Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Νοε 2011

«Δεν είναι δυνατόν η Κριστίν Λαγκάρντ να υποστηρίξει στον οργανισμό τη συνέχιση της διανειοδότησης στην Ελλάδα και μετά η χώρα να πάει σε πρόωρες εκλογές»

Η, φέρουσα τη σφραγίδα του Βερολίνου, επιλογή του διεθνούς τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου για τον πρωθυπουργικό θώκο αντανακλά τη νέα γερμανική πραγματικότητα στην ευρωζώνη. Ητοι, «τεχνοκρατικές μεθοδεύσεις» για την αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων της ζώνης άνευ των δυσχερειών που φυσιολογικά ανακύπτουν από δύσκολες επιλογές και υλοποιήσεις αποφάσεων εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων των χωρών της περιοχής.

Επί του προκειμένου, εκ των κυρίαρχων στοιχείων του πυλώνα της γερμανικής προσέγγισης είναι η αποφυγή εκλογών που μπορούν να προκληθούν από την εφαρμογή μέτρων λιτότητας. Για το Βερολίνο, πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θεωρείται «κόκκινο πανί» και κατά ενημερωμένο παράγοντα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εκλαμβάνεται πολύ αρνητικά και ως κάτι πολύ χειρότερο ακόμη και από την ιδέα του δημοψηφίσματος που «σκαρφίστηκε» ο τέως πλέον πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου.

Οπως έχει επισημανθεί από τις στήλες αυτές, οι Γερμανοί για πλείστους ευρωπαϊκούς αλλά και εσωτερικούς λόγους υπόστασης είναι κάθετα αντίθετοι στα δημοψηφίσματα που θεωρούνται «ανάθεμα» και βλέπουν πρόωρες εκλογικές διαδικασίες που θέτουν υπό αμφισβήτηση τα προγράμματα λιτότητας ως «δημοψηφίσματα της ευρωπαϊκής οντότητας», δυνατά να τινάξουν στον αέρα τον σχεδιασμό τους.

Δεν αποφασίζει η Αθήνα

Από τη σκοπιά αυτή η επιλογή Παπαδήμου, όπως και του Μάριο Μόντι στην Ιταλία που επίσης ανακόπτει την προοπτική των πρόωρων εκλογών στη γείτονα, εξυπηρετεί τον γερμανικό σχεδιασμό και πλέον, κατά έγκυρους παράγοντες, τίθεται εν αμφιβόλω η συζητηθείσα για τον Φεβρουάριο πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Την άποψη αυτή συμμερίζεται και το ΔΝΤ που θεωρεί ότι είναι πολύ βραχύς ο χρόνος της νέας κυβέρνησης μέχρι τον Φεβρουάριο για την ολοκλήρωση των διαδικασιών της νέας δανειακής σύμβασης, σε συνάρτηση με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Και, απ' ό,τι λέγεται στο πνεύμα τού «συναποφασίζουμε για τα πολιτικά δρώμενα στην Ελλάδα» («Ε» 9/11), την ημερομηνία των εκλογών δεν την αποφασίζει πλέον από μόνη της η Αθήνα, αλλά τουναντίον αυτή εξαρτάται από το Ταμείο όπου η χώρα είναι δέσμια της δανειακής της υποχρέωσης και, φυσικά, από τις αντιδράσεις των αγορών.

Κατά την άποψη ανώτατων κύκλων του ΔΝΤ που θεωρούν «εξαιρετική επολογή» τον κ. Παπαδήμο, η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να έχει μπροστά της τουλάχιστον ένα τρίμηνο για να οικοδομήσει ένα ιστορικό («track record»), ούτως ώστε η διευθύντρια του Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, να μπορέσει στη συνέχεια να εμφανιστεί ενώπιον του Δ.Σ. του οργανισμού και να υποστηρίξει αξιόπιστα τη συνέχιση του προγράμματος του Ταμείου στην Ελλάδα.

«Δεν είναι δυνατόν να πιστοποιήσει κάτι τέτοιο και την επομένη να παραιτηθεί η ελληνική κυβέρνηση και η χώρα να πάει σε πρόωρες εκλογές», κατά την εν λόγω άποψη. Καθίσταται συνεπώς φανερό ότι στον διεθνή οικονομικό οργανισμό θεωρούνται «απομακρυσμένη προοπτική» οι πρόωρες εκλογές και σε «ουδεμία περίπτωση πριν μπει σε σοβαρή πορεία το πρόγραμμα του Ταμείου», ιδιαίτερα μετά τη νέα δανειακή σύμβαση.

Κατά τη συνεκτίμηση κύκλων στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο, «όλα τα περί εκλογών (τον Φεβρουάριο) είναι συζητήσιμα» και, ιδιαίτερα μ' έναν τεχνοκράτη στο πηδάλιο της νέας κυβέρνησης συνδαιτυμόνα του ευρωπαϊκού κατεστημένου, αποτελεί σοβαρό ενδεχόμενο να «πάνε πολύ πίσω οι εκλογές».

Ψάχνουν προσχήματα

Κατά την άποψη αυτή, θα πρέπει να αναζητηθούν εκείνη την εποχή τα «κατάλληλα προσχήματα» για να ξεπεραστεί η κατ' αρχήν συμφωνία των δύο πολιτικών ηγετών για εκλογές τον Φεβρουάριο κατά τη σχετική απαίτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο «κίνδυνος» που μπορεί να υπάρξει εκείνη τη στιγμή είναι να μετατραπεί η σημερινή εκτόνωση της κοινής γνώμης σε «ερεθισμό» της και συνεπώς μόνο με την προβολή επιχειρημάτων αρκούντως «χρωματισμένων» με τις συνθήκες της εποχής περί συνθηκών «εκτάκτου ανάγκης» να στηριχθεί αξιόπιστα η παράταση της ζωής της κυβέρνησης Παπαδήμου. Αλλά και τότε, η υποψία περί «κοροϊδίας» μπορεί να οδηγήσει σε εκρηκτικές καταστάσεις.

Οπως απέδειξε η λίαν πρόσφατη ιστορία και λέγεται εγκύρως από ευρωπαϊκούς κύκλους, «κατά τον ίδιο τρόπο που ξέκοψαν την ιδέα του δημοψηφίσματος, έτσι θα ξεκόψουν και την ιδέα των εκλογών» και, επιπλέον, «δεν θα πρέπει να λησμονείται πως εκ των πραγμάτων η παραιτηθείσα κυβέρνηση Παπανδρέου κατ' ουσίαν έχει εκχωρήσει στους διεθνείς δανειστές την εθνική κυριαρχία της χώρας και τη λήψη των αποφάσεων στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και του ΔΝΤ» και πάντα θα υπάρχουν διαθέσιμοι μοχλοί πιέσεων προς τη... «σωστή» κατεύθυνση.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, με τέτοιες μεθοδεύσεις εγγράφονται υποθήκες για να φτάσει η χώρα σε εκλογές ακόμη και το 2013 κατά τις πάγιες επιθυμίες του Βερολίνου ή ακόμη και πέραν εκείνης της ημερομηνίας «αν το υπαγορεύουν οι συνθήκες της εποχής». Οπως λέγεται, το μόνο που χρειάζεται είναι μια συνταγματική «ερμηνεία» για αναπροσδιορισμό της «εμπόλεμης κατάστασης» και εξίσωσή της με «οικονομικό πόλεμο».

Ολα αυτά δεν είναι απλώς σχήματα λόγου, όπως λέγεται χαρακτηριστικά, και ήδη διαπιστώνεται πως μεταφέρονται ως «ιδέες» από το εξωτερικό σε εσωτερικούς κύκλους που τα προωθούν τεχνηέντως και σύντομα θα φανούν ενδεχομένως ως «ερμηνείες» ειδημόνων που σίγουρα θα υποκρύπτουν κίνητρα των διακινητών τους.

Είναι γεγονός ότι στην Ευρώπη δεν έχουν διάθεση να ασχοληθούν και πάλι με τα ελληνικά πράγματα εντός τριμήνου και πιστεύεται πως θα διατηρήσουν «θολή» την προοπτική των πρόωρων εκλογών και θα αξιολογήσουν τις συνθήκες από την πορεία της νέας κυβέρνησης Παπαδήμου.

Ολα αυτά, ωστόσο, προδικάζουν λεπτές ισορροπίες που θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ' όψιν από τα «αφεντικά» της Ευρώπης για να μη «σκάσουν» στα μούτρα του Βερολίνου...


Μια "διαφορετική" Ελληνίδα!
(κορυφαίο κείμενο, της αξιόλογης Χαράς Νικοπούλου)

Ἑλλάδα εἶμαι δημιούργημά σου. Μοῦ εἶπες πὼς εἶμαι τυχερή, γιατί δὲν γνώρισα τὴ Xούντα... Μὰ μὲ ὑποχρέωσες νὰ ζῶ σὲ μία δημοκρατία ποὺ τὴ χούντα τῆς κρατοῦσαν καλὰ οἱ δημοκράτες πολιτικοί της. Μοῦ ἔμαθες τὰ πρῶτα Ἑλληνικά, με δασεῖες-περισπωμένες,... μὰ πρὶν καλὰ-καλὰ τὰ μάθω τὰ κατήργησες. Ενῶ ἤμουν Δευτέρα δημοτικοῦ... Μὲ ἕντυσες μὲ μπλὲ ποδιά... αὐτὴ γιὰ τὸ σχολεῖο μὲ τ' ἄσπρο γιακαδάκι... κι ὅταν ἄρχισε νὰ μοῦ ἀρέσει τὴν κατήργησες. Πάντα γιὰ τὸ καλό μου, χωρὶς νὰ μὲ ρωτήσεις... Μὲ ἔμαθες νὰ λέω τὸν ἐθνικὸ ὕμνο καὶ πλήρωνες δασκάλους γιὰ νὰ μὲ μάθουν πὼς τιμιότερον ἁπάντων ἐστι ἡ πατρίς. Μὰ σὰν μεγάλωσα....

....ἄφησες τὴ σημαία νὰ χαθεῖ στὸν βράχο τῶν Ἰμίων...

Μὲ ἔβαλες νὰ μάθω ἱστορία γιὰ νὰ μπῶ στὸ πανεπιστήμιο καὶ ἀρχαία ἑλληνικά. Μὰ σήμερά μου λὲς πὼς ἡ Μακεδονία εἶναι τὰ Σκόπια καὶ ἡ Θράκη μᾶς Τουρκία... Σὰν ἔγινα ἔφηβη μὲ ἔβαλες νὰ δῶ τὸν Λάλα ἁλυσοδεμένο νὰ χάνει τὴ ζωή του γιὰ ἐσένα... Καὶ σήμερα ἐσὺ δίνεις ἰθαγένεια στὸν κάθε ἀλλοδαπὸ μὰ ὄχι στὸν Ἕλληνα τὸν σταυρό... γιὰ φαντάσου...
Μοῦ δίδαξες σὰν ἥρωα καὶ ἐθνάρχη τὸν Βενιζέλο... μὰ σὰν ἔγινα δασκάλα τὸν βρῆκα νὰ προδίδει ἐσένα Ἕλληνα ...θυμᾶσαι τὸν Γενάρη τοῦ 34...ἐκεῖ στὴ Σουηδία... προτείνει γιὰ τὸ Νόμπελ τῆς Εἰρήνης τὸν σφαγέα τῶν προγονῶν μου Κεμάλ...!!!
Μοῦ ζήτησες νὰ ἔχω κριτικὴ σκέψη... μὰ ἔκοψες τὴν ἔκθεση ὡς μάθημα καὶ λογοκρίνεις τὴ σκέψη μου... Βλέπεις ἐγὼ γιὰ ἐσένα εἶμαι ἀκραία...
Μοῦ ἔμαθες στὸ σχολεῖο πὼς πρέπει νὰ ὑπάρχει ἀξιοκρατία κι ὅταν σου ζήτησα νὰ μὲ ἀφήσεις στοῦ χάρτη τὴν πινέζα... ἐκεῖ στὸ Δέρειο... κι ὄχι στὸ Κολωνάκι... μὲ ἀνάγκασες νὰ βάλω μέσο τὸν πατέρα μου γιὰ νὰ μὴ μὲ διώξεις ἀπὸ ἐκεῖ...
Μοῦ ἔμαθες προσευχή... μὰ τώρα πιὰ μόνο γιὰ Χριστὸ δὲ θὲς νὰ μοῦ μιλήσεις.. Σοὺ ζήτησα νὰ πάω στὴν πρώτη τὴ γραμμὴ καὶ μ' ἄφησες μονάχη... Μοῦ ἔμαθες ὅμως καλὰ πὼς...

τὸ Προξενεῖο κι ὄχι ἐσὺ εἶναι ἐκεῖ καὶ ἔχει ὄνομα... ἐ;. Ἰλμή. ἐ;. Ἀπτουραχήμ..ἐ;... Ἀλή..ἐ;. Μουαρέμ. ἐ;...
Μοῦ ζήτησες νὰ ἐργάζομαι σκληρά... γιὰ ἐθελοντισμὸ μιλοῦσες... μὰ ὅταν τὸ 'κανα κι αὐτὸ ἔστειλες τοὺς ''δραγουμάνους'' νὰ μοῦ ποῦν πὼς δὲ θέλουν νὰ κάνω ἐπιπλέον μαθήματα στὰ πομακόπουλα γιατί σὲ ἐνοχλεῖ... τὰ παίρνω βλέπεις ἀπὸ τὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Προξενείου... Καὶ ἐγώ... ἐγὼ μεγάλωνα μέσα σὲ μία ἀντίφαση... στὸ μαῦρο καὶ τὸ ἄσπρο... Μὰ χθὲς βρέθηκα κάτω στὸ ὑπόγειο τοῦ σχολείου... σὲ εἶδα ἐκεῖ κάτω Ἑλλάδα... ἤσουν ἐκεῖ... πίσω ἀπ' τὶς κουτές. σκονισμένη... κοιτῶ τὸ ἄγαλμα τοῦ Ἀλέξανδρου ἀραχνιασμένο... μόνο ἐγὼ καὶ ἐσύ...ἡ προτομὴ τοῦ μέγα Ἀλέξανδρου...

Δάκρυσα... πόνεσα...μὰ σὲ ἄκουσα Ἑλλάδα ἀπ' τὴ φωνή του... ''Ποιὸς εἶναι ἐθνάρχης'' μὲ ρωτᾶ...''ὁ Βενιζέλος;.. ποιὸς ἀγωνίζεται σκληρά... ὁ Γιῶργος ἀπ' τὰ ξένα;

Γιὰ σκέψου ἐσὺ δασκάλα... μὲ ξαναρωτᾶ... ἂν τώρα ἐδῶ μέσα, ἀπὸ τὴν πόρτα ἔμπαινε καὶ ἐρχόταν κι ὁ Κολοκοτρώνης... καὶ μᾶς ρωτοῦσες καὶ τοὺς δύο ποιὸ μέρος τῆς Ἑλλάδας θὰ θυσιάζαμε στὸ χθὲς γιὰ χάρη τῆς εἰρήνης... Μακεδονία ἢ Ἤπειρο... Θράκη ἢ τὸ Αἰγαῖο...


Ἀναλογίσου ἐσὺ δασκάλα... θὰ τὸ σκεφτόμασταν πολύ; Τί νὰ διαπραγματευτῶ... τὴ γῆ μου ἢ τὸ νερό μου;... μὰ ἐσὺ δασκάλα δίδαξες ἐκεῖνον ὡς ἐθνάρχη... καὶ ὄχι ἐμᾶς ...ἐμᾶς κλειδώνεις στὰ ''μπουντρούμια''...
Ἑλλάδα μὲς στὶς ἀντιφάσεις σου... ξεχνᾶς τὰ σύνορά σου καὶ τὸν ἐχθρὸ ποτίζεις ἐδῶ μέσα... προδότες ἑλληνόφωνοι... διαλέξτε ἐπιτέλους τὸν Λεωνίδα ἀρχηγό...ἢ μήπως ἐφιάλτη;... κι ἱστορία θὰ φερθεῖ ἀνάλογα εἰς τὸν καθένα...

Γέμισαν τάφοι μὲ κορμιὰ πιλότων... γιατί ἔχουμε εἰρήνη!!! Γέμισε καὶ ἡ βουλὴ ἑλληνόφωνους ἀπ' τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία...

Φτάνει, δὲ θέλω πιὰ νὰ ἀκούω τὴ φωνή σας ...γιατί πιστεύω στὸ ἔθνος μου κι ὄχι στὸ ''nation'' ποὺ θὰ 'λεγε καὶ ὁ ''μέγας'' ὁ Γιωργάκης... τὸ ἔθνος εἶναι ἑλληνικό, εἶναι ἦθος καὶ ἔθος ρωμιοσύνης... τὸ ''nation'' εἶναι ἡ ''φύση'' του... ἐκ γενετῆς προδότης...

Κι' ἂν ὅλα αὐτὰ δὲ σ' ἄρεσαν ''λόγιε'', ''πολιτικὲ'' δημοκρατίας, νὰ τὸ θυμᾶσαι ...
εἶμαι δημιούργημα τῆς πιὸ παράλογης... δικῆς σου ἀναρχίας..


Ανεξάρτητα από τις προοπτικές επιτυχίας στην (περιορισμένου εύρους) αποστολή που της ανατέθηκε, η κυβέρνηση του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου θα μείνει στην ιστορία ως απότοκος μιας εξαιρετικά άχαρης, πενθήμερης διαβούλευσης που δεν ερμηνεύεται με κανόνες συμβατικής λογικής. Ακριβώς επειδή η όλη διαδικασία αφέθηκε μέχρι τέλους στα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου, η πολιτική συμπεριφορά του οποίου, ως γνωστόν, δεν υπακούει σε κανέναν κανόνα λογικής.

Στην προσπάθειά του να διαμορφώσει όρους πολιτικής επιβίωσης στην κοινοβουλευτική αρένα του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Παπανδρέου «στραμπούλιξε» θεσμούς και Σύνταγμα, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Επί της ουσίας, μοναδικό μέλημα του κ. Παπανδρέου στις πέντε μέρες ανορθόδοξης διαπραγμάτευσης για τη διαδοχή του, ήταν να κρατήσει σφιχτά το σκήπτρο της κομματικής αρχηγίας και των προνομίων που αυτή συνεπάγεται. Το αν θα καταφέρει μέσα από αυτό το θλιβερό «πάρε-δώσε» να πετύχει τον στόχο του είναι κάτι που θα φανεί στο άμεσο μέλλον, αλλά αφήνει παγερά αδιάφορους τους πολίτες αυτής της χώρας. Έτσι κι αλλιώς, για το ΠΑΣΟΚ με τη σημερινή του μορφή, ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο. Και αυτή η τελευταία εβδομάδα της μοιραίας θητείας του κ. Παπανδρέου έβαλε την οριστική ταφόπλακα στις όποιες φιλοδοξίες των βουλευτών του να συντηρήσουν εικόνα εκπροσώπων κόμματος εξουσίας.

Η ανάδειξη του μεταβατικού πρωθυπουργού ήταν ασφαλώς μια υπόθεση με γνήσια χαρακτηριστικά εσωκομματικής ίντριγκας. Το έργο είχε όλα τα συστατικά που συνοδεύουν τη μεταπολιτευτική φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ. Εκβιασμούς και παραπληροφόρηση, πισώπλατα μαχαιρώματα, σπίλωση πολιτικών προσώπων και πρωτίστως συναλλαγές κάτω από το τραπέζι με κατεστημένα οικονομικά συμφέροντα.

Μέσα από ένα άγριο ξεκαθάρισμα λογαριασμών, οδηγηθήκαμε τελικά σε έναν συμβιβασμό που επιτρέπει, άγνωστο για πόσο, στον κύριο Παπανδρέου να υποδύεται τον πρωθυπουργό εν αποστρατεία και τον κυριότερο εσωκομματικό του αντίπαλο να υποδύεται τον εν αναμονή… εθνοσωτήρα.

Αυτά για το ΠΑΣΟΚ. Το εύλογο ερώτημα είναι γιατί η Νέα Δημοκρατία δέχτηκε να αποτελέσει μέρος αυτής της παράλογης κοινοβουλευτικής παρωδίας. Υπάρχουν κάποιοι που λένε πως ο Αντώνης Σαμαράς θα έπρεπε να είχε αφήσει όλη αυτή την εξευτελιστική διαδικασία στο γήπεδο της κυβερνητικής πλειοψηφίας, καθιστώντας από την αρχή σαφές ότι θα δώσει «ψήφο ανοχής» (και όχι στήριξης) προκειμένου να εγκριθεί η δανειακή σύμβαση. Υπό τη ρητή προϋπόθεση πάντα, ότι ο εθνικά επικίνδυνος πρωθυπουργός θα κατέθετε άμεσα την εντολή του.

Η εμπειρία απέδειξε ότι η παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου ήταν μία εξαιρετικά πολύπλοκη υπόθεση, ακριβώς επειδή ο ίδιος δεν είχε καμία διάθεση να σεβαστεί τους κανόνες του κοινοβουλευτισμού που οριοθετούν το πρωθυπουργικό αξίωμα. Ίσως αυτό να είχε στο νου του ο Αντώνης Σαμαράς και με το αίσθημα πολιτικής ευθύνης που τον διακρίνει, δεν θέλησε να ρισκάρει την τροχοδρόμηση της χώρας σε περαιτέρω περιπέτειες.

Σε κάθε περίπτωση ο τρόπος με τον οποίο επιβλήθηκε η επιλογή Παπαδήμου ήταν επιεικώς ανορθόδοξος. Προς τιμήν του, ο νέος πρωθυπουργός έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν προέταξε κανέναν όρο στο εσωτερικό. Μένει να δούμε αν θα τολμήσει να επιβάλει κάποιους όρους στο εξωτερικό.

Για την ιστορία θυμίζω ότι ένας άλλος τραπεζίτης, που επίσης διορίστηκε πρωθυπουργός, ως λύση ανάγκης, όταν πέθανε ο Μεταξάς, είχε την ευθιξία να βάλει το περίστροφο στον κρόταφο, λίγο πριν τα γερμανικά άρματα εισβάλουν στην Αθήνα…

(*δημοσιεύεται στον Τύπο της Κυριακής)


Με αρκετή ικανοποίηση είδαμε πως οι προσπάθειές μας και τα μηνύματα που στέλναμε για αρκετό διάστημα, βρήκαν αποδέκτες. Έτσι, σε δημοσίευμα στο περιοδικό "Επίκαιρα", ο γνωστός δημοσιογράφος Γιώργος Φιλιππάκης, ασχολήθηκε με το θέμα των παράνομων παρακολουθήσεων από την ΕΥΠ, αποκαλύπτοντας πρόσωπα και γεγονότα τα οποία δημιουργούν νέα σειρά σοβαρότατων ερωτημάτων για το κατά πόσο η συγκεκριμένη υπηρεσία είναι κρατική ή λειτουργεί ως κατάστημα εξυπηρέτησης αναγκών κάποιων πολιτικών.
  • Του Γιώργου Φιλιππάκη
Στον υποδιοικητή της ΕΥΠ χρεώνονται εκατοντάδες παράνομες παρακολουθήσεις πολιτικών αντιπάλων του ΠΑΣΟΚ – βουλευτών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων.

Συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τις επαφές αξιωματικών της ΕΥΠ με το παρακράτος αλλά και με τους αντιεξουσιαστές έρχονται στο φως από τα «Επίκαιρα».

Η υπόθεση έχει αφετηρία το 2008, όταν συγκροτήθηκε ομάδα από τριάντα αστυνομικούς και πολίτες, με σκοπό να διεισδύσουν στα Εξάρχεια, περιοχή που ελέγχεται στην κυριολεξία από άτομα του λεγόμενου «αντιεξουσιαστικού χώρου». Οι κινήσεις των μελών της ομάδας γίνονταν κατόπιν εντολών που δίνονταν από ανώτερους αξιωματικούς, κυρίως της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας αλλά και της ΕΥΠ, προκειμένου να καταφέρουν να παρεισφρήσουν στα στέκια των αναρχικών ή των αντιεξουσιαστών και να συλλέξουν πληροφορίες για τα σχέδια των ομάδων που δρούσαν στην περιοχή αλλά και σε άλλους χώρους. Η αποστολή τότε είχε στεφθεί με απόλυτη επιτυχία, αφού καμιά από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του χώρου των Εξαρχείων δεν αντιλήφθηκες το παραμικρό.

Εκείνη την εποχή, υποδιοικητής στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία ήταν ο τότε αστυνομικός υποδιευθυντής Φώτης Παπαγεωργίου, ένας από τους πλέον στενούς συνεργάτες των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών που δρουν στη χώρα μας. Ο Παπαγεωργίου – τη δράση του οποίου είχαν αποκαλύψει και παλαιότερα τα «Επίκαιρα» - ήταν γνωστός στην Αντιτρομοκρατική με την κωδική ονομασία «Μπέης», ενώ στην ΕΥΠ, όπου βρίσκεται σήμερα, είναι γνωστός ως «Μπλατσάρας». Θεωρείται στενός συνεργάτης του πρώην υπουργού Δημόσιας Τάξης, κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, με εντολή του οποίου και παρατήθηκε πριν από τον Οκτώβριο του 2009, οπότε και το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία. Αμέσως μετά τις εκλογές, τοποθετήθηκε ως Α΄ υποδιοικητής της ΕΥΠ και ουσιαστικά ανέλαβε όλη την επιχειρησιακή δράση της υπηρεσίας.

Στον υποδιοικητή της ΕΥΠ χρεώνονται εκατοντάδες παράνομες παρακολουθήσεις πολιτικών αντιπάλων του ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένων βουλευτών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων, καθώς και κάθε ατόμου που κρινόταν ως «απέναντι» για το κυβερνών κόμμα.

Ο κ. Παπαγεωργίου, αφού απομάκρυνε από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία και την ΕΥΠ τα στελέχη που είχε τοποθετήσει εκεί η ΝΔ, στη συνέχεια ασχολήθηκε προσωπικά με την ομάδα των Εξαρχείων, με απώτερο σκοπό τη διάλυσή της.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι κινήσεις του σε βάρος της, σε σημείο που οι τριάντα αστυνομικοί και πολίτες που βρίσκοντας στα Εξάρχεια να κινδυνεύσουν. Περίεργα «καρφώματα» και αποκαλύψεις των κινήσεών τους στους επικεφαλής των αντιεξουσιαστών είχαν ως αποτέλεσμα τις επιθέσεις σε βάρος των μελών της ομάδας. Όπως ήταν φυσικό, η ομάδα αυτή διαλύθηκε με την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, ενώ κάποια από τα μέλη της ζήτησαν από την υπηρεσία τους να φύγουν όπως όπως, αφού κάποιος τους είχε «καρφώσει» στους λεγόμενους «αναρχικούς».

Οι «κακές» παρέες…

«Πες μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι», λέει η παροιμία. Η επισήμανση δεν είναι άσχετη, αλλά αφορά στο δράστη που επιχείρησε πριν από λίγες ημέρες να ληστέψει ένα πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου στο Μπραχάμι, συνελήφθη, όμως, κατά τη διαφυγή του. Ο δράστης αποδείχτηκε ότι ήταν αρχιφύλακας της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, ο οποίος μάλιστα, θεωρείται στενός συνεργάτης του Φώτη Παπαγεωργίου, καθώς και του Λευτέρη Χαρδαλιά, του αστυνόμου που φέρεται αναμεμειγμένος στην υπόθεση διαρροής εγγράφων, την οποία αποκάλυψαν πρόσφατα τα «Επίκαιρα». Στους αστυνομικούς που τον ανέκριναν, ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι έχει οικονομικά προβλήματα και για το λόγο αυτό προχώρησε στην ένοπλη ληστεία.

Σύμφωνα, ωστόσο, με πληροφορίες, ο «ληστής»-αρχιφύλακας είχε συμμετοχή σε ομάδες μπράβων που δρούσαν στην Αττική, εκβιάζοντας ιδιοκτήτες μαγαζιών για να εισπράττουν μεγάλα χρηματικά ποσά…

Περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» (10/11-16/11/11), Σελ. 42.

Το συγκεκριμένο ερώτημα βασανίζει πολλούς ή τουλάχιστον όλους εκείνους που βλέπουν τους κινδύνους που έχουν ζώσει την πατρίδα μας και ανησυχούν.
Τι συμβαίνει όμως στην Θράκη;
Πώς είναι δυνατόν η Άγκυρα να έχει δημιουργήσει τόσο σημαντικά βήματα προόδου «άλωσης» της συγκεκριμένης Ελληνικής ακριτικής αυτής γωνιάς και πώς είναι δυνατόν να μην συναντά ουσιαστική αντίδραση;
Ποιοι φέρουν την ευθύνη για τον σοβαρό και ορατό κίνδυνο η Θράκη να μετατραπεί σε μία νέα Κύπρο, σε ένα νέο Κόσοβο, σε μία νέα γκρίζα περιοχή, στην οποία η Τουρκία θα έχει σημαντικό λόγο μέσα από ένα καθεστώς άτυπης συγκυριαρχίας;

Κατ’ αρχήν θα πρέπει να τονίσουμε πως το πρόβλημα στην Θράκη, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα (Ήπειρο, Φλώρινα, Σέρρες, νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, Καστελόριζο και… Γαύδο) είναι καθαρά πολιτικό και συγκεκριμένα εστιάζεται σε μία σταθερή κυβερνητική πολιτική υποχωρητικότητας, η οποία έχει γίνει σήμα κατατεθέν της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά και της πολιτικής άμυνας και ασφάλειας.

Στο ίδιο πνεύμα του αθηναϊκού κράτους ακολουθούν οι περιφερειακοί «άρχοντες» (βουλευτές, περιφερειάρχες και Δήμαρχοι), οι οποίοι δείχνουν δυσφορία όταν πρέπει να συγκρουστούν υπερασπιζόμενοι το εθνικό συμφέρον, αφού έχουν τοποθετήσει –από την έναρξη της πολιτικής τους καριέρας- ως πρώτιστο μέλημα και καθήκον τους το κομματικό, το μικροκομματικό και πολλές φορές ιδιοτελές συμφέρον, που ικανοποιεί τις ανάγκες εισροής ψήφων…!

Πέρα από τις ευθύνες των προφανέστατα ανεύθυνων πολιτικών, πολιτευτών και άλλων τραγελαφικών τύπων που έχουν αναδειχθεί στην περιφερειακή αυτοδιοίκηση, σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την έκθεση σε κίνδυνο –τόσο της Θράκης όσο και άλλων ευαίσθητων εθνικά περιοχών- φέρουν και συγκεκριμένες υπηρεσίες ασφάλειας, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε υπηρέτες εξυπηρετήσεων κομματικών συμφερόντων.

Το πρόσφατο παράδειγμα της ουσιαστικής ανυπαρξίας των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας μας δόθηκε μόλις εχθές (11/11/2011) στην Ξάνθη, όπου έγινε μνημόσυνο Τούρκων πεσόντων στρατιωτών σε μάχες (εντός της Τουρκίας) με Κούρδους αγωνιστές. Το μνημόσυνο (μεβλήτ) το διοργάνωσε το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, σε μία προσπάθεια επέκτασης της επιρροής του στην Ξάνθη (όπου οι Έλληνες μουσουλμάνοι είναι κατά πολύ αποστασιοποιημένοι από την τουρκική προπαγάνδα και τα κελεύσματα της «μητέρας πατρίδας»). Η χρήση θρησκευτικών τελετών αποτελεί σχεδόν πάγια τακτική στην στρατηγική που ακολουθεί η τουρκική προπαγάνδα, αφού είναι σχεδόν δεδομένο πως ο πιστός μουσουλμάνος είναι ευάλωτος ψυχολογικά σε οποιαδήποτε απόπειρα «πλύσης εγκεφάλου», όταν αυτή γίνεται μέσα στο τζαμί.

Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά τόσο οι τούρκοι «διπλωμάτες» όσο και όλοι όσοι ασχολούνται (ή θα έπρεπε να ασχολούνται) από την πλευρά της Ελλάδας με την αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού στην Θράκη. Και όμως, αδρανούν…! Οι λόγοι αυτής της αδράνειας είναι πολιτικοί, κομματικοί αλλά –δυστυχώς- σε μερικές περιπτώσεις και… επάρκειας, αφού εδώ και χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο «αποψίλωσης» του ανθρώπινου στελεχειακού δυναμικού στις συγκεκριμένες υπηρεσίες ασφάλειας της χώρας. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό, πως η ανικανότητα ενός συγκεκριμένου ανώτερου στελέχους στην Θράκη, επέτρεψε την εμπλοκή της Αστυνομίας, ως κατασταλτικού κρατικού οργάνου, ενώ θα έπρεπε να έχουν γίνει όλες εκείνες οι απαραίτητες ενέργειες (αιτιολογημένη έκθεση αναφοράς επικινδυνότητας διασάλευσης της ασφάλειας των πολιτών της περιοχής) που θα ανάγκαζαν τον αρμόδιο υπουργό να πιέσει την Άγκυρα και να επιτύχει την αναστολή μίας «θρησκευτικής τελετής», της οποίας η υλοποίηση ενείχε σοβαρούς κινδύνους παρεκτροπής, ενώ θα σήμαινε μία ακόμη αδικαιολόγητη υποχώρηση απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό.

Για να γίνουμε σαφέστεροι, σήμερα στην Ξάνθη υπάρχει ΕΝΑΣ μόνο άνδρας της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλειας, αφού όλοι οι άλλοι έχουν μεταφερθεί στην Κομοτηνή, την οποία χρησιμοποιούν σαν έδρα, προκειμένου να πληρώνονται… οδοιπορικά!!! Είναι, λοιπόν, φυσικό, ο ένας υπάλληλος να μην αρκεί για να αντιμετωπίσει την σωρεία των περιπτώσεων που σημειώνονται στην Ξάνθη. Το βοηθητικό προσωπικό (αποσπασμένοι από άλλες υπηρεσίες), δεν έχει ούτε την κατάλληλη επιμόρφωση, ούτε την κατάλληλη εκπαίδευση για να μπορεί να καλύψει τις πραγματικά τεράστιες ανάγκες που υπάρχουν στον συγκεκριμένο νομό. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, σε διαγωνισμό που είχε κάνει η ΕΥΠ πριν από 3 χρόνια, δεν προσλήφθηκε ΚΑΝΕΙΣ από την Θράκη!!! Τέτοια βαρύτητα έδωσε το αθηνοκεντρικό κράτος για την Θράκη!

Την ίδια στιγμή, ενώ πληθαίνουν τα προκλητικά και παραβατικά περιστατικά εκ μέρους του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, η Ελληνική κυβέρνηση μειώνει τα χρήματα προς την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών σε σημείο που να την καθιστά ανενεργή…, ενώ η τουρκική ΜΙΤ έχει επίσημο προϋπολογισμό που ξεπερνά τα 500 εκατομμύρια δολάρια. Σαν αποτέλεσμα, μείωσης του εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού και μείωσης του προϋπολογισμού της ΕΥΠ, είδαμε το καλοκαίρι που πέρασε εκατοντάδες αυτοκίνητα υψηλής τεχνολογίας και μεγάλου κυβισμού να οργώνουν «τουριστικά» την Ανατολική Μακεδονία και την Θράκη εν μέσω μουσουλμανικής νηστείας, εκτελώντας πολλαπλές αποστολές (καταγραφή παράλιων εδαφών, παρακολούθηση - φωτογράφηση του στρατοπέδου Ειδικών Επιχειρήσεων που βρίσκεται κοντά στις Σάππες Ροδόπης, επαφές και οργάνωση με τουρκόφρονες της Θράκης), ενώ υπήρξαν και δύο σημαντικά περιστατικά πυρκαγιών στο νομό Έβρου, τα οποία αποψίλωσαν τα εδάφη των συγκεκριμένων ευαίσθητων εθνικά σημείων όπου αυτές εκδηλώθηκαν…

Βέβαια, και δυστυχώς, υπάρχει και ο παράγοντας ανθρώπινης ανικανότητας σχεδιασμού και αντιμετώπισης, γεγονός καταγεγραμμένο, αλλά κανείς δεν προσπαθεί να αλλάξει πρόσωπα που βαρύνονται με πολύ μεγάλες ευθύνες για πολύ συγκεκριμένα περιστατικά, όπως αυτό του τουρκικού μνημόσυνου στην Ξάνθη. Είναι, δε, τόσο μεγάλη η ανεπάρκεια ορισμένων στελεχών, που η συνέχιση της παραμονής τους στις θέσεις που κατέχουν, τους καθιστά επικίνδυνους για την ευρύτερη περιοχή. Η ανεπάρκεια, όμως, (για την περίπτωση του περιστατικού στην Ξάνθη) προϋπήρξε, αφού φυσιολογικά θα έπρεπε η όλη «δράση» του τούρκου προξένου να αντιμετωπισθεί με προληπτικές ενέργειες, αντί των κατασταλτικών υπηρεσιών της Αστυνομίας έναντι Ελλήνων ανησυχούντων πολιτών.

Για να γίνουμε περισσότερο σαφείς, σημειώνουμε ένα περιστατικό που συνέβη πριν από χρόνια, στην Καβάλα και στο εκεί κλιμάκιο της ΕΥΠ, για το οποίο έγινε πρόταση να κλείσει λόγω «αδράνειας»!!! Η πρόταση είχε γίνει από αποσπασμένο στέλεχος του Ελληνικού Στρατού, που είχε περισσότερη επαφή με παπούτσια παρά με τις πληροφορίες. Το «αστείο» είναι πως η πρόταση έγινε δεκτή από τους τότε προϊσταμένους της Αθήνας και δόθηκε «μάχη» για να διατηρηθεί ενεργό το συγκεκριμένο κλιμάκιο. Το πώς και το γιατί έγινε αυτή η πρόταση αποτελεί ένα πραγματικό μυστήριο, αφού είναι γνωστό πως το τουρκικό προξενείο «στοχεύει» στην Καβάλα, αφού εκεί υπάρχει το Παγγαίο (σπουδαίος ορυκτός πλούτος σε χρυσό, αλλά και σε άλλα ορυκτά) και η Θάσος (με τα κοιτάσματα πετρελαίου σε Πρίνο (, Πρίνο ΙΙ και τον γνωστό «ανενεργό» Μπάμπουρα). Το τελευταίο καλοκαίρι, μάλιστα, παρατηρήθηκε υψηλότατη τουριστική κίνηση στην Καβάλα από τούρκους πολιτικούς, πολιτευτές και επιχειρηματίες…, οι οποίοι μόνο τυχαία δεν επισκέφθηκαν την συγκεκριμένη πόλη (σε επόμενο δημοσίευμα θα καταθέσουμε λεπτομέρειες στρατηγικού σχεδίου οικονομικής εκμετάλλευσης από τούρκους επιχειρηματίες –μέσω Γερμανίας- που στοχεύουν στην απόλυτη εκμετάλλευση του Νομού Καβάλας).

Για πόσο, άραγε μπορεί να συνεχιστεί αυτή η τακτική της απάθειας; Για πόσο ακόμη οι κάτοικοι της Θράκης θα συνεχίσουν να παρακολουθούν ανεύθυνους (πολιτικούς αλλά και κυβερνητικούς υπαλλήλους) να τους εκθέτουν σε εθνικούς κινδύνους; Φυσικά, οι καρεκλοκένταυροι των Αθηνών μετράνε την πατρίδα με τον πήχη και υπολογίζουν πόσα θα κερδίσουν από το ξεπούλημα που έχει αποφασισθεί να υλοποιήσει η κυβέρνηση Παπαδήμου. Μήπως, όμως, θα έπρεπε κάποιοι να ευαισθητοποιηθούν και να υπολογίσουν πως οι ζημίες που προκύπτουν μέσα από λάθος πολιτικές και ανθρώπους, είναι περισσότερες από τα κέρδη που τους υπόσχονται; Μήπως κάποιοι θα πρέπει να σκεφθούν πρώτα την πατρίδα και έπειτα το κόμμα ή την πολιτική τους καριέρα; Μήπως κάποιοι θα έπρεπε να σταλούν στο σπίτι τους, για να μην γίνουν αιτία να κινδυνεύσουν σπίτια άλλων Ελλήνων;

Κλείνοντας, θέλουμε να τονίσουμε πως τα προβλήματα υπάρχουν πάντα, όταν δεν τα αντιμετωπίζεις με τον σωστό τρόπο. Δυστυχώς, αυτά μεγιστοποιούνται όταν οι "αρμόδιοι" αποδεικνύονται απολύτως αναρμόδιοι και μερικές φορές επικίνδυνοι να κάνουν αυτό που η θέση και η πατρίδα τους επιτάσσει... Αλλά, είπαμε, πρώτα από όλα είναι το... κόμμα και το χρήμα...

Κωνσταντίνος

Αν ο κ. Μάκης Ψωμιάδης δηλώσει κατ' ευθείαν απόγονος του Μεγαλέξανδρου, 46ος στη γραμμή του αίματός του, αποκλείεται να μας τον εκδώσουν οι Σκοπιανοί.

Μα, θα πουν ορισμένοι δύσπιστοι, ο Αλέξανδρος παρ' ότι Μακεδών (μακεδνός, ψηλός), ο ίδιος ήταν κοντός, ενώ ο Μάκαρος όρθιο καδρόνι. Ε, με τους αιώνες βελτιώθηκε το Γένος. Για παράδειγμα ο κ. Καρατζαφέρης! Στα χρόνια του Αλέξανδρου θα ήταν συνεργάτης των Περσών (όπως χιλιάδες Ελληνες άλλωστε), διότι το τότε ΔΝΤ έδρευε στα Σούσα. Ενώ σήμερα ο κ. Καρατζαφέρης είναι απλώς με το Μνημόνιο. Ωστε όταν πωληθεί η Ακρόπολη (διότι το Μνημόνιο έχει επιβάλει άρση της Ασυλίας της χώρας) να υπάρχει ένας κάποιος μεσίτης να «κάνει τη δουλειά» -ο Γιωργάκης «στο τέλος της ημέρας» απεδείχθη άχρηστος...

Δεν είναι όλα αυτά μια βελτίωση του Γένους;

Είναι σαν να έπεσε ο Παπαδόπουλος και να τον διαδέχθηκε ο... Ιωαννίδης.

Τότε βεβαίως είχαμε στρατιωτική χούντα.

Τώρα έχουμε οικονομική χούντα.

Και αυτή η οικονομική χούντα έχει ακρωτηριάσει ήδη την κοινοβουλευτική δημοκρατία (με τα πραξικοπήματα Παπανδρέου), ενώ τώρα προχωράει ένα ακόμα βήμα μπροστά στην...
καταδυνάστευση του λαού.

Τρία κοινοβουλευτικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ, η Ν.Δ. και το ΛΑ.Ο.Σ. (μια ανθυποτρόικα) αναλαμβάνει να στηρίξει τις επιλογές της Τρόικας -της πραγματικής δηλαδή κυβέρνησης στο Προτεκτοράτο.

Υποχείρια και ταυτοχρόνως υποστηρικτές της Τρόικας, τα τρία αυτά κόμματα όχι μόνον κινήθηκαν και κινούνται εκτός κοινοβουλευτικού πλαισίου αλλά αυτοαποδομούνται πλήρως ομολογώντας την αποτυχία του κοινοβουλευτικού συστήματος να δώσει λύσεις, χωρίς να καταφύγει σε παρακοινοβουλευτικές μεθόδους και παρακοινοβουλευτικά πρόσωπα όπως ο άνθρωπος του διεθνούς μονεταριστικού συστήματος, κ. Παπαδήμος.

Ταυτοχρόνως η συμπεριφορά αυτών των κομμάτων ενισχύει το διαδεδομένο αίσθημα απαξίας για το Κοινοβούλιο που διατρέχει πλατειές λαϊκές μάζες (από το «είναι ανίκανοι» ώς το «όλοι ίδιοι είναι») και έτσι υπονομεύει τον κοινοβουλευτισμό με τον πιο αισχρό τρόπο.

Η αθλιότης των τριών αυτών κομμάτων, του κόμματος Μπακογιάννη και της μισής ΔΗΜ.ΑΡ., μετριέται με τους πανηγυρισμούς εκείνων των στελεχών τους για το ίδιο τους το τέλος, για την αυτοκατάργησή τους.

Εχουμε φθάσει σε μια κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον θείο Σκρουτζ.

Στην οποίαν συμμετέχουν βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. (απ' αυτούς που ο κ. Καρατζαφέρης θα όρκιζε «κυβέρνηση στην Αγία Σοφιά») και θα 'θελε να στηρίξει με το «παρών» της η μισή ΔΗΜ.ΑΡ. του κ. Κουβέλη, τουλάχιστον η κυρία Φιλίνη, και η κυρία... Ρεπούση! Συνωστισμός υποστήριξης! σε ποιον; τον κ. Παπαδήμο τον Μεσσία της Trilateral Commission των Ροκφέλερ και Ρότσιλντ (καθώς έγραφε χθες στην «Ε» η εκλεκτή συνάδελφος κυρία Μπουγάτσου), το βαθύ Διευθυντήριο δηλαδή της Νέας Τάξης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Πάλι η «επίσκεψις των ονομάτων», Τρόικα το μεν, τρικομματική κυβέρνηση της Τρόικας το δε, Τριμερής Επιτροπή (Trilateral Commission) ο Επιβλέπων Οφθαλμός και ο προφήτης αυτού κ. Παπαδήμος.

Είναι τραγωδία: ζούμε σε έναν κόσμο που το χρήμα (οι συσσωρεύσεις και η κίνηση των κεφαλαίων) είναι εικονικό, αλλά δεν είναι ούτε κατά κεραίαν εικονική η πραγματικότης που αυτό το χρήμα δημιουργεί. Είναι μια πραγματικότης αβάσταχτη για όλο και πιο πολλές κοινωνίες, για όλο και πιο πολλούς λαούς, για όλο και πιο πολλούς ανθρώπους.

Ετσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα αναλαμβάνει η Αριστερά, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ - κι αν όχι «αξιωματικής», πραγματικής αντιπολίτευσης.

Να δούμε αν θα βγάλουν τον λαό απ' τη γωνία στο προσκήνιο, μήπως και σωθεί η χώρα απ' τα κοράκια και τα ντόμπερμαν των τοκογλύφων...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet μοντάζ Γρέκι



Ο Κλεισθένης γράφει.
Με μεγάλη δόση πατριωτικής «υστερίας» θα υποστηρίξω ότι οι Έλληνες είναι σήμερα στην παγκόσμια πρωτοπορία για την ανατροπή της νέας τάξης.

Με μεγάλη δόση αυτογνωσίας θα υποστηρίξω ότι οι Έλληνες είναι ατίθασος και απρόβλεπτος λαός.

Με μεγάλη δόση πραγματισμού θα υποστηρίξω ότι η Ελλάδα μοιάζει με την αγελάδα που ενώ γεμίζει τον κουβά με το γάλα της, δίνει μια κλωτσιά στον κουβά και το χύνει.

Με μια μεγάλη δόση «συμπάθειας» για τον Παπαδήμ(ι)ο θα αναρωτηθώ, ξέρει ο άνθρωπος που έχει μπλέξει;

Δεν απαιτείται πανεπιστημιακή γνώση για να αντιληφθεί ο καθένας το τι πρόκειται να συμβεί, αρκεί να παρακολουθεί τα γεγονότα, τις εξελίξεις και τις δηλώσεις των πολιτικάντηδων. Τα όσα έγιναν την 28η Οκτωβρίου δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν αντιδρούν με το λογικό αλλά με το θυμικό.

Η κυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου έχει τη στήριξη των «μεγάλων» (Ζήτω το «Σημιτιστάν») αλλά απομένει να αποδειχτεί αν θα έχει την στήριξη των «μικρών» και φυσικά, την εκ των ουκ άνευ, των πολλών.

Είναι μια δοτή κυβέρνηση των ηγεσιών των τριών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) με τις ευλογίες των τραπεζιτών, της οικονομικής ελίτ και της ΕΕ.

Ακόμη δεν έχει διαφανεί το τι θα πράξουν οι βουλευτές αυτών των κομμάτων. Η είσοδος στην κυβέρνηση των ακραίων του ΛΑΟΣ θα δημιουργήσει σε πολλούς βουλευτές συνειδησιακό πρόβλημα.

Το πολιτικό τοπίο είναι ρευστό. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις έχουν τόσο μικρά ποσοστά που η αυτοδυναμία είναι αδύνατη. Αυτό σημαίνει κυβέρνηση συνεργασίας μετά τις εκλογές.

Η συγκολλητική ουσία αυτών των κομμάτων δλδ η ανεξέλεγκτη εξουσία μέσω της αυτοδυναμίας χάνεται. Αυτό σημαίνει ότι οι τάσεις που υπάρχουν σ’ αυτά τα κόμματα πιθανά θα αυτονομηθούν.

Στη ΝΔ τα 7 δηλωμένα νεοφιλελεύθερα "μπουμπούκια" βρίσκονται ένα βήμα πριν την αποχώρηση και την ένταξή τους στο κόμμα της ιέρειας του νεοφιλελευθερισμού Ντόρας. Οι κεντρογενείς, όντες ανεκπροσώπητοι στην ηγετική ομάδα, θα ψάξουν άλλη «φωλιά».

Η μεγάλη πλειοψηφία της λαϊκής δεξιάς αρχίζει να μην εμπιστεύεται τον Σαμαρά. Οι Καραμανλικοί «ψάχνονται».

Η ΝΔ επί της ουσίας έχασε το προνόμιο του να είναι αξιωματική αντιπολίτευση, το πήρε σύμφωνα με το σύνταγμα και τον κανονισμό της βουλής το ΚΚΕ.

Στο ΠΑΣΟΚ ο πόλεμος μεταξύ του βαθέος και του εκσυγχρονιστικού-νεοφιλελεύθερου πιθανά θα διαμελίσει το κόμμα. Οι αποχωρήσεις στελεχών του έχουν ήδη αρχίσει. Η καρέκλα του Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ άρχισε να «τρίζει».

Το παράδειγμα της αριστεράς όπου δεν υπήρξε ποτέ η συγκολλητική εξουσία είναι αποκαλυπτικό. Κάθε μικροδιαφοροποίηση δημιουργεί και ένα νέο κομματικό σχηματισμό.
Όλα αυτά συνηγορούν στο ότι η στήριξη της κυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου απ’ τα «μνημονιακά» κόμματα δεν είναι σίγουρη ή τουλάχιστον δεν θα είναι ισχυρή.

Αυτό βέβαια δίνει την ευκαιρία στον Παπαδήμ(ι)ο να εκμεταλλευτεί την αποσύνθεση των κομμάτων και να προχωρήσει στο «εθνοσωτήριο» έργο του. Έλα όμως που υπάρχει και ο «ξενοδόχος»!

Η αποδοχή της σημερινής διορισμένης κυβέρνησης δεν διαφαίνεται από μεγάλα τμήματα του Ελληνικού λαού. Ειδικότερα όταν θα πάρει κάποια «φιλολαϊκά» μέτρα, όλοι όσοι την στηρίζουν λένε πως είναι απαραίτητα, τότε θα δει «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος».

Καημένε Παπαδήμ(ι)ε να ‘ξερες που έχεις μπλέξει.

(Όποιος ενοχλείται απ’ το Παπαδήμ(ι)ος ας διαβάζει Παπαδήμος, το ίδιο κάνει).
Δώσε μας μεγαλοδύναμε υγεία και υπομονή.


Τους είδατε τι ωραία τα κατάφεραν;

Μας εξαπάτησαν τόσες και τόσες φορές. Παίζοντάς μας -γαλάζιοι και πράσινοι- πιγκ-πογκ. Και σουτάροντάς μας ό ένας στον άλλο.

Κι εμείς άβουλοι και τυφλοί ακολουθούσαμε την τροχιά στην οποία μας εκσφενδόνιζαν. Ελπίζοντας, κάθε φορά, πως η ρακέτα της Σκύλας θα είναι πιο φιλόξενη από εκείνη της Χάρυβδης. Και μετά την καθεμιά απογοήτευση ανανεώναμε την εμπιστοσύνη μας στο ναρκωτικό της νέας μας αυταπάτης. Κοκ…

Κι αφού, με το πήγαινε-έλα της εξαπάτησης, έπλεξαν γύρω μας το δίχτυ της αδιέξοδης εξαθλίωσής μας, έβγαλαν τις μάσκες. Και είδαμε τα ειδεχθή τους πρόσωπα.

Πρώτα των πράσινων, που δυο τώρα χρόνια, ολοένα και περισσότερο μαυρίζουν τη ζωή μας. Ενώ οι γαλάζιοι φορούσαν, μέχρι πρότινος, το προσωπείο της αντίστασης, τάχα, στη βάρβαρη επιδρομή των-υποτίθεται- αντιπάλων τους.

Έτσι ώστε να μας κάμουν να ξεχάσουμε τον οχετό των σκανδάλων, με τα οποία μας περιέλουσαν, κατά την προηγούμενη θητεία τους. Και να τους ξαναεμπιστευθούμε, για να μας σπρώξουν ακόμη βαθύτερα στο βούρκο της εξαθλίωσης.

Αλλά η υπερβάλλουσα και καλπάζουσα βαρβαρότητα των σοσια-ληστών έκαμε ένα μεγάλο μέρος του λαού να ξυπνήσει απ’ το λήθαργο και να αποστασιοποιηθεί απ’ το εναλλασσόμενο καθεστώς της απάτης. Με κίνδυνο να μη μπορεί ούτε ο ένας ούτε ο άλλος βραχίονας της να εξασφαλίσει αυτοδύναμη εξουσία.

Γι’ αυτό και οι ίδιοι κατάλαβαν, αλλά και οι πάτρωνές τους τοκογλύφοι τους επέβαλαν να συνεργαστούν. Κι εκείνοι-τοις κείνων ρήμασι, αλλά και χρήμασι,όπως φαίνεται, πείστηκαν. Ύστερα. Βέβαια, από κάποιες τσιριμόνιες ψευτοάρνησης, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των έτσι κι αλλιώς θεόστραβων οπαδών τους.

Έτσι, λοιπόν, «έπεσαν οι μάσκες» και των γαλάζιων, για να θυμηθούμε και το διαβόητο, πριν απ’ την θεαματική κωλοτούμπα του κ. Σαμαρά, απόφθεγμά του.

Και τώρα συνοδοιπορούν και συνεργάζονται με αγαστή σύμπνοια και αλληλοκατανόηση. Πράγμα, που θα πράξουν και στη συνέχεια. Για να συνεχίσουν και ολοκληρώσουν το ολέθριο έργο τους. Η συντριπτική μειοψηφία των εφιαλτών σε βάρος και της συντριπτικής πλειονότητας του λαού.

Και η συντριπτική πλειονότητα, που και με μόνη την αναπνοή της θα μπορούσε να τους σαρώσει, τι κάνει;

Δυστυχώς, μφαλοσκοπεί και χαζολογάει. Διασπασμένη απελπιστικά σε αμελητέες ομάδες ή ομαδούλες, κόμματα και κομματίδια. Οχυρωμένα και εγκάθειρκτα σε πύργους εγωκεντρικών και αρτηριοσκληρωτικών αγκυλώσεων. Χωρίς πολιτικό αισθητήριο. Χωρίς την απαιτούμενη οξυδέρκεια και δυνατότητα να συλλαβίσουν τα μηνύματα των καιρών.

Έτσι ώστε να βρεθεί κοινή συνισταμένη, βασισμένη σε κάποια απλά και αυτονόητα, που θα δρομολογήσουν λύσεις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες για την απόδραση απ’ το γκέτο και το κρεματόριο των Νεοναζί.

Ποιοι είναι οι βασικοί βραχίονες, στους οποίους στηρίζεται το ληστρικό καθεστώς των γιων του σκότους;

Η άγρια εκμετάλλευση και η αδίστακτη καταπίεση!

Και ποιο είναι το αντίδοτο των γιων του φωτός στη ναζιστική αυτή πανούκλα;

Ο αγώνας για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη!

Αξιότιμοι ομαδάρχες και κομματάρχες, που λέτε ότι είστε αντίθετοι με τα μνημόνια και τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις, πιστεύετε στη ελευθερία και τη δικαιοσύνη;

Αν ναι, σπεύσατε να δώσετε τα χέρια και να συνενώστε τη συντριπτική πλειονότητα του λαού. Στο όνομα τς ελευθερίας και της δικαιοσύνης! Για να σαρώσετε το άγος του νεοναζισμού και να σώσετε τους Έλληνες και Ελλάδα, που απειλούνται με ολοσχερή εξαφάνιση.

Ειδάλλως, Γίνεστε-εν επιγνώσει ή ανεπίγνωστα-μέρος του παιχνιδιού των γιων του σκότους!

παπα-Ηλίας

Η κρίση της πολιτικής ανάγκασε τελικά τις αγορές να εγκαταλείψουν τη σκιώδη εξουσία τους και να εγκατασταθούν αυτοπροσώπως στο θρόνο: για πρώτη φορά παγκοσμίως στην Ελλάδα, διαπράττοντας το τέλειο πολιτικό έγκλημα

Όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους μέσα σε δύο μόνο έτη, η απόγνωση ριζώνει τόσο βαθιά, ώστε καμία κουλτούρα δεν μπορεί να την απορροφήσει εύκολα. Οι απολύσεις συνεχίζονται μετά τις ιδιωτικοποιήσεις, επειδή οι ξένοι, οι νέοι ιδιοκτήτες της χώρας δηλαδή, απαιτούν οι επενδύσεις τους να αποφέρουν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη – αλλά και οι αυτοκτονίες συνεχίζονται, ενώ η χώρα παραμένει στον ορό (δόση), χωρίς ποτέ να μπορέσει να ξεχρεωθεί, καταλήγοντας έρμαιο των τοκογλύφων-δανειστών της.


Αυτή είναι η ιστορία των πολιτικών, τις οποίες το ΔΝΤ αποκαλεί «προγράμματα ή μνημόνια σταθεροποίησης» – αντιμετωπίζοντας τις χώρες σαν να είναι πλοία, τα οποία «παραδέρνουν» στους ωκεανούς των αγορών. Τελικά, σταθεροποιούνται, όμως η νέα ισορροπία του τρόμου επιτυγχάνεται με το ρίξιμο στη θάλασσα εκατομμυρίων ανθρώπων – απλών εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, ιδιωτικών υπαλλήλων, ιδιοκτητών μικρομεσαίων επιχειρήσεων, φτωχών αγροτών και μαχητικών συνδικαλιστών.


Το βρώμικο μυστικό της σταθεροποίησης είναι το ότι, ένας μεγάλος αριθμός του πληθυσμού δεν ανεβαίνει ξανά στο πλοίο – ότι πολλοί άνθρωποι δηλαδή καταλήγουν να είναι οι απόκληροι της κοινωνίας, στους οποίους δεν ανήκει ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον”.


Ανάλυση


Η Ενωμένη Ευρώπη θα μπορούσε αναμφίβολα να εξασφαλίσει την «κεφαλαιακή επάρκεια» της οικονομίας της, όπως και την «απελευθέρωση» των χωρών-μελών της από τις μανιοκαταθλιπτικές διαθέσεις των αγορών - μέσω ενός αυστηρού ελέγχου των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, με την «ενεργοποίηση» της ΕΚΤ, καθώς επίσης με τη βοήθεια νέων, ισχυρών ευρωπαϊκών οργανισμών και θεσμών. Οφείλει όμως να επιλέξει το δρόμο της ανάπτυξης, μέσω φυσικά του δανεισμού – για την εξυπηρέτηση του οποίου φροντίζει η ίδια η ανάπτυξη, εάν δεν «λεηλατείται» από τα τοκογλυφικά δάνεια των μεσαζόντων εμπορικών τραπεζών, από τη διάσωση τους εις βάρος των Πολιτών, καθώς επίσης από την ασύδοτη κερδοσκοπία τους.


Με κριτήριο τώρα την υφιστάμενη, δυτική υπερχρέωση, η οποία οφείλεται αφενός μεν στις υπερβολές (φούσκες) του ιδιωτικού τομέα (ενυπόθηκα δάνεια μηδενικής εξασφάλισης, ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία κλπ.), αφετέρου στις επιβαρύνσεις του δημοσίου, μεταξύ άλλων λόγω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, η ελεγχόμενη μεταφορά κεφαλαίων από τους πιστωτές στους οφειλέτες, καθώς επίσης ένας νέος νομισματικός «ορίζοντας» (αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ κλπ.), θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ανάπτυξη της Ευρώπης – προστατεύοντας την από την ύφεση και τη φτώχεια.


Στα πλαίσια αυτά η πρόταση συναδέλφων οικονομολόγων, με βάση την οποία τα χρέη όλων των χωρών της Ευρωζώνης, τα οποία υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ τους (υπολογίζονται στα 2,4 τρις € σήμερα), θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν σε μία ευρωπαϊκή Bad Bank (όπως στο παράδειγμα των τραπεζών) και να χρηματοδοτηθούν από ένα ειδικό κοινό ταμείο, δεν είναι στη λάθος κατεύθυνση – αφού όλα τα κράτη θα εξυγιαίνονταν ριζικά, επιτρέποντας στις οικονομίες τους να αναπτυχθούν, κερδίζοντας ξανά την εμπιστοσύνη και τη χρηματοδότηση των αγορών.


Με απλά λόγια, τα χρέη όλων των χωρών της Ευρωζώνης, τα οποία υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ τους (στο παράδειγμα της Ελλάδας περί τα 230 δις €, έτσι ώστε να απομείνουν 130 δις € οφειλές), θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε μία ειδικού σκοπού τράπεζα της Ευρωζώνης, στο κεφάλαιο της οποίας θα συμμετείχαν όλες οι χώρες αναλογικά – στη συνέχεια να αποπληρωθούν από ένα κοινό ταμείο μακροπρόθεσμα, επιβαρυνόμενα φυσικά με μηδενικά ή ελάχιστα επιτόκια εκ μέρους της ΕΚΤ.


Φυσικά η πιστή τήρηση στη συνέχεια των ορθότατων «απαιτήσεων» της συνθήκης του Μάαστριχτ (ανώτατα ελλείμματα 3% και δημόσια χρέη κάτω του 60% του ΑΕΠ), θα έπρεπε να εξασφαλισθεί – ενδεχομένως με τον αυστηρό έλεγχο της εκτέλεσης των προϋπολογισμών, από ένα θεσμικό όργανο της Ευρωζώνης, κοινό για όλες τις χώρες της. Στον Πίνακα Ι τώρα απεικονίζονται οι δείκτες χρέους της Ευρωζώνης το 2009:


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Δείκτες Ευρωζώνης σε δις € το 2009


ΑΕΠ

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

ΧΡΕΟΣ/ΑΕΠ

ΑΠΟΣΒΕΣΗ

ΣΥΝΟΛΟ






8.977,90

7.062,60

79%

19%

1.675

Πηγή: Υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Παρά το ότι τα μεγέθη έχουν σήμερα επιδεινωθεί αρκετά, εάν υποθέσει κανείς πως θα επακολουθούσε ανάπτυξη, αφενός μεν θα αυξάνονταν τα δημόσια έσοδα των κρατών, με ευεργετικά επακόλουθα για τον περιορισμό των ελλειμμάτων τους, αφετέρου θα μεγεθυνόταν το ΑΕΠ – οπότε θα μειωνόταν η σχέση χρέους προς ΑΕΠ ακόμη περισσότερο. Επομένως λύσεις υπάρχουν – αρκεί να επιλέγονται σωστά, έγκαιρα, με γνώμονα το κοινό συμφέρον, μη εθνικιστικά, καθώς επίσης με την απαιτούμενη κοινοτική αλληλεγγύη και κατανόηση όλων των «εταίρων».


ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ


Δυστυχώς, η σημερινή «Ευρώπη των Τραπεζών», υπό την μερκαντιλιστική ηγεσία της πρωσικής Γερμανίας της κυρίας Merkel και του, λόγω οικονομικών αδυναμιών, «υποτελούς συνοδοιπόρου» της, της Γαλλίας δηλαδή, η οποία επέλεξε τη λιτότητα, την ύφεση, καθώς επίσης την εισβολή του ΔΝΤ στις ελλειμματικές χώρες-μέλη της, δια μέσου της Ελληνικής κερκόπορτας, δεν φαίνεται να συμφωνεί με καμία λύση.


Στα πλαίσια αυτά, η διάλυση της νομισματικής ένωσης είναι κάτι παραπάνω από πιθανή σήμερα – ειδικά μετά τις πρόσφατες, ανόητες εξαγγελίες της Γερμανίας και της Γαλλίας, σε σχέση με μία «Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων» (ένα εντελώς αδιανόητο, εάν όχι παράλογο εγχείρημα, με καμία δυνατότητα ρεαλιστικής εφαρμογής του), καθώς επίσης με την αλλαγή της ευρωπαϊκής συμφωνίας, έτσι ώστε να επιτρέπεται τόσο η «απέλαση», όσο και η εθελούσια έξοδος μίας χώρας (απαγορεύονται ρητά και τα δύο, οπότε άδικα ανησύχησαν οι Έλληνες με το δημοψήφισμα).


Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο, την αλλαγή της συνθήκης δηλαδή, εάν τελικά επικρατήσει η θέση της Γερμανίας, θα επιταχύνει σε μεγάλο βαθμό τη διάλυση της Ευρωζώνης – κυρίως επειδή η επιλογή ενός «δρόμου χωρίς επιστροφή», η «αιώνια» διάρκεια καλύτερα μίας νομισματικής ένωσης, αποτελεί το βασικότερο στοιχείο της αποτελεσματικής λειτουργίας της. Εάν οι χώρες που την αποτελούν θα μπορούν να εισέρχονται ή να εξέρχονται «κατά βούληση», τότε δεν θα πρόκειται για μία νομισματική ένωση, αλλά για έναν νομισματικό «σύνδεσμο» – με λογική συνέπεια να επιστρέφει το συναλλαγματικό ρίσκο, το οποίο έπαψε να υπάρχει με την ίδρυση της.


Αναλυτικότερα, οι επενδυτές θα ήταν ξαφνικά αντιμέτωποι όχι μόνο με την ενδεχόμενη χρεοκοπία μίας χώρας της Ευρωζώνης (την οποία δυστυχώς «επισφράγισαν» οι συμφωνίες της 21ης Ιουλίου και 26ης Οκτωβρίου, στην περίπτωση της Ελλάδας), αλλά και με μία «συναλλαγματική αναδιάρθρωση». Ποιος αλήθεια θα αποφάσιζε, εν μέσω της μεγαλύτερης χρηματοπιστωτικής κρίσης από το 1930, να τοποθετήσει τα χρήματα του στην Ιταλία ή στην Ισπανία, χωρίς να είναι σίγουρος ότι θα του επιστραφούν; ή ότι θα του επιστραφούν σε Ευρώ και όχι σε υποτιμημένες λιρέτες ή πεσέτες; Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, είναι δυνατόν να μην απομονωθεί η Ευρωζώνη από τις αγορές κεφαλαίου, με αποτέλεσμα να βυθιστεί σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση;


Περαιτέρω, παρά το ότι οι Γερμανοί υποθέτουν πως οι αγορές θα αναγκάσουν τις ελλειμματικές χώρες να πειθαρχήσουν, «παράγοντας» πρωτογενή πλεονάσματα, αυτό που τελικά φαίνεται ότι θα συμβεί δεν είναι άλλο από την τελεσίδικη καταδίκη τους στην «δανειακή πείνα» – η οποία θα οδηγήσει τη μία χώρα μετά την άλλη στη χρεοκοπία, με τελικό προορισμό τον πλεονασματικό Βορά.


Οι αγορές λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο οπότε, όποιος πιστεύει ότι μπορεί να τις εκβιάσει, μάλλον δεν τις γνωρίζει καθόλου – ενώ το αποτέλεσμα θα ήταν να οδηγηθεί η Ευρωζώνη στο απόλυτο χάος, πολύ πριν γίνουν πράξη οι προτάσεις των Γερμανών, αφού οι αγορές συνήθως προεξοφλούν το μέλλον. Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί, είναι αποκαλυπτικός:


ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ανάγκες αναχρηματοδότησης ευρωπαϊκών χωρών σε δις €


Χώρα

2012

2013

2014

2015






Ιταλία

307,0

154,6

118,5

140,0

Γερμανία

273,0

186,0

85,0

104,0

Γαλλία

240,0

125,3

97,0

112,6

Ισπανία

132,2

82,8

76,0

45,4

Βέλγιο

56,6

30,0

27,4

29,0

Ολλανδία

55,6

31,0

27,3

30,6

Ελλάδα

43,3

27,8

31,8

21,3

Πορτογαλία

22,2

10,8

15,7

11,5

Αυστρία

18,0

17,5

24,4

15,0

Ιρλανδία

5,6

6,1

11,9

0,0

Πηγή: Bloomberg

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος


Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα Ι, οι ανάγκες νέου δανεισμού αρκετών χωρών της Ευρωζώνης είναι αρκετά μεγάλες – πολύ περισσότερο εάν σκεφθεί κανείς ότι, κάποια κράτη (Ισπανία, Γαλλία, Ιρλανδία, Γερμανία κλπ.) θα χρειαστεί ενδεχομένως να διασώσουν ορισμένες τράπεζες τους.


Για παράδειγμα, εάν τελικά η Ιταλία οδηγηθεί στο ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (κάτι μάλλον βέβαιο), οι τράπεζες της θα αντιμετωπίσουν μεγάλα προβλήματα – με αποτέλεσμα να «μολυνθούν» οι Αυστριακές, οι Γαλλικές κοκ. Με δεδομένο δε ότι, τα δάνεια είναι κυρίως βραχυπρόθεσμα, λόγω των χαμηλότερων επιτοκίων με τα οποία επιβαρύνονται, τα προβλήματα δεν θα αργήσουν καθόλου να εμφανιστούν.


Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ, ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ


Ένα επόμενο θέμα είναι ο ίδιος ο μηχανισμός σταθερότητας EFSF ο οποίος, ακόμη και αν καταφέρει να αυξήσει τα κεφάλαια του στο 1-2 τρις € με τη βοήθεια της έκδοσης ομολόγων εκ μέρους του (μόχλευση), θα αντιμετωπίσει ένα ακόμη πρόβλημα. Ειδικότερα, εάν η Ιταλία και η Ισπανία οδηγηθούν σε αυτόν, ποιος θα αναλάβει τα μερίδια συμμετοχής τους στο EFSF, τα οποία είναι 18% και 17% αντίστοιχα; Αυτός που τελικά θα τα αναλάβει, η Γερμανία και η Γαλλία ίσως, δεν θα χάσει την ΑΑΑ αξιολόγηση του;


Εάν τη χάσει, δεν θα μειωθούν τα κεφάλαια του μηχανισμού αφού, όπως γνωρίζουμε, από τη Γαλλία και μόνο, εάν χαθεί η αξιολόγηση ΑΑΑ, το ποσόν του μηχανισμού θα μειωθεί κατά 35%; Δεν θα ανοίξει τελικά το κουτί της Πανδώρας για τα συγκοινωνούντα δοχεία της Ευρωζώνης και δεν θα τεθεί σε λειτουργία ο καθοδικός σπειροειδής (φαύλος) κύκλος, με κατάληξη την απόλυτη καταστροφή όλων;


Συνεχίζοντας, ακόμη μία φορά οι δύο ηγετικές δυνάμεις της Ευρωζώνης, η Γερμανία και η Γαλλία δηλαδή, δεν κατάφεραν να διακρίνουν τους επόμενους κινδύνους – θεωρώντας ανόητα ότι, τα κράτη που θα υποχρεωθούν ή θα επιλέξουν μόνα τους να εγκαταλείψουν την πρώτη ταχύτητα της Ευρωζώνης, όταν και εάν αναθεωρηθεί η ευρωπαϊκή συμφωνία, θα «τιμήσουν» τις δανειακές τους υποχρεώσεις (θα πληρώσουν τα χρέη τους ως έχουν δηλαδή, μαζί με τα τοκογλυφικά επιτόκια, με τη βοήθεια της φορολόγησης, καθώς επίσης της «δήμευσης» ουσιαστικά της ιδιωτικής περιουσίας – επιτρέποντας παράλληλα τη λεηλασία των κοινωφελών τους επιχειρήσεων).


Ξεκινώντας λοιπόν το δικό τους «οικονομικό πραξικόπημα» από την Ελλάδα, σε συνεργασία με το ΔΝΤ (με τον μπράβο δηλαδή των Η.Π.Α. του Καρτέλ και των τοκογλύφων), έχουν την εσφαλμένη προφανώς προσδοκία ότι, οι χώρες της περιφέρειας θα επιτρέψουν τη μετάλλαξη τους σε προτεκτοράτα του κέντρου – επιλέγοντας την εγκατάσταση ξένων διοικητικών, ελεγκτικών και εισπρακτικών μηχανισμών εντός της επικράτειας τους (απώλεια εθνικής κυριαρχίας), ως αντάλλαγμα για την παραμονή τους στο Ευρώ της δεύτερης ή άλλης «ταχύτητας», έτσι ώστε να εξασφαλίζουν την «ανακύκλωση» των δανειακών τους υποχρεώσεων, για να μη χρεοκοπήσουν (αφού έχουν ήδη απομονωθεί σκόπιμα από τις αγορές).


Δεν έχουν όμως συμπεριλάβει στα σχέδια τους, τους ελεύθερους Πολίτες των χωρών, τις οποίες επιδιώκουν να υποδουλώσουν – μία παράλειψη που μάλλον θα πληρώσουν πάρα πολύ ακριβά, αφού υποθέτουμε ότι, οι ελεύθεροι Πολίτες δεν πρόκειται να αποδεχθούν τη μοίρα όλων των υπολοίπων και να οδηγηθούν σαν «πρόβατα στη σφαγή».


Εάν δε κάποιο κράτος επιλέξει τελικά τη θαρραλέα στάση πληρωμών, με δική του πρωτοβουλία, καθώς επίσης την έξοδο του από την Ευρωζώνη, με την επιστροφή στο εθνικό του νόμισμα, τα πράγματα θα αλλάξουν ριζικά όψη για όλους τους υπόλοιπους – ειδικά για τους ισχυρούς, οι οποίοι θα οδηγηθούν σε μία ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή, αφού δεν θα μπορούν να εισπράξουν τις απαιτήσεις τους (ιδιωτικός και δημόσιος τομέας). Είναι σωστό λοιπόν να μην προτρέχουν, κατανοώντας ότι οι κίνδυνοι δεν απειλούν μόνο τον οφειλέτη – αλλά, κυρίως, τον δανειστή.


ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ


Το αναγγελθέν δημοψήφισμα, το οποίο «ανακλήθηκε» σχεδόν αμέσως, δεν αφορούσε σε καμία περίπτωση την παραμονή ή μη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη – αφού απαγορεύεται ρητά από τη συμφωνία του Μάαστριχτ τόσο η απέλαση μίας χώρας, όσο και η εθελούσια έξοδος της. Δηλαδή, δεν επιτρέπεται ούτε να διώξει η Ευρωζώνη την Ελλάδα, ούτε να φύγει η Ελλάδα μόνη της – ενώ η αλλαγή της συμφωνίας θα απαιτούσε πολλά χρόνια, εκτός του ότι θα έπρεπε να ψηφιστεί από όλα τα κοινοβούλια των χωρών-μελών.


Δυστυχώς για όλους μας, η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και της Ευρωζώνης, ειδικά της Γερμανίας, καθώς επίσης ορισμένα διατεταγμένα ΜΜΕ, κατάφεραν να παραπλανήσουν το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων – πείθοντας όλους μας ότι, το δημοψήφισμα θα αφορούσε την παραμονή μας στο Ευρώ(!).


Σκοπός της γκεμπελικής αυτής παραπλάνησης δεν ήταν άλλος, από την αποδοχή εκ μέρους μας της εγκληματικής δανειακής συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, με την οποία παραδίδεται στους τοκογλύφους η εθνική μας κυριαρχία, η πραξικοπηματική εγκατάσταση μίας κυβέρνησης των τοκογλύφων, εμπλουτισμένης με πολιτικές «μαριονέτες», καθώς επίσης το σταμάτημα όλων των διαμαρτυριών των Ελλήνων Πολιτών – οι οποίοι πράγματι έπαψαν έκτοτε να διαδηλώνουν και να απεργούν”.


Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, στο πρόσφατο άρθρο μας «Απορρύθμιση, κατάρρευση, πραξικόπημα» είχαμε γράψει πως, φαίνεται ότι δρομολογείται η απορρύθμιση και η κατάρρευση της Ελλάδας, με στόχο να ανέλθει «πραξικοπηματικά» στην εξουσία μία κάποια «ομάδα σωτηρίας», η οποία θα εξασφαλίζει τα ξένα συμφέροντα - ενώ, εάν τελικά αποτύχει το σημερινό «εγχείρημα», δεν μπορεί παρά να γίνει χρήση πολύ πιο δραστικών μεθόδων-σοκ, «τύπου» Ιράκ ή πρώην Γιουγκοσλαβίας (ενδεχομένως με τη βοήθεια της Τουρκίας)”.


Φυσικά δεν είχαμε «περιορισθεί» απλά σε πιθανό στρατιωτικό πραξικόπημα, αφού θεωρείται πια ξεπερασμένο - ενώ το πολιτικό είναι όχι μόνο ασφαλέστερο, αλλά και πολύ πιο «αποδοτικό» (άρθρο: Ευρώπη, το χρυσόμαλλο δέρας). Εν τούτοις, δεν είχαμε υποθέσει το παρακάτω φανταστικό σενάριο, το οποίο μας ανέφερε αναγνώστης μας:


Σενάριο


Ο πρωθυπουργός είναι πλέον αδύνατον να φέρει εις πέρας την αποστολή του – αφού τόσο ο λαός, όσο και το κόμμα του, έχουν ξεσηκωθεί εναντίον του, έχοντας κατανοήσει τις αληθινές του προθέσεις. Ευρισκόμενος σε πάρα πολύ δύσκολη θέση, αποφασίζει τελικά να τα ρισκάρει όλα – ακολουθώντας τις οδηγίες των σκιωδών, εξωτερικών συνεργατών του (ΔΝΤ, CIA κλπ.).


Προτείνει λοιπόν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, σε σχέση με την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, την οποία είχε ήδη αποδεχθεί επίσημα ο ίδιος. Μία συμφωνία η οποία, όχι μόνο παραχωρούσε την εθνική κυριαρχία της χώρας του στους δανειστές της αλλά, ταυτόχρονα, την καταδίκαζε σε χρεοκοπία. Μία συμφωνία με την οποία ήταν εντελώς αντίθετος τόσο ο λαός, όσο και το κόμμα του, καθώς επίσης τα ΜΜΕ και σύσσωμη η αντιπολίτευση. Η λογική της πρότασης του, ήταν η εξής:


Εάν δεν έχω καμία υποστήριξη, είναι αδύνατον να πραγματοποιήσω όλα όσα μου «υπαγορεύονται» από τη συμφωνία και το ΔΝΤ. Με δεδομένο ότι, είναι απίθανο να συμφωνήσει η αξιωματική αντιπολίτευση, αφού κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως η μέχρι σήμερα «αντιμνημονιακή» πολιτική της ήταν εντελώς εσφαλμένη, οπότε θα έχανε όλα τα εκλογικά της πλεονεκτήματα, πρέπει να την υποχρεώσω να το κάνει, στρεφόμενος δήθεν στο λαό – τον οποίο υποθέτω ότι φοβάται, όπως και εγώ.


Βέβαια, πρέπει παράλληλα να περιορίσω το ρίσκο, οπότε θα συνδέσω έντεχνα και παραπλανητικά τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, με την παραμονή ή μη της χώρας στο Ευρώ – αφού γνωρίζω ότι, το σύνολο σχεδόν των Πολιτών της είναι υπέρ του Ευρώ, επειδή φοβάται την επιστροφή στη δραχμή. Επομένως, είναι πολύ πιθανόν να ψηφίσουν οι Πολίτες υπέρ της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, αφού θα υποθέσουν ανόητα ότι ψηφίζουν υπέρ του Ευρώ – γεγονός που σίγουρα θα αντιληφθεί η αντιπολίτευση και θα συμβιβαστεί, θα γίνει συνένοχος μου δηλαδή, οπότε δεν θα χρειαστεί τελικά να πάρω το ρίσκο του δημοψηφίσματος.


Εκτός αυτού είναι μάλλον δεδομένο πως οτιδήποτε προέρχεται από εμένα, από τον πρωθυπουργό δηλαδή που οδήγησε την Ελλάδα και την Ευρωζώνη στα νύχια του ΔΝΤ και των τοκογλύφων, δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό. Επομένως, οφείλω να προτείνω ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που σχεδιάζω – έτσι ώστε να γίνεται τελικά αυτό που θέλω, χωρίς να διατρέχω κανέναν κίνδυνο.


Φυσικά η Ευρωζώνη θα με βοηθήσει χωρίς να το θέλει (υποθέτει ότι αυτή είναι ο εντολέας μου), τασσόμενη ανοιχτά εναντίον του δημοψηφίσματος – αφού όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, υποστηρίζοντας την καρέκλα τους, θέλουν να ηγούνται ερήμην των λαών τους, οπότε αποφεύγουν τα δημοψηφίσματα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ποιος άλλωστε τους εγγυάται ότι, δεν θα απαιτήσουν και οι δικοί τους Πολίτες δημοψηφίσματα, μιμούμενοι το ενδεχόμενο Ελληνικό παράδειγμα; Επομένως, η ΕΕ θα τρομοκρατήσει τόσο το κόμμα μου, όσο και το σύνολο της αντιπολίτευσης – επίσης τα ΜΜΕ και τους Έλληνες Πολίτες, οι οποίοι μάλλον δεν είναι τόσο θαρραλέοι και τόσο αγνοί επαναστάτες, όσο οι ίδιοι θέλουν να νομίζουν.


Έτσι λοιπόν, θα με «αναγκάσει» δήθεν το κόμμα μου, υποκινούμενο από την Ευρωζώνη, από την αντιπολίτευση, από τα ΜΜΕ και από τους Πολίτες, καθώς επίσης από το φόβο να χάσουν οι βουλευτές μου τη δική τους καρέκλα, να παραιτηθώ με αξιοπρέπεια - ενώ θα υποχρεωθεί η αξιωματική αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένων των «διατεταγμένων» ΜΜΕ, να με βοηθήσει να παραδώσω την Ελλάδα στον εκλεκτό των «εντολέων» μου.


Το κυριότερο είναι βέβαια ότι, θα υποχρεωθεί η μεταβατική κυβέρνηση δήθεν συνεργασίας, να υπογράψει τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου - καθώς επίσης να κατοχυρώσει τόσο αυτήν, όσο και όλα τα προηγούμενα μνημόνια (γίνεται αυτόματα), με τη βοήθεια της ψήφισης της από τη Βουλή, με περισσότερους από 180 βουλευτές. Ταυτόχρονα, θα εμποδιστούν οι βουλευτές, τα μέλη, οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι όλων των κομμάτων της δήθεν συνεργασίας να διαμαρτύρονται, να διαδηλώνουν και να απεργούν εναντίον των μέτρων λιτότητας – το τέλειο πολιτικό έγκλημα!


Παράλληλα, θα μπορέσω να σώσω τόσο την καριέρα, όσο και την ιστορική μου εικόνα, να ξεφύγω από τις τεράστιες ευθύνες του καταστροφικού δρόμου, στον οποίο οδήγησα τη χώρα, να παραμείνω ασφαλής στο πολιτικό παρασκήνιο, καθώς επίσης να παγιδέψω την αντιπολίτευση, μειώνοντας σημαντικά τις προοπτικές εκλογής της – όπως ακριβώς επιθυμούν αυτοί που με καθοδηγούν, στους οποίους δεν υποτάχθηκε ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα να θέλουν τη διάλυση του κόμματος του.


Λυπάμαι βέβαια τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ο άλλος είναι μάλλον κυνηγός ευκαιριών) αλλά, ένας πολιτικός που πέφτει τόσο εύκολα σε μία τέτοια παγίδα, μετά από τόσα διαδοχικά σφάλματα, όσο έντιμος ή πατριώτης και αν θεωρείται, είναι προτιμότερο να μην κυβερνήσει τη χώρα – θα ήταν μάλλον χειρότερος από εμένα”.


Οι λογικοί συνειρμοί του πρωθυπουργού ολοκληρώθηκαν, τέθηκαν σε εφαρμογή και οι Πολίτες πράγματι συνέδεσαν (νοερά) το δημοψήφισμα με το Ευρώ – ενώ, παρά τη μέχρι τότε αντίθεση τους, τάχθηκαν οι μισοί, στις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον, υπέρ της συμφωνίας! Ο πρωθυπουργός, πάντοτε κατά το σενάριο, έπαιξε τελικά με ελάχιστο ρίσκο, κερδίζοντας σχεδόν τα πάντα – ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση γελοιοποιήθηκε, η μεταβατική κυβέρνηση ορκίσθηκε, οι βουλευτές κατοχύρωσαν το μεγαλύτερο έγκλημα στην Ιστορία εναντίον της πατρίδας τους και οι Πολίτες έστρωσαν μόνοι τους, με αγκάθια μάλιστα, το δρόμο της ολοκληρωτικής τους υποδούλωσης.


Μίας υποδούλωσης η οποία έφερε στην επιφάνεια τον τρόπο, με τον οποίο θα μπορεί κανείς εύκολα να τους εκβιάζει στο μέλλον - το Ευρώ δηλαδή. Μίας υποτέλειας, η οποία θα τους οδηγήσει εξευτελισμένους, λεηλατημένους και εξαθλιωμένους σε μία διαρκή, σε μία «κυλιόμενη» καλύτερα χρεοκοπία – αφού θα καταδικαστούν, όπως ίσως τους αξίζει, στη μοίρα του Σίσυφου. Μίας πανέξυπνης διαδικασίας, η οποία στο μέλλον θα εφαρμόζεται σε όλους τους δήθεν ανεπτυγμένους λαούς – εάν και εφόσον έχουν το θράσος να αντισταθούν, στην ανερχόμενη βασιλεία των αγορών και στην σχεδιαζόμενη παγκόσμια διακυβέρνηση, ένθερμος οπαδός της οποίας είναι και ο (σκιώδης πια) πρωθυπουργός της Ελλάδας.


Φυσικά ωφεληθήκαν παράπλευρα και κάποιοι επαγγελματίες ή/και καιροσκόποι της πολιτικής, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το κόμμα τους σαν μία επιχείρηση, με στόχο το κέρδος. Είναι όμως αδύνατον να αποφύγει κανείς τα αιώνια τρωκτικά – όσο και αν θελήσει ή/και αν προσπαθήσει.


Η θέση μας

Ανεξάρτητα τώρα από το παραπάνω φανταστικό σενάριο του αναγνώστη μας, το οποίο είναι μάλλον αρκετά «συνωμοσιολογικό», έχουμε την άποψη ότι, η Ελλάδα συνεχίζει να χρησιμοποιείται σαν πειραματόζωο: αυτή τη φορά σε σχέση με την αποκρατικοποίηση της εξουσίας, την οποία είχαμε αναφέρει στο σχετικό άρθρο μας.


Ουσιαστικά λοιπόν φαίνεται ότι, εγκαταστάθηκαν πραξικοπηματικά στην επίσημη κυβέρνηση οι αγορές, ότι κατέλαβαν την εξουσία δηλαδή, με τη μορφή ενός ικανότατου τραπεζίτη και έμπειρου «τεχνοκράτη» – ενός θιασώτη της αυστηρής νομισματικής πολιτικής της Bundesbank, ο οποίος διορίσθηκε στην κυριολεξία εκτός δημοκρατικού συνταγματικού πλαισίου, στα μέσα της περιόδου μίας εκλεγμένης κυβέρνησης, η οποία δεν έχασε ούτε την πλειοψηφία, ούτε την στήριξη των βουλευτών της (!).


Το γεγονός αυτό μοιάζει με την πτώση της βασιλείας, την οποία διαδέχθηκε η Πολιτική, εντός ενός δημοκρατικού τότε πλαισίου (υπενθυμίζουμε τη Γαλλική επανάσταση, όπου ο βασιλιάς έπεσε ένα χρόνο μετά τη χρεοκοπία της χώρας, παραδίδοντας την εξουσία στην Πολιτική). Ειδικότερα, η αδυναμία της πολιτικής να ισορροπήσει μεταξύ των αγορών και των Πολιτών, η κρίση της πολιτικής δηλαδή, έτσι όπως την έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, «ανάγκασε» τελικά τις αγορές να εγκαταλείψουν τη σκιώδη εξουσία τους και να εγκατασταθούν αυτοπροσώπως στο θρόνο: για πρώτη φορά παγκοσμίως στην Ελλάδα, με αποτελέσματα που δεν μπορούμε δυστυχώς να προβλέψουμε.


Ενδεχομένως βέβαια να μην αποτελεί αρνητική εξέλιξη, υποθέτοντας ότι οι Πολίτες συμφωνούν με την κατάλυση της Δημοκρατίας – προτιμώντας την οικονομική τους ευμάρεια, η οποία πράγματι υπεξαιρέθηκε από τη διεφθαρμένη πολιτική των τελευταίων δεκαετιών, οδηγώντας τους στη χρεοκοπία. Σε κάθε περίπτωση, αφού οι Πολίτες δεν έχουν δει μέχρι σήμερα κάτι χειρότερο από την Πολιτική, ίσως να θεωρούν προτιμότερη την ανάληψη της εξουσίας από τις αγορές. Άλλωστε οι εξεγέρσεις έχουν σταματήσει εντελώς, από το φόβο της απώλειας του Ευρώ, η εγκληματική συμφωνία χρεοκοπίας της 26ης Οκτωβρίου βρήκε τελικά πολλούς υποστηρικτές, ενώ η αποδοχή της νέας κυβέρνησης εκ μέρους των Πολιτών, των βουλευτών και των ΜΜΕ, είναι εξαιρετικά θετική.


Με δεδομένο δε ότι και οι αγορές συμφωνούν, αφού οι ίδιες προκάλεσαν αυτήν την τεραστίων διαστάσεων αλλαγή, οπότε μάλλον θα εξασφαλίσουν την επιτυχία της πρώτης αμιγούς κυβέρνησης τους διεθνώς, ίσως να οδηγούμαστε στο τέλος της χρηματοπιστωτικής κρίσης – τα αποτελέσματα της οποίας θα είναι τελικά η μετατροπή των ελεύθερων Πολιτών σε ασφαλή φορολογικά υποζύγια του Καρτέλ και των τοκογλύφων, με χαμηλούς μισθούς, με περισσότερες ώρες και χρόνια δουλειάς, με απαγορεύσεις διαδηλώσεων ή απεργιακών κινητοποιήσεων, καθώς επίσης με κοινωνικές παροχές του περασμένου αιώνα.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, οι αγορές (οι τοκογλύφοι και οι δανειστές ευρύτερα) είναι υποχρεωμένες να δανείζουν τα χρήματα τους στα κράτη, αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν – εάν είναι δυνατόν, χρεώνοντας τα υψηλότερα δυνατά επιτόκια. Είναι αυτονόητο όμως ότι, θέλουν να προστατεύουν τα χρήματα τους, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα δάνεια των τραπεζών στις μεγάλες επιχειρήσεις – όπου οι επιχειρήσεις, εάν αντιμετωπίζουν προβλήματα, υποχρεώνονται να αποδεχθούν την κηδεμονία των δανειστών τους.


Επομένως, είναι εύλογη η τοποθέτηση «διαχειριστών» εκ μέρους των τοκογλύφων στα κράτη – οι οποίοι θα επιβλέπουν την είσπραξη των απαιτήσεων τους. Οι διαχειριστές δε αυτοί πρέπει να έχουν την απαιτούμενη εξουσία, οπότε οφείλουν να κατευθύνουν ο ίδιοι τις κυβερνήσεις – ένα «πείραμα», η δοκιμή του οποίου μάλλον ξεκίνησε από την Ελλάδα, ενώ θα συνεχίσει αμέσως μετά στην Ιταλία (κάτι που κρίθηκε μάλλον ως επείγον από τους τοκογλύφους, μετά τις προσπάθειες «κουρέματος» του χρέους της Ελλάδας, εις βάρος των διεθνών τραπεζών).


Κλείνοντας, όπως έχουμε πολλές φορές αναφέρει, είμαστε ανεπιφύλακτα υπέρ της Ευρώπης των Πολιτών της, εναντίον της Ευρώπης των Τραπεζών, υπέρ του κοινού νομίσματος (Ευρώ) και εναντίον της επιστροφής στη δραχμή – τα αποτελέσματα της οποίας θα ήταν εξαιρετικά επώδυνα (αν και όχι ανυπέρβλητα, αρκεί να προετοιμαστεί έγκαιρα ένα σχέδιο Β).


Εν τούτοις, δεν θεωρούμε φυσικά ότι, η παραμονή μας στο Ευρώ πρέπει να εξασφαλιστεί με αντίτιμο την υποδούλωση της χώρας μας στις αγορές - ή/και με τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο της Γερμανίας, μέσα από αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις, επικίνδυνους εμφυλίους πολέμους, φτώχεια, εξαθλίωση, εξευτελισμούς, προσβολές, διασυρμούς και αυξημένη εγκληματικότητα.


Πόσο μάλλον όταν έχουμε ήδη την πρώτη επίσημη κυβέρνηση των αγορών (με τρία μόλις ηγετικά στελέχη και με αρκετές πολιτικές «μαριονέτες» – στις οποίες ευχόμαστε ειλικρινά να αντιληφθούν το μοιραίο λάθος τους και να μην μετατραπούν σε μισθοφόρους των τοκογλύφων), η οποία πιθανολογούμε ότι θα ολοκληρώσει το έγκλημα εναντίον της πατρίδας μας, το οποίο ξεκίνησε ουσιαστικά στα τέλη του 2008 (τυπικά τον Οκτώβριο του 2009).