Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Μαΐ 2012


Συζητήσεις επί συζητήσεων, αλλά κανένας τους δεν απαντά. Κι εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα της Αριστεράς στη χώρα που μέσω του συνδικαλισμού έχει γίνει… καθεστωτική, ικανή μόνο για διαπιστώσεις γιατί οι λύσεις υποκρύπτουν αλήθειες.

Τα “παιδιά” δεν καταλαβαίνουν και συζητούν… για ποιος θα έχει την μπάλα για να τον κυνηγούν οι… λοιποί…
Και πως λοιπόν να μπορέσει καταλάβει ο κάθε ένας βολευτής των χιλιάδων ευρώ, που μόνη έννοια είναι η έδρα που θα τοποθετήσει την έδρα του;

Θα γίνω γραφικός αλλά θα το ξανά γράψω:
Τι να καταλάβουν στη Βουλή οι πολιτικοί Αρχηγοί των διερευνητικών εντολών στη συνάθροιση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας;

- Κατανοούν ότι 250.0000 κόσμος δεν μπορεί να σιτίσει τα παιδιά του και η λύση είναι τα… σάντουιτς σε σχολεία που δεν έχουν βιβλία;
- Κατανοούν ότι μιλούν για… ανταλλαγές επιστολών σε μια χώρα με 1.700.000 ανέργους;
- Κατανοούν ότι τα μόνα έσοδα του κράτους είναι η… ΔΕΗ;
- Κατανοούν ότι δεν θα υπάρξει …κατανάλωση όταν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι έχουν χάσει το 35% του εισοδήματος και οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα είναι…”τυχεροί” αν έχουν εργασία γιατί για μισθό δεν μιλάμε;
- Κατανοούν ότι δεν θα πληρωθούν σε λίγα χρόνια (μην πω σε μερικούς μήνες και τρέξουν μερικοί να με χαρακτηρίσουν… τρομοκράτη) συντάξεις γιατί δεν υπάρχουν εισφορές;
- Κατανοούν ότι το Σικάγο του μεσοπολέμου ήταν ασφαλέστερο αν πλήρωνες τον Αλ Καπόνε από την Ελλάδα του 2012;
- Κατανοούν ότι το πετρέλαιο και η θέρμανση το χειμώνα θα είναι όνειρο για την κοινωνία;

Είναι εύκολο να πετάει οποιοσδήποτε κορόνες ότι οι πολίτες ψήφισαν με θυμό, δεν κατάλαβαν τα μηνύματα του Α ή Β σωτήρα ή δεν κατανόησαν τις υψηλές στρατηγικές.

Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι σύντομα όσοι δεν θα έχουν να χάσουν απολύτως τίποτα θα είναι πλειοψηφία. Μία άκρως επικίνδυνη, οργισμένη και πεινασμένη πλειοψηφία…

Οι αιθεροβάμονες της Συγγρού ονειρεύονταν αυτοδυναμία, ο Βενιζέλος –από την πλευρά του- να… επανιδρύσει το ΠΑΣΟΚ, οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ να συγγράψουν επιστολές, ο Κουβέλης να μην γίνει Αριστερός… Καρατζαφέρης, το ΚΚΕ μην θίξει κανείς τον Στάλιν και η Χρυσή Αυγή ονειρεύεται το Ράιχ υμνώντας τον Πατακό μετρώντας τους ψήφους σε μεραρχίες…

Αλλά οι πολίτες δεν καταλαβαίνουν και θα ξανά ψηφίσουν για να ξαναπάρουν διερευνητικές εντολές οι ίδιοι πάλι… γιατί ο καθένας από τους 5 πιστεύει ότι οι πολίτες θα ψηφίσουν ορθολογικότερα… με τον ορθολογισμό να εφάπτεται στα κομματικά ποσοστά.

Ας βγει λοιπόν τον Ιούνιο αυτοδύναμη η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ ή όποιος άλλος θέλει. Χωρίς σύνθεση και συνεννόηση δεν θα μπορεί να γίνει τίποτε, γιατί η κοινωνία δεν βράζει, έχει απασφαλίσει και σε λίγο καιρό δεν θα έχουμε μόνο αυτοκτονίες απελπισμένων.

Ποτέ στην ιστορία της Ελλάδος δεν υπήρχε τέτοιο χάσμα των επαγγελματιών πολιτικών του σωλήνα από την κοινωνία των πολιτών.

Για αυτό ας πούμε έστω και τώρα «δις ιζ πάρτα» και η χώρα ας συνειδητοποιήσει ότι θα την βγάλει για μεγάλο χρονικό διάστημα με ότι βγάζει, γιατί πρίγκιπες και δράκοι υπάρχουν στα παραμύθια και τα πρόβατα στο μαντρί είναι ήσυχα όταν είναι ταϊσμένα, όχι όταν είναι τρομαγμένα και οργισμένα….

Ποτέ δεν έσβησαν από τα συστήματα τους την δραχμή οι τράπεζες, ακόμα και όταν η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη το 2001, υποστηρίζει σε σημερινό δημοσίευμα του το πρακτορείο Reuters. Ωστόσο, από το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα το 2009, οι τράπεζες παγκοσμίως παρασκηνιακά προετοιμάζονται ενταντικά για την επανεισαγωγή της δραχμής στο τραπεζικό σύστημα.

“Πολλές εταιρείες, και ειδικά στην Ευρώπη, εξετάζουν αυτήν την πιθανότητα πολύ σοβαρά εδώ και καιρό” λέει στο Reuters, o Χάρτμουτ Γκρόσμαν που συνεργάζεται με πολλές τράπεζες της Wall Street.

Όπως επισημαίνει το Reuters, μια ελληνική αποχώρηση από το ευρώ θα δημιουργούσε νομικά και πρακτικά προβλήματα για τις τράπεζες που θα επισκιάσουν την σχετικά απλή τεχνική εργασία για την αντιμετώπιση ενός νέου νομίσματος.


Αυτή λοιπόν είναι η νεο-εποχίτικη τρομολαγνεία, η οποία χρησιμοποιεί την φήμη (αλλά και πλήθος ηλιθίων οι οποίοι αναπαράγουν άκριτα τα "βουλεύματα" των "ειδικών") προκειμένου να γονατίσει οικονομικά ολόκληρα κράτη. Παλαιότερα γινόταν πόλεμοι για να επιτευχθεί ο συγκεκριμένος σκοπός. Σήμερα, χάριν των ΜΜΕ είναι δυνατόν να ενσπείρουν τον πανικό και να δημιουργήσουν εικονικέ πραγματικότητες από τις οποίες μόνο εκείνοι αποκομίζουν οφέλη που διαρρέουν την ψευδή πληροφορία.

Στην περίπτωση της Ελλάδας (η οποία χρησιμοποιείται ως ένα γιγάντιο πειραματόζωο υποδούλωσης ενός λαού χωρίς να υπάρξη ικανή αντίδραση και ανατροπή των σχεδιασμών κατοχής της χώρας) η τρομολαγνεία έχει αποκτήσει πάρα πολλά πρόσωπα τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Η μόνιμη επωδός είναι η "κακιά δραχμή" στην οποία θα επιστρέψουμε και θα καταστραφούμε όταν φύγουμε από το "καλό ευρώ". Οι ορισμοί των "ειδικών" είναι απολύτως υποκειμενικοί, αφού οι ίδιοι ειδικοί δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν τι ακριβώς θα συμβεί στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, εάν η Ελλάδα αποχωρήσει από την ευρωζώνη. Επίσης, αυτοί οι ίδιοι "ειδικοί" ενώ προτάσσουν με χαρακτηριστική άνεση το "φόβητρο δραχμή", δεν μπορούν να εμφανίσουν εκείνο το άρθρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προβλέπει αποπομπή ή αποχώρηση μίας χώρας από την Ευρωζώνη.

Έχουμε πει πως τις ημέρες που θα ακολουθήσουν (μετά την 6η Μαΐου 2012) θα γνωρίσουμε - γευτούμε πολύ μεγάλες ποσότητες επιβολής τρόμου. Θέλουν να μας πανικοβάλουν για να προστρέξουμε στην σοφία τους... θέλουν να μας πανικοβάλουν, επειδή οι ίδιοι βρίσκονται ήδη στα πρόθυρα ενός καταστρεπτικού για τους ίδιους πανικού. Θέλουν να μας πανικοβάλουν για να μπορέσουν να μας ελέγξουν...

Απορίας άξιο... δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να κλείσει στην φυλακή όσους διαρρέουν ψευδείς ειδήσεις και λειτουργούν κατά της εσωτερικής ειρήνης και οικονομικής ασφάλειας της Ελλάδας; Δεν υπάρχει κάποιος που να ρωτήσει ευθέως τα καλοπληρωμένο παπαγαλοειδή και τους "ειδικούς οικονομολόγους" από που προκύπτουν τα όσα ισχυρίζονται, παραθέτοντας (ως σωστοί επαγγελματίες) και τις κατάλληλες αποδείξεις;

Ε, λοιπόν, δεν τυπώνεται δραχμή. Δεν υπάρχει ανάγκη να τυπωθεί δραχμή. Όμως, μπορούμε να τυπώσουμε ευρώ και δεν θα είμαστε η πρώτη χώρα της ευρωζώνης που το κάνει αυτό, πιστέψτε με...

Αυτό που εμείς πιστεύουμε, σεβόμενοι φυσικά τις διαφορετικές απόψεις, είναι το ότι πρέπει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία και την υπομονή μας, μη επιτρέποντας να επηρεαστούμε από τις «προτροπές» για εθελούσια έξοδο από το ευρώ - η οποία θα ήταν καταστροφική

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

"Η κρίση της Ευρωζώνης έχει φέρει στην επιφάνεια ένα θεμελιώδες κατασκευαστικό λάθος του ευρωσυστήματος, το οποίο είχαν υποδείξει οι επικριτές του, πριν ακόμη εισαχθεί το κοινό νόμισμα: την έλλειψη ενός κεντρικού δημοσιονομικού εργαλείου, παράλληλα με την πλήρη αδυναμία των κεντρικών τραπεζών, όσον αφορά κυρίως την αντιμετώπιση μίας πανευρωπαϊκής τραπεζικής κρίσης.


Η αντίθετη άποψη, η οποία επικράτησε τότε, σύμφωνα με την οποία η σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν θα αντιμετώπιζε προβλήματα, όσο δεν θα υπήρχαν εμπορικές τράπεζες με παρουσία σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ, αποδείχθηκε σήμερα ότι ήταν εσφαλμένη - λόγω της στενής δικτύωσης των διαφόρων τραπεζών μεταξύ τους, με τη βοήθεια των χρηματοπιστωτικών εργαλείων, με αποτέλεσμα να εξελιχθούν σε εξαιρετικά επικίνδυνα συγκοινωνούντα δοχεία.


Δυστυχώς η τότε ελπίδα, με βάση την οποία η πολιτική ένωση θα συμβάδιζε αυτόματα με την παραπάνω εξέλιξη, με τη δικτύωση δηλαδή των τραπεζών, αποδείχθηκε ουτοπική - αφού η προθυμία εκ μέρους των κρατών-μελών, για μία έστω μερική παραχώρηση της εθνικής τους κυριαρχίας, σε μία κοινή, ευρωπαϊκή διακυβέρνηση, ήταν και συνεχίζει να είναι ανύπαρκτη.


Επομένως, αυτό που απομένει σήμερα, είναι είτε η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στα εθνικά τους νομίσματα, είτε η άμεση δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης - πριν ακόμη είναι πολύ αργά για όλους, αφού τα συνεχώς υψηλότερα επιτόκια δανεισμού καθώς επίσης οι προβλεπόμενες αθετήσεις πληρωμών (εκ μέρους κρατών, τραπεζών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών), θα οδηγήσουν τη μία χώρα μετά την άλλη στη χρεοκοπία: ουδεμίας εξαιρουμένης".


Άρθρο


Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, εάν τοποθετούμαστε απέναντι σε ένα δίλημμα, όπου θα είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε μεταξύ:

(α) του μνημονίου - δηλαδή ύφεσης, λεηλασίας της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, απώλειας της εθνικής μας κυριαρχίας, εξαθλίωσης, καμίας προοπτικής εξόδου από την κρίση, «καθαίρεσης» του κοινωνικού κράτους και

(β) της δραχμής, ασφαλώς θα προτιμούσαμε τη δραχμή – παρά το ότι είμαστε απολύτως σίγουροι ότι, θα οδηγούμαστε σε μία εξαιρετικά επώδυνη χρεοκοπία, η οποία θα κατάστρεφε τα πάντα στη χώρα μας.


Εν τούτοις, επειδή δεν τίθεται τέτοιο δίλημμα (πρόκειται για "πλύση εγκεφάλου"), αφού κανένας δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη, ούτε άμεσα, ούτε έμμεσα (όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές), ακόμη και αν δεν τηρήσουμε κανέναν από τους όρους του μνημονίου, «επιλέγοντας» την πολύ λιγότερο οδυνηρή χρεοκοπία εντός του ευρώ, θεωρούμε εντελώς ανόητη την τυχόν «πρωτοβουλία» υιοθέτησης της δραχμής εκ μέρους μας.


Έχουμε την υποψία όμως ότι κάποιοι Ευρωπαίοι, όπως ο κ. Σόϊμπλε, προσπαθούν να μας πείσουν «γκεμπελικά» να αυτοκτονήσουμε, επειδή δεν μπορούν να μας «δολοφονήσουν» – λόγω του ότι οι συνέπειες μίας τέτοιας πράξης θα ήταν καταστροφικές για τους ίδιους τους επίδοξους «δολοφόνους» μας (η πιθανότερη αιτία είναι το ότι, μόνο εμείς έχουμε αντισταθεί, μέχρι στιγμής, στα όποια σχέδια τους – με κίνδυνο να εξεγερθούν και οι υπόλοιποι).


Ας μην ξεχνάμε δε ότι, το ευρώ ήταν ανέκαθεν ένα πολιτικό νόμισμα, το οποίο ουσιαστικά υποχρεώθηκε να υιοθετήσει η Γερμανία, έναντι της ένωσης της - γεγονός που πιθανόν να σημαίνει πως θέλει πια να απεγκλωβιστεί από το κοινό νόμισμα, με τη βοήθεια της πυροδότησης κρίσεων σε όλους τους "εταίρους" της, παραμένοντας φυσικά ενωμένη.


Από την άλλη πλευρά ορισμένοι "Αγγλοσάξονες", με τη βοήθεια των διατεταγμένων οικονομολόγων τους, μας συστήνουν επίσης το δρόμο της δραχμής – έτσι ώστε να ενισχύεται το δολάριο και να καλύπτονται τα τεράστια προβλήματα της αμερικανικής οικονομίας, της βρετανικής επίσης, πίσω από την κρίση χρέους της Ευρωζώνης (ας μην ξεχνάμε ότι, ο Δούρειος Ίππος, με τον οποίο «αποβιβάσθηκε» στην Ευρωζώνη το ΔΝΤ, ήταν η Ελλάδα - ενώ μέχρι το 2008 ο μοναδικός πελάτης του ΔΝΤ ήταν η Τουρκία).


Η τρίτη πλευρά, η οποία επίσης συστήνει (συνειδητά) την έξοδο μας από το ευρώ και την ΕΕ, την υιοθέτηση της δραχμής λοιπόν, είναι αυτή που πιστεύει στην κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία – είτε στον κομμουνισμό, είτε στον εθνικισμό.


Αυτό που εμείς πιστεύουμε, σεβόμενοι φυσικά τις διαφορετικές απόψεις, είναι το ότι, πρέπει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία και την υπομονή μας, μη επιτρέποντας να επηρεαστούμε από τις «προτροπές» για εθελούσια έξοδο από το ευρώ – πόσο μάλλον όταν έχουμε σχεδόν μηδενίσει το πρωτογενές έλλειμμα, με αποτέλεσμα να είναι πολύ μικρότερος πλέον ο κίνδυνος εσωτερικής χρεοκοπίας (πληρωμή μισθών και συντάξεων κλπ.).


Παράλληλα, να σταματήσουμε εντελώς να δεχόμαστε την εκταμίευση των δόσεων εκ μέρους της Τρόικας, με τις οποίες ουσιαστικά πληρώνονται μόνο οι δανειστές μας – αφού ο μοναδικός ίσως τρόπος για να αποφύγουμε την υποθήκευση της πατρίδας μας, την οποία αποδέχθηκαν οι (δήθεν) εκπρόσωποι μας στη Βουλή, είναι να μην πάρουμε τα δάνεια που εγκρίθηκαν, με τους γνωστούς «εγκληματικούς» όρους.


Όπως ήδη αναφέραμε, αυτό θα σήμαινε τη αναβολή των πληρωμών προς τους πιστωτές μας (χρεοκοπία εντός του ευρώ) – γεγονός που όμως θα τους ανάγκαζε να διαπραγματευθούν μαζί μας, προτείνοντας μία λογική αποπληρωμή του χρέους μας (καμία διαγραφή, επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης, χαμηλά επιτόκια κλπ.), καθώς επίσης βιώσιμες συνθήκες για την Ελλάδα και τους Έλληνες.


Οφείλουμε λοιπόν να κλείσουμε τα αυτιά μας στις σειρήνες της επιστροφής στη δραχμή, παύοντας ταυτόχρονα να ακολουθούμε τις εντολές της Γερμανίας και των διεθνών τοκογλύφων – προτείνοντας παράλληλα ένα δικό μας σχέδιο εξόδου από την κρίση, αφού η επίλυση των οικονομικών προβλημάτων της πάμπλουτης, πολλαπλά προικισμένης χώρας μας, είναι κάτι παραπάνω από εφικτή (εάν όχι πανεύκολη).


Αργότερα, όταν σταθεροποιηθεί η οικονομία μας και εφόσον η Ευρωζώνη των τραπεζών δεν αλλάξει πορεία, παραμένοντας υπό την απολυταρχική ηγεμονία της πρωσικής Γερμανίας, θα ήταν ίσως σκόπιμο να επιστρέψουμε συνειδητά στο εθνικό νόμισμα, με δική μας πρωτοβουλία – χωρίς φυσικά να περιθωριοποιηθούμε και εάν το θεωρήσουμε σωστό (όχι μόνο από οικονομικής, αλλά και από γεωπολιτικής πλευράς).


Κλείνοντας, όπως πολύ σωστά επισήμανε ένας φίλος μας, "Τοποθετώντας τη γεωπολιτική παράμετρο στην, πολύπλοκη έτσι κι αλλιώς, εξίσωση, οι απαντήσεις σε σχέση με την βέλτιστη εύρεση του νομίσματος (ευρώ ή δραχμή), το οποίο θα μπορούσαμε να επιλέξουμε, γίνονται ακόμα πιο αβέβαιες.


Εάν υποθέσει (βασίμως) κανείς ότι, οι νικητές του 2ου Παγκοσμίου πολέμου (Η.Π.Α. - Μ. Βρετανία) δημιούργησαν την Ε.Ε., με μοναδικό σκοπό τη χαλιναγώγηση της Γερμανίας από μία μελλοντική επανάκαμψη και προσπάθεια κυριαρχίας της στην Ευρώπη, (αυτό που λέμε δηλαδή εξευρωπαϊσμός της Γερμανίας), τότε βρισκόμαστε στην τελική φάση του παιγνίου, όπου έχοντας ανακάμψει η Γερμανία, προσπαθεί να θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό της ολόκληρη την Ε.Ε. - ειδικότερα, προς το παρόν, τις χώρες της Ευρωζώνης.


Από την άλλη πλευρά, οι αγγλοσάξονες (ΗΠΑ, Μ. Βρετανία) πιέζουν να δοθεί ως (δήθεν) λύση στο πρόβλημα, η δημιουργία υπερεθνικών δομών, οι οποίες δεν θα ελέγχονται από την Γερμανία.


Όσο όμως η Γερμανία αντιστέκεται στην παράδοση ενός βασικού πυλώνα της ανεξαρτησίας της (όπως, για παράδειγμα, τα ευρωομόλογα), τόσο θα εντείνονται οι προσπάθειες εκ μέρους των αγγλοσαξόνων να δημιουργούν προβλήματα στην Ευρωζώνη - προβλήματα που βεβαίως δημιουργούμε εμείς, καθώς επίσης οι πολιτικές και οι οικονομικές επιλογές μας".


ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΤΟΥΣ


'Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, εάν η Γερμανία συνεχίσει στον ίδιο «ολισθηρό» και μοναχικό, «μερκαντιλιστικό» δρόμο, εάν αρνηθεί να εξοφλήσει τα τεράστια χρέη της απέναντι μας, καθώς επίσης εάν εγκαταλειφθεί το όνειρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, θα υποχρεωθούμε εκ των πραγμάτων σε άλλες ενέργειες - σε κάθε περίπτωση όμως, οφείλουμε να επιλύσουμε τα προβλήματα μας.

Καταρχήν λοιπόν, απλά και μόνο με το δανεισμό δεν λύνεται το πρόβλημα μας. Αντίθετα, μεταφέρεται επαυξημένο στο μέλλον, με τον ταυτόχρονο περιορισμό των δυνατοτήτων επίλυσης του. Στη συνέχεια τα εξής:


Τα κύρια προβλήματα της Ελλάδας


(α) Πρωτογενές έλλειμμα προϋπολογισμού/ΠΔΕ

Οι λύσεις του συγκεκριμένου προβλήματος είναι η μείωση των δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης η αύξηση των εσόδων - κυρίως από την άνοδο του ΑΕΠ και λιγότερο από τη φορολογία. Αναλυτικότερα, με την ίδια φορολόγηση (24% επί του ΑΕΠ), κάθε αύξηση του ΑΕΠ (ανάπτυξη) κατά 10 δις €, συνεισφέρει 2,4 δις € στα έσοδα του δημοσίου.

(β) Έλλειμμα τακτικού προϋπολογισμού λόγω υψηλών τόκων (επιτόκια), οι οποίοι υπολογίζοντα περί τα 16 δις € (2011)

Η λύση είναι η μείωση των επιτοκίων στο βασικό της ΕΚΤ. Θα εξοικονομούσαμε περί τα 11 δις € ετησίως, οπότε θα έμεναν 5 δις € - ένα ποσόν που θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε.

(γ) Χρεολύσια

Ο μακροπρόθεσμος διακανονισμός της αποπληρωμής τους, με τη βοήθεια του μηχανισμού στήριξης (EFSF) ή της ΕΚΤ, θα ήταν η ιδανική λύση. Δηλαδή, να μας δανείζουν κάθε φορά που θα χρειάζεται να πληρώνουμε τα ληξιπρόθεσμα ομόλογα, για τη χρονική περίοδο που απαιτείται για την αναδιοργάνωση της οικονομίας μας, χωρίς να χρειασθούν άλλες ενέργειες (αναδιάρθρωση κλπ.) και χωρίς να προκληθεί «πιστωτικό γεγονός».

(δ) Έλλειμμα ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών

Εδώ οφείλουμε να αυξήσουμε τις τουριστικές εισροές και τις εξαγωγές, μειώνοντας τις εισαγωγές («στροφή» στα ελληνικά προϊόντα), με τη βοήθεια της ήδη υφιστάμενης εσωτερικής υποτίμησης – επίσης, να καταναλώνουμε λιγότερα, από όσα παράγουμε.

(ε) Υψηλό δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ

Η προφανής λύση είναι η αύξηση του ΑΕΠ, κυρίως από τον τουρισμό, τη γεωργία, τις υπηρεσίες και τη ναυτιλία – όχι από την κατανάλωση.


Οι «απαιτήσεις» της Ελλάδας από την ΕΕ


(α) Χρηματοδότηση, με επιτόκιο ελαφρά υψηλότερο από αυτό της ΕΚΤ (1%). Μακροπρόθεσμο διακανονισμό δόσεων αποπληρωμής χρέους (χρεολύσια) και εκδίωξη (εξόφληση) του ΔΝΤ. Εδώ οφείλουμε να τονίσουμε ότι τα δάνεια, τα οποία χρησιμοποιούνται για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων μας, δεν μεταφράζονται σε «δραχμές», όπως τα προηγούμενα. Επομένως, πρέπει να σταματήσουμε να δανειζόμαστε, λαμβάνοντας τις όποιες αποφάσεις μας αμέσως.

(β) Παραγωγικές (όχι εμπορικές) επενδύσεις, στη βιομηχανία και στις υπηρεσίες, από χώρες της Ευρωζώνης (σχέδιο Μάρσαλ) - οπότε θα αυξηθούν οι εξαγωγές μας, παράλληλα με τη μείωση των εισαγωγών, λόγω μεγαλύτερης παραγωγής.

(γ) Ανταγωνιστικό φορολογικό περιβάλλον, με κριτήριο τις γείτονες χώρες. Δεν είναι δυνατόν να απαιτείται φόρος εισοδήματος στην Ελλάδα της τάξης του 45%, όταν στα γειτονικά κράτη είναι 10-20%. Εάν δεν αλλάξει αμέσως η τακτική που μας έχει επιβληθεί, όχι μόνο δεν θα προσελκύσουμε επενδύσεις αλλά, αντίθετα, θα εγκαταλείψουν τη χώρα μας όλες οι εναπομείναντες παραγωγικές επιχειρήσεις.

(δ) Συμμετοχή στα εξοπλιστικά προγράμματα μας, καθώς επίσης σε αυτά της προστασίας των συνόρων μας από τη λαθρομετανάστευση - με την παράλληλη συμβολή της Ευρωζώνης στη διαχείριση του προβλήματος των λαθρομεταναστών που ευρίσκονται ήδη στην Ελλάδα.

(ε) Αξιοποίηση του εξαιρετικά εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού της χώρας μας σε νέες επενδύσεις. Αρκεί να επισημάνει κανείς την πληθώρα των μηχανικών και άλλων αποφοίτων ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα, οι οποίοι αναζητούν απασχόληση με ελάχιστες αμοιβές (περί τα 1.000 €, όταν οι αντίστοιχες στη Γερμανία είναι τουλάχιστον τετραπλάσιες), για να κατανοήσει τις δυνατότητες μας (στην Ισπανία, οι γερμανικές βιομηχανίες έχουν τεράστια προβλήματα εύρεσης εξειδικευμένου προσωπικού, με αποτέλεσμα να σταματούν την παραγωγή). Οι πλεονασματικές χώρες της ΕΕ πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι, οφείλουν να επενδύουν στο ζωτικό χώρο τους - στην Ευρώπη δηλαδή και όχι στην Κίνα, στις Η.Π.Α., στη Βραζιλία ή αλλού.


Οι απαιτήσεις μας από την κυβέρνηση


(α) Ισοσκελισμένος προϋπολογισμός – δηλαδή, τα έξοδα μας να μην υπερβαίνουν τα έσοδα. Μείωση λοιπόν των περιττών δαπανών του δημοσίου, ει δυνατόν χωρίς απολύσεις και με επιλεκτικές μειώσεις μισθών, παράλληλα με την αύξηση της παραγωγικότητας των ΔΥ, μέχρι να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Διατήρηση τόσο των στρατηγικών, όσο και των κοινωφελών δημοσίων επιχειρήσεων, με την παράλληλη αναδιοργάνωση τους.

(β) Αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης, με στόχο την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας (διευκόλυνση στο άνοιγμα και κλείσιμο των επιχειρήσεων, σταθερό φορολογικό περιβάλλον, σταθερό οικονομικό πλαίσιο κλπ.), καθώς επίσης τον εξορθολογισμό του φορολογικού μηχανισμού.

(γ) Καθοδήγηση και κίνητρα ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, για να αυξηθεί το ΑΕΠ και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας (γεωργία, τουρισμός, ναυτιλία, διαδίκτυο, λοιπές υπηρεσίες)

(δ) Περιορισμός των ελλειμμάτων στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών (με -8% χρεοκόπησε το Μεξικό)

(ε) Καταπολέμηση της φοροαποφυγής των πολυεθνικών (με ειδικό φόρο επί του τζίρου) - παράλληλα με την εγκατάσταση ενός λειτουργικού Κράτους Δικαίου, καθώς επίσης με τη διεκδίκηση των αποζημιώσεων από τη Γερμανία (περί τα 160 δις €).


Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα μίας χώρας είναι η ανεργία η οποία, εκτός του ότι κοστίζει στο κράτος περί τα 400 εκ. ανά 1%, εξαθλιώνει ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων. Έχουμε την άποψη λοιπόν ότι δεν είναι εύλογη η ανακοίνωση μέτρων από μία κυβέρνηση, τα οποία «εξακοντίζουν» την ανεργία σε ποσοστά άνω του 25% - πόσο μάλλον αφού ο προϋπολογισμός επιβαρύνεται με τα ποσά που αναφέραμε (συνολικά πάνω από 4 δις €).


Σε κάθε περίπτωση, δεν θα ήταν σκόπιμο να επικρατήσει και στην Ελλάδα η νεοφιλελεύθερη αντιμετώπιση, με βάση την οποία (άρθρο μας) “οι νέοι καπετάνιοι του υπερωκεανίου ρίχνουν έναν μεγάλο αριθμό ταξιδιωτών στη θάλασσα, για να μπορέσει το καράβι να συνεχίσει το δρόμο του με τους υπόλοιπους”.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Όπως έχουμε επισημάνει αρκετές φορές, αλλά και σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt κ. Gabor Steingart, σε μία συνέντευξή του στον ΚτΕ, ελαφρά διαμορφωμένη από εμάς, η Ελλάδα πρέπει αμέσως να αλλάξει δρόμο:


“Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο, κάτι που δεν σας βοηθάει καθόλου. Η Ελλάδα χρειάζεται μία πραγματική λύση, αφού δεν είναι συνετό να καταπολεμάς μία κρίση χρέους με τεράστια, νέα χρέη…… Τα παιδιά του Σικάγου πήγαν στη Μόσχα, με σκοπό να «συνεφέρουν» την οικονομία με αυστηρή λιτότητα. Η χώρα διαλύθηκε. Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι, δεν έχει νόημα να μειώνεις συνεχώς τις δαπάνες και να αυξάνεις τους φόρους. Επενδύσαμε πολύ, αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην ανατολική Γερμανία. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα.

Το πρόγραμμά μας δούλεψε γιατί ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από όσα κάνετε στην Ελλάδα….. Δόθηκε πίστωση 110 δις € στην Ελλάδα. Στην Αν. Γερμανία, για την αναδιοργάνωση της οικονομίας της, δίναμε 160 δις € κάθε χρόνο, πάνω από δέκα χρόνια. Το ελληνικό πρόβλημα δεν πρέπει να γίνει πρόβλημα του Ευρώ και της ΕΕ. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν είναι πρόβλημα.

Χρειαζόσαστε περισσότερη αυτοπεποίθηση, αφού χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα βρείτε τη σωστή λύση - η οποία δεν είναι «τεχνικό ζήτημα». Πρέπει οι άνθρωποι να επιστρέψουν στην παραγωγική δουλειά και στην ανάπτυξη…. Η κυβέρνησή σας, ο πρωθυπουργός σας, πρέπει να αλλάξουν κατεύθυνση.

Είμαι σίγουρος ότι τελικά όλοι θα αλλάξουμε κατεύθυνση. Μεταπολεμικά, οι ΗΠΑ εφάρμοσαν το σχέδιο «Morgenthau» για να διαλύσουν τη γερμανική κοινωνία, καταστρέφοντας την τεχνολογία και τη βιομηχανία μας - αυτό κάνουμε στην Ελλάδα τώρα…. .Προσπαθούμε να τιμωρήσουμε τους Έλληνες. Θα καταστρέψουμε την ικανότητα της Ελλάδας να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Οι ΗΠΑ πήγαν από το σχέδιο «Morgenthau» στο σχέδιο «Marshall» (European Recovery Program). Η Ελλάδα πρέπει να πάει από τη λιτότητα στην ανάκαμψη και ανάπτυξη. Ελπίζω να μη γίνει πολύ αργά”.(G.Steingart)


Ολοκληρώνοντας, για να μπορέσει να απαιτήσει η Ελλάδα ένα νέο πρόγραμμα για την ανάπτυξη της Οικονομίας της, οφείλει να χρησιμοποιήσει όλα της τα όπλα. Παράλληλα, οφείλει να υπενθυμίζει στον μερκαντιλιστή εταίρο της ότι, τουλάχιστον η Ελλάδα έκανε μεν πολλά λάθη στο παρελθόν, αλλά δεν σκότωσε κανέναν. Απλούστερα, δεν οδήγησε τον κόσμο σε δύο παγκόσμιους πολέμους όπως η Γερμανία, για τους οποίους, αντί να τιμωρηθεί, βοηθήθηκε από τις Η.Π.Α. για να ανακάμψει - ταυτόχρονα με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των οφειλών της.


Επομένως, η Ελλάδα οφείλει να βοηθηθεί από τους εταίρους της, παράλληλα με την εκδίωξη του ΔΝΤ από την επικράτεια της, το γρηγορότερο δυνατόν. Στην αντίθετη περίπτωση, δεν πρέπει ούτε στιγμή να διστάσει - παίρνοντας τις οδυνηρές μεν, αλλά απόλυτα υποχρεωτικές αποφάσεις που χρειάζονται, για την εξασφάλιση της ευημερίας των Πολιτών της. Ας μην ξεχνάμε ότι, η πατρίδα μας είναι μία πλούσια, πολλαπλά προικισμένη χώρα, η οποία μπορεί να συντηρηθεί μόνη της – αρκεί να δραστηριοποιηθούν οι Πολίτες της, διακρίνοντας προοπτικές και χωρίς βέβαια να επιδιώκει την απομόνωση της.



OTE>Στα 306,6 εκατ. ευρώ τα καθαρά κέρδη του ΟΤΕ το α’ τρίμηνο. Στην Deutche Telekom όμως που ανοίγει σαμπάνιες αφού έκανε την “επένδυση του αιώνα”!


ΜΟΛΙΣ 400 ΕΚ. ΕΥΡΩ ΚΟΣΤΙΣΕ ΤΟ 10% ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟ MANAGEMENT ΣΤΗΝ DEUTCHE TELEKOM!

Μόνο εμείς μιλήσαμε. Τώρα μιλούν και οι αριθμοί δείχνοντας το Εθνικό έγκλημα που συνετελέσθει εις βάρος του Ελληνικού λαού, κατά παράβαση της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, σε απόλυτη σιωπή.

Η πορεία, συνηθισμένη: Κρατικοδίαιτοι πρασινοφρουροί έπεσαν σαν τις ακρίδες στον Εθνικό φορέα Τηλεπικοινωνιών, ίσως το νευραλγικότερο φορέα Εθνικής σημασίας.

Τοποθετήθηκαν, έφαγαν με χρυσά κουτάλια, πήραν θέσεις κλειδιά.
Έπειτα, ήλθε ο εκσυγχρονισμός.
Καθώς η ευρωπαϊκή οικονομική κρίση συνεχίζεται και επιδεινώνεται, αρκετοί αναλυτές αναρωτούνται πως η Ευρώπη αφέθηκε να φτάσει σε τέτοιο σημείο. Η κρίση που βιώνει η Ευρώπη είναι κρίση πρωτίστως πολιτική και εκδηλώνεται και ως κρίση της ανεργίας και ως δημοσιονομική κρίση, τα θεμέλια όμως της οποίας βρίσκονται στην ανισορροπία του εμπορικού ισοζυγίου εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ανισορροπία αυτή δε είναι κυρίως προϊόν του ευρώ, του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, το οποίο υιοθετήθηκε χωρίς τις απαραίτητες δικλείδες ασφαλείας. Τα πολιτικά σφάλματα, η ανεργία και η δημοσιονομική κατάσταση των κρατών μελών παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της κρίσης. Το συγκεντρωτικό αποτέλεσμα των παραγόντων αυτών έχει ως αποτέλεσμα να ακυρώνει στην πράξη κάθε πιθανή λύση που οι Ευρωπαίοι ηγέτες ρίχνουν στο τραπέζι. Και αυτό γιατί το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η λιτότητα ή μη λιτότητα. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το ευρώ, το οποίο συμβάλει αποφασιστικά στις εμπορικές και κεφαλαιακές ανισορροπίες εντός της Ευρωζώνης.

Η απαρχή της ανισορροπίας του εμπορικού ισοζυγίου, κυρίως Βορρά – Νότου, εντός της Ευρωζώνης, ξεκινά με την υιοθέτηση του ευρώ. Το ευρώ υποτίθεται ότι θα οδηγούσε τις λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες, όπως η Ελλάδα, να «συγκλίνουν» προς τις ανταγωνιστικές χώρες, όπως η Γερμανία. Η σύγκλιση δε αυτή θα αποτελούσε και την αναγκαία συνθήκη επιβίωσης του ευρώ. Στην πραγματικότητα όμως συνέβη το αντίθετο, διότι η Γερμανία υιοθέτησε – καθώς μπορούσε – τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αντίθετα με την Ελλάδα, η οποία δεν πιέστηκε βέβαια εγκαίρως να πράξει το ίδιο, αφού το άνοιγμα της αγοράς της εξυπηρετούσε μια Ευρώπη φτιαγμένη κατά τρόπον που εξυπηρετούσε τα γερμανικά συμφέροντα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Γερμανία κατάλαβε ότι γινόταν όλο και λιγότερο ανταγωνιστική στην παγκόσμια εμπορική σκηνή. Για αυτό έλαβε σκληρά μέτρα στην αγορά εργασίας εξασφαλίζοντας τον ρόλο της ως μεγάλης εξαγωγικής δύναμης, ειδικά απέναντι σε αδύνατες χώρες, όπως η Ελλάδα, οι οποίες παγιδεύτηκαν στο ευρώ. Η Γερμανία προχώρησε τότε στις μεταρρυθμίσεις που οι άλλες χώρες τώρα συζητούν. Δεν είχε και άλλη επιλογή αφού προτεραιότητα ήταν η ολοκλήρωση της αφομοίωσης της Ανατολικής Γερμανίας από τη Δυτική η οποία είχε προκαλέσει σοβαρότατους τριγμούς στη γερμανική οικονομία. Το στοίχημα βέβαια το κέρδισαν. Αυτό που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν είναι ότι η ανισορροπία ανάμεσα στον ευρωπαϊκό βορρά και τον νότο, ήταν απλώς θέμα χρόνου να υπονομεύσει τα γερμανικά κέρδη…

Τα πράγματα δεν ήταν βέβαια καθόλου άσχημα τότε για τους Έλληνες. Αν και η πραγματική αγοραστική δύναμη των Ελλήνων μειωνόταν, είχαν τη δυνατότητα να αγοράζουν φτηνά γερμανικά προϊόντα. Παγιδευμένοι στο ευρώ, οι Έλληνες μπορούσαν να αγοράζουν από το εξωτερικό και αγόραζαν. Η φαινομενική ευημερία στην Ελλάδα έδωσε το δικαίωμα στις «μακάριες» ελληνικές κυβερνήσεις να μην λάβουν κανένα ουσιαστικό μέτρο με στόχο την πραγματική σύγκλιση, να μην κάνουν καμία από τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα το ελληνικό δημόσιο διογκώθηκε και η ελληνική ανταγωνιστικότητα εξαφανίστηκε. Καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να έρθει σε σύγκρουση με τους παντοδύναμους «εργατοπατέρες» τους οποίους τα κόμματα εξέθρεψαν και ισχυροποίησαν υπέρμετρα, με σκοπό να περάσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Αντίθετα η Γερμανία, προστατευμένη εντός του ευρώ, κέρδισε ακόμα μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα. Οι ροές κεφαλαίων αυξήθηκαν κατακόρυφα και οι Έλληνες υποχρεώνονταν να δανείζονται χρήματα, με χαμηλότερα επιτόκια, είναι αλήθεια, για να πληρώνουν όσα εισήγαγαν από τη Γερμανία. Στο μεταξύ οι Γερμανοί αποταμίευαν τα κέρδη από τις εξαγωγές τους και τα δάνειζαν στους Έλληνες για να αγοράζουν τα προϊόντα τους, σε έναν αέναο φαύλο κύκλο. Η Ελλάδα όμως δεν θα μπορούσε να δανείζεται και να αγοράζει αν η Γερμανία δεν ήταν πρόθυμη να την δανείζει και να της πουλά! Έξυπνο κόλπο το οποίο από όπου και να το εξέταζες κατέληγε σε γερμανικό κέρδος! Ήταν όμως πολύ καλό για να είναι διατηρήσιμο επί μακρόν, αφού όλο το σχήμα βασιζόταν σε ένα σαθρό θεμέλιο, το ευρώ. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να δανείζεται στον αιώνα τον άπαντα για να αγοράζει περισσότερα από όσα παρήγαγε. Τα δανεικά επιστρέφονται. Πώς να το κάνουμε, είναι κανόνας…

Έτσι έφτασε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα. Αλλά και η Γερμανία έχει σοβαρό πρόβλημα. Έχοντας χτίσει ένα οικονομικό μοντέλο ως εξαγωγική χώρα, κινδυνεύει τώρα να χάσει τα οικονομικά της οφέλη από την περιφέρεια της Ευρώπης, η οποία ήταν η βασική της αγορά. Οι προοπτικές της Γερμανίας είναι δε ζοφερές, χωρίς μαζικά εμπορικά πλεονάσματα, τα οποία θα απορροφηθούν από την κρίση, στην προσπάθεια της Γερμανίας να στηρίξει το οικοδόμημα του ευρώ.

Η Γερμανία δημιούργησε με την κοντόφθαλμη πολιτική της μια ανισορροπία. Εάν το αντιληφθεί εγκαίρως υπάρχει μια αμυδρή ελπίδα να σώσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αυτό όμως δεν γίνεται χωρίς κόστος για τη γερμανική πλευρά. Κι όσο δεν το αποφασίζει σκεπτόμενη με «λογιστικά» κριτήρια, τόσο θα απελευθερώνει τα «σκυλιά» των γεωπολιτικών υπολογισμών, και αίφνης θα διαπιστώσει ότι θα βρεθεί αντιμέτωπη με «κόλπα» τα οποία καθόρισαν τις γεωπολιτικές εξελίξεις, τις συμμαχίες και τις… ανατροπές τους περασμένους αιώνες… Easy come, easy go τα χρήματα που βγάζεις σε βάρος των άλλων που λένε και οι ΑΓΓΛΟΣΑΞΩΝΕΣ…

Όποιος κατάλαβε-κατάλαβε. Περισσότερα προσεχώς, αφού σταδιακά, όσο κι αν το «παίγνιο» φαίνεται να εξελίσσεται αρχίζει να θυμίζει τη σκέψη του Μέτερνιχ, του Ταλεϋράνδου, του Κίσιντζερ και γενικότερα να δίνει την αίσθηση ότι υπάρχουν κάποιοι που πίσω από τις «κουρτίνες» κατευθύνουν τις εξελίξεις. Και όταν ορισμένοι καταλάβουν ποιων τα «πιόνια» αποτέλεσαν, θα πέσουν από τα σύννεφα. Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» είναι καθοριστικοί για την εξέλιξη της Ιστορίας και μη ρισκάρετε να εικάσετε ποιους εννοούμε. Είναι πολλοί περισσότεροι από αυτούς που υποπτεύεστε…

Γράφει o Όθων Ιακωβίδης

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μάη, έριξε “νόκ-άουτ” το δικέφαλο τέρας της Σκύλλας & Χάρυβδης (του δικομματισμού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) το οποίο ψυχορραγεί, κάτω από το βάρος τού αποτρόπαιου εγκλήματος της πτώχευσης της Ελληνικής κοινωνίας, στο οποίο πρωταγωνίστησε, επί σειρά ετών, (καθ' όλη σχεδόν, τη διάρκεια της “μεταπολίτευσης”), με κομπάρσους τα άλλα κόμματα του καθεστώτος πολιτικού μας συστήματος.

Όμως, ας μην διαφεύγει κανενός μας ότι, το τέρας αυτό είναι εφτάψυχο και αν δεν αποκεφαλισθεί εγκαίρως, ενδέχεται να ζωντανέψει και να συνεχίσει να τρώει τα παιδιά μας και το μέλλον τους, σαν σύγχρονος Μινώταυρος.
Και ας μη διαφεύγει κανενός μας ότι, η φωλιά του τέρατος αυτού, η αγκαλιά μέσα στην οποία “μεγαλουργεί”, είναι ο χώρος της “κομματοκρατίας”, οριζόμενης σαν “η πολιτική νοοτροπία και πρακτική που προτάσσει ΠΆΝΤΟΤΕ το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος”.
Ένας χώρος, μέσα στον οποίο κινούνται (ακόμη και σήμερα, όπως όλοι βλέπουμε) ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ που συνθέτουν το πολιτικό σύστημα διακυβέρνησής μας, όλα τα χρόνια της “μεταπολίτευσης”.

Με τη σκέψη αυτή, ευρισκόμενοι στην “επόμενη μέρα” των εκλογών, (στη φάση της αποδοχής της Προεδρικής “εντολής σχηματισμού κυβέρνησης” από τα τρία πρώτα κόμματα), παρακολουθούμε μία διελκυστίνδα κομματικών σκοπιμοτήτων που αποπροσανατολίζει την κοινωνία από το πραγματικό της πρόβλημα, που είναι η απαλλαγή της από ένα πολιτικό κατεστημένο με όλα τα χαρακτηριστικά μίας στυγνής Ολιγαρχίας που, το μόνο που κάνει, είναι να λεηλατεί τον εθνικό πλούτο. Μία λεηλασία, που οδήγησε στην αφαίμαξη κάθε οικονομικής ικμάδας της κοινωνίας και, τελικά, στην παράδοση της εθνικής κυριαρχίας επί του πλέον ζωτικού χώρου, αυτού της εθνικής Οικονομίας, σε ξένα συμφέροντα και μάλιστα ευθέως αντίστροφα με αυτά της Ελληνικής κοινωνίας (όπως είναι παντού και πάντοτε τα συμφέροντα δανειστή και δανειζόμενου).

Το διακύβευμα των εκλογών αυτών, που μορφοποιήθηκε σαν “απαλλαγή της κοινωνίας από το Μνημόνιο”, ήταν το πρώτο (και υποχρεωτικό) βήμα για τη λύση αυτού του (κυρίως) προβλήματος, δηλαδή της απαλλαγής μας από το καθεστώς πολιτικό σύστημα.
Αυτό το ζητούμενο, εκφράστηκε μέσα από ένα άτυπο “Αντι-Μνημονιακό Μέτωπο” που διαχύθηκε σε όλο το κομματικό φάσμα του πολιτικού συστήματος.

Η Αλήθεια αυτή (αναφορικά με το ποιο ήταν το ζητούμενο των εκλογών), δεν αφήνει καμία αμφιβολία, ούτε και στις πέτρες, πως 450.000 Έλληνες πολίτες δεν έγιναν φασίστες σε ένα μήνα, ούτε 1.300.000 άλλοι (περισσότεροι από τις προηγούμενες εκλογές) έγιναν “Αριστεροί”.
Η οργισμένη κοινωνία αποδοκίμασε, με ότι βρήκε μπροστά της, τη σαπίλα του καθεστώτος πολιτικού συστήματος που την οδήγησε στη φτώχεια και στην ξεφτίλα, μέσα από την αιχμαλωσία της στα Μνημόνια.

Έχοντας υπ' όψη μας όλα αυτά, παρατηρείται ότι, κατά την εξέλιξη των “εντολών σχηματισμού κυβέρνησης”, ο ΣΥΡΙΖΑ (διά στόματος Τσίπρα και όλων των στελεχών του) δεν (ή κάνει πως δεν) βλέπει αυτή την πραγματικότητα και δείχνει να ερμηνεύει αλλιώς το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών, θεωρώντας ότι η κοινωνία (ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ) στράφηκε προς τα “Αριστερά”.

Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, όπως κάθε παρανόηση της πραγματικότητας.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ (από λανθασμένη εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος) υπερεκτιμήσει την απήχηση που έχει στην κοινωνία, όχι μόνο δεν θα μπορέσει να κεφαλαιοποιήσει τα οφέλη του από τις εκλογές αυτές, αλλά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χάσει και από την προηγούμενη δύναμή του.
Αυτό, είναι δικός του λογαριασμός και κανένας δεν μπορεί να του υποδείξει τι θα κάνει.
Όταν, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ, με το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών, έχει αναχθεί σε πρωταγωνιστή της Αντι-Μνημονιακής θέσης της κοινωνίας, δεν είναι μόνο “δικός του λογαριασμός”, αλλά η στάση του, αφορά όλο τον αντι-Μνημονιακό λαό (το καταγεγραμμένο 68% της κοινωνίας).

Κάθε άστοχη κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ που θα προδίδει δυσκολία ή αμφιταλάντευση στην ανάληψη κυβερνητικών πρωτοβουλιών εκ μέρους του, θα ερμηνευτεί από την κοινωνία (και με τη βοήθεια της προπαγάνδας, που ακόμη υπακούσει στο “Μνημονιακό μπλόκ”), σαν απόδειξη ότι η ανατροπή των Μνημονίων είναι αδύνατο να συμβεί και προσφέρεται μόνο για “παραμύθιασμα” ευκολόπιστων.
Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα τη στροφή του κόσμου που χθες ψήφισε αντι-Μνημονιακά, να ψηφίσει, αύριο, τις δυνάμεις που υποστήριξαν την άποψη ότι τα Μνημόνια είναι μονόδρομος.
Αυτό, θα ζωντανέψει τα σημερινά πτώματα του Πα.Σο.Κ και της ΝΔ που σήμερα παραπαίουν, πνέοντας τα λοίσθια...

Βέβαια, υπάρχει και το ενδεχόμενο, ο συνασπισμός των συνιστωσών τού ΣΥΡΙΖΑ, να μη θέλει (στην πραγματικότητα, έξω από το τι λέγεται) την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών (και μάλιστα σε μία τόσο σκληρή και δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα). Εξ άλλου, πρόσφατα, η Ελληνική κοινωνία είδε πολύ καθαρά το πώς γκρεμίστηκαν “εν μιά νυκτί” τα σοσιαλιστικά ανακλαστικά και ιδεώδη του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος – Πα.Σο.Κ, όταν αυτό βρέθηκε στη θέση του κυβερνήτη.
Είναι πολύ πιθανό, αυτό να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή, για το ΣΥΡΙΖΑ.
Στην περίπτωση αυτή και, μη μπορώντας να αθετήσει φανερά την προεκλογική θέση του περί “κυβερνώσσας Αριστεράς”, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκασμένος να την αθετήσει, δείχνοντας όμως ότι την υποστηρίζει.
Αυτά τα πράγματα δεν είναι άγνωστα στην πολιτική. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι το να γίνεται το ακριβώς αντίθετο με αυτό που λέγεται, είναι η συνήθης πρακτική της κομματοκρατίας, μόνιμο μέλος της οποίας είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και σε αυτό το ενδεχόμενο, θα έχουμε επίσης ,σαν αποτέλεσμα, τη νεκρανάσταση του δικομματικού τέρατος ΝΔ/Πα.Σο.Κ, που θα ξαναστηθεί στα πόδια του, απειλητικότερο από πριν.

Ήδη ο Σαμαράς άδραξε την ευκαιρία και ύψωσε το λάβαρο της “συσπείρωσης της κεντροδεξιάς” και κήρυξε Μέτωπο αντιμετώπισης της εξόδου της χώρας από την ΕΕ.
Ο Τσίπρας, δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι μπορεί να συσπειρώσει την κεντροαριστερά, κάτω από το λάβαρο της (σκέτης) Αριστεράς.
Ας μη ξεχνούμε την ύπαρξη του “αντίπαλου δέους” (για τη διεκδίκηση του χώρου αυτού) από τη “ΔΗΜ.ΑΡ” του Φώτη Κουβέλη, αλλά και το εναπομείναν και παραπαίον Πα.Σο.Κ. που, είναι βέβαιο ότι θα εκμεταλλευτεί το νέο αυτό πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, σαν σωσίβιο. Ήδη, τα δύο αυτά κόμματα δίνουν δείγματα μεγάλης σύγκλισης (αυριανής συνύπαρξης, ίσως) για τη διεκδίκηση του “Κεντρο-Αριστερού” χώρου.

Αλλά, πέραν όλων των παραπάνω υποθέσεων, ας παραδεχτούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από μία πλειάδα εύστοχων χειρισμών, κατορθώνει και συσπειρώνει την Κεντρο/Αριστερά και διπλασιάζει (μέχρι τις επόμενες εκλογές) τα ποσοστά του. Τότε, όντως, θα αποτελεί μία μεγάλη δύναμη.

Δηλαδή, θα έχουμε στη θέση του Πα.Σο.Κ, ένα νέο Πα.Σο.Κ, που θα επιγράφεται ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι δε βέβαιο, ότι στην Κεντρο/Δεξιά, θα έχουμε μία άλλη ΝΔ που θα επιγράφεται “ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ” ή κάπως αλλιώς.

Με άλλα λόγια, θα έχουμε το ίδιο έργο, το χθεσινό και το σημερινό, το ίδιο σενάριο, το ίδιο σκηνικό, με άλλα πρόσωπα.
Δηλαδή, η πρόοδος της Ελληνικής κοινωνίας από τη “νέα μεταπολίτευση” (που ήδη έχει αρχίσει να διαμορφώνει το νέο τοπίο) θα αποτελεί ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ, καθώς η αλλαγή προσώπων και ταμπελών, δεν αποτελεί μεταπολίτευση. Αποτελεί καρικατούρα μεταπολίτευσης.
Η νέα μεταπολίτευση θα αποδειχθεί φάρσα αν δεν απαλλάξει την κοινωνία από το καρκίνωμά της.

Όμως, το Μνημόνιο, μαζί με όλα τα κακά που κομίζει, έφερε και ένα πολύ μεγάλο καλό: “άνοιξε τα μάτια” της Ελληνικής κοινωνίας από το λήθαργο στον οποίο την κρατούσε καθηλωμένη το καθεστώς πολιτικό σύστημα με την “κατανάλωση”, τα δανεικά, το “βόλεμα” και τον “καναπέ” (σαν εργαλείο της ασύστολης προπαγάνδας του).

Οι προχθεσινές εκλογές είναι ιστορικής σημασίας διότι, πέραν όλων των άλλων, καταγράφηκε η αρχή της αφύπνισης του λαού από αυτή τήν καταστροφική ύπνωση.
Από 'δώ και πέρα, είναι πολύ πιο εύκολο να γίνει κατανοητή η Αλήθεια και ο δρόμος που θα πρέπει να ανοίξει η “Νέα Μεταπολίτευση” που ήδη ξεκίνησε, με τα αποτελέσματα των εκλογών αυτών.

Η Αλήθεια αυτή, με τα δεδομένα και ζητούμενα του προβλήματος, που είναι:

• Η ανάγκη της κοινωνίας να απαλλαγεί οριστικά και αμετάκλητα από το ολέθριο σφιχταγκάλιασμα της οικογενειοκρατούμενης (πολιτικής και οικονομικής) Ολιγαρχίας που έχει σφετερισθεί τη Δημοκρατική νομιμότητα και έχει λεηλατήσει ασύστολα (και συνεχίζει να αποψιλώνει τη χώρα από) κάθε πλούτο της, υπάρχοντα και μελλοντικό, αφήνοντάς την φτωχή και μίζερη.
• Η ανάγκη της χώρας για την απεξάρτησή της από την ξένη κηδεμονία που τόσα δεινά έχει φέρει στον τόπο και που πρόσφατα έχει εξελιχθεί σε πλήρη κατοχή, με διορισμένους “γκαουλάϊτερ”, επιτρόπους (που επιτρέπουν ή δεν επιτρέπουν το Α και το Β) και με ένοπλα τμήματα για τη διατήρησή της,
υπαγορεύει:
1ον) την αποκατάσταση της παροπλισμένης Δημοκρατίας μας και
2ον) τη βελτίωση της λειτουργίας της (που θα γίνει με ισχυρό μπόλιασμα της αμεσότητας στην έκφραση και στην υλοποίηση της λαϊκής βούλησης στην καθημερινότητα της κοινωνίας.

Έτσι θα εξασφαλισθεί η Αξιοκρατία, η Ισονομία, η Ισηγορία, η Δικαιοσύνη, η Εμπιστοσύνη στην εθνική ηγεσία.

Ο παροπλισμός των ενδιάμεσων μηχανισμών (κόμματα) από κάθε διαδικασία λήψης κρατικών αποφάσεων, είναι απαραίτητη προϋπόθεση προόδου και μπορεί να ελευθερώσει μεγάλες δημιουργικές δυνάμεις που σήμερα ασφυκτιούν και διαστρέφονται ή χάνονται.
Η κομματοκρατία, οι μηχανισμοί λειτουργίας της και το πολιτικό προσωπικό που την υπηρετεί, πρέπει να εκλείψουν οριστικά και αμετάκλητα από κάθε διαδικασία λήψης και εκτέλεσης των αποφάσεων του κοινωνικού σώματος.

Το ζητούμενο της Ελληνικής “νέας μεταπολίτευσης”, πρέπει να είναι η αναγέννηση μίας υποδειγματικής (για όλο τον κόσμο) Δημοκρατίας που θα ορθώσει το ανάστημά της στον άφρονα “καταναλωτισμό”, που αποτελεί τον προθάλαμο της πλήρους υποδούλωσης του ανθρώπου στο χρήμα και στους παραγωγούς του.

Η Ελλάδα της σημερινής συγκυρίας, κατά ένα περίεργο τρόπο, αποτελεί και πάλι το πεδίο σύγκρουσης των δύο αιώνιων και μεγάλων αντιπάλων δυνάμεων: της Δημοκρατίας και της Ολιγαρχίας, που συνεχίζουν να πολεμούν για μία τελική επικράτηση σε όλη την ανθρώπινη κοινωνία.

Οι προχθεσινές εκλογές, αποτελούν μία πρώτη αψιμαχία αυτής της μεγάλης μάχης.

Ζητούνται πολίτες/οπλίτες αλλά και ηγέτες που θα παρατάξουν τις δημοκρατικές δυνάμεις σε μία νικηφόρα στρατηγική εναντίον της Ολιγαρχίας που απειλεί με την πλήρη επικράτησή της.

Ποιοί θα αναλάβουν αυτή την πρωτοβουλία;
Όποιος το κατορθώσει, θα γράψει ιστορία.

Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν.
Ο Έλληνας πρέσβης στα Τίρανα κ. Νίκος Πάζιος παρεχώρησε συνέντευξη στον Αλβανό δημοσιογράφο Αρτούρ Κοπάνι η οποία μεταδόθηκε από την κρατική αλβανική τηλεόραση (TVSH). Στην συνέντευξη αυτή ο κύριος πρέσβης ρωτήθηκε τι σημαίνει γι’ αυτόν «Βόρειος Ήπειρος» και τι «Πρωτόκολλο Αυτονομίας». Ο κ. Πάζιος με τις απαντήσεις του πάγωσε τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, μεταξύ πολλών άλλων, άσχετων με το θέμα δήλωσε «Η αναφορά σε θέματα του παρελθόντος και η ερμηνεία τους ανάλογα με το συμφέρον και κυρίως η χρησιμοποίησή τους από εθνικιστικούς κύκλους για τους δικούς τους σκοπούς, όχι μόνο δεν είναι ωφέλιμη αλλά είναι επικίνδυνη». Εξ άλλου σε άλλη ερώτηση για την καταδίκη του Ναούμ Ντίσιου, ο κ. Πάζιος απάντησε πως δεν σχολιάζει αποφάσεις της δικαιοσύνης» !!!

Στο Αργυρόκαστρο εξ΄άλλου ανέλαβε τα καθήκοντά του ο νέος Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος κ. Νικόλαος Κοτροκόης, ο οποίος παρεχώρησε συνέντευξη στον εκδότη της βορειοηπειρωτικής εφημερίδας «Το ‘Όραμα» κ. Θόδωρο Βεζιάνη. Στην συνέντευξή του ο κ. πρόξενος ανάμεσα σε πολλά άλλα ενδιαφέροντα και θετικά αναφέρει «Τα ελληνοαλβανικά σύνορα είναι δεδομένα και απόλυτα σεβαστά και υπό την έννοια αυτή επιβάλλεται η περιθωριοποίηση όλων εκείνων των ακραίων εθνικιστικών κύκλων που αμφισβητούν το σημερινό status quo και με τις αναχρονιστικές αλυτρωτικές αντιλήψεις τους δηλητηριάζουν τις ελληνοαλβανικές σχέσεις και υπονομεύουν την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας, την οποία η Ελλάδα υποστηρίζει σθεναρά». !!!

Ο γράφων έχει και ίδια αντίληψη, πριν λίγες εβδομάδες συναντήθηκε στους Αγίους Σαράντα με τον νέο πρόξενο και άκουσε και ο ίδιος τις παραινέσεις του πως δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ο όρος Βόρειος Ήπειρος επειδή δεν αρέσει στους… Αλβανούς να τον ακούνε και ότι βέβαια η Ελλάδα προασπίζεται τα δικαιώματα της μειονότητας αλλά βέβαια ενδιαφέρεται για την καλυτέρευση των σχέσεών της με την Αλβανία. Απάντησα τότε στον κ. πρόξενο πως παντού στην Ευρώπη η κάθε μειονότητα επιλέγει την ονομασία της περιοχής της όπως αυτή την εκφράζει και όχι όπως επιθυμεί η κεντρική εξουσία του κράτους όπου αυτή διαβιεί.


Φαίνεται πως τον τελευταίο καιρό οι Έλληνες διπλωμάτες έχουν πλήρως ενστερνισθεί την αλβανική άποψη πως δεν υπάρχει Βόρειος Ήπειρος αλλά Νότια Αλβανία, πως δεν υπάρχουν Βορειοηπειρώτες αλλά ελληνόφωνοι μειονοτικοί (για τους Αλβανούς μειονοτικοί είναι μόνο οι κατοικούντες στις καλούμενες μειονοτικές περιοχές και όχι όσοι επιθυμούν να δηλώσουν ελεύθερα την εθνική τους καταγωγή, ούτε και οι βλαχόφωνοι). Αυτό μου φέρνει στο μυαλό τους ναζιστές και τον Αδόλφο Χίτλερ που είχαν αντικαταστήσει τον όρο Πολωνία με τον όρο Generalgoouvernement, δηλαδή Περιοχή Γενικής Διοίκησης. Μου θυμίζει ακόμα τους κρυπτοέλληνες και κρυπτοχριστιανούς της Μικράς Ασίας που θεωρείται αδιανόητη η δήλωση της πραγματικής καταγωγής τους. Μία τέτοια Αλβανία θέλουν να βάλουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και για ποιόν λόγο. Η τακτική της υποχωρητικότητας και του «δεν διεκδικούμε τίποτα» έχει ήδη εφαρμοστεί στις σχέσεις μας με την Τουρκία με απόλυτη αποτυχία. Επιτέλους κύριοι, εθνική αξιοπρέπεια.

Δημήτρης Περδίκης
Πρόεδρος της Κίνησης για την Αναγέννηση της Βορείου Ηπείρου
Αν η Ευρωζώνη βγει από το ευρώ είτε λόγω πολιτικής κρίσης είτε αργότερα,
η Fitch θα υποβαθμίσει τις προοπτικές της Ευρωζώνης σε αρνητικές, που σημαίνει κίνδυνος υποβάθμισης της οικονομίας αυτών των χωρών.

Παράλληλα, λέει ότι αν η Ελλάδα πάει σε νέες εκλογές, αυτές θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμες για την Ευρωζώνη.

Όπως λέει ο οίκος στην έκθεσή του, οι επιπτώσεις από μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν μπορούν να προσδιοριστούν και θα εξαρτηθούν από το πώς θα συμβει και πώς θα αντιδράσει η Ευρώπη και θα υποβαθμίσει τις προοπτικές για να εξετάσει μετά ανά χώρα τις επιπτώσεις από την ελληνική έξοδο.

Παράλληλα, επαναλαμβάνει ότι οι χώρες, οι αξιολογήσεις των οποίων βρίσκονται ήδη σε RWN, όπως η Κύπρος, η Γαλλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Σλοβενία και το Βέλγιο, θα κινδυνεύσουν με άμεση υποβάθμιση.
Merkel: Η δημοσιονομική προσαρμογή δεν χαλαρώνει και ο Τσίπρας δεν είναι ηγέτης για να τον δω!

Γράφει η Σοφία Τζάνη

Σαφές μήνυμα προς την Ελλάδα απηύθυνε η γερμανίδα καγκελάριος, Angela Merkel, που ξεκαθάρισε ότι τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής θα πρέπει να εφαρμοστούν. «Πρέπει να επιμείνουμε στους κανόνες και τις συμφωνίες», τόνισε η Merkel, προσθέτοντας ότι «ειδικά στην ευρωζώνη, θα πρέπει να τηρούνται τα προγράμματα και οι κανόνες για να μπορεί να λειτουργεί».
Παρότι η καγκελάριος δεν θέλησε να αναφερθεί ιδιαίτερα στη χώρα μας, οι ξένοι αναλυτές επισημαίνουν ότι τα σχόλιά της είχαν ως αποδέκτη την Αθήνα. Επίσης, η Merkel απέρριψε και το ενδεχόμενο χαλάρωσης του δημοσιονομικού συμφώνου, λέγοντας ότι «θα πρέπει να τηρήσουμε αυτά που αποφασίσαμε».
Μάλιστα, υπενθύμισε ότι 25 χώρες το έχουν υπογράψει και έδωσε συγχαρητήρια σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Σλοβενία, που έχουν επικυρώσει τη συνθήκη.
Έχουν αρχίσει οι απειλές για έξοδο από το € και χρεοκοπία…
Δεν βλέπουν ΑΚΟΜΑ την πραγματικότητα!
Έφαγε πόρτα ο Τσίπρας από την Merkel, η οποία δεν συναντά όποιον να’ ναι, μόνο ηγέτες χωρών!

Η Merkel δεν δέχεται συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα «Ούτε ψύλλος στον κόρφο του, αν ο Hollande υποδεχθεί τον Τσίπρα» δήλωσε γερμανική διπλωματική πηγή Η Angela Merkel δεν θέλει να γίνει ... François Hollande. «Η καγκελάριος υποδέχεται μόνο πρωθυπουργούς και αρχηγούς κρατών» δήλωσε σήμερα στο Βερολίνο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Steffen Seibert απαντώντας στο ερώτημα, αν η κ. Merkel θα ήταν διατεθειμένη να συναντηθεί τις επόμενες ημέρες με τον Αλέξη Τσίπρα.
Το φόντο του ερωτήματος ήταν η είδηση, ότι ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ έχει υποβάλει αίτημα για συνάντηση στο νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Γαλλίας. Από όσο ξέρει πάντως, πρόσθεσε, η καγκελαρία δεν έχει παραλάβει παρόμοιο αίτημα. Ανώτατος διπλωμάτης στη γερμανική κυβέρνηση τόνιζε πάντως, ότι δεν θεωρεί αδιανόητη μια συνάντηση Hollande-Τσίπρα-όσο τουλάχιστον ο τελευταίος δεν έχει πάρει το χρίσμα του πρωθυπουργού.
Το απόγευμα έγινε γνωστό πως η γαλλική προεδρία απάντησε στον κ. Τσίπρα ότι, σύμφωνα με το πρωτόκολλο, ο Γάλλος πρόεδρος δεν δέχεται αρχηγούς κομμάτων. «Φανταστείτε τι τεράστιες πολιτικές συνέπειες θα είχε μια τέτοια συνάντηση για όλη την Ευρώπη, αφού θα έμπαινε σφήνα στις γαλλογερμανικές σχέσεις» πρόσθεσε. «Δεν θα θελα να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του, αν ο Hollande έκανε κάτι τέτοιο».
Η στάση απέναντι στον κ. Τσίπρα και προς τους υπόλοιπους Έλληνες πολιτικούς αρχηγούς, είπε ο ίδιος, θα καθοριστεί στα τέλη Μαΐου σε κατ’ ιδίαν συνομιλία της Γερμανίδας καγκελάριου με το Γάλλο πρόεδρο στο περιθώριο της συνάντησης των αρχηγών της ΕΕ. «Μέχρι τότε μην περιμένετε πολλά» πρόσθεσε. «Δηλώσεις θα γίνουν ύστερα από τέτοια προσυνεννόηση και αφού θα έχει ξεκαθαρίσει επαρκώς το σκηνικό στην Ελλάδα». Ο Τσίπρας θαβόταν καιρό τώρα από τα ΜΜΕ που στηρίζουν την Merkel!!! Και συνεχίζουν μετά την Κυριακή…

BILD-SPIEGEL: Ο Τσίπρας είναι άξεστος εκβιαστής και ο ΣΥΡΙΖΑ... τρομοκράτες (σχόλιο: στο «πιάτο» ένας ακόμα εχθρός της Γερμανίας σε ακροδεξιούς τα δημοσιεύματα αυτά)
Το δημοσίευμα σημειώνει ότι πρόκειται για το 2ο πιο δημοφιλή πολιτικό στην Ελλάδα μετά τον Φ. Κουβέλη και περιγράφει με ανησυχία το φαινόμενο «Τσίπρας».

«Άξεστο εκβιαστή» χαρακτηρίζει τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα το περιοδικό SPIEGEL επειδή, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, θέλει να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη μόνο και μόνο για να αποτελεί ένα διαρκές συστημικό πρόβλημα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι πρόκειται για το 2ο πιο δημοφιλή πολιτικό στην Ελλάδα μετά τον Φ.Κουβέλη και περιγράφει με ανησυχία το φαινόμενο «Τσίπρας». Λίγες μέρες πριν η «ηλεκτρονική» BILD, έμμεσα πλην σαφώς συνέδεε την ελληνική Αριστερά με την τρομοκρατία.

Το SPIEGEL περιγράφει τον Τσίπρα ως σύγχρονο Elvis και κάνει αναφορά στις εκφράσεις του στις ομιλίες του, όπως: «Οι ξένοι δανειστές μας σαν καρχαρίες θέλουν να φτωχύνουν τους Έλληνες και να ξεπουληθεί η Ελλάδα. Και έχουν ένα στόχο να ανατρέψουν την εθνική μας κυριαρχία. Πρέπει να προστατέψουμε την Ελλάδα από το να γίνει γερμανικό προτεκτοράτο πάλι. Δεν είμαστε γερμανική αποικία.»
Η Ελλάδα αναφέρει το χθεσινό άρθρο, παραπαίει προς την Αριστερά εξαιτίας μιας ριζοσπαστικής λιτότητας, που προκάλεσε τις μεγαλύτερες αναταραχές από την εποχή του τέλους της στρατιωτικής δικτατορίας, το 1974. Βέβαια, αυτά που περισσότερο επωφελήθηκαν από την κρίση είναι τα κόμματα της Αριστεράς, ωστόσο απέχουν πολύ από το να καταφέρουν να δημιουργήσουν έναν συνασπισμό διεκδίκησης ισχυρότερης παρουσίας στην Βουλή.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο άρθρο, μπορεί η δημοτικότητα του Τσίπρα να οφείλεται στο πείσμα του, στην επιθετική του γραμμή και στην έλλειψη αυτοκριτικής όμως αυτά τα ίδια χαρακτηριστικά του είναι που θα έκαναν ανέφικτη μια συνεργασία με τον άλλο δημοφιλή αριστερό πολιτικό ηγέτη τον Φ. Κουβέλη.
Κι εδώ το άρθρο αναφέρει τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις και το φανταστικό σενάριο μιας ένωσης όλων των αριστερών κομμάτων, τα οποία έτσι θα μπορούσαν να καταγράψουν ποσοστό 42,5% στις επικείμενες εκλογές, οπότε θα σχημάτιζαν Κυβέρνηση ακόμη και άνευ συμμετοχής του ΠΑΣΟΚ.

Ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος εξασφάλισης του ότι τα δισεκατομμύρια από τα πακέτα στήριξης τελικώς θα καταβληθούν(στην Ελλάδα), ώστε να διασφαλιστεί για την υπόλοιπη Ευρώπη ότι δεν θα μεταδοθεί ο κίνδυνος από μια ελληνική χρεοκοπία.
Ίσως μάλιστα η Ευρώπη αναγκαστεί να διαγράψει τα χρέη της Ελλάδας. Σημειώνεται στο άρθρο ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

BILD: Ο «σκληροπυρηνικός» Αλέξης Τσίπρας θέλει να διαγράψει το χρέος! «Θα σχηματίσει κυβέρνηση ο Αλέξης Τσίπρας;» διερωτάται με ανησυχία σε δημοσίευμά της η BILD, γα την οποία ο Τσίπρας είναι... «ο σκληροπυρηνικός, ριζοσπαστικός αριστερός» που υπόσχεται πως θα διαγράψει το ελληνικό χρέος.
«Η Αθήνα περνάει η μέρες χάους. 2 μέρες μετά τις εκλογές-σοκ γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο-η χώρα είναι ακυβέρνητη!» γράφει η BILD. «Ο νικητής των εκλογών, ο συντηρητικός Αντώνης Σαμαράς, απέτυχε να σχηματίσει κυβέρνηση. Η επόμενη προσπάθεια ανήκει στο 2ο μεγαλύτερο κόμμα, το ΣΥΡΙΖΑ. Ο αρχηγός της παράταξης-ο σκληροπυρηνικός, ριζοσπαστικός αριστερός Αλέξης Τσίπρας- θα δοκιμάσει να αξιοποιήσει τη διερευνητική εντολή» αναφέρει η BILD.
Του Γιάννη Τσαμουργκέλη

Και όμως τα κατάφεραν. Μετέφεραν τα αδιέξοδα της μονεταριστικής οικονομικής πολιτικής της ΕΕ στην κοινωνία και εν τέλει στην ακυβερνησία αλλά και την κυριαρχία του καιροσκοπικού λαϊκισμού ακραίων κομματικών σχηματισμών. Η εφαρμογής μιας μη ευέλικτης νομισματικής πολιτικής, σε ένα σαθρό οικονομικό και πολιτικό σύστημα με παράλληλους δημοσιονομικούς περιορισμούς που διεκδικεί την άμεση και άνευ όρων προσαρμογή της πραγματικής οικονομίας, καταλήγει σε κοινωνική απορύθμιση με ολέθριες και απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες. Η αποτυχία του γερμανικού μονεταριστικού μοντέλου είναι παταγώδης και πασιφανής με δυστυχή αιχμή αποκάλυψης την Ελλάδα. Ενόψει αυτής της αποκάλυψης η διεθνής κοινότητα πρέπει να χειραγωγήσει τις γερμανικές ακρότητες πριν το υπόδειγμα της «ελληνικής ιδιαιτερότητας» γενικευθεί και μαζί τα λαϊκιστικά και εθνικιστικά, αριστερόστροφα ή δεξιόστροφα πολιτικά κινήματα.

Ας κατανοήσουν επιτέλους ότι η οσμή της Ευρώπης του 1930 είναι πλέον εδώ. Ας κατανοήσουν ότι η Γερμανική αδιαλλαξία οικοδομεί ένα τέρας που αποσαθρώνει την ΕΕ, παρασύροντας την παγκόσμια οικονομία σε ύφεση και κρίση αλλά και την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή στα χέρια ακραίων και μισαλλόδοξων λαϊκιστών. Ωστόσο, η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη και η αποτυχία εμφανής ακόμα και πριν την πολιτική αποκάλυψη της στα αδιέξοδα του εκτυλισσόμενου ελληνικού δράματος. Η αντιμετώπιση της κρίσης από τη διεθνή οικονομική κοινότητα έχει στηριχθεί στη συνύπαρξη δύο διαφορετικών συστημάτων πολιτικής. Από τη μία έχουμε το σύστημα πολιτικής που εκπορεύεται από τις ΗΠΑ και κάνει ευρεία χρήση δημοσιονομικών παρεμβάσεων παράλληλα με τη χρήση υποβοηθητικής νομισματικής πολιτικής. Από την άλλη έχουμε την πολιτική που εκπορεύεται από τη Γερμανία και την ΕΕ που αρκείται σε δημοσιονομικές παρεμβάσεις και πλήρως αδρανοποιημένη νομισματική πολιτική.

Από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα το αποτύπωμα των δύο εναλλακτικών πολιτικών είναι εμφανές και θα προσπαθήσουμε μια συγκριτική παράθεση με την βοήθεια των στοιχείων του Πίνακα 1. Στην ΕΕ η αύξηση της προσφοράς χρήματος (Μ3) στο διάστημα 2008 μέχρι το τέταρτο τρίμηνο του 2011 είναι μόλις 7,9%. Το ίδιο διάστημα για τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τον Καναδά και τις λοιπές χώρες με την εξαίρεση της Ιαπωνίας η αύξηση προσεγγίζει ή υπερβαίνει το 20% (Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ, Καναδάς Αυστραλία αντίστοιχα) ή ακόμα και το 50% για χώρες με πολύ υψηλό ρυθμό ανάπτυξης όπως η Ρωσία, Ινδία η Κίνα ή η Βραζιλία. Την ίδια στιγμή ωστόσο οι χώρες με τη σημαντική άνοδο στην προσφορά χρήματος είναι και οι χώρες με αποκλιμάκωση της ανεργίας και αποκατάσταση ρυθμών αύξησης του ΑΕΠ. Αντίθετα, τόσο η ΕΕ όσο και η Ιαπωνία έχουν άνοδο της ανεργίας και μικρούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ που συνθέτουν το σκηνικό για παρατεταμένη και κοινωνικά επώδυνη ανάκαμψη. Η μόνη χώρα που στο πλαίσιο της περιοριστικής νομισματικής πολιτικής κερδίζει είναι η Γερμανία και αυτό καθώς είχε προβεί στις απαραίτητες προσαρμογές εδώ και σχεδόν μία δεκαετία με χαρακτηριστική τη συμφωνία για τον περιορισμό των μισθών το 2003 επί Σρεντερ.

Έτσι το σκηνικό που διαμορφώνεται αφορά στη χρονίζουσα κρίση της ΕΕ, όπου πολλές χώρες –με εξαίρεση τη Γερμανία– διανύουν, ή εισέρχονται σε, περίοδο ύφεσης. Η ανεργία αυξάνεται, οι προοπτικές ανάκαμψης βραδείες και οι ιδιαιτέρως χειμαζόμενες χώρες όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία ενώπιον κοινωνικής και πολιτικής αποσάθρωσης με κομματικούς συσχετισμούς σε ανησυχητική αναδιάταξη με κατεύθυνση τα άκρα. Ο μεγάλος στόχος του χαμηλού πληθωρισμού κινείται μάλλον στα «υψηλά» (2,5% για τη Γερμανία και 2,7% για ΕΕ-17) και κλιμακούμενος (1,2% και 1,6% ήταν τα αντίστοιχα ποσοστά για το 2010) σε σχέση με τα ιστορικά στοιχεία και το εύρος της ύφεσης. Από την άλλη η πλειονότητα των μεγάλων οικονομιών όπως αυτές των ΗΠΑ, της Αυστραλίας ή του Καναδά που φαίνεται ότι έχουν ήδη ανακάμψει με σταθερά ικανοποιητικό ή υψηλό ρυθμό ανάπτυξης και με μειούμενο ποσοστό ανεργίας. Ακόμα και ο δευτερεύον στόχος του πληθωρισμού καταγράφει ικανοποιητικές επιδόσεις θέτοντας τις βάσεις για ουσιαστικότερη αντιμετώπιση του μετά την σταθεροποίηση και ανάκαμψη της οικονομίας.

Τα αποτελέσματα είναι πλέον σαφή. Η νομισματική πολιτική χωρίς χρήμα στην αγορά έχει καταστροφικές συνέπειες. Μάλιστα, η αβεβαιότητα των οικονομικών εξελίξεων στην ΕΕ αποτελούν θρυαλλίδα διεθνούς οικονομικής αστάθειας τόσο λόγω της ύφεσης στη γηραιά ήπειρο όσο και εξαιτίας της ανασφάλειας για την τελική επιτυχία της ασκούμενης πολιτικής στη αντιμετώπιση των προβλημάτων χρέους και δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ωστόσο, η ΕΕ και η Γερμανία εμμένουν σε αυτήν την ίδια πολιτική που αποτυγχάνει ολοένα και περισσότερο και παρασύρει σε δυναμική ύφεση τις οικονομίες της Ελλάδας και ολοένα και εμφανέστερα της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, Γαλλίας, της Ολλανδίας και τόσων άλλων. Άραγε, πρέπει να οδηγηθούμε σε (πόσες;) κοινωνικές και πολιτικές καταρρεύσεις για να καταστεί δυνατή η ανασύνταξη των πολιτικών συσχετισμών στην ΕΕ ώστε επιτέλους να αλλάξει αυτή η μονεταριστική σχιζοφρένεια.

Το αδιέξοδο στον «μονόδρομο» πλέον είναι σαφές. Η εμμονή σε δημοσιονομική προσαρμογή και σε ευρείες αλλαγές στην πραγματική οικονομία σε καθεστώς πιστωτικών περιορισμών, έλλειψης ρευστότητας και υψηλών επιτοκίων εξαιτίας πληθωριστικών φόβων, δεν επιτρέπει την κοινωνική ανοχή έναντι των μεταρρυθμίσεων, αλλά καταλήγει αποκλειστικά και μόνο σε πτωχεύσεις, ανεργία, ανέχεια, τραπεζικές καταρρεύσεις, τυφλό κοινωνικό και πολιτικό ριζοσπαστισμό. Στο δρόμο αυτό ο μόνος κερδισμένος είναι η Γερμανία που όχι μόνο ισχυροποιείται οικονομικά αλλά αυξάνει αντικειμενικά το βαθμό πολιτικής διείσδυσης της στην ΕΕ καθώς, από τις αποφάσεις της εξαρτάται το εύρος της όποιας οικονομικής στήριξης προς τις αδύναμες χώρες. Η εναλλακτική πολιτική της δημοσιονομικής προσαρμογής με υποβοηθητική νομισματική πολιτική διοχέτευσης ρευστότητας στις αγορές, μείωσης των επιτοκίων και εν τέλει, μεσοπρόθεσμο πληθωρισμό ζήτησης αναδεικνύεται διεθνώς πιο αποτελεσματική ενώ συσπειρώνει ολοένα περισσότερες πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη με αιχμή τη νίκη του σοσιαλιστή Ολάντ στη Γαλλία.

Ο οικονομικός δαρβινισμός του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού πρέπει επιτέλους να δώσει τη θέση του στην οικονομία των ανταγωνιστικών αγορών με ρύθμιση, εποπτεία, κοινωνική ισορροπία και δικαιοσύνη. Οι οικονομίες δεν υπάρχουν έξω από τους κοινωνικούς σχηματισμούς που τις φιλοξενούν. Τεχνοκρατικά, αυτές οι εναλλακτικές πολιτικές απαιτούν αλλαγές που ολοκληρώνουν την ΕΕ σε πραγματικούς όρους. Το καταστατικό της ΕΚΤ πρέπει να αλλάξει αναγνωρίζοντας στους σκοπούς της κεντρικής τράπεζας την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής οικονομίας και των κρατών μελών της όσο και την αντιμετώπιση της ανεργίας (αλί…τι φοβερό!), το βασικό επιτόκιο πρέπει να προσεγγίσει το αντίστοιχο της FED και επιτέλους πρέπει να προχωρήσει η έκδοση του ευρωομολόγου. Σε ένα νομισματικό πλαίσιο ρευστότητας και χαμηλού κόστους χρήματος είναι εφικτές οι αλλαγές, ο δημοσιονομικός εξορθολογισμός, οι μεταρρυθμίσεις στις αγορές παράλληλα με τον έλεγχο της ανεργίας αλλά και την ίδια την προοπτική της ανάκαμψης της πραγματικής οικονομίας. Με μέτρο και κοινωνική καταλαγή που εν τέλει θα φέρει και τον ώριμο μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος χωρίς τον κίνδυνο εκτροπών και καθεστωτικής αστάθειας όπως αυτόν που ζούμε σήμερα. Ας καταλάβουν οι αφυείς (μικροί και μεγάλοι, εγχώριοι και ξένοι) μέντορες του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού: ο δρόμος που επέλεξαν να υπηρετούν είναι μακρύς, ιδιαίτερα ταξικός, κοινωνικά δύσβατος και με αβέβαιη κατάληξη. Η ανάκαμψη δεν θα έρθει από τις εναπομείνασες τράπεζες αλλά από τις επιχειρήσεις και την ευμάρεια παραγωγικών και καλά αμειβόμενων εργαζομένων.

Πίνακας 1
Συγκριτική Παράθεση Μακροοικονομικών Δεικτών

1,8


% μεταβολής χρήματος M3 2008-2011,Q4

Μακροχρόνιο επιτόκιο Ιανουάριος 2012

πληθωρισμός δείκτη τιμών καταναλωτή 2011

%μεταβολή ποσοστού ανεργίας 2011-2009

Ανάπτυξη ΑΕΠ 2012 πραγματικές τιμές, εκτίμηση ΟΟΣΑ

Ανάπτυξη ΑΕΠ 2013 πραγματικές τιμές, εκτίμηση ΟΟΣΑ

ΗΠΑ

22,8%

1,92

3,2

-3,2%

2

2,5

ΕΕ-17

7,9%

3,92

2,7

6,3%

0,2

1,4

Γερμανία


1,82

2,5

-23,1%

0,6

1,9

Αυστραλία

33,1%

3,8

3,4

-8,9%

4

3,2

Καναδάς

20,3%

1,98

2,9

-34,9%

1,9

2,5

Ιαπωνία

7,3%

-0,3

45,1%

2

1,6

Ην.Βασίλειο

17,1%

2,1

4,5

-39,5%

0,5

1,8

Βραζιλία

68,0%

-

6,6

-

3,2

3,9

Κίνα

89,2%

-

5,4

3,3%

8,5

9,5

Ινδία

71,1%

-

8,9

-

7,2

-

Ρωσία

76,5%

8,35

8,4

-

4,1

4,1

Ελλάδα

-12,2%*

15,75

16,7*

86,3

-3,0**

0,5**

Πηγή ΟΟΣΑ.
Σημειώσεις
* στοιχεία από Έκθεση Νομισματικής Πολιτικής 2011-2012 ΤτΕ
** η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ εκτιμά ότι το 2012 θα έχουμε ύφεση-4,7% και για το 2013, μηδενική ανάπτυξη, 0%.

* Ο κ. Γιάννης Τσαμουργκέλης είναι Διδάκτωρ του Παν/μιου της Οξφόρδης, Επίκουρος Καθηγητής Διεθνούς Οικονομίας
Πηγή