Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Οκτ 2016


Γιά ὅποιον παρακολουθεῖ τελευταίως τά τεκταινόμενα στίς ΗΠΑ, ἡ ἐπικαιρότητα σίγουρα προσφέρει κάποιες ἀπίστευτες εἰδήσεις. Γιά μᾶς τά σημαινόμενα παραπέμπουν μόνο στήν “μεγάλη Βαβυλώνα, τήν μητέρα τῶν πορνῶν καί τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς”. Καί βεβαίως ἡ ἀναφορά στήν Ἀποκάλυψη δέν εἶναι ἄσχετη μέ τήν προοπτική τοῦ πυρηνικοῦ πολέμου πού μᾶς φέρνει τό παρανοϊκό, τό κτηνῶδες παρασκήνιο τῆς ἐξουσίας πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ.

Τό πρῶτο ζήτημα εἶναι αὐτό τῆς Συρίας. Παρότι ὅλος ὁ κόσμος γνωρίζει ἄριστα πλέον τούς σκοπούς τῆς δυτικῆς ἀνάμιξης στήν πολύπαθη χώρα, παρότι ὅλοι ξέρουν ποιός στηρίζει παντί τρόπῳ τούς τζιχαντιστές, παρότι ἡ διεθνής νομιμότητα εἶναι μέ τόν Ἄσαντ καί τή Ρωσία, ἔχει λυσσάξει τό σῦμπαν κατά τῶν τελευταίων καί πασχίζει νά σώσει τούς ἰσλαμοκανίβαλους τοῦ Χαλεπίου ἀπό τήν στρατιωτική ἦττα. Τήν ἴδια στιγμή πού κραδαίνει τό σκιάχτρο τῆς “τρομοκρατίας”! Κι ἄς προηγήθηκαν τά παρόμοια ἐγκλήματα σέ Ἰράκ, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία ἀπό τόν ἴδιο δράστη!

Τό δεύτερο ζήτημα εἶναι τῶν ἐπικείμενων ἀμερικανικῶν ἐκλογῶν. Ἀπό τή μιά ἡ τυπική ἐκπρόσωπος τοῦ καθεστῶτος πού ὑπόσχεται νά κάνει τούς ἐφιάλτες μας πραγματικότητα κι ἀπό τήν ἄλλη ἕνας ἐπιχειρηματίας πού ἀναμίχθηκε στήν πολιτική γιά νά ἐκφράσει, ὅπως μπορεῖ, τήν κοινή λογική. Πρέπει ὅμως νά τό κάνει κόντρα σέ ΟΛΑ τά ΜΜΕ τῆς χώρας, κόντρα στό διεθνές στάρ σύστεμ, κόντρα στό Ρεπουμπλικανικό κόμμα του (καί τούς πρώην Προέδρους του), κόντρα στίς ἠλεκτρονικές καλπονοθεῖες τῶν ἀντιπάλων του. Ὁ Φάρατζ μέ τό Brexit ἔδειξε ὅτι τό ἐγχείρημα Τράμπ μπορεῖ νά πετύχει ἀκόμα κι ἔτσι – στήν Ἀγγλία ἔλειπε μόνο τό τελευταῖο ἐμπόδιο. Καί ποιά εἶναι ἡ τελευταία κατηγορία κατά τοῦ Ντόναλντ Τράμπ; Ὅτι πρίν 11 χρόνια μίλησε ἀπρεπῶς σέ ἰδιωτική συζήτηση γιά μιά γυναίκα! Τήν ἴδια στιγμή ἀπέναντί του εἶναι μιά δηλωμένη λεσβία (καί διάσημη κεράτω) ἀλλά κανείς δέν τολμάει νά πεῖ κάτι σχετικό: ἡ ἀνωμαλία εἶναι πιά στό ἀπυρόβλητο καί τόν μπελά τους βρίσκουν μόνο οἱ …κανονικοί.

Πλήρης διαστροφή, πλήρης παραλογισμός, πλήρης ἐπιβεβαίωση τοῦ Ὄργουελ μά καί τοῦ …Ἰωάννη. Ζοῦμε σέ ἐποχές ναζιστικοῦ ζόφου, μόνο πού ὁ σύγχρονος, συλλογικός Χίτλερ δέν ἐκτίθεται σέ μπαλκόνια ἀλλά βυσσοδομεῖ ἀπό τήν χρηματοπιστωτική του τρύπα. Θά βρεθεῖ ἄραγε ὁ Στάλιν πού τοῦ χρειάζεται; Ὅσο ζοῦμε, ἐλπίζουμε.

Πηγή "Αντιφωνητής"

Killary Clinton, December 31, 2012: “The best way to help ISRAEL, deal with Iran’s growing nuclear capability is to help the people of Syria overthrow the regime of Bashar Assad”.
Είναι απόσπασμα από ένα από τα ημέηλ της που υπέκλεψε και δημοσίευσαν τα Wikileaks - αλλά φυσικά κανείς δεν ασχολήθηκε. Και παρακάτω κρίνει πως είναι "the right thing" να απειλήσει με θάνατο τον Άσαντ και την οικογένειά του! Όταν αυτά διατυπώνονται γραπτώς, καταλαβαίνει κανείς τι γίνεται στην προφορική - και ιδίως στην άρρητη - επικοινωνία. Η Μαφία είναι φιλανθρωπική οργάνωση μπροστά στο κατεστημένο της Ουάσινγκτον κι όποιος σήμερα στηρίζει Κλίντον -αν δεν είναι κλινικά ηλίθιος- είναι μέλος της συμμορίας που μας πάει ντογρού για πυρηνικό όλεθρο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η ​​βιοθεωρία (ίσως και κοσμοθεωρία για πολλούς) του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας (σε ολόκληρο το κομματικό φάσμα) είναι ευκρινέστατα ο Iστορικός Yλισμός: η πίστη-πεποίθηση ότι η οικονομία κινεί την Iστορία. Kάποιοι άλλοι συντελεστές του κοινού βίου (παιδεία, θρησκεία, ιστορικό παρελθόν και μνημεία, προνομιακή ευκρασία και ηλιοφάνεια ή το φυσικό κάλλος της χώρας) ανήκουν στο ιδεαλιστικό «εποικοδόμημα» και στις εκτιμήσεις που αυτό προκαλεί. Δηλαδή εκτιμώνται όλοι αυτοί οι παράγοντες του κοινού βίου ή ως έμμεσοι συντελεστές οικονομικής προσόδου (κυρίως γιατί κινούν τη «βαρειά βιομηχανία της χώρας»: τον τουρισμό) ή καταξιώνονται ως ψυχολογικά «αξεσουάρ» για τη συντήρηση ψευδαισθήσεων «καλλιέργειας», «ποιότητας ζωής» και άλλων ηχηρών παρομοίων.

H διαφοροποίηση των κομμάτων επιχειρείται και εξαντλείται μόνο με ρητορικές πομφόλυγες – συνθηματολογικά, λεκτικά και εικαστικά τεχνάσματα, με τα οποία οι χρυσοπληρωμένοι μαστόροι της εμπορικής διαφήμισης κατασκευάζουν την «ταυτότητα» κάθε κόμματος. Bέβαια, οι ψευδαισθήσεις διαφοράς πρέπει να έχουν καταρρεύσει τα τελευταία χρόνια, αφού και οι πλέον δύσπιστοι ή ευηθείς πολίτες ψηλάφησαν στην πράξη την απόλυτη ιδεολογική εξομοίωση και την έμπρακτη πολιτική ταύτιση των δήθεν παθιασμένων αδιάλλακτων αντιπάλων: Eίδαμε να συγκυβερνούν, γαντζωμένοι παθιασμένα στη μοιρασιά της νομής του κράτους (4-2-1) ΠAΣOK - N.Δ. - ΔHMAP και στη συνέχεια οι «ριζοσπάστες» της μαρξιστικής Aριστεράς με την πιο αναιδή και ευτελή καπηλεία του πατριωτισμού και της ελληνικότητας.

Aν κάποτε ανακάμψει ο Eλληνισμός (λογικά αδύνατο) από τον εφιάλτη στον οποίο τον βύθισαν τα κόμματα (όλα με κοινή ιδεολογία τον Iστορικό Yλισμό, πανομοιότυπα) τότε ίσως αναγνωριστεί ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» η διαχείριση της ελληνικής παρουσίας στην Iστορία τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια. Oχι ότι η παραφθορά και η ατίμωση δεν έχουν τις ρίζες τους και σε προηγούμενα χρόνια. Aλλά μόνο από το 1974 και μετά παγιώθηκε καθεστωτικά και ολοκληρωτικά ως μοναδικό «νόημα βίου» των Eλλήνων, μοναδική «χαρά ζωής», η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας.

Aδιάψευστος καθρέφτης αυτού του παλιμβαρβαρισμού: η αμιγώς ιστορικο-υλιστική ιδεολογία και πολιτική πρακτική διαχείρισης του υπουργείου Παιδείας στα σαράντα δύο αυτά χρόνια. Eίτε ο Γεώργιος Pάλλης ήταν υπουργός είτε ο αυτουργός του «μονοτονικού» εγκλήματος Eλευθέριος Bερυβάκης, είτε ο πολύς Aντώνης Tρίτσης είτε ο ολίγιστος των Παπανδρέου, είτε η κυρία Γιαννάκου είτε ο Nίκος Φίλης, η «φιλοσοφία» της παιδείας στην Eλλάδα, από το νηπιαγωγείο ώς και το διδακτορικό, είχε και έχει την ίδια ιστορικο-υλιστική σκοποθεσία, πανομοιότυπο χρηστικό χαρακτήρα: Nα περάσει το παιδί την τάξη, να τελειώσει το σχολειό, να πουληθούμε για να κάνει και φροντιστήρια, με μοναδικό στόχο να μπει στο πανεπιστήμιο, να πάρει «ένα χαρτί», να «εξασφαλιστεί» οικονομικά. Mοναδικό «όραμα» και «νόημα ζωής» των Eλλήνων (που «γέννησαν Παρθενώνες»!!) η δημοσιοϋπαλληλική αργομισθία – ή περίπου αυτή.

H διακομματική ιστορικο-υλιστική μονοτροπία της εκπαιδευτικής πολιτικής, για σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, γέννησε τερατωδίες, που προδιέγραφαν νομοτελειακή τη σημερινή καταστροφή παντοδαπής χρεοκοπίας της ελλαδικής κοινωνίας. Συντομογραφικές παραπομπές σε ενδεικτικά συμπτώματα αρκούν για «το ασφαλές του λόγου»:

Tης πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης πρώτιστος στόχος ήταν πάντοτε (στις μη ολοκληρωτικές κοινωνίες) η κοινωνικοποίηση του παιδιού, η είσοδός του στην εμπειρία των σχέσεων κοινωνίας. Nα γνωρίσει τη χαρά αλλά και τις προϋποθέσεις της συνύπαρξης, της προτεραιότητας του «εμείς», όχι του «εγώ». Eίναι η πρώτη μύηση (έμπρακτη, όχι με διδαχές) στον «πολιτικό» βίο, οι θεμελιακές καταβολές για να εξελιχθεί το παιδί σε πολίτη, όχι σε οπαδό, κλακαδόρο, αφισοκολλητή. Oμως, τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια, τα προγράμματα και τα βιβλία του Δημοτικού, όποιο κόμμα και αν κυβερνούσε, μεταγγίζανε μεθοδικά στο παιδί «εφόδια» ατομοκεντρικής «πληροφόρησης» και μαζικής «αποτελεσματικότητας». Eτοίμαζαν διαδηλωτές, συνδικαλισμένους απαιτητές, διεκδικητές «δικαιωμάτων», με αυτονόητη τη λογική του εκβιασμού –«καταλήψεις», «πορείες», αποκλεισμούς δρόμων, ομηρίες δασκάλων. Διέφθειραν τις ψυχές των παιδιών βάζοντάς τα να πιθηκίζουν την πολιτική (με τα «δεκαπενταμελή», τις «εκλογές» της πλάκας και του χαβαλέ, της άκριτης, αβασάνιστης ψήφου) – μετασκεύασαν την Eλλάδα σε στίβο μόνο διεκδικήσεων και την αυταπάρνηση σε ανοησία ή βλακεία.

Aλλο εφιαλτικό σύμπτωμα, που κανένα κόμμα δεν τολμάει έστω και να το κατονομάσει: H παιδεία στην Eλλάδα, σαράντα δύο χρόνια τώρα, παράγει βανδάλους. Παραδίδει η πολιτεία σε παιδιά και δασκάλους καινούργιο χτίσμα (σχολειό ή πανεπιστήμιο), άψογο, καλαίσθητο, εξοπλισμένο. Kαι σε ελάχιστους μήνες το κόσμημα είναι θλιβερό απομεινάρι βάναυσης, βαρβαρικής επιδρομής. Mε το σπρέι, τον σουγιά, τον μαρκαδόρο, την αφισοκόλληση, το Eλληνόπουλο καταστρέφει μανιασμένα τον χώρο της καθημερινής του ζωής, το σχολειό «του» – γιατί είναι «δημόσιο». Kαι ό,τι είναι δημόσιο, είναι εξ ορισμού βδελυρό, μισητό – από το θρανίο του και την πόρτα της τάξης του, ώς τα γλυπτά καλλιτεχνήματα και τους φανοστάτες στους δρόμους, τα σήματα και τις πινακίδες της τροχαίας. Γιατί αυτή η παράνοια, η αυτοκτονική υστερία; Aν δεν έχουν απάντηση σε αυτό το «γιατί» ο υψαύχην και γαυριών Kυριάκος, η θλιβερή, κομπορρημονούσα Φώφη, πώς διανοούνται να ξαναζητάνε την ψήφο μας; Στη διπρόσωπη καρικατούρα της «Aριστεράς» το ερώτημα δεν τίθεται, περιττεύει.

Tρίτο ενδεικτικό σύμπτωμα, τρίτο ερώτημα σε όσους ακόμα καμώνονται ότι ασκούν πολιτική: Γιατί στην Eλλάδα η παραπαιδεία είναι αυτονόητη, καθολικά αποδεκτή; Γιατί τα «ιδιαίτερα» χύδην μαθήματα και τα θεσμοποιημένα (σαν φυσιολογικότατα) «φροντιστήρια» να είναι προϋπόθεση αναγκαία για την είσοδο στο πανεπιστήμιο; Γιατί αυτό το βασανιστικό για την ελλαδική κοινωνία καρκίνωμα η πολιτική κάθε κόμματος που έρχεται στην εξουσία και κάθε υπουργού Παιδείας το θεωρεί ταμπού, δεν διανοείται να το αντιμετωπίσει ως πρόβλημα; Tο καρκίνωμα έχει αχρηστέψει (καταστήσει περιττή) μια ολόκληρη βαθμίδα της εκπαίδευσης: το λύκειο – πώς να ενδιαφερθεί ο μαθητής για μαθήματα στο λύκειο, όταν η είσοδός του στο πανεπιστήμιο κρίνεται από τη φοίτησή του στο φροντιστήριο;

Tον Iστορικό Yλισμό (ολοκληρωτική, στυγνή απολυταρχία των οικονομικών προτεραιοτήτων) τον δοκιμάσαμε. Σε όλες του τις εκδοχές και αποχρώσεις. Eναλλακτική επιλογή δεν είναι ο «ιδεαλισμός», όπως πολύ θα ήθελε ο κ. Φίλης. Eίναι ο ρεαλισμός των κοινωνιοκεντρικών προτεραιοτήτων, η πολιτική στην προοπτική της κοινότητας και όχι της κολεκτίβας. Aλλά αυτή την αλφαβήτα, ο κ. Kυριάκος και η κ. Φώφη την αγνοούν, ακριβώς, όσο και ο κ. Kουτσούμπας ή η «X.A.».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αντέδρασαν Γερμανία και Γαλλία

Αν και το κρατά μυστικό ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τα σχέδιά του περί αγωγού ο οποίος μέσω Τουρκίας θα μετάφερε το ισραηλινό φυσικό αέριο στις ευρωπαϊκές αγορές. Αυτό συνέβη διότι αντέδρασαν Γαλλία και Γερμανία, υποστηρίζει η γνωστή ισραηλινή ιστοσελίδα DEBKA

Τα σχέδια επέκτασης του πεδίου άντλησης στο κοίτασμα «Λεβιάθαν» επίσης πάγωσαν. Αν και αναζητήθηκαν εναλλακτικές αγορές πέραν των μικρών αγορών της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Παλαιστινιακής Αρχής, δεν βρέθηκαν, υποστηρίζει η ιστοσελίδα.

Η γαλλογερμανική αντίδραση είχε να κάνει με την μεταστροφή των Ευρωπαίων κατά της Τουρκίας και του προέδρου της Ερντογάν. Οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν πολλές σχέσεις μαζί του, πόσο δε μάλλον να εξαρτώνται ενεργειακά από αυτόν, ειδικά μετά τα γεγονότα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, οι Ευρωπαίοι καταλογίζουν στον Ερντογάν την «απελευθέρωση» των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη, τις διώξεις κατά των Κούρδων και τέλος την προσέγγισή του με τη Ρωσία και την παράλληλη αποστασιοποίησή του από το ΝΑΤΟ. Γαλλία και Γερμανία ξεκαθάρισαν στο Ισραήλ πως δεν πρόκειται να αγοράσουν ισραηλινό αέριο εάν αυτό περάσει από την Τουρκία.

Επίσης ο αγωγός Ισραήλ- Τουρκίας θα έπρεπε να περάσει από την κυπριακή ΑΟΖ κάτι που η Λευκωσία δεν επιτρέπει αν δεν επιλυθεί το Κυπριακό, ενώ υπάρχουν και σοβαρά τεχνικά ζητήματα η υπερκέραση των οποίων θα κοστίσει πολύ περισσότερο από ότι είχε αρχικά υπολογισθεί και ούτε το Ισραήλ, ούτε η Τουρκία φαίνονται πρόθυμοι να αναλάβουν το κόστος.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου η Ιορδανική NEPCO υπέγραψε συμβόλαιο ύψους 10 δισ. δολαρίων για την αγορά 45 δισ. κυβικά αέρια ισραηλινού φυσικού αερίου για τα επόμενα 15 χρόνια.

Όλα αυτά οδηγούν στον συμπέρασμα ότι το Ισραήλ θα αποφασίσει τον Δεκέμβριο, τελικά, σχετικά με την χρηματοδότηση και την επέκταση του «Λεβιάθαν» και για τον αγωγό μέσω Τουρκίας.

Αντίθετα δεν υπάρχουν φυσικά εμπόδια για την δημιουργία ενός αγωγού μέσω θαλάσσης, αλλά υπάρχει η πολιτική. Το Κάιρο ενημέρωσε πρόσφατα την Ιερουσαλήμ ότι δεν επιθυμεί τον αγωγό μέσω Τουρκίας και θέλει το αέριο να μεταφερθεί μέσω Κύπρου ώστε να μην ενισχυθεί η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου, γράφει η DEBKA.

Με όλες αυτές οι εξελίξεις η περιπέτεια του ισραηλινού φυσικού αερίου βρίσκεται στον αέρα. Χρειάζονται επιπλέον 6 δισ. δολάρια για την αξιοποίηση του «Λεβιάθαν». Οι επενδυτές όμως τηρούν αποστάσεις όσο το Ισραήλ δεν καταφέρνει να κερδίσει κάποιο σημαντικό συμβόλαιο πώλησης.

Αν και τα συναλλαγματικά αποθέματα του Ισραήλ εκτιμώνται στα 90 δισ. δολάρια η κυβέρνηση Νετανιάχου δεν θέλει να χρησιμοποιήσει χρήματα από αυτή την πηγή για επενδύσεις στο «Λεβιάθαν» χωρίς να έχει εγγυήσεις ότι θα πάρει τα χρήματα της πίσω.

DEBKA
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι καιρός να εγκαταλείψει η ελληνική εξωτερική πολιτική το κοινότοπο ότι οι σχέσεις μας με κάποιες -εξ αντικειμένου- εχθρικές χώρες, είναι "φιλικές". Και τούτο διότι, αφενός δημιουργεί την εντύπωση στα διεθνή φόρα ότι δεν έχουμε σοβαρά προβλήματα με τους γείτονες, άρα απεμπολούμε το δικαίωμα να τις εγκαλέσουμε για "κακή γειτονία", αφετέρου αποπροσανατολίζεται ο λαός και αποκτούν το δικαίωμα οι έμμισθοι "εθελοντές" κάποιων ΜΚΟ να αποτρέπουν τις ενδεδειγμένες ενέργειες προς αποτροπή των επιβουλών.

Κι ενώ τα αγεφύρωτα ζητήματα με την Τουρκία είναι οφθαλμοφανή, κι ενώ η εχθρική διάθεση των Τούρκων οσημέραι και επαυξάνεται, οι πολιτικοί μας μιλούν για ελληνοτουρκική φιλία. Μάλιστα δε, υπάρχουν και αμαθείς που υιοθετούν την "προοδευτική" προπαγάνδα, ότι άλλο είναι η τουρκική κυβέρνηση, άλλο ο λαός, ο οποίος τρέφει φιλικά αισθήματα προς τους Έλληνες κ.ά. τέτοιες ανοησίες.

Κανείς όμως δεν απαντά στο αυτονόητο ερώτημα, ποιοι σκότωσαν τους 353.000 Ποντίους, και το άλλο εκατομμύριο των Ελλήνων της Ανατολής; Οι 100, 200 κυβερνητικοί το έκαναν μόνοι τους; Δεν ήσαν ο τουρκικός λαός που κατέσφαζε; Πόσες χιλιάδες Τούρκων έβαψαν το μαχαίρι τους με το αίμα των Ελλήνων; Μέρος του λαού δεν ήταν; Το ίδιο και στην Κύπρο το 1974. Οι υπουργοί και ο Ετσεβίτ βίαζαν, σκότωναν και λεηλατούσαν;

Ακόμη και σήμερα; Πόσοι από τον τουρκικό λαό αντιδρούν στα επεκτατικά σχέδια του Ερντογάν; Και άιντε, σήμερα υπάρχει μια αιματοβαμμένη κυβέρνηση, και φοβούνται να αντιδράσουν. Κατά τα προηγούμενα χρόνια των δημοκρατών πρωθυπουργών, που ήταν ο τουρκικός λαός -ο "φιλικός" προς τους Έλληνες- να δείξει τα… φιλικά του αισθήματα;

Κι αυτό συμβαίνει με όλους τους λαούς. Μπορεί η μαρξιστική προπαγάνδα της Αριστεράς να πέρασε το μήνυμα περί "λαού που γράφει ιστορία", αλλά τον απαλλάσσει μεν από τις ευθύνες, ενώ του πιστώνει τα θετικά. Καιρός, επί τέλους ο αστικός κόσμος να αντισταθεί σε ιδεολογήματα που μόνο βλάπτουν αυτόν τον τόπο. Και στο κάτω-κάτω, δεν έχουν λόγο οι αστοί να φοβούνται ότι δεν θα τους αποκαλέσουν προοδευτικούς, αφού η Αριστερά τον όρο "προοδευτικός" τον κατέστησε βρισιά και οι αληθινοί προοδευτικοί τον αποφεύγουν πλέον, για να μη ταυτίζονται με τους κατ’ επάγγελμα -και προσοδοφόρο- "προοδευτικούς".

Στην ουσία του θέματός μας, ο Σαλί Μπερίσα, πρώην πρωθυπουργός της Αλβανίας, αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός ευρύτερου τουρκικού σχεδίου, σε συνεργασία με την κυβέρνηση Ράμα, για αποσταθεροποίηση της περιοχής των Βαλκανίων. Συγκεκριμένα, αποκάλυψε πως η άρνηση της Αλβανίας να σεβαστεί την υπογραφή της στην συμφωνία για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας με την Ελλάδα, οφείλεται στην παρεμβολή "τρίτου παράγοντα". «Θέλω να πω στους Αλβανούς, είπε ο Μπερίσα, σύντομα θα καταλάβετε ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετήσατε - και σας το δηλώνω με απόλυτη πεποίθηση ότι το κάνατε για λογαριασμό τρίτου παράγοντα. Η ιστορία θα το αποδείξει».
Είναι γνωστό, ότι ο σημερινός πρωθυπουργός, Έντι Ράμα, όντας τότε στην αντιπολίτευση, παρέπεμψε στο Συνταγματικό Δικαστήριο τη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας για τον ορισμό των θαλασσίων ζωνών. Ακόμη και τα αλβανικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι ο "τρίτος παράγοντας" που ανέφερε ο Μπερίσα, είναι ο τουρκικός, με τον οποίο ο Έντι Ράμα έχει πολλές μαύρες οικονομικές δοσοληψίες.

Είναι γνωστό επίσης, ότι οι Τούρκοι διοργανώνουν συνέδρια στην χώρα τους για τους Αλβανοτσάμηδες, και υπάρχουν αρκετοί εκεί, φεύγοντας κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών, παρά την προστασία που τους υποσχέθηκε ο ημιΑλβανός -κατά δική του δήλωση- Θεόδωρος Πάγκαλος. Συνεπώς, εύκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι, το ζήτημα "τσαμουριάς", όπως κάνει εσχάτως, η αλβανική κυβέρνηση βρίσκεται σε ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με την τουρκική, η οποία ασφαλώς και έχει συμφέροντα από μια ενδεχόμενη αποσταθεροποίηση στην περιοχή των Βαλκανίων.

Η εχθρική στάση της Αλβανίας φαίνεται κι από το γεγονός ότι ο τουρκογενής αρχηγός των Αλβανοτσάμηδων, Ίντριζι, δήλωσε προχθές στην Βουλή, ότι δεν θα επιτρέψουν οι Αλβανοτσάμηδες την ύπαρξη στρατιωτικών νεκροταφείων για ταφή των οστών των Ελλήνων του Έπους 1940, χρησιμοποιώντας ακόμη και βία.

Ας αφήσουμε επί τέλους τα γλυκανάλατα, κι ας μη επιτρέψουμε να μας δουλεύουν ακόμη και οι Αλβανοί.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αίσθηση προκαλούν τα στοιχεία που διαρρέουν μέσω emails που έχει υποκλέψει το WikiLeaks από τον Τζον Ποντέστα συνεργάτη και σύμβουλο δυο Αμερικανών προέδρων, των Ομπάμα και Κλίντον.

Το πιο ενδιαφέρον email όπως αναφέρει δημοσίευμα της «Καθημερινής της Κυριακής» είναι εκείνο της 11ης Ιουλίου με τις πέντε συμβουλές Κλίντον στον έλληνα πρωθυπουργό.

* Ακόμη κι αν οι εταίροι έχουν παράλογα αιτήματα εκείνος να παραμείνει ήρεμος.

* Να τονίσει πως η αναγνώριση μιας αναδιάρθρωσης του χρέους είναι σημαντική νίκη για την Ελλάδα και την ανάπτυξή της και θα έπρεπε να πάει πέρα από την παραδοχή της που είχαν καταφέρει οι προκάτοχοι του κ. Τσίπρα.

* Να αποκτήσει εμπιστοσύνη και να δείξει ότι η Ελλάδα έχει τη διάθεση και τη δυνατότητα να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις και θα έπρεπε να κινηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα ψηφίζοντας βασικές μεταρρυθμίσεις από τη Βουλή τις επόμενες μέρες.

* Να θυμάται ότι η Μέρκελ αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν πολιτικούς περιορισμούς και ότι πρέπει να έχουν δυνατή απόδειξη ότι η Ελλάδα είναι αποφασισμένη για μεταρρυθμίσεις και ευελιξία.

Η εφημερίδα διευκρινίζει πως τα emails δεν είναι μεταξύ του κ. Κλίντον και Τσίπρα αλλά των συνεργατών τους.

Παράλληλα, υπάρχει και ανταλλαγή πλήθους emails και μεταξύ του Ποντέστα και άλλων στελεχών της αμερικανικής κυβέρνηση με ελληνοαμερικανούς παράγοντες όπως ο Φιλ. Αγγελίδης και ο Μάικλ Δουκάκης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ένα παράξενο πραξικόπημα περιμένει εξήγηση...

Τρεις μήνες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, που δρομολόγησε δραματικές ανατροπές στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, αλλά και τους διεθνείς προσανατολισμούς της Τουρκίας, η διαμάχη για το τι ακριβώς συνέβη τη νύχτα της 15ης Ιουλίου όχι μόνο δεν έχει κοπάσει, αλλά κάθε μέρα που περνάει αποκτά και νέες διαστάσεις.

Μπορεί ο Ταγίπ Ερντογάν να ενοχοποιεί για το πραξικόπημα τον αυτοεξόριστο στις ΗΠΑ ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν και την οργάνωσή του Hizmet, αλλά ακραιφνώς φιλοκυβερνητικές εφημερίδες καθιστούν σαφές πως, όταν μιλούν για τον Γκιουλέν, εννοούν την Ουάσιγκτον.

Μία από αυτές, η Yeni Safak, ανέφερε ότι το γενικό πρόσταγμα του πραξικοπήματος για λογαριασμό της CIA είχε ο δρ Χένρι Μπάρκεϊ από το Ινστιτούτο Γουίλσον, ο οποίος εκείνες τις μέρες βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη υπό την κάλυψη επιστημονικού συνεδρίου. Η ίδια εφημερίδα υποστήριξε ότι τον κεντρικό οργανωτικό ρόλο ανέλαβε ο πρώην διοικητής των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, Τζον Κάμπελ.

Αλλά και ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ μίλησε για «ανοιχτή ομολογία» με αφορμή δημόσια δήλωση του Τζέιμς Κλάπερ, γενικού διευθυντή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ότι «οι περισσότεροι συνομιλητές μας στην Τουρκία είτε έχουν εκκαθαριστεί είτε έχουν συλληφθεί».

Ριζικά διαφορετική είναι η εκδοχή των γκιουλενικών, όπως αποτυπώνεται σε αναλυτική έκθεση για το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου και τις σαρωτικές εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν. Πρόκειται για ένα είδος «Λευκής Βίβλου», που δόθηκε στη δημοσιότητα από την οργάνωση Συμμαχία για τις Κοινές Αξίες, τον προπαγανδιστικό βραχίονα της αδελφότητας Γκιουλέν.

Η πολυσέλιδη έκθεση παραθέτει σειρά εύλογων ερωτημάτων για το «αδέξιο» κίνημα της 15ης Ιουλίου. Γιατί δεν συνελήφθησαν εξαρχής από τους κινηματίες ο Ερντογάν, ο Γιλντιρίμ και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, όπως είχε συμβεί στα προηγούμενα, επιτυχή πραξικοπήματα του 1960, του 1971 και του 1980; Γιατί ο διοικητής της ΜΙΤ ενημέρωσε μεν τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων στις 4 το απόγευμα, αλλά δεν μπήκε καν στον κόπο να στείλει δυνάμεις να προστατέψουν τον Ερντογάν, ο οποίος (υποτίθεται ότι) έμαθε τα καθέκαστα τέσσερις ώρες αργότερα, από τηλεφώνημα του γαμπρού του; Γιατί οι αρχηγοί της Πολεμικής Αεροπορίας, που υποτίθεται ότι πρωταγωνίστησαν στο πραξικόπημα, δεν έστειλαν ένα αεροπλάνο να εμποδίσει την επιστροφή του Ερντογάν από τη Μαρμαρίδα στην Κωνσταντινούπολη;

Το όργανο των γκιουλενικών δεν υιοθετεί την –δημοφιλή, στη Δύση– εκδοχή ότι το πραξικόπημα «στήθηκε» από τον Ερντογάν για να τον ηρωοποιήσει στα μάτια του λαού και να του επιτρέψει να εκμηδενίσει όλους τους αντιπάλους του. Η εκδοχή τους είναι πιο εκλεπτυσμένη και περισσότερο αληθοφανής: Το πραξικόπημα ήταν πραγματικό και είχε πολύ ευρύτερες διαστάσεις από εκείνες που περιγράφει ο Ερντογάν, καθώς συμμετείχαν σ’ αυτό κεμαλικοί και νεοεθνικιστές. (Αν ο Ερντογάν ρίχνει τις ευθύνες αποκλειστικά στον Γκιουλέν είναι για να κρατάει την κεμαλική αντιπολίτευση σε κατάσταση πολιτικής ομηρίας). Ωστόσο, οι μυστικές υπηρεσίες και οι ειδικές δυνάμεις του Ερντογάν είχαν αντιληφθεί από καιρό τις μηχανορραφίες των επίδοξων κινηματιών, τους οποίους μάλιστα είχαν «φακελώσει» εγκαίρως – κάτι που εξηγεί και την ταχύτητα των εκτεταμένων συλλήψεων, την επομένη του πραξικοπήματος.

Σύμφωνα με το ίδιο σενάριο, ο Ερντογάν και οι στενοί συνεργάτες του άφησαν το κίνημα να εξελιχθεί, βέβαιοι ότι θα το βραχυκυκλώσουν και θα το συντρίψουν, όπως και έγινε, για να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση στον στρατό και να γίνουν απόλυτοι κυρίαρχοι του πολιτικού παιχνιδιού, εξαπολύοντας κυνήγι μαγισσών απέναντι σε κάθε αντιπολιτευτική φωνή. Αίσθηση προκαλούν και οι κατηγορίες για συμμετοχή στο πραξικόπημα (μήπως σε συνεννόηση με τον Ερντογάν, για να ανακαλύψει και να εκθέσει κινηματίες;) του στρατηγού Μεχμέτ Ντισλί, αδελφού του αντιπροέδρου του ΑΚΡ, Σιμπάν Ντισλί.

Πέραν των γκιουλενικών, το μακιαβελικό αυτό σενάριο έχει πολλούς υποστηρικτές στο σύνολο της αντιπολίτευσης – από τον ηγέτη του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς, μέχρι γνωστούς εκπροσώπους των κεμαλικών, όπως ο αρθρογράφος της Sozcu, Τσαν Ατακλί. Γεγονός είναι ότι, σερφάροντας πάνω στο παλιρροϊκό κύμα πατριωτισμού και αντιαμερικανισμού, που σαρώνει την Τουρκία, ο Ταγίπ Ερντογάν είδε τη δημοτικότητά του να απογειώνεται την επομένη του πραξικοπήματος, με ποσοστά αποδοχής που ξεπερνούν το 65%, γεγονός πρωτοφανές στην πολιτική του διαδρομή.

«Υπάρχει στην ατμόσφαιρα μια αίσθηση επιστροφής στην περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μια διάθεση αποκατάστασης της τουρκικής ηγεμονίας στην περιοχή. Ο Ερντογάν προβάλλει μια ισλαμική εναλλακτική λύση στο Δυτικό πρότυπο», διαπιστώνει με ανησυχία ο Τζέιμς Τζέφρι, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αγκυρα. Το δάσος από κόκκινες και λευκές σημαίες, με την ημισέληνο και το αστέρι, που έχει κατακλύσει τον τελευταίο καιρό τις ταράτσες και τα μπαλκόνια της Κωνσταντινούπολης, έρχεται να υποστηρίξει τις διαπιστώσεις του Αμερικανού διπλωμάτη.

Πέτρος Παπακωνσταντίνου
Καθημερινή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την ετοιμότητα του αμερικανικού κρατικού μηχανισμού για την αντιμετώπιση απειλών από το… Διάστημα ζήτησε με διάταγμά του ο Μπαράκ Ομπάμα, την ώρα που το Κρεμλίνο έχει θέσει σε εφαρμογή σειρά πρωτοκόλλων για την «επόμενη ημέρα» ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος.

Όπως επισημαίνεται στο κείμενο που φέρει την υπογραφή του Αμερικανού προέδρου και το οποίο αναρτήθηκε την Πέμπτη στην ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση εμφανίζεται ιδιαίτερα ανήσυχη για τις επιπτώσεις διαστημικών καιρικών φαινομένων τόσο σε αμερικανικές πολιτείες όσο και σε άλλες μεγάλες αστικές ζώνες του πλανήτη. Ειδικότερα, οι αρχές καλούνται να ανταποκριθούν άμεσα σε γεγονότα που συνδέονται με ηλιακές εκλάμψεις και να διαχειριστούν με επάρκεια ακραίες καταστάσεις οι οποίες μπορεί να προκληθούν από «διαστημική δραστηριότητα», επηρεάζοντας την υγεία και την ασφάλεια «ολόκληρων ηπείρων».

Μια από τις διαστημικές απειλές είναι οι ηλιακές εκρήξεις που συμβαίνουν κατά διαστήματα, μερικές από τις οποίες ενδεχομένως να έχουν «σοβαρές επιπτώσεις σε κρίσιμα συστήματα υποδομών και τεχνολογίες», επισημαίνεται στο διάταγμα. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την ολοένα αυξανόμενη εξάρτηση του ανθρώπου από την τεχνολογία και ειδικά τους υπολογιστές, ενδεχόμενη «παύση» λειτουργίας τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταστάσεις χάους και ανομίας.


Το διάταγμα που εκδόθηκε στις 13 Οκτωβρίου

«Θωρακίστε τις υποδομές»

Ο Μπαράκ Ομπάμα καλεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να βρίσκεται σε ετοιμότητα, προχωρώντας στον σχεδιασμό συγκεκριμένων δράσεων για την αντιμετώπιση «ακραίων διαστημικών καιρικών φαινομένων τα οποία θα απενεργοποιούσαν μεγάλο μέρος του δικτύου ηλεκτροδότησης», επηρεάζοντας έτσι κρίσιμους τομείς της καθημερινότητας όπως «μεταφορές, υγεία, ύδρευση». Η ανησυχία του Αμερικανού προέδρου αποτυπώνεται και στη φράση «ασφάλεια ολόκληρων ηπείρων», φανερώνοντας τη σημασία που αποδίδεται στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, «η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει να είναι σε θέση να προβλέπει και να ανιχνεύει τέτοιες εκδηλώσεις και να ανταποκρίνεται σε αυτά για να περιορίσει τις επιπτώσεις τους». Προς αυτήν την κατεύθυνση, δίνεται προθεσμία «120 ημερών» στις διοικήσεις των πυρηνικών αντιδραστήρων όλης της χώρας για τη δημιουργία πρωτοκόλλων διακοπής λειτουργίας σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης.

Επιπλέον, ο Μπαράκ Ομπάμα ζητεί από το Υπουργείο Άμυνας της χώρας «να διασφαλίσει την έγκαιρη παροχή παρατηρήσεων διαστημικών-κλιματικών συνθηκών, αναλύσεων (και) προβλέψεων» και να προειδοποιεί για «φαινόμενα που μπορούν να επηρεάσουν οπλικά συστήματα, στρατιωτικές επιχειρήσεις ή συστήματα άμυνας των ΗΠΑ». Όσον αφορά στο Υπουργείο Ενέργειας, καλείται να αναλάβει την προστασία και την αποκατάσταση του δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας έπειτα από «γεωμαγνητικές διαταραχές», ενώ στο Υπουργείο Εσωτερικών δίνεται η εντολή να μελετήσει «τις αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο της Γης που σχετίζονται με τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ του Ήλιου και του πλανήτη μας».

Μόσχα: «Βρείτε το πλησιέστερο πυρηνικό καταφύγιο»

Με τις σχέσεις Ρωσίας-ΗΠΑ να βρίσκονται στο χειρότερο επίπεδο μετά το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου», το Κρεμλίνο κάλεσε διά μέσου της κρατικής τηλεόρασης τους πολίτες «να είναι έτοιμοι για μια καταστροφική πυρηνική σύγκρουση».

Ήδη, πραγματοποιήθηκε άσκηση της Πολιτικής Άμυνας σε όλη τη ρωσική επικράτεια, με τη συμμετοχή περίπου 200.000 μελών των δυνάμεων ασφαλείας και τουλάχιστον 40 εκατ. πολιτών για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων ενός πυρηνικού πολέμου.

Σε τηλεοπτική εκπομπή με παρουσιαστή τον Yevgeny Kiselyov, ζητήθηκε από Ρώσους πολίτες να εντοπίσουν το πλησιέστερο πυρηνικό καταφύγιο στην πόλη τους και να απαντήσουν αν είναι προετοιμασμένοι για μια επίθεση με ατομική βόμβα. Ο παρουσιαστής, μάλιστα, δεν δίστασε να επαναλάβει αρκετές φορές πως «η σύγκρουση ΗΠΑ-Ρωσίας μπορεί να λάβει… πυρηνικές διαστάσεις».

Στο ίδιο κλίμα και οι δηλώσεις του δημάρχου της Αγίας Πετρούπολης για τα γραμμάρια ψωμιού που πρέπει να έχει ο κάθε πολίτης στη διάθεσή του σε περίπτωση ενός πυρηνικού πολέμου (σ.σ. 300 γρ. για 20 ημέρες).

Βερολίνο προς Γερμανούς πολίτες: Μαζέψτε τρόφιμα

Κι όλα αυτά ενώ στα τέλη Αυγούστου η γερμανική κυβέρνηση κάλεσε τους κατοίκους της (για πρώτη φορά μετά το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου») να συγκεντρώσουν αποθέματα τροφίμων και νερού, για την περίπτωση που χρειαστεί να αντιμετωπίσουν μια επίθεση ή μια γενικότερη καταστροφή.

«Ο πληθυσμός θα είναι υποχρεωμένος να συγκεντρώσει προμήθειες φαγητού για 10 ημέρες» ανέφεραν εκείνες τις ημέρες τα γερμανικά ΜΜΕ, επισημαίνοντας ότι αυτό προβλέπεται σε σχέδιο του Υπουργείου Εσωτερικών (69 σελίδες έκταση). Όπως είχαν υπογραμμίσει, «ζητείται προληπτικά από τους πολίτες να προετοιμαστούν αναλόγως για μια εξέλιξη που θα μπορούσε να απειλήσει την ύπαρξή μας και δεν μπορεί να αποκλειστεί κατηγορηματικά στο μέλλον».

Πηγή Zougla


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πρώτα ήταν εισαγγελέας σε ειδικό δικαστήριο στο Ίνσμπρουκ, στη συνέχεια ανώτερος υπάλληλος στο υπουργείο Δικαιοσύνης της νεαρής ακόμα Δυτικής Γερμανίας: ο Έντουαρντ Ντρέερ ανήκει στους ναζί εκείνους δικαστικούς που μετά το 1945 έκαναν πάλι γρήγορα καριέρα. Δεν είχε λόγο να φοβηθεί μήπως πέσει στα χέρια της Δικαιοσύνης. Είχε φροντίσει ο ίδιος μέσα στο υπουργείο, ώστε χιλιάδες δικαστές του ναζιστικού καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου, να παραμείνουν ατιμώρητοι. Κι αυτό, παρά το ότι η ιστορική έρευνα πιστοποιεί ότι είχε ζητήσει προ του 1945 σε 17 περιπτώσεις τη θανατική ποινή βάσει της ναζιστικής ιδεολογίας.

Η «περίπτωση Ντρέερ» είναι συμβολική για όσα ανακάλυψε ανεξάρτητη επιτροπή ιστορικών στα αρχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης μετά από τετραετή έρευνα. Ανάμεσα στη ναζιστική δικαιοσύνη και το υπουργείο Δικαιοσύνης τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια υπήρχε σε μεγάλο βαθμό συνέχεια στο επίπεδο της στελέχωσης.

Προχθές παρουσιάστηκε στο Βερολίνο ο «φάκελος Ρόζενμπουργκ», όπως ονομάστηκε το πόρισμα της επιτροπής από την πρώτη έδρα του μεταπολεμικού υπουργείου Δικαιοσύνης στη Βόννη. Ο Μάνφρεντ Γκερτεμάκερ, μέλος της επιτροπής και καθηγητής Νεώτερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Πότσδαμ, αναφέρει ότι οι «φαιές» σταδιοδρομίες στη μεταπολεμική Γερμανία ήταν αναρίθμητες: «Σε ορισμένα τμήματα του υπουργείου όλοι στην ουσία είχαν ναζιστικό παρελθόν». Οι αριθμοί τα λένε όλα: από 170 νομικούς που εργάζονταν μετά τον πόλεμο σε ηγετικές θέσεις του υπουργείου οι ενενήντα είχαν διατελέσει μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και 34 ήταν μάλιστα μέλη της παραστρατιωτικής οργάνωσης SA.

Το πόρισμα της επιτροπής εξήραν τόσο ο νυν υπ. Δικαιοσύνης Χάικο Μάας (SPD) όσο και η προκάτοχός του Ζαμπίνε Λοϊτχόισερ-Σναρενμπέργκερ (FDP) που είχε αναλάβει την πρωτοβουλία για τη σύστασή της το 2012.

Σύμφωνα με τους ιστορικούς η άλωση της μεταπολεμικής δικαιοσύνης από τους ναζί είχε πολιτικές συνέπειες. Οι πρώην δικαστές του Χίτλερ έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να υπονομεύσουν τη δίωξη των ναζιστικών εγκλημάτων. «Η δικαιοσύνη», υποστηρίζει ο καθηγητής Γκερτεμάκερ, «αμνήστευσε κατά κάποιον τρόπο συλλογικά τον εαυτό της. Υπήρχε μάλιστα στο υπουργείο Δικαιοσύνης ειδικό τμήμα που προειδοποιούσε εγκληματίες ναζί, οι οποίοι ζούσαν στο εξωτερικό, εάν διέτρεχαν κίνδυνο δίωξης». Θρασύτατοι υπήρξαν οι πρώην ναζί δικαστικοί, ιδίως όταν επρόκειτο να εμποδίσουν τη δική τους δίωξη. Κορυφαίοι νομικοί, όπως ο Έντουαρντ Ντρέερ, προωθούσαν νομοθετικές τροπολογίες που οδηγούσαν σε γρήγορη παραγραφή των ναζιστικών εγκλημάτων.

Τέλος οι πρώην ναζί δικαστικοί φρόντισαν ώστε να μην αποναζιστικοποιηθεί η νομοθεσία, όπου αυτό ήταν εφικτό. Ένα παράδειγμα η περίφημη παράγραφος 175 που ποινικοποιούσε την ομοφυλοφιλία και στη Γερμανία καταργήθηκε οριστικά μόλις το 1994. Τα «φαιά» στελέχη του υπ. Δικαιοσύνης πολεμούσαν λυσσαλέα κάθε προσπάθεια αποποινικοποίησης. Βάσει της παραγράφου 175 καταδικάστηκαν συνολικά 50.000 ομοφυλόφιλοι, οι οποίοι τώρα έχουν σοβαρές πιθανότητες να ζητήσουν αποζημιώσεις για την αδικία που τους έγινε.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σύμφωνα με το Πρωτοδικείο Βρυξελλών στο οποίο δικάστηκαν τα μέλη του πυρήνα τρομοκρατών της πόλης Βερβιέ. Σε κάρτες SIM και υπολογιστές που εντοπίστηκαν σε δύο κρησφύγετα της Αθήνας βρέθηκαν μεταξύ άλλων οδηγίες για την κατασκευή εκρηκτικών και σχέδιο επίθεσης στο αεροδρόμιο Ζάβεντεμ, όπως και οδηγίες για την Παρασκευή της εκρηκτικής ύλης που χρησιμοποιήθηκε στις επιθέσεις στις δύο πρωτεύουσες.

Σε μία από τις δέκα κάρτες sim που εντοπίστηκαν στο διαμέρισμα της οδού Αστερόπης στο Παγκράτι αστυνομικοί βρήκαν φωτογραφίες ενός τετραδίου με χειρόγραφες οδηγίες για την παρασκευή εκρηκτικής ύλης με κωδική ονομασία TATP και πρόκειται για το εκρηκτικό που χρησιμοποιήθηκε στις δύο βομβιστικές επιθέσεις σε Βρυξέλλες και Παρίσι.

Στην ίδια κάρτα βρέθηκαν φωτογραφίες σημειώσεων που παραπέμπουν σε σχέδιο βομβιστικής επίθεσης στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Τα μέλη του επονομαζόμενου «πυρήνα της Βερβιέ» χρησιμοποιούσαν την Ελλάδα ως ενδιάμεσο σταθμό των ταξιδιών τους από τη Συρία στο Βέλγιο και αντίστροφα.

Ίχνη ορισμένων εξ αυτών εντοπίζονται στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στα Τρίκαλα, ενώ χρησιμοποιούσαν κοινά διαβατήρια για να διευκολυνθούν οι μετακινήσεις τους.

Πηγή "Καθημερινή της Κυριακής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κωνσταντίνος Ιατρίδης

Τα ίδια παντελάκη μου τα ίδια παντελή μου! Η Τουρκία και ο Ερντογάν στο ίδιο μοτίβο, ίδια τακτική, ίδιες παρανοϊκές ακραίες δηλώσεις, παράλογες διεκδικήσεις και μάλιστα κάθε φορά και πιο προκλητικές, αμφισβητώντας ακόμη και τη συνθήκη της Λωζάνης και την κυριότητα νησιών του Αιγαίου. Ο ίδιος ο χαβάς! . «Ο λύκος τρίχωμα αλλάζει μυαλό δεν αλλάζει» όπως λέει και η λαϊκή παροιμία και αυτό δεν πρέπει να το αγνοούμε.

Και εμείς από την άλλη, κάθε φορά που γίνονται τέτοιες δηλώσεις αλλά και ενέργειες που προσβάλουν την εθνική μας κυριαρχία, όπως οι καθημερινές παραβιάσεις και υπερπτήσεις πάνω από τα νησιά μας, αντιδρούμε χαλαρά και υποτονικά, σχεδόν με εκνευρισμό και αμηχανία θα έλεγα και απορρίπτουμε τις παράλογες και επικίνδυνες διεκδικήσεις των Τούρκων προβάλλοντας το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες. Σωστό μεν αλλά δεν φτάνει μόνον αυτό..

Αυτούς που δεν σέβονται το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς συνθήκες και τη νομιμότητα γενικότερα, δεν τους αντιμετωπίζεις αμυντικά και κατευναστικά. Η συμπεριφορά αυτή εκλαμβάνεται από την Τουρκία ως αδυναμία και η Τουρκία συνεχώς κλιμακώνει τις προκλήσεις της και αποθρασύνεται ολοένα και περισσότερο.

Η επίκληση της οικονομικής κρίσης δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι. Το να χρησιμοποιούμε την κρίση ως δικαιολογία για την αδράνειά μας αποτελεί τεράστιο λάθος με σοβαρές επιπτώσεις για το μέλλον. Η στάση μας αυτή δεν πρόκειται να μας ωφελήσει, όπως έχει αποδείξει το παρελθόν, και ο κατευνασμός είναι χειρότερος ακόμη και από την κρίση.

Η αναφορά του Τούρκου Προέδρου στη συνθήκη της Λωζάνης, πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα, διότι μόνον τυχαία δεν είναι. Υπονοεί κατά την άποψή μου, την αναθεώρηση του νομικού καθεστώτος όχι μόνο για το Αιγαίο αλλά και για την ευαίσθητη περιοχή της Θράκης και αυτό μπορεί να αποτελέσει μια ακόμη ακραία και παράλογη απαίτηση της Τουρκίας, που θα προβάλλει στο μέλλον, και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να την αντιμετωπίσουμε . Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό ότι, Ερντογάν δεν έχει όρια και κανέναν ενδοιασμό να παίζει επικίνδυνα παιχνίδια, αμφισβητώντας τους πάντες και τα πάντα και να τους απειλεί ταυτόχρονα.

Όταν κάποιος απειλεί τα σύνορά σου, δεν αρκεί να του θυμίσεις το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή νομιμότητα την οποία γράφει ούτως ή άλλως στα παλαιά των υποδημάτων του. . Είσαι υποχρεωμένος να τον κάνεις να κατανοήσει όχι πως έχει άδικο, αλλά πως είσαι διατεθειμένος να τον αντιμετωπίσεις διαφορετικά εκτός διεθνών δικαστηρίων και δυναμικά.. Κανένας δεν υπερασπίζεται το δίκαιό του μόνον με τα λόγια, αφού είναι γνωστό πως τελικά το δίκαιο δίνεται σε όποιον είναι ισχυρός και αποφασισμένος . Το υπερασπίζεται και με έργα .

Με ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις. Δεν είμαι της άποψης του να έρθουμε σε σύγκρουση με τους Τούρκους . Αυτό πραγματικά θα ήταν ολέθριο. Ούτε βέβαια πως όταν χρειαστεί δεν θα το κάνουμε, εννοείται! Όταν όμως έχεις ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις έχεις ισχυρή εξωτερική πολιτική για να επιβάλεις τις θέσεις σου, είσαι ισχυρός και έχεις ικανότητα αποτροπής. Οι άλλοι σε σέβονται και σε υπολογίζουν, άρα έχεις ειρήνη, ελευθερία και επομένως ανάπτυξη. Άλλωστε μην ξεχνάμε όπως είπε και ο καθηγητής Ι. Μάζης, το διεθνές δίκαιο είναι το συμφέρον μας εφοδιασμένο με Στρατό, Αεροπορία και Ναυτικό δηλ. Ένοπλες Δυνάμεις.

Ένα κράτος για να είναι ελεύθερο, για να είναι αξιοπρεπές, πρέπει να είναι το ίδιο ισχυρό όσο οι γείτονές του είπε ο Θουκυδίδης. Εμείς είμαστε; Όταν όμως έχεις ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις είσαι και σε θέση να απαντήσεις στην προκλητικότητα, απειλώντας ακόμη πως «αν το ξανακάνεις (παραβιάσεις ) θα σε καταρρίψω», όπως κάποτε είπε κάποιος Πτέραρχος Αρχηγός ΑΤΑ στους Τούρκους! Οι Τούρκοι ως γνωστόν κατέρριψαν το Ρωσικό Α/φος, όταν αυτό παραβίασε τον εναέριο χώρο τους και μάλιστα χωρίς προειδοποίηση.

Για να έχεις όμως ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, χρειάζονται σύγχρονα οπλικά συστήματα και όπλα, άριστα εκπαιδευμένο προσωπικό, διαθεσιμότητα οπλικών συστημάτων και βεβαίως χρήματα για να διαθέσεις για όλα αυτά και όχι περικοπές.

Μα θα πει κάποιος ότι χρήματα δεν υπάρχουν λόγω της κρίσης! Προκειμένου όμως να διαφυλάξεις την ακεραιότητα σου και την αξιοπρέπεια σου, είναι επιθυμητό και αποδεκτό, αν δεν μπορείς να τα βρείς αλλού, να μπει ένας μικρός φόρος στα καύσιμα π.χ. ο οποίος θα διατίθεται αποκλειστικά και μόνον για την ενίσχυση και τον εξοπλισμό των ΕΔ, όπως έκανε η Τουρκία. Τουλάχιστον ο φόρος αυτός θα πιάσει τόπο για τον τόπο μας, την Ελλάδα! Και αυτός ο φόρος θα είναι φόρος ελευθερίας και αξιοπρέπειας της χώρας μας.
-Πρέπει λοιπόν πέραν των παραπάνω να προβάλλουμε σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς, αλλά και στους Τούρκους, συνεχώς και δυναμικά και τις δικές μας απαιτήσεις από την Τουρκία με υπόμνηση, του τουρκικού κατοχικού στρατού στην Κύπρο, των καθημερινών παραβιάσεων του θαλασσίου και εναερίου εθνικού χώρου μας και του πάντοτε ισχυρού ως προς την Άγκυρα casus belli.
  • Συνεχή διαβήματα στο ΝΑΤΟ,ΟΗΕ και ΕΕ και όπου αλλού συμμετέχει η Τουρκία για την επικίνδυνη προκλητική στάση της σε Αιγαίο και Κύπρο .
  • Να επισημάνουμε στο Γ.Γ του ΝΑΤΟ ότι αυτές οι δηλώσεις θέτουν σε κίνδυνο την Ν.Α πτέρυγα του ΝΑΤΟ και να παρέμβει άμεσα.
  • Άμεσο Μπλοκάρισμα της Ενταξιακής Πορείας της Τουρκίας στην ΕΕ μέχρι να συμμορφωθεί.
  • Να κάνουμε χρήση του άρθρου 4 της συμμαχίας
  • Να σταματήσουν οι διμερείς επισκέψεις και συναντήσεις μέχρι να συμμορφωθεί η Τουρκία.
  • Ανάπτυξη και ενίσχυση των σχέσεών μας με όλα τα Κράτη περιφερειακά της Τουρκίας.
  • Η Ελλάδα είναι αναγκαίο να αποκτήσει υψηλή στρατηγική για το σύνολο της εξωτερικής της πολιτικής σήμερα, με στόχο να αποτελέσει παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή, απέναντι στην αναθεωρητική και αποσταθεροποιητική στάση της Τουρκίας.
  • Ενιαία Εθνική Πολιτική μέσα από Εθνική συνεννόηση
Η δημιουργία Κουρδικού Κράτους δημιουργεί πίεση στον Ερντογάν, που επιχειρεί να «κερδίσει» σε άλλα πεδία σε ένα συνολικότερο κλίμα επανατοποθέτησης των διεθνών συνθηκών. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αντιδράσουμε!!!!

* Ο Κωνσταντίνος Ιατρίδης είναι Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α., Επίτιμος Διοικητής ΔΑΥ
Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τους τελευταίους μήνες καταγράφεται μια απόπειρα «εξόντωσης», ηθικής και οικονομικής, πολλών διαφωνούντων με το σύστημα εξουσίας που επικρατεί στο ακριτικό πανεπιστήμιο

Συντάκτης: Κώστας Ζαφειρόπουλος

Ενα πρωτοφανές για τα ακαδημαϊκά δεδομένα κλίμα εκφοβισμού φαίνεται ότι έχει εγκαθιδρυθεί τους τελευταίους μήνες βάσει όσων καταγγέλλουν επωνύμως αρκετοί καθηγητές και φοιτητές στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Η διοίκηση του νυν πρύτανη Αθανάσιου Καραμπίνη, ο οποίος ελέγχεται για πλήθος υποθέσεων που έχει αποκαλύψει στο παρελθόν η «Εφ.Συν.», στοχοποιεί μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας που τόλμησαν δημοσίως να εκφέρουν διαφορετική άποψη, αμφισβητώντας τα έργα και τις ημέρες της σημερινής πρυτανικής αρχής.

Τους τελευταίους μήνες καταγράφεται μια απόπειρα «εξόντωσης», ηθικής και οικονομικής, πολλών διαφωνούντων με το σύστημα εξουσίας που επικρατεί στο ακριτικό πανεπιστήμιο.

Διατάσσονται αλλεπάλληλες ΕΔΕ εναντίον ακαδημαϊκών, καθηγητές παραπέμπονται για φαιδρούς λόγους στο πειθαρχικό, χρηματικές ποινές και στερήσεις μισθών επιβάλλονται στους διαφωνούντες, λογαριασμοί δεσμεύονται, άνθρωποι στέλνονται στους τοπικούς εισαγγελείς, που με τη σειρά τους προθύμως διατάσσουν έρευνες για υποτιθέμενες παρατυπίες.

Την ίδια ώρα, με αποφάσεις του πρύτανη και της επιτροπής ερευνών ματαιώνονται ερευνητικά προγράμματα -εντελώς τυχαία- όσων ασκούν κριτική στη συγκεκριμένη διοίκηση, με αποτέλεσμα να χάνονται οριστικά ευρωπαϊκά κονδύλια χιλιάδων ευρώ και ερευνητές μένουν επί μήνες απλήρωτοι.

Κάποιοι από αυτούς αποφασίζουν εξαιτίας αυτής της κατάστασης να εγκαταλείψουν τη χώρα, ενώ παράλληλα το ΔΠΘ δυσφημείται διεθνώς αντί να διαφημίζεται για σημαντικά επιτεύγματά του.

Οι παραιτήσεις

«Είναι λυπηρά όλα όσα συμβαίνουν. Πρέπει αυτό το ακριτικό πανεπιστήμιο να ζήσει και να λειτουργεί με εμφανείς δημοκρατικές διαδικασίες. Εγώ πλέον δεν μπορώ να κάνω τίποτα, αλλά δεν παραιτούμαι. Ας έχει η κυβέρνηση το πολιτικό θάρρος να εφαρμόσει την πολιτική της» δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος του Συμβουλίου Ιδρύματος και πρώην πρόεδρος του ΣτΕ, Γιώργος Παναγιωτόπουλος.

Οπως μας πληροφορεί ο ίδιος, «από τις 20 Σεπτεμβρίου 2016 το Συμβούλιο Ιδρύματος δεν μπορεί να λειτουργήσει λόγω παραιτήσεων κάποιων μελών του. Κατά την προσωπική μου άποψη το προκαλεί ο πρύτανης. Απ’ ό,τι έχω πληροφορηθεί, περνάνε αποφάσεις Συγκλήτου οι οποίες δεν έχουν καν συζητηθεί στη Σύγκλητο».

Ο πρώην πρόεδρος του ΣτΕ εξηγεί πως «ενώ δεν είναι δική του αρμοδιότητα, ο πρύτανης Καραμπίνης αποδέχθηκε τις παραιτήσεις των μελών του Συμβουλίου (πριν καν αυτό συνεδριάσει), με αποτέλεσμα οι αρμοδιότητες του Συμβουλίου να περάσουν στην ίδια τη Σύγκλητο».

Πώς γίνεται όμως κάποιος να ελέγχει τον... εαυτό του; Αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Ο Βασίλης Τσαουσίδης, καθηγητής ηλεκτρολόγων μηχανικών και μηχανικών υπολογιστών, με διεθνή ακαδημαϊκή εμπειρία, δίδαξε επί χρόνια στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο Northeastern της Βοστόνης και ως επισκέπτης καθηγητής στο ΜΙΤ.
Ο ίδιος εκλέχθηκε μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος το 2013.

«Διαπίστωσα ένα ακαδημαϊκό ιστορικό με δεοντολογικές παραβάσεις: τα ίδια πρόσωπα με πολλούς θεσμικούς ρόλους αποφασίζουν σε όλα τα όργανα. Πρυτάνεις τελούν ταυτόχρονα και πρόεδροι σε πολλά τμήματα. Η Σύγκλητος απαρτίζεται από μέλη που είναι ταυτόχρονα και μέλη των εποπτευόμενων οργάνων. Ο πρύτανης ελέγχει τη νομιμότητα οργάνων στα οποία ο ίδιος συμμετέχει και ως μέλος» εξηγεί στην «Εφ.Συν.» ο Β. Τσαουσίδης.

Πράγματι, στο ΔΠΘ υπήρξε περίοδος όπου δύο αντιπρυτάνεις και ο πρύτανης ήταν πρόεδροι σε τουλάχιστον 12 από τα 17 τμήματα του Πανεπιστημίου.

«Δόθηκε εντολή από τον πρύτανη να ερευνηθούν όλα τα αιτήματα, έγγραφα, ταξίδια, ενέργειες, ερευνητικά έργα, ερευνητικές προτάσεις και διοικητικές αποφάσεις για εμένα ειδικά – να ελεγχθεί όλος ο ακαδημαϊκός μου βίος» λέει στην «Εφ.Συν.» ο καθηγητής Β. Τσαουσίδης, η ομάδα του οποίου κατάφερε να φέρει στο ΔΠΘ ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις ύψους 4 εκατομμυρίων ευρώ τα τελευταία 7 χρόνια, προσέλαβε 30 ερευνητές, παρέδωσε τη νέα γενιά πρωτοκόλλων διαδικτυακής επικοινωνίας στο Διάστημα (ασχολούνται με δίκτυα υπολογιστών), απένειμε 12 διδακτορικά σε φοιτητές που διαπρέπουν ως καθηγητές και ερευνητές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ με τους ίδιους πόρους αγοράστηκε μοναδικός τεχνολογικός εξοπλισμός στο ΔΠΘ.

«Πρόκειται για έργα τα οποία έχουν αυστηρό πλαίσιο ευρωπαϊκού ελέγχου σε τεχνικό επίπεδο από καταξιωμένους επιστήμονες και σε οικονομικό επίπεδο από ορκωτούς λογιστές, πιστοποιημένους από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Αυτά ο πρύτανης δεν τα εμπιστεύτηκε και θέλησε να τα ελέγξουν και δικοί του άνθρωποι, τους οποίους βάφτισε «πραγματογνώμονες», εξηγεί στην «Εφ.Συν.» ο Β. Τσαουσίδης.

Εφτασε η διοίκηση στο σημείο να του ζητά πίσω ημερομίσθια επειδή δεν ζήτησε άδεια μετακίνησης ακόμα και για τις Κυριακές και τις αργίες.

Γι’ αυτόν τον λόγο του καταλογίστηκαν αυθαίρετα τα αντίστοιχα ημερομίσθια από τον αν. πρύτανη, ο οποίος προέβη σε περαιτέρω ενέργειες στην εφορία ώστε να δεσμευτεί ο λογαριασμός μισθοδοσίας του.
Στη συνέχεια, η διοίκηση ανέστειλε όλα τα ερευνητικά του έργα.

Την ώρα της μάχης

«Για κάθε εντολή διενέργειας ελέγχου έπρεπε να αναβάλλονται οι αποφάσεις που σχετίζονται με τα έργα μου, να μένει απλήρωτο το ερευνητικό προσωπικό, να μην μπορεί κανείς μας να εκτελέσει τις συμβατικές υποχρεώσεις του πανεπιστημίου. Την κρίσιμη μάλιστα ώρα της μάχης όπου η διεθνής μας ομάδα με εμένα επιστημονικό συντονιστή και συνεργάτες τα Πανεπιστήμια του Cambridge και UCL (Λονδίνο) προσπαθούσε να αποδείξει στις Βρυξέλλες ότι επιστημονικά η λύση που δώσαμε για το διαδίκτυο του μέλλοντος είναι έγκυρη και πλήρης και πρέπει να συνεχιστεί η χρηματοδότηση, έρχεται απροκάλυπτα η διοίκηση του ίδιου του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, δέκα μέρες πριν από τον προγραμματισμένο ενδιάμεσο λεπτομερή επιστημονικό και λειτουργικό έλεγχο, να στερήσει από τη διεθνή επιστημονική ομάδα τα απαραίτητα πολεμοφόδια».

Πριν από λίγες μέρες τα έργα χάθηκαν οριστικά.

«Υπάρχουν άνθρωποι στην ομάδα που πλέον κάνουν εθελοντισμό. Είμαστε απλήρωτοι από τον Ιούνιο, όλοι μας δεν έχουμε κάποια άλλη πηγή εισοδήματος. Πέρα από το ότι είμαστε απλήρωτοι, τα έξοδα ταξιδιού στο Κέμπριτζ για το ερευνητικό που ματαιώθηκε δεν έχουν πληρωθεί σε κανέναν και τα έχουμε βάλει από την τσέπη μας» δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο μεταδιδακτορικός ερευνητής στο τμήμα ηλεκτρολόγων Γιάννης Κόμνιος.

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις αποφάσισε να φύγει για να δουλέψει στην Αγγλία. Τα υπόλοιπα μέλη της ίδιας ομάδας, που ακόμα συνεχίζουν το διδακτορικό τους, έχοντας μοναδική πηγή εισοδήματος τα ματαιωμένα ερευνητικά προγράμματα, βρίσκονται στον αέρα, αδυνατώντας να καλύψουν βασικές ανάγκες.

Πριν από έναν μήνα, ο διευθυντής Τομέα των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών κλήθηκε από τον πρύτανη Αθ. Καραμπίνη να παραδώσει μέσα σε 48 ώρες όλα τα πρακτικά 7 χρόνων από τις συνεδριάσεις του τομέα.

Οπως επιβεβαιώνει στην «Εφ.Συν.» ο ίδιος, παρότι ήταν σχεδόν ανέφικτο αυτό που του ζητήθηκε, κατάφερε να παραδώσει μέσω κούριερ (γιατί ο πρόεδρος του τμήματος φοβόταν να τα παραλάβει, μην τυχόν βρεθεί εμπλεκόμενος) τα πρακτικά δύο ώρες αργότερα από την υποτιθέμενη εκπνοή της προθεσμίας. Ο πρύτανης πήγε την υπόθεση στον εισαγγελέα και ο ατυχής διευθυντής τομέα κατηγορείται σήμερα ως ύποπτος παραποίησης πρακτικών.

«Αυθαίρετα καθεστώτα»

Σε άλλο εξίσου εξωφρενικό περιστατικό, καθηγητής του Δημοκρίτειου που έκανε το «λάθος» να εκφράσει την επιφύλαξή του για το αν ο πρύτανης μπορεί να ψηφίζει στη γενική συνέλευση ενός τμήματος (ενώ ο νόμος ορίζει ότι συμμετέχει χωρίς δικαίωμα ψήφου) τιμωρήθηκε με ποινή κράτησης ενός μισθού.

Οταν, δε, κατέφυγε στο Συμβούλιο, τιμωρήθηκε από τον πρύτανη με κράτηση δεύτερου μισθού. Για κάποιους ακαδημαϊκούς αυτά δεν συνιστούν νέες ειδήσεις.

Ο καθηγητής Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης και Αντιρρυπαντικής Τεχνολογίας, Σπύρος Ραψομανίκης, έχοντας διδάξει σε διάσημα πανεπιστήμια σε Αγγλία, ΗΠΑ και Γερμανία (ήταν επικεφαλής ερευνητικής ομάδας στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ, στον διευθυντή του οποίου απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1995), αντιμετωπίζει τα ίδια και σοβαρότερα προβλήματα εδώ και τουλάχιστον 12 χρόνια στο Δημοκρίτειο.

Στην αναλυτική καταγγελία του προς την αναπληρώτρια υπουργό Παιδείας σημειώνει πως «είναι αδύνατον να λειτουργούμε τα τελευταία 12 έτη πειθαρχικά διωκόμενοι παρανόμως, κάτω από ολοκληρωτικά, αυθαίρετα και μη ελεγχόμενα καθεστώτα, από μια διοίκηση που καταδιώκει όσους δεν προσκυνούν».

«Το 2004 μου σταματούν οι ίδιοι άνθρωποι που ασκούν σήμερα διοίκηση 13 ερευνητικά προγράμματα με το έτσι θέλω. Εναν χρόνο μετά, το 2005, το ΣτΕ με δικαιώνει με απόφαση αναστολής εκείνων των αποφάσεων, όμως το διατακτικό της απόφασης του ΣτΕ ουδέποτε εφαρμόστηκε από τη διοίκηση του ΔΠΘ» λέει στην «Εφ.Συν.» ο Σπ. Ραψομανίκης, τον οποίο δικαίωσε εκ νέου και οριστικά το ΣτΕ εννιά χρόνια αργότερα.

Τα προγράμματα είχαν χαθεί φυσικά, αλλά καμία έστω ηθική δικαίωση δεν υπήρξε από τη διοίκηση του Πανεπιστημίου.

Απογοητευμένος από τη στάση της διοίκησης, ο καθηγητής Ραψομανίκης, με απολύτως σύννομες ενέργειες (βάσει των νόμων 4009/2011 και 4310/2014), αποφασίζει να δίνει πλέον την οικονομική διαχείριση των ερευνητικών προγραμμάτων του στο ΕΚΕΤΑ και στο ΑΘΗΝΑ.

Ακριβώς για αυτές του τις αποφάσεις η διοίκηση τον παρέπεμψε πρόσφατα στο πειθαρχικό συμβούλιο των ΑΕΙ, ζητώντας να επιστρέψει στο Δημοκρίτειο χρήματα από τα ευρωπαϊκά έργα που ο ίδιος είχε καταφέρει να αναλάβει.

Οι Αρχές του Πανεπιστημίου ισχυρίζονται μάλιστα ενόρκως στον εισαγγελέα ότι οι αποφάσεις αυτές δήθεν ζημιώνουν το ελληνικό Δημόσιο.

Επιπλέον, εναντίον του καθηγητή ασκήθηκε δίωξη από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Κομοτηνής ύστερα από τις καταγγελίες Καραμπίνη.

«Οι χρηστές αρχές του Πανεπιστημίου παραβιάζουν εν γνώσει τους βασικά άρθρα της νομοθεσίας που διέπει ακαδημαϊκές και ερευνητικές ελευθερίες και άρθρα που διέπουν τη συνεργασία των ΑΕΙ με τα ερευνητικά ινστιτούτα. Επίσης δεν αναγνωρίζουν το άρθρο 4 του Συντάγματος και βασικές ανθρώπινες ελευθερίες» απαντά ο Σπ. Ραψομανίκης.

Ολοι οι ελεγχόμενοι ακαδημαϊκοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι κυρίως απόφοιτοι άλλων πανεπιστημίων και συχνά καθηγητές που εργάστηκαν στο εξωτερικό και ήρθαν στο Δημοκρίτειο την τελευταία 15ετία.

Τέλος, όσα μέλη ΔΕΠ παραιτήθηκαν τα τελευταία χρόνια έχουν και αυτοί ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι όλοι επιστήμονες που ήρθαν από το εξωτερικό.

Υπενθυμίζεται πως η «Εφ.Συν.» με πλήθος δημοσιευμάτων τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχει αποκαλύψει και τεκμηριώσει, κυρίως βάσει δημόσιων εγγράφων, πλήθος σκανδάλων στο Δημοκρίτειο που σχετίζονται με τα ίδια πρόσωπα: διαγωνισμοί για τη σίτιση των φοιτητών που κρίνονται άγονοι από τις επιτροπές διαγωνισμών κατέληγαν σε συμβάσεις που δίνονται στον ίδιο διαχρονικό εργολάβο με συνοπτικές διαδικασίες.

Ασκήθηκε δικαίωμα προαίρεσης (παράταση) σε λήξασα σύμβαση σίτισης, ενώ η οδηγία της αρχής δημόσιων συμβάσεων προέβλεπε ρητά ότι σε συμβάσεις που έχουν λήξει δεν ασκείται δικαίωμα προαίρεσης.

Σύζυγος πρύτανη, μέλος ΕΤΕΠ του ΔΠΘ, ήταν συνέταιρος σε εταιρεία φωτοβολταϊκών με τον τέως πρύτανη, ο οποίος με τη σειρά του ήταν συνέταιρος με τον εργολάβο σίτισης και χωριστά με τον έτερο αντιπρύτανη.

Επομένως, στο Πρυτανικό Συμβούλιο που επί χρόνια διοικούσε το Πανεπιστήμιο συνυπήρχαν συνέταιροι σε εταιρείες από το 2007. Μάλιστα, μέλη του Πρυτανικού, συμμετέχοντας ως μέλη των εκλεκτορικών τους σωμάτων, εξέλεγαν καθηγητές άλλους συνέταιρους των εταιρειών τους.

Συγγενείς και φίλοι

Επιπλέον, μια νέα απευθείας ανάθεση έργου με προγραμματική σύμβαση ύψους 615.000 ευρώ δόθηκε μέσω του πρύτανη Καραμπίνη στον... καθηγητή πολιτικό μηχανικό Καραμπίνη («Εφ.Συν.», 27.11.2015, «ΚτΥπ Α.Ε.»: πανεπιστημιακές εργολαβίες για τα... δικά τους παιδιά).

Ενα έργο που όχι μόνο δόθηκε με απευθείας ανάθεση αλλά μετά πήγε (παράνομα) σε εξωτερικούς συνεργάτες, συγγενείς και (πολιτικά) φίλους, παρά τους περιορισμούς της σύμβασης και χωρίς οι περισσότεροι να έχουν τα αντίστοιχα προσόντα.

Μετά την αποκάλυψη της «Εφ.Συν.», τελευταία στιγμή το έργο αναστάλθηκε και υλοποιήθηκε από τον φορέα που το ανέθεσε, ενώ η υπόθεση (υποτίθεται ότι) βρίσκεται στη Δικαιοσύνη.

Ολα τα παραπάνω, σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες της «Εφ.Συν.», είναι σε γνώση εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα του πρωθυπουργικού γραφείου, των δύο τελευταίων υπουργών Παιδείας, του υπουργείου Δικαιοσύνης, της Γενικής Γραμματείας Καταπολέμησης της Διαφθοράς, της Εισαγγελίας Διαφθοράς, της Εισαγγελίας Ξάνθης και Ροδόπης, του ΣΔΟΕ (που σταμάτησε πριν από έναν χρόνο τους ελέγχους, χωρίς πόρισμα), του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, καθώς και του Σώματος επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης (ΣΕΕΔΔ), το πόρισμα του οποίου αναμένει η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου.

Πηγή EfSyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ
Ιατρός


- Αυτήν την Κυριακή, καλό μου εγγονάκι, τιμούμε την επέτειο του Μακεδονικού Αγώνα. Στις εκκλησιές μας θα γίνουν μνημόσυνα για τους Μακεδονομάχους και θα ψαλούν δοξολογίες. Τα σπίτια και τα δημόσια κτίρια θα σημαιοστολιστούν. Οι δάσκαλοι, στα σχολεία, θα μιλήσουν στα παιδιά για τις θυσίες και τα μαρτύρια των αγωνιστών και οι προτομές των μακεδονομάχων θα στολιστούν με δάφνινα στεφάνια.

- Και γιατί όλα αυτά, παππού; Τόσο σημαντική είναι αυτή η επέτειος;
- Είναι πολύ σημαντική, παιδί μου, αλλά δυστυχώς εμείς οι Έλληνες δεν της έχουμε δώσει την αξία και την λαμπρότητα που της πρέπει. Αρκεί να σου πω ότι η επέτειος αυτή τιμάται μονάχα εδώ, στα χώματα της Μακεδονίας μας, ενώ σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα δεν γίνεται ούτε η παραμικρή αναφορά. Κι ας έχουνε πει γνωστοί ιστορικοί και μεγάλοι πολιτικοί άνδρες ότι η επέτειος του Μακεδονικού Αγώνα είναι ισάξια με εκείνη της 25ης Μαρτίου.

- Εσύ, παππού, πολέμησες στον Μακεδονικό Αγώνα;
- Εγώ, άγγελέ μου, δεν πολέμησα. Πολέμησε, όμως, ο πατέρας μου, δηλαδή ο προπάππος σου. Ο Αγώνας τον είχε βρει παλληκαράκι είκοσι χρονών. Σαν να τον βλέπω, τώρα, να μας διηγείται γεγονότα και περιπέτειες από τα χρόνια εκείνα.

- Και τι σας έλεγε, παππού;
- Θυμάμαι, που μας μιλούσε για τον Παύλο Μελά, για τον καπετάν Άγρα και τον βάλτο των Γιαννιτσών, για τον δεσπότη της Καστοριάς, τον Γερμανό Καραβαγγέλη, για τον καπετάν Ράμναλη και πιο πολύ θυμάμαι, που τα μάτια του ήτανε συνεχώς βουρκωμένα. Μας τραγουδούσε στο τέλος και ένα τραγούδι για τον θάνατο του Παύλου Μελά και μετά έπεφτε σε βαθείς συλλογισμούς.

- Με ποιους πολεμούσε ο Παύλος Μελάς, παππού;
- Χρυσό μου εγγονάκι, ο Παύλος Μελάς στα 1904, τότε δηλαδή που η Μακεδονία μας κινδύνεψε πάρα πολύ, ήταν ένας γενναίος ανθυπολοχαγός, που άφησε, στην Αθήνα, την γυναίκα του και τα δυο του μικρά παιδιά και ήρθε εδώ στην Μακεδονία, μαζί με άλλους αξιωματικούς από την ελεύθερη Ελλάδα, για να οργανώσει τον Αγώνα και να σώσει την Μακεδονία μας.

- Από ποιους να την σώσει, παππού; Η Μακεδονία δεν ήταν ελεύθερη το 1904;
- Στα χρόνια εκείνα, η Ελλάδα μας δεν ήτανε έτσι όπως την ξέρεις σήμερα. Η ελεύθερη Ελλάδα έφτανε τότε μέχρι την Ελασσόνα. Λίγο πάνω από την Λάρισα, δηλαδή. Η Μακεδονία μας, στα 1904, ήταν ακόμα σκλαβωμένη στους Τούρκους, όπως επίσης και η Ήπειρος και η Θράκη και τα νησιά μας.
Το πρόβλημα, όμως, τότε, δεν ήτανε μονάχα ο τούρκικος ζυγός. Ο πιο μεγάλος κίνδυνος ήταν από αλλού. Από τους Βουλγάρους.

- Γιατί, παππού; Τι έκαναν οι Βούλγαροι και κινδύνεψε τόσο πολύ η Μακεδονία μας;
- Οι Βούλγαροι, στα 1870, έφυγαν από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και ίδρυσαν δικό τους πατριαρχείο, την λεγόμενη βουλγαρική εξαρχία. Από τότε και μετά έβαλαν σκοπό τους, να μας αναγκάσουν όλους τους Μακεδόνες, να μιλάμε την βουλγάρικη γλώσσα, να έχουμε στα σχολεία μας Βούλγαρους μονάχα δασκάλους και οι παπάδες μας να υπάγονται εκκλησιαστικώς στην βουλγάρικη εξαρχία και όχι στο δικό μας το Πατριαρχείο. Με άλλα λόγια, βάλθηκαν να μας αρπάξουν την Μακεδονία μας και να την κάνουνε βουλγαρική.
Στην αρχή προσπάθησαν να το πετύχουν με το καλό. Με δώρα και με υποσχέσεις. Σαν είδαν, όμως, ότι οι Έλληνες αντιστέκονταν και δεν εγκατέλειπαν ούτε την Γλώσσα τους ούτε και το Πατριαρχείο τους, έβαλαν μπρος τις απειλές, την τρομοκρατία, τα βασανιστήρια, τους εμπρησμούς, τα μαχαιρώματα, τις εκτελέσεις και τις κρεμάλες.
Ένοπλες ομάδες φανατικών Βουλγάρων, οι λεγόμενοι κομιτατζήδες, είχανε γίνει τότε ο φόβος και ο τρόμος των χωριών μας. Αλλοίμονο, παιδάκι μου, σε όποιον αντιστεκόταν στο πέρασμά τους. Ολόκληρα χωριά παραδόθηκαν στις φλόγες. Σοδιές και ζωντανά αρπάχτηκαν και αφανίστηκαν. Γυναίκες βιάστηκαν. Μικρά παιδιά κακοποιήθηκαν. Παπάδες κρεμάστηκαν. Δάσκαλοι αποκεφαλίστηκαν. Γιατροί και προύχοντες εκτελέστηκαν.

- Τους παπάδες και τους δασκάλους γιατί, παππού, τους κυνηγούσαν οι κομιτατζήδες με τόση λύσσα;
- Τους κυνηγούσανε, παιδάκι μου, διότι τους χαλούσαν τα σχέδιά τους. Ήταν εκείνοι, που κρατούσανε στα χωριά μας άσβεστη την φλόγα της Πίστης και του Γένους μας. Νεαρές δασκάλες πλήρωσαν τότε με το ίδιο τους το αίμα την απόφασή τους, κάτω από τις απειλές των κομιτατζήδων, να συνεχίζουν να διδάσκουν στα Ελληνόπουλα την Γλώσσα και την Ιστορία των προγόνων μας.
Τώρα που μεγάλωσες και μπορείς και διαβάζεις μόνος σου, θα πάμε μια μέρα μαζί και θα αγοράσουμε ένα βιβλίο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, που αναφέρεται στην δράση του Μητροπολίτη της Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη. Εκεί να δεις αγώνες και κινδύνους και φυλακίσεις και θυσίες για την Πατρίδα και την Πίστη.
Ο Γερμανός Καραβαγγέλης ήταν ο συντονιστής του Μακεδονικού Αγώνα. Ήταν εκείνος, που συνεργαζότανε στα κρυφά με τον Παύλο Μελά, που στήριζε τους τρομοκρατημένους χωρικούς, πηγαίνοντας, με κίνδυνο της ζωής του, από χωριό σε χωριό, που άνοιγε εκκλησιές κλειδωμένες από τους Βουλγάρους, που ενίσχυε ηθικά και υλικά όλα τα ελληνικά ανταρτικά σώματα.

- Τι ήταν, παππού, τα ελληνικά ανταρτικά σώματα;
- Οι Έλληνες, καλό μου εγγονάκι, μπροστά στις βαναυσότητες των Βουλγάρων, δεν έμειναν με δεμένα τα χέρια. Οι πιο τολμηροί και οι πιο γενναίοι αποφάσισαν να αντισταθούν. Να φυλάξουν τα χωριά τους από τις εγκληματικές επιδρομές των κομιτατζήδων, να κρατήσουν τα σχολεία τους ανοιχτά με δασκάλους Έλληνες και να συνεχίσουν να λειτουργούν τις εκκλησιές τους στο όνομα του Πατριάρχη.
Έτσι, πήραν στα χέρια τους τα όπλα και δημιούργησαν τα ελληνικά ανταρτικά σώματα σε ολόκληρη σχεδόν την Μακεδονία.
Ο ρόλος των Ελλήνων αξιωματικών, που αποστέλλονταν μυστικά από την ελεύθερη Ελλάδα, όπως ο Παύλος Μελάς, ο Καραβίτης, ο Κολοκοτρώνης, ο Μαζαράκης κ.α, δεν ήταν άλλος από την καλύτερη δυνατή οργάνωση αυτών των γηγενών Μακεδονομάχων. Αυτών των Ηρώων, που με το αίμα τους λύτρωσαν την Μακεδονία μας από την καταιγίδα του βουλγαρισμού. Την έσωσαν, δηλαδή, από τις σφαγές, από την ισοπέδωση της πολιτισμικής μας ταυτότητας και τον αφανισμό της εθνικής μας ελληνικής αυτοσυνειδησίας.

- Πόσο κράτησε, παππού, αυτός ο Αγώνας;
- Ο Μακεδονικός Αγώνας, παιδί μου, στην πραγματικότητα είχε αρχίσει από το 1870 περίπου. Από τότε, δηλαδή, που οι Βούλγαροι ξεκίνησαν την εγκληματική τους δράση. Η κρισιμότερη, όμως, φάση κράτησε τέσσερα χρόνια. Από το 1904 μέχρι το 1908. Στα χρόνια αυτά, Μακεδονομάχοι απ' όλη την Ελλάδα -ντόπιοι Μακεδόνες, Κρήτες, Μανιάτες, Νησιώτες- δίνοντας σκληρές μάχες και θυσιάζοντας και την ζωή τους ακόμη, κατόρθωσαν στο τέλος, να κρατήσουν τους κομιτατζήδες μακριά από τα χωριά μας και να σώσουν την Μακεδονία μας.

- Δηλαδή, παππού, ο Μακεδονικός Αγώνας τελείωσε στα 1908;
- Όχι, παιδί μου. Ο Αγώνας ο Μακεδονικός δεν τελείωσε στα 1908. Συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακατάπαυστα μέχρι και σήμερα.
Εκείνα τα χρόνια χρειάστηκε να γίνει με θυσίες και όπλα. Σήμερα συνεχίζεται, το ίδιο σκληρός και αδυσώπητος, στα τραπέζια των διπλωματικών διαπραγματεύσεων, στα πανεπιστήμια, στις αίθουσες των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε κάθε περίπτωση, που δίνεται ευκαιρία για σχετική ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης.
Όσο θα υπάρχουν εχθροί μας, που αμφισβητούν το όνομα και την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας, ο Αγώνας θα συνεχίζεται, χωρίς σταματημό, με τον ίδιο ζήλο και τον ίδιο ενθουσιασμό.

- Παππού, τους Βούλγαρους κομιτατζήδες τους αντιμετώπισαν και τους απώθησαν τότε οι Μακεδονομάχοι. Από τους Τούρκους, όμως, πότε ελευθερώθηκε τελικά η Μακεδονία μας;
- Η πολυπόθητη ελευθερία της Μακεδονίας μας και η ένωσή της στον κορμό της Ελλάδας ήρθε, τέσσερα χρόνια μετά, με τους Βαλκανικούς πολέμους.
Το καμπαναριό του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη χτύπησε ελεύθερα, για πρώτη φορά μετά από πεντακόσια χρόνια, ανήμερα της γιορτής του. Στις 26 Οκτωβρίου του 1912.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τα Άβατο του Αγίου Όρους το οποίο απαγορεύει την είσοδο στις γυναίκες ισχύει από την αρχή της σύστασης της Αθωνικής πολιτείας, εδώ και περισσότερα από 1.000 χρόνια.

Σύμφωνα με το άρθρο 186 του Καταστατικού Χάρτου του Αγίου Όρους «η εις την χερσόνησον του Αγίου Όρους είσοδος των θηλέων κατά τα ανέκαθεν κρατούντα απαγορεύεται». Η απαγόρευση αυτή κυρώνεται και ποινικά και η παράβασή της επισύρει ποινή φυλάκισης από δύο μήνες μέχρις ένα έτος.

Σύμφωνα με τον καθηγητή, Δρ. Γκράχαμ Σπικ, συγγραφέα βιβλίων για το Άγιο Όρος, ο οποίος μίλησε στο BBC, η απαγόρευση έχει ρίζα από τον 10ο αιώνα όπου απαγορεύονταν τα θηλυκά ζώα στα μοναστήρια.

"Όλοι γνώριζαν ότι οι γυναίκες δεν είχαν τη δυνατότητα να μπουν σε μοναστήρια αντρών", σημειώνει ο Σπικ, καθώς όπως λέει αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος για να εξασφαλιστεί η αγαμία των μοναχών.

Αυτός, όμως, δεν είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο απαγορεύεται η παρουσία των γυναικών. "Μία από τις παραδόσεις αναφέρει ότι η Παρθένος Μαρία ξέφυγε από την πορεία της όταν προσπαθούσε να πλεύσει προς την Κύπρο και έφτασε στο βουνό Άθως. Και της άρεσε τόσο πολύ που προσευχήθηκε στο γιο της ότι θα πρέπει να της ανήκει και εκείνος συμφώνησε", αναφέρει ο Σπικ και συνεχίζει: "Ακόμα αποκαλείται ο κήπος της Μητέρας του Θεού, είναι αφιερωμένος στη δόξα της, και εκείνη μόνη εκπροσωπεί το φύλο στο Άγιο Όρος".

Όπως σημειώνει ο Σπικ, οι μόνες που εξαιρούνται από την απαγόρευση είναι οι γάτες καθώς και τα άγρια ζώα τα οποία οι μοναχοί δεν μπορούν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους.

Οι γυναίκες που έσπασαν το άβατο

Παρά την απαγόρευση, υπήρξαν γυναίκες που κατάφεραν να επισκεφθούν την περιοχή.

Κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφύλιου πολέμου, μεταξύ 1946 και 1949, το Άγιο Όρος χορήγησε άσυλο σε ομάδες χωρικών ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν γυναίκες και μικρά κορίτσια.

Επίσης το 1953 μία Ελληνίδα, η Μαρία Ποιμενίδου επισκέφθηκε το Άγιο Όρος, η οποία τα κατάφερε καθώς είχε ντυθεί άντρας.

Τον Μάιο του 2008, τέσσερις Μολδαβές, θύματα διακινητών βρέθηκαν στο Άγιο Όρος, οι μοναχοί όμως δήλωσαν ότι τις συγχωρούν για την παρουσία τους εκεί.

Η κατάργηση του Άβατου στο Ευρωκοινοβούλιο

Το θέμα της κατάργησης του Άβατου στο Άγιο Όρος έχει τεθεί στο παρελθόν στο Ευρωκοινοβούλιο. Το 2003 με ψήφισμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου το οποίο υπέβαλε η Ολλανδή ευρωβουλευτής Τζοκ Σβίμπελ και έγινε δεκτό, οι ευρωβουλευτές ζητούσαν από την ελληνική κυβέρνηση την άρση του άβατου στο Άγιο Όρος για τις γυναίκες.

Το 2012 η Σβίμπελ επανέφερε και πάλι το θέμα, παρουσιάζοντας μια πολυσέλιδη έκθεση στο ευρωκοινοβούλιο, στην οποία ζητούσε «να αρθεί η απαγόρευση της εισόδου των γυναικών στο όρος Άθως η οποία ισχύει μετά από απόφαση που ελήφθη το 1054 από μοναχούς των 20 μοναστηριών της περιοχής» διότι, «παραβιάζει την παγκοσμίως αναγνωριζόμενη αρχή της ισότητας των φύλων, την κοινοτική νομοθεσία για την απαγόρευση των διακρίσεων και για την ισότητα καθώς και τις διατάξεις περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών».


Πηγή "Τηλεγράφημα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ανά περίπου είκοσι χρόνια οι Αμερικανοί παρεμβαίνουν στρατηγικά στα ελληνικά πράγματα χρησιμοποιώντας μόνο μία τηλεφωνική συσκευή. Το 1996 ο Μπιλ Κλίντον, επειδή γνώριζε καλά τα μηδενικά αποθέματα πατριωτισμού, θάρρους και αξιοπρέπειας που είχαν ο Κώστας Σημίτης και η κυβέρνησή του, σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου και υπαγόρευσε την ιταμή υποχώρηση των Ιμίων.

Η κυβέρνηση Σημίτη διέπραξε προδοσία υποστέλλοντας τη σημαία από εθνικό έδαφος, αποσύροντας τις Ενοπλες Δυνάμεις που το προστάτευαν και κουκουλώνοντας με άθλιο τρόπο τη δολοφονία των τριών ηρώων αξιωματικών μας από τους Τούρκους. Για να τα κάνει όλα αυτά, αρκούσε ένα τηλεφώνημα από τον Κλίντον.

Η Ιστορία, η οποία επιμένει να σαρκάζει και να επαναλαμβάνεται, το 2015 μάς απέδειξε ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει. Η ξενοκρατία μένει ίδια και απαράλλαχτη και η εθνική κυριαρχία καθώς και ο σεβασμός στη λαϊκή βούληση μπορεί να υπάρχουν - αρκεί να μην ενοχλούνται οι ξένοι και να μην τηλεφωνήσει ο Κλίντον.

Εμείς γράψαμε σχετικά ότι «τα WikiLeaks προκάλεσαν σεισμό με την αποκάλυψη e-mail από το οποίο προκύπτει ότι ο Ομπάμα ζήτησε από τον Μπιλ Κλίντον να τηλεφωνήσει στον Αλέξη Τσίπρα και να τον πείσει να αποδεχτεί τη συμφωνία με τους δανειστές για το τρίτο Μνημόνιο, το οποίο -τουλάχιστον τότε- παρουσιαζόταν σαν σωτήρια για την Ελλάδα...»

Ολες οι κορόνες, οι λεκτικοί λεονταρισμοί, οι διαρροές για «ηρωικές στάσεις» και -πάνω απ' όλα- όλες οι ψήφοι των Ελλήνων στο δημοψήφισμα που βροντοφώναξαν «Οχι στην υποτέλεια» ρίχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων επειδή τηλεφώνησε ένας πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ.

Εχοντας αυτά κατά νου, μπορεί οποιοσδήποτε πολίτης να χαρακτηρίσει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ολοκληρώνει τις εργασίες του σήμερα, ένα άνευ ουσίας, θλιβερό φεστιβάλ αυταπάτης. Το ανάστημα που κόμπαζαν ότι έχουν ορισμένοι χαμήλωσε μπροστά στη θέα της... καρέκλας και των προνομίων της.

Η ξενοκρατία στην πατρίδα μας δεν είναι εξαίρεση αλλά διαρκής και μόνιμη συνθήκη υπό την οποία έχουν ζήσει -κακήν κακώς- πολλές γενεές Ελλήνων. Οι προσπάθειες που έχουν γίνει για να ανακτηθεί το αυτεξούσιον ήταν από τη μια επιβεβλημένες αλλά ταυτόχρονα σπασμωδικές και άνευ προοπτικών επιτυχίας.

Αν είναι ακριβή και αληθή όσα αφηγήθηκε σε δημοσιογράφους ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, ο Αλέξης Τσίπρας καλώς επιδίωξε να έχει ένα «σχέδιο Β» για τη χώρα και απευθύνθηκε στον Βλαντιμίρ Πούτιν για το ζήτημα της εκτύπωσης του νέου νομίσματος.

Ομως, ακόμα κι αυτό το αυτονόητο (να έχει η χώρα μας εναλλακτική λύση) προσκρούει στην πρόδηλη ακαταλληλότητα και εν πολλοίς γελοιότητα του (τότε) υπουργού Οικονομικών Βαρουφάκη.
Κωμικοτραγικές καταστάσεις...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Μιχάλη Διακαντώνη

Η γερμανική στάση σε σχέση με το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και την άρνηση διαγραφής του χρέους της, επενδύει το μεγαλύτερο μέρος της ρητορικής της τόσο στην ανάδειξη των ιδιαίτερων εγγενών αδυναμιών που εμφανίζει η ελληνική οικονομία, όσο και σε μια προτεσταντικού χαρακτήρα ηθική προσέγγιση που επιβάλλει την τιμωρία του δανειζόμενου λόγω της ανεύθυνης συμπεριφοράς που αυτός επέδειξε στο παρελθόν. Χωρίς να αμφισβητεί κανείς την ύπαρξη δομικών οικονομικών προβλημάτων στην περίπτωση της Ελλάδας, η υπενθύμιση των συστημικών παραμέτρων της ευρω-κρίσης, των οικονομικών πρακτικών που ακολουθούν στις μέρες μας οι γερμανικοί εταιρικοί κολοσσοί αλλά και της ιδιαίτερης εύνοιας με την οποία αντιμετωπίστηκαν στο παρελθόν τα γερμανικά χρέη, δεν μπορούν να απουσιάζουν από έναν ειλικρινή διάλογο για την τύχη του ελληνικού προβλήματος.

Eυρωζώνη: Οι συστημικές αδυναμίες στο προσκήνιο

Η δημιουργία μιας υγιούς νομισματικής ένωσης προϋποθέτει πρωτίστως την ύπαρξη δημοσιονομικών προσαρμογών απ’ όλα τα κράτη-μέλη και πιο συγκεκριμένα την μεταφορά πόρων απ’ τις πλεονασματικές προς τις ελλειμματικές χώρες, προκειμένου να αντισταθμιστούν τυχόν δυσμενείς συνέπειες που προκαλεί η επιβολή ενιαίου νομίσματος στο εντός της ένωσης εμπόριο. Αντιθέτως, η Γερμανία απ’ τις απαρχές της ελληνικής κρίσης διατηρεί ισχυρά εμπορικά πλεονάσματα που υπερβαίνουν το επιτρεπόμενο όριο του 6% [1], χωρίς να λαμβάνει μέτρα ανακύκλωσής τους, όπως θα μπορούσαν να είναι οι συστηματικές αυξήσεις των γερμανικών μισθών και η τόνωση της επενδυτικής ζήτησης.

Περαιτέρω, η ύπαρξη ενός ενιαίου τραπεζικού συστήματος και μιας κοινής εποπτικής αρχής αποτελούν αναγκαίες συνθήκες για τη σταθερότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών. Μια τέτοια αρχή θα μπορούσε να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές, όπως τον διαχωρισμό των τραπεζικών εργασιών (σε εμπορικές και επενδυτικές), την αποκατάσταση της αποταμιευτικής εμπιστοσύνης (μέσω της ασφάλισης των ευρωπαϊκών καταθέσεων), αλλά και την δημιουργία ενός αποτελεσματικού συστήματος τραπεζικής εξυγίανσης.

Στο νομισματικό και χρηματοπιστωτικό τομέα, απαιτείται η ύπαρξη ενός συντονιστικού μηχανισμού εκκαθάρισης των νομισματικών συναλλαγών μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και των υπολοίπων μελών της Ε.Ε., καθώς και ένα αυστηρότερο ρυθμιστικό πλαίσιο σε σχέση με τον έλεγχο και τη διαφάνεια των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών (π.χ. επιβολή φόρου Tobin στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών για τον εντοπισμό της φοροαποφυγής και της φοροδιαφυγής μέσω offshore εταιρειών, καλύτερος έλεγχος των αθέμιτων επιχειρηματικών πρακτικών, ρύθμιση της αγοράς παραγώγων κ.λ.π.).

Σήμερα, αυτό που παρατηρείται είναι, αφενός ο κατακερματισμός και η αστάθεια του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, αφετέρου η εξυπηρέτηση εθνικών και εταιρικών συμφερόντων μέσω πρακτικών που πλήττουν την οικονομική ανάπτυξη αλλά και την αξιοπιστία του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού οικοδομήματος. Το γερμανικό τραπεζικό σύστημα αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες αυτών των εξελίξεων: Στην υπόθεση των «εγγράφων του Παναμά» (Panama Papers) αποκαλύφθηκε ότι τουλάχιστον 28 γερμανικές τράπεζες χρησιμοποίησαν για λόγους φοροδιαφυγής offshore προορισμούς, δημιουργώντας πάνω από 1.200 εταιρείες-βιτρίνες για τους πελάτες τους. Μόνο η Deutsche Bank είχε ως το 2007 συστήσει 400 τέτοιες εταιρείες [2]. Η συγκεκριμένη τράπεζα έχει πρωταγωνιστήσει σε πολυάριθμα σκάνδαλα διεθνούς χαρακτήρα, όπως είναι η χειραγώγηση του διατραπεζικού επιτοκίου Libor [3], το τεχνητό «φούσκωμα» των τιμών των παραγώγων [4] και η δημιουργία «τοξικών» ενυπόθηκων τίτλων[5] κατά την διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, η απόκρυψη ζημιών ύψους $12 δις κατά την ίδια περίοδο για να μην χρειαστεί κρατική υποστήριξη[6], αλλά και η φοροδιαφυγή στις συναλλαγές που αφορούσαν τα ευρωπαϊκά δικαιώματα ρύπων [7].

Deutsche Bank: Οι εκβιασμοί και η προνομιακή μεταχείριση από την Ευρωπαϊκη Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)

Ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, έχει επικρίνει την παρούσα αλλά και τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις για εκβιασμό απέναντι στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης σχετικά με το θέμα του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους[8]. Η Γερμανία, όμως, δεν διστάζει να απειλεί «εντέχνως» τον υπόλοιπο κόσμο με το ξέσπασμα μιας νέας διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, σε περίπτωση που η Deutsche Bank δεν επιτύχει μείωση του προστίμου, ύψους $14 δις, που της επιβλήθηκε από τις αμερικανικές εποπτικές αρχές [9]. Η Καγκελάριος Μέρκελ, εμφανίζεται μάλιστα μέσω κύκλων της, αρνητική απέναντι στην παροχή κρατικής βοήθειας προς την τράπεζα [10], εντείνοντας έτσι τις συνέπειες ενός πιθανού «ατυχήματος» και κάνοντας ακόμα πιο πειστικό τον εκβιασμό του Βερολίνου.

Επιπλέον, ο Σόιμπλε δεν δίστασε να επικρίνει την ΕΚΤ για τη χαλαρή νομισματική πολιτική της, η οποία κατά τη γνώμη του θέτει τα θεμέλια για μια μια νέα διεθνή οικονομική κρίση [11]. Την ίδια στιγμή όμως, όπως αποκάλυψαν πρόσφατα οι Financial Times, η ΕΚΤ «έκανε τα στραβά μάτια» στα αποτελέσματα των stress tests που αφορούσαν την κεφαλαιακή επάρκεια της Deutsche Bank. Συγκεκριμένα, τα εμφάνισε υψηλότερα κατά $4 δις λόγω της πώλησης του μεριδίου της DB στην κινεζική τράπεζα Hua Xia, παρά το γεγονός ότι η συμφωνία δεν είχε ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2015, που ήταν και η τελική προθεσμία για να ληφθούν υπόψη οι συναλλαγές των τραπεζών στα αποτελέσματά τους [12]. Η προνομιακή αυτή μεταχείρηση, δείχνει τις αντιθέσεις που υπάρχουν σε σχέση με την περίπτωση των ελληνικών τραπεζών, όπου η ΕΚΤ απέτυχε να δράσει ως δανειστής έσχατης ανάγκης (lender of last resort). Έτσι, η Ελλάδα αναγκάστηκε να δανειστεί δεκάδες δις προκειμένου να διασώσει το τραπεζικό της σύστημα (και μέσω αυτού τις ξένες τράπεζες [13]), καταδικαζόμενη σε μια παρατεταμένη περίοδο ύφεσης και ανεργίας.

Ο γερμανικός «πρωταθλητισμός» στη διαφθορά

Δεν είναι όμως μόνο το γερμανικό τραπεζικό σύστημα, αλλά και μια σειρά άλλων γερμανικών πολυεθνικών εταιρειών που πρωταγωνιστούν σε διεθνή σκάνδαλα διαφθοράς. Πιο πρόσφατη περίπτωση, αυτή της Volkswagen η οποία παραποιούσε συστηματικά τα αποτελέσματα εκπομπής ρύπων και κατανάλωσης καυσίμων για να αυξάνει τις πωλήσεις αυτοκινήτων προς τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Πολύ γνωστή υπόθεση - η οποία μάλιστα χαρακτηρίστηκε απ’ την Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ως το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαφθοράς στην ιστορία των παγκόσμιων αγορών - αποτελούν και τα “μαύρα ταμεία” της Siemens, μέσω των οποίων η εταιρεία δωροδοκούσε κρατικούς αξιωματούχους σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Μέση Ανατολή για να κερδίζει συμβόλαια. Σύμφωνα με το Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών, η Γερμανία είναι «άνδρο» καρτέλ με διεθνή δράση. Μερικά απ’ τα κυριότερα καρτέλ που αναγνωρίστηκαν από διάφορες αρχές σε ολόκληρο τον κόσμο και που έχουν καταδικαστεί στην πληρωμή τεράστιων προστίμων αφορούσαν σε προϊόντα όπως ο καφές, ο χαλκός, πλαστικά συνθετικά, λάστιχα, βιταμίνες, χημικά, φυσικό αέριο κλπ. [14] Είναι χαρακτηριστικό ότι η Γερμανία είναι απ’ τις λίγες χώρες στον κόσμο (μαζί με Βόρεια Κορέα, Σουδάν, Συρία) που δεν έχει υπογράψει ακόμα το Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών ενάντια στη διαφθορά στο δημόσιο τομέα, αλλά και αρνείται να επικυρώσει τη Σύμβαση του Ποινικού Δικαίου του Συμβουλίου της Ευρώπης. Πολλοί διεθνείς οργανισμοί έχουν επικρίνει το Βερολίνο για αυτήν του την συμπεριφορά. Η «Διεθνής Διαφάνεια» (Transparency International) τονίζει χαρακτηριστικά ότι η Γερμανία «έχει περιέλθει σε μια εξευτελιστική θέση» και ότι είναι απορίας άξιο το θράσος με το οποίο «οι Γερμανοί ηγέτες καλούν άλλες χώρες να καταπολεμήσουν τη διαφθορά», ενώ παρόμοιες αναφορές γίνονται και απ’ τον «Όμιλο Κρατών εναντίον της Διαφθοράς» (Group of State against Corruption) αλλά και την «Παγκόσμια Αρχή για τη Διαφθορά» (Global Integrity) [15].

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η παράνομη δραστηριότητα των γερμανικών εταιρειών είναι πλέον γνωστή. Τα επί δεκαετίες σκάνδαλα της Siemens (ιδιαίτερα αυτό που αφορούσε την αναβάθμιση του ελληνικού τηλεφωνικού δικτύου στα τέλη της δεκαετίας του ’90) αλλά και οι υποθέσεις της Rheinmetall Defence Electronics (πώληση αντιαεροπορικού αμυντικού συστήματος), της Krauss Maffei Wegmann (υπεύθυνη για την παραγωγή του γερμανικού τανκ Leopard), της Daimler (παραγωγή στρατιωτικών οχημάτων) και της Ferrostaal (υπόθεση των υποβρυχίων) [16], αφορούσαν την πραγματοποίηση δωροδοκιών σε έλληνες αξιωματούχους προκειμένου να συναφθούν επιχειρηματικά συμβόλαια. Αν στα παραπάνω προστεθούν και οι περιπτώσεις φοροδιαφυγής (οι αντιπροσωπείες της BMW, Mercedes και OPEL στην Ελλάδα υποτιμολογούσαν εισαγόμενα πολυτελή αυτοκίνητα [17], ενώ η γερμανική Hochtief που εκμεταλλευόταν για 20 χρόνια το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» δεν απέδιδε το ΦΠΑ στο Δημόσιο [18]), μπορούμε να αντιληφθούμε πως οι δραστηριότητες αυτές συνέβαλλαν στην διόγκωση του ελληνικού δημοσίου χρέους.

Η υπόθεση του γερμανικού χρέους ως παράδειγμα για την περίπτωση της Ελλάδας

Η μελέτη της Ιστορίας έχει δείξει ότι τα υπερβολικά υψηλά δημόσια χρέη δεν αποληρώνονται πλήρως και υφίστανται πάντα κάποιας μορφής αναδιάρθρωση (μερική διαγραφή, μείωση επιτοκίου, χρονική παράταση αποπληρωμής). Οι ρυθμίσεις αυτές ουσιαστικά διευκολύνουν τις δανείστριες χώρες να ανακτήσουν τους ρυθμούς ανάπτυξής τους ώστε να μπορέσουν αργότερα να αποπληρώσουν μέρος του δανεισθέντος ποσού. Η έρευνα των Reinhart και Trebesch [19] που αφορούσε 45 χώρες για το διάστημα 1920-1939 και 1978-2010, διαπίστωσε ότι η οικονομική κατάσταση των οφειλετριών χωρών βελτιώνεται σημαντικά μετά από την ελάφρυνση χρέους, αλλά μόνο αν η ελάφρυνση περιλαμβάνει και διαγραφή χρέους. Σε παρόμοια συμπεράσματα κατέληξε και η νέα έρευνα των Galofré-Vilà, McKee, Meissner και Stuckler [20] η οποία αφορούσε τα αποτελέσματα που επέφερε στην γερμανική οικονομία η Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 για το χρέος. Η διαγραφή που πέτυχε η Γερμανία αντιστοιχούσε στο 22% του ΑΕΠ της, ενώ η αποπληρωμή του εναπομείναντος χρέους συνδέθηκε με την γερμανική οικονομική ανάπτυξη και τις εξαγωγές: Ο δείκτης εξυπηρέτησης του χρέους/εσόδων από τις εξαγωγές, δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει το 3%. Αυτός ο όρος της συμφωνίας θυμίζει έντονα το αίτημα της Ελλάδας προς τους πιστωτές της για διασύνδεση της αποπληρωμής του χρέους με τους ρυθμούς ανάπτυξής της. Οι συνέπειες της συμφωνίας αυτής υπήρξαν εξόχως ευεργετικές για την οικονομία της Γερμανίας, καθώς δημιούργησαν δημοσιονομικές δυνατότητες για επέκταση των επενδυτικών και κοινωνικών της δαπανών, μείωσαν τον κίνδυνο χρεοκοπίας και περιόρισαν το κόστος δανεισμού - προσελκύοντας έτσι νέες επενδύσεις και κεφάλαια απ’ το εξωτερικό - αλλά και συνέβαλλαν στη σταθεροποίηση του πληθωρισμού.

Η απόφαση για τη διαγραφή του γερμανικού χρέους δεν υπήρξε μόνο μια καθαρά οικονομική απόφαση, αλλά είχε και έναν έντονο πολιτικό χαρακτήρα, καθώς επέδρασε ως «ιατρικό» απέναντι στα καταστροφικά αποτελέσματα που προκάλεσε για τη Γερμανία η Συνθήκη των Βερσαλλιών, αλλά και ως μια στρατηγική ενίσχυσης του δυτικού συνασπισμού έναντι του Κομμουνισμού κατά τις απαρχές του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό καταδεικνύει ότι και στην ελληνική περίπτωση, απαιτείται μια ρύθμιση που θα έχει πολιτικά κίνητρα και όχι αυστηρά οικονομικο-τεχνικά κριτήρια. Καθώς το προσφυγικό ζήτημα, η τρομοκρατία και η εκτεταμένη λιτότητα τροφοδοτούν εκ νέου τον Εθνικισμό και την ξενοφοβία σ’ ολόκληρη την Ευρώπη και δημιουργούν πρωτοβουλίες με «άρωμα» περιφερισμού - όπως η Μεσογειακή Σύνοδος - είναι αδήριτη ανάγκη η λήψη αποφάσεων με έντονο πολιτικό συμβολισμό. Η διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους αλλά και ο περιορισμός της δημοσιονομικής στενότητας που έχει επιβληθεί σ’ ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο, θα είναι μια απόδειξη ότι η Ευρώπη ασπάζεται ακόμα το όραμα της ειρηνικής συνύπαρξης και αλληλεγγύης των λαών. Αν οι πολιτικές ελίτ των Βρυξελλών δεν αναπτερώσουν σύντομα τις ελπίδες των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, είναι σίγουρο ότι θα τροφοδοτήσουν την πυρκαγιά που θα κατακάψει μελλοντικά ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.

* Ο κ. Μιχάλης Διακαντώνης είναι Οικονομολόγος και Διεθνολόγος

[1] Μαρμαρά, Μ., «Telegraph: Τα ακραία πλεονάσματα της Γερμανίας είναι η μεγαλύτερη απειλή για το ευρώ»
[2] «Σκάνδαλο Panama Papers: 28 γερμανικές τράπεζες στη λίστα»
[3] «Πρόστιμο 2.5 δισ. δολάρια πληρώνει η Ντόιτσε Μπανκ»
[4] Μανωλάτος, Α., «Deutsche Bank: Πρόστιμο $55 εκατ. για τα φουσκωμένα παράγωγα»
[5] Mullen, J., “U.S. wants Deutsche Bank to pay $14 billion over toxic mortgages”, CNN, 16/9/2016.
[6] «FT: H Deutsche Bank απέκρυψε ζημίες για να αποφύγει κρατική στήριξη»
[7] «Εργαζόμενοι της Deutsche Bank κατηγορούνται για εμπλοκή σε σκάνδαλο εμπορίας ρύπων»
[8] «Σόιμπλε: Μην εκβιάζετε, δεν βλέπω ανάγκη για ελάφρυνση του χρέους»
[9] «Απειλεί ΗΠΑ το Βερολίνο: Αν “πέσει” η Deutsche Bank θα υπάρξει παγκόσμια τραπεζική κρίση»
[10] “Germany Says No Bailouts for Deutsche Bank or Any Other Struggling Lenders”
[11] «Δεν αποκλείει νέα οικονομική κρίση ο Σόιμπλε»
[12] «Financial Times: Η Deutsche Bank έτυχε ειδικής μεταχείρισης»
[13] “Hey, Germany: You Got a Bailout, Too”
- «Αποκαλυπτική συνέντευξη εκπροσώπου της Βραζιλίας στο ΔΝΤ: “Εσωσαν ξένες τράπεζες, όχι την Ελλάδα” (video)»
- Στη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών το 95% των δανείων προς την Ελλάδα
[14] «Ο μύθος της τίμιας Γερμανίας: Σκάνδαλα και διαφθορά για...πολιτική με τη Μέρκελ να σφυρίζει αδιάφορα»
[15] Γκρουμούτης, Π., «Πόσες φορές οι ΗΠΑ έπιασαν στα πράσα τους Γερμανούς»
[16] Τριάντης, Β., «Τα σκάνδαλα που ενεπλάκησαν γερμανικές εταιρίες και απασχόλησαν την κοινή γνώμη»
[17] «Φοροδιαφυγή πολλών εκατομμυρίων από τρεις γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες στην Ελλάδα»
[18] Πλάντζος, Κ., «Γερμανός ο μεγαλύτερος φοροφυγάς στην Ελλάδα»
[19] Reinhart, C., and Trebesch, C., “Sovereign-debt relief and its aftermath: The 1930s, the 1990s, the future?”, Centre for Economic Policy Research
[20] Galofré-Vilà, G., McKee, M., Meissner, C., and Stuckler, D., “Economic consequences of the 1953 London Debt Agreement”, Centre for Economic Policy Research

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου