν μια θεμελιώδη απειλή για το αμερικανικό όνειρο, τον τρόπο ζωής μας και το τι πρεσβεύουμε για όλο τον κόσμο».

Μια έρευνα του Pew Research Center, που διεξήχθη σε 39 χώρες αυτή την άνοιξη, ρώτησε: «Θα είναι τα παιδιά στη χώρα σας σε καλύτερη θέση από ό,τι οι γονείς τους;» Μόνο το 33 τοις εκατό των Αμερικανών πίστευαν ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα, ενώ το 62 τοις εκατό είπαν ότι θα ζήσουν χειρότερα. Οι Ευρωπαίοι ήταν ακόμη πιο δυσοίωνοι. Μόλις το 28 τοις εκατό των Γερμανών, το 17 τοις εκατό των Βρετανών, το 14 τοις εκατό των Ιταλών και το 9 τοις εκατό των Γάλλων θεωρούν ότι τα παιδιά τους θα είναι σε καλύτερη θέση από ό,τι οι προηγούμενες γενιές. Αυτή η δυτική απαισιοδοξία έρχεται σε έντονη αντίθεση με την αισιοδοξία στον αναπτυσσόμενο κόσμο: το 82 τοις εκατό των Κινέζων, το 59 τοις εκατό των Ινδών και το 65 τοις εκατό των Νιγηριανών πιστεύουν σε ένα μέλλον με μεγαλύτερη ευημερία.

Θα ήταν ωραίο να πιστεύουμε ότι η συζήτηση για την πτώση του βιοτικού επιπέδου των Δυτικών είναι απλώς μια παραπλανητική προβολή. Αλλά, δυστυχώς, οι αριθμοί δείχνουν ότι ο λαός κάτι έχει υπόψιν του. Σύμφωνα με ερευνητές στο Ινστιτούτο Brookings, οι μισθοί των ανδρών που είναι σε ηλικία εργασίας στις ΗΠΑ – προσαρμοσμένοι στον πληθωρισμό – έχουν μειωθεί κατά 19 τοις εκατό από το 1970. Ο μέσος Αμερικανός –κάποτε η επιτομή του αμερικανικού ονείρου- έχει υποχωρήσει, παρότι τα κέρδη για το top 5 τοις εκατό των εισοδημάτων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Ακόμα και οι συντηρητικοί πολιτικοί ανησυχούν. Ο γερουσιαστής Marco Rubio, ρεπουμπλικάνος υποψήφιος για την προεδρία το 2016, επισημαίνει ότι οι γονείς του ήταν σε θέση να «φτάσουν στη μεσαία τάξη» από τις σχετικά ταπεινές θέσεις εργασίας του μπάρμαν και της υπηρέτριας. Αυτές τις μέρες, όπως παραδέχεται, κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατον.

Η αίσθηση της κατήφειας και της ανασφάλειας στην Ευρώπη βασίζεται στην πραγματικότητα – ειδικά η γνώση ότι οι κοινωνικές παροχές και η συνταξιοδότηση είναι πιθανό να είναι λιγότερο γενναιόδωρα στο μέλλον. Η πίεση για ευημερία είναι πιο έντονη σε χώρες που έχουν υποστεί τη χειρότερη κρίση χρέους, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, και έχουν δει πραγματικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.

Αλλά το βιοτικό επίπεδο είναι ακόμη υπό πίεση και στις ευρωπαϊκές χώρες που τα έχουν πάει σχετικά καλά. Έρευνα των Financial Times έχει δείξει ότι Βρετανοί που γεννήθηκαν το 1985 είναι η πρώτη ομάδα εδώ και 100 χρόνια που δεν βιώνει βελτίωση του βιοτικού επιπέδου της, σε σχέση με όσους γεννήθηκαν πριν από  10 χρόνια. Ακόμη και στη Γερμανία, που συχνά επαινείται ως η πιο επιτυχημένη μεγάλη οικονομία στο δυτικό κόσμο, τα οφέλη του «θαύματος Μέρκελ» έχουν γίνει αισθητά κυρίως στην ανώτερη μισθολογική κλίμακα. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις που έθεσαν τη βάση για την τρέχουσα έκρηξη των εξαγωγών της Γερμανίας συνέβαλαν στη διατήρηση χαμηλών μισθών, στις περικοπές των κοινωνικών παροχών και στην πρόσληψη πολλών περισσότερων προσωρινά εργαζόμενων. Υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ της αυξανόμενης αισιοδοξίας στον αναπτυσσόμενο κόσμο και της αυξανόμενης απαισιοδοξίας στη Δύση. Στην ομιλία του την περασμένη εβδομάδα, ο Ομπάμα επεσήμανε ότι «από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, το κοινωνικό συμβόλαιο άρχισε να φθίνει». Ίσως δεν είναι τυχαίο που στα τέλη της δεκαετίας του 1970 η Κίνα άρχισε να ανοίγεται.

Ακόμα και οι υπερασπιστές της παγκοσμιοποίησης τώρα αναγνωρίζουν συνήθως ότι η εμφάνιση ενός παγκόσμιου εργατικού δυναμικού έχει βοηθήσει στο να παραμείνουν χαμηλοί οι μισθοί στη Δύση. Ορισμένες ευρωπαίοι φίλοι μου ονειρεύονται ότι ο προστατευτισμός – ή ακόμα και ένας πόλεμος στην Ασία – θα μπορούσε να στείλει πιο καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας πίσω στη Δύση. Αλλά στην πραγματικότητα, η παγκοσμιοποίηση φαίνεται απίθανο ότι θα σταματήσει ποτέ πραγματικά, δεδομένων των  τεχνολογικών, των οικονομικών και των πολιτικών δυνάμεων που πιέζουν προς τα εμπρός. Σίγουρα θα ήταν ηθικά αμφισβητήσιμο να επιχειρήσουμε να ενισχύσουμε τα δυτικά πρότυπα ζωής, υπονομεύοντας την οικονομική τάση που έχει βγάλει εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Ακόμη και αν οι δυτικές χώρες έκλειναν τις αγορές τους, οι δυτικοί εργαζόμενοι – συμπεριλαμβανομένων των εργαζόμενων σε υπαλληλικές θέσεις- θα έβρισκαν ότι όλο και περισσότερες θέσεις εργασίας θα μπορούσαν να γίνει φθηνότερες από τους υπολογιστές ή τα ρομπότ. Πράγματι, η επέλαση των ρομπότ θα αποτελέσει σύντομα μια απειλή και για τους εργαζόμενους στη γραμμή συναρμολόγησης στην Κίνα.

Εάν η διάβρωση του βιοτικού επιπέδου συνεχιστεί, πώς θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι της Δύσης; Υπάρχουν ήδη σημάδια πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης – με τη λαϊκιστική δεξιά σε άνοδο τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Όμως, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει καμία πραγματική ένδειξη ότι το Κόμμα του Τσαγιού στην Αμερική ή τα εθνικιστικά κινήματα στην Ευρώπη, έχουν μια ρεαλιστική πιθανότητα να πάρουν τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης σε κάποιο μεγάλο έθνος. Η συναίνεση γύρω από την παγκοσμιοποίηση, έτσι, φαίνεται να αντέχει. Πράγματι, αυτό το Σαββατοκύριακο ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου έκανε μια προφανώς σημαντική ανακάλυψη στην αναζήτηση μιας νέας παγκόσμιας εμπορικής συμφωνίας.

Αλλά ενώ τα νέα πολιτικά κινήματα δεν είναι ακόμη έτοιμα να συνθλίψουν τα καθιερωμένα κόμματα στη Δύση, οι κυρίαρχοι πολιτικοί πρέπει να αντιδράσουν στο νέο οικονομικό κλίμα. Η αύξηση της ανισότητας αυξάνει την πίεση για δικαιότερη κατανομή του πλούτου και αύξηση των κατώτατων μισθών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Μια ακόμα δεκαετία δυτικής οικονομικής δυσπραγίας – ή , Θεός φυλάξοι, μιας νέας οικονομικής κρίσης- είναι πιθανό να αντιμετωπίσει πιο ριζοσπαστικές λύσεις και νέες πολιτικές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Η αμφισβήτηση των γεωγραφικών ορίων μίας χώρας αποτελεί πάγια αιτία πολέμου, για εκείνους που θέλουν να υπερασπιστούν τη χώρα τους
Χωρίς ντροπή και μακράν της πραγματικότητας, με μαθήματα ιστορίας και γεωγραφίας απαντάει το Ελληνικό ΥΠΕΞ στην τουρκική πρόκληση
Κρυμμένος ο Σαμαράς προσπαθεί να διαφύγει των ευθυνών που του ορίζει το Σύνταγμα και που αφορούν την υπεράσπιση της πατρίδας
Ι. Κοραντής: Η βροντώδης σιωπή της κυβέρνησης είναι προοίμιο εθνικών δεινών

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Σε μία γεωγραφική ανακατανομή της ευρύτερης περιοχής των νότιων Βαλκανίων, με ταυτόχρονη επανεγγραφή της ιστορίας, κατά το δοκούν, προχώρησε ο –κατά πολλούς αλλαζόνας- τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όταν κατά την τριήμερη περιοδεία του στη Θράκη και σε ομιλία του από την πόλη της Κεσάνης, κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας επέστησε την προσοχή στο γεγονός ότι η Θράκη κατέχει μια ξεχωριστή σημασία.

Η ουσία όμως των λόγων του εντοπίζεται στις αμέσως επόμενες φράσεις του. «Για μας, η Θράκη έχει ιδιαίτερη σημασία και έννοια. Η Θράκη ταυτόχρονα είναι Θεσσαλονίκη, ταυτόχρονα είναι Κομοτηνή, ταυτόχρονα είναι Ξάνθη, ταυτόχρονα είναι Deliorman (Ντόμπρουτζα), είναι Kircaali (Καρτζαλί, πόλη της Βουλγαρίας), είναι Vardar (Βαρδάρης) και, αν πάμε πιο πίσω, Θράκη είναι ταυτόχρονα Σκόπια, Πρίστινα, Prizren (Πρίζρεν στο Κόσοβο), είναι Σαράγεβο» τόνισε.
Δίχως άλλο, ο τούρκος πρωθυπουργός οριοθέτησε μία νέα γεωγραφική περιοχή, την οποία αυτοβούλως ονόμασε «Θράκη» και η οποία εμπεριέχει γεωγραφικές περιοχές από την Τουρκία, την Βουλγαρία, τα Σκόπια και την Ελλάδα (δεν δίστασε να αναδιατάξει ιστορικά και γεωγραφικά την κεντρική και δυτική Μακεδονία, εντάσσοντάς την στην «Θράκη», όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται) και επί της ουσίας εξέδωσε διάγγελμα της γεωγραφικής περιοχής στην οποία ο ίδιος –και φυσικά η τουρκική εξωτερική πολιτική- προσβλέπει ως ενιαίο γεωγραφικά, πολιτιστικά και ιστορικά χώρο.

Με αυτή του την ξαφνική παρέμβαση ο τούρκος πρωθυπουργός κατέστησε σαφές πως αποσκοπεί στη δημιουργία «μίας Θράκης» (ενός νέου κράτους;), στην οποία όλως τυχαίως εδώ και πολλά χρόνια αναπτύσσεται η τουρκική εξωτερική πολιτική και –φυσικά- οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, δημιουργώντας μουσουλμανικούς πυρήνες οι οποίοι με την κατάλληλη τουρκική χρηματοδότηση αυτοπροσδιορίζονται ως… τούρκικοί.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η ματαιοδοξία του Ταγίπ Ερντογάν έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια, αλλά στην τελευταία του αυτή παρέμβαση κατέστησε σαφές από την πλευρά της Τουρκίας πως βλέπει σαν «ενιαίο χώρο» την Θράκη που ξεκινάει από την Κωνσταντινούπολη και τελειώνει στην… Θεσσαλονίκη. Με τον τρόπο αυτό, ξεδιπλώνει την τουρκική πολιτική των επόμενων χρόνων, ξεκαθαρίζει πως θεωρεί την Ελληνική Θράκη ως περιοχή που καταλήφθηκε από τον τουρκισμό και η μεγαλομανία και θρασύτητά του φτάνει μέχρι και την κεντρική Μακεδονία και την Θεσσαλονίκη, που ο ίδιος ο Ερντογάν θεωρεί ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μεγάλης ενιαίας Θράκης που ο ίδιος ονειρεύεται και στην οποία οι μουσουλμανικοί τουρκόφιλοι πυρήνες θα έχουν –φυσικά- πολύ ουσιαστικό και στοχευμένο ρόλο.

Επί της ουσίας, λοιπόν, ο τούρκος πρωθυπουργός αμφισβητεί ευθέως οποιαδήποτε συνθήκη έχει υπογράψει η Τουρκία, αμφισβητεί ευθέως τα υφιστάμενα σύνορα των κρατών και θέτει θέμα επαναδιαπραγμάτευσης των πάντων για την ευρύτερη περιοχή των νοτίων Βαλκανίων.
Εάν προσεγγίσουμε ψυχρά την τοποθέτηση αυτή του κ. Ερντογάν, διαπιστώνουμε πως αμφισβητεί την υφιστάμενη γεωγραφική επικράτεια της Ελλάδας και υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να του έχει δοθεί άμεσα, από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, μία σκληρότατη απάντηση η οποία θα έπρεπε να κινείται στα όρια της… προειδοποίησης.

Αντί να συμβεί όμως το φυσιολογικό, δηλαδή ο κ. Ερντογάν να εισπράξει την απάντηση που πρέπει από τον Έλληνα ομόλογό του κ. Σαμαρά, στην τουρκική πρωθυπουργική πρόκληση –που είναι ισοδύναμη με κήρυξη πολέμου- απάντησε με τις γνωστές άτονες, άχρωμες και άοσμες δηλώσεις του ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Κωνσταντίνος Κούτρας:
«Οι ιστορικές και γεωγραφικές αναφορές, ιδίως σε μια περιοχή με έντονη ιστορική φόρτιση, όπως τα Βαλκάνια, πρέπει να γίνονται πάντοτε με ιδιαίτερη προσοχή. Σήμερα πλέον το μόνο κριτήριο είναι η τήρηση του διεθνούς δικαίου και άρα των κανόνων που διέπουν τις σχέσεις καλής γειτονίας, οι οποίες βασίζονται στο σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών της περιοχής.
Για την Ελλάδα -που θα μπορούσε, προφανώς, να κάνει πάρα πολλές ιστορικές αναφορές- αυτή είναι μια θεμελιώδης, αυτονόητη και απαράβατη θέση».
Πιθανότατα στο Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είτε δεν μπορούν είτε δεν θέλουν να αντιληφθούν πως ο τούρκος πρωθυπουργός δεν χρειάζεται μαθήματα γεωγραφίας ή ιστορίας, αφού για τον ίδιο αυτοί οι όροι είναι ευμετάβλητοι. Ίσως, όμως, μαθήματα γεωγραφίας και ιστορίας να χρειάζονται στο ελληνικό ΥΠΕΞ προκειμένου να μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει για την Ελλάδα όταν ο τούρκος πρωθυπουργός δηλώνει πως η Τουρκία φθάνει μέχρι και την Θεσσαλονίκη!!!
Επίσης, στο ελληνικό ΥΠΕΞ και στο μέγαρο Μαξίμου δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως υπάρχει σαφής σχεδιασμός και μεθόδευση από την πλευρά της Τουρκίας, η οποία διαπιστώνοντας ότι η Αθήνα έχει διάθεση τήρησης χαμηλών τόνων (στα όρια της τακτικής υποχώρησης) στα ελληνοτουρκικά, δίνει το δικαίωμα στην τουρκική εξωτερική πολιτική να κινείται επιθετικά και να καταλαμβάνει άμεσα τους κενούς χώρους που δημιουργεί η άτονη πολιτική παρουσία της Ελλάδας στις ενίοτε «διαφορές» που προκύπτουν (όλως τυχαίως αποκλειστικά με ενέργειες της Άγκυρας), δημιουργώντας έτσι ένα καθεστώς μόνιμης πίεσης προς την φοβική και ανώριμη να αντιληφθεί την πραγματικότητα Αθήνα.

Ακόμη και σε αυτή την ύστατη πρόκληση μη αναγνώρισης ως ελληνικού εδάφους της Θράκης, της Ανατολικής και Κεντρικής Μακεδονίας, ο πρωθυπουργός κρύφτηκε στο μέγαρο Μαξίμου, ο υπουργός Εξωτερικών σιώπησε ενοχικά και το βάρος της απάντησης δόθηκε στον εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών!!! Δειλία μέγιστου βαθμού, προφανής ανικανότητα χειρισμού κρίσεων που ενέχουν σοβαρότατους εμφανείς εθνικούς κινδύνους υπό το πρίσμα μίας ευθείας εθνικής απειλής που αφορά την σμίκρυνση της Ελληνικής γεωγραφικής επικράτειας…!

Δείγμα της διάθεσης επί των ελληνοτουρκικών που υπάρχει στην κυβέρνηση, είναι και η αναβολή της συζήτησης επί του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, προκειμένου να υπάρξουν οι κατάλληλες μεταβολές – προσθήκες οι οποίες θα συμπεριελάμβαναν στο εν λόγω νομοσχέδιο την Γενοκτονία των Ποντίων, των Μικρασιατών κα των Αρμενίων. Η συζήτηση αυτή όμως αναβλήθηκε, επειδή –σύμφωνα με πληροφορίες- υπήρξε πίεση από την πλευρά της Άγκυρας προς την Αθήνα και σαφέστατη «απειλή» πως θα αναβληθεί η επίσκεψη του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, αφού η ψήφιση ενός τέτοιου νομοσχεδίου θεωρείται από την Τουρκία εχθρική πράξη!

Έτσι, ενώ η Τουρκία δεν διστάζει να εμπλακεί ευθέως στα εσωτερικά της Ελλάδας, απειλώντας μάλιστα πως θεωρεί εχθρική πράξη κατά της Τουρκίας την ψήφιση ενός νομοσχεδίου από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, την ίδια στιγμή ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Ελλάδας σιωπά όταν ο τούρκος ομόλογός του θέτει ζήτημα και επί της ουσίας αμφισβήτησης της ελληνικότητας του 1/5 της Ελληνικής γεωγραφικής επικράτειας!!!

Ιωάννης Κοραντής: Δύσκολα κρύβεται πλέον η τουρκοφοβία των Αθηνών
Επειδή η τελευταία αυτή "παρέμβαση" του τούρκου πρωθυπουργού θεωρούμε πως είναι ιδιάζουσα ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και κυρίως προς την κατεύθυνση της χάραξης πολιτικής εκ μέρους της Άγκυρας αλλά και της Αθήνας, ρωτήσαμε τον κ. Ιωάννη Κοραντή, τέως πρέσβη, πρώην διοικητή της ΕΥΠ και νυν μέλος του "Διπλωματικού Κύκλου", να τοποθετηθεί επί του θέματος, αφού είναι ένας από τους λίγους ειδικούς επί των ελληνοτουρκικών θεμάτων. Η τοποθέτησή του ήταν ένας πραγματικός κόλαφος κατά των κυβερνώντων την χώρα.

"Περιττεύει, νομίζω, να σχολιάσω τη ρηχή και άνευρη απάντηση του εκπροσώπου του ΥΠΕΞ -κατ' εντολή βεβαίως του πολιτικού του προϊσταμένου- στις χθεσινές δηλώσεις Ερντογάν, που εντάσσεται στη γνωστή γραμμή της "ψύχραιμης και νηφάλιας" αντιμετώπισης των τουρκικών προκλήσεων, με άλλα λόγια στη μόνιμη και πάγια πολιτική κατευνασμού της Άγκυρας που δύσκολα αποκρύπτει την τουρκοφοβία των Αθηνών.
Κατά τα λοιπά ο Τούρκος Πρωθυπουργός, με το γνώριμο σε αυτόν θράσος, διατράνωσε για άλλη μια φορά, λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα μας, τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας στη Θράκη μας -την οποία Υπουργός του είχε αποκαλέσει προ εβδομάδων "ακρωτηριασμένο βραχίονα της Τουρκίας", συναντώντας την βροντώδη σιγή της Ελληνικής Κυβέρνησης- και πέραν αυτού τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις του νεο-οθωμανικού μορφώματος στον βαλκανικό χώρο.
Αλλά δεν βαριέστε, «στου κουφού τη πόρτα όσο θέλεις βρόντα».
Την ίδια ώρα που ο "Αστέρας Βουλιαγμένης" ξεπουλιέται στους Τούρκους αντί πινακίου φακής, όπως άλλωστε έγινε με τις μαρίνες Φλοίσβου, Χίου, Μυτιλήνης κ.ά., ετοιμάζεται η εδώ επίσκεψη του Τούρκου ΥΠΕΞ για να μπούνε οι τελευταίες λεπτομέρειες στην τετραμερή διαπραγμάτευση του Κυπριακού, για να δεχθούμε νέες τουρκικές απαιτήσεις για λειτουργία τεμενών στις Σέρρες, τα Ιωάννινα, τη Ρόδο, την Κώ κ.α. και να προετοιμασθεί -τρομάρα μας- η τρίτη Σύνοδος του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδος-Τουρκίας.
Συνεπώς για την Αθήνα όλα βαίνουν καλώς στις Ε/Τ σχέσεις. Τέτοια τύφλα! Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, ξεχείλισε ο κυβερνητικός ενθουσιασμός για την προσεχή υπογραφή της συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας για τη λαθρομετανάστευση και την επανεισδοχή, με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του καθεστώτος θεωρήσεων τουρκικών διαβατηρίων.
Ιδού συνεπώς πεδίον δόξης λαμπρόν για την ανεξέλεγκτη δράση τούρκων πρακτόρων στη Θράκη, με τις ευλογίες της Κυβέρνησης μας.
Και ένα ερώτημα που ίσως να μην είναι ρητορικό: Η συμφωνία αυτή θα καλύπτει όλες τις χώρες της ΕΕ, δηλαδή και την Κύπρο; Ή μήπως θα έχουμε και εδώ μια επανάληψη του προηγουμένου "Πρωτοκόλλου της Αγκύρας";

Ενδεχομένως, τα προκλητικά λεχθέντα από τον τούρκο πρωθυπουργό να στηρίζονται σε μυστικές και άτυπες συμφωνίες μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, ίχνος των οποίων διαφάνηκε σε προ ημερών συνέντευξη του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου (αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σαμαρά), ο οποίος δήλωσε στην τουρκική εφημερίδα Σαμπάχ πως "Οι σχέσεις με την Τουρκία είναι ώριμες για ένα νέο βήμα", χωρίς όμως να προσδιορίσει ποιό θα είναι αυτό το "βήμα".
Δεν είναι, φυσικά, απίθανο οι θρασύτατες και προκλητικότατες δηλώσεις του κ. Ερντογάν να βρίσκονται μέσα στο πνεύμα αλλαγής του ΝΑΤΟ για την περιοχή των Βαλκανίων (μια «ενοποίηση» η οποία συμπληρώνεται και αλληλοτροφοδοτείται από τα σχέδια του τουρκικού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου για την αναβίωση των «οθωμανικών Βαλκανίων») και μέσα στο γενικότερο πλαίσιο και δόγμα της νέας τάξης πραγμάτων, του οποίου πιστός υπηρέτης και εργάτης υλοποίησής του είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αντώνης Σαμαράς.

Αντί επιλόγου και πέραν οποιουδήποτε άλλου σχολιασμού, και αναλογιζόμενοι το πλήθος των ελληνοτουρκικών θεμάτων που υφίστανται και συνεχώς αυξάνονται -κυρίως λόγω μειωμένης εθνικής αντίληψης της κυβερνήσεως των Αθηνών- θεωρούμε ευτύχημα που ο Αντώνης Σαμαράς είναι πατριώτης… Γιατί αδυνατούμε να αντιληφθούμε τι θα είχε συμβεί στην περίπτωση που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ένας ελληνόφωνος άπατρις και μειωμένης συνειδήσεως πολιτικός…

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στην πατρίδα μας λίγο πριν τη δύση του 2013, όλοι διαπιστώνουμε πως συντελείται μια Γενοκτονία του Ελληνικού λαού. Μέσα σε τρία χρόνια εφαρμογής των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων, ο λαός μας εξαθλιώνεται και φτωχοποιείται καθημερινά. Αυτή η εγκληματική διαφοροποίηση της ζωής των Ελλήνων δεν έχει προηγούμενο σε άλλη χώρα του πολιτισμένου κόσμου. Ζούμε πλέον, σε μια εποχή που είναι ντροπή για τον πολιτισμό μας. Που ο λαός μας καταρρακώνει το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας του και συνωστίζεται για ένα πιάτο φαί στη διανομή συσσιτίων και προσπαθεί να ζεσταθεί με μαγκάλια, επιστρέφοντας την ποιότητα ζωής του αρκετές δεκαετίες πίσω. Υπεύθυνες αυτής της ανθρωπιστικής κρίσεως, είναι οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν εκφράζουν πλέον, τον Ελληνικό λαό, από τη στιγμή που εκτός των άλλων, δεν υπερασπίζονται και συνειδητά καταστρατηγούν το άρθρο 2, παράγραφος 1 του Συντάγματος της Ελλάδος, το οποίο ορίζει: «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας».

Call Center by Antonis Samaras
Σ΄ αυτό λοιπόν, το ζοφερό περιβάλλον, έχουμε την αλαζονική εμμονή του πρωθυπουργού και του στενού του περιβάλλοντος, οι οποίοι παρουσιάζουν την Ελλάδα ως πρότυπο μεταρρυθμίσεων και επιτυχίας (το περιβόητο success story της ελληνικής οικονομίας). Αυτή η στάση αποτελεί το λιγότερο πρόκληση για την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα και να κοιτάξει το μέλλον με αισιοδοξία. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός υποστηρίζουν με χαρακτηριστική άνεση και περίσσεια πολιτική ανευθυνότητα και έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας ότι η χώρα αποτελεί πόλο έλξης διεθνών επενδύσεων. Όμως, τα σημερινά δεδομένα της αγοράς και οι αρνητικές επιδόσεις που παρατηρούνται σε όλους σχεδόν τους μακροοικονομικούς δείκτες (αύξηση χρέους, μηδενική ανάπτυξη και απασχόληση, ανύπαρκτες επενδύσεις, δραστική μείωση εξαγωγών κτλ.) τη διαψεύδουν κατηγορηματικά. Ταυτόχρονα, η απαξίωση της εργασίας (αφαίμαξη μισθών και συντάξεων, κατάργηση δικαιωμάτων και επιδοματικών παροχών) καθώς η υφαρπαγή και η απαξίωση της περιουσίας του ελληνικού λαού (πτώση εμπορικής αξίας της γης και της κατοικίας, επιβολή επαχθών φορολογικών μέτρων) αποτελούν, θεωρώ, τους βασικούς πυλώνες της πολιτικής της κυβέρνησης.

Επένδυση Coca-Cola
Έτσι, πριν λίγες ημέρες ο Αντώνης Σαμαράς σε ομιλία του σε κεντρικό ξενοδοχείο ανακοίνωσε βαρύγδουπα πως η Αθήνα επελέγη από τη μητρική εταιρεία της Coca-Cola ως έδρα του νέου Citizen Interaction Center για την Κεντρική και Νότια Ευρώπη. Πρόκειται για το διοικητικό και επιχειρησιακό κέντρο για τις δραστηριότητες διαδικτυακής και κοινωνικής δικτύωσης της Coca-Cola στην περιοχή, το οποίο θα αποτελεί ουσιαστικά μια «ανοιχτή γραμμή» της εταιρείας με τους καταναλωτές. Η λειτουργία του προβλέπεται να ξεκινήσει στις αρχές του 2014 και με την πλήρη ανάπτυξή του το 2015 θα καλύπτει 23 χώρες της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης.

Αυτή είναι η αναπτυξιακή επιτυχία του κ. Σαμαρά, την ίδια στιγμή που ως γνωστόν η Coca-Cola αποχώρησε πριν από λίγους μήνες από την Ελλάδα και έστειλε στην ανεργία πολλούς εργαζόμενους. Είναι χαρακτηριστικό πως μόλις προχθές οι εργαζόμενοι της Coca-Cola στη Θέρμη Θεσσαλονίκης έβγαλαν νέα ανακοίνωση με την οποία ζητούν την παρέμβαση του κράτους για να μην κλείσει και αυτή η μονάδα στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, η ΠΟΕΕΠ (Πανελλαδική Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών) εξέδωσε και αυτή σκληρή ανακοίνωση (συνημμένη).

Δε μας λέει λοιπόν, ο κύριος Πρωθυπουργός για πόσες θέσεις εργασίες μιλάει με τη δημιουργία αυτού του τηλεφωνικού ουσιαστικά κέντρου στη χώρα μας !... Τη στιγμή που η εταιρία αυτή έχει πετάξει δεκάδες εργαζόμενους στο δρόμο και η Coca-Cola που όλοι προμηθεύονται, μας έρχεται από τη κοντινή Βουλγαρία!....

Επένδυση Nokia-Siemens
Πάμε τώρα στην άλλη μεγάλη επένδυση που προανήγγειλε ο κύριος Σαμαράς, της Nokia-Siemens. Ο Πρωθυπουργός της χώρας, ισχυρίζεται πως η συγκεκριμένη επένδυση δημιουργεί εκατόν πενήντα θέσεις εργασίας μέσω της επέκτασης των δραστηριοτήτων του κέντρου έρευνας και ανάπτυξης που διατηρεί στην Αθήνα η Nokia-Siemens, που ως γνωστόν είναι παγκοσμίως, ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού.

Όμως, για όσους δε γνωρίζουν, η Nokia-Siemens είναι το παρακλάδι της παλαιάς Siemens-ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ, που έστειλε στο σπίτι τους πάνω από 2.500 εργαζόμενους, λόγω των μαύρων ταμείων. Της περιόδου δηλαδή, του χρηματισμού των κομμάτων από το 1981 και μετά, των Προγραμματικών Συμφωνιών των Βαρθολομαίων, των Γκίνηδων, των Τσουκάτων των Γειτόνων κλπ. Προφανώς, λοιπόν, ο Πρωθυπουργός δεν τα θυμάται αυτά, όπως, προφανώς δεν θυμάται τον Καραβέλα, τον Γεωργίου, τον Χριστοφοράκο και τόσους άλλους από την φιλική προς εκείνον, Siemens AE. Όπως, ίσως δεν του λέει τίποτε το όνομα του κ. Κόκκαλη. Εκείνου, του εταίρου της Siemens AE που για χάρη τους έριξε την Κυβέρνηση Μητσοτάκη το, από όλον τον πολιτικό κόσμο της χώρας, «βρώμικο ΄93». Τελικά, όποια πέτρα και αν σηκώσεις με το όνομα Σαμαράς, από κάτω θα βρεις τη Siemens.

Όπως λοιπόν, επισημάνθηκε σε εκδήλωση, που έγινε παρουσία των υπουργών Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη και Εργασίας Γιάννη Βρούτση, και που πάντοτε προβάλλονται μόνο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (!) και το ΣΚΑΙ(!), οι 150 νέες προσλήψεις έχουν ήδη γίνει στην περίοδο που μεσολάβησε από τον περασμένο Απρίλιο, οπότε αντιπροσωπεία της NSN είχε συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά για να του αναπτύξει τα σχέδια της εταιρείας. Μάλιστα ο διευθύνων σύμβουλος της NSN και πρώην στέλεχος της Siemens ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ είχε υποστηρίξει πως και οι 150 αυτές προσλήψεις θα γίνονταν μέσω προγράμματος του ΕΣΠΑ που δημιουργεί η κυβέρνηση, ώστε να επιδοτεί θέσεις εργασίας σε τομείς υψηλής τεχνολογίας. Εμείς, θυμίζουμε πως η εταιρία είχε κατηγορηθεί από το σωματείο εργαζομένων για μαζικές απολύσεις τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2013, με την αιτιολογία ότι καταργούνται αυτές οι θέσεις, στο πλαίσιο της παγκόσμιας εταιρικής αναδιάρθρωσης που βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Αυτές οι απολύσεις έρχονται σε συνέχεια άλλων απολύσεων που έκανε η εταιρία τον Μάιο του 2012. Εν ολίγοις ο κ. Σαμαράς συμφωνεί με την εταιρεία να αλλάξει το ΕΣΠΑ, ώστε να πληρώνει ο ευρωπαίος φορολογούμενος το προσωπικό της εταιρείας, την ίδια στιγμή που η εταιρεία απολύει τους υπάρχοντες εργαζόμενους με τις ευλογίες του.

Εξωδικαστικός συμβιβασμός
Έτσι, η απάτη και ο εμπαιγμός σε βάρος του λαού δεν έχει τέλος. Ο πολυθρύλητος εξωδικαστικός συμβιβασμός του Δημοσίου με την Siemens τον οποίο υπέγραψε εσπευσμένα τον περασμένο Αύγουστο ο Α. Σαμαράς, πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων. Ο Πρωθυπουργός, ο οποίος ήδη κατηγορείτο ότι κουκούλωσε το σκάνδαλο της Siemens με συμβιβασμό-μαϊμού (αφού από τα 2 δις ευρώ που είχε αποφασίσει να επιβάλλει σύσσωμη η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής ως αποζημίωση της Siemens προς το Δημόσιο, ο ίδιος πετσόκοψε το συμβιβασμό στα 200 εκατομμύρια ευρώ), έρχεται σήμερα με τη στάση του να δώσει συγχωροχάρτι στη Siemens και για τα 200 εκ. ευρώ! Με λίγα λόγια η γερμανική εταιρεία που έριξε στα βράχια τη χώρα με το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του τόπου, δεν πληρώνει φράγκο! Αυτό επιβεβαιώνει και η καταγγελία του Συνδέσμου Προσωπικού της Siemens ΑΕ στην οποία προέβησαν στις 19 Απριλίου 2013 (δημοσιεύτηκε από την Ε.Ω, συνημμένη) και με την οποία φαίνεται ότι σημειώνονται αθρόες απολύσεις των εργαζομένων της Siemens ενώ η υποχρέωση που είχε αναλάβει η γερμανική εταιρεία στον εξωδικαστικό συμβιβασμό ήταν να διασφαλίσει τις θέσεις των 600 εργαζομένων.
Συνεπώς, κε Πρωθυπουργέ, οι απολύσεις είναι η αναπτυξιακή πολιτική σας και τα δύσκολα μόλις άρχισαν για τον Ελληνικό λαό και όχι πως «τα δύσκολα πέρασαν» όπως δηλώσατε προχθές στην ομιλία σας στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr
twitter: @egerssi

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Οι σχέσεις με την Τουρκία είναι ώριμες «για ένα νέο βήμα», αναφέρει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Σαμπάχ ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος.

 Ο κ. Βενιζέλος χαρακτηρίζει τις σχέσεις με την Τουρκία ως «ιδιαίτερα εποικοδομητικές», παρά «τα γνωστά προβλήματα που έχουν να κάνουν με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας». «Υπάρχει το βάρος της ιστορίας, υπάρχουν παρεξηγήσεις, αλλά η στρατηγική επιλογή μας είναι η προσέγγιση και συνεχίζουμε με επιτυχία με τους διαύλους διαλόγου» σημειώνει και τονίζει ότι «εδώ και 13 χρόνια είμαστε οπωσδήποτε στο σωστό δρόμο. Αυτό είναι δική μας στρατηγική επιλογή».

«Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας είναι για μας μία στρατηγική επιλογή. Έχουμε ανάγκη από μία Τουρκία σταθερή, ανεπτυγμένη, Ευρωπαϊκή και που δεν αισθάνεται την ανάγκη να εξάγει προβλήματα», προσθέτει ο κ. Βενιζέλος. Επισημαίνει επίσης τη σημασία που θα έχει η πρόοδος για την λύση του Κυπριακού και καλεί και πάλι την Άγκυρα να κάνει βήματα στην Κύπρο. «θα είναι κάτι σημαντικό για την κοινή μας τύχη και το κοινό μας μέλλον», λέει. «Εάν βρούμε την τελική λύση θα κλείσουμε μία ιστορική περίοδο και θα ανοίξουμε νέο ορίζοντα», τονίζει ο κ. Βενιζέλος.

«Είμαστε έτοιμοι να συναντηθούμε στην Αθήνα με το διαπραγματευτή της τουρκοκυπριακής κοινότητας, που είναι ένα κομμάτι της συμφωνίας του 1960. Εάν δεν κάνουμε το πρώτο βήμα, δε μπορούμε να αλλάξουμε την ατμόσφαιρα» λέει ακόμα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, ενώ στηρίζει τις ιδέες που προβάλλει τον τελευταίο καιρό ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης.

Τέλος, μιλώντας για την ελληνική πολιτική κατάσταση και απαντώντας σε ερώτηση της εφημερίδας ο κ. Βενιζέλος εξηγεί ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει αναλάβει ένα πολύ μεγάλο πολιτικό κόστος, επωμιζόμενο την προσπάθεια ανάταξης της ελληνικής οικονομίας, και προειδοποιεί ότι οι ερμηνείες που παρομοιάζουν τη συμπεριφορά της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τη συμπεριφορά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μετά την ίδρυση του από τον Ανδρέα Παπανδρέου, είναι επιπόλαιες και επιφανειακές.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αν θέλεις να δεις τι καπνό φουμάρει ο λαός κοίτα την διανόηση που τον εκπροσωπεί. Δεν είναι δυνατόν να έχεις γράψει “ το σεργιάνι μας στον κόσμο ήταν δυο μέτρα γης” και να προλογίζεις την ποιητική συλλογή ενός από τους διαχειριστές της κοινής γνώμης ενός πουλημένου καθεστωτικού ΜΜΕ. 
Δεν γίνεται! 

Δεν γίνεται να έχεις κοιτάξει τον ουρανό και να γράφεις την “Κώμη της Βερενίκης” και να στριμώχνεσαι ανάμεσα σε Πρωτόπαπα και Μπίστη παλαμακίζοντας τον Κώστα Σημίτη σε εκδήλωση της “Ελιάς”. 
Δεν γίνεται! 

Δεν γίνεται να έχεις φθάσει 80 χρονών με κοινωνικούς αγώνες στην πλάτη σου, με θεατρικές δουλειές κόντρα σε καιρούς δύσκολους και να αποθεώνεις το παιδί του μακελάρη των Ες Ες για την αυριανή Ευρώπη των Νέων. 

Δεν γίνεται την στιγμή που οι τραπεζίτες είναι έτοιμοι να πετάξουν από τα σπίτια τους ολόκληρες οικογένειες, εσύ που έγραψες “διατίθεται απόγνωσις εις άριστην κατάστασιν και ευρύχωρο αδιέξοδο, σε τιμές ευκαιρίας” να δέχεσαι το βραβείο αυτών που πωλούν τις ζωές σε τιμές ευκαιρίας. 

Ο λεγόμενος αφρός του λαού, αυτός που σκοπό έχει να σηκώνει την κρυμμένη ακατέργαστη ηθική του αδικημένου πολίτη είναι τελικά το κατακάθι του πικρού καφέ που μάς προσφέρει η εξουσία δίχως το παξιμάδι της παρηγοριάς. 
Πέρασε πάνδεινα τούτος ο λαός μέσα σε λιγότερο από 200 χρόνια, μα όταν τα πόδια λύγιζαν και τα κεφάλια ήταν έτοιμα να σκύψουν αποδεχόμενα την ήττα, ένα τραγούδι, ένα ποίημα, ένας θούριος, ένα γραπτό, μία μουσική, ένας πίνακας, ένα βιβλίο τον έκαναν να ξαναπαίρνει ανάσα, να πεισμώνει και να παλεύει. 

Η ζώσα διανόηση της χώρας με τα στερνά της καμώματα και τις κολιγιές που κάνει με τους καταπιεστές, με τους προύχοντες και τους άκαπνους σωτήρες μάς αποδεικνύει ότι μάς δούλευε χοντρά εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια. 
Μαγαζάκι γωνία είχαν βρει με το συναίσθημα να πωλείται στον πάγκο μέσα από βιβλία, από ποιήματα και δίσκους τραγουδιών. 
Κονόμησαν από το συναίσθημα, έγιναν καθεστώς από το συναίσθημα με κέρδος τεράστιο εφόσον το συναίσθημα ήταν του λαού και αυτός πάντα το έδινε σε όλες τις εκφάνσεις του απλόχερα. 

Η διαφορά με τις προηγούμενες γενιές διανοουμένων είναι ότι εκείνοι έσπρωχναν ενθαρρύνοντας τον λαό με το έργο τους σε πράξεις αντίστασης, ενώ τούτοι εδώ συναγελάζονται με ονόματα που ούτε στο χαρτί δεν μπορείς να γράψεις γιατί θα το λερώσεις επειδή έχουν μετατραπεί σε μικροαστούληδες νοικοκυραίους που δεν θέλουν να χάσουν την κερδισμένη και κερδοφόρα δόξα τους. 
Η ένδεια των καιρών και η έλλειψη πραγματικής διανόησης τους κάνει να συγκρίνουν τους εαυτούς τους με όσους πραγματικά τίμησαν την Ελλάδα με τον τρόπο ζωής τους και με το έργο τους. 

Η ζώσα διανόηση δεν έχει ως μούσα το ιδανικό, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, την πραγματική ζωή, αλλά την ίδια την εξουσία που είναι κόντρα σε όλα αυτά που θα έπρεπε να εκπροσωπεί η διανόηση. 
Ο σημερινός διανοητής δεν ποιεί έργο από το συναίσθημα, κατασκευάζει τέχνη πλυντηρίου για τα λερωμένα κι άπλυτα της εξουσίας εκμεταλλευόμενος την αποθέωση που είχε το έργο του από το λαό τα προηγούμενα χρόνια. 
Στα φώτα της δημοσιότητας όλοι τους ξεβράζοντας την από χρόνια κρυμμένη αλαζονεία τους να προχωρά στα φανερά. Κόντρα στους ήρωες που περπατούν στα σκοτεινά μέσα από τους στίχους του Σεφέρη ξερνώντας το κόμπλεξ τους που δεν άγγιξαν ούτε με το δάχτυλο το μέγεθος της πραγματικής διανόησης. 

Δεν είναι απλά η ξεφτίλα που σου μένει τούτη τη στιγμή που πέφτουν οι μάσκες όλων αυτών που κάποτε νόμιζες ότι σε ανυψώνουν ηθικά και πνευματικά. Είναι που σου μένει εκείνο το ερωτηματικό αν όλα αυτά που εσύ είχες ενσωματώσει στην συνείδηση και στην καρδιά σου, ως προσωπικά εμβατήρια στον πόλεμο για την ζωή, δεν ήταν τίποτε άλλο από μία πληρωμένη παραγγελιά της εξουσίας προς τους διανοούμενους με μόνο σκοπό να γράφουν λόγια που θα σε έκαναν να νιώθεις ξεχωριστός στο σεργιάνι σου στο κόσμο που ήταν μόνο 2 μέτρα γης. 

Σου μένει το ερωτηματικό αν το δικό σου παράπονο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά καλοπληρωμένα λόγια που είχαν τα τραγούδια τους.

Πηγή Στον Τοίχο




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ευνοϊκές συγκυρίες, αντίξοες συνθήκες 
 
Γράφει ο Κίμωνας Γεωργάκακης
Πολιτικός Επιστήμων 

Οι εκτιμήσεις μου ότι η Ελλάδα θα περάσει, λόγω επίκαιρης γεωστρατηγικής θέσης, στο επίκεντρο της προσοχής των Μεγάλων Δυνάμεων και ότι τα συμφέροντα θα στριμωχτούν στον ζωτικό της χώρο (Lebensraum) εξακολουθούν  να επιβεβαιώνονται. Τόσο η επίσκεψη του Ρώσου Υπουργού Άμυνας, Σεργκέι Σοιγκού, όσο και η μετέπειτα του Αρχηγού των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Μάρτιν Ντέμπσει, για να υπενθυμίσουν οι Η.Π.Α. στους Ρώσους ότι εδώ είναι τσιφλίκι του ΝΑΤΟ, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Οι Ρώσοι έχουν καταστήσει σαφές το ενδιαφέρον τους για την περιοχή μας, η οποία αποτελεί κομβικό σημείο σε έναν γεωγραφικό χώρο μεγάλης αξίας αλλά και αστάθειας (Καύκασος – Βαλκάνια – Μεσόγειος – Μέση Ανατολή – Αραβική Χερσόνησος). Ίσως λοιπόν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των «μεγάλων» να επέτρεψαν μια (κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σε ποιο βαθμό) ενίσχυση των ελληνό-ρωσικών σχέσεων εν αρχή στον αμυντικό τομέα.

Πιθανόν επίσης οι Αμερικανοί να θέλουν να κατασκοπεύσουν τον ρωσικό στόλο, ο οποίος ζητά διευκολύνσεις ελλιμενισμού στην χώρα μας, προκειμένου να ενισχυθεί η παρουσία του στην περιοχή. Επιπλέον έπεται η βολή με τους ρωσικούς S-300, κάτι που εμποδιζόταν εδώ και χρόνια εξαιτίας αμερικανικών και τουρκικών αντιδράσεων. Άρα, κάποια πράγματα αναθεωρήθηκαν έστω προσωρινά.

Το βέβαιο είναι ότι υπάρχει κινητικότητα και όλοι σπεύδουν να δηλώσουν παρόντες στον ελλαδικό χώρο. Το γεγονός αυτό βάζει σε μπελάδες την Άγκυρα. Η συγκυριακή αναβάθμιση Ελλάδας αλλά και Κύπρου υποβαθμίζει ταυτόχρονα την θέση της Τουρκίας, αφού, όπως έχω γράψει, οι δύο χώρες συνιστούν αποκλίνουσες γεωπολιτικές οντότητες λόγω συγκρουόμενων συμφερόντων. Γι” αυτό ο Ερντογάν προβαίνει σε σπασμωδικές δηλώσεις, τύπου «η Θεσσαλονίκη και η Θράκη είναι Τουρκία».

Βέβαια η Ελλάδα επ” ουδενί έχει κινητοποιηθεί. Ούτε έχει μετατραπεί σε περιφερειακή δύναμη. Απλά ακολουθεί τυφλά τον ρου των γεγονότων, όπως εδώ και χρόνια συμβαίνει ελλείψει στρατηγικού σχεδιασμού και αποφασιστικής ηγεσίας.

Το θέμα είναι τι θα γίνει με τα εσωτερικά μας. Όπως πάνε τα πράγματα, η κρίση θα γιγαντωθεί. Όσο το κράτος, μεταξύ άλλων, μπλέκεται με τρόπο αυταρχικό και με φορολογία σοβιετικής λογικής στα πόδια των δημιουργικών Ελλήνων, ανάσα δεν θα πάρουμε. Οι κατασχέσεις περιουσιών θα αυξηθούν, ενώ την ίδια ώρα οι δανειστές μας ειρωνεύονται λέγοντας: «Πως κάνετε έτσι, όλος ο κόσμος έχει άστεγους».

Ας σταματήσω καλύτερα το άρθρο εδώ…

Πηγή ΠΥΓΜΗ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Πανικός έπεσε με την αποστροφή Λαφαζάνη περί ευρώ – νομίσματος γερμανικής φυλακής. Πανικός, που το μόνο που δείχνει είναι τελικά το εύστοχο μιας διατύπωσης την οποία οι περισσότεροι δεν τολμούν καν να ακούσουν.

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους επειδή, ακόμα και τώρα, παρά τις τραγικές συνθήκες, η υποκρισία περισσεύει. 

Μέχρι και στην ίδια την κυβέρνηση είναι κοινή η πεποίθηση ότι το πρόγραμμα αυτό δεν βγαίνει και δεν οδηγεί πουθενά. Στο μέγαρο Μαξίμου βρίσκονται σήμερα κάποιοι που πρώτοι αντέδρασαν σε αυτή την πολιτική, για να την υπηρετήσουν στη συνέχεια πιο πιστά κι από εκείνους που την υπέγραψαν. Ακόμα και εκεί ξέρουν καλά ότι αυτή η πορεία είναι αδιέξοδη. Γιατί λοιπόν την ακολουθούν; Επειδή κρίνουν ότι η άλλη κατεύθυνση θα είναι άμεσα καταστροφική. Σημασία, εν προκειμένω, δεν έχει αν έχουν δίκιο ή άδικο. Σημασία έχει ότι δεν κάνουν ό,τι κάνουν θετικά, επειδή το επιλέγουν, επειδή το πιστεύουν, αλλά επειδή θεωρούν ότι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. 
Φτάσαμε όμως ήδη στην καταστροφή και φως δεν υπάρχει, την ώρα που εκείνα που πριν από δύο χρόνια παρουσιάζονταν ως εφιάλτες, έχουν, με αυτή την πολιτική, εν τέλει ήδη συντελεστεί. 

Στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα, πιστεύουν ότι γίνεται αλλιώς. Πώς; Με το να πας και να πάρεις πρωτοβουλίες για αλλαγή πλεύσης της γερμανικής και συνακόλουθης ευρωπαικής πολιτικής. Με το να πείσεις, ή, ακόμα περισσότερο, να “αναγκάσεις” τους Γερμανούς σε έναν άλλο δρόμο. Πρόκειται όμως για κάτι που δεν μπορεί να συμβεί. Είναι δεδομένο ότι η Γερμανία δεν θα αλλάξει πλεύση. 
Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κανείς άλλος πρόκειται να αλλάξει την κατεύθυνση που έχει δώσει στη νέα Ευρώπη το Βερολίνο. Κι όποιος πιστεύει ότι μπορεί να το πετύχει ή πλανάται, ή παραπλανά. Ας ρωτήσουν, στο τέλος τέλος, και τον Σαμαρά: κι εκείνος τα ίδια περίπου έλεγε, ότι θα τους αλλάξει, ότι θα τους πείσει, ότι θα διαπραγματευθεί. Τους πήρε λιγότερο από μερικές ημέρες να του επιβάλλουν την πλήρη υποταγή στην πολιτική τους. 

Το ευρώ είναι σχεδιασμένο για τις ανάγκες και τις δυνατότητες της γερμανικής υπερπλεονασματικής οικονομίας. Οσο κι αν ακόμα κάποιοι θέλουν να κοροιδεύουν τον εαυτό τους ότι δήθεν υπηρετεί την Ευρώπη, βλέπουν πια ότι υπηρετεί ένα σαφές και ξεκάθαρο εθνικό σχέδιο της Γερμανίας. Οι χώρες που δεν έχουν τις δυνατότητες της Γερμανίας είναι υποχρεωμένες να συμπιέζονται από αυτό, στον ένα ή στον άλλο βαθμό. Και, κάθε μέρα που περνάει, το χάσμα διευρύνεται. Η Ελλάδα, η πιο δύσκολη περίπτωση, συμπιέζεται (σήμερα) περισσότερο από κάθε άλλη χώρα από ένα νόμισμα που δεν επιτρέπει καμία χρήση των εργαλείων νομισματικής πολιτικής και επιβάλλει όρους που δεν έχουν προυπάρξει σε άλλη τέτοια κλίμακα στην ιστορία. Γι αυτό και η μόνη χώρα που έχει ισχυροποιηθεί και μάλιστα δραματικά τα τέσσερα τελευταία χρόνια είναι η Γερμανία, σε αντίθεση με όλες τις χώρες της κρίσης που βρίσκονται σε τραγική κατάσταση, αλλά σε αντίθεση και με την ίδια την Ευρώπη ως σύνολο, που το μέλλον της αμφισβητείται πλέον όσο ποτέ. 

Ολα αυτά, τα γνωρίζουν φυσικά οι πάντες στην Αθήνα. Δυστυχώς ή ευτυχώς αφελείς δεν υπάρχουν στο δημόσιο βίο. Απλώς, ο Λαφαζάνης τόλμησε να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Πολλοί βέβαια θεωρούν ότι το να μην βλέπεις την πραγματικότητα είναι πολιτική. Ε, δεν είναι. Αντίθετα, είναι η απόλυτη συνταγή καταστροφής που, δυστυχώς, όλο και πλησιάζει πιο κοντά. Και, πάντως, το να μη συζητάς, το να μη σχεδιάζεις, αλλά, αντίθετα, το να δαιμονοποποιείς ακόμα και τις λέξεις, όχι πολιτική δεν είναι, αλλά σκοταδισμός που δεν υπηρετεί, αλλά βλάπτει τη χώρα.

Σημείωση: Επειδή πολλοί επιμένουν, ακόμα και αυτές τις ώρες, να σκέπτονται με ποδοσφαιρικούς όρους και το μόνο που βλέπουν είναι όχι η ουσία και το επιχείρημα, αλλά το πώς θα κρεμάσουν εύκολες ταμπέλες, να σημειώσω εδώ ότι το να λες πώς έχει δίκιο ο Λαφαζάνης δεν σε καθιστά ταυτόχρονα και... μέλος της Αριστερής ή της όποιας άλλης πλατφόρμας. 
Αντε, ας ξυπνήσουν επιτέλους...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σπύρου Δημητρέλη

Στο διαχωρισμό των οφειλών προς το δημόσιο σε εισπράξιμα και ανεπίδεκτα είσπραξης προχωρά το υπουργείο Οικονομικών προκειμένου ο φορολογικός μηχανισμός να επικεντρώσει τις προσπάθειες είσπραξης σε αυτούς που μπορούν να πληρώσουν. Ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων κ. Χάρης Θεοχάρης υπέγραψε εγκύκλιο με την οποία ορίζονται οι προϋποθέσεις για την καταχώρηση οφειλών στην κατηγορία των ανεπίδεκτων είσπραξης. Να σημειωθεί ότι από τα 60 δις ευρώ που είναι τα συνολικά ληξιπρόθεσμα χρέη των φορολογούμενων προς το δημόσιο, εισπράξιμα θεωρούνται μόλις τα 13-15.

Ειδικότερα η εγκύκλιος ορίζει ότι για τον χαρακτηρισμό των ληξιπροθέσμων οφειλών προς το Δημόσιο και συμβεβαιωμένων οφειλών προς τρίτους ως ανεπίδεκτων είσπραξης πρέπει αποδεδειγμένα να έχουν εξαντληθεί σωρευτικά όλες οι ενέργειες για τον εντοπισμό πηγών αποπληρωμής και αναγκαστικής είσπραξης, χωρίς να έχει επιτευχθεί η πλήρης εξόφληση των οφειλών. Και συγκεκριμένα:

α) να έχουν ολοκληρωθεί όλες οι απαιτούμενες ενέργειες για τον εντοπισμό πάσης φύσεως περιουσιακών στοιχείων (κινητών, ακινήτων, απαιτήσεων στα χέρια τρίτων ή τυχόν άλλης πηγής εσόδων),

β) να έχει ολοκληρωθεί η αναγκαστική εκτέλεση επί των υπαρχόντων περιουσιακών στοιχείων και να έχει εισπραχθεί το προϊόν της εκποίησης των πάσης φύσεως περιουσιακών στοιχείων και προσόδων του οφειλέτη,

γ) να μην υπόκειται σε ακύρωση ή σε διάρρηξη κατά τα άρθρα 939 επ. Α.Κ. η καθ’ οιονδήποτε τρόπο εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη,

δ) σε περίπτωση που έχει λάβει χώρα κήρυξη του οφειλέτη σε πτώχευση, να έχει περατωθεί αυτή ή να έχει κηρυχθεί η παύση των εργασιών της,

ε) σε περίπτωση εκκαθάρισης επιχείρησης ή περιουσίας λόγω λύσης του φορέα της, υπαγωγής σε διαδικασία ειδικής εκκαθάρισης, δικαστικής εκκαθάρισης κληρονομίας ή για άλλο λόγο, να έχει περατωθεί αυτή,

στ) να έχουν ολοκληρωθεί όλες οι ανωτέρω (υπό στοιχεία α έως ε) προβλεπόμενες ενέργειες και ως προς τυχόν πρόσωπα που είναι συνυπόχρεα με τον πρωτοφειλέτη για την καταβολή των χρεών προς το Δημόσιο,

ζ) να έχει υποβληθεί εμπεριστατωμένη έκθεση ελέγχου από ειδικά οριζόμενο για το σκοπό αυτό ελεγκτή, ο οποίος πιστοποιεί ότι συντρέχουν οι ανωτέρω προϋποθέσεις και ότι δεν υφίσταται άλλη πηγή αποπληρωμής της οφειλής από τον οφειλέτη και τα τυχόν συνυπόχρεα με αυτόν πρόσωπα, μετά από έρευνα στα δεδομένα τωνφορολογικών δηλώσεων, των πράξεων προσδιορισμού αποτελεσμάτων, σε περίπτωση που έχει διενεργηθεί τακτικός φορολογικός έλεγχος και των πιθανών ευρημάτων αυτού καθώς και σε κάθε στοιχείο του φακέλου, όπως δηλώσεις μητρώου, δηλώσεις στοιχείων ακινήτων Ε9, δηλώσεις μισθωμάτων Ε2, ισολογισμούς, έντυπα πληροφοριών για περιουσιακά στοιχεία φυσικών και νομικών προσώπων, όπως αυτά κάθε φορά ισχύουν, από τα οποία μπορεί να προκύψει οποιαδήποτε πηγή αποπληρωμής του χρέους, εφόσον υφίστανται. Ειδικά για τις οφειλές στα Tελωνεία ο οριζόμενος ελεγκτής θα απευθύνεται στην αρμόδια φορολογική αρχή για τη λήψη των ανωτέρω απαιτούμενων στοιχείων

η) εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την κίνηση της ποινικής διαδικασίας, να έχει υποβληθεί αίτηση ποινικής δίωξης, όταν πρόκειται για συνολική βασική οφειλή άνω των δέκα χιλιάδων (10.000) ευρώ κατά τις διατάξεις του άρθρου 25 του ν. 1882/1990 (ΦΕΚ 43 Α), όπως ισχύει σήμερα, εκτός εάν δεν είναι δυνατή η υποβολή της.

Επίσης ορίζεται ότι από την ημερομηνία καταχώρισης της οφειλής στα βιβλία των ανεπίδεκτων είσπραξης και για χρονικό διάστημα δέκα (10) ετών από τη λήξη του έτους μέσα στο οποίο έγινε η καταχώριση, επέρχονται οι ακόλουθες έννομες συνέπειες:

α) αναστέλλεται αυτοδίκαια η παραγραφή της οφειλής,

β) δεν χορηγείται στον οφειλέτη και σε όλα τα συνυπόχρεα πρόσωπα αποδεικτικό φορολογικής ενημερότητας για οποιαδήποτε αιτία. Εφόσον πρόκειται για είσπραξη χρημάτων που θα διατεθούν για την ικανοποίηση του Δημοσίου ή για εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, το προϊόν των οποίων θα διατεθεί για τον ίδιο σκοπό, χορηγείται βεβαίωση οφειλής.

γ) δεν χορηγείται στον οφειλέτη και σε όλα τα συνυπόχρεα πρόσωπα άλλο προβλεπόμενο από το νόμο πιστοποιητικό για μεταβίβαση περιουσιακών στοιχείων, εκτός αν πρόκειται για εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, το προϊόν των οποίων θα διατεθεί για τον ίδιο σκοπό.

Οι αρμόδιες κατά τη χορήγηση των ανωτέρω πιστοποιητικών υπηρεσίες πρέπει να εξετάζουν αν η οφειλή έχει καταχωρισθεί στο ειδικό βιβλίο ανεπίδεκτων είσπραξης.

δ) δεσμεύονται στο σύνολό τους οι τραπεζικοί και επενδυτικοί λογαριασμοί των παραπάνω προσώπων κατ’ ανάλογη εφαρμογή της διαδικασίας του άρθρου 14 του ν. 2523/1997.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Κώστα Ράπτη

Ο “οθωμανισμός” στην υπηρεσία του “ευρωπαϊσμού”: ολοκληρώνοντας την Κυριακή στην Κεσάνη την τριήμερη περιοδεία του στην Ανατολική Θράκη, ενόψει των δημοτικών εκλογών της γείτονος, ο Τούρκος πρωθυπουργός Tayyip Erdoğan δήλωσε: "Για μας, η Θράκη έχει ιδιαίτερη σημασία και έννοια. Η Θράκη είναι ταυτόχρονα και Θεσσαλονίκη, είναι και Κομοτηνή, είναι Ξάνθη, είναι Ντελίορμαν, είναι Καρτζαλί, είναι Βαρδάρης και, αν πάμε πιο πίσω, η Θράκη είναι ταυτόχρονα και Σκόπια, Πρίστινα, Πριζρένη, είναι και Σαράγεβο".

Δεν πρόκειται για βίαιο επανορισμό των γεωγραφικών εννοιών, αλλά για υπενθύμιση του γεγονότος ότι η Ανατολική Θράκη αποτελεί το τελευταίο απομεινάρι της πάλαι ποτέ Ρουμελίας, ήτοι του ευρωπαϊκού τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το οποίο μέχρι πριν από έναν αιώνα εκτεινόταν, όπως υπενθυμίζει η απαρίθμηση του Erdoğan, από τη σημερινή Νότια Βουλγαρία και Βόρεια Ελλάδα μέχρι το Κόσοβο. Πρόκειται για ένα ιστορικό αποτύπωμα, το οποίο οι μεν λαοί της Ευρώπης αντιμετώπιζαν τότε ως μία ξενική εισβολή στην Γηραιά Ήπειρο, οι δε Τούρκοι “ισλαμοδημοκράτες” επανερμηνεύουν σήμερα ως απόδειξη των δικαιωμάτων συμμετοχής τους στο κοινό ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

“Η Θράκη είναι η ζωντανή κοινή ιστορία μας στην Ευρώπη. Είναι εκπρόσωπος του παρελθόντος μας σε αυτή τη γεωγραφία. Σήμερα, στη γεωγραφική περιοχή των Βαλκανίων, στο επίκεντρο των σχέσεών μας βρίσκεται η Θράκη μας με την Αδριανούπολη, το Τεκίρνταγ, το Κιρκλάρελι και βέβαια την Κωνσταντινούπολή” πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Τούρκος πρωθυπουργός. Οι δικές του “χαμένες πατρίδες” δεν είναι απλώς αντικείμενο νοσταλγίας: είναι ένας χώρος δυνάμει διείσδυσης οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής, με την κατάλληλη επίκληση της κληρονομιάς του παρελθόντος – τμήμα της οποίας αποτελούν και οι εναπομείνασες μουσουλμανικές μειονότητες των Βαλκανίων.

Η εθνοτική και πολιτισμική ποικιλία της περιοχής δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως εμπόδιο για την προβολή της τουρκικής ισχύος, εφόσον η ίδια αυτή ποικιλία αναγνωρίζεται και στο εσωτερικό της Τουρκίας από τον Erdoğan ως πλεονέκτημα: “Μιλάμε για ένα έθνος και μία σημαία. Προχωράμε μαζί αυτό τον δρόμο οι Τούρκοι, οι Κούρδοι, οι Λαζοί, οι Κιρκάσιοι και οι 36 διαφορετικές ομάδες του πληθυσμού” δήλωσε ο Τούρκος ηγέτης στο πλαίσιο της θρακικής περιοδείας του.

Όλα αυτά λέγονται σε ένα έδαφος ελάχιστα φιλικό προς τους κυβερνώντες στην Άγκυρα, εφόσον η Ανατολική Θράκη παραμένει μέχρι σήμερα προπύργιο του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της αντιπολίτευσης, το οποίο και ελέγχει τους κυριότερους δήμους της περιοχής. Αν οι “λευκοί Τούρκοι” της Αδριανούπολης, της Ραιδεστού και της Κεσάνης αισθάνονται περισσότερο τμήμα της Ευρώπης παρά της “Βαθιάς Τουρκίας” που ανέδειξε τον Erdoğan, η ρητορική του Τούρκου πρωθυπουργού, διανθισμένη με τις απαραίτητες “αναπτυξιακές” προεκλογικές εξαγγελίες, επιχειρεί να τους ενσωματώσει μεταφράζοντας τον “οθωμανισμό” του σε υπόσχεση πυκνότερων συναλλαγών με τον άμεσο περίγυρο.

Θα είχαν βέβαια όλα αυτά περισσότερο νόημα, αν δεν είχαν ήδη δοκιμασθεί (και αποτύχει ηχηρά) στις άλλοτε οθωμανικές επαρχίες της Ασίας. Ο αρχιτέκτονας της διπλωματίας των “ισλαμοδημοκρατών” Ahmet Davutoğlu, ο οποίος στις 14 και 14 Δεκεμβρίου επισκέπτεται την Ελλάδα, μόλις επιβίωσε ψηφοφορίας μομφής που προκάλεσε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, κατηγορώντας τον υπουργό Εξωτερικών ότι με τις κινήσεις του ως προς τη Συρία, την Αίγυπτο, το Ιράν και το Ιράκ απομόνωσε την Τουρκία βλάπτοντας και τις οικονομικές της σχέσεις σην περιοχή και πέραν αυτής...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δεν υπάρχει απόλυτη εγγύηση των καταθέσεων ακόμα και για ποσά κάτω των 100.000 ευρώ, σε τράπεζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφόσον το αποφασίσει το κράτος-μέλος.
Αυτό προκύπτει σύμφωνα με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκου Χουντή από την απάντηση του Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Χοακίν Αλμούνια, σε σχετική ερώτηση του.

Ο Νίκος Χουντής στην ερώτησή του, έθετε το θέμα του κουρέματος των ασφαλισμένων καταθέσεων (κάτω των 100.000 ευρώ) των ευρωπαίων πολιτών, σε ενδεχόμενη κρίση υπο-κεφαλαιοποίησης μιας τράπεζας, υπό το πρίσμα των νέων ρυθμίσεων της Κομισιόν, όπως αυτές αποτυπώνονται στην «Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με την εφαρμογή των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων στα μέτρα στήριξης των τραπεζών στο πλαίσιο της χρηματοπιστωτικής κρίσης (2013/C 216/01)», και ισχύουν από την 1η Αυγούστου 2013. 
Πιο συγκεκριμένα, ο Νίκος Χουντή ρωτούσε την Κομισιόν σχετικά με ένα «παραθυράκι» που υπάρχει την εν λόγω ανακοίνωση και αφορά το κούρεμα καταθέσεων, ακόμα και των ασφαλισμένων, ως μέσο καταμερισμού επιβαρύνσεων (bail-in), σε περιπτώσεις εξυγίανσης ή εκκαθάρισης τραπεζών.

Ακολουθεί η πλήρης ερώτηση και απάντηση:

Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης E-011697/2013
προς την Επιτροπή
Nikolaos Chountis (GUE/NGL)

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2013/C 216/01) για τις «κρατικές ενισχύσεις των τραπεζών», δηλώνεται με τον πλέον σαφή τρόπο ότι η «Επιτροπή δεν θα απαιτεί την καταβολή εισφοράς από τους κατόχους χρεωστικών τίτλων αυξημένης εξασφάλισης (ιδίως από κατόχους ασφαλισμένων καταθέσεων, ανασφάλιστων καταθέσεων, ομολόγων και κάθε άλλου χρεωστικού τίτλου αυξημένης εξασφάλισης) ως υποχρεωτικό στοιχείο του καταμερισμού των επιβαρύνσεων».

Με δεδομένα τα παραπάνω, ερωτάται η Επιτροπή:

– Έχει τη δυνατότητα ένα κράτος μέλος να προβεί σε πρόσθετα μέτρα, όπως η καταβολή εισφοράς (φορολογίας) από κατόχους ασφαλισμένων καταθέσεων, προς όφελος της κεφαλαιακής ενίσχυσης μιας τράπεζας, παρά το γεγονός ότι η Επιτροπή «δεν θα απαιτεί» τέτοιου είδους επιβαρύνσεις;

– Στα πλαίσια της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, ποια είναι η διαφορά, μεταξύ της εξασφαλισμένης και της μη εξασφαλισμένης κατάθεσης; Ποια είναι η διαφορά μεταξύ «ομολόγων και άλλων χρεωστικών τίτλων» αυξημένης και μη, εξασφάλισης;
Απάντηση του κ. Almunia εξ ονόματος της Επιτροπής

Η ανακοίνωση της Επιτροπής (2013/C 216/01• «τραπεζική ανακοίνωση του 2013») θεσπίζει την ελάχιστη απαίτηση για τον καταμερισμό των επιβαρύνσεων. 
Σύμφωνα με αυτή, πριν τη χορήγηση ενίσχυσης αναδιάρθρωσης σε μια τράπεζα, τα κράτη μέλη πρέπει να εξασφαλίσουν ότι οι ζημίες καλύπτονται πρώτα από τους μετόχους, και ότι οι κάτοχοι υβριδικού κεφαλαίου και οι κάτοχοι μετοχικών τίτλων μειωμένης εξασφάλισης θα συμβάλουν στη μείωση του κεφαλαιακού ελλείμματος στο μέγιστο δυνατό βαθμό, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί το κόστος για τους φορολογούμενους.

H παράγραφος 42 της τραπεζικής ανακοίνωσης του 2013 ορίζει ότι η Επιτροπή δεν θα απαιτεί την καταβολή εισφοράς από τους κατόχους χρεωστικών τίτλων αυξημένης εξασφάλισης (ιδίως από κατόχους ασφαλισμένων καταθέσεων, ανασφάλιστων καταθέσεων, ομολόγων και κάθε άλλου χρεωστικού τίτλου αυξημένης εξασφάλισης) ως υποχρεωτικό στοιχείο του καταμερισμού των επιβαρύνσεων σύμφωνα με τους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις είτε με μετατροπή σε κεφάλαιο, είτε με μείωση της αξίας των μέσων.

Κάθε κράτος μέλος έχει την εξουσία να αποφασίσει εάν θα εφαρμόσει πρόσθετα μέτρα καταμερισμού των επιβαρύνσεων.

Ασφαλισμένες είναι οι καταθέσεις που καλύπτονται από συστήματα εγγύησης των καταθέσεων τα οποία προβλέπει το εθνικό δίκαιο σύμφωνα με την οδηγία 94/19/EΚ, και μέχρι του ποσού που ορίζει το άρθρο 7 της οδηγίας 94/19/EΚ. Ανασφάλιστες καταθέσεις είναι εκείνες που δεν καλύπτονται από συστήματα εγγύησης των καταθέσεων σύμφωνα με τον νόμο.

Η παράγραφος 42 της τραπεζικής ανακοίνωσης του 2013 εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής του καταμερισμού των επιβαρύνσεων τις ασφαλισμένες καταθέσεις, τις ανασφάλιστες καταθέσεις, τα ομόλογα και κάθε άλλο χρεωστικό τίτλο αυξημένης εξασφάλισης. Η παράγραφος 42 διευκρινίζει ότι οι χρεωστικοί τίτλοι μειωμένης εξασφάλισης εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του καταμερισμού των επιβαρύνσεων που η Επιτροπή θα απαιτεί όταν τα κράτη μέλη της ζητούν να εγκρίνει ενίσχυση αναδιάρθρωσης σε τράπεζα βάσει των κανόνων για τις κρατικές ενισχύσεις, αλλά όχι χρεωστικό τίτλο αυξημένης εξασφάλισης, οποιουδήποτε είδους κι αν είναι αυτός.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου