Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Ιουλ 2016

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Η πρόσφατη κρίση στην Τουρκία δημιουργεί μια νέα επισφαλή αφετηρία για την νέο-ισλαμική ηγεσία και ευρύτερα για το ίδιο το νεοτουρκικό κράτος. Οι λόγοι είναι πολλοί και αλληλένδετοι.

Μπορεί ένα μέχρι πρότινος παραγκωνισμένο μεγάλο μέρος τούρκων μουσουλμάνων να συντάσσονται προς το παρόν με τον Ερντογάν (γύρω στο 50%) αλλά μετά τον Κεμάλ η αναζωπύρωση των διαφορών του εγγενώς εσωτερικά διαφοροποιημένου νεοτουρκικού κράτους ποτέ δεν ήταν τόσο έντονη όσο σήμερα. Ο Κεμάλ είχε σταθεροποιήσει ένα δεσποτικό «κοσμικό» κρατικό καθεστώς το οποίο επί ένα αιώνα κατανάγκαζε όλους σε συμμόρφωση στην κυρίαρχη Κεμαλική κοσμοθεωρία. Όλοι χωρούσαν μέσα σε αυτό το κράτος φτάνει να μην διατάρασσαν το ιδιόμορφο κεμαλικό καθεστώς. Όταν υπήρχε κίνδυνος για κάτι τέτοιο οι Ένοπλες Δυνάμεις επενέβαιναν.

Οι κύριες εσωτερικές διαιρέσεις είναι μεταξύ κεμαλικών-«κοσμικών» και ισλαμιστών και μεταξύ Τούρκων και Κούρδων οι οποίοι εκτιμάται ότι αριθμητικά υπερβαίνουν τα 20 εκατομμύρια. Κανείς επίσης δεν πρέπει να υποτιμά τις ταξικές διαιρέσεις και την ποικιλομορφία ισλαμικών τάσεων. Προσθέτουμε τα εξής:

Κεμαλικοί, ισλαμιστές και Κούρδοι είναι τρεις διαφορετικές κοσμοθεωρίες γεγονός που βασικά δημιουργεί ένα «σχιζοφρενές» κράτος (δεν είναι το μόνο). Τρεις διαφορετικοί στρατηγικοί προσανατολισμοί, κοσμοαντιλήψεις, κοσμοεικόνες και πνευματικά και μεταφυσικά συστήματα.

Επί ένα αιώνα το κεμαλικό καθεστώς κατόρθωνε να «ενοποιεί» επίπλαστα και βιαίως αυτές τις τρεις κοσμοθεωρίες (χωρίς βέβαια να ξεχνάμε και τις ιδεολογικές/ταξικές διαιρέσεις). Υιοθετώντας μια διαφορετική κοσμοθεωρία η συγκρότηση και συγκράτηση του κράτους αυτού από τους νέο-ισλαμιστές νέο-Οθωμανούς είναι ένα μεγάλο στοίχημα.

Τα πολλά και φρικτά λάθη στην περιφέρεια της Τουρκίας δημιούργησαν πολλές αντιθέσεις και εχθρότητες και όχι κάποιου είδους τουρκική ηγεμονία στην οποία πρόσβλεπε ο Νταβούτογλου (στο βιβλίο «Στρατηγικό βάθος» (Εκδόσεις Ποιότητα).

Προσεκτική μελέτη του κυριότερου βιβλίου του μέντορα των νέο-Ισλαμιστών Αχμέτ Νταβούτογλου «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» (Εκδόσεις Ποιότητα) καταμαρτυρεί μια αρχέγονη αντίληψη του Ισλάμ. Κεντρική θέση είναι ότι τίποτα δεν μπορεί να μακροημερεύσει όταν παρεμβάλλεται μεταξύ του Αλλάχ και του πιστού. Μάλιστα, αναφέρει μεταξύ άλλων παραδειγμάτων και το νεοτουρκικό κράτος, το οποίο, εν τούτοις, οι νέο-Οθωμανοί νεότουρκοι καβαλίκεψαν εξουσιαστικά. Λογικά και αναμενόμενα ο αυταρχισμός και η αλαζονεία του Ερντογάν θα εντείνει και βαθύνει τις αντιθέσεις και αντιφάσεις.

Τέλος, το κουρδικό επηρεάζεται από πλήθος αστάθμητων μεταβλητών που εισρέουν μέσα στην δίνη των στρατηγικών ανακατατάξεων με αναπόδραστο τελικό αποτέλεσμα να επηρεαστεί δραστικά και το «Τουρκικό κουρδικό πρόβλημα».

Οι πασίδηλες ακρότητες του Ερντογάν λογικά οδηγούν σε μεγάλη κρίση. Πότε και πως θα προκληθούν κατακλυσμοί και καταποντισμοί (και ποιοι και πως θα επηρεαστούν) είναι αστάθμητο, απρόβλεπτο και οι εκτιμήσεις επισφαλείς.

* Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Real News 24.7.2016
Παναγιώτης Ήφαιστος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Οι πολίτες της Γερμανίας, που διακατέχονται από έντονους φόβους μετά τις τέσσερις επιθέσεις στο έδαφος της χώρας μέσα σε χρονικό διάστημα μικρότερο της μιας εβδομάδας, οι δύο από τις οποίες συνδέονται με την ισλαμιστική τρομοκρατία, χρειάζονται απαντήσεις από τους γερμανούς πολιτικούς, έκρινε σήμερα ο βαυαρός πρωθυπουργός Χορστ Ζεεχόφερ.

"Χρειαζόμαστε περισσότερη ασφάλεια στη Γερμανία", τόνισε ο Ζεεχόφερ, ηγέτης του συντηρητικού κόμματος Ένωση Χριστιανοκοινωνιστών (CSU, αδελφό κόμμα της CDU της καγκελαρίου Άγγελας Μέρκελ). Ο ίδιος κάλεσε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να προχωρήσει στην ανάληψη αποφασιστικής δράσης για να αυξηθεί η ασφάλεια μετά τις επιθέσεις.

"Ο κόσμος είναι ανάστατος, γεμάτος φόβο, και αυτό είναι εντελώς κατανοητό. Χρειάζεται αξιόπιστες απαντήσεις από τους πολιτικούς και όχι ατελείωτο διάλογο και δικαιολογίες", τόνισε ακόμη ο Ζεεχόφερ.

Νωρίτερα, ο βαυαρός πρωθυπουργός έκρινε ότι οι επιθέσεις δείχνουν ξεκάθαρα πως η ισλαμιστική τρομοκρατία έφθασε στη Γερμανία και οι πολιτικοί πρέπει να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες των πολιτών για την ασφάλεια και τη μετανάστευση.

"Κάθε επίθεση, κάθε τρομοκρατική ενέργεια, παραπάει", αλλά "η ισλαμιστική τρομοκρατία έχει φθάσει στη Γερμανία" πλέον, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ζεεχόφερ.

Η σειρά των επιθέσεων εντείνει την αμφισβήτηση της πολιτικής που ακολούθησε μέχρι σήμερα η καγκελάριος Μέρκελ στην κρίση των μεταναστών και των προσφύγων.

Ο Ζεεχόφερ κάλεσε να καταστεί αυστηρότερη η πολιτική αυτή, με την απέλαση ή τον επαναπατρισμό προσφύγων, ακόμη κι όταν οι χώρες τους βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση.

"Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά για το πώς θα αντιμετωπίζονται τέτοια πρόσωπα στο μέλλον, όταν παραβιάζουν τον νόμο ή όταν αντιπροσωπεύουν κίνδυνο", ανέφερε ο ηγέτης της CSU. Ανάμεσα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, κρίνει ο ίδιος, υπάρχει και "κόσμος που υπάρχει πιθανότητα (να διαπράξει) ενέργειες τρομακτικής βιαιότητας".

Η κοινή γνώμη στη Γερμανία είναι σοκαρισμένη, ειδικά μετά την πρώτη επίθεση βομβιστή-καμικάζι στο έδαφος της χώρας, η οποία διαπράχθηκε το βράδυ της Κυριακής στο Άνσμπαχ, μια ήσυχη βαυαρική πόλη, και η οποία είχε αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο δράστης και να τραυματιστούν 15 άνθρωποι. Ο δράστης ήταν ένας Σύρος 27 ετών, που είχε ζητήσει άσυλο και έπασχε από ψυχική ασθένεια.

Η επίθεση αυτή έγινε λιγότερες από οκτώ ημέρες μετά την επίθεση με τσεκούρι που έκανε ένας ανήλικος, που επίσης είχε ζητήσει άσυλο, μέσα σε ένα τρένο. Ο νεαρός, που είχε καταγραφεί από τις γερμανικές αρχές ως αφγανός υπήκοος, ήταν στην πραγματικότητα Πακιστανός. Είχε ορκιστεί πίστη στο Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ).

Και στις δύο περιπτώσεις αυτές, οι αρχές δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσουν, την ταχεία ριζοσπαστικοποίησή τους.

Εξάλλου ένας ακόμη πρόσφυγας, από τη Συρία, διέπραξε μια επίθεση με ματσέτα, αλλά η υπόθεση αποδείχθηκε έγκλημα πάθους.

Αυτές οι τρεις επιθέσεις, που προστέθηκαν στην αιματηρή επίθεση στο Μόναχο —η οποία δεν είχε καμιά σχέση με το ριζοσπαστικό ισλάμ— δείχνουν, έκρινε η εφημερίδα Bild, ότι η Γερμανία "δεν μπορεί αιωνίως να παραμένει μια νησίδα ειρήνης, με ή χωρίς πρόσφυγες".

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο επόμενος αγοραστής θα είναι κάποια γαλλική εταιρεία, μετά κάποια αυστριακή – ενώ, ακόμη και όταν θα εξαγοράζονται ζημιογόνες επιχειρήσεις του δημοσίου, θα μετατρέπονται πολύ γρήγορα σε κερδοφόρες, μέσω της αύξησης των τιμών πώλησης, των απολύσεων, της μείωσης των μισθών κοκ.
«Όταν μία χώρα δεν θέλει να παραδεχθεί πως έχει χρεοκοπήσει, δηλώνοντας το επίσημα μέσω της άμεσης στάσης πληρωμών, χάνει ακόμη και τα εδάφη της – ενώ όταν οι Πολίτες της κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι, η κυβέρνηση τους δεν είναι αυτή που έχουν εκλέξει, αλλά οι στυγνοί αποικιοκράτες που την ελέγχουν απόλυτα, είναι άξιοι της μοίρας τους» (πηγή).
Αγαπάμε πολύ την Ελλάδα, τους Έλληνες επίσης, χωρίς να ισχυριζόμαστε πως δεν έχουν κάνει λάθη – πάρα πολλά λάθη, όσον άφορα την οικονομία της χώρας τους, καθώς επίσης τη διαχείριση των δικών τους οικονομικών. Δεν αρνούμαστε φυσικά ούτε τα προβλήματα της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, της διαπλοκής, της γραφειοκρατίας, της θεσμικής κατάρρευσης, του πολιτικού καιροσκοπισμού και όλα τα υπόλοιπα – τα οποία έχουν συμβάλλει σημαντικά στην υποδούλωση της Ελλάδας από τους «δανειστές» της, ουσιαστικά από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις της Ευρώπης κυρίως.

Εν τούτοις η υπερχρέωση, ιδίως η χρεοκοπία της Ελλάδας, δεν οφείλεται στους Έλληνες Πολίτες – γεγονός που έχουμε τεκμηριώσει δεκάδες φορές στο παρελθόν, ενώ αποδεικνύεται επί πλέον από ένα πρόσφατο γαλλικό βίντεο (πηγή), με ελληνικούς υποτίτλους. Τους βρίσκει κανείς εάν πατήσει το δεύτερο εικονίδιο κάτω δεξιά (settings) – ενώ πρέπει να το διαβάσει, αφού δίνεται από ουδέτερους τρίτους (Γάλλοι), μία συνοπτική εικόνα της πορείας της πατρίδας μας προς την καταστροφή και το χάος.
Μία πορεία που μπορεί ακόμη να ανακοπεί, αλλά  μόνο εάν οι Έλληνες αντιδράσουν συλλογικά, κατακλύζοντας τους δρόμους – γεγονός που σημαίνει όμως ότι, πρέπει να ξεπεράσουν το «μετατραυματικό» σοκ, λόγω του οποίου σιωπούν εκκωφαντικά, όπως τα πρόβατα που έχουν συμβιβαστεί με τη σφαγή τους (άρθρο).
Όσον αφορά δε τις ελίτ της χώρας, όπως διαπιστώνεται από την ακούσια πιθανότατα παραίτηση του προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς, από την κατάρρευση του MEGA κοκ., από το κατάντημα δηλαδή αυτών που τάχθηκαν αμέσως το 2010 υπέρ του ΔΝΤ και της Τρόικα, ίσως να έχουν καταλάβει πια πως δεν θα είναι οι ωφελημένοι της λεηλασίας της χώρας, όπως νόμιζαν αρχικά – αφού έχει έλθει πλέον και η δική τους σειρά.
Περαιτέρω, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, η Ελλάδα συνεχίζει επιτυχημένα τις ιδιωτικοποιήσεις – κάτι που ασφαλώς απαιτεί ανόητους αναγνώστες, ακροατές και τηλεθεατές, αφού δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για ιδιωτικοποιήσεις αλλά, αντίθετα, για κρατικοποιήσεις. Ακόμη χειρότερα, για την κλοπή των περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού κράτους από άλλα κράτη – με την έννοια πως εξαγοράζονται οι δημόσιες επιχειρήσεις σε εξευτελιστικές τιμές όχι βέβαια από ιδιώτες, αλλά από άλλες κρατικές εταιρείες (ανάλυση).
Αυτό ισχύει για τον ΟΛΠ που εξαγόρασαν οι Κινέζοι, για τα 14 αεροδρόμια που πήραν οι Γερμανοί, καθώς επίσης για τα τραίνα που πουλήθηκαν στους Ιταλούς – ενώ φυσικά δεν πρέπει να είναι μάντης για να καταλάβει κανείς ότι, επόμενοι στη σειρά θα είναι οι Γάλλοι με τη ΔΕΗ, με την ΕΥΔΑΠ ή με κάποια άλλη δημόσια επιχείρηση. Έτσι άλλωστε συμπεριφέρονταν ανέκαθεν οι αποικιοκράτες στα προτεκτοράτα τους, όπου δεν είχαν ποτέ ως στόχο την εξυγίανση της οικονομίας τους, αλλά τη στυγνή λεηλασία – απαγορεύοντας τους ταυτόχρονα να αναπτύσσουν τη βιομηχανία τους. Σύμφωνα πάντως με τη Reuters, με μία από τις τέσσερις αδελφές δηλαδή (ανάλυση), τα εξής:
«Η Ελλάδα κατάφερε, όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις που απαιτούν οι δανειστές της, έναν άθλο (μία αξιοθαύμαστη επιτυχία!). Ειδικότερα, η αρμόδια επιτροπή ιδιωτικοποιήσεων αποδέχθηκε την ιταλική προσφορά για την εξαγορά της εταιρείας σιδηροδρόμων ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ύψους 45 εκ. €. Η επιχείρηση αυτή θα ανήκει πλέον στην ιταλική κρατική εταιρεία Ferrovie dello Strato. Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν ένα μέρος των υποχρεώσεων της χώρας που αφορούν στη χρηματοδότηση της από τους δανειστές της, μέσω των οποίων η Ελλάδα θα βοηθιόταν να ξεφύγει από την κρίση«.
Συνεχίζοντας, η γερμανική FRAPORT που εξαγόρασε τα αεροδρόμια, για τα οποία στην πραγματικότητα θα πληρώσουμε αντί να πληρωθούμε (άρθρο), δεν έκρυψε καθόλου τα μεγάλα κέρδη που περιμένει από τη λειτουργία τους – υπενθυμίζοντας πως όταν η κυβέρνηση επιχείρησε να αντισταθεί, οι «δανειστές» σταμάτησαν να δίνουν τις δόσεις, έως ότου εγκρίθηκε η πώληση στη γερμανική εταιρεία.
Όσον αφορά δε τη ρητορική υπέρ των «ιδιωτικοποιήσεων», σύμφωνα με την οποία το θέμα είναι να εξασφαλίσει έσοδα η Ελλάδα, καθώς επίσης να αυξήσει την αποτελεσματικότητα των πρώην επιχειρήσεων του δημοσίου επειδή δήθεν οι ιδιώτες είναι καλύτεροι διαχειριστές από το κράτος, αρκεί κανείς να σκεφθεί τα εξής:
«Είναι σωστή η πώληση επιχειρήσεων στη χειρότερη δυνατή χρονική περίοδο μίας χώρας, εν μέσω μίας βαθιάς ύφεσης και μηδενικών μελλοντικών προοπτικών, όσον αφορά την οικονομία της; Μπορεί η πώληση περιουσιακών στοιχείων σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος των χρεών της; Από πού θα καλυφθούν τα ετήσια έσοδα του προϋπολογισμού από τις κερδοφόρες εταιρείες (μερίσματα), όπως ο ΟΠΑΠ; Εάν από την επί πλέον φορολόγηση τους, όπως κυκλοφορεί για τη χειραγώγηση του όχλου, ποιός θα τις εμποδίσει να έχουν την έδρα τους σε φορολογικούς παραδείσους;«
Περαιτέρω, υπάρχουν προφανώς αρκετές άλλες πολύτιμες δημόσιες επιχειρήσεις, όπως η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ, τις οποίες θα αναγκασθεί η Ελλάδα να ξεπουλήσει, αφού δεν της επιτρέπεται να αρνηθεί ακόμη και όταν η τιμή που προσφέρεται είναι εξευτελιστική – ενώ στο τέλος θα υπάρχει μία ή ελάχιστες προσφορές εκ μέρους των αγοραστών, για να διατηρηθεί χαμηλή η τιμή. Η αιτία είναι το ότι, οι «δανειστές» έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους σχετικά με το ποιός θα αγοράσει τι, έτσι ώστε να μην προκαλείται ανταγωνισμός και να ανεβαίνουν οι τιμές – όπως συνήθως συμβαίνει με τις κατασχέσεις των σπιτιών ή/και με τις αναθέσεις δημοσίων έργων.

Ακριβώς για το λόγο αυτό γράψαμε πως ο επόμενος αγοραστής θα είναι κάποια γαλλική εταιρεία, μετά κάποια αυστριακή κοκ. – ενώ ακόμη και όταν θα εξαγοράζονται ζημιογόνες επιχειρήσεις του δημοσίου, θα μετατρέπονται πολύ γρήγορα σε κερδοφόρες, μέσω της αύξησης των τιμών πωλήσεως, των απολύσεων, της μείωσης των μισθών κλπ. Για παράδειγμα, τα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς, η τιμή του νερού, του ηλεκτρικού κοκ. θα εκτοξευθούν στα ύψη – γεγονός που δεν διαφέρει ουσιαστικά από την επί πλέον φορολόγηση των Ελλήνων, αφού έτσι θα μειώνεται το διαθέσιμο εισόδημα τους ανάλογα.

Εκτός αυτού, η αύξηση των παραπάνω τιμών δεν θα κάνει προφανώς πιο ανταγωνιστική την ελληνική οικονομία, αφού θα κλιμακωθεί το κόστος παραγωγής και διάθεσης για τις εγχώριες επιχειρήσεις – κάτι που διαπιστώνεται ήδη από τα διόδια ορισμένων εθνικών οδών, τα οποία είναι απαγορευτικά από τότε που οι δρόμοι δόθηκαν σε ιδιώτες.

Σε κάθε περίπτωση, όλα θυμίζουν την «παλιά καλή αποικιοκρατική εποχή» – αφού οι Γερμανοί και οι σύμμαχοι τους μεταχειρίζονται τους Έλληνες, τους Πορτογάλους κοκ. όπως προηγουμένως οι Βρετανοί τους Ινδούς ή τους Ιρανούς. Ούτε τότε ο στόχος ήταν η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προτεκτοράτων – αλλά, το αντίθετο, η εκβιομηχάνιση τους απαγορευόταν αυστηρά.

Κλείνοντας, κάτω από τις παραπάνω προϋποθέσεις, πόσο μάλλον όταν ολοκληρώθηκε ο αφελληνισμός των τραπεζών με την αλλαγή των διοικήσεων τους, έτσι ώστε να δρομολογηθούν απερίσπαστα οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, δεν έχει νόημα να γράφει κανείς αναλύσεις – κάτι που δεν συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια όπου όμως, όσο και αν προσπαθούσε κάποιος να δείξει στους Έλληνες πού οδηγεί ο δρόμος, κανένας δεν αντιδρούσε. Άλλωστε έχουμε γράψει αρκετές, τις οποίες μπορεί να διαβάσει κανείς στην ιστοσελίδα μας, οπότε δεν χρειάζονται πολλές νέες – αρκεί να θέλει κανείς να μάθει και να ενημερωθεί σωστά.

Τέλος, φυσικά η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει καλύτερη από την Ελβετία, αφού έχει πολύ περισσότερες θετικές προϋποθέσεις – ακόμη και τώρα, μέσα στην πιο σκοτεινή ιστορική της περίοδο.

Εν τούτοις δεν φτάνουν μόνο οι προϋποθέσεις, εάν δεν θέλουν οι Έλληνες να αντιδράσουν ενεργητικά, εάν φοβούνται, εάν σκύβουν το κεφάλι, εάν εθελοτυφλούν, καθώς επίσης εάν δεν είναι πρόθυμοι να αλλάξουν τα κακώς κείμενα – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν έχει νόημα η θεραπεία μίας ασθένειας εάν δεν την αποδεχθεί κανείς προηγουμένως θέλοντας να την καταπολεμήσει, κυρίως όμως εάν δεν έχει την πρόθεση να σταματήσει εκείνες τις κακές συνήθειες που του προκάλεσαν την αρρώστια.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Pιζόπουλος


Τη συζήτηση περί Συνταγματικής Αναθεώρησης μάλλον την πήρα πιο σοβαρά απ’ όσο την έχει πάρει ο ίδιος ο Τσίπρας. Η θεσμική ανασυγκρότηση και αναδιοργάνωση της ελληνικής πολιτείας είναι ένα επιτακτικό αίτημα των καιρών αλλά, όπως έδειξε η χθεσινή παρουσίαση των σχετικών προτάσεων του πρωθυπουργού, αντιμετωπίζεται με όρους εντυπώσεων και μόνον.

Το περιεχόμενο των προτάσεων που ανακοίνωσε χθες βράδυ ο Τσίπρας απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ως μια συνεκτική και ολοκληρωμένη πολιτική πρωτοβουλία, με αρχή, μέση και τέλος. Με στόχους. Με πολιτικά διακυβεύματα που να αντανακλούν προβληματισμούς, ανάγκες και προσδοκίες της κοινωνίας. Για μια ακόμη φορά κυριάρχησαν τα εύκολα συνθήματα για να χαθεί η πολιτική ουσία.

Τότε προς τι όλη αυτή η φασαρία; Ο Τσίπρας ξέρει πως έρχεται ένα δύσκολο φθινόπωρο που εν μέσω φοροκαταιγίδων και με την αγορά να μετράει «κανόνια», θα δοκιμάσει την αντοχή της κυβέρνησής του και τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφία που τη στηρίζει. Άνοιξε όπως – όπως μια συζήτηση για τα «μεγάλα» και τα «οραματικά», προκειμένου να βρει χώρο να ξεφύγει από την πιεστική καθημερινότητα.

Χωρίς, όμως, να υπάρχουν επεξεργασμένες θέσεις και χωρίς να γίνεται ταυτόχρονα η αναγκαία προσπάθεια σύγκλισης και συναίνεσης όλων των πολιτικών δυνάμεων γύρω από κάποια βασικά στρατηγικά ζητούμενα. Είναι χαρακτηριστικό πως μόνον ο κ. Λεβέντης ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του πρωθυπουργού και πήγε να ακούσει την «έκθεση ιδεών» του.

Έτσι, η Συνταγματική Αναθεώρηση, αντί για μια μείζονα πρωτοβουλία με στόχο τη φυγή της χώρας προς τα εμπρός, κινδυνεύει να εξελιχθεί σ’ ένα παιχνίδι που μοιάζει με τη μοδάτη τρέλα που κυριαρχεί στους δρόμους: το κυνήγι των pokemon! Ένα θέμα από δω, ένα ζήτημα από κει, ατάκτως ερριμμένες σκέψεις και ό,τι κάτσει!

Ποια είναι ας πούμε η πολιτική και κοινωνική χρησιμότητα του να εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απευθείας από το εκλογικό σώμα, όταν η βουλή δεν καταφέρνει να εκλέξει Πρόεδρο;

Ποια προβλήματα θα λύσει η σύσταση ενός γνωμοδοτικού οργάνου που θα απαρτίζεται από δικαστικούς και θα αποφαίνεται (γνωμοδοτικά πάντα και όχι δεσμευτικά) για τη συνταγματικότητα των νομοσχεδίων; Και γιατί δεν υπήρξε η τόλμη της πρότασης να θεσπιστεί Συνταγματικό Δικαστήριο;

Τί θα γίνει με την ιδιωτική πανεπιστημιακή εκπαίδευση; Θα «μετράνε» τα πλαστά πτυχία των δημοσίων υπαλλήλων αλλά όχι τα πτυχία από ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Γιατί απουσιάζει μια συνολική συνταγματική ρύθμιση για το ρόλο και τη λειτουργία των Ανεξάρτητων Αρχών;

Πόσο ρεαλιστικό είναι να εγγυάται κανείς το ρεύμα και το νερό ως δημόσια αγαθά, όταν ο ίδιος έχει βάλει την υπογραφή του στο Υπερταμείο που βγάζει προς πώληση όλο τον εθνικό πλούτο της χώρας;

Θα μπορούσαμε να γεμίζουμε σελίδες επί σελίδων με αναπάντητα ερωτήματα. Αλλά είναι ανώφελο, καθώς, όπως όλα δείχνουν, το ζητούμενο δεν είναι οι μεγάλες θεσμικές τομές που θα αλλάξουν την εικόνα του κράτους και της διοίκησης, αλλά η δημιουργία ενός κλίματος «συζήτηση να γίνεται» που θα συνοδευτεί το πολύ πολύ και μ’ ένα δημοψήφισμα πολλαπλών επιλογών για να υπάρχει και η επίφαση της συμμετοχής του πολίτη στο νέο σύνταγμα, αν καταλήξουμε πράγματι σε νέο σύνταγμα. Διότι αυτή η τακτική μάλλον μαρτυράει ένα πολύ πιο απλό και πεζό στόχο: να καταφέρει η κυβέρνηση Τσίπρα κυνηγώντας… pokemon, να βγάλει το πρώτο τρίμηνο του 2017. Ε, και μετά… βλέπουμε!

ΥΓ: Ο πρώτος που θα ζητήσει δημόσια συγγνώμη, αν το ενδιαφέρον του Τσίπρα για τη Συνταγματική Αναθεώρηση αποδειχθεί παραγωγικό και ειλικρινές, θα είμαι εγώ.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η "γερμανική διαχείριση" του προβλήματος της Ελλάδας οδήγησε τους ευρωπαίους πολίτες στο να δούνε με διαφορετική οπτική γωνία τη Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Και αυτό που είδαν τους τρόμαξε. Είδαν το 4ο Ράιχ να αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Διαπίστωσαν πως η Γερμανία επαναφέρει την οδυνηρή για την ευρωπαϊκή ήπειρο πολιτική της. Και φοβούνται πως έρχεται η σειρά τους...

Και αυτή ακριβώς η διαπίστωση είναι ένα γεγονός που εξανάγκασε την γερμανική Die Welt να ομολογήσει πως τα δεδομένα αντιμετώπισης των ευρωπαίων προς τους γερμανούς έχουν αλλάξει ριζικά και πως ο ευρωσκεπτικισμός μετατρέπεται σε αντιγερμανισμό. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε, που φέρονται ως οι εκούσιοι ή ακούσιοι πρωταγωνιστές επανάκαμψης της Γερμανίας που αρέσκεται στο να υποδουλώνει και να καταστρέφει. Και εάν η Ελλάδα υπήρξε η αφορμή για την στροφή στην αντίληψη των ευρωπαίων πολιτών για την Γερμανία, θεωρείται περισσότερο από βέβαιο πως η συνέχεια θα είναι εφιαλτική για τους γερμανούς πολίτες, οι οποίοι όπως επί Χίτλερ, απολαμβάνουν την γερμανική ευημερία, γνωρίζοντας αλλά και ταυτόχρονα αδιαφορώντας πως αυτή η ευημερία τροφοδοτείται από την καταστροφή λαών και χωρών.

«Ένα κύμα μίσους για τη Γερμανία κατακλύζει την Ευρώπη» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της γερμανικής εφημερίδας Die Welt, η οποία βλέπει με αφορμή την Ελλάδα το μίσος απέναντι στη Γερμανία να παίρνει πανευρωπαϊκές διαστάσεις.

«Πριν από έναν χρόνο όλα ήταν διαφορετικά», γράφει η εφημερίδα. «Ο γερμανικός λαός παρουσιαζόταν στον αμερικανικό, τον ιταλικό ακόμη και στον αυστριακό Τύπο ως αυτός που έλυνε προβλήματα, έκανε μακροπρόθεσμα σχέδια, ως το πρότυπο που θα έπρεπε να ακολουθούν όλες οι σύγχρονες χώρες», παρατηρεί η εφημερίδα.

Μετά την καταλυτική ανάμειξη της Γερμανίας στην ελληνική κρίση όμως, το προφίλ της Γερμανίας φαίνεται να περνάει τη δική του κρίση. «Τώρα πια όμως, προωθείται η εικόνα του μισητού Γερμανού ο οποίος δεν διστάζει να υποτάξει μικρά κράτη, ο οποίος αψηφά τις ειρηνευτικές συνθήκες με τον εθνικισμό του και γεμίζει ανυπεράσπιστες οικονομίες με τον στρατιωτικό του εξοπλισμό», συνεχίζει το δημοσίευμα.

«Το μίσος για τη Γερμανία έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όρια της Ελλάδας και έχει εξαπλωθεί και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες», αναφέρει η εφημερίδα και εξηγεί: «Στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης γίνεται λόγος για βασανιστές κρατών, για τη μανία της Γερμανίας να υπερισχύσει ‘όλων’. Για μια Ευρώπη την οποία και πάλι η Γερμανία βομβαρδίζει μέχρι να την καταστρέψει και τώρα παρακολουθεί από ψηλά τη θέα. Για το ένστικτο των Γερμανών για παντοδυναμία. Για το τέταρτο Ράιχ».
Όπως σημειώνει η Die Welt: «Ο Ιταλός κοινωνιολόγος Λέλιο Ντεμικέλις έγραψε σε κείμενό του: ‘Όπως ο Βίλι Μπραντ κάποτε υποκλίθηκε στη Βαρσοβία, έτσι τώρα αναγκάζει η Μέρκελ τους Έλληνες και τους άλλους Ευρωπαίους να υποκλιθούν στο Βερολίνο’. Οι αφορισμοί αυτοί δεν περιορίζονται γεωγραφικά».

Ακόμη και ο Αυστριακός καγκελάριος Βέρνερ Φάιμαν, αν και κάπως πιο διπλωματικά, υιοθετεί ανάλογη ρητορική, σύμφωνα με τη Welt. Όπως σημειώνει τέλος το δημοσίευμα και ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Άσελμπορν έκανε λόγο επανειλημμένα για τα «φαντάσματα του παρελθόντος», ενώ ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι μίλησε για την «αφάνταστη ταπείνωση» των Ελλήνων από τη Γερμανία.

Ανάλογο είναι το κλίμα και στην Πορτογαλία, όπου μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας παρουσιάζουν τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως τη μεγαλύτερη απειλή για την ήπειρο, «πολύ μεγαλύτερη από την τρομοκρατία και τον λαϊκισμό», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν.

Όμως και σε πιο μετριοπαθείς χώρες, όπως για παράδειγμα στο Βέλγιο, τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά. Η φλαμανδική εφημερίδα De Standaard γράφει για τη «Γερμανία και τους 18 νάνους», επισημαίνοντας ότι πλέον δεν πρόκειται «για τη συμπαθητική χώρα της επανένωσης».

Η αντιπάθεια της Ευρώπης στη σύγχρονη ηγεμονία της Γερμανίας φαίνεται άλλωστε και στη διαδικτυακή εκστρατεία μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων #BoycottGermany, που ξεκίνησε από την Ισπανία, σημειώνει η εφημερίδα.

Και μπορεί μεν το γερμανικό uber alles να είναι πανίσχυρο, όμως αυτή του η επάνοδος και η αυτματοποιημένη σύνδεση που γίνεται στην ευρωπαϊκή ιστορική μνήμη, θεωρείται βέβαιο πως θα ακολουθηθεί από κάτι ιδιαίτερα ισχυρό και διόλου θετικό για την ίδια την Ευρώπη και τους λαούς της. Η Ελλάδα, ως θύμα της γερμανικής αλαζονείας, έως και σήμερα υπόκειται σε απίστευτους εξευτελισμούς από την γερμανική πολιτική που κραδαίνει την ισχύ της και επιχαίρει για τα όσα αυτή η ισχύς επιβάλλει. Η Ευρώπη θυμάται ακόμη και κατανοεί την ιστορική τάση της Γερμανίας να εγκληματεί αδιαφορώντας για τις συνέπειες, προσδοκώντας όμως στην απόλυτη και με κάθε τρόπο και μέσο επιβολή της.

Όμως, παρά τις διαπιστώσεις των ευρωπαίων πολιτών για τη νέα γερμανική τερατογέννηση, κάποιοι έχουν ήδη αρχίσει να βρίσκονται σε αναμονή ουσιαστικής στήριξης της Ελλάδας και της αντίδρασης κατά του 4ου Γερμανικού Ράιχ, αλλά και των υπαρκτών και ορατών συμμάχων του, που ικανοποιούνται είτε επειδή λαμβάνουν ψίχουλα από τα αποτελέσματα της γερμανικής επιβολής είτε επειδή επιλέγοντας να συμμαχήσουν και να στηρίξουν τους γερμανικούς σχεδιασμούς έχουν αποφύγει την δική του καταστροφή...

Αυτή η Ευρώπη δεν έχει κανένα μέλλον με την Γερμανία να αποφασίζει και να διατάσσει, να δημιουργεί κανόνες για όλους και η ίδια να τους παραβιάζει όποτε της δημιουργούν προβλήματα, να εξαναγκάζει σε αλλαγή του δημογραφικού χάρτη των ευρωπαϊκών χαρτών επειδή η ίδια έχει μεγάλες ανάγκες από φτηνά εργατικά χέρια για τη βιομηχανία της, να επιχειρεί να εισβάλει και να επιβάλει τα συμφέροντά της σε περιοχές που είναι λίαν επικίνδυνες (π.χ. Βαλκάνια), ενώ δεν διστάζει να επιτίθεται στις οικονομίες των "εταίρων" της για να αναδείξει τη δική της οικονομία εκμεταλλευόμενη την διαφυγή κεφαλαίων προς τις γερμανικές τράπεζες πολλές εκ των οποίων θα έπρεπε να "έχουν κατεβάσει ρολά" προ πολλού.

Αυτή η Γερμανία, με την απολύτως επιθετική πολιτική και την απαίτηση -μέσω εκβιασμών και απειλών- να ακολουθήσει η Ευρώπη τις δικές της επιταγές, δεν μπορεί παρά να βρεθεί μεσοπρόθεσμα (ή και βραχυπρόθεσμα) αντιμέτωπη με τις ευθύνες της απέναντι στους ευρωπαϊκούς λαούς που έχουν διαπιστώσει πως η Γερμανία θρέφεται από τις σάρκες εκείνων που στοχοποιεί...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Α, όλα κι όλα κύριοι! Την αχαριστία δεν την θέλει ούτε ο Θεός.
Αυτό, που δεν λέτε να εκτιμήσετε τις υπηρεσίες που μας προσφέρει το Κάθαρμα της Τράπεζας της Ελλάδος, είναι αδικαιολόγητο.

Ίδιο πράμα είναι ρε να μπορείς να παίρνεις 60 ευρώ την μέρα απ' τα δικά σου λεφτά και το ίδιο να μπορείς να σηκώνεις απ' τον λογαριασμό σου 840 κάθε δυό βδομάδες;
Πώς; Το ίδιο; Τσ,τσ,τσ. Αχάριστοι.
Το ίδιο είναι να σου στέλνουν έμβασμα απ' το εξωτερικό και να μπορείς να σηκώνεις ως και το 30%, ενώ μέχρι χτες μπορούσες μόνο το 10%;
Τί θα πει ρε τα λεφτά τα στέλνει ο αδελφός σου για σένα και όχι για τις τράπεζες;

Ρε σείς αν δεν ήταν το Κάθαρμα να επιβάλλει με κόπους και αγώνες τα capital controls, σε συνεργασία βέβαια με την δουλίτσα Ντράγκι και την σύμφωνη γνώμη τού πρώτη φορά (και τελευταία ας ελπίσουμε) πρωθυπουργού βεβαίως-βεβαίως, προκειμένου να γονατίσετε και να ψηφίσετε "ΝΑΙ", ποιός ξέρει που θα  είμασταν τώρα.

Αλλά εσείς εκεί. Και αχάριστοι, και αγύριστα κεφάλια. 
Και "ΟΧΙ" ψηφίσατε, και γκρινιάζετε συνεχώς με τα capital controls και τον κύριο Κάθαρμα.
Λες και δεν ξέρουμε εμείς οι υπόλοιποι τί σπάταλοι και άχρηστοι είσαστε.
Μη δείτε λεφτά στα χέρια σας, να τα κάνετε φλούδα.
Αν δεν ήταν τα μέτρα κύριοι, θα τρέχατε όλοι για πόκεμον με ένα κινητό των 800 ευρώ στο χέρι έκαστος.
Θα πιλαλάγατε από Μύκονο σε Ρόδο και πάλι Μύκονο κυνηγώντας τις συναυλίες του χιλιάρικου του κάθε σπάνιου καλλιτέχνη.
Τέρατα θα γινόσασταν απ' τις αστακομακαρονάδες και τα οσομπούκο.

Άσε που θα καταντούσαστε η χαρά του ληστή.
Θα τα σηκώνατε όλα να τα βάλετε κάτω απ' το μαξιλάρι, γιατί δεν έχετε λέει εμπιστοσύνη στις τράπεζες. Αχάριστοι.
Στις τράπεζες ρε; Τον στυλοβάτη του συστήματος; Τον άγρυπνο φρουρό των μνημονίων;
Ντροπή. Και μόνον ντροπή.

Άκου κάθαρμα ο κύριος Κάθαρμα!
Άκου αν δεν λείψει αυτός χαϊρι και προκοπή δεν πρόκειται να δούμε!
Τί λόγια είναι αυτά;  Πιπέρι!  Να μην τα ξανακούσουμε.

Άντε τώρα να πάρετε τα 840 του δεκατετραήμερου, να ξεχυθείτε με την οικογένεια σε τίποτα Ίμπιζες, τίποτα Μαγιόρκες, τίποτα Σαντορίνες, να τα κάνετε σκόνη, να ζήσετε σαν άρχοντες.
Άντε. Και μετά από δυό βδομάδες θα πάρετε κι άλλα τόσα. Αχάριστοι.

Ρε capital controls μέχρι να σβήσει ο ήλιος!
Ρε μνημόνια μέχρι να παγώσει η κόλαση!
Την αχαριστία την τιμωρεί ο Θεός!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι δεκάδες τα τηλεγραφήματα και χιλιάδες μέσα στις τριακόσιες χιλιάδες έγγραφα της Τουρκικής κυβέρνησης που χθες διέρρευσε στη δημοσιότητα η γνωστή ομάδα “Wikileaks”, με αναφορά την Αλβανία. Προφανώς δεν είναι για μας εύκολο να καταλάβουμε προς το παρόν τι ακριβώς αναφέρουν, λόγω αδυναμία κατανόησης της τουρκικής γλώσσας.

Τις επόμενες μέρες όμως ασφαλώς πρόκειται να γίνουν γνωστές πολλές και λεπτομερέστερες πτυχές αυτού που ήδη εδώ και καιρό υποψιαζόμαστε. Τόσο όσοι γνωρίζουν τη γλώσσα όσο και τα αλβανικά ΜΜΕ καώς θα φύγει από πρώτο θέμα το ζήτημα της συναινετικής ψήφισης του νομοθετικού πλαισίου για την δικαστική μεταρρύθμιση, πρόκειται να εστιάσουν στο θέμα.
Ο όγκος αυτός της αλληλογραφίας και οι σχετικές διευθύνσεις αποστολέων και παραλητπών αποκαλύπτουν ωστόσο ότι η τουρκική κυβέρνηση υπό τους Νταβούτογλου και κυρίως Ερντογκάν, στα πλαίσια της εφαρμογής του πολιτικού τους σχεδίου για την αναβίωση της Νεοθωμανικής αυτοκρατορίας, με την καπηλεία του βαλκανικού Ισλάμ, είχαν για τα καλά διεισδύσει σοτν πολιτικό και εν γέννει δημόσιο βίο της Αλβανίας αλλά και των αλβανικών πληθυσμών στη Βαλκανική.

Ουσιαστική λεπτομέρεια ότι ο Διοικητής της Β Στρατιάς Ανατολής του Τουρκικού Στρατού, ο Στρατηγός Χουντού, κατηγορούμενος πλέον για το «πραξικόπημα», ήταν Κοσσοβάρος, γεννημένος εκεί και εγκατεστημένος στην Τουρκία περί το 1973.

Ωστόσο δεν ήταν μόνη η κυβέρνηση της Τουρκίας που ασχολείται με το σχέδιο τουκροποίησης της Αλβανίας και εν γέννει των αλβανών σε Κόσοβο και Δυτικά Σκόπια. Βρίσκεται εδώ και χρόνια σε «ευγενή άμιλα» με τον Ιμάμι Φετουλάχ Γκιουλέν που βρίσκεται στις ΗΠΑ με μελετημένα βήματα και στοχευμένες στρατολογήσεις ο Γκιουλέν έχει καταφέρει να στήσει το δικό του παράλληλο σύστημα στα εδάφη που ζουν αλβανικοί πληθυσμοί στη Βαλκανική.

Ενδεικτικά αναφέρομαι το γεγονός ότι χθες, λίγες ώρες πριν την ενεργοποίηση της ιστοσελίδας των “wikileaks” η τουρκική κυβέρνηση φαίνεται να είχε στείλει στην Αλβανία λίστα με ονόματα δημοσίων προσώπων που πληρώνονται κανονικά απ’ τον Ιμάμη Γκιουλέν. Υπάρχουν υπόνοιες που διαρρέουν στον τύπο ότι και ο ίδιος ο Υπουργός Εξωτερικών Μπουσάτι είναι μεταξύ αυτών που δέχονταν την οικονομική ενίσχυση του Γκιουλέν και μαζί μ’ αυτόν δημοσιογράφοι και διάφοροι εν ενεργεία πολιτικοί. Οι επόμενες μέρες σύμφωνα με προειδοποιήσεις των μέσων ενημέρωσης θα φέρουν στο φως ακόμη πιο συγκλονιστικές όψεις αυτής της σκοτεινής δράσης τουρκοποίησης και άσκησης επιρροής στην κοινή γνώμη.

Στην ουσία και πέραν απ’ τη διαμάχη και τον δημόσιο πόλεμο μεταξύ Γκιουλέν και Ερντογκάν η ουσία είναι ότι στο πεδίο της Αλβανίας ερίζουν για το ποιός κάνει καλύτερα τη δουλειά. Ο Γκιουλέν φέρεται να έχει διεισδύσει πολύ πιο πετυχημένα, λόγω και της πείρας που διαθέτει η οργάνωση του στον τομέα της εκπαίδευσης δημιουργώντας έτσι μια καλή βάση δεδομένων για μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικούς αλλά και στρατολογώντας την επόμενη γενιά διανοουμένων. Είχε εξ άλλου επωφεληθεί για τη διείσδυση αυτή την εποχή της αγαστής του συνεργασίας με τον Ερντογκάν.

Στην τελευταία ωστόσο επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στα Τίρανα ο ίδιος είχε ζητήσει δημόσια την εμπλοκή του Πρωθυπουργού Ράμα για την εκδίωξη του Γκιουλέν απ’ τα ισλαμικά σχολεία της Αλβανίας τα οποία υποσχέθηκε να υιοθετήσει άμεσα η Τουρκική κυβέρνηση. Ας αναφερθεί ότι μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες ο Ερντογκάν χρηματοδοτεί την κατασκευή του τζαμιού στα Τίρανα για το οποίο έχει δηλώσει ότι θα δαπανηθούν πλέον των 30 εκατομμυρίων Δολαρίων. Θεωρείται προφανώς φουσκωμένο αλλά η υπερεκτίμηση αφορά και στο ξέπλυμα χρήματος (επιστροφή στην Τουρκία σχετικής μίζας) αλλά και την ενίσχυση με τα «περισσεύματα» της εδώ Μουσουλμνανικής Κοινότητας υπό τον όρο να δεθεί στο άρμα Ερντογκάν. Επιπλέον τέτοια χρήματα είχαν διοχετυεθεί σε παράλληλες δράσεις τουκροποίησης και μέσα απ το πρόγραμμα της ΤΙΚΑ για την ανακαίνιση τζαμιών της Οθωμανικής περιόδου σε διάφορες περιοχές.

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς τις αντιδράσεις της πολιτικής τάξης της Αλβανίας και ευρύτερα των Αλβανών στη Βαλκανική τόσο έναντι αυτού του θέματος της στρατολόγησης πολιτικών και διανοουμένων όσο και γενικότερα με τις εξελίξεις παραπέρα Ισλαμοποίησης της Τουρκίας. Το δεύτερο έχει μεγαλύτερη σημασία. Θα δείξει κατά πόσο μετά από τόση μακρά περίοδο και εις βάθος διείσδυση της Τουρκίας η Αλβανία θα μπορέσει να ξεκόψει απ’ το άρμα του Ερντογκάν που απομακρύνεται όλο και περισσότερο απ’ τα Ευρωατλαντικά πρότυπα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και να προσηλωθεί και πάλι στο Ευρωπαϊκό όραμα. Μέχρι στιγμής τα δείγματα είναι αποθαρρυντικά. Περίεργη αμηχανία επικρατεί και δεν αρθρώνεται κουβέντα, πλην ελαχίστων αντιδράσεων στο Κόσσοβο.

Πηγή Tachydromos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Sinan Ulgen

Ένα στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, εξαπολύει συνήθως πληθώρα αναλύσεων για την μελλοντική κατεύθυνση της χώρας ύστερα από το "διάλειμμα” της δημοκρατικής τάξης. Αλλά τα αποτυχημένα πραξικοπήματα μπορεί να είναι εξίσου επακόλουθα. Η αποτυχημένη προσπάθεια από στελέχη του τουρκικού στρατού για την ανατροπή του προέδρου Recep Tayipp Erdogan θα έχει εκτεταμένες συνέπειες για τις εξωτερικές σχέσεις της Τουρκίας και τον περιφερειακό ρόλο. Η σχέση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ συγκεκριμένα, οδεύει προς σημαντικές αναταράξεις.

Η απόπειρα πραξικοπήματος προαναγγέλλει μια νεα και δύσκολη φάση στην σχέση Τουρκίας-ΗΠΑ, διότι οι τουρκικές αρχές τις έχουν συνδέσει με τον Fethullah Gullen, έναν ισλαμιστή ιεροκήρυκα που έχει έδρα στην Φιλαδέλφεια από το 1999, αλλά με τον πυρήνα των οπαδών του στην Τουρκία.

Ο Gullen έχει κατηγορηθεί για την ίδρυση μιας παράλληλης κρατικής δομής κυρίως στους κόλπους της αστυνομίας, του δικαστικού σώματος, και του στρατού. Πιο πρόσφατα, οι τουρκικές αρχές κατέταξαν το κίνημα Gullen ως τρομοκρατική οργάνωση -ένας χαρακτηρισμός που αποκτά νέο νόημα μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα. Αλλά παρά τις αυξημένες ενδείξεις σχετικά με τον Gullen και τους υποστηρικτές του, η εντύπωση στην Άγκυρα είναι ΄ότι οι ΗΠΑ έχουν μέχρι στιγμής αρνηθεί να περιορίσουν τις δραστηριότητες του δικτύου του, που περιλαμβάνει σειρά από σχολεία και πολλές οργανώσεις των πολιτών.

Το δίκτυο επιτρέπει στο κίνημα Gulen να συμμετάσχει σε συγκέντρωση σημαντικών χρηματικών ποσών, τα οποία οι αρχές ισχυρίζονται πως στηρίζουν τις ειδεχθείς πράξεις των θυγατρικών του στην Τουρκία. Ως αποτέλεσμα, η συνεχιζόμενη παραμονή του Gulen στην Πενσυλβάνια έχει γίνει όχι μόνο ένα επίμαχο θέμα για τις διμερείς σχέσεις, αλλά επίσης μι σημαντική πηγή αυξανόμενου αντί-αμερικανισμού στην Τουρκία.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα πρόκειται να εντείνει αυτή την τάση. Στην μετά το πραξικόπημα εποχή, οι ΗΠΑ θα βρεθούν υπό σημαντική πίεση προκειμένου να αναθεωρήσουν την στάση laissez-faire απέναντι στον Gulen. Η τουρκική πλευρά ήδη έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα ξεκινήσει ένα επίσημο αίτημα για την έκδοση του Gulen.

Το πραξικόπημα έχει ως εκ τούτου φέρει μια νέα επιτακτική ανάγκη για τις δύο συμμάχους-χώρες να διευθετήσουν αυτή τη σημαντική διαφωνία. Ενδεχόμενη αποτυχία να βρεθεί κοινό έδαφος υπό αυτές τις συνθήκες, θα αποδυναμώσει τις προοπτικές για συνεργασία σε πολλά επίπεδα. Η αποτελεσματικότητα του κοινού αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS), το οποίο εξαρτάται σημαντικά στις αεροπορικές επιδρομές που ξεκινούν από την βάση Ινσιρλίκ στη Νότια Τουρκία, χωρίς αμφιβολία θα βρισκόταν σε κίνδυνο. Γενικότερα, μια παραβίαση σε αυτή την βασική διμερή σχέση θα αποδυνάμωνε την συνοχή του ΝΑΤΟ στην πολιτική της προς την Ρωσία, με την Τουρκία να επιδιώκει να προχωρήσει πέρα από το συγκρουσιακό πλαίσιο που ξεκίνησε στην πρόσφατη σύνοδο της Συμμαχίας στην Βαρσοβία.

Οι συνέπειες του αποτυχημένου πραξικοπήματος είναι επίσης πιθανό να επηρεάσουν την σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη. Τον Μάρτιο, η Τουρκία και η Ευρωπαϊκή Ένωση συμφώνησαν σε ένα φιλόδοξο πακέτο μέτρο, με στόχο να περιοριστεί η ροή προσφύγων στην Ευρώπη. Αλλά, ενώ η συμφωνία ήταν μια ξεκάθαρη επιτυχία, παραμένει πολιτικά ευάλωτη. Για την Τουρκία, το μεγαλύτερο βραβείο ήταν η δέσμευση της ΕΕ να άρει τους περιορισμούς βίζας για τους Τούρκους πολίτες που ταξιδεύουν στην Σένγκεν περιοχή, μια απόφαση που θα ίσχυε τον Ιούνιο. Αντί αυτού, η απελευθέρωση της βίζας αναβλήθηκε για τον Οκτώβριο, λόγω της άρνησης της Τουρκίας να συμμορφωθεί με λίγους εναπομείναντες όρους.

Στο επίκεντρο του διπλωματικού αδιεξόδου είναι το αίτημα της ΕΕ η Τουρκία να τροποποιήσει την αντί-τρομοκρατική της νομοθεσία για να διασφαλίσει ότι αντανακλά πιο στενά τους κανόνες που επιβάλλονται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στόχος είναι να περιοριστεί η επιβολή του νόμου σε πραγματικές υποθέσεις τρομοκρατίας και να αποτραπεί η χρήση του ως εργαλείο για τον περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης. Αλλά το μετά το πραξικόπημα περιβάλλον, θα μειώσει την προθυμία της κυβέρνησης να τροποποιήσει το αντί-τρομοκρατικό πλαίσιο της Τουρκίας.

Ως αποτέλεσμα, μια διπλωματική κρίση είναι πιθανή μέχρι τον Οκτώβριο, με την Τουρκία να ισχυρίζεται ότι η ΕΕ έχει αποτύχει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Όλη η συμφωνία για το προσφυγικό, υπό την οποία η Τουρκία συνεχίζει να φιλοξενεί περισσότερους από 2,8 Σύριους πρόσφυγες, θα μπορούσε να βρεθεί υπό απειλή με συνέπειες για την ροή των αιτούντων ασύλου.

Τέλος, το αποτυχημένο πραξικόπημα θα έχει επιπτώσεις στην ικανότητα της Τουρκιας να συμβάλει στην περιφερειακή ασφάλεια. Ο τουρκικός στρατός θα υποβληθεί τώρα σε μια οδυνηρή διαδικασία εκκαθάρισης των στελεχών -οπαδών του Gulen, και το ηθικό και η συνοχή θα επηρεαστούν αναπόφευκτα σε μια στιγμή που οι ένοπλες δυνάμεις διαδραματίζουν έναν αποφασιστικό ρόλο στις προσπάθειες της Τουρκίας να αντιμετωπίσει τους Κούρδους αυτονομιστές και την τρομοκρατία του Ισλαμικού Κράτους και στο να ενισχύσει τον έλεγχο των συνόρων της Τουρκίας, που έχει βοηθήσει να εμποδιστεί η ροή ξένων τζιχαντιστών σε ελεγχόμενες από την ISIS περιοχές στη Συρία. Και η αποδυναμωμένη εμπιστοσύνη στον απόηχο της απόπειρας πραξικοπήματος, θα καταστήσει την διυπηρεσιακή συνεργασία μεταξύ του στρατού, της αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα προβληματική.

Όπως και τα επιτυχημένα πραξικοπήματα, τα αποτυχημένα μπορεί να έχουν μεγάλη επίδραση στην εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας των χωρών. Το αποτυχημένο πραξικόπημα της Τουρκίας έχει ήδη αυξήσει την πιθανότητα, να επιτευχθούν κρίσιμα ορόσημα σύντομα στην σχέση της χώρας με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Project Syndicate
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Συνεχίζεται σταθερά η ροή προσφύγων και μεταναστών στα νησιά και κυρίως στη Λέσβο, με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο πληθυσμός που παραμένει εγκλωβισμένος στα νησιά. Το τελευταίο 24ωρο έφθασαν 51 άτομα στις ακτές της Λέσβου, 15 στη Σάμο, 16 στη Λέρο και 14 στην Κω, ενώ συνολικά τις τελευταίες δύο εβδομάδες από τις 13 Ιουλίου έως και χθες έχουν φθάσει από την Τουρκία 933 άτομα. Αντίστοιχα, από τις 4 έως και τις 10 Ιουλίου είχαν φθάσει στην Ελλάδα 258 άτομα.

Στη Λέσβο συνολικά παραμένουν 3.725 άτομα, ενώ οι υπάρχουσες δομές hotspot στη Μόρια και Καρά Τεπέ έχουν χωρητικότητα 3.500 ατόμων. Στη Χίο παραμένουν 2.474 άτομα, ενώ το hotspot στη ΒΙΑΛ χωρά 1.100 άτομα, στη Σάμο οι φιλοξενούμενοι φθάνουν τους 1.366, ενώ η εγκατάσταση έχει σχεδιαστεί για να μπορεί να φιλοξενήσει έως 850 άτομα. Συνολικά στα νησιά, συνυπολογίζοντας τα άτομα που παραμένουν στα hotspots σε Λέρο και Κω, βρίσκονταν χθες 8.974 άτομα.

Στη Λέσβο, όπου καθημερινά φθάνουν μερικές δεκάδες πρόσφυγες και μετανάστες, οι περισσότεροι οδηγούνται στο hotspot στη Μόρια. Λόγω μάλιστα των νεοαφιχθέντων, την τελευταία εβδομάδα η έξοδος από την εγκατάσταση ελέγχεται από την αστυνομία. Ετσι, για να μπορέσει κάποιος να φύγει από το hotspot πρέπει να διαθέτει έγγραφο, το οποίο να αποδεικνύει ότι βρίσκεται στο νησί επί τουλάχιστον 25 ημέρες. Τόσο είναι το χρονικό όριο που, σύμφωνα με τον νόμο, μπορούν πρόσφυγες και μετανάστες να κρατούνται σε κλειστό κέντρο. Πάντως αρκετοί νεοφερμένοι, ειδικά όταν πρόκειται για οικογένειες, οδηγούνται αμέσως στο Καρά Τεπέ, που λειτουργεί υπό την εποπτεία μη κυβερνητικών οργανώσεων και όπου δεν υπάρχει περιορισμός στην κίνηση. Ενώ οι επιστροφές προς την Τουρκία δεν πραγματοποιούνται, προς το παρόν, τον τελευταίο μήνα περίπου 200 άτομα την εβδομάδα λαμβάνουν την έγκριση να μετακινηθούν στην Αθήνα προκειμένου να προχωρήσουν και επίσημα στη διαδικασία κατάθεσης αιτήματος ασύλου μέσω συνέντευξης.

Στο μεταξύ στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπου παραμένουν περίπου 50.000 άτομα που είχαν φθάσει στη χώρα πριν από τη συμφωνία της 20ής Μαρτίου μεταξύ Ευρωπαϊκής Ενωσης και Τουρκίας, συνεχίζεται η διαδικασία προκαταγραφής που αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί στα μέσα Αυγούστου, οπότε και θα υπάρχει σαφής αριθμός του πληθυσμού που βρίσκεται στη χώρα. Σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα, από όσους έχουν προκαταγραφεί το 48% είναι παιδιά και μάλιστα το 20% από αυτά κάτω των 14 ετών.

Το 30% όσων έχουν προκαταγραφεί είναι άντρες και το 22% γυναίκες. Ηδη έχουν εντοπιστεί 690 ασυνόδευτα ανήλικα, από τα οποία το 47% είναι αγόρια από το Αφγανιστάν και 4% κορίτσια, το 26% αγόρια από τη Συρία και το 7% κορίτσια και το 8% αγόρια από το Ιράκ και 5% κορίτσια.

Μετά το πέρας της διαδικασίας της προκαταγραφής οι πρόσφυγες και μετανάστες με συγκεκριμένα ραντεβού θα προχωρήσουν στη διαδικασία κατάθεσης αιτήματος ασύλου, διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει και ένα χρόνο. Σε αυτό το χρονικό διάστημα καθώς πρόκειται για αιτούντες άσυλο είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρουν οποιαδήποτε εργασία, παρά το γεγονός ότι, όπως επισημαίνει η ΑΡΣΙΣ, ο νόμος το επιτρέπει. Η νομική υπηρεσία της οργάνωσης, που στεγάζεται στο Φρουραρχείο (Δομοκού 2, Αθήνα), προσφέρει σχετικές συμβουλευτικές υπηρεσίες (τηλέφωνο επικοινωνίας 210-82.57.661).

Τάνια Γεωργιοπούλου
Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ενωση αρνούνται να κακοκαρδίσουν τον σουλτάνο της Τουρκίας παρά τα όσα κάνει. Μετά το πλέον ηλίθια εκτελεσμένο πραξικόπημα όλων των εποχών ο Ερντογάν εκκαθαρίζει κάθε υπαρκτό, δυνητικό ή υποθετικό αντίπαλο για να εδραιώσει την εξουσία του.

Το πραξικόπημα στην Τουρκία εκτελέστηκε, εντελώς τυχαία, αμέσως μετά την επαναπροσέγγιση της Άγκυρας με τη Μόσχα και εν μέρει με το Ισραήλ. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Ερντογάν βιαζόταν να κλείσει τα εν λόγω μέτωπα, ακριβώς για να βρει την ευκαιρία και να εδραιωθεί εντός Τουρκίας οριστικά.

Στο παιχνίδι αυτό φαίνεται πως τον ενίσχυσαν Μόσχα και Τεχεράνη για τους δικούς της λόγους έκαστη. Η Ρωσία σκοπεύει να αξιοποιήσει τα τουρκικά τσαλίμια έναντι της Δύσης για να προκαλέσει σύγχυση και γιατί όχι ρήγμα στο ΝΑΤΟ. Ο Ερντογάν εξάλλου, έξυπνα, παίζει το ρωσικό χαρτί, εκβιάζοντας ουσιαστικά τη Δύση και απειλώντας την με προσέγγισή του με τη Ρωσία.

Παρά την επικρατούσε στην Ελλάδα ρομαντική – ενίοτε και καλά αμειβόμενη – άποψη περί Ξανθού γένους, προφητειών και λοιπών φαιδρών, στην πολιτική δεν υπήρχε ποτέ, ούτε υπάρχει ήθος ή μόνιμες συμμαχίες. Ειδικά στον σημερινό πολυπολικό κόσμο τα πάντα ρει που έλεγε και ο Ηράκλειτος.

Αυτή στην στιγμή στη Μέση Ανατολή ο Ερντογάν απειλεί να διαμορφώσει μια φαινομενικά παράταιρη, αλλά άκρως εξυπηρετική για τους μετέχοντες συμμαχία, με τη Ρωσία, το καθεστώς Άσαντ και το Ιράν, θύμα της οποίας θα είναι οι Κούρδοι της Συρίας και το ΡΚΚ.

Οι ΗΠΑ, χάρη στην «σοφή» πολιτική Ομπάμα, δεν έχουν σοβαρά ερείσματα στην περιοχή από την στιγμή που το Ισραήλ για την ώρα απολαμβάνει περισσότερο τον ρόλο του παρατηρητή. Οι Κούρδοι που αγωνίστηκαν τόσο σκληρά και επιτυχημένα κατά των τζιχαντιστών φαίνεται πως εγκαταλείπονται.

Το Ιράν έχοντας το ίδιο κουρδικό πρόβλημα – υπάρχουν συγκρούσεις Κούρδων – ιρανικών δυνάμεων σε εξέλιξη και πάλι μετά από 20 χρόνια – δεν θα έβλεπε ευχαρίστως τη δημιουργία ενός αυτόνομου κουρδικού κρατικού μορφώματος στην Συρία.

Το ίδιο ισχύει και για το καθεστώς Άσαντ που προφανώς δεν επιθυμεί τον εδαφικό ακρωτηριασμό της Συρίας. Εξάλλου λίγες εβδομάδες πριν σημειώθηκαν σοβαρές συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων του Άσαντ και των Κούρδων στην περιοχή του Χαλεπίου.

Η Ρωσία επενέβη στη Μέση Ανατολή για να αποτρέψει τη διάλυση της Συρίας και ακόμα περισσότερο για να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στη Δύση έναντι των σοβαρών προβλημάτων που οι δύο πλευρές έχουν – Ουκρανία, διείσδυση ΝΑΤΟ στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, αντιπυραυλική ασπίδα.

Η Μόσχα πέτυχε απόλυτα και τους δύο στόχους της και τώρα, μέσω του Ερντογάν, βλέπει ότι μπορεί να εξαρθρώσει εντελώς τη μεσανατολική πολιτική των ΗΠΑ αν αυτές ακολουθήσουν σκληρή γραμμή έναντι της Άγκυρας.

Αν Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πιέσουν τον απρόβλεπτο Ταγίπ, αυτός δεν το έχει σε τίποτα να φέρει τη Ρωσία στη Μεσόγειο, προκαλώντας πανικό στη Δύση. Ήδη άλλωστε τα παιχνιδάκια που παίζει με τη βάση του Ιντσιρλίκ το αποδεικνύουν. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που παρά τα όσα απίστευτα εγκλήματα διαπράττει ΗΠΑ και ΕΕ εξακολουθούν να τον χαϊδεύουν.

Βασικός στόχος της τουρκικής εμπλοκής στην Συρία, από την αρχή, ήταν η αποτροπή δημιουργίας κουρδικού κράτους. Αυτό το ενδεχόμενο τώρα φαίνεται να απομακρύνεται. Οι Κούρδοι του Ιράκ μόνο εχθροί της Τουρκίας δεν είναι, πουλώντας ιρακινό πετρέλαιο μέσω του τουρκικού εδάφους. Οι ίδιοι εξάλλου δεν διατηρούν τις καλύτερες των σχέσεων με τους ομοεθνείς τους σε Τουρκία και Συρία ακριβώς διότι υπάρχει η Άγκυρα, η οποία και θα ενισχύσει το αίτημά τους για ανεξαρτησία από το Ιράκ.

Όπως αναφέρθηκε βεβαίως η κατάσταση είναι άκρως ρευστή και οι υπό διαμόρφωση συμμαχίες μπορεί να μην σχηματιστούν ποτέ ή ακόμα κι αν σχηματισθούν να διαλυθούν αμέσως μετά.

Η τύχη του Ερντογάν κυριολεκτικά δεν κρίνεται παρά μόνο από τη βελτίωση των σχέσεων Δύσης και Ρωσίας. Μόνο αν ο Πούτιν δεν έχει ανάγκη την Τουρκία για να πλήξει τους δυτικούς και οι δυτικοί δεν χρειάζονται την Τουρκία ως πρόχωμα έναντι της Ρωσίας η γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας θα καταπέσει και μαζί της και το καθεστώς του νεοφανούς σουλτάνου.

Ωστόσο αυτό δεν φαίνεται πως θα συμβεί στο άμεσο μέλλον γιατί ακόμα κι Δύση και Ρωσία καταλήξουν σε συμφωνία για την Συρία τα άλλα μέτωπα δύσκολα θα κλείσουν. Η Μέση Ανατολή είναι έναν δευτερεύον θέατρο επιχειρήσεων για τη Μόσχα. Ίσως όμως, χάρη στον Ερντογάν, να καταστεί πρωτεύον.

Ένας ακόμα παράγοντας είναι το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος. Παρά όμως τις τρομοκρατικές ενέργειες που αυτό εκτελεί, στην πραγματικότητα έχει πάψει να αποτελεί πραγματική δύναμη στην περιοχή ενδιαφέροντός του, πνέοντας τα λοίσθια, καθώς η διάλυσή του είναι ζήτημα λίγου χρόνου. Το κενό όμως που θα δημιουργηθεί από τη διάλυσή του δύσκολα θα το καταλάβουν νέα κρατικά μορφώματα.

Οι Αμερικανοί με τις αστοχίες τους κατάφεραν να καταστήσουν τη Ρωσία ρυθμιστή της κατάστασης στη Μέση Ανατολή. Ακριβώς αυτό εκμεταλλεύεται ο Ερντογάν ο οποίος, ακόμα και εξευτελιζόμενος κατάφερε να προσεγγίσει και πάλι τη Ρωσία η οποία ήθελε πολύ, μα πολύ να προσεγγιστεί.

Π.Κ.
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Η Ευρώπη έχει πλέον για τα καλά πέσει στην παγίδα που μόνη της έστησε στον εαυτό της: αντί να επικεντρώσει τις δυνάμεις της στα αληθινά μεγάλα ζητήματα, όπως η εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια, επέμεινε όλα αυτά τα χρόνια να τρώει τις σάρκες της, με τη Γερμανία να ασχολείται μόνο με τη διεύρυνση της ηγεμονίας της και να αδιαφορεί πλήρως για τις αληθινές ιστορικές προκλήσεις που θα έπρεπε να απαντηθούν. Ετσι, σήμερα είναι απροετοίμαστη και πολυδιασπασμένη, πιο κοντά από ποτέ στην αποσύνθεση, ανίκανη να αντιδράσει πραγματικά στους μεγάλους κινδύνους: είναι μία Ευρώπη ανάξια του οράματος που την οικοδόμησε πριν από λίγες μόνον δεκαετίες. Που έχασε, ουσιαστικά, το στοίχημα.

Η νέα επίθεση, αυτή τη φορά στη Γερμανία, όπου αθώοι άνθρωποι πλήρωσαν και πάλι την ανεξέλεγκτη δράση των μαζικών δολοφόνων του ισλαμικού ISIS έρχεται να επιβεβαιώσει την αλήθεια που οι ευρωπαικές ηγεσίες δεν τολμούν καν να δουν κατάματα:

Ή, έστω και αυτή την ύστατη ώρα, θα στρατευτούμε από κοινού όλοι μαζί για να τελειώσουμε τους τρομοκράτες εντός κι εκτός Ευρώπης, ή αυτοί, θα τελειώσουν την ίδια την Ευρώπη – και μάλιστα, πλέον, σύντομα και με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Η απόλυτα λανθασμένη πεποίθηση ότι μπορεί κανείς να τα βγάλει πέρα με αυτούς τους αδίστακτους μαζικούς εγκληματίες σε συνθήκες με τις οποίες λειτουργούν κανονικά οι δυτικές δημοκρατίες είναι η μεγάλη παγίδα στην οποία έχει πέσει σήμερα η Ευρώπη και αδυνατεί να αντιδράσει.

Η κατάσταση αυτή δεν αντιμετωπίζεται με ροδοπέταλα.

Απαιτούνται έκτακτα μέτρα – και είναι λίαν αμφίβολο εάν και αυτά θα αποδειχθούν αρκετά, αλλά, πάντως, απαιτούνται. Και πρέπει να είναι άμεσα, συντονισμένα, κοινά και χωρίς επιφυλάξεις.

Οι δυτικές δημοκρατίες φοβούνται και μόνον που το ακούν αυτό: είναι η «κληρονομιά» των δικτατοριών του Μεσοπολέμου αυτή που τις στοιχειώνει.

Όμως, την ίδια στιγμή, οι ίδιες αυτές δημοκρατίες, προβλέπουν θεσμικούς, συνήθως συνταγματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι επιτρέπουν να ληφθούν αληθινά έκτακτα μέτρα και να αναληφθούν αντίστοιχες δράσεις.

Γιατί το προβλέπουν; Επειδή αν υπάρξει, όπως σήμερα, η ανάγκη για κάτι τέτοιο, οι δημοκρατίες θα πρέπει να το κάνουν οι ίδιες από μόνες τους, θεσμικά και πολιτειακά ορθά, προκειμένου να προστατεύσουν τις χώρες, τους λαούς, τις κοινωνίες.

Αν δεν το κάνουν, όχι μόνον τα χτυπήματα θα συνεχίζονται ανεξέλεγκτα σαν να πρόκειται για μία μορφή νέας κανονικότητας, αλλά, επιπλέον, τότε είναι που θα ξαναμπεί ο φασισμός όχι από το παράθυρο, αλλά από την πόρτα στην Ευρώπη: οι λαοί θα αντιδράσουν και θα τον φέρουν μόνοι τους, αν οι πολιτείες δεν πράξουν εκείνο που οφείλουν.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο μέχρις εσχάτων.

Ή θα το αντιληφθεί το συντομότερο και θα αντιδράσει σκληρά και ανάλογα, ή θα ηττηθεί στον πόλεμο. Καθολικά: και η δημοκρατία και η ελευθερία και η ασφάλεια θα χαθούν – και φυσικά, θα χαθεί και η έννοια της «κοινής» Ευρώπης, ή, τέλος πάντων, ότι έχει απομείνει ακόμα από αυτήν. Και, όλα αυτά, θα χαθούν βίαια και θα χαθούν για χρόνια.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Λίγες ημέρες πριν από το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία, ο Πρόεδρος της και επίδοξος (όπως έχει διαφανεί) «Σουλτάνος» Recep Tayyip Erdoğan συνειδητοποιώντας τα αδιέξοδα στα οποία είχε περιέλθει η χώρα του από την ηγεμονική και τυχοδιωκτική πολιτική του, είχε σπεύσει μετά το ανοιχτό μέτωπο αντιπαράθεσης με το Ισραήλ να κλείσει και αυτό με την Ρωσία.

Η επαναπροσέγγιση Τουρκίας-Ρωσίας

Μετά από επίμονες διπλωματικές διαβουλεύσεις και με την έγγραφη συγνώμη προς τον Πρόεδρο Putin, έναν ηγέτη με επίσης «αυτοκρατορικές» αντιλήψεις, άρχισε η αποκατάσταση των σχέσεων με την Ρωσία οι οποίες βρίσκονταν σε σοβαρή κρίση μετά την κατάρριψη του ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας τον Νοέμβριο του 2015 από τουρκικό F-16.

Το αποτυχημένο εγχείρημα τμήματος Τούρκων Αξιωματικών να καταλάβουν την εξουσία, έφερε τον Putin «πιο κοντά» στον Erdoğan. Μετά τη δήλωση στήριξης του Ρώσου ΥΠΕΞ Lavrof την νύχτα 15/16 Ιουλίου (αν και κατά ένα περίπου τρίωρο καθυστερημένη όπως και πολλών άλλων κυβερνήσεων που προσπαθούσαν αμήχανα να προβλέψουν που «θα κάτσει η μπίλια») η ρωσοτουρκική προσέγγιση επισφραγίστηκε με την τηλεφωνική επικοινωνία των δύο Προέδρων την 17 Ιουλίου και την εκ νέου στήριξη του Putin στον Τούρκο ομόλογο του ενώ αργότερα το Κρεμλίνο επιβεβαίωσε ότι επίκειται συνάντηση των δύο Προέδρων στην Ρωσία (!) στο πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου με τις λεπτομέρειες να καθορίζονται μέσω της διπλωματικής οδού.

Ο Erdoğan βιάζεται…

Είναι τόσο έντονη η βιασύνη του Erdoğan να φέρει τις ρωσοτουρκικές σχέσεις εκεί που ήταν πριν τον Νοέμβριο 2015 ή ακόμα και πριν την εμπλοκή της Τουρκίας στην συριακή κρίση, που ο Αύγουστος είναι … μακριά! Για τον λόγο αυτό στέλνει άμεσα στην Μόσχα τον Αντιπρόεδρο της Τουρκικής Κυβερνήσεως Murettin Canikli επικεφαλής μεγάλης υπουργικής αντιπροσωπίας προκειμένου να ξεκινήσουν τάχιστα οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις των δύο χωρών και να λάβουν αν είναι δυνατόν εκ νέου τον στρατηγικό χαρακτήρα που είχαν. Η τουρκική πολιτική ηγεσία για να δημιουργήσει μάλιστα μία «ωραία ατμόσφαιρα» με την ρωσική πλευρά δεν απέφυγε την ιλαρότητα με την διαρροή της πληροφορίας ότι οι πιλότοι που κατέρριψαν το ρωσικό Α/Φ ήταν πραξικοπηματίες και μάλιστα έχουν συλληφθεί θυμίζοντας μας την γνωστή ατάκα του ελληνικού κινηματογράφου «δεν φταίω εγώ… η Γιαδικιάρογλου το έκανε». Λες και οι Τούρκοι πιλότοι ενήργησαν αυτοβούλως και χωρίς εντολές αλλά όλοι θυμόμαστε καλά τι είχε δηλώσει τότε και με υπερηφάνεια ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ahmet Davutoğlu.

Διέξοδος στα αδιέξοδα Erdoğan η Ρωσία;

Μετά τα παραπάνω προκύπτουν κάποια κρίσιμα ερωτήματα. Γιατί να υπάρχει τόσο μεγάλη… φούρια από την πλευρά Erdoğan και γιατί αυτή είναι τόσο καλοδεχούμενη στο Κρεμλίνο; Ποια συμφέροντα φέρνουν κοντά τους δύο αυτούς μεγαλομανείς ηγέτες μετά από πολύμηνη ανταλλαγή ύβρεων και απειλών, αλλά με δεδομένο ότι η Τουρκία είχε δεχτεί ισχυρό οικονομικό πλήγμα από τις κυρώσεις της Ρωσίας; Είμαστε τελικά μπροστά σε μία νέα στρατηγική ρωσοτουρκική στρατηγική συνεργασία; Πόσο ευάλωτος είναι πλέον ο Τούρκος Πρόεδρος στον Ρώσο ομόλογο του;

Αν και το πραξικόπημα συνετρίβη, ο Erdoğan αντιλαμβάνεται ότι βραχυπρόθεσμα μόνο μπορεί να είναι κυρίαρχος σε μία διχασμένη χώρα με πολλά εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα, ενώ για σταθεροποιηθεί χρειάζεται και στήριξη σε διεθνές επίπεδο. Οι τυχοδιωκτισμοί στην εξωτερική πολιτική, οι νεοθωμανικές φαντασιώσεις, ο αυξανόμενος αυταρχισμός αλλά και η συνεχής στροφή σε ισλαμικά πρότυπα σε συνδυασμό με κάποια ύποπτα «πάρε-δώσε» με το ISIS έχουν αξιολογηθεί άκρως αρνητικά τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τους Ευρωπαίους Συμμάχους με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν την Τουρκία του Erdoğan ως μη αξιόπιστο Σύμμαχο και εταίρο.

Οι Δυτικές χώρες μπορεί όπως προαναφέρθηκε να προχώρησαν σε δηλώσεις στήριξης της νόμιμα εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας (και έτσι έπρεπε να κάνουν) προτιμώντας μία καχεκτική δημοκρατία παρά με μία απρόβλεπτη στρατιωτική δικτατορία. Όμως μετά την ισοπεδωτική και ανηλεή αντιμετώπιση των αντιπάλων αλλά και αντιφρονούντων του «ερντογανικού» καθεστώτος, και την κατάλυση κάθε Κράτους Δικαίου βλέπουν την Τουρκία να διολισθαίνει σε ένα είδος πολιτικής δικτατορίας. Ο αυταρχικός και μονίμως θυμωμένος Τούρκος Πρόεδρος έχει αντιληφθεί ότι τα περιθώρια ανοχής του και περαιτέρω κατευνασμού του από την Δύση έχουν σχεδόν τελειώσει. Παρά την ρητορική και την φαινομενική αδιαφορία του για τις πιέσεις της Δύσης αισθάνεται μετέωρος και απομονωμένος παρά το γεγονός ότι ελάχιστα νοιάζεται για το αν θα γίνει η Τουρκία μέλος της ΕΕ. Για τον λόγο αυτό αναζητεί εναγωνίως στήριξη και διέξοδο στον μέχρι πριν 3 εβδομάδες μεγάλο του εχθρό ο οποίος παλιότερα ήταν στρατηγικός του εταίρος, τον…Βλαδίμηρο όπως οικεία τον αποκαλούν οι .. θαυμαστές του στην Ελλάδα. Εδώ κρίνεται σκόπιμο να πούμε ότι με την Ρωσία που φαίνεται να είναι η πρώτη… διέξοδος , ίσως ακολουθήσει σύντομα το Ιράν και μετά η Κίνα.

Το ρωσοτουρκικό… «αλισβερίσι» (δούναι και λαβείν)

Σε πολιτικό επίπεδο επιζητείται η ρωσική στήριξη μιας και ένας αυταρχικός ηγέτης μπορεί να καταλάβει έναν άλλο αυταρχικό ηγέτη καλύτερα όταν μάλιστα και οι δύο κυριαρχούν σε ελλειμματικές και καχεκτικές δημοκρατίες . Είναι βέβαιο ότι ο Erdoğan πάντα θαύμαζε τον τρόπο με τον οποίο έχει επιβληθεί ο Putin στην εσωτερική σκηνή και ίσως πάρει κάποια απαραίτητα «tips».

Με την τουρκική οικονομία να έχει πληγεί σοβαρά από τις ρωσικές κυρώσεις (αγροτικά προϊόντα, κατασκευή, τουρισμός και ενέργεια) και μετά το πραξικόπημα και ιδιαίτερα μετά την κήρυξη της χώρας σε κατάστασης έκτακτης ανάγκης αυτή να μπαίνει σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια (μιας και οι αγορές προτιμούν δημοκρατία και σταθερότητα) είναι επιτακτική ανάγκη αυτή να υποστηριχτεί. Και η μόνη διαθέσιμη σήμερα είναι η Ρωσία χωρίς όμως να γνωρίζουμε το αντίτιμο που η Μόσχα θα ζητήσει.

Σε ό,τι αφορά στις συνθήκες ασφαλείας και ιδιαίτερα στο θέμα της συριακής κρίσης, εκτιμάται ότι ο «Σουλτάνος» θα ζητήσει από τον «Τσάρο» την κατανόηση του και εγγυήσεις για να περιοριστούν τα εφιαλτικά για την χώρα του σενάρια δημιουργίας ενιαίου αυτόνομου κουρδικού κράτους στην «μετά Άσαντ» Συρία και να της εκχωρηθεί μία ζώνη δικής της επιρροής. Επίσης θεωρούμε ότι θα ζητηθεί από τους Ρώσους να σταματήσει κάθε υποστήριξη στο PKK αλλά και στο κοινοβουλευτικό κουρδικό κόμμα HDP που έχει γραφεία στην Μόσχα. Από την πλευρά της η Μόσχα θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει την δέσμευση της Άγκυρας για να μην συμμετάσχει σε νατοϊκές δραστηριότητες εναντίον της και ιδιαίτερα στην Μαύρη Θάλασσα. Και αυτό είναι ακόμα ένα σοβαρό θέμα το οποίο αναμένεται ότι θα πυροδοτήσει νέα διαμάχη με τι ΗΠΑ και τους άλλους δυτικούς Συμμάχους.

Στο ενεργειακό πεδίο θα πρέπει να αναμένουμε ότι η Μόσχα θα ζητήσει την συνεργασία της Τουρκίας για να ξεπαγώσει άμεσα η κατασκευή του South Stream μέσω της Μαύρης Θάλασσας με ότι αυτό σημαίνει για την ενεργειακή εξάρτηση της Τουρκίας, την υποστήριξη της ρωσικής «μονοπωλιακής πολιτικής» και οπωσδήποτε «την σφήνα» που κάνει σε ένα τουλάχιστον κατ’ επίφαση εταίρο της Δύσης.

Η θέση της Τουρκίας και προσωπικά του Erdoğan είναι εξασθενημένη και στην επαναπροσέγγιση με τον παλαιό του στρατηγικό εταίρο είναι πλέον…τρωτός. Μπορεί κατά την επικείμενη επίσκεψη του «Σουλτάνου» στην Μόσχα ή όπου αλλού καθοριστεί (ίσως κάπου στην Νότια Ρωσία) να μην ειπωθεί κάτι σχετικό αλλά όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι έχει μεγαλύτερη ανάγκη τον «Τσάρο» απ’ ότι ο… «Τσάρος» τον «Σουλτάνο» και αυτό μάλλον θα οδηγήσει σε μία ετεροβαρή συνεργασία που θα απέχει αρκετά από το να χαρακτηριστεί ξανά στρατηγική.

Αντί επιλόγου

Κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί το γεγονός ότι έχει επικρατήσει στην διεθνή ειδησεογραφία-αρθρογραφία να επονομάζεται ο ένας Σουλτάνος και ο άλλος Τσάρος. Αυτό αντικατοπτρίζει με εμφατικό τρόπο την αντίληψη που έχει η διεθνής κοινότητα για τον αυτοκρατορικό ναρκισσισμό, την μεγαλομανία αλλά και την πολιτική ηγεμονισμού που ακολουθούν τόσο η Τουρκία όσο και η Ρωσία.

Για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι τα συμφέροντα, οι συσχετισμοί και η ισχύς είναι οι παράγοντες που καθορίζουν την διαμόρφωση των διεθνών σχέσεων! Το αποτυχημένο πραξικόπημα άνοιξε την πόρτα σε μία νέα ρωσοτουρκική συνεργασία η οποία όμως εκτιμάται ως ευκαιριακή και η οποία δεν θα βασίζεται πάνω στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, με τον Τούρκο Πρόεδρο πάντα ευάλωτο μπροστά στον Ρώσο ομόλογο του. Τέλος έχουν όμως και κάτι άλλο… κοινό που τους «χωρίζει»! Και οι δύο τους έχουν παίξει και ακόμα παίζουν γεωστρατηγικό πόκερ! Στον Putin «βγήκε» και βγαίνει αλλά όχι και στον Erdoğan.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θεόδωρου Καρυώτη

Από τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923 μέχρι το 1973 το Αιγαίο Αρχιπέλαγος ελεγχόταν και κυριαρχούνταν, από στρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική άποψη, από την Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Τουρκία ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτή την κατάσταση και ποτέ δεν αμφισβήτησε το ισχύον νομικό καθεστώς. Αυτή η κατάσταση άλλαξε δραματικά το 1973, όταν ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου έξω από τη νήσο Θάσο από την αμερικανική εταιρεία Oceanic Exploration.

Εκείνη την περίοδο, βασικά για λόγους πολιτικής εσωτερικής κατανάλωσης, οι δικτάτορες που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 1967 μέχρι το 1974, ανακοίνωσαν ότι τα κοιτάσματα είχαν μεγάλη εμπορική αξία, χωρίς να αντιληφθούν τις διεθνείς επιπτώσεις αυτής της πράξης τους. Η Τουρκία αμέσως αντέδρασε και την 1η Νοεμβρίου 1973 παραχώρησε στην τουρκική εταιρεία πετρελαίων TRAO δικαιώματα εξερεύνησης υδρογονανθράκων στο ανατολικό Αιγαίο. Η περιοχή στην οποία η Τουρκία έδωσε δικαιώματα εξερεύνησης ξεκάθαρα επικάλυπτε της περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας των νησιών Λήμνου, Σαμοθράκης, Αγίου Ευστρατίου, Λέσβου και Χίου.

Έτσι ξεκίνησε το καταραμένο φοβικό σύνδρομο που κατατρέχει όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις για 43 χρόνια τώρα. Σταδιακά το σύνδρομο έγινε η σφραγίδα της εξωτερικής μας πολιτικής και κορυφώθηκε με το διάσημο πλέον casus belli, που επισημοποιήθηκε από την Τουρκία το 1995.

Η Ελλάδα επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα από 3 ν.μ. σε 6 ν.μ. τον Σεπτέμβρη του 1936, αλλά από τότε κόλλησε σε αυτό το εύρος, ενώ σήμερα, όλα τα παράκτια κράτη του πλανήτη μας, διαθέτουν 12 ν.μ. Με τα σημερινά δεδομένα των 6 ν.μ. η πατρίδα μας διαθέτει τον έλεγχο στο 43,5% του Αιγαίου Πελάγους, ενώ η Τουρκία έχει τον έλεγχο στο 7,5% και η ανοιχτή θάλασσα καταλαμβάνει το 49%. Εάν τα χωρικά ύδατα των δύο κρατών φτάσουν τα 12 ν.μ., τότε το 71,5% θα ανήκει στην ελληνική κυριαρχία και μόνο το 8,7% στην τουρκική. Η περιοχή της ανοιχτής θάλασσας θα μειωθεί από το 49% στο 19.7%. Εάν και τα δυο κράτη δημιουργήσουν ΑΟΖ, τότε το υπόλοιπο τμήμα (το 19,7%) θα ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα. Αυτά τα ποσοστά αναφέρονται σε απόρρητη έκθεση του Αμερικανικού Πενταγώνου και γι’ αυτό η Τουρκία πολεμά από το 1982, με χέρια και δόντια, τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) και ιδιαίτερα την έννοια της ΑΟΖ.

Επίσης αυτό εξηγεί και την παράνομη, βάσει του διεθνούς δικαίου, στάση της Τουρκίας, που ισχυρίζεται ότι η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων σε 12 ν.μ. αποτελεί casus belli. Το Κοινοβούλιο της Τουρκίας, τον Ιούνιο του 1995, υιοθέτησε ένα ψήφισμα, που επισημοποιεί αυτή τη στάση της, που εκδηλώθηκε αμέσως μετά την επικύρωση του UNCLOS 1982 από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Δυστυχώς, αυτή τη στάση της Τουρκίας, δηλαδή η Ελλάδα να μη επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από 6 ν.μ. σε 12 ν.μ., την υποστηρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες , διότι πιστεύουν ότι η επέκταση των χωρικών μας υδάτων θα καταστήσει το Αιγαίο Αρχιπέλαγος μια ελληνική λίμνη που θα εμποδίζει την απρόσκοπτη διέλευση των πολεμικών τους πλοίων. Υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα, βάσει του UNCLOS, έχει μεν δικαίωμα χωρικών υδάτων πλάτους 12 ν.μ., αλλά δεν μπορεί να κλείσει με αυτή την ενέργεια θαλάσσιους διαδρόμους. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι οι κανόνες της αβλαβούς διέλευσης δεν δημιουργούν προβλήματα στα αμερικανικά πλοία και ότι η ίδια, που διαθέτει έναν ογκώδη εμπορικό στόλο, δεν έχει κανένα συμφέρον να περιορίσει την ελευθερία των θαλασσών. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει διαδρόμους στα στενά της για να διέρχονται τα πλοία, διότι το Αιγαίο, βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας, δεν είναι αρχιπέλαγος και ότι οι ίδιες δεν αποδέχονται καθόλου το δικαίωμα της Ελλάδας να ορίσει στενά.

Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε και την υποκριτική στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που, πρόσφατα, δηλώνει με στόμφο ότι εάν η θανατική ποινή επανέλθει στη Τουρκία, τότε η Τουρκία δεν μπορεί να γίνει πλήρες μέλος της και ποιεί την νήσσαν, όταν γνωρίζει ότι η Τουρκία δεν μπορεί, επίσης, να γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ , εάν δεν προσχωρήσει στο UNCLOS.

Όλοι, στην επικίνδυνη γειτονιά μας, ανακηρύσσουν και οριοθετούν την ΑΟΖ τους και ερευνούν για υδρογονάνθρακες, ενώ εμείς συνεχίζουμε με σταυρωμένα χέρια να παρακολουθούμε τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Σήμερα έχει αρχίσει μια μεγάλη και επικίνδυνη πορεία αναδιάταξης της γεωπολιτικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο, που για εκατοντάδες χρόνια τώρα βρίσκεται στο κέντρο των παγκόσμιων κρίσεων. Εμείς, όμως, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις σαν παρατηρητές, εξακολουθούμε να είμαστε ουραγοί και να αντιδρούμε στις θέσεις των άλλων και όχι να αναλαμβάνουμε προδραστικά πρωτοβουλίες.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Χρειάζεται εδώ να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή , διότι έχουν εμφανιστεί πάλι διάφορες αναλύσεις, μετά την απόφαση κατά της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα, σχετικά με το ποια δικαστική οδό θα πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα στην διαφορά της με τη Τουρκία.

Οι χώρες που έλαβαν μέρος στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας προσπάθησαν να διατυπώσουν κάποια φόρμουλα, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την οριοθέτηση των διαφόρων θαλάσσιων ζωνών των παράκτιων κρατών. Δυστυχώς, δεν τα κατάφεραν και τα άρθρα της Σύμβασης απλώς απέφυγαν να υιοθετήσουν μια ξεκάθαρη θέση ανάμεσα στις δυο αντιμαχόμενες τάσεις, δηλαδή αυτής της “μέσης γραμμής” ή ίσης απόστασης (equidistance) και αυτής της ευθυδικίας (equity). Πάντως, η πλειοψηφία των αποφάσεων τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν επιλυθεί με την αρχή της ίσης απόστασης και η μειοψηφία με την αρχή της ευθυδικίας.

Σήμερα, η κυριαρχούσα αντίληψη στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να συμβιβαστεί με την Τουρκία για την ΑΟΖ, γιατί δεν μπορεί να οριοθετήσει μονομερώς την ΑΟΖ της. Συγχέουν, σκοπίμως, την ανακήρυξη με την οριοθέτηση. Όλα τα κράτη του κόσμου έχουν προχωρήσει σε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ και μετά προσπαθούν να την οριοθετήσουν με τα γειτονικά τους κράτη. Δηλαδή προσποιούνται ότι δεν κατανοούν πως η Ελλάδα προσπαθεί να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Ιταλία και την Αλβανία, διμερώς και όχι μονομερώς. Εάν τα παράκτια γειτονικά κράτη δεν συμφωνήσουν μεταξύ τους, τότε προσφεύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ή στο Διεθνές Δικαστήριο του Δίκαιου της Θάλασσας, που εδρεύει στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Είναι δύσκολο και ίσως παράτολμο να επιχειρήσει κανείς να προβλέψει τι είδους απόφαση θα λάβει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, σε περίπτωση που τελικά καταλήξει σ’ αυτό η ελληνοτουρκική διαφορά για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ του Αιγαίου. Έχοντας όμως υπόψη τις προηγούμενες αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου σε παρεμφερείς διαφορές, μπορούμε να εικάσουμε ότι το Δικαστήριο θα χρησιμοποιήσει σ’ αυτή την περίπτωση την αρχή της «ίσης απόστασης – ειδικών περιστάσεων», αντί μόνο την αρχή της ίσης απόστασης.

Το ξεχασμένο Δίκαιο της Θάλασσας έχει έρθει στην επικαιρότητα και έχει αρχίσει μια συζήτηση μήπως συμφέρει την Ελλάδα να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο του Δίκαιου της Θάλασσας και όχι στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Εκείνο που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι το 1995 το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας συνέστησε μια Επιτροπή για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία αποτελούνταν από την αφρόκρεμα του ΥΠΕΞ και από εκπροσώπους του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Το απόρρητο «Πόρισμα της Επιτροπής» αποτελεί μέχρι σήμερα τη γραμμή του ΥΠΕΞ στα θέματα Δικαίου Θάλασσας.

Οι κυριότερες εισηγήσεις ήταν:

• Το κυρωτικό νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στην ελληνική Βουλή για τη Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας πρέπει να περιέχει το δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της σε 12 ν.μ. και ότι η Ελλάδα διατηρεί τη δυνατότητα να κάνει χρήση αυτού του δικαιώματος οποτεδήποτε.

• Να μην καθοριστούν προς το παρόν στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας στο Αιγαίο, αλλά να επαναλάβουμε, κατά την επικύρωση της νέας Σύμβασης, τη σχετική δήλωση που διατυπώσαμε για τα στενά αυτά τη στιγμή της υπογραφής της Σύμβασης.

• Για την επιλογή οργάνου επίλυσης διαφορών η Επιτροπή πρότεινε, κατά πλειοψηφία, να εισηγηθεί την επιλογή του νέου Διεθνούς Δικαστηρίου Δίκαιου Θάλασσας, που έχει έδρα το Αμβούργο. Η Επιτροπή εξήγησε την επιλογή της αναφέροντας ότι η νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για την υφαλοκρηπίδα των νησιών είναι γενικώς έκδηλα άδικη και έτσι δεν υπάρχει λόγος η Ελλάδα να επιλέξει το Δικαστήριο αυτό.

Πάντως, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ό τότε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης, μειοψήφησε, προτιμώντας το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Οι τελευταίες αναλύσεις, που βλέπουν τώρα το φως της δημοσιότητας για το ποιο είναι το καταλληλότερο Δικαστήριο, στο οποίο πρέπει η Ελλάδα να απευθυνθεί , έχουν ήδη απαντηθεί από τον Ιανουάριο του 2015, όταν ο οξυδερκής Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Ευάγγελος Βενιζέλος, αντιλαμβανόμενος πριν από όλους μας τις εξελίξεις στις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων, πρόσφερε ένα μεγάλο δώρο στη σημερινή κυβέρνηση. Στις 14 Ιανουαρίου 2015 η Ελλάδα κατέθεσε μια δήλωση στα Ηνωμένα Έθνη που συμπληρώνει τη δήλωση, στην οποία είχε προβεί το 1994 σχετικά με την αποδοχή της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

Με τη νέα δήλωση, η Ελλάδα εξαιρεί από την δικαιοδοσία της Χάγης τρεις κατηγορίες διαφορών. Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με στρατιωτικές δραστηριότητες και μέτρα που λαμβάνονται από την Ελληνική Δημοκρατία για την προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, για σκοπούς εθνικής άμυνας, καθώς και για την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας. Οποιαδήποτε διαφορά σχετικά με τα σύνορα της Ελλάδας ή εδαφικής κυριαρχίας, συμπεριλαμβανομένων των διαφορών για το εύρος και τα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης και του εθνικού εναερίου χώρου.

Αυτή ήταν μια ιδιοφυής κίνηση του Βενιζέλου, γιατί δίνεται η δυνατότητα στην Ελλάδα να αξιολογήσει τη δήλωση του άλλου κράτους και να αποφασίσει , εάν επιθυμεί την επίλυση της διαφοράς από την Χάγη. Έτσι εάν η Τουρκία προσφύγει μονομερώς στην Χάγη και η Ελλάδα κρίνει ότι θίγονται θέματα εθνικού συμφέροντος, η Ελλάδα μπορεί να αποσύρει τη δική της δήλωση μέσα σε 12 μήνες. Ταυτόχρονα, μια ημέρα αργότερα, στις 15 Ιανουαρίου 2015, η Ελλάδα κατέθεσε άλλη μια δήλωση στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, στο πλαίσιο της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας, με την οποίαν εξαιρεί το Διεθνές Δικαστήριο Δίκαιου Θάλασσας, που εδρεύει στο Αμβούργο, από την επίλυση των διαφορών, που σχετίζονται με την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Το άρθρο 298 της Σύμβασης δίνει το δικαίωμα εξαίρεσης για τέτοιου είδος διαφορές και υπάρχουν κράτη της ΕΕ όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Γαλλία που έχουν ήδη κάνει χρήση αυτού του άρθρου.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Η ΑΟΖ αποτελεί το κλειδί για μια διάσκεψη ανάμεσα στην Ελλάδα, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο. Εμείς για μερικά χρόνια τώρα ασχολούμαστε με τριμερείς διασκέψεις, βγάζουμε πομπώδη συμπεράσματα και περιμένουμε πότε θα πραγματοποιηθεί η επόμενη τριμερής διάσκεψη. Τώρα ήρθε η ώρα να αλλάξουμε πορεία και να μη σκεφτόμαστε πως θα αντιδράσει ο Σουλτάνος από την Άγκυρα.
Είναι ανάγκη να αναλάβουμε μια πρωτοβουλία για μια πλήρη σύμπλευση με το Ισραήλ, την Κύπρο και την Αίγυπτο όχι μόνο για την ΑΟΖ αλλά και για όλα τα γεωπολιτικά θέματα που άπτονται της οικονομικής και στρατιωτικής διαχείρισης της περιοχής. Οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν από όλες τις πλευρές, ώστε να διαμορφωθεί μια κοινή και ενιαία στάση. Στην σημερινή ιστορική περίοδο πρέπει να προετοιμάσουμε το αύριο, διαφορετικά θα μείνουμε ως υποσημείωση της ιστορίας.

Για να είναι αποτελεσματική μια συνεργασία μεταξύ των τεσσάρων κρατών πρέπει να τονιστεί η σημασία και η αξία της ισραηλινής παρουσίας, ιδιαίτερα τώρα που οι Αμερικανοί κατάφεραν να πείσουν τους Ισραηλινούς να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους με τους Τούρκους. Αλλά τώρα, μετά τις εξελίξεις στη Τουρκία, αυτή η συμφωνία, σίγουρα, θα αδρανοποιηθεί. Ο Ερντογάν με τις τελευταίες κινήσεις του οδεύει προς την καταστροφή και η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και η Αίγυπτος πρέπει να κινηθούν σύντομα και αποφασιστικά, διότι τέτοιες ευκαιρίες δεν εμφανίζονται συχνά.

Η Ανατολική Μεσόγειος, σήμερα, είναι η πιο έκρυθμη περιοχή στον πλανήτη και η εξέλιξη στο τομέα της ενέργειας δημιουργεί περισσότερα γεωπολιτικά προβλήματα, αφού οι βασικοί παίκτες είναι τα τέσσερα κράτη που ακόμα δεν έχουν πιστέψει ότι μπορούν να επιφέρουν, μόνο ενωμένα, μια πλήρη ανατροπή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μας έχουν περικυκλώσει οι υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο και εμείς χαζεύουμε τους Κύπριους, τους Αιγύπτιους και τους Ισραηλινούς, που τους εκμεταλλεύονται. Εάν οι κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή δεν αντιπαθούσαν την έννοια της ΑΟΖ και την είχαν ανακηρύξει στην αρχή του 21ου αιώνα, ίσως η Ελλάδα θα απέφευγε την οικονομική τραγωδία των τελευταίων έξη ετών. Οι υδρογονάνθρακες που βρίσκονται στα βάθη των θαλασσών μας είναι η πιο σημαντική επένδυση της Ελλάδας, που θα οδηγήσει σε μια βιώσιμη ανάπτυξη. Μπορεί οι αριθμοί να φαίνονται αστρονομικοί, αλλά δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια, εάν δεν αρχίσουμε την εξερεύνηση για τις πιθανές μεγάλες ποσότητες, που κρύβουν ιδιαίτερα οι περιοχές στα νότια της Κρήτης.

Ήρθε, επιτέλους, η ώρα να εξερευνήσουμε τις θάλασσές μας για υδρογονάνθρακες. Ισραηλινοί συνομιλητές μου στην Ουάσιγκτον μου εξήγησαν ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε και εμείς ό,τι έπραξαν και αυτοί. Το Ισραήλ είναι το μόνο κράτος που οριοθέτησε ΑΟΖ χωρίς να την ανακηρύξει και οι Ισραηλινοί πιστεύουν ότι πρέπει και εμείς να ακολουθήσουμε σήμερα την δική τους τακτική και να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ μας, χωρίς να την ανακηρύξουμε, με αυτή της Αιγύπτου, αφού εκεί βρίσκεται ο μεγαλύτερος πλούτος υδρογονανθράκων μας.

Σήμερα, η Αίγυπτος μετά την ανακάλυψη του τεράστιου κοιτάσματος Ζορ μόλις 6 ν.μ. από την ΑΟΖ της Κύπρου έχει γίνει ο κύριος πρωταγωνιστής στο θέμα των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και η Ελλάδα πρέπει, άμεσα, να προβεί σε συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο κρατών. Επιτέλους, ας αντιληφθούμε ότι δεν έχουμε άλλο καιρό για χάσιμο.

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για σαράντα χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο και, τα τελευταία χρόνια, και στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς διεκδικήσεις, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε κατάματα το φοβικό μας σύνδρομο. Κανείς δεν γνωρίζει πότε ξανά οι συνθήκες θα είναι τόσο ευνοϊκές για μας.

Όπως πολύ σωστά επισημάνθηκε:

“Θα πρέπει, λοιπόν, να αρχίζουμε να χαράζουμε μια νέα στρατηγική έναντι της Άγκυρας, προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα. Αντίθετα με τη συμβατική σοφία, η στρατηγική αυτή δεν μπορεί να στοχεύει στην άκριτη ταύτιση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ευελπιστώντας ότι αυτές θα μας στηρίξουν ολοκληρωτικά και απόλυτα έναντι της Τουρκίας.

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει και η Ελλάδα να διεκδικήσει έναν πιο αυτόνομο και αυτόφωτο γεωπολιτικό ρόλο και να αρχίσει να αναζητά το κατάλληλο μείγμα συνεργασιών και συμμαχιών στην περιφέρεια της Τουρκίας. Πάνω απ’ όλα, θα πρέπει να ορθώσει το ανάστημά της και να λειτουργήσει ως ισότιμος πόλος απέναντί της.”

Και αυτή η προσπάθεια μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει με την οριοθέτηση της ΑΟΖ μας με αυτή της Αιγύπτου.

Οι Έλληνες και οι Αιγύπτιοι συζητούν την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών τους από την δεκαετία του 2000, αλλά πάντα δίσταζαν να την πραγματοποιήσουν λόγω αυτού του φοβικού συνδρόμου. Η Ελλάδα φοβόταν την αντίδραση της Τουρκίας και η Αίγυπτος δίσταζε, για τον ίδιο λόγο, να δώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Με τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία δίνεται μια μεγάλη και ίσως μοναδική ευκαιρία στα δυο κράτη, να προχωρήσουν στην οριοθέτηση των ΑΟΖ τους και να κατοχυρώσουν τη θέση τους στη φλεγόμενη περιοχή.

Η ιδέα του Ισραήλ χρειάζεται να μελετηθεί πολύ σοβαρά από την ελληνική κυβέρνηση. Οι Ισραηλινοί τονίζουν ότι η χρονική συγκυρία για μια τέτοια ενέργεια είναι με το μέρος μας, τώρα που η Τουρκία σπαράζεται και δεν είναι σε θέση να αντιδράσει στρατιωτικά. Η σωστή οριοθέτηση με την Αίγυπτο, βέβαια, θα περιλαμβάνει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου και οι γεωγραφικές συντεταγμένες που θα παρουσιάσουν τα δυο κράτη στον ΟΗΕ θα δείχνουν ότι η Αίγυπτος δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου