Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Νοε 2011


Τα δικαστήρια είναι τα μόνα όργανα στα οποία ανέθεσε ο ελληνικός λαός να απονέμουν δικαιοσύνη στο ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ. Ακόμα και σε περιπτώσεις αντιδικίας μεταξύ πολιτών και δημοσίου. Οπως αυτή με το παράνομο τέλος ακινήτων που εισπράττεται μέ τον λογαριασμό της ΔΕΗ, παρανόμως.

Ο, έτσι κι αλλιώς, παράνομος “υπουργός”, μιας παράνομης “κυβέρνησης”, που διαφεύγει ακόμη την σύλληψη επειδή τους την χαρίζει για δικούς του άγνωστους λόγους ο τωρινός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και τα λοιπά αρμόδια όργανα, προσπαθεί να τρομοκρατήσει πολίτες, δημάρχους και δικαστές. Είναι η συνήθης φιγούρα που κάνουν οι εκτός νόμου προς τους φιλήσυχους και νομοταγείς πολίτες.

Ιδού τι λέει στην ανακοίνωσή του ο ψευδο-υπουργός: “Επειδή η προσωρινή διάταξη του Μονομελούς Πρωτοδικείου της Καλαμάτας έχει εκδοθεί καθ΄ υπέρβαση της δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων σε σχέση με ζητήματα βεβαίωσης και είσπραξης φόρων και τελών, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους θα προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες προκειμένου να μη δημιουργούνται ψευδείς εντυπώσεις στους πολίτες.”

Και επισείει ο παράνομος “υπουργός” της παράνομης “κυβέρνησης” τον φόβο του δικηγόρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, το οποίο δεν είναι παρά ο δικηγόρος του δημοσίου, και που φυσικά δεν είναι ούτε δικαστικό, ούτε νομοθετικό αλλά ούτε και εκτελεστικό όργανο.

Το θλιβερό είναι πως οι ηγεσίες τριών κομμάτων και ο θεωρούμενος ως “Πρόεδρος της Δημοκρατίας”, με το τελευταίο επαίσχυντο και ανόσιο πραξικόπημα τους της κατάλυσης του Συντάγματος και του πολιτεύματος, συγκρότησαν αυτή την παράνομη “κυβέρνηση” που μόνο σκοπό έχει και φιλοδοξία να είναι ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ και όχι υπηρέτης του ελληνικού λαού.

Υπομονή έλληνες.

Θα τους συλλάβουμε και θα τους δικάσουμε.

Μαζί και αυτόν τον ευτραφή κύριο που νομίζει πως είναι υπουργός.

Θραξ ο Αναρμόδιος


  • Μυστικό γερμανικό σχέδιο για εκποίηση των "ασημικών" χρεωμένων χωρών από ευρωπαϊκό "ΔΝΤ"!

Μετά το δημοσίευμα της Daily Telegraph, έρχεται άλλη μία διαρροή που επιβεβαιώνει τη φημολογία ότι η Γερμανία εξετάζει τις εναλλακτικές ώστε να υπάρχει η δυνατότητα για ελεγχόμενη χρεοκοπία χωρών μελών της ευρωζώνης. Μάλιστα, το γερμανικό υπουργείο οικονομίας απαντά ότι "δεν υπάρχει τίποτα κρυφό σε αυτό".

Συγκεκριμένα πρόκειται για ένα εξασέλιδο κείμενο του γερμανικού ΥΠΕΞ στο οποίο σημειώνεται ότι η «μερική πτώχευση» θα πρέπει να καταστεί μια δυνατότητα που θα μπορεί να εφαρμοστεί για τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης τα οποία «δεν είναι σε θέση να επιτύχουν την βιωσιμότητα του χρέους» τους. Στο ίδιο σημείωμα, με αρχικό παραλήπτη τον υπουργό Γκουίντο Βέστερβελε, συμπληρώνει πως «πρέπει επίσης να υπάρχει η επιλογή μιας συντεταγμένης χρεοκοπίας για να μειωθεί το βάρος για τους φορολογούμενους άλλων χωρών της Ευρωζώνης που καταβάλλουν το τίμημα για τον δανεισμό των κρατών που αντιμετωπίζουν κρίσεις χρέους»!

Οι συντάκτες του εγγράφου τάσσονται υπέρ της «σθεναρής εμπλοκής της ΕΕ στα δημοσιονομικά όσων χωρών παραβιάζουν το Σύμφωνο Σταθερότητας» και μάλιστα προτείνουν όποια χώρα δεν τηρεί τους στόχους των προγραμμάτων λιτότητας να τιμωρείται με «στέρεα δημοσιονομικά μέτρα που θα της επιβάλλονται, όπως συγκεκριμένες περικοπές δαπανών, ή νέοι φόροι»!

Νωρίτερα το "R" μετέδιδε:

Μυστικό γερμανικό σχέδιο για εκποίηση των "ασημικών" χρεωμένων χωρών από ευρωπαϊκό "ΔΝΤ"!

Στα "χέρια" της επιθυμεί να πάρει τον οικονομικό έλεγχο της ΕΕ η Γερμανία. Σημερινό δημοσίευμα της Telegraph, επικαλούμενο έγκυρες πηγές από το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει ότι η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προσανατολίζεται προς την ίδρυση ενός "υπερκράτους", με έδρα στις Βρυξέλλες, το οποίο θα ελέγχει τα οικονομικά των υπερχρεωμένων κρατών - μελών της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με το εν λόγω δημοσίευμα, στα σχέδια περιλαμβάνεται και η προοπτική της πτώχευσης μεγάλων χωρών, σε περίπτωση που δεν είναι εφικτή η σωτηρία της.

Στην κατοχή της Telegraph περιήλθε ένα 6σέλιδο εμπιστευτικό σημείωμα του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο περιλαμβάνει σχέδιο για τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM) σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, με ευρείες αρμοδιότητες, όπως ο πλήρης δημοσιονομικός έλεγχος υπερχρεωμένης χώρας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Γερμανία προωθεί την ιδέα ότι τα ευρωπαϊκά οικονομικά όργανα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα παρέμβασης σε χώρες που βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, προκειμένου να προστατευθεί το ευρώ.

Στη βάση αυτών των αρχών, το γερμανικό σχέδιο προβλέπει την μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM), που ενεργοποιείται στα τέλη του 2012, σε ένα ευρωπαϊκό ΔΝΤ, δηλαδή σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο.

Σύμφωνα με το έγγραφο, το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο θα μπορεί να αναλάβει τον πλήρη δημοσιονομικό έλεγχο μιας υπερχρεωμένης χώρας, συμπεριλαμβανομένου της εκκαθάρισής της, δηλαδή της εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων της.

Το γερμανικό σχέδιο έχει ως αφετηρία την επιβολή «αυτόματων κυρώσεων» σε χώρες - μέλη που έχουν ελλείμματα εκτός των συμφωνηθέντων με την Κομισιόν.

Το Βερολίνο θέλει την παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όσων παραβιάζουν συστηματικά τους κανονισμούς που διέπουν την Ευρωζώνη.

Οι κυρώσεις διαβαθμίζονται από πρόστιμα έως απώλεια της κυριαρχίας επί της κατάρτισης του προϋπολογισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο θα έχει «πραγματική δυνατότητα παρέμβασης» στους προϋπολογισμούς των χωρών που έχουν λάβει στήριξη από ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ.

Πηγή



Το τύπωμα χρήματος από την ΕΚΤ και μάλιστα σύντομα βλέπουν οι μισοί αναλυτές σε δημοσκόπηση του Reuters.

Ειδικότερα, στη δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα και έλαβαν μέρος 50 οικονομολόγοι και στρατηγικοί αναλυτές από Ευρώπη και ΗΠΑ, η πιθανότητα η ΕΚΤ να οδηγηθεί σε τύπωση νέου χρήματος διαμορφώθηκε στο 48%.

Η πλειοψηφία μάλιστα των οικονομολόγων που υποστήριξαν ότι η ΕΚΤ θα υποχρεωθεί σε χαλάρωση της νομισματικής της πολιτικής θεωρεί ότι αυτό θα γίνει έως τον Μάρτιο του 2012.

Επιπλέον, οι 25 από τους 49 ερωτηθέντες αναλυτές αναμένουν ότι η ΕΚΤ θα διαδραματίσει έναν ακόμα μεγαλύτερο ρόλο, εκτιμώντας ότι θα λειτουργήσει ως δανειστής «έσχατης ανάγκης», παρέxoντας δάνεια στις κυβερνήσεις.


  • Νέες θυσίες 10,4 δισ., χωρίς πρόσθετα μέτρα!
Επιπλέον επιβαρύνσεις 5,3 δισ. από τη μείωση του αφορολογήτου ορίου, τις περικοπές στις φοροαπαλλαγές, την έκτακτη εισφορά και τα τέλη επιτηδεύματος, την κατάργηση της έκπτωσης λόγω αποδείξεων και την φοροκαταιγίδα σε ακίνητα και γιώτα-χι, κρύβει ο νέος προϋπολογισμός για το 2012. Μαζί με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων αλλά και το ψαλίδισμα των κρατικών επιχορηγήσεων το «μάρμαρο» για μικρομεσαίους και μισθοσυντήρητους φτάνει στα 10,4 δισ. ευρώ επιπλέον βάρη, σε σχέση με φέτος.

Αν και επισήμως ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει πως ουδείς νέος φόρος θα επιβληθεί, τα περισσότερα μέτρα του 2012 είναι ήδη ψηφισμένα και θα πέσουν σαν «κεραμίδα» επί δικαίων και αδίκων. Για να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα 2,4 δισ. σε συνθήκες ύφεσης 2,8% και με ανεργία 17,1%, στέλνει ένα μακρύ «λογαριασμό» σε μισθωτούς και συνταξιούχους, που καλούνται να πληρώσουν επιπλέον:

- τετραπλάσιους φόρους (2,9 δισ. ευρώ έναντι 700 εκατ. ευρώ φέτος) από το ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων χώρων.

- 2,41 δισ. ευρώ εξαιτίας του διπλασιασμού των τεκμηρίων διαβίωσης, της μείωσης του αφορολογήτου ορίου στις 5.000 ευρώ, της κατάργησης της έκπτωσης φόρου λόγω αποδείξεων και από νέες περικοπές στις φοροαπαλλαγές.

- 269 εκατ. ευρώ από την εξίσωση του συντελεστή του ΕΦΚ στο πετρέλαιο (diesel) θέρμανσης με εκείνο του πετρελαίου (diesel) κίνησης, από τον Οκτώβριο του 2012.

- 30 εκατ. ευρώ για τα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας και τα τέλη ταξινόμησης και στα ΙΧ αυτοκίνητα, λόγω τερματισμού στο καθεστώς της απόσυρσης.

- 39 εκατ. ευρώ από φόρους κατανάλωσης, πολυτελείας, τέλη κινητής τηλεφωνίας κ.λπ.

Για να ανέλθουν τα δημόσια έσοδα στο 27% του ΑΕΠ το οικονομικό επιτελείο ποντάρει πολλά στο ηλεκτρονικό και καθολικό πόθεν έσχες για όλους τους φορολογουμένους, αλλά και στην πρόσληψη ιδιωτών εισπρακτόρων και στα κίνητα για την συλλογή και απόδοση του ΦΠΑ στα κρατικά ταμεία. Το υπουργείο Οικονομικών προσβλέπει να εισπράξει και επιπλέον έσοδα από:

• τη συνέχιση της είσπραξης εσόδων από το τέλος επιτηδεύματος στους ελεύθερους επαγγελματίες που έχει επιβληθεί από το έτος 2011,

• την αλλαγή στο φόρο ακίνητης περιουσίας, με τη μείωση του αφορολόγητου ορίου και την αύξηση των αντικειμενικών αξιών,

• τη συνέχιση της είσπραξης της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας,

• την επιβολή έκτακτης εισφοράς στις επιχειρήσεις με μεγάλη κερδοφορία τη χρήση έτους 2010,

• την "περαίωση" για τα ιδιωτικά σκάφη, με παύση της ισχύος της άδειας των μαϊμού επαγγελματικών σκαφών αναψυχής,

• το νέο ειδικό φόρο κατανάλωσης στον καπνό,

• τη συνέχιση της είσπραξης της ειδικής εισφοράς κοινωνικής αλληλεγγύης από τα φυσικά πρόσωπα για τα εισοδήματα του 2011 και του 2012 από μισθωτούς και συνταξιούχους,

• την πλήρη (δωδεκάμηνη) απόδοση του μέτρου της αύξησης του ΦΠΑ στην εστίαση από 13% σε 23%,

• την είσπραξη ανείσπρακτων οφειλών προς το Δημόσιο με συλλήψεις επ’ αυτοφώρο κλπ, καθώς και την επιτάχυνση της εκδίκασης φορολογικών διαφορών.


Σφίγγει το ζωνάρι

Την ίδια στιγμή όμως έρχονται και μεγάλες περικοπές δαπανών ύψους 5,1 δισ. ευρώ, που βάζουν «μαχαίρι» στο εισόδημα χιλιάδων νοικοκυριών, συνταξιούχων και επιχειρήσεων που εξαρτώνται οικονομικά από το δημόσιο.

Συγκεκριμένα προβλέπονται μέτρα εξοικονόμησης δαπανών όπως:

- Περικοπές μισθών και επιδομάτων δημοσίων υπαλλήλων: 1,6 δισ.

- Μείωση χρηματοδότησης και επιδομάτων του ΟΑΕΔ: 264 εκατ.

- Περικοπές στο ΕΚΑΣ: 175 εκατ.

- Περικοπές επιχορηγήσεων ΟΓΑ: 1, 240 δισ.

- Περικοπές επιχορηγήσεων ΙΚΑ: 1,54 δισ.

- Περικοπές επιχορηγήσεων ΝΑΤ: 130 εκατ.

- Περικοπές επιχορηγήσεων ΟΑΕΕ: 91εκατ.

Για το 2012 προβλέπεται να «παγώσουν» οι επιστροφές και συμψηφισμοί φόρων για τους φορολογουμένους. Τα φορολογικά έσοδα στο σύνολο τους θα ανέλθουν στα 53,3 δισ. ευρώ ενώ οι δαπάνες θα περιοριστούν στα 72,5 δισ. ευρώ και η πληρωμή τόκων θα περιοριστεί στα 12,7 δισ. ευρώ, μειωμένη κατά 3,6 δισ. ευρώ.


Αποκρατικοποιήσεις


Έσοδα 9,3 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις ευελπιστεί να εισπράξει το 2012 η κυβέρνηση, παρότι φέτος τα έσοδα αυτά δεν προβλέπεται να ξεπεράσουν τελικώς το 1,8 δισ. ευρώ. Ο κ.Βενιζέλος θα απευθύνει έκκληση σε ξένες κυβερνήσεις και επενδυτές για να μετάσχουν στις διαδικασίες πώλησης, προσδοκώντας έσοδα 3,3 δισ. ευρώ από το πρώτο τρίμηνο της χρονιάς. Για να το επιτύχει θα πρέπει το 2012 να έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες για :

• Επέκταση σύμβασης και πώληση μετοχών του ΔΑΑ «Ελ. Βενιζέλος».

• Παραχώρηση δικαιωμάτων λειτουργίας Εγνατίας Οδού

• Πώληση της αδείας Κρατικών Λαχείων

• Πώληση μετοχών του ΟΠΑΠ

• Πώληση ΟΔΙΕ

• Πώληση μετοχών της ΕΥΔΑΠ

• Πώληση μετοχών της ΕΥΑΘ

• Πώληση ΔΕΠΑ

• Πώληση ΔΕΣΦΑ

• Πώληση μετοχών ΕΛΠΕ

• Πώληση ΛΑΡΚΟ

• Πώληση ΕΑΣ

• Πώληση Καζίνο Πάρνηθας

• Πώληση ΕΛΒΟ

• Αξιοποίηση 39 κτιρίων του Δημοσίου

• προώθηση ανάπτυξης ακινήτων του δημοσίου

"Μπορούμε να λύσουμε το ελληνικό πρόβλημα" ανέφερε ο πρόεδρος του Eurogroup και πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου Ζαν Κλωντ Γιούνκερ σε συνέντευξή του στην τηλεόραση της Deutsche Welle.

"Πιστεύω ότι η ευρωπαϊκή απάντηση σε αυτή την πρόκληση, έγκειται στο να... βρεθεί η χρυσή τομή μεταξύ της αλληλεγγύης που πρέπει να επιδείξουν χώρες όπως η Γερμανία, η Αυστρία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία και άλλες, και των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτή για χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία. Στην Ιρλανδία τα πράγματα εξελίσσονται ικανοποιητικά, στην Πορτογαλία όχι απογοητευτικά. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, αλλά μπορούμε να λύσουμε και το ελληνικό πρόβλημα, εάν η Ελλάδα καταβάλει τις προσπάθειες στις οποίες έχει δεσμευτεί και στις οποίες τη δεσμεύσαμε. Η αλληλεγγύη όμως δεν είναι μονόδρομος, δεν κινείται κανείς μόνος του στο δρόμο αυτό", επεσήμανε ο κ. Γιούνερ..

Για τη Βρετανία

Με αφορμή την επίσκεψη του βρετανού πρωθυπουργού Κάμερον στο Βερολίνο και τη συνεχιζόμενη διαμάχη Γερμανίας – Μεγ. Βρετανίας για τη διαχείριση της κρίσης, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αναγνωρίζει μεν στους Βρετανούς το δικαίωμα να μας εφιστούν την προσοχή στα καθήκοντά μας καθώς είναι μέλη της ΕΕ και δεν θα μου άρεσε ένα διαχωριστικό τείχος μεταξύ των 17 χωρών της Ευρωζώνης και των 10 ευρωπαϊκών κρατών που δεν είναι μέλη της. "Αλλά θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή των Βρετανών, και πρέπει να το κάνω, στο γεγονός ότι το δημοσιονομικό τους έλλειμμα είναι διπλάσιο από τον μέσο όρο των χωρών της ευρωζώνης. Οι Βρετανοί έχουν ένα χρέος, το οποίο είναι υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Είμαι υπέρ του διαλόγου, αλλά κατά υπαγορεύσεων από εκείνους που τα κάνουν λιγότερο καλά από εμάς", ανέφερε ο κ. Γιούνκερ.

Για το Μ. Μόντι

Για τον νέο πρωθυπουργό της Ιταλίας, ο κ. Γιούνκερ ανέφερε: "Πιστεύω ότι αφότου ο κ. Μόντι ανέλαβε τα ηνία, έχουν βελτιωθεί οι προϋποθέσεις να θέσει η Ιταλία –όχι αμέσως, αλλά με προοπτική, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα- την κρίση χρέους της υπό έλεγχο. Γνωρίζω τον κ. Μόντι εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια, καθότι ήταν Επίτροπος στις Βρυξέλλες. Είμαι της άποψης ότι το θέμα δεν διευθετείται απλώς μέσω της αλλαγής προσώπων στην ιταλική κυβέρνηση. Η Ιταλία χρειάζεται μια συλλογική προσπάθεια. Και πιστεύω ότι ο κ. Μόντι είναι ο κατάλληλος εμπνευστής αυτής της συλλογικής προσπάθειας".

Πηγή: Deutsche Welle

Εδώ και δεκαετίες αυτό που ακούγαμε στην Ελλάδα ήταν ότι το πιο πολύτιμο πράγμα του κόσμου είναι οι ...αυτοδύναμες κυβερνήσεις.

Εσχάτως, και αφού οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις τους οδήγησαν τα πράγματα εδώ που τα οδήγησαν, το τροπάρι έχει αλλάξει:

Τώρα, μετά την κυβερνητική σύμπραξη ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. με τη στήριξη και της κυρίας Μπακογιάννη, το πολυτιμότερο πράγμα του κόσμου άλλαξε και από εκεί που ήταν οι κυβερνήσεις αυτοδυναμίας, έγιναν οι «κυβερνήσεις συνεργασίας»...

Να, λοιπόν, που για μια ακόμα φορά η κατά τ' άλλα κοσμοπολίτισσα άρχουσα τάξη μας, μας πουλάει «επαρχιώτικη άγνοια» για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, ώστε να κάνει τη «δουλίτσα» της.

Τώρα η «ευτυχία», η «ευημερία» και η «καλοπέραση», που θα έρχονταν μέσα από τις αυτοδυναμίες, θα έρθουν μέσα από τις «συνεργασίες», τις «συναινέσεις» και τις «συμπράξεις»...

Αλλά γιατί δεν ρίχνουμε μια ματιά εις τα Ευρώπας;

Αν δεν κάνουμε λάθος:
  • Κυβέρνηση συνεργασίας (και μάλιστα κεντροαριστερής κατευθύνσεως) ήταν εκείνη του Ντ' Αλέμα στην Ιταλία που πρωτοστάτησε στην ιμπεριαλιστική επέμβαση κατά της Γιουγκοσλαβίας και η οποία έφερε τις άλλες κυβερνήσεις συνεργασίας, εκείνες του Μπερλουσκόνι με τους νεοφασίστες της Λέγκας.
  • Κυβέρνηση συνεργασίας (κεντροαριστερή, επίσης) ήταν εκείνη η κυβέρνηση του Ζοσπέν στη Γαλλία που εγκαινίασε την πολιτική των εργασιακών Νταχάου μέσα από τα λεγόμενα «Σύμφωνα πρώτης απασχόλησης», που εκτίναξε τα ποσοστά του Λεπέν και έφερε τον Σαρκοζί στην εξουσία.
  • Κυβέρνηση συνεργασίας (κεντροαριστερή, επίσης) ήταν εκείνη του Στρέντερ στη Γερμανία που έριχνε τις «οικολογικές» βόμβες του οικολόγου Φίσερ στο Κοσσυφοπέδιο.
  • Κυβέρνηση συνεργασίας (και τι συνεργασίας!) ήταν η πρώτη κυβέρνηση της Μέρκελ στη Γερμανία, που σχηματίστηκε κατ' απαίτηση των Γερμανών βιομηχάνων με τη στήριξη τόσο των χριστιανοδημοκρατών όσο και των σοσιαλδημοκρατών, η οποία επέβαλε ένα από τα πιο άγρια πακέτα λιτότητας στο γερμανικό λαό.
  • Κυβέρνηση συνεργασίας είναι και η σημερινή κυβέρνηση της Γερμανίας, η οποία έχει κατορθώσει το 16% του γερμανικού λαού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι να αμείβονται με λιγότερα από 400 ευρώ μηνιαίως.
  • Κυβέρνηση συνεργασίας είναι η σημερινή κυβέρνηση Κάμερον στη Βρετανία, η οποία έχει επιβάλει το καθεστώς «δάκρυα και αίμα» στο βρετανικό λαό, εφαρμόζοντας ένα πρωτοφανές σε αγριότητα πρόγραμμα λιτότητας.
Παρεμπιπτόντως:

Η «χαρά» των κυβερνήσεων συνεργασίας ουδόλως απέτρεψε το «χαμό» που εκδηλώνεται σήμερα στις οικονομίες της Ιταλίας και της Γαλλίας ή την εκτίναξη του χρέους της Γερμανίας, το μεγαλύτερο σε απόλυτους αριθμούς χρέος μεταξύ των κρατών - μελών της Ευρωζώνης...

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο μακρύς, με την ουσία να παραμένει πάντα η ίδια:

Η ουσία έχει να κάνει με το ποια πολιτική εφαρμόζουν αυτές οι κυβερνήσεις.

Οσο για το ποιο θα είναι το κυβερνητικό σχήμα που θα εφαρμόσει τη συγκεκριμένη πολιτική είναι κάτι που έπεται.

Το σχήμα προκύπτει, εν τέλει, ανάλογα με τη σκληρότητα αυτής της πολιτικής και σε συνδυασμό με τις κοινωνικές συνθήκες εντός των οποίων μέλλει να εφαρμοστεί.

Συνθήκες που προσδιορίζονται από την ένταση της ταξικής πάλης, οι οποίες καθορίζουν εν πολλοίς τους πολιτικούς ελιγμούς της άρχουσας τάξης για να επιτύχει ακριβώς την εφαρμογή της πολιτικής της.

Το θέμα, επομένως, δεν βρίσκεται στο αν οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας, στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο, είναι κυβερνήσεις αυτοδύναμες και μονοκομματικές ή είναι κυβερνήσεις πολυκομματικές και συνεργασίας.

Το θέμα βρίσκεται στο γεγονός ότι και αυτές και οι προηγούμενες είναι κυβερνήσεις των κεφαλαιοκρατών, των μονοπωλίων, της πλουτοκρατίας. Οτι είναι κυβερνήσεις της άρχουσας τάξης. Η οποία όποτε δεν μπορεί να αναθέσει το σφαγιασμό του λαού σε ένα από τα κόμματά της, τότε επιλέγει να αναθέσει την ίδια αποστολή σε πολλά κόμματά της μαζί.

Αυτό είναι το συναπάντημα, το συναπάντημα των δικών της κομμάτων και των δικών της ανθρώπων, που, αμέσως μετά την τέλεσή του, η αστική τάξη μέσα από την προπαγάνδα της αναλαμβάνει να το εμφανίσει ως μια «εθνική», «χαρούμενη» και «ελπιδοφόρα συνεύρεση».

Τότε, δε, είναι που αρχίζει και όλη αυτή η γελοιότητα, οι δημηγορίες και η απάτη περί της «γενικής συναδέλφωσης».

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε. Αλλά όχι για πολύ...

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
μοντάζ Γρέκι
Οι Γερμανοί, αντί να επικρίνουν τους πάντες λες και κατέχουν τη μία και απόλυτη αλήθεια, καλό θα είναι να βγάλουν τον σκασμό. Επιτέλους, δεν είναι δυνατόν να φέρονται σαν τον περιούσιο λαό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, λες και οι άλλοι είναι σκουπίδια.

Ενα μέρος της αλήθειας για το γερμανικό χρέος την είπε ο Γιούνκερ, ο οποίος το χαρακτήρισε πιο επικίνδυνο από το ιταλικό. Ο ίδιος επέκρινε τους Γερμανούς για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους Ευρωπαίους του Νότου. Επιτέλους όταν αυτοί εργάζονται λιγότερο, δεν μπορούν να αποκαλούν τους άλλους τεμπέληδες.

Οταν εξάγουν το προϊόντα τους στους... τεμπέληδες καλά θα κάνουν να καταλάβουν πως χωρίς αυτούς και το εισόδημά τους θα έχει πρόβλημα. Οταν οι αντίπαλοι είναι η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, η Ρωσία, οι ΗΠΑ, οι Γερμανοί χωρίς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους θα είναι μία μεσαία δύναμη χωρίς ιδιαίτερη επιρροή.

Λοιπόν, ας πάψουν να κουνούν το δάχτυλο, να συμπεριφέρονται σαν αφέντες επειδή η οικονομία τους έχει καλύτερες επιδόσεις. Οι ιδιαιτερότητες των άλλων λαών (να υπενθυμίσουμε ότι ο εθνοκεντρισμός, να κρίνεις δηλαδή άλλους λαούς με βάση τις δικές σου αρχές και αξίες, είναι το μεγαλύτερο λάθος στις κοινωνικές επιστήμες) σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι είναι κατώτεροι. Είναι διαφορετικοί.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, οι Γερμανοί την ανιστόρητη και ανόητη επίθεση εναντίον των άλλων, γιατί βάζουν σε κίνδυνο την Ευρώπη, διεγείρουν αντιγερμανικά αντανακλαστικά και πριονίζουν την αλληλεγγύη και τη συνοχή της ΕΕ.


Τις τελευταίες ημέρες είναι μεγάλο το πλήθος των δημοσιεύσεων γύρω από τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ. Σε όλα τα δημοσιεύματα (δεν χρειάζεται καν φαντασία για να καταλάβουμε πως αποτελούν «διαρροές» μέσα από το περιβάλλον του Γ. Παπανδρεου) γίνεται λόγος για επανάκαμψη Παπανδρέου και για κινήσεις επαναφοράς του ΠΑΣΟΚ στην πολιτική σκηνή…

Καλή προπαγανδιστική προσπάθεια, αλλά πλέον δεν πείθει κανέναν οτιδήποτε ανακοινώνεται για τον Γιώργο Παπανδρέου. Η αλήθεια είναι οικτρή για τον ίδιο. Κατέστρεψε την χώρα (σε όλα τα επίπεδα), κατέστρεψε το όνομά του, κατέστρεψε το κόμμα που του παραδόθηκε με φασιστικές διαδικασίες (μην ξεχνάμε πως έγινε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μέσα από εκλογές, στις οποίες δεν υπήρχε αντίπαλος και κατόρθωσε να λάβει το 80% ως ποσοστό εκλογής…!). Ο άνθρωπος αυτός όπου και αν κινήθηκε δημιούργησε –κατ’ ελάχιστο- προβλήματα, όποτε δεν έφερε την απόλυτη καταστροφή. Ο ρόλος του στην πολιτική σκηνή της χώρας δεν είναι καν υπό αμφισβήτηση. «Το παιδί» κατόρθωσε να καταστρέψει μία χώρα μέσα σε δύο μόλις χρόνια και μόνο σε λάθη δεν μπορούμε πλέον να αποδίδουμε την καταστροφική του παρουσία.

Είχαμε γράψει προ πολλού –και το επαναλάβαμε αρκετές φορές από τότε- πως ο Γιώργος Παπανδρέου δεν σκέφτεται τις εκλογές, δεν σκέφτεται να φύγει ατιμασμένος από την πολιτική σκηνή της χώρας και πως θα επεδίωκε την πτώση του δια «πραξικοπήματος» των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Και σήμερα, αυτό ακριβώς κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου, προκειμένου να εξασφαλίσει το πολιτικό του «άλλοθι» και την οποιαδήποτε (πιστεύει ο ίδιος) υστεροφημία του. Εξοργίζει το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, προκαλεί με την συμπεριφορά του και οδηγεί στα άκρα τα στελέχη του κόμματος που κατέστρεψε, με μοναδικό σκοπό να φύγει λέγοντας «αυτοί που μου εναντιώθηκαν είναι και οι φταίχτες για την αποτυχία της πολιτικής διάσωσης της Ελλάδας που ξεκίνησα, αλλά δεν κατάφερα να ολοκληρώσω επειδή είχα πόλεμο από εκείνους που θεώρησα ότι θα αγωνιστούν για το καλό της πατρίδας»…

Σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου, γνωρίζοντας πως έχει ανοιχτεί το «παραθυράκι» της προσωπικής του διάσωσης (βλ. κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου), πιέζει αφόρητα για να υπάρξουν εξελίξεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Πιέζει για την εκπαραθύρωσή του και ετοιμάζει τις βαλίτσες του για κάποια άλλη γη, για κάποια άλλα μέρη, εκεί που θα αισθάνεται απολύτως ασφαλής. Γνωρίζει πως η ύπαρξη ενός «τυχαίου γεγονότος» είναι δυνατόν να αναστείλει την έξοδό του από την χώρα. Γνωρίζει πως υπό μία φυσιολογική κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει την Δικαιοσύνη. Γνωρίζει πως εάν παραμείνει στην Ελλάδα, θα ζει μέσα είτε κλεισμένος στο Καστρί είτε κλεισμένος σε κάποια ειδική (για την περίσταση) φυλακή.

Σύμφωνα με πολύ καλές πληροφορίες, του έχει ήδη δοθεί το τελεσίγραφο της παύσης του. Του δόθηκε και η δυνατότητα επιλογής για το πώς θα συμβεί η αποχώρησή του. Όμως, η ιδιοσυγκρασία του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά και η ανασφάλεια που νιώθει για την επόμενη ημέρα, τον καθιστούν ίσως και επικίνδυνο, τόσο για το κόμμα του όσο και για την Ελλάδα (αλήθεια, γνωρίζει κανείς τι έχει πει και σε τι έχει συμφωνήσει με τον Ερντογάν;) Ο μεγάλος φόβος του Γιώργου Παπανδρέου είναι οι ίδιοι του οι βουλευτές και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και πως αυτοί θα αντιδράσουν την επόμενη ημέρα της αποχώρησής του από την Ελλάδα. Ήδη έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν φήμες για ένα «αμείλικτο καθεστώς Παπανδρέου» που λειτουργούσε με αδιαφανείς διαδικασίες και χρησιμοποιούσε (σχεδόν επί μονίμου βάσεως) τον εκβιασμό, προς εκείνους που έδειχναν σημεία «κόπωσης» και γενικότερη διάθεση να μην ακολουθήσουν τον «πρόεδρο» εκθέτοντας εαυτούς σε καθημερινούς κινδύνους. Θέλουμε να πιστεύουμε πως η κάκιστη κυβέρνηση Παπανδρέου δεν λειτούργησε ποτέ χρησιμοποιώντας ωμούς εκβιασμούς κατά των βουλευτών της, πως δεν χρησιμοποίησε ποτέ παράνομες πληροφορίες προσωπικών δεδομένων, πως δεν καταχράστηκε ποτέ την εξουσία που (έστω και με ψέματα) πήρε από τον Ελληνικό λαό.

Ο Γιώργος Παπανδρέου αυτές τις ημέρες πακετάρει στις χειραποσκευές του πολλά περισσότερα από τα προσωπικά του είδη. Γνωρίζει πως η μετά την αποχώρησή του σιωπή μπορεί να επιβληθεί μόνο με τον τρόπο που κυβερνούσε. Και όλοι οι Έλληνες γνωρίζουμε πως κυβερνούσε με ένα ηλίθιο χαμόγελο, εκτοξεύοντας ταυτόχρονα εκβιαστικά διλήμματα. Πάντως, εάν ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορέσει να τακτοποιήσει σύντομα τις «εκκρεμότητες», υπάρχουν σοβαροί φόβοι πως οι εξελίξεις θα τον προλάβουν και θα δημιουργήσουν πολλά περισσότερα προβλήματα στην κυβέρνηση του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου. Και αυτό είναι, ίσως, το μοναδικό στοιχείο (πέρα από συγκεκριμένους ανθρώπους του περιβάλλοντός του) που συμμαχεί μέχρι στιγμής με τον Γιώργο Παπανδρέου…

Πάντως, στην περίπτωση που ο Γιώργος Παπανδρέου κατορθώσει να «αποδράσει» από την Ελλάδα, η κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου θα φορτωθεί πολλά περισσότερα από το ξεπούλημα της χώρας και την μετάβασή της στην δραχμή… Λέτε ο τραπεζίτης πρωθυπουργός να επιτρέψει την σχεδιαζόμενη (ή προσχεδιασμένη) φυγή του Γιώργου Παπανδρέου από την Ελλάδα;


  • Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Tρίτη πρωί, έσχατο όριο για το άρθρο αυτό να οδεύσει προς το τυπογραφείο, και το όνομα του πρωθυπουργού-μαριονέτα της «μνημονιακής» συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - ΝΔ εξακολουθούσε να μην είναι γνωστό. Όχι, βέβαια, πως το γεγονός της επιλογής του προσώπου θα είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία, καθώς η κυβέρνηση αυτή είναι εκ των προτέρων πλήρως απονομιμοποιημένη στη συνείδηση όλων των Ελλήνων, ως τυφλό όργανο των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας, με αποστολή την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων και τον εθνικό εξανδραποδισμό της Ελλάδας.

Λίγο πολύ, όλοι αντιλαμβάνονται ότι ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς, συνειδητοποιώντας σταδιακά τις ολέθριες πολιτικές συνέπειες γι’ αυτόν προσωπικά αλλά και για τη ΝΔ της υποχώρησής του στις αφόρητες πιέσεις των δεξιών Ευρωπαίων ηγετών και των κύκλων του εσωτερικού κατεστημένου που στηρίζουν παντοιοτρόπως την αξιωματική αντιπολίτευση, όπως και στην εκκολαπτόμενη αποστασία «ξοφλημένων» βουλευτών του με επικεφαλής στελέχη-«φούσκα», προσπαθεί τώρα να μετριάσει τις επιπτώσεις της στάσης του, υποκρινόμενος ότι διαπραγματεύεται σκληρά.

Πέτυχε τους στόχους του

Ο μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, ολετήρας της χώρας, δεν είχε, φυσικά, κανένα λόγο να επιταχύνει τις εξελίξεις. Ίσα ίσα που όσο πιο τραγελαφική γινόταν η κατάσταση, τόσο το καλύτερο για τον ίδιο, αφού έτσι αναδεικνυόταν εκ των υστέρων σε παράγοντα... σταθερότητας!

Το σημαντικότερο, όμως, για τον Γιώργο Παπανδρέου είναι πως μέχρι τώρα πέτυχε όλους τους πολιτικούς στόχους του.

Πρώτα πρώτα, καταβαραθρώνοντας μισθούς και συντάξεις και καταλύοντας όλες τις εργασιακές κατακτήσεις του περασμένου αιώνα, υπηρέτησε όσο κανένας άλλος πρωθυπουργός στη σύγχρονη ιστορία του τόπου τα συμφέροντα των πιο επιθετικών και ανάλγητων κύκλων του κεφαλαίου – ελληνικού και πρωτίστως ξένου.

Αυτά που αποτελούν συμφορά και καταστροφή για τους Έλληνες και την Ελλάδα, την οποία μετέτρεψε στο αθλιέστερο προτεκτοράτο επί Γης σήμερα, σε περίγελο και χλεύασμα του πλανήτη, συνιστούν εξαιρετικά στοιχεία στο βιογραφικό του για μετέπειτα διεθνή καριέρα σε κάποιο πόστο.

Αρκεί να προλάβει να δραπετεύσει στο εξωτερικό εγκαίρως, προτού παραπεμφθεί σε ειδικό δικαστήριο – μια πιθανότητα που, όμως, απομακρύνεται, από τη στιγμή που θα αρχίσει εμπράκτως η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Πώς θα είναι δυνατόν η ΝΔ να παραπέμψει τον κυβερνητικό της εταίρο, με ποιο ηθικό ανάστημα, από τη στιγμή που δεν έχει ούτε καν το ελαφρυντικό να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε τα πεπραγμένα του την ώρα που συναίνεσε να συγκυβερνήσουν;

«Έφαγε» Βενιζέλο, «τρώει» Σαμαρά!

Μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου, επίσης, να είναι πολύ ικανοποιημένος με την τύχη που επιφύλαξε στους αντιπάλους του – εσωκομματικούς και μη.

Οι πάντες αναγνωρίζουν ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος «κάηκε» πολιτικά από τη στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου τον τοποθέτησε στη θέση του υπουργού Οικονομικών. Ο ελληνικός λαός τον έχει πλέον μισήσει βαθύτατα, καθώς ο Βενιζέλος είναι αυτός που έφερε τα πιο αντιλαϊκά μέτρα σε ολόκληρη τη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

Ο Γ. Παπανδρέου με τον τρόπο αυτό «έφαγε» πολιτικά τον Βενιζέλο και τώρα άρχισε να «τρώει» και τον αρχηγό της ΝΔ, τον Αντώνη Σαμαρά!

Υποκύπτοντας στις πιέσεις και καταθέτοντας τα όπλα, ο Α. Σαμαράς γκρέμισε σε μια μέρα όλα όσα είχε με τόσο κόπο και πολιτικό ηρωισμό χτίσει με τη γενναία αντιμνημονιακή του στάση ενάμιση χρόνο τώρα. Διασώζοντας, μάλιστα, τον Γ. Παπανδρέου από την εσωκομματική ανατροπή του, που είχε ετοιμαστεί την περασμένη Πέμπτη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής το μισό και πλέον Υπουργικό Συμβούλιο, όλοι κατάλαβαν ότι η παράδοση του Α. Σαμαρά ήταν ολοκληρωτική.

Η συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ θα δώσει στον Αντώνη Σαμαρά το τε λειωτικό χτύπημα. Ο Γιώργος Παπανδρέου, παραιτούμενος από την πρωθυπουργία, θα φορτώσει στους Βενιζέλο και Σαμαρά όλο το αίσχος των αποφά σεων για αέναη λιτότητα και εθνική ταπείνωση της Ελλάδας.

Αν παραμείνει, όμως, ο Γ. Παπαν δρέου πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ –κι εδώ είναι το κρίσιμο σημείο, γιατί αυτή τη στιγμή ελέγχει τα όργανα του κόμματος–, τότε δεν αποκλείεται καθόλου –για να μην πούμε πως είναι σίγουρο– στις εκλογές που υποτίθεται ότι θα γίνουν τέσσερις μήνες μετά, το Φεβρουάριο, υποψήφιος πρωθυπουργός εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ να είναι ο... Γιώργος Παπανδρέου!

Έτσι σχεδιάζει την επιστροφή του έπειτα από ένα τετράμηνο ο Γ. Παπανδρέου. Καθώς, μάλιστα, είναι πλέον απολύτως βέβαιο ότι μετά τη «μνημονιακή κωλοτούμπα» του Α. Σαμαρά δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να πάρει αυτοδυναμία η ΝΔ κι ούτε πια θα μπορεί να την πάρει προκηρύσσοντας νέες εκλογές, αφού θα έχει εκλείψει τελείως η δυναμική της, ο Γ. Παπανδρέου ως αρχηγός του ηττημένου ΠΑΣΟΚ θα διεκδικεί με αξιώσεις ρόλο συμμετοχής σε συνασπισμό εξουσίας!

Εξαιρετικό για τον ίδιο σχέδιο και εντελώς ρεαλιστικό. Αν δεν τον «φάνε» από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αμέσως, θα τους ξανακαθίσει στο σβέρκο – και μαζί μ’ αυτούς θα καθίσουν ίσως πάλι στο σβέρκο του ελληνικού λαού...

Χυδαίοι ευρω-εκβιασμοί

Η εσωτερική πολιτική διελκυστίνδα, όμως, όσο ενδιαφέρον κι αν έχει, επειδή αφορά στη ζωή μας, ωχριά πραγματικά μπροστά στην επαίσχυντη, κυριολεκτικά ολοκληρωτική στάση των ηγετών της ΕΕ. Φτάσαμε στο κατάπτυστο σημείο, εξαιτίας του δουλόφρονος Παπανδρέου, ο τελευταίος παραγοντίσκος της ΕΕ, σαν το Λουξεμβουργιανό Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ή το Φινλανδό Όλι Ρεν, να έχει το θράσος να υπαγορεύει όρους για το πώς πρέπει να κυβερνηθεί η Ελλάδα!

Μέχρι... «δήλωση μετανοίας» με υπογραφή –κυριολεκτικά!– του Σαμαρά ζητούν οι Ευρωπαίοι δικτατορίσκοι για να δώσουν την περιβόητη έκτη δόση του δανείου – την πρώτη, δηλαδή, που τμήμα της θα πάει και στην ελληνική οικονομία, γιατί τις πέντε προηγούμενες δόσεις τις χρεώθηκε μεν ο ελληνικός λαός, αλλά εδώ δεν ήρθε ούτε ένα ευρώ, διότι όλα τα πήραν οι ξένες τράπεζες!

Μπορεί ο Γ. Παπανδρέου να είναι εθελόδουλος, αλλά η αποικιοκρατική στάση της Μέρκελ και του Σαρκοζί είναι κάτι παραπάνω από απαράδεκτη. Με ποιο δικαίωμα ηγέτες ξένου κράτους υπαγόρευσαν στον πρωθυπουργό της Ελλάδας το θέμα του δημοψηφίσματος, την ημερομηνία του και, μάλιστα, του επέβαλαν και ως ποινή τη μη εκταμίευση της δόσης του δανείου; Αν αυτό δεν είναι χυδαία εκδήλωση του ιμπεριαλιστικού ολοκληρωτισμού της ΕΕ, τότε τι είναι;

Ποδοπατούν τις συνθήκες της ΕΕ

Στον παροξυσμό του αυταρχισμού τους και της αποικιοκρατικής νοοτροπίας τους, οι αποκρουστικοί Ευρωπαίοι ηγέτες ποδοπατούν ανερυθρίαστα και ασύστολα τις θεμελιωδέστερες δια τάξεις όχι κάποιων δημοσιονομικών αποφάσεων για τις οποίες εγκαλούν την Ελλάδα, αλλά των ίδιων των συνθηκών της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Πώς τολμούν οι διάφοροι Ρεν, Γιούνκερ ή Σόιμπλε να απειλούν την Ελλάδα με αποβολή από το ευρώ, από τη στιγμή που οι ιδρυτικές συνθήκες της Ευρωζώνης δεν προβλέπουν απολύτως καμία διαδικασία αποβολής κράτους-μέλους; Από πού αντλούν το θράσος να απειλούν ότι θα διώξουν την Ελλάδα από την ΕΕ, όταν καμιά τέτοια δυνατότητα δεν επιτρέπουν οι συνθήκες ίδρυσης και λειτουργίας της;

Πρόκειται για ωμές πραξικοπηματικές διακηρύξεις. Μας απειλούν ότι θα κάνουν πραξικόπημα για να μας διώξουν, καταπατώντας τις συνθήκες της ΕΕ, και δεν βρίσκεται ούτε ένας Έλληνας πολιτικός των κομμάτων εξουσίας να καταγγείλει τους επίδοξους Ευρωπαίους δικτατορίσκους! Γι’ αυτό παίρνουν αέρα και οι θρασύδειλοι Ευρωπαίοι, αλλά τι να πει κανείς;

«Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», έλεγε ο ποιητής.



Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 10/11/11



Του Γιώργου Χαρβαλιά Σύνδεσμος

Σε εξαιρετικά επισφαλή διαδικασία εξελίσσεται το πολυδιαφημισμένο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, που έσπευσε να χειριστεί προσωπικά ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, πριν καν αποκτήσει τυπική νομιμοποίηση στο αξίωμα του πρωθυπουργού.

Ερμηνεύοντας σύμφωνα με τα δικά τους γούστα, την κατ΄αρχήν συμφωνία με την Μέρκελ και τον Σαρκοζί, οι εκπρόσωποι των ιδιωτών ομολογιούχων, προσήλθαν με διαθέσεις αρπακτικών, καθιστώντας στην πράξη την ανταλλαγή ομολόγων, «δώρον-άδωρον».

Οι υπερβολικές αξιώσεις των ξένων τραπεζιτών, συνοψίζονται σε τρία σημεία που αφορούν: (1)την εξασφάλιση ιδιαίτερα ευνοικών, για αυτούς, επιτοκίων(της τάξης του 8%!), (2) την αποκόμιση πρόσθετων αποδόσεων σε περίπτωση ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας και(3) την υπαγωγή των νέων «κουρεμένων» ομολόγων στο αγγλοσαξονικό δίκαιο που ευνοεί κατάφωρα τον πιστωτή, σε βάρος του οφειλέτη.

Οι δύο πρώτες απαιτήσεις που αφορούν κίνητρα για τον εθελοντικό χαρακτήρα της διαδικασίας, τα λεγόμενα δηλαδή «sweeteners», ή…γλυκαντικά, σε ελεύθερη μετάφραση Ευάγγελου Βενιζέλου, θα μπορούσαν, θεωρητικά, να γίνουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης προκειμένου να βρεθεί κάποιος κοινός τόπος. Αλλά στο βαθμό που υιοθετηθούν ως προαπαιτούμενα, είναι βέβαιο ότι δεν θα μιλάμε πλέον για «ελάφρυνση του ελληνικού χρέους», αλλά για…μετάθεση εκτέλεσης.

Αδιανόητη είναι και η ικανοποίηση του τρίτου όρου που αφορά την υπαγωγή των νέων ομολόγων στο αγγλοσαξονικό δίκαιο. Γιατί σε περίπτωση που οι ισχυροί της Ευρώπης έχουν προαποφασίσει να μας… «στείλουν για μπάνιο», αμέσως μετά το κούρεμα, η Ελλάδα δεν θα έχει πλέον κανένα μέσο άμυνας για να απομειώσει περαιτέρω το χρέος της, ακόμη και στην περίπτωση επιστροφής στη δραχμή!

Μοιάζει απίστευτο, αλλά η υποτιθέμενη «συμφωνία διάσωσης» που συνομολογήθηκε ερήμην μας, τα ξημερώματα της 27ης Οκτωβρίου, αντί να διασφαλίζει την παραμονή μας στο ευρώ, μπορεί να οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο! Στην οριστική έξωση από την Ευρωζώνη, με τις μικρότερες δυνατές συνέπειες για τους πιστωτές μας, που θα μπορούν ανενόχλητοι για πολλά χρόνια, να σκυλεύουν το κουφάρι της ελληνικής δημόσιας περιουσίας!

Πιθανότατα δηλαδή, οι αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου και η εκβιαστική σπουδή των δανειστών για να εφαρμοστούν, εξυπηρετούν τελικά μία στρατηγική αποβολής της Ελλάδας από το Ευρώ, με τις μικρότερες δυνατές αναταράξεις!

Το πρόβλημα είναι ότι όλα τα παραπάνω, δεν αποτελούν σενάρια συνωμοσίας γραφικών ευρωσκεπτικιστών, αριστερών οικονομολόγων ή του συμπαθούς συντρόφου Λαφαζάνη! Οι «Νιου Γιορκ Ταιμς» έχουν επανειλημμένως επισημάνει ότι η Ελλάδα «θα μπορούσε να χορέψει στο ταψί τους πιστωτές», αφού το 90% των σημερινών ομολόγων υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο. Και στην ακραία περίπτωση θα μπορούσε μονομερώς να διαγράψει το χρέος, με μία απλή νομοθετική πράξη του ελληνικού κοινοβουλίου!

Την περασμένη εβδομάδα, οι «Φαινάνσιαλ Ταιμς» ομολόγησαν ότι οι ιδιώτες πιέζουν για να πάρουν στα χέρια τους ομόλογα που υπάγονται στο αγγλοσαξονικό δίκαιο, «ακριβώς γιατί δεν θα επιδέχονται μελλοντικού κουρέματος».

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, αναλύοντας στη δευτερολογία του το «σενάριο καταστροφής» με την επιστροφή στη δραχμή, ο νέος πρωθυπουργός, έσπευσε να προεξοφλήσει την διατήρηση του δημοσίου χρέους σε… «ευρώ»! Γιατί και πώς;

Με τι εγγυήσεις θα δεχτεί η χώρα μας να ναρκοθετήσει την ήδη υπονομευμένη διαπραγματευτική της θέση; Μήπως διασφαλίζει κανείς ότι στην επόμενη δόση «δεν θα μας τραβήξουν τη πρίζα;

Επομένως η συμφωνία για το εθελοντικό κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που χειρίζεται μόνος και εν λευκώ ο κ. Παπαδήμος, αποτελεί την πραγματική «ταμπακιέρα». Γι αυτήν θα έπρεπε να γίνει η συζήτηση στη βουλή, καθώς υπό προϋποθέσεις, αντί για συμφωνία διάσωσης, θα εξελιχθεί σε κηδεία της ελληνικής οικονομίας που θα βαραίνει όλες τις επόμενες γενιές…

(δημοσιεύεται στον Τύπο της Κυριακής)


Κάποιοι νομίζουν ότι οι Έλληνες πολίτες έχουν μια μηχανή που κόβει ευρώ στο σπίτι τους. Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι η τρόικα της κυβέρνησης και η τρόικα του εξωτερικού επιβάλλουν επιπλέον νέα οικονομικά βάρη 6,3 δισ. ευρώ στους Έλληνες πολίτες μέσα στο 2012.

Συνολικά οι φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν 3,6 δισ. ευρώ παραπάνω φόρους, κυρίως σε εισόδημα, ακίνητα, αυτοκίνητα και καύσιμα. Παράλληλα, επιβαρύνονται από τη μείωση 2,7 δισ. των δαπανών, κυρίως μέσω της περικοπής των μισθών και των συντάξεων.

Για παράδειγμα, μειώσεις στις συνολικές αποδοχές τους, που θα κυμανθούν μεσοσταθμικά στο 35-40%, θα υποστούν οι εργαζόμενοι σε ΔΕΚΟ, ΝΠΙΔ, Ανώνυμες Εταιρείες του Δημοσίου, Δημοτικές Επιχειρήσεις και στους Οργανισμούς Εγγείων Βελτιώσεων. Το μέσο κατά κεφαλήν κόστος των αποδοχών τους μαζί με όλα τα επιδόματα εξαιρουμένων των εργοδοτικών εισφορών ανεξάρτητα αν εργάζονται 20 ή 30 χρόνια δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 1.900 ευρώ.

Οο προϋπολογισμός του 2012, που προβλέπει δημοσιονομικό έλλειμμα 9% φέτος και 5,4% το 2012, περιλαμβάνει δέσμη 16 μέτρων – μεταξύ των οποίων και η αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων.

Ψηφίζεται στις 7 Δεκεμβρίου και αποτελεί ένα από τα ισχυρά διαπραγματευτικά χαρτιά της κυβέρνησης με τους δανειστές της κατά το νέο κύκλο συζητήσεων που ξεκίνησαν χθες ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών.

Όλα αυτά τα υπεραισιόδοξα για να εμφανίσει έλλειμμα 9%. Υπάρχει έστω και μία περίπτωση να μαζέψουν 6,3 επιπλέον δισ. ευρώ από μία "πεθαμένη" οικονομία; Όχι βέβαια! Το ερώτημα είναι γιατί να κατασκευάζουν τέτοιους ανεφάρμοστους Προϋπολογισμούς ή γιατί δημιουργούν τέτοιες 100% απραγματοποίητες προσδοκίες στους δανειστές (αν και αυτοί ξέρουν καλύτερα από τον καθένα ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί ο Προϋπολογισμός).

Απλά για να παίξουν το παιχνίδι της χρεοκοπίας. Δηλαδή για να έρθουν σε δεύτερο χρόνο και να πουν "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν, επειδή οι Έλληνες φοροδοαφεύγουν";

Ήδη ο Χορστ Ράϊχενμπαχ προετοίμασε το κλίμα με τις δηλώσεις περί 60 δισ. (!) ανείσπρακτων φόρων. Κάτι που δεν υφίσταται σε ποσοστό 95%. Για να γίνει αντιληπτή η κομπίνα, σε αυτά τα 60 δισ. περιλαμβάνει και τα... 35 δισ. ευρώ που ζητά το κράτος από διάφορες εταιρείες που δεν υπάρχουν και επάνω στα οποία το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά στήριξε το σύνθημα "Λεφτά υπάρχουν"!

Πρόκειται για ποσά πτωχευμένων εταιρειών, ακόμα και 25 χρόνια πριν, για τα οποία είναι πιθανότερο να αναστηθούν οι ιδιοκτήτες τους, παρά αυτά να εισπραχθούν...

Με το ευρώ η Γερμανία αύξησε το εμπορικό πλεόνασμά της κατά 265%

Το δεύτερο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, ύψους 109 δισ. ευρώ, το οποίο δρομολογήθηκε μόλις τον Ιούλιο σε σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., είναι ήδη παρωχημένο λόγω της εξέλιξης της κρίσης. Οι δοκιμαζόμενες οικονομίες καταρρέουν και οι λαοί πλήττονται από περικοπές μισθών και κοινωνικών παροχών. Οι τράπεζες, αντίθετα, θωρακίζονται ενάντια στις απώλειες, υποστηρίζει ο Μίκαελ Σλεχτ, μέλος της γερμανικής Βουλής, επικεφαλής οικονομολόγος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος Die Linke, του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που πραγματοποιήθηκε στη ΓΣΕΕ το περασμένο Σάββατο.

Η Ελλάδα περιόρισε το αναπροσαρμοσμένο από τις κυκλικές διακυμάνσεις έλλειμμά της για το 2010 κατά 7,5%. Επιβλήθηκαν σκληρές περικοπές δαπανών που ανέρχονταν αρχικά στο 13% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Ο Μ. Σλεχτ λέει ότι ένα ανάλογο εγχείρημα στη Γερμανία θα σηματοδοτούσε περικοπές 300 δισ. ευρώ, τη διαγραφή δηλαδή ολόκληρου του προϋπολογισμού της Γερμανίας.

Μ’ ένα… μολυβένιο σωσίβιο

Σύμφωνα με την Berenberg Bank, πρόκειται για τη «σκληρότερη δημοσιονομική προσαρμογή» στην ιστορία των δυτικών χωρών. Με ένα… μολυβένιο σωσίβιο, η Ελλάδα απειλείται με καταποντισμό, είπε χαρακτηριστικά.

Εξηγεί ότι το πραγματικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Ελλάδας μειώθηκε το 2010 κατά 4,5%, ενώ το 2011 η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο, πάνω από 5%. Παρ’ όλες τις περικοπές δαπανών, το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται ασταμάτητα. Το 2010 το ελληνικό χρέος ήταν 329 δισ. ευρώ, ενώ το 2011 κινδυνεύει να ανέλθει στα 360 εκατομμύρια. Το επίπεδο του χρέους -ο λόγος του χρέους προς το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν- αυξάνεται το 2011 από το 110% σχεδόν στο 160%. Οι οικονομολόγοι το ονομάζουν «το παράδοξο της φειδούς».

Στην ομιλία του πρόσθεσε ότι «όταν οι άνθρωποι είναι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό, δεν ρίχνουν χρήμα στην αγορά. Οι επιχειρήσεις, με τη σειρά τους, σταματούν τις επενδύσεις, εάν κλείσει και το κράτος τις στρόφιγγες, η οικονομία επισπεύδει την ελεύθερη πτώση της. Τα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου μειώνονται, οι δαπάνες για την ανεργία αυξάνονται».

Υπενθύμισε ότι μέσα σε διάστημα μόλις ενός έτους, το επίσημο ποσοστό των ανέργων αυξήθηκε από 11% σε πάνω από 16% (Απρίλιος 2011) λόγω των υφιστάμενων μέτρων λιτότητας. Ενας στους τρεις νέους δεν έχει δουλειά, τη στιγμή που 65.000 επιχειρήσεις έχουν ήδη χρεοκοπήσει: «Κι όμως, η χώρα καλείται υπό αυτές τις συνθήκες να εξοικονομήσει 28 δισ. ευρώ επιπλέον ώς το 2015. Σειρά έχουν οι εκτεταμένες περικοπές θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα. Στο πνεύμα αυτό, 83.000 δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν ήδη τους τελευταίους μήνες. Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκαν ώς και 20% και 75 δημόσιοι φορείς θα συγχωνευτούν ή θα κλείσουν».

Επισήμανε δε ότι, ήδη πριν ξεσπάσει η κρίση, η Ελλάδα ήταν η χώρα με τη μεγαλύτερη μισθολογική ανισότητα στην Ευρώπη των 25. Γιατί το μισθολογικό επίπεδο της χώρας αντιστοιχούσε μόλις στο 73% του μέσου όρου της ευρωζώνης και το ένα τέταρτο των απασχολουμένων αμειβόταν με λιγότερα από 750 ευρώ το μήνα. Ο Ελληνας δάσκαλος με 15ετή υπηρεσία αμειβόταν 40% λιγότερο από τον Γερμανό συνάδελφό του και «οι μισθοί στο δημόσιο τομέα θα περισταλούν το 2011 κατά 800 εκατομμύρια ευρώ και κατά 660 εκατομμύρια το 2012. Ο μέσος μισθός θα μειωθεί κατά 17%».

Αποικία παρά το κούρεμα χρέους;

Προσεγγίζοντας το ερώτημα «Η Ελλάδα είναι αποικία παρά το κούρεμα χρέους;» λέει: «Τι κι αν η κυρίαρχη πολιτική αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η συνέχιση τέτοιων πολιτικών λιτότητας, ρεαλιστικά, είναι αποτυχημένη. Ο εκβιασμός της χώρας συνεχίζεται. Ακόμη και στην περίπτωση κουρέματος του χρέους, η Ελλάδα θα παραμείνει εξαρτημένη από μελλοντικές βοήθειες.

Κάτω από αυτές τις πιέσεις της τρόικας, η κυβέρνηση διαλύει το καθεστώς των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ελέγχονται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Μελλοντικά, οι συλλογικές συμβάσεις θα συνάπτονται ολοένα και περισσότερο με τη μορφή επιχειρησιακών συμβάσεων, ακόμη και χωρίς τη συμμετοχή των σωματείων. Ετσι καλλιεργείται ολοένα και περισσότερο ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων και προωθούνται μαζικότερες μειώσεις μισθών.

Προσθέτοντας ότι επιπλέον η χώρα μας εξαναγκάστηκε να ξεπουλήσει και τη δημόσια περιουσία της, παρατηρεί: «Μέχρι το 2014 η χώρα θα πρέπει να αντλήσει από ιδιωτικοποιήσεις 35 δισ. ευρώ και 50 δισ. μέχρι τα τέλη του 2015. Μάλιστα, για την επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων συστάθηκε ιδιαίτερο ταμείο αποκρατικοποιήσεων, μια ελληνικού τύπου Treuhand. Ακόμα και ο πρόεδρος του γερμανικού σοσιαλιστικού κόμματος, Sigmar Gabriel, τάχθηκε υπέρ ενός τέτοιου μοντέλου».

Η σκανδαλώδης Treuhand

«Οι σκανδαλώδεις πρακτικές της Treuhand μετά την επανένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας θα πρέπει ν’ αποτελέσουν προμήνυμα της Ιστορίας. Εκείνη την εποχή, πολλές επιχειρήσεις εξαγοράστηκαν από Δυτικούς επιχειρηματίες, οι οποίοι στη συνέχεια τις έκλεισαν για ν’ απαλλαγούν από τον ανεπιθύμητο ανταγωνισμό. Τα διεθνή συμφέροντα όπως και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις θα μπορούσαν έτσι να ελέγξουν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας».

Ο Γερμανός βουλευτής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η ελληνική εθνική κυριαρχία συρρικνώνεται και πάλι δραματικά», προσθέτοντας ότι η πώληση δημόσιας περιουσίας υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης και υπό πίεση χρόνου δεν εξασφαλίζει δίκαιο αντίτιμο. Το ιδιωτικό κεφάλαιο θα μπορέσει έτσι να καρπωθεί βασικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας σε εξευτελιστικές τιμές.

Υποστηρίζει επίσης ότι ήδη από τον Σεπτέμβριο, ήταν σαφές ότι το νέο χρηματοδοτικό πακέτο των 109 δισεκατομμυρίων για την Ελλάδα ήταν κατώτερο των περιστάσεων. Αλλά και για τις νέες αρμοδιότητες των EFSF απαιτούνται επιπλέον κεφάλαια. Η κατάσταση στην Ιταλία επιδεινώνεται τόσο ώστε η ΕΚΤ αναγκάζεται να τη στηρίξει αγοράζοντας μαζικά ιταλικά ομόλογα. Κι ενώ η διεύρυνση του EFSF είχε μόλις αποφασιστεί, γινόταν σαφές ότι και αυτός ο «μηχανισμός στήριξης» ήταν ανεπαρκής.

Πιστεύει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί η εμμονή στα ολέθρια προγράμματα περικοπών: «Προσκολλημένη σε αυτή τη μοιραία πολιτική είναι κυρίως η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, η οποία επιθυμεί να επιβάλει το “γερμανικό δρόμο” στις κλονισμένες χώρες, δηλαδή την Ατζέντα 2010, και συνεπώς περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών».

Η κρίση δεν ανακόπτεται

Στην έκτακτη σύνοδο κορυφής, τέλη Οκτωβρίου, αποφασίστηκαν το λεγόμενο εθελοντικό κούρεμα του χρέους και η διεύρυνση του ταμείου διάσωσης στο 1 τρισ. ευρώ.

Σχετικά με το κούρεμα χρέους, ο Γερμανός οικονομολόγος διευκρινίζει ότι η χώρα μας, οι ιδιώτες επενδυτές και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη «καλούνται» να «πραγματοποιήσουν εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με ονομαστική μείωση 50%, με ορίζοντα υλοποίησης ώς τα τέλη του 2011».

Το εθελοντικό κούρεμα θα κόστιζε στις τράπεζες 100 δισ. ευρώ σε απαιτήσεις. Γι’ αυτό το λόγο, οι μειωμένες κατά 50% απαιτήσεις θα τοκιστούν και θα παρασχεθούν εγγυήσεις από το EFSF ύψους 30 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά θα διατίθεται από το EFSF. Σύμφωνα με τον διαπραγματευτή του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου Τσαρλς Νταλάρα, η καγκελάριος Μέρκελ αύξησε με προσωπική πρωτοβουλία τις προσφερόμενες εγγυήσεις από τα 20 στα 30 δισ. ευρώ. Μόνον τότε συμφώνησαν οι τράπεζες.

Τονίζοντας ότι «ένα κούρεμα της τάξης τού 50% είναι δώρο προς τους επενδυτές», παρατηρεί πως η διαπραγμάτευση των δεκαετιών ελληνικών ομολόγων στην αγορά τον Οκτώβριο κυμαινόταν από 30% έως 40% της ονομαστικής τους αξίας. Παράλληλα, πολλές τράπεζες έχουν ήδη προβεί σε σημαντικές αποσβέσεις δεδομένου ότι μια σκληρή χρεοκοπία θα εγκυμονούσε σαφώς μεγαλύτερες απώλειες.

Τις ακριβείς λεπτομέρειες της συμφωνίας αυτής θα συνυπαγορεύσουν βέβαια οι αγορές. Αλλωστε, η συμμετοχή των πιστωτών πρέπει να είναι εθελοντική! Σε αντίθετη περίπτωση, οι αγορές θα εκλάμβαναν το γεγονός ως αδυναμία πληρωμής, ενεργοποιώντας τις συμβάσεις αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου.

Αυτό θα πυροδοτούσε νέες απρόβλεπτες εξελίξεις στις χρηματαγορές. Ενα είναι σίγουρο: με την υλοποίηση του νέου καθεστώτος συμμετοχής των πιστωτών τον Ιανουάριο, η ευθύνη στην περίπτωση της Ελλάδας θα βαρύνει έπειτα αποκλειστικά τον Ελληνα φορολογούμενο.

Ο Γερμανός αριστερός βουλευτής μιλώντας για τη διεύρυνση του Ταμείου Διάσωσης παρατηρεί ότι τα 440 δισεκατομμύρια του EFSF πρόκειται να φουσκώσουν στο 1 τρισεκατομμύριο ευρώ -με χρηματοοικονομικά τεχνάσματα. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η γερμανική κυβέρνηση και η Ε.Ε. το έριξαν στον τζόγο στις χρηματαγορές. Για το εάν θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν ένα τρισεκατομμύριο, το λόγο έχουν -όπως και στο τζόγο- τα άστρα. Από τα 440 δισεκατομμύρια του EFSF, δεδομένων των εξαγγελιών προς την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, καθώς και των επιπλέον 100 δισεκατομμυρίων προς την Ελλάδα, το διαθέσιμο υπόλοιπο για μόχλευση δεν ξεπερνά τα 250 δισ. ευρώ.

Καθώς λοιπόν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια εναντίον της Ισπανίας -εξόχως δε εναντίον της Ιταλίας- γίνονται όλο και πιο απειλητικά, η δράση είναι αναγκαία. Από το καλοκαίρι η ΕΚΤ έχει ήδη δαπανήσει 110 δισ. ευρώ για την αγορά ιταλικών κρατικών ομολόγων. Μόνο το 2012, η Ιταλία καλείται να αναχρηματοδοτήσει 260 δισ. ευρώ επί του συνολικού χρέους 1,9 τρισεκατομμυρίων.

Μια διαφορετική πολιτική

Ενα επιτόκιο ύψους σχεδόν 6%, παρά την παρέμβαση της ΕΚΤ, θα οδηγούσε σε αισθητή αύξηση της επιβάρυνσης. Στην Ισπανία το 2012 λήγουν ομόλογα αξίας 120 δισεκατομμυρίων. Οι ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους των δύο χωρών ώς το 2015 αποτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο. Υπό αυτό το πρίσμα, παραμένει ανοιχτό εάν ο μηχανισμός στήριξης διαθέτει επαρκή «δύναμη πυρός».

Η χρηματοδότηση των κρατών πρέπει σύντομα να αποσυνδεθεί από τις κεφαλαιαγορές, υποστήριξε στην ομιλία του ο κ. Σλεχτ: Σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης πρέπει να παρέχεται ανεπιφύλακτα πρόσβαση σε φτηνές πιστώσεις της ΕΚΤ μέσω μιας δημόσιας τράπεζας, παρακάπτοντας έτσι τις χρηματαγορές. Με αυτό τον τρόπο οι τράπεζες δεν θα μπορούν πλέον να θησαυρίζουν από τον κρατικό δανεισμό, ενώ το κούρεμα του χρέους θα ήταν δυνατό δίχως να επαπειλούνται υψηλότερα επιτόκια για άλλες χώρες.

Επιπλέον, το δημόσιο χρέος θα πρέπει να επανέλθει σε βιώσιμα επίπεδα όχι με αντιλαϊκά προγράμματα περικοπών, αλλά με τη φορολόγηση των εκατομμυριούχων και των μεγάλων επιχειρήσεων πανευρωπαϊκά. Αναγκαία είναι η μετάβαση των τραπεζών στον έλεγχο του κράτους, η αυστηρή ρύθμιση ή και η ομαλή εξυγίανσή τους.

Φτηνή εργασία, δυναμίτης

Η κρίση του ευρώ οφείλεται στο γερμανικό μισθολογικό ντόμπινγκ, το οποίο καθιστά τα γερμανικά αγαθά φτηνότερα, αυξάνοντας τον τζίρο στο εξωτερικό. Ετσι η Γερμανία καταγράφει από το 2000 πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα συσσώρευσαν στο ίδιο διάστημα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που ανέρχονται συνολικά σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ.

Τις ανισορροπίες στην ευρωζώνη απέδωσε στον υπερβολικά βραδύ -συγκριτικά με την παραγωγικότητά της- ρυθμό ανάπτυξης των μισθών στη Γερμανία. Ο ρυθμός αυτός εκφράζεται από το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, το οποίο στη Γερμανία έχει αυξηθεί μόλις κατά 6% και στην υπόλοιπη Ευρώπη έκτοτε κατά 27%. Ετσι η σχετική ανταγωνιστικότητα της γερμανικής βιομηχανίας ως προς τις άλλες χώρες της ευρωζώνης αυξανόταν σταθερά, χωρίς οι τελευταίες να μπορούν να αντιδράσουν με υποτίμηση των νομισμάτων τους.

Γι’ αυτό, όπως υποστήριξε, η πραγματική λύση θα υπάρξει μόνο με τον τερματισμό του γερμανικού ντάμπινγκ στους μισθούς. «Διαφορετικά, το ευρώ βαίνει προς τον όλεθρο. Χωρίς το ευρώ η Γερμανία θα ανατιμούσε το νέο της νόμισμα κατά 40% περίπου, εξανεμίζοντας την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής εξαγωγικής οικονομίας.

Μιλώντας για το ελλειμματικό ελληνικό εξωτερικό εμπόριο είπε ότι με την εισαγωγή του ευρώ το 1999, το κοινοτικό νόμισμα διασφάλισε στις ελληνικές επιχειρήσεις ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης και η Ελλάδα λειτουργούσε ως εφαλτήριο για τις δυτικοευρωπαϊκές επιχειρήσεις στις αγορές της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ανάμεσα στο 2000 και το 2007, η ελληνική οικονομία σημείωσε κατά μέσο όρο πραγματική ανάπτυξη της τάξης του 4,3%.

Το 2009, ένα χρόνο μετά την κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της κατάρρευσης της Lehman Brothers, η ελληνική οικονομία είχε ωστόσο αρχίσει να συρρικνώνεται. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 37 δισ. και το ποσοστό του δημόσιου χρέους προς τις οικονομικές επιδόσεις αυξήθηκε από 110% στα 127%. Η ελληνική οικονομία στο σύνολό της χρεώθηκε ιδιαίτερα έναντι του εξωτερικού, γεγονός που γίνεται ορατό στα ελλείμματα των ελληνικών ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών, τα οποία μέσα στην ευρωζώνη κατέγραφαν σε τακτική βάση αρνητικά ρεκόρ ως προς τις οικονομικές επιδόσεις.

Συναλλαγματική ισοτιμία

Ο βουλευτής του Die Linke συμπεραίνει ότι το γερμανικό ντάμπινγκ των μισθών επηρεάζει έμμεσα την ανταγωνιστικότητα των άλλων μελών της ευρωζώνης. Το γερμανικό πλεόνασμα εμπορικών συναλλαγών αυξάνει τη συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων και κυρίως έναντι του δολαρίου. Διά μέσου αυτής της οδού το γερμανικό ντάμπινγκ στους μισθούς επιδρά εμμέσως αρνητικά και επί της ελληνικής ανταγωνιστικότητας.

Ενδεικτικά ανέφερε ότι στο διάστημα 2000-2008, το γερμανικό πλεόνασμα από τις εξαγωγές προς τις χώρες εκτός ευρωζώνης αυξήθηκε μεγαλοπρεπώς κατά 265%. Το μεγαλύτερο τμήμα της εμπορίας αγαθών εκτός ευρωζώνης συνεχίζει να διεκπεραιώνεται σε δολάρια. Τα πλεονάσματα οδηγούν σε άνοδο της συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου διότι οι γερμανικές επιχειρήσεις μετατρέπουν τα δολαριακά έσοδα, προερχόμενα από τις εξαγωγές, σε ευρώ. Θέλουν δηλαδή να πουλήσουν δολάρια και ν’ αγοράσουν ευρώ.

Οσο πιο ακριβό γινόταν το ευρώ έναντι του δολαρίου τόσο πιο ακριβά γίνονταν και τα ελληνικά προϊόντα για τους αγοραστές εκτός ευρωπαϊκού χώρου. Αυτό στην περίπτωση της Ελλάδας απέβη μοιραίο, επειδή η χώρα εξάγει απλά προϊόντα των οποίων η ζήτηση είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις αλλαγές των τιμών. Με αποτέλεσμα η εξωτερική ισοτιμία του ευρώ να αποβεί υπερβολικά φτηνή για τη Γερμανία και υπερβολικά ακριβή για την Ελλάδα.

Οι επιπτώσεις στο ισοζύγιο

Θυμίζοντας ότι λίγο μετά την εισαγωγή του ευρώ, το 2000, το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος στο ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών οφειλόταν ακόμη στο εμπόριο με την Ιταλία. Στα αμέσως επόμενα χρόνια, το ελληνικό έλλειμμα σημείωσε τόση αύξηση στις εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία όσο με καμιά άλλη χώρα. Στο διάστημα από το 2000 έως το 2008, αυξήθηκε κατά 2,1 δισ. ευρώ, με επακόλουθο το 2008, το εμπόριο με τη Γερμανία να ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος εμπορικών συναλλαγών.

Πηγή



Υδριάδα: 100% Eλληνική εφεύρεση!

Μια εξαιρετική, εξολοκλήρου Ελληνική ιδέα που, όπως συνηθίζεται, δεν έχει την κατάλληλη προβολή.

Το πρόβλημα το ξέρουμε όλοι. Τα νησιά μας πάσχουν από έλλειψη -προφανώς πόσιμου- νερού. Η υπερκατανάλωση από τον ανεξέλεγκτο τουρισμό, η χρήση πόσιμου νερού για το γέμισμα των πισίνων και η κακή διαχείριση των υδάτινων πόρων εν γένει, έχουν φέρει αρκετούς νησιώτες στα πρόθυρα της λειψυδρίας. Είναι γνωστό, ότι αρκετά από τα νησιά μας αγοράζουν νερό από ιδιώτες, το οποίο μεταφέρουν με βαπόρια για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Το θέμα είναι υπάρχει λύση; Φυσικά και υπάρχει αν και μέχρι να εφαρμοστεί, έστω και σε ένα μόνο νησί, έπρεπε να περάσει από το σκόπελο της γραφειοκρατίας...

Στην Ηρακλειά, δίπλα στη Νάξο, εδώ και τρία χρόνια, λειτουργεί ένα εξολοκλήρου Eλληνικό έργο: Η "Υδριάδα".

Είναι μια πρότυπη σε παγκόσμιο επίπεδο πλωτή μονάδα αφαλάτωσης που παίρνει την ενέργειά της, από ενσωματωμένη ανεμογεννήτρια και φωτοβολταϊκή συστοιχία.

Επικεφαλής του προγράμματος, είναι ο κ. Νικήτας Νικητάκος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, που μαζί με τους συνεργάτες του Θ. Λίλα και Α. Βατίστα, έχουν καταφέρει να πραγματοποιήσουν το πρόγραμμα που για τη νησιωτική Ελλάδα, θα έπρεπε να είναι ο «απόλυτος στόχος». Τη δημιουργία νερού από τη θάλασσα, χωρίς να καταναλώνεται «ρυπογόνο» ρεύμα παραγωγής ΔΕΗ.

Η Υδριάδα με ύψος άνω των 35 μέτρων, αποτελείται από τέσσερις πλωτήρες και έναν κεντρικό, συνδεδεμένους με μεταλλικό πύργο που φιλοξενεί και την ανεμογεννήτρια. Μπορεί να καλύψει τις ημερήσιες ανάγκες 300 κατοίκων σε νερό και έχει σχεδόν μηδενικό κόστος λειτουργίας, όχι βέβαια και κατασκευής...

Η αντίστροφη όσμωση, η τεχνολογία που χρησιμοποιεί η Υδριάδα, είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, η εφαρμογή της σε «εθνικό» επίπεδο, σκόνταφτε πάντα στη μεγάλη κατανάλωση ενέργειας του συστήματος, η οποία αν καλυπτόταν από ηλεκτρικό ρεύμα παραγωγής ΔΕΗ (άνθρακας κ.λπ.) δεν θα είχε το οικολογικό αποτύπωμα που όλοι αναζητούμε στις ημέρες μας.

Οι επιστήμονες που εξέλιξαν την Υδριάδα, έλυσαν αυτό το πρόβλημα, εγκαθιστώντας πάνω στον τεράστιο πυλώνα, φωτοβολταϊκά συστήματα αλλά και ανεμογεννήτριες, ενώ για τον απομακρυσμένο έλεγχο της λειτουργίας, η Υδριάδα είναι εφοδιασμένη και με ασύρματη σύνδεση στο διαδίκτυο!

Η ιδέα έχει αποσπάσει παγκόσμια αναγνώριση, αλλά στην Ελλάδα έχει καταφέρει να εξαγριώσει τους τοπικούς κοινοτικούς νερουλάδες, οι οποίοι θεωρούν αδιανόητο να χάσουν το μεροκάματό τους όταν το σύστημα θα λειτουργήσει πλήρως παρέχοντας δωρεάν νερό!

Στην πορεία υλοποίησης του έργου από την ομάδα του Πανεπιστημίου - σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές - οι υπεύθυνοι άκουσαν ακόμα και τη δικαιολογία από τα χείλη αρμόδιων παραγόντων ότι «δεν είναι δυνατόν να δίνετε δωρεάν νερό. Θα μας το χαρίζετε και εμείς θα το πουλάμε».

Τυχαίο που η Ελλάδα πάει από το κακό στο χειρότερο; Δεν νομίζω...

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας HURRIYET ο σημερινός υπουργός Ενέργειας & Περιβάλλοντος, κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου δήλωσε πως προτίθεται να ολοκληρώσει το σχεδιασμό ώστε τα Ελληνικά ακριτικά νησιά να λαμβάνουν ηλεκτρική ενέργεια από τη γειτονική Τουρκία.

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε. Δεν τρέφω καμία ιδιαίτερη εκτίμηση στο πρόσωπο του κ. Παπακωνσταντίνου ώστε να τον υπερασπιστώ, ωστόσο οι τουρκικές εφημερίδες παίζανε και συνεχίζουν να παίζουν καλά το παιχνίδι της προπαγάνδας εις όφελος πρωτίστως της χώρας τους και μετά των υπολοίπων, σε αντίθεση με τα δικά μας ΜΜΕ.

Το αναδημοσιεύω λοιπόν με επιφύλαξη και αναμένουμε την διάψευση από τον κ. Παπακωνσταντίνου ή τη σημερινή κυβέρνηση γενικότερα. Αν μη τι άλλο είναι ΝΤΡΟΠΗ και ΠΡΟΚΛΗΣΗ ένα τέτοιο δημοσίευμα για τη χώρα!

Γράφει το δημοσίευμα της HURRIYET:

“Το ελληνικό υπουργείο Ενέργειας & Περιβάλλοντος αποφάσισε να αξιοποιήσει τη τουρκικά δίκτυα για την κάλυψη των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας σε ελληνικά νησιά”.

“Η συγκεκριμένη κίνηση θα ενισχύσει τις φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών που έχουν διαταραχθεί τελευταία” (εννοεί μάλλον τη Κύπρο).

Ενώ ολοκληρώνει με το εξωφρενικό…:

“Έχουμε μιλήσει με Τούρκους αξιωματούχους στο παρελθόν σχετικά με τη σύνδεση των Ελληνικών νησιών με τη Τουρκία, περί ηλιακής ενέργειας και ακόμη είμαστε σε επαφή”, δήλωσε στις 17 Νοεμβρίου ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου στο περιθώριο του Ενεργειακού Οικονομικού Φόρουμ στην Κωνσταντινούπολη.

Πηγή


  • ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, κυβέρνηση – ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, βαλβίδες εκτόνωσης
Τα αδιέξοδα του ελληνικού κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος, ιστορικά τα «έλυναν» μέχρι το 1967, τρεις βασικοί παράγοντες. Το παλάτι, οι δικτατορίες και οι πόλεμοι. Και οι τρεις αυτοί παράγοντες αλλοίωναν ή καταργούσαν το πολιτικό σύστημα και απέσυραν το διεφθαρμένο επαγγελματικό πολιτικό προσωπικό από την ενεργό δράση. Έτσι το πολιτικό κατεστημένο απενοχοποιούταν στη λαϊκή συνείδηση, οργανωνόταν και επέστρεφε μετά, για να ξαναστήσει το ίδιο παλαιό σκηνικό που και πάλι οδηγούσε σε αδιέξοδο και την κοινωνία σε κρίση.

Σήμερα όμως, δεν υπάρχουν ούτε παλάτι, ούτε δικτατορία (αν και κάποιοι πήγαν να την επικαλεστούν), ούτε πόλεμος ώστε να μπορέσει το πολιτικό σύστημα να αποσυρθεί προσωρινά και να… τους φορτώσει τις δικές του αμαρτίες. Μετά τον διασυρμό που υπέστη το πολιτικό κατεστημένο την 28η Οκτωβρίου στους χώρους των παρελάσεων, όπου ανέμενε να αναβαπτιστεί μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, αντιλήφθηκε ότι όλα τελείωσαν. Η μετέπειτα προσπάθεια ανάνηψης μέσω ενός δημοψηφίσματος που έγινε μπούμερανγκ, έδωσε το τελευταίο μήνυμα της πλήρους απαξίωσης του θεατρικού πολιτικού συστήματος.

Μια λύση απέμενε στο πολιτικό σύστημα προκειμένου να συνεχίσει να παραμένει γαντζωμένο στην κοινωνική εξουσία. Να αφήσει τις θεατρικές και ανούσιες πλέον αντιπαραθέσεις και να συνασπιστεί. Με την βοήθεια των νταβατζήδων- πατρώνων του και των παπαγαλακίων τους στα ΜΜΕ, έστησε μια αντισυνταγματική κυβέρνηση με πρωθυπουργό έξω από το πολιτικό σύστημα, για να απενοχοποιηθεί το ίδιο στα μάτια της κοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα όλα τα άλλα μέλη της κυβέρνησης παρέμεναν πολιτικά, ώστε να αποτραπεί το ενδεχόμενο της εισόδου νέων προσώπων και αποπομπής των παλαιών από το πολιτικό προσκήνιο. Στην συγκυβέρνηση σωτηρίας του σάπιου πολιτικού συστήματος συμμετέχουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, ενώ τα αριστερά εξαρτήματα του πολιτικού συστήματος ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, έμειναν έξω από την συγκυβέρνηση, προκειμένου να καπελωθεί ο λαός και να απορροφήσουν ως βαλβίδες ασφαλείας την λαϊκή δυσαρέσκεια, για να αποτραπεί έτσι το ενδεχόμενο δημιουργίας αυθόρμητης γνήσιας λαϊκής αντιπολίτευσης που θα διέλυε το πολιτικό σύστημα.

Έτσι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, δηλαδή όλα τα πιο πάνω κόμματα με πλήρη συναπόφαση, συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα προκλητικά οικονομικά τους προνόμια και τις θέσεις εξουσίας τους σε βάρος του λαού, τη στιγμή που ο ίδιος ο λαός εξοντώνεται.

Στην προσπάθειά του αυτή για τη σωτηρία του, το ελληνικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα, είχε περιέργως πως, ηθικό συμπαραστάτη στα μάτια του λαού, ανάλογη εξέλιξη σε άλλο κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα, αυτό της Ιταλίας!!!

Πραγματικά πολύ αξιοπερίεργη σύμπτωση!!!

Τουλάχιστον εκεί τα πολιτικά πρόσωπα απομακρύνθηκαν από την κυβέρνηση.



Περίληψη βίντεο, με χαρακτηριστικά απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα:

Στις 2/11, ο γνωστός σχολιαστής Max Keiser ήταν καλεσμένος σε εκπομπή του ιρανικού καναλιού Press TV, όπου πήρε θέση για το δημοψήφισμα που μόλις είχε ανακοινώσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Υπογράμμισε ότι η ανακοίνωση του Παπανδρέου απλά έφερε για άλλη μια φορά την Ελλάδα σε δύσκολη θέση. "Ο ελληνικός λαός δεν αγωνιά για το πώς θα ξεπληρωθεί το χρέος", είπε χαρακτηριστικά, "αλλά για το πώς θα διαφυλαχθεί η εθνική κυριαρχία της χώρας". Επίσης χαρακτήρισε τους τραπεζίτες ως "οικονομικούς τρομοκράτες", όπως το συνηθίζει, προσθέτοντας ότι ο Παπανδρέου έχει μια ευκαιρία να τους κάνει "ευθανασία", ώστε "να πάρει τέλος η μιζέρια τους και να κάνει με αυτό τον τρόπο χάρη σε όλο τον ελληνικό λαό".

Στο σημείο αυτό, η παρουσιάστρια συνδέθηκε με Αθήνα, όπου ένας κάποιος κύριος Τσακίρης, εμφανώς εκνευρισμένος, δήλωσε ότι μπούχτισε με την υπερβολική χρήση της λέξης "εθνική κυριαρχία" - που τα αμφίβολης ποιότητας Αγγλικά του δεν τον βοήθησαν να την προφέρει με τον τόνο στη σωστή συλλαβή - και δήλωσε:

"Το θέμα της κυριαρχίας τίθεται ξανά και ξανά. Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Η Ελλάδα, όπως και όλα τα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, έχει προσφέρει εθελουσίως μέρος της εθνικής της κυριαρχίας και έχει εισπράξει τα ανάλογα οφέλη. Το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες χώρες που συμμετέχουν σε προγράμματα μείωσης χρέους εφαρμόζοντας μέτρα λιτότητας που προτείνουν το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και αυτό βασικά δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι. Η διαφορά ανάμεσα στο προηγούμενο και το νέο πακέτο, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι η τρόικα δεν αρκεί να έρχεται μόνο μια φορά στο τρίμηνο, αλλά θα πρέπει να έχει μια μόνιμη παρουσία στην Ελλάδα. Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά. Τι σημαίνει "εθνική κυριαρχία"; Αυτά είναι μα&@#ίες... Συγνώμη που εκφράζομαι έτσι, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα με την εθνική κυριαρχία. Ποιό είναι το πρόβλημα με την εθνική κυριαρχία; Τι είναι εθνική κυριαρχία; Ποιό είναι το θέμα με την εθνική κυριαρχία; Δεν κατάλαβα".

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε και πάλι ο Max Keiser:
"Αδυνατώ να κατανοήσω τη θέση του ομιλούντος από την Αθήνα. Ακούγεται σαν από αυτούς που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα, κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιπλέον, μας είπε ότι η Ελλάδα παραχωρεί την εθνική της κυριαρχία εδώ και πολλά χρόνια".

Θυμωμένος ο Τσακίρης, τον διέκοψε και τον έβρισε: "Να προσέχεις πολύ πώς μιλάς! Είσαι εντελώς μα&@#ας! Θα μου πεις εμένα για ναζιστική κατοχή;"

Έξαλλος τότε ο Max Keiser του φώναξε: "Άφησέ με να ολοκληρώσω αυτό που άρχισα να λέω!... Συνεχίζω. Εμένα ο κύριος αυτός μου ακούγεται σαν συνήγορος βιαστή. Αναρωτιέμαι πώς θα ένιωθαν η σύζυγός του και η κόρη του αν τις βίαζε κάποιος και εκείνος έπαιρνε το μέρος του βιαστή".

Ο Τσακίρης τον διέκοψε ξανά, παραμιλώντας στα Ελληνικά: "Είναι ηλίθιος ο άνθρωπος..."

Ο Keiser συνέχισε: "Η Ελλάδα βιάζεται οικονομικά και ο τύπος αυτός υπερασπίζεται τους βιαστές της".

Η απάντηση του Τσακίρη: "Χρειάζεσαι ψυχιατρική αγωγή, κύριε Keiser".

Μax Keiser: "Ψοφάω για ψυχίατρο. Φέρτε μου γρήγορα έναν ψυχίατρο".

Ποιός είναι ο κύριος Τσακίρης;

Μία μικρή έρευνα απέδειξε πως ο συγκεκριμένος κύριος είναι ένα κομμάτι του γενικότερου συστήματος της αδιαφάνειας, σύμβουλος διαφόρων και συνεργάτης μίας ιδιόμορφης ΜΚΟ.

Ποιος όμως είναι ο κ. Τσακίρης και τι ακριβώς κάνει;
O Dr. Theodore Tsakiris is the Director of EKEM’s Observatory for European Energy Policy.
(The fundamental goal of the Observatory is the establishment of a multidimensional Specialized Research Programme that will deal exclusively with the analysis of the (geo)political, economic and institutional aspects of European Energy Policy and the way it interacts with Greek Energy Policy). Το Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών (ΕΚΕΜ) ιδρύθηκε το 1988. Είναι Κρατικό Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και εποπτεύεται από το Υπουργείο Εξωτερικών.
Ο κ. Τσακίρης είναι επιστημονικός συνεργάτης του ΙΕΝΕ ..επιστημονικός συνεργάτης του ΙΕΝΕ (Το Ινστιτούτο Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός)

Ήταν συνεργάτης του Γ.Α.Παπανδρέου ως υπουργού εξωτερικών (Mr. Tsakiris served as a member of three ad hoc advisory committees on Russia, CIS, and E.U. Energy Security Policy established by then Foreign Minister George Papandreou)

Είναι επίσης συνεργάτης-σύμβουλος του αναπληρωτή ΥΠΕΚΑ, ως ειδικός επιστημονικός συνεργάτης για θέματα πετρελαίων και φυσικού αερίου.

Tέλος ο κ. Τσακίρης είναι συνεργάτης της I4CENSE... αυτής της ΜΚΟ της οποίας πρόεδρος είναι ο Αντρίκος Παπανδρέου.
Τώρα πως βρέθηκε στην εκπομπή (ο κ. Τσακίρης) και μάλιστα με καλεσμένο τον
Keiser, είναι ένα θέμα...

Πληροφορίες από εδώ


Το ερώτημα είναι σαφώς ρητορικό, αφού η παρανομία δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί ποτέ, όσες παρεμβάσεις και αν γίνουν για να "χρυσώσουν το χάπι". Πολλά έχουν λεχθεί και ακόμη περισσότερα έχουν γραφτεί το τελευταίο διάστημα, μετά την τοποθέτηση στην πρωθυπουργία του Λουκά Παπαδήμου. Βέβαια, ενώ είναι μία σαφής τοποθέτηση, τα όργανα της κυβερνητικής προπαγάνδας διακατεχόμενα από επιλεκτική λήθη, παραβλέπουν την εξόφθαλμη παρανομία και προσπαθούν να ωραιοποιήσουν το εκτρωματικό πολίτευμα της χώρας και ταυτόχρονα καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες για να μας πείσουν για την αναγκαιότητα, την σπουδαιότητα του έργου που έχει αναλάβει ο Λουκάς Παπαδήμος.

Όμως, γιατί είναι παράνομος ο σημερινός πρωθυπουργεύων; Αν και οι πραξικοπηματικές πολιτικές έχουν καταστεί μέρος της ημερησίας διατάξεως λειτουργίας των Ελληνικών κυβερνήσεων, η παρανομία ή όχι του σημερινού πρωθυπουργού είναι η πρώτη ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί, για να μπορέσουμε στη συνέχεια να προσεγγίσουμε την αναγκαιότητα του εγχειρήματος – πολιτικού πραξικοπήματος που έλαβε χώρα στην Ελλάδα του 2011.

Αρχικά, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως ο Λουκάς Παπαδήμος «φυτεύτηκε» στην πρωθυπουργική καρέκλα. Τοποθετήθηκε κατά παράβαση του Ελληνικού Συντάγματος, το οποίο ορίζει σαφέστατα πως όταν μία λειτουργούσα κυβέρνηση δηλώσει ανίκανη να συνεχίσει να κυβερνά, τότε ο πρωθυπουργός επισκέπτεται τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και υποβάλλει την παραίτηση της κυβερνήσεώς του. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει εκλογές, αφού προηγουμένως δημιουργηθεί μία υπηρεσιακή κυβέρνηση που θα λειτουργήσει μόνο για διαδικαστικά θέματα ενώ θα προετοιμάσει και θα φροντίσει για την δημοκρατική διεξαγωγή των εκλογών. Αυτό, τουλάχιστον, γράφεται στο Ελληνικό Σύνταγμα. Και αυτό δεν συνέβη στην περίπτωση του Λουκά Παπαδήμου, τον οποίο τοποθέτησε ο Γιώργος Παπανδρέου στη θέση του πρωθυπουργού, έχοντας –φυσικά- την σύμφωνη γνώμη του Αντώνη Σαμαρά, του Γιώργου Καρατζαφέρη και της Ντόρας Μπακογιάννη. Η πολιτική συμφωνία δεν έγινε τόσο για το πρόσωπο του πρωθυπουργού, όσο για την κοινή συναινέσει παραβίαση του Συντάγματος. Έτσι λειτούργησαν τα κόμματα που «σώζουν» την χώρα. Ως συμμορίες που συμφωνούν να μην ανοίξει μεταξύ τους πόλεμος, σε μία έσχατη προσπάθεια διάσωσής τους…!

Η αντισυνταγματικότητα στην τοποθέτηση του Λουκά Παπαδήμου, όμως, δεν αποτελεί την μοναδική παραβατική συμπεριφορά –και άρα έκνομη λειτουργία του ως πρωθυπουργού- του ένοχου πολιτικού συστήματος. Στο πρόσωπο ιδιαίτερα του Λουκά Παπαδήμου υπάρχει και άλλο σοβαρότατο νομικό αλλά και ηθικό πρόβλημα. O σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν είναι αιρετός. Και ως εκ τούτου δεν μπορεί να είναι πρωθυπουργός. Αν όμως –λόγω της αναγκαιότητας- τολμήσουμε να παρακάμψουμε το περί «αιρετού», τότε παρατηρώντας την ιδιότητα του τραπεζίτη, διαπιστώνουμε πως υπάρχει μία πολύ σοβαρή διεθνής νομική παράβαση. Πώς είναι δυνατόν να αποτελεί υψηλό στέλεχος των τραπεζών που πιέζουν και απειλούν και με απώλεια της εθνικής κυριαρχίας την Ελλάδα για την αποπληρωμή του χρέους της και ταυτόχρονα να είναι και πρωθυπουργός της Ελλάδας, δηλαδή υποχρεωμένος να λειτουργήσει κατά των τραπεζικών συμφερόντων; Η προφανής σύγκρουση συμφερόντων καθιστά διεθνώς παράνομη την τοποθέτησή του στην πρωθυπουργία και επιβάλει την άμεση απομάκρυνσή του από αυτήν. Με δεδομένο μάλιστα πως ο Λουκάς Παπαδήμος αποδέχθηκε τη θέση του πρωθυπουργού για 100 ημέρες (έστω και για 2 χρόνια) κι έχοντας ημερομηνία λήξης στον πρωθυπουργικό θώκο, τίνος τα συμφέροντα θα προτάξει στην λειτουργία του ως πρωθυπουργός; Θα παραμερίσει την καριέρα του ως υψηλόβαθμου τραπεζικού στελέχους για 100 ημέρες πρωθυπουργίας στην Ελλάδα; Υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θα καταστρέψει το μέλλον του και θα προτιμήσει να συγκρουστεί με τα συμφέροντα (που μέχρι πριν λίγο καιρό υπηρετούσε), προκειμένου να πολεμήσει υπέρ των δικαίων της Ελλάδας; Κοιτάζοντάς τον, μπορούμε να πιστέψουμε κάτι τέτοιο;

Ο Λουκάς Παπαδήμος, πέρα από τραπεζίτης που «κατέφθασε» για να σώσει την Ελλάδα, ήταν και υπάλληλος –για την ακρίβεια οικονομικός σύμβουλος- του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Ήταν δηλαδή ο άνθρωπος εκείνος που συμβούλευσε τον Γιώργο Παπανδρέου να πάρει συγκεκριμένες αποφάσεις και να εφαρμόσει την συγκεκριμένη απολύτως αποτυχημένη οικονομική πολιτική που έφθασε την Ελλάδα στην ανάγκη να την «σώσει» ο Λουκάς Παπαδήμος!!! Μάλιστα, απολύθηκε από σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου την προηγούμενη ημέρα ανάληψης των νέων καθηκόντων του ως πρωθυπουργός!!! Δεν είναι διόλου οξύμωρο, άραγε, που σήμερα πρέπει να εμπιστευτούμε τον οικονομικό σύμβουλο – υπάλληλο που είναι υπεύθυνος για την καταστροφή μίας χώρας μέσα σε δύο μόλις χρόνια; Δεν είναι παράξενο να αποδεχτούμε πως σήμερα ο Λουκάς Παπαδήμος θα λειτουργήσει κατά των οικονομικών συμβουλών που μέχρι πριν λίγες ημέρες έδινε στον Γιώργο Παπανδρέου; Δεν θέλω φυσικά να σκέφτομαι πως αυτές οι συμβουλές του ενδέχεται να εμπεριείχαν δόλο, αλλά η δική μας -κοινή λογική- μπορεί να επιτρέψει τον συγκεκριμένο άνθρωπο να χειριστεί την διάσωσή μας; Προφανώς όχι…

Μετά τα παραπάνω, γίνεται απολύτως σαφές πως ο σημερινός πρωθυπουργός δεν μπορεί αν συνεχίσει να βρίσκεται στην θέση που του «δόθηκε». Δεν μπορεί να λειτουργήσει έχοντας την εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών. Εάν σκεφθούμε, μάλιστα, πως ο Λουκάς Παπαδήμος και η κυβέρνησή του έχουν τοποθετηθεί για να υπογράψουν μία δανειακή σύμβαση (που δεν έχει γραφτεί ακόμη, άρα θα υπογράψουν σε λευκή σελίδα) που θα μετατρέψει το υπό του Ελληνικού Δικαίου Ελληνικό ομολογιακό χρέος σε ομολογιακό χρέος υπό το Βρετανικό Δίκαιο, υπογράφοντας ουσιαστικά την πλήρη υποθήκευση της χώρας υπέρ των τραπεζιτών και των οικονομικών εκβιαστών – τρομοκρατών μας, ίσως γίνεται επιτακτικότερη η άμεση αποχώρηση – αποπομπή του Λουκά Παπαδήμου από την πρωθυπουργία. Μία τέτοια απόφαση πρέπει να την πάρει ο Ελληνικός λαός. Κανένας άλλος. Οποιοσδήποτε συμμετέχει με τον οιονδήποτε τρόπο στον παραγκωνισμό του λαού, στην καταπάτηση του Συντάγματος και στην υποθήκευση – ξεπούλημα της χώρας, συμμετέχει σε πράξη εθνικής προδοσίας και ως τέτοιος θα αντιμετωπισθεί.

Φληναφήματα του τύπου «για το καλό της πατρίδας», «για να μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις» (και άλλες τέτοιες ποταπές φαιδρότητες) εκστομίζονται μόνο από εκείνους που έχουν συμφωνήσει στην κατοχή της πατρίδας μας από «δάνειες δυνάμεις» και στον εξανδραποδισμό των Ελλήνων πολιτών. Με ένα πολιτικό σύστημα που λειτουργεί με κανόνες μαφίας, με μία κυβέρνηση που υπήρξε προϊόν βιασμού του Συντάγματος και με έναν πρωθυπουργό που –στην καλύτερη περίπτωση- είναι παράνομος έως και επικίνδυνος, πολύ φοβούμαι πως το Γουδί σε λίγο καιρό θα μοιάζει σαν διάσωση των πολιτικών, αφού η λαϊκή οργή που σωρεύεται μάλλον είναι προφανές πως δεν θα δώσει ικανό χρόνο παρέμβασης της Δικαιοσύνης…


Του Clive Crook

Bloomberg

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μην ξεπεράσει τη κρίση. Αν όμως το κάνει, τότε θα πρέπει οι αρμόδιοι να ασχοληθούν σοβαρά με τα θεμελιώδη ερωτήματα που έχουν τεθεί, και τα οποία αγνοήθηκαν πριν από την υιοθέτηση του ευρώ.

Ακόμη και εν μέσω της κρίσης, θα μπορούσε να αρχίσει αυτή η διαδικασία. Για να διορθωθούν τα προβλήματα, η ΕΕ θα πρέπει να κατανοήσει το τι πήγε λάθος, αλλά και να θυμηθεί τους λόγους για τους οποίους προχώρησε στην σύσταση της νομισματικής ένωσης.

Όσο βαθαίνει η κρίση, όλο και περισσότεροι ηγέτες που μέχρι πρότινος ήταν αφοσιωμένοι στο ευρώ, αρχίζουν και αναρωτιούνται αν το νόμισμα αυτό ταιριάζει σε όλα τα μέλη της ευρωζώνης. Θεωρητικά, δεν υπάρχει απάντηση. Είναι ζήτημα λεπτομερειών. Το αν θα παραμείνει η Ελλάδα, ή και η Γερμανία στην ευρωζώνη δεν είναι απλά ένα βραχυπρόθεσμο πρόβλημα, αλλά επηρεάζει και τη λειτουργία του συστήματος μακροπρόθεσμα.

Αν τέτοιου είδους κρίσεις θα επαναλαμβάνονται κάθε τόσο, τότε καλό θα ήταν να διαλυθεί επιτόπου η ΟΝΕ. Αν όμως μπορούν να αποφευχθούν, τότε καλά θα ήταν να αρχίσουν οι αρμόδιοι να ψάχνουν από τώρα για λύσεις, και για μεθόδους αποφυγής τους.

Η βάση του τρέχοντος προβλήματος είναι τα κρατικά χρέη. Κάποιες κυβερνήσεις, όπως της Ελλάδας, δανείστηκαν περισσότερα από όσα θα έπρεπε. Το ευρώ δεν προκάλεσε την υπερχρέωση, αλλά την διευκόλυνε.

Από τη στιγμή που η Ελλάδα δεν μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της, το ελληνικό χρέος θεωρούνταν εξίσου ασφαλές με το γερμανικό. Και έτσι, οι επενδυτές χρηματοδότησαν τις υπερβολές του ελληνικού δημοσίου. Στη συνέχεια, όπως ήταν φυσιολογικό και αναμενόμενο, οι φόβοι για μια χρεοκοπία έκοψαν τη πίστωση, και έτσι επήλθε η κρίση.

Η επιδιόρθωση της κρίσης απαιτεί περιορισμούς στον δημόσιο δανεισμό. Αυτό είναι κάτι δύσκολο. Οι χώρες χρειάζεται να διαθέτουν το όπλο των δημοσιονομικών κινήτρων σε εποχές ύφεσης, οπότε δεν αρκεί ένας ισολογισμένος προϋπολογισμός. Αν τεθούν κάποιοι νέοι κανονισμοί, ως που θα φτάνει η ευχέρεια των κρατών, και πως θα την μοιράζονται τα κράτη με κάποιον κεντρικό συντονιστή; Ότι και να γίνει, οι ρόλοι των κυβερνήσεων θα περιοριστούν, και μάλλον αυτός είναι ο σκοπός. Έτσι, εκτός από ζητήματα νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, η ευρωζώνη θέτει και θέματα δημοκρατικής λογοδοσίας.

Τα ζητήματα της εθνικής κυριαρχίας μέσα στην ΕΕ έπαψαν πλέον να είναι θεωρητικά, και έφτασαν στους δρόμους της Ευρώπης. Οι Έλληνες (και άλλοι) αναρωτιούνται με ποιο δικαίωμα κάποιες ξένες κυβερνήσεις απαιτούν υψηλότερη φορολογία, μικρότερο δημόσιο, και χαμηλότερο επίπεδο διαβίωσης; Η σημερινή κρίση δεν είναι απλά κρίση χρέους αλλά και συνταγματική.

Ιδού λοιπόν το πρόβλημα: Σε μια εποχή που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι κατηγορούν τους θεσμούς της ΕΕ, και πιο συγκεκριμένα το ευρώ, για την δυστυχία τους, μάλλον δεν θα θελήσουν να παραχωρηθεί περισσότερη εθνική τους κυριαρχία στις Βρυξέλλες. Ήδη θεωρούν πως η κυριαρχία που έχει παραχωρηθεί είναι υπεραρκετή. Όμως για να σωθεί η ευρωζώνη, θα χρειαστεί να παραχωρηθεί κι άλλη δημοσιονομική τουλάχιστον κυριαρχία.

Προς το παρόν, η ΕΕ θα πρέπει να ζητάει παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας από τα κράτη μέλη μόνο σε άκρως απαραίτητες καταστάσεις. Οι ψηφοφόροι θα πρέπει να εισακουστούν. Όπου η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει ήδη προχωρήσει πολύ, και οι ψηφοφόροι αντιδρούν, εκεί θα πρέπει να σταματήσει ή και να αναστραφεί.

Κάτι τέτοιο θα ήταν μια εντελώς νέα προσέγγιση. Εδώ και χρόνια, οι ηγέτες προχώρησαν στην ολοκλήρωση, χωρίς να ερωτηθούν οι ψηφοφόροι. Στην αρχή, η ιδέα ήταν να τελειοποιηθεί η εσωτερική ευρωπαϊκή αγορά. Οι διάφοροι κανονισμοί και πολιτικές έπαιζαν τον ρόλο των εσωτερικών εμπορικών φραγμών. Ήταν λογικό να εναρμονιστούν. Αυτό θα αποκόμιζε τα μεγαλύτερα κέρδη για μια ενιαία αγορά.

Ακόμη όμως και αυτό θα έπρεπε να γίνει με μεγαλύτερη επιφύλαξη, και με περισσότερη λογοδοσία απέναντι στους πολίτες. Δυστυχώς, ο στόχος της πολιτικής ολοκλήρωσης έγινε αυτοσκοπός, και όχι απλά ένα μέσο προς μια στενότερη οικονομική ένωση.

Το ενιαίο νόμισμα ήταν επιθυμητό όχι μόνο για την οικονομική του ισχύ, αλλά και για την πολιτική και γεωπολιτική του σημασία. Οι προσπάθειες εναρμόνισης της εξωτερικής πολιτικής, του ποινικού συστήματος, και άλλων τομέων της διακυβέρνησης, δεν είχαν κάποια οικονομική λογική. Σε όλα αυτά, οι Ευρωπαίοι οραματιστές πολιτικοί προχώρησαν πολύ πιο γρήγορα από ότι οι πολίτες τους. Για αυτό και η σημερινή αναστάτωση είναι τόσο σοβαρή. Ο κίνδυνος όμως είναι να προκληθεί μια λαϊκίστικη αντίδραση που θα υπονομεύσει τις όποιες κατακτήσεις και θα θέσει σε κίνδυνο το ευρώ.

Εκ των υστέρων, είναι εύκολο να πούμε πως η Ελλάδα και κάποια άλλα μέλη θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση αν δεν έμπαιναν στην ευρωζώνη. Δεν υπάρχει όμως επιστροφή. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να καταστήσουν το ευρώ βιώσιμο. Και για να γίνει αυτό, θα απαιτηθεί, μεταξύ άλλων, περιορισμένος αλλά αποτελεσματικός έλεγχος της δημοσιονομικής εθνικής κυριαρχίας.

Θα τα δεχτούν όλα αυτά οι ψηφοφόροι; Αν τους εξηγηθούν τα ζητήματα, μπορεί παρά τον θυμό τους να αποδεχτούν τις απαραίτητες εξελίξεις.

Σύνδεσμος


Απόδοση: S.A.

Γράφει ο Κλεισθένης

Παρακολουθώντας τα όσα διαδραματίζονται στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και σ' ολόκληρο τον κόσμο μας διακατέχει ο φόβος του αύριο. Μερικοί σιγοψυθιρίζουν ότι οι μεγάλες κρίσεις φέρνουν πόλεμο. Εύχομαι να μην επαληθευτούν.

Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί και να διαπιστώσει το τι φταίει χωρίς να είναι ειδήμων.

Όλοι ξέρουμε ότι η παραγωγή αγαθών δημιουργεί πλούτο. Το εμπόριο διακινεί τα παραγόμενα αγαθά και οι υπηρεσίες διευκολύνουν την κοινωνία.

Οι τράπεζες συγκεντρώνουν τις αποταμιεύσεις των πολιτών και δανείζοντας πολίτες και επιχειρήσεις επιταχύνουν την ανάπτυξη.

Το χρηματιστήριο χρηματοδοτεί τις εισηγμένες σ' αυτό επιχειρήσεις δίνοντάς τους κεφάλαια για την ανάπτυξή τους.

Το καλώς εννοούμενο κράτος κάνει τις απαραίτητες παρεμβάσεις για την εύρυθμη λειτουργία όλων των παραπάνω.

Το δημοκρατικό πολίτευμα αποτέλεσε εγγύηση για την ομαλή πορεία των κοινωνιών τις τελευταίες εκατονταετίες.

Όλα όσα ανέφερα ίσχυαν πριν αναλάβει τα ηνία στον κόσμο ο νεοφιλελευθερισμός.

Όλα όσα προανέφερα ακυρώθηκαν απ' την αγορολαγνεία. Όλα θα τα ρυθμίσουν οι αγορές. Οι αγορές έχουν την δυνατότητα της αυτορύθμισης κτλ.

Ποιες όμως είναι οι περιβόητες και θεοποιημένες αγορές;

Στο εσωτερικό ενός κράτους είναι οι κατέχοντες τα μέσα παραγωγής, οι μεγαλέμποροι, οι τραπεζίτες, τα μονοπώλια, οι πολυεθνικές κτλ.

Οι νεοφιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι ο υγιής ανταγωνισμός θα εξισορροπεί τις τιμές προς όφελος των καταναλωτών.

Τι όμως έγινε; Η ενδοσυνεννόηση κατεχόντων διαμόρφωνε τις τιμές σε επίπεδα κερδοσκοπικά. Ο αριθμός των εχόντων είναι μικρός και η ενδοσυνεννόηση εύκολη. Οι πολυεθνικές με υπερ-υποτιμολογήσεις αποκτούσαν τεράστια κέρδη.

Οι τράπεζες έδρασαν ανεξέλεγκτα δανείζοντας όποιον ζητούσε δάνειο αδιαφορώντας για την δυνατότητα του δανειολήπτη να το αποπληρώσει αφού τα περίφημα golden boys έπαιρναν τα bonus για κάθε σύναψη δανείου.

Οι έχοντες τα μέσα παραγωγής πίεζαν για μείωση του εργατικού κόστους χάριν της αύξησης της ανταγωνιστικότητας.

Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο.

Οι κυβερνήσεις υπέκυψαν στις απαιτήσεις παραιτούμενες της δυνατότητας ελέγχου και παρέμβασης.

Στο εξωτερικό αγορές είναι οι πολύ μεγάλες τράπεζες και οι πολύ μεγάλες εταιρίες επενδύσεων που διαθέτουν τεράστια κεφάλαια. Η τοποθέτηση των μεγάλων αυτών κεφαλαίων δεν έγιναν σε παραγωγικές επενδύσεις αλλά δόθηκαν σαν δάνεια στα κράτη με τοκογλυφικά ενίοτε επιτόκια. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι τα κεφάλαια αυτά δεν αντιπροσωπεύουν αξίες αγαθών αλλά είναι λογιστικά, τα δε χρέη των κρατών είναι αστρονομικού μεγέθους.

Τα τελευταία χρόνια μια σειρά παγκόσμιων αποφάσεων λειτούργησαν καταστροφικά για σχεδόν όλες τις χώρες του πλανήτη.

Η απελευθέρωση διακίνησης κεφαλαίων, η συμφωνία για το παγκόσμιο εμπόριο και η κατάργηση του προστατευτισμού των εγχώριων παραγωγών που είχαν οι αδύνατες οικονομικά χώρες έφερε την καταστροφή. Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων έστειλε τα κεφάλαια στην ασφάλεια των τραπεζών της Ελβετίας και όχι μόνο. Κανένας δεν αποφάσιζε να διακινδυνεύσει παραγωγική επένδυση μέσα σ’ αυτό το κλίμα.

Ο νεοφιλελευθερισμός είχε νικήσει, είχε επικρατήσει.

Αυξήθηκαν οι εισαγωγές ακόμη και σε προϊόντα που παραδοσιακά παρήγαγαν τα αδύναμα οικονομικά κράτη. Η ντόπια παραγωγή τους συρρικνώθηκε αυξάνοντας γεωμετρικά την ανεργία και οδηγώντας αυτά τα κράτη στον δανεισμό. Έπρεπε τα συγκεντρωμένα σε λίγους τεράστια κεφάλαια να διοχετευτούν σε δανειολήπτες-κράτη γιατί παρέμεναν ανενεργά χωρίς κέρδη.

Οι πολιτικοί είτε ήταν ανήμποροι να αντιδράσουν είτε σαν δουλικά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου υπερχρέωναν τις χώρες τους, φυσικά με το αζημίωτο.

Οι αγορές είχαν επιβληθεί. Οι χώρες υπερχρεωμένες αλυσοδέθηκαν στις διαθέσεις των αγορών.

Οι πολιτικοί άρχισαν να χάνουν (ακόμη και αυτοί που δεν ήταν νεοφιλελεύθεροι) την δυνατότητα εφαρμογής πολιτικών, τις πολιτικές άρχισαν να τις επιβάλουν οι αγορές.

Η δημοκρατία υπέστη μεγάλο πλήγμα. Οι κυβερνήσεις ακόμη και αυτές που είχαν σοσιαλιστικό προσανατολισμό αναγκάστηκαν να υποκύψουν στις διαταγές των αγορών.

Στην Ελλάδα μέσα στα κόμματα αν και μειοψηφία οι νεοφιλελεύθεροι κατόρθωσαν να ηγηθούν.

Απ’ την εποχή του Σημίτη οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές αλλά και αργότερα επί Καραμανλή η νεοφιλελεύθερη ομάδα εφάρμοσαν καταστροφικές πολιτικές.

Σήμερα το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ συνεργαζόμενα στηρίζουν την νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Παπαδήμου και παρά την αντίθεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού στον νεοφιλελευθερισμό, προωθούν το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου και την κατοχή της χώρας απ’ την Γερμανία.

Το ΠΑΣΟΚ τρομοκρατημένο απ’ την επερχόμενη εκλογική του συντριβή ετοιμάζεται να αντικαταστήσει τον Παπανδρέου και να προχωρήσει σε συνέδριο με σκοπό τον επαναπροσδιορισμό της ιδεολογίας του κινήματος.

Η ΝΔ σείεται από εσωκομματικές αντιθέσεις ανάμεσα στους μειοψηφούντες νεοφιλελεύθερους και την πλειοψηφούσα λαϊκή δεξιά.

Και τα δύο κόμματα θα δουν τα εκλογικά τους ποσοστά να πέφτουν δραματικά με αποτέλεσμα το μεν ΠΑΣΟΚ να γυρίσει σε πολιτικές λογικές του παρελθόντος η δε ΝΔ θα επαναπροσδιοριστεί σαν γνήσιο λαϊκό δεξιό κόμμα ελπίζοντας στην συσπείρωση των ψηφοφόρων της και πιθανά την απορρόφηση πολλών ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ.

Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα διάσπασης των δύο αυτών κομμάτων με πιθανή την ίδρυση κεντρώου κόμματος.

Οι νεοφιλελεύθεροι της ΝΔ και πιθανά κάποιοι απ’ το ΠΑΣΟΚ θα προσχωρήσουν στο κόμμα της Ντόρας. Το ΔΗ.ΣΥ αν και μπορεί να μπει στην βουλή δεν θα έχει δυνατότητα μεγάλης παρέμβασης.

Η ταχύτητα εξάπλωσης της κρίσης ακόμη και στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ θα επιταχύνει τις διαδικασίες και η πιθανή χρεοκοπία μας θα εξαφανίσει σύντομα τους όποιους νεοφιλελεύθερους απ’ την πολιτική ζωή.

Επειδή οι αλλαγές είναι προ των πυλών οι πολιτικά σκεπτόμενοι Έλληνες πολίτες θα αντιδράσουν δίνοντας διέξοδο στην χώρα. Το μελλοντικό πολιτικό σύστημα θα επαναπροσδιοριστεί ιδεολογικά για να μπορέσει η δημοκρατία να λειτουργήσει.

Αν αυτά δεν συμβούν καήκαμε.