Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Νοε 2016


Μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος στο Μόντ Πελεράν της Ελβετίας, το Lobby for Cyprus καλεί επιστροφή στα βασικά όσον αφορά τη προσέγγιση των Ηνωμένων Εθνών, της διεθνούς κοινότητας και της Κυπριακής κυβέρνησης.

Παρ' όλες τις παραπλανητικές αναφορές για "επανένωση" και "ειρήνη", τα γεγονότα παραμένουν γυμνά όπως ήσαν για δεκαετίες.

Είναι καιρός η πολιτική για πιέσεις πάνω στην Κυπριακή κυβέρνηση για περαιτέρω παραχωρήσεις και συμβιβασμούς για μια λύση που βολεύει την Τουρκία να εγκαταλειφθεί. Χρειάζεται αντιμετώπιση των κακών που επέφερε η τουρκική εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή με θεραπείες.

Πρόβλημα 1 – Η Τουρκία κατέχει παράνομα υπό εισβολή και κατοχή τη βόρεια Κύπρο, οι δύο εισβολές της το 1974 ήσαν παραβίαση διεθνών συνθηκών καθώς και παραβίαση ισχύος.
Θεραπεία 1 – Όλα τα τουρκικά στρατεύματα πρέπει να αποχωρήσουν από την Κύπρο.

Πρόβλημα 2 – Οι πολίτες και άλλοι νόμιμοι κάτοικοι της βόρειας περιοχής της Κύπρου που δια της βίας εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους το 1974 είναι θύματα εγκλήματος πολέμου και εγκλημάτων εναντίον της ανθρωπότητας.
Θεραπεία 2 – Όλα τα θύματα των τουρκικών εγκλημάτων πρέπει να είναι ελεύθερα να επιστρέψουν στα σπίτια και περιουσίες τους και αντιστρόφως οι ένοχοι για ατιμώρητα εγκλήματα πρέπει να προσαχθούν ενώπιον δικαστηρίου.

Πρόβλημα 3 – Οι έποικοι στην υπό τουρκική κατοχή περιοχή της Κύπρου βρίσκονται εκεί παράνομα, η παρουσία τους συνιστά παραβίαση διεθνούς νόμου για ανθρώπινα δικαιώματα.
Θεραπεία 3 – Βάση καθορισμένης διαδικασίας, όλοι οι παράνομοι έποικοι πρέπει να επαναπατριστούν ανθρωπιστικά πίσω στην Τουρκία.

Πρόβλημα 4 – Η προτεινόμενη ‘δι-κοινοτική, δι-ζωνική ομοσπονδία’ συνιστά συνταγματικό και εδαφικό απαρτχάιντ. Όχι μόνο επιδιώκει να επανα-διαχωρίσει και να επανα- διαιρέσει αντί να ενώσει, αλλά επιδιώκει να νομιμοποιήσει τις επιπτώσεις των εγκλημάτων και να νομιμοποιήσει τη διαίρεση πολιτών και περιοχών στη βάση βάναυσων εθνο-θρησκευτικών γραμμών.
Θεραπεία 4 – Το μέλλον της Κύπρου πρέπει να βασίζεται στο κράτος δικαίου, στις βασικές αρχές μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας που να περιλαμβάνει ενσωμάτωση της κοινωνίας και αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων και επαναπατρισμό των εποίκων πίσω στην Τουρκία.

Πρόβλημα 5 – Ο Πρόεδρος Ερτογάν έχει ολοκληρώσει την μεταμόρφωση της Τουρκίας σε μια τυραννία, παραγνωρίζοντας το διεθνή νόμο.
Θεραπεία 5 – Ο κατευνασμός της Τουρκίας πρέπει να τερματιστεί. Πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία μέχρι να επιστρέψει στην δημοκρατία, μέχρι να συμμορφωθεί με το διεθνή νόμο στην Κύπρο και την επικύρωση εκ μέρους της σημαντικών διεθνών συνθηκών όπως τα επιπρόσθετα Πρωτόκολλα στις Συμβάσεις της Γενεύης του 1977, τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 και το Καταστατικό της Ρώμης για το Διεθνή Δικαστήριο Εγκλημάτων του 1998.

Πρόβλημα 6 – Αν η Κύπρος παραδοθεί στις νέο-ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις της Τουρκίας και τις νέο-οθωμανικές αξίες της Τουρκίας, σημαίνει ότι και η υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση και ο δημοκρατικός κόσμος επίσης θα παραδοθεί στην Τουρκία.
Θεραπεία 6 – Τα δημοκρατικά κράτη χρειάζεται να ξυπνήσουν, να αντιμετωπίσουν την Τουρκία και να σεβαστούν το κράτος δικαίου, την μετά το 1945 νομική υπόσταση, τις αρχές τις φιλελεύθερης δημοκρατίας και την ασφάλεια του δυτικού κόσμου.

Οι παράλογες, ελαττωματικές και διαιρετικές πολιτικές του ‘δι-κοινοτισμού’, της ‘δι-ζωνικότητας΄ και της ‘πολιτικής ισότητας’ γελοιοποιούν τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την σημασία ενός ενσωματωμένου, μοντέρνου δημοκρατικού κράτους. Αυτές οι πολιτικές πρέπει να εγκαταλειφθούν. Μονόπλευρες υποχωρήσεις από την Κυπριακή κυβέρνηση δεν έχουν επιφέρει τίποτα άλλο εκτός από το να αυξήσουν την αδιαλλαξία της τουρκικής κυβέρνησης και εκείνη του καθεστώτος μαριονέττα στα κατεχόμενα και την πιθανότητα μιας βιώσιμης λύσης ακόμα πιο απομακρυσμένη.

Μόνο όταν μια προσέγγιση για λύση βασίζεται στη δημοκρατία και στο κράτος δικαίου θα μπορούν όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι της Κύπρου να έχουν κάποια ελπίδα να εξασκήσουν τα ουσιώδη ανθρώπινα τους δικαιώματα σε μια πραγματική ενωμένη κυπριακή πολιτεία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Για λόγους εγγενείς με την φύση, την δομή, την φυσιογνωμία και την λειτουργία της διεθνούς πολιτικής η εξαπάτηση αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση.

Αποτελεί συνταγή κακουχιών, διενέξεων και θανάτου εάν αντί ενός ανεξάρτητουa, ελεύθερου, δημοκρατικού και κυριαρχικά ενιαίου κράτους η ΚΔ γίνει υποχείριο της Άγκυρας με την δημιουργία ενός τουρκικού κράτους εντός μιας μετεξελιγμένης ΚΔ που θα μετατραπεί σε πεδίο πολιτικών και άλλων βασάνων αντί σε πεδίο ενός κατ’ αλήθεια δημοκρατικού βίου.

Ο λόγος για τον οποίο η παραπλάνηση και η εξαπάτηση αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό του άναρχου διεθνούς συστήματος οφείλεται στις διαφορές μεταξύ ενδοκρατικής πολιτικής ζωής και διεθνούς πολιτικής.
Ενδοκρατικά η ύπαρξη κοινωνικοπολιτικού συστήματος επιτρέπει αποφάσεις αλλαγών των δικαιακών κριτηρίων και των κανονιστικών ρυθμίσεων ενώ αντίθετα στην διεθνή πολιτική αυτό δεν ισχύει. 

Ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας και σε αντίπαλες καταστάσεις πάντα ισχύει το ανελέητο και τραγικό κριτήριο «ο θάνατός σου η ζωή μου». Ιδιαίτερα οι μεγάλες δυνάμεις οι οποίες δεν βλέπουν εχθρούς και φίλους αλλά εναλλάσσουν αναλώσιμα πιόνια πάνω στην σκακιέρα των στρατηγικών παιγνίων.

Όταν οι μεγάλες δυνάμεις εφαρμόζουν στρατηγική ανά πάσα στιγμή πάνω στο τραπέζι τους έχουν δεκάδες ή και εκατοντάδες σχέδια αποφάσεων που εναλλάσσονται όχι με ηθικά κριτήρια αλλά σε αναφορά με βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στρατηγικούς σκοπούς που και αυτοί σχετίζονται με αναρίθμητες μεταβλητές που διαρκώς συμπλέκονται μέσα σε μια δίνη ανάλογα με την εξέλιξη των πραγμάτων, τις στρατηγικές των άλλων δυνάμεων ή και τυχαία γεγονότα.

Εάν εν μέσω κινούμενων σεισμικών πλακών της διεθνούς πολιτικής και καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων οι Κύπριοι χωρίς πλέον να διαθέτουν κυρίαρχο κράτος οδηγηθούν στην Κλίνη του Προκρούστη του ενός ή άλλου στρατηγικού παιγνίου κανείς κ Αναστασιάδης ή Ακιντζί δεν θα είναι εκεί να κάνουν «τόκκα» για να πάει πάσα κακό αλλά θα γίνουν βορά των θηρίων όπως αδιάλειπτα συμβαίνει με τόσους άλλους γύρω μας ή και ευρύτερα πλανητικά.
Μάλλον τον κ Νίκο Κοτζιά θα θυμηθούμε που επέμενε να τερματιστούν οι εγγυήσεις και τα ξένα στρατεύματα ως προϋπόθεση στοιχειώδους ομαλοποίησης.

Γι’ αυτό, οι ηγεσίες των κρατών απέναντι στα άλλα κράτη θεωρούν την παραπλάνηση και την εξαπάτηση λογική, φυσιολογική ή ακόμη και καθήκον τους και σύμφωνα με τα συμφέροντα της οικείας κοινωνίας.

Ο πόλεμος είναι μια μεγάλη αλυσίδα με πολλούς κρίκους αρχίζοντας από τον φόβο για την αύξηση της ισχύος και τις προθέσεις των άλλων κρατών μέχρι και την άσκηση στρατιωτικής βίας, αποτρεπτικής ή προληπτικά επιθετικής.

Όλες οι εχθροπραξίες ενός πολέμου, έγραψε ο Σουν Τζου, στηρίζονται στην εξαπάτηση, ενώ ο ταγός της σύγχρονης διεθνολογικής σκέψης Edward H. Carr σημείωσε το πασίδηλο, ότι δηλαδή ο πόλεμος παραμονεύει σε κάθε γωνιά της διεθνούς πολιτικής.

Παρόμοια, ο Δάσκαλος των Δασκάλων της διεθνούς πολιτικής Kenneth Waltz όρισε ως τίτλο του θρυλικού του βιβλίου του για τα τρία επίπεδα ανάλυσης όχι το  «Άνθρωπος, Κράτος, Διεθνές Σύστημα» αλλά το «Άνθρωπος, Κράτος, Πόλεμος».

Στον Waltz οφείλεται και η σοφή ρήση ότι οι διαγνώσεις της ανάλυσης της διεθνούς πολιτικής είναι το αντίστοιχο των διαγνώσεων της ιατρικής και ότι ο διεθνολόγος είναι ιατρός της διεθνούς πολιτικής. 

Ο πόλεμος είναι ασθένεια της διεθνούς πολιτικής και  η διάγνωση των αιτίων των παθολογιών είναι καίριας σημασίας.
Η λανθασμένη διάγνωση περί τα διεθνή σημαίνει θάνατο όχι μερικών που προκαλεί ένας τσαρλατάνος της ιατρικής αλλά πολύ περισσότεροι ίσως και εκατομμύρια.
Η αντιμετώπιση των παθολογιών της ΚΔ θα είναι λανθασμένη και θανατηφόρα εάν αυτοκτονήσουμε κρατικά νομίζοντας ότι αποτελεί θεραπεία η κατάργηση του κράτους, η δημιουργία ενός διεστραμμένου κρατικού τερατουργήματος και η υποθήκευση του μέλλοντος στις βουλήσεις της Τουρκίας. 

Οι Κύπριοι όντας αναπόδραστα συνδεδεμένοι με το ελλειμματικό νεοελληνικό κράτος αφέθηκαν να εξαπατηθούν και να παραπλανηθούν κατ’ εξακολούθηση και επί μακρόν.

Η πρώτη σύγχρονη μεγάλη εξαπάτησή μας έγινε όταν αντί αυτοδιάθεσης η αποικιοκρατική δύναμη ύπουλα και θανατηφόρα δημιούργησε ένα εσωτερικά διαιρεμένο κράτος. (Β Πόλεμος Κύπριοι εθελοντές)

Μη γνωρίζοντας ότι οι μάταιες ελπίδες είναι σπάταλες και θανατηφόρες, οι νεοέλληνες εξαπατήθηκαν επανειλημμένα και μετά την κίβδηλη ανεξαρτησία μέχρι και το χουντικό πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας.

Οι εξαπατήσεις συνεχίστηκαν οδήγησαν στο ανοσιούργημα της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) με εισροή στις διαπραγματεύσεις της πρωτόγνωρης πολιτειακής διαστροφής περί πολιτικής ισότητας σε εθνική βάση του 82% με το 18%.

Την ασάφεια ενάμιση δεκαετιών ακολούθησε το σχέδιο Γκουεγιάρ και τις αμφιταλαντεύσεις μας που επέτρεψαν παραπλάνηση και  εξαπάτηση που παρήγαγε το αντί-δημοκρατικό, φασιστικό και ανελεύθερο σχέδιο Αναν που μας επιβλήθηκε εκβιαστικά με σκοπό να αναιρεθούν τα πλεονεκτήματα της ένταξης στην ΕΕ που θα μπορούσε να οδηγήσει σε βιώσιμη διευθέτηση με βάση το νομικό κεκτημένο της ΕΕ.

Η συγκαιρινή εξαπάτηση περί δήθεν αναπόφευκτης ΔΔΟ είναι η χαριστική θανατηφόρα βολή που αν δεν υπάρξει αντιστροφή 180% και εάν δεν ορθώσουμε τα κριτήρια της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας το κρατίδιο που θα δημιουργηθεί θα αποτελέσει ένα κρατικό βασανιστήριο μέχρι και την τελική εξόντωση των Ελλήνων.

Για να εντάξουμε το σκεπτικό περί παραπλάνησης και εξαπάτησης στα ζητήματα που μας αφορούν, απαιτείται να οριστούν προγραμματικά 4 αξιώματα που αφορούν την Κύπρο αλλά τηρώντας τις αναλογίες και κάθε άλλο  κράτος.

Κατά πρώτον, το κράτος αποτελεί τον θεσμό συλλογικής ελευθερίας κάθε κοινωνίας και για να είναι συλλογικά ελεύθερη μια κοινωνία θα πρέπει να διαθέτει ενιαία και αδιαίρετη εσωτερική και εξωτερική πολιτική κυριαρχία, ή αυτό που ονομάζουμε εθνική ανεξαρτησία.
Κάτι τέτοιο αποτελεί προϋπόθεση εσωτερικής αυτοδιάθεσης, αδέσμευτης πολιτικής συγκρότησης και δημοκρατικής συγκρότησης.

Η διασφάλιση της εθνικής ανεξαρτησίας είναι ένα άθλημα ή καλύτερα μια Οδύσσεια, η με οποιοδήποτε τρόπο θεσπισμένη εξωτερική παρέμβαση καθιστά το κράτος αυτό υποτελές εάν όχι υπόδουλο.

Το ίδιο ισχύει εάν μέσα από ρυθμίσεις που αφορούν την δομή του κράτους εσωτερικά, πχ διαίρεση σε εθνική ή θρησκευτική βάση, ένα συνιστών μέρος του κράτους έχει την νομική ή πολιτική δυνατότητα να καλέσει ξένα κράτη να επέμβουν.

Αυτό υποτίθεται αποτίναξαν οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες συγκροτώντας έτσι κράτη διαμέσου των οποίων κάθε κοινωνία αντιστέκεται στις αξιώσεις ηγεμονικών και αναθεωρητικών κρατών να επιβάλουν την θέλησή τους και τα συμφέροντά τους.

Στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων αλλά πολύ περισσότερο των κρατών, δεν αυτοκτονείς από  φόβο μήπως μια ασθένεια που έχεις επιδεινωθεί μελλοντικά και επέλθει θάνατος. 

Στις Συμπληγάδες μεταξύ μη βιώσιμης κακής λύσης και φόβου για διχοτόμηση δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την προσκόλληση στην διεθνή νομιμότητα που μόνο η ΚΔ παρέχει. 

Τώρα, μια κατά την εκτίμησή μου παρατήρηση μεγάλης σημασίας: Η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής του 1974 αποτελεί αυτοκτονία καθότι, ακόμη και εάν καταργηθούν οι αποικιακές εγγυήσεις και αποχωρήσουν όλα τα στρατεύματα.

Με την λεγόμενη ΔΔΟ όπως βρίσκεται στο τραπέζι, ιδιαίτερα μετά το σχέδιο Αναν, μεταβάλλει την ΚΔ σε κρατίδιο, η δημιουργία ενός τουρκικού κράτους εντός αυτού του κρατιδίου και η νομοτελειακή πλέον προσαρμογή ή και η απορρόφηση όλης της Κύπρου από την Τουρκία.

Ορίζουμε τι σημαίνει αυτό:
1. Απώλεια του θεσμού συλλογικής ελευθερίας που είναι το κράτος μας.
2. Διχοτόμηση.
3. Επικυριαρχία της Τουρκίας επί ολοκλήρου της Κύπρου.

Υπάρχει κάτι χειρότερο; Ασφαλώς και ναι. Να πέσει ένας μετεωρίτης πάνω στην Κύπρο και να την ρημάξει ή να καταποντιστεί όπως η Ατλαντίδα.
Το ζήτημα που τίθεται δεν είναι η διαίρεση του κράτους που θα καθιστά την διακυβέρνηση ανέφικτη αλλά η δημοκρατική του προσέγγιση και όριο ο ουρανός για ρυθμίσεις που θα σέβονται τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και τις θρησκείες όλων.

Στο πλαίσιο αυτής της συλλογιστικής και επειδή πολλοί υποκριτικά ή αφελώς και φοβικά λένε ότι απαιτείται πρόταση για διέξοδο συνοψίζω συνοπτικά τα εξής:
➽ Η κατάργηση της ΚΔ δεν αποτελεί διέξοδο αλλά αναίτια αυτοκτονία και συλλογικό πολιτικό θάνατο.
➽ Η διατήρηση της ΚΔ είναι η μόνη απόφαση που δεν οδηγεί σε θάνατο, διατηρεί την νομιμότητα και αφήνει περιθώρια για βιώσιμη διέξοδο ευκαιρίας δοθείσης.
➧ Η διαιώνιση της ΚΔ την οποία κανείς δεν μπορεί να καταργήσει αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο μελλοντικών περιστάσεων για ευκαιρίες βιώσιμης διεξόδου και επανένωση σε ενιαίο δημοκρατικό κράτος.
➧ Μόνη βιώσιμη διέξοδος είναι η αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας, η εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομιμότητας σε όλη την επικράτεια της ΚΔ.
➽ Η δήθεν επιστροφή εδαφών και μάλιστα σε συνθήκες μεταβατικών καταστάσεων για τις οποίες καμιά διασφάλιση δεν μπορεί να υπάρξει θα αποτελέσει το δόλωμα κατάργησης του κράτους με ΔΔΟ και τελικά απώλεια τόσο των δήθεν επιστραφέντων όσο και της υπόλοιπης Κύπρου.
Λύση δεν θα υπάρξει παρά μόνο εάν όλοι οι κύπριοι επιστρέψουν στις πατρογονικές τους εστίες και απαλλαγμένοι κάθε εξωτερικής παρέμβασης λειτουργήσουν δημοκρατικά.
➽ Ακόμη και αν υπάρχει κίνδυνος κάποιοι να αναγνωρίσουν τα κατεχόμενα ως ανεξάρτητο κράτος δεν σημαίνει ότι πρέπει εμείς να σπεύσουμε να το αναγνωρίσουμε πρώτοι και ταυτόχρονα να μπούμε στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας.
➧ Οι επισπεύδοντες την τροχιά προς την Άβυσσο ας παρακολουθήσουν την πολιτική της Τουρκίας στην Συρία, στο Ιράκ και στο Κουρδιστάν για μια μόνο εβδομάδα για να μας πουν ποιο θεσμό, πια συμφωνία και ποια σύμβαση σέβονται!
➽ Μέχρι να υπάρξει δυνατότητα βιώσιμης διεξόδου αμυνόμαστε, κινούμαστε ανένδοτα πάνω σε νέα πλατφόρμα με σημαία την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα και κάνουμε σαφές πως δεν βιαζόμαστε για τον κρατικό μας θάνατο, δηλαδή την αναγνώριση των παράνομων τετελεσμένων, την διχοτόμηση και την ευόδωση των σκοπών της Άγκυρας για επικυριαρχία επί ολόκληρη την Κύπρο.
Οι εξελίξεις στην Ελβετία τις τελευταίες μέρες προσφέρουν την ευκαιρία μετά από δεκαετίες άγονων διαπραγματεύσεων να ζητήσουμε διέξοδο σε μια βιώσιμη βάση.

Δική μου θέση πάντα ήταν ότι η πηγή του κακού είναι η εκ μέρους μας αποδοχή διαιρετικών προσεγγίσεων, πιο συγκεκριμένα της ΔΔΟ.

Εάν συνεχίσουμε σε αυτή την βάση και οδηγηθούμε στο θανατηφόρο της τέρμα το Ελληνοκυπριακό συνιστών κρατίδιο θα είναι η αδύναμη πλευρά απέναντι στην οποία θα βρίσκεται το ηγεμονικό Τουρκικό κράτος και η προέκτασή του στην διαιρεμένη και κυριαρχικά στερημένη Κύπρο, για την οποία η Άγκυρα έχει ξεκάθαρα και δεδηλωμένα καταδείξει ότι θέλει να ελέγχει στρατηγικά.
Στρατηγικός έλεγχος τον οποίο δεν θα αναιρεί η ύπαρξη του συνιστώντος ελληνοκυπριακού κρατιδίου το οποίο θα αποτελεί τον αδύναμο κρίκο μιας ούτως ή άλλως διεστραμμένης κρατικής δομής πηγή διενέξεων και συγκρούσεων.

Πιο συγκεκριμένα, δεδομένων των ανελέητων εγγενών κρατοκεντρικών λογικών του σύγχρονου διεθνούς συστήματος, η κατάλυση της ΚΔ και η θέσπιση μιας νέας αρρωστημένης κατάστασης με νέα διεθνή Συνθήκη η οποία θα νομιμοποιεί τα τετελεσμένα του 1974, εκτός του ότι καταργεί την σημερινή de jure κυριαρχία της ΚΔ επί ολοκλήρου της Κύπρου, νομοτελειακά σηματοδοτεί την παντοτινή εξαφάνιση του αδυνάμου, δηλαδή της Ελληνικής πλευράς του μετεξελιγμένου κρατιδίου.
[Παλαιότερα, η απώλεια της κυριαρχίας θα σήμαινε υποδούλωση εντός κάποιας λιγότερο ή περισσότερο δεσποτικής αυτοκρατορίας, σήμερα σημαίνει εκμηδένιση και εξαφάνιση.]

Σημαίνει ότι η τρισχιλιετής Ελληνική παρουσία τερματίζεται επειδή η κυρίαρχη ηγεμονική Τουρκία θα αλώσει κυριαρχικά την Κύπρο διαμέσου του τουρκικού κράτους στην Κύπρο και σταδιακά ή ευκαιρίας δοθείσης ή τεχνητά δημιουργηθείσης θα εκτουρκίσει όλο το νησί εκπληρώνοντας τους δεδηλωμένους γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς της σκοπούς.

Ας μην ξεχνούμε την τύχη όσων Ελληνικών και άλλων μειονοτήτων είχαν την κακή τύχη να βρεθούν στα πεδία της νεοτουρκικής κυριαρχίας και την παρά τις συμφωνίες και τις διεθνείς συμβάσεις αδίστακτη νεοτουρκική πολιτική εθνοκαθάρσεων, γενοκτονιών, εκτουρκισμών και τώρα εξισλαμισμών.   

Στον κρατοκεντρικό κόσμο στον οποίο ζούμε η ελπίδα είναι σπάταλη. Σε όλες τις περιπτώσεις εξ αντικειμένου λόγω εσωτερικών εγγενών λογικών τα κράτη επιδιώκουν να αποκτήσουν επαρκή ισχύ, για να το επιτύχουν ψεύδονται, παραπλανούν και εξαπατούν τα άλλα κράτη και όποτε συναντήσουν αφελείς συνομολογούν ευνοϊκές για αυτά συμφωνίες και συμβάσεις για να τις ερμηνεύσουν στο μέλλον σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.

Η Κύπρος βρίσκεται προ των θυρών μεγάλου λάθους χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός λόγος για κάτι τέτοιο πλην όσων διακατέχονται από σύνδρομα για παρελθόντα λάθη, όπως το πραξικόπημα και η στήριξη του φασιστικού σχεδίου Αναν και αναζητούν μια πολιτικά αρρωστημένη δικαίωση.

Το ίδιο ισχύει και για το Μητροπολιτικό νεοελληνικό κράτος που εδρεύει στην Αθήνα και που η μόνη του σωτηρία εδώ και δεκαετίες θα μπορούσε να είναι εάν η Κύπρος ακολουθούσε μια καλύτερη στρατηγική αναγκάζοντας την Αθήνα να υιοθετήσει πιο ορθολογιστικές στάσεις και αποφάσεις.

Τα πάντα συναρτώνται με τις λογικές που δημιουργεί η διεθνής αναρχία όπως ορίστηκε και κωδικοποιήθηκε στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ όπου η ελευθερία μιας κοινωνίας ορίζεται αξιωματικά: «Όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους και δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη [δηλαδή ισορροπία δυνάμεων]. Όταν αυτό δεν συμβαίνει ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του  και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται [ή εξαφανίζεται ή και σκοτώνεται όπως έπαθαν οι Μήλιοι που δεν φρόντισαν να έχουν επαρκή αποτρεπτική ισχύ]» (Θουκυδίδης στον διάλογο Αθηναίων-Μηλίων).

Η παραπλάνηση και η εξαπάτηση είναι στην ημερησία διάταξη για πολλούς και αναπόδραστους λόγους εγγενείς με την φυσιογνωμία και την δομή του διεθνούς συστήματος. Ας επισημάνουμε μερικούς κύριους και σημαίνοντες.

Πρώτον, τις λογικές της διεθνούς αναρχίας.
Δεύτερον, η διεθνής τάξη διαφέρει ριζικά από την ενδοκρατική τάξη και κάθε κοινωνία διαθέτει την δική της τυπική λογική που διαφέρει με κάθε άλλη.
Τρίτον, τα αίτια πολέμου είναι όπως είπαμε η ασθένεια της διεθνούς πολιτικής και η διάγνωσή τους προϋπόθεση επιβίωσης.

Δέκα αρχές απόρροια της ανάλυσης του Kenneth Waltz αναφορικά με την διεθνή αναρχία τις συνέπειες της οποίας ο καθείς μπορεί να διαπιστώσει παρακολουθώντας την καθημερινή ειδησεογραφία ή να κλαίει τη μοίρα του όταν πάρει αποφάσεις που τον αποδυναμώνουν ή και τον θανατώνουν.
  1. Λόγω κρατικής κυριαρχίας που προγραμματικά δημιουργεί διεθνή αναρχία η απουσία παγκόσμιας ρυθμιστικής εξουσίας αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στην συμπεριφορά και στις αποφάσεις των κρατών.
  2. Η απουσία νομιμοποιημένης διεθνούς ή παγκόσμιας εξουσίας σημαίνει ότι στις σχέσεις των κρατών η θέσπιση των διανεμητικών λειτουργιών της ισχύος είναι αθέσπιστες με αποτέλεσμα τον μη ρυθμισμένο ανταγωνισμό, την αδιαφάνεια των αποφάσεων, τις διενέξεις και τον πόλεμο.
  3. Σε ένα άναρχο, μη θεσπισμένο διεθνές σύστημα ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας.
  4. Επιδιώκοντας ισχύ, πλεονεκτήματα και ασφάλεια τα κράτη τροφοδοτούν τους άλλους με ανασφάλεια και με διλήμματα ασφαλείας σε ένα φαύλο ανταγωνιστικό κύκλο που οδηγεί συχνά στον πόλεμο.
  5. Τα κράτη είναι οι βασικοί δρώντες του διεθνούς συστήματος, επιχειρούν να χρησιμοποιούν τους διεθνικούς δρώντες εργαλειακά, ακολουθούν στρατηγικές μεγιστοποίησης της ισχύος τους και η εξαπάτηση των άλλων στον τόπο και στον χρόνο ενίοτε λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην αύξηση της ισχύος τους.
  6. Τα κράτη χαρακτηρίζονται από ορθολογισμό, δηλαδή, εάν είναι βιώσιμα δεν θα κάνουν κάτι το οποίο θα τους προκαλέσει μεγαλύτερο κόστος από ότι όφελος και αντίστροφα.
  7. Υπέρτατο, θέσφατο και έσχατη λογική είναι η κατοχύρωση της ασφάλειας του κράτους και της ελευθερίας της κοινωνίας στην πολιτική της συγκρότηση.
  8. Το κύριο «νόμισμα» στη διεθνή πολιτική είναι η ισχύς εξ ου και μόνιμος στόχος των κρατών είναι η ενδυνάμωσή τους.
  9. Στο ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα η ασφάλεια είναι μια Οδύσσεια προσπαθειών αυτοσυντήρησης και επιβίωσης με υιοθέτηση πρακτικών εσωτερικής και εξωτερικής εξισορρόπησης.
  10. Η ισορροπία ισχύος είναι προϋπόθεση σταθερότητας και όταν υπάρχει ανισορροπία το διεθνές σύστημα αυτορυθμίζεται εις βάρος του αδυνάμου.
«ΌΣΟΙ (ΟΜΩΣ) ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ».
Θουκιδύδης: Διάλογος Μηλίων-Αθηναίων (εδ. 89-116): (εδάφιο.89).
Αθηναίοι:
α) υπαινίσσονται πως δίκαια έχουν την ηγεμονία
β) υποδεικνύουν το γεγονός πως κάθε πλευρά έχει την δική της αντίληψη περί δικαίου-δικαιοσύνης και
γ) ρητά προειδοποιούν τους Μήλιους πως «όταν υπάρχη ίση δύναμη για την επιβολή του, κι ότι, όταν αυτό δεν συμβαίνη, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται». (Εδάφιο 97).
Αθηναίοι: «λόγια που να στηρίζονται στο δίκαιο δεν λείπουν από κανένα. ... όσοι (όμως) διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους».   (εδάφιο 103).
Αθηναίοι: «Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει  όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν».
Κατάληξη: (εδάφιο 114).  «άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης έζωσαν κυκλικά με τείχος τους Μηλίους ... έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία ανάμεσα στους Μηλίους ... (οι Αθηναίοι) σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους».

Δεύτερον, η διεθνής τάξη διαφέρει ριζικά από την ενδοκρατική τάξη και κάθε κοινωνία διαθέτει την δική της τυπική λογική που διαφέρει με κάθε άλλη.
Στην διακρατική τάξη η πολιτική ηθική είναι μηδενική. Γιατί απουσιάζει μια παγκόσμια κοινωνία, μια παγκόσμια κυβέρνηση και ένα παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα το οποίο θα παράγει κριτήρια πολιτικής ηθικής που θα συγκροτούν το σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης και θα νομιμοποιούν τις πολιτικοοικονομικές ιεραρχίες, θα διασφαλίζουν παγκόσμια κοινωνική συνοχή και πρωτίστως και πρωταρχικά θα επιτρέπουν τις πολιτικοοικονομικές αλλαγές χωρίς πόλεμο.

Ως εκ τούτου στην διεθνή πολιτική έχουμε μόνο διεθνή τάξη και όχι κάποιου είδους παγκόσμια δικαιοσύνη, όρος όχι  μόνο αδόκιμος και λανθασμένος αλλά και ακραία επικίνδυνος για όσους είναι τόσο αφελείς και άσχετοι με το να νομίζουν το αντίθετο.

Στην διεθνή πολιτική έχουμε κυρίαρχα ετερογενή και ανομοιογενή εθνοκράτη, συμφωνίες που συγκροτούν μια επισφαλή διεθνή τάξη όταν τίθενται ζητήματα διεθνών αλλαγών ή διαφωνιών για την ερμηνεία των συμφωνιών και πόλεμο όταν εγείρονται αξιώσεις αλλαγών της διεθνούς τάξης.

ΕΝΔΟΚΡΑΤΙΚΑ, αντίθετα, όταν βεβαίως έχουμε ένα βιώσιμο εθνοκράτος –και θα ήθελα να επιμένω σε μερικά στοιχεία που αφορούν την δόμηση της ΚΔ–, έχουμε μια κοσμοθεωρητικά θεμελιωμένη ανθρωπολογική δομή, πολιτεία προικισμένη με κοινωνικά σμιλευμένη πολιτική ηθική επί κάθε ζητήματος της κοινωνικοπολιτικής ζωής,  νομιμοποιητική διανεμητική δικαιοσύνη και νόμους, συντάγματα και εν γένει κανονιστικές δομές που απορρέουν και ορίζονται από τα μέλη της κοινωνίας και όχι εξωτερικούς δρώντες.
Αντίθετα με την διεθνή πολιτική, στην ενδοκρατική ζωή ανά πάσα στιγμή μπορεί να υπάρξει αλλαγή κυβερνώντων, νόμων και διατάξεων που ρυθμίζουν την συλλογική ζωή σε όλο το φάσμα. Αλλαγή έχουμε ακόμη και με επανάσταση.
Στην διεθνή πολιτική επανάσταση δεν υπάρχει παρά μόνο πόλεμος ως το μόνο μέσο διεθνούς αλλαγής όταν τα κράτη και ιδιαίτερα τα ισχυρότερα το αξιώνουν.
Διόλου τυχαία, ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΟΗΕ στο Κεφάλαιο Ι αναφέρει την υψηλότερη αρχή του διεθνούς δικαίου –την οποία με πολιτικά εγκληματικό τρόπο παραβλέπουμε δηλώνοντας αυτοκτονικά ότι δήθεν το ΣΑ έχει αρμοδιότητα να μας πει να κάνουμε ΔΔΟ–, δηλαδή ότι:
«καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα δίνει το δικαίωμα στα Η.Ε. να επεμβαίνουν επί ζητημάτων που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική διαδικασία οποιουδήποτε κράτους και δεν θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με την τους όρους αυτού του Χάρτη. Η Αρχή αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται στο Κεφάλαιο 7», όταν δηλαδή κινδυνεύει η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια.
Στην Κύπρο, ασφαλώς και εξ αντικειμένου, η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια δεν κινδυνεύει από τους κύπριους αλλά από τις ξένες επεμβάσεις που προκάλεσαν τετελεσμένα, που έφεραν εποίκους, που έκαναν εγκλήματα πολέμου και που δεν συμμορφώθηκαν με τις αποφάσεις του ΣΑ του 1974 και 1983.

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΡΟΛΟ ΕΧΕΙ ΤΟ ΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΜΑΣ ΝΟΥΘΕΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ ΔΟΜΗ –ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΜΕ ΚΑΘΕΤΩΣ ΚΑΙ ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ– ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΕΙ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ ΣΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ. 

Ένα οποιοδήποτε κράτος εσωτερικά εθνικά διαιρεμένο είναι αντίφαση και ανωμαλία.
Είναι αδύνατο να υπάρξει ως ανεξάρτητη, βιώσιμη και λειτουργική κρατική οντότητα και ανέφικτο να υπάρξει δημοκρατία και ομαλός πολιτειακός βίος.

Οι κοινωνίες με τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες αξίωσαν εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις δικαίωμα εσωτερικής αυτοδιάθεσης και πολιτικής συγκρότησης σύμφωνα με τις ανθρωπολογικές τους προϋποθέσεις.

Ένα κράτος εσωτερικά εθνικά διαιρεμένο είναι μια πολιτειακή ανωμαλία, ένας ανθρωπολογικός ακταρμάς, ένα πεδίο ασυμβίβαστων αξιώσεων διαφορετικών τρόπων ζωής, πηγή διενέξεων και συγκρούσεων και αφορμή για εξωτερικές επεμβάσεις οι οποίες κάλλιστα μπορούν να κατασκευάζονται ανά πάσα στιγμή από τον ισχυρότερο δρώντα του συστήματος.

Στο σημείο αυτό, καλό είναι στην βάση των κρυστάλλινων περιγραφών αξιωματικών προδιαγραφών του Παναγιώτη Κονδύλη να υπογραμμίσουμε τους λόγους για τους οποίους οι κοινωνίες διακρίνονται από ετερότητα, τους λόγους για τους οποίους τα εθνοκράτη είναι ετερογενή και ανομοιογενή και τους λόγους για τους οποίους εάν ένα κράτος είναι εσωτερικά διαιρεμένο σε εθνική βάση είναι σχιζοφρενές, πηγή συγκρούσεων και θνησιγενές.

Φέρτε στον νου ένα οποιοδήποτε κράτος. Για παράδειγμα τις ΗΠΑ, την Τουρκία, την Ελλάδα, την Γερμανία, το Ιράν, το Ισραήλ ή το Μεξικό.

Αφετηριακά όταν μια κοινωνία γεννιέται και αξιώνει πολιτική κυριαρχία δηλαδή εθνική ανεξαρτησία αρχίζει μια αέναη διαπάλη με τους αντίπαλούς της για να γίνει κυρίαρχη.

Όταν γίνει κυρίαρχη ο αγώνας συνεχίζεται για να διασφαλίσει την διακριτή ύπαρξή της και να επιβιώσει ενόψει εχθρικών αξιώσεων και ενεργειών αναίρεσης της εθνικής της ανεξαρτησίας.

Στην αφετηρία ορίζονται τα πνευματικού πρωτίστως χαρακτήρα κοσμοθεωρητικά θέσφατα που στην συνέχεια αδιάλειπτα αποτελούν τον άξονα των στρατηγικών της προσανατολισμών.

Ο τρόπος για να επιβιώσει σημαίνει κατοχή επαρκούς ισχύος ικανής, αποτροπής των απειλών και διεύρυνσης της ισχύος για να υπάρχουν περιθώρια κατά παραπλανήσεων, εξαπατήσεων και απρόβλεπτων καταστάσεων.

Για να επιβιώσει ως κυρίαρχη διακριτή κοινωνική οντότητα απαιτείται να διαθέτει επαρκή εσωτερική ανθρωπολογική συνοχή κάτι το οποίο συναρτάται ζωτικά με την ύπαρξη οικείας διακριτής πολιτικοανθρωπολογικής ετερότητας σύμφωνα με τις οντολογικές της προϋποθέσεις.

Ας μη συγχέουμε την πολιτικοανθρωπολογική ετερότητα με ρατσιστικά κριτήρια όπως μερικοί, κυρίως στην Δύση, κάνουν.

Η συνύπαρξη, η ώσμωση και η μέθεξη μεταξύ των εθνών είναι παράδοση χιλιετών για τον μεγάλο πολιτικό πολιτισμό της Ελληνικότητας και το μείζων δεν είναι η διαίρεση της πολιτείας αλλά η δημοκρατική της συγκρότηση.

Η σμίλευση της κοινωνικής συνοχής επιτρέπει την αδιάλειπτη παραγωγή κριτηρίων πολιτικής ηθικής η οποία είναι η συνισταμένη των ατομικών ηθικών των πολιτών.

Επίτευξη αυτού του σκοπού συνεπάγεται αδιάλειπτο κατ’ αλήθεια βίο με σύμμειξη και μέθεξη αισθητών και πνευματικών ούτως ώστε να ορίζεται και να επαναπροσδιορίζεται η νομιμοποιητική πολιτειακή διανεμητική δικαιοσύνη, ο συλλογικός τρόπος ζωής και η ενδοκρατική πολιτειακή συνοχή. 

Η κατ’ αυτό τον τρόπο συγκροτημένη πολιτικοανθρωπολογική ετερότητα ενός εθνοκράτους επιτυγχάνεται όταν μέσα στην κινούμενη πολιτειακή δίνη αναρίθμητες σμίλες συμπλέκουν, μεταξύ πολλών άλλων κριτηρίων και παραγόντων, 
·        συλλογικές κοσμοεικόνες και κοσμοθεωρίες όπως αυτές προσδιορίστηκαν από εγγενείς παράγοντες στην αρχική φάση γένεσης μιας διακριτής κοινωνικής οντότητας και του εθνοκράτους της και οι οποίες και προσφέρουν τον στρατηγικό προσανατολισμό και τα νομιμοποιητικά πνευματικά θεμέλια,
➤ ιστορικά θεμελιωμένους πολιτισμούς και πολιτικές παραδόσεις
συλλογικούς μύθους,
συλλογικές ταυτότητες,
➤  μεταφυσικά δόγματα,
➤  εμπειρίες που συγκροτούν εμπεδωμένες συλλογικές εικόνες εχθρών-φίλων και εναλλασσόμενες ιεραρχίες φίλιων-εχθρικών «Άλλων»
➤  και οτιδήποτε άλλο μέσα στην κινούμενη κοινωνικοπολιτική δίνη μορφοποιεί την εθνοκρατική ετερότητα, παράγει νομιμοποιημένη εξουσία και διασφαλίζει επαρκή συνοχή, ανταγωνιστικότητα, ισχύ και ασφάλεια.
➧  Από την στιγμή που υπάρχει ανεξάρτητη πολιτεία, υπογραμμίζω ξανά, η ομαλότητα και η λειτουργικότητα συναρτώνται όχι με διαιρέσεις σε θρησκευτική ή εθνική βάση αλλά με το άθλημα της δημοκρατικής συγκρότησης.

Η έτσι συγκροτημένη εθνοκρατική οντολογία δημιουργεί διαρκώς ένα ολοένα και περισσότερο διαφοροποιημένο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα κρατών με μορφικά ίδιες δομές εσωτερικής και εξωτερικής κυριαρχίας πλην παντελώς διαφορετικού κοσμοθεωρητικού, πνευματικού, ηθικού και κανονιστικού περιεχομένου.

Το κάθε εθνοκράτος εσωτερικά διαθέτει την δική του άπειρα σύνθετη δομή όπου κοσμοθεωρητικά θέσφατα, πολιτικές παραδόσεις, πολιτισμός και τρόπος ζωής συνθέτουν την οικεία πολιτειακά σμιλευμένη εθνοκρατική τυπική λογική.

Ανά πάσα στιγμή τα συλλογικά θεμελιώδη κοσμοθεωρητικά θέσφατα και οι έσχατες λογικές ισχύος και επιβίωσης εκλογικεύουν πολιτικά συλλογικές στάσεις και αποφάσεις απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο οι οποίες οι ίδιες βρίσκονται πέραν κάθε λογικής αιτιολόγησης.

Πιο συγκεκριμένα, καθοριστικά και προσδιοριστικά: Μονάχα η εκλογίκευση της θεμελιώδους στάσης ή απόφασης μπορεί να πραγματοποιηθεί με «λογική» συνέπεια όχι η ίδια η θεμελιώδης στάση.

Στα έσχατα ερωτήματα η απάντηση δίνεται με αξιωματικές αποφάνσεις. Υπάρχουν τόσες μορφές λογικής συνέπειας όσες και οι θεμελιώδεις στάσεις.
[Εάν η Κύπρος διαιρεθεί εσωτερικά σε εθνική και θρησκευτική βάση αντί σε δημοκρατική βάση ανά πάσα στιγμή θα δομηθεί προγραμματικά μια πολιτειακή σχιζοφρένεια καθιστώντας την πολιτική ζωή ανέφικτη και τις διενέξεις αναπόδραστες]

Μολονότι τα τυπικά λογικά μέσα παραμένουν τα ίδια, ωστόσο υπηρετούν κάθε φορά την εκλογίκευση θεμελιωδών αποφάσεων με διαφορετικό περιεχόμενο» (verbatim).

Με διαφορετικά λόγια, για να σκεφτούμε το εθνικά διαιρεμένο κυπριακό κρατίδιο του κοντινού μέλλοντος, όταν εντός ενός οποιουδήποτε «κράτους» προγραμματικά διαιρεμένου κοσμοθεωρητικά και πνευματικά τα μέλη εκλογικεύουν με διαφορετικό τρόπο κάθε απόφαση που είναι αναγκαία για την κρατική ζωή, νομοτελειακά έχουμε μια προγραμματική πολιτειακή σχιζοφρένεια, μια προγραμματικά κτισμένη σύγκρουση και μια προγραμματικά αναμενόμενη ξένη επέμβαση, εδώ της Τουρκίας.

Τέλος, κάθε κράτος από την στιγμή γένεσής του και στην ατέρμονη Οδύσσεια που ακολουθεί είναι θνησιγενές εάν οι πολίτες του και οι ηγέτες του δεν γνωρίζουν ότι δεν ζουν μέσα σε ένα ανθόσπαρτο διεθνή κόσμο αλλά μέσα σε ένα κόσμο που είναι γεμάτος αίτια πολέμου τα οποία παρεμβάλλονται μεταξύ των συμφωνιών και της σταθερότητας. Αναφέρω μερικά.
Άνιση ανάπτυξη σ’ όλες τις πιθανές εκδοχές: οικονομικές, στρατιωτικές, ιδεολογικές, εδαφικές, πλουτοπαραγωγικές, τεχνολογικές, διακρατικές, διαπεριφερειακές.
➥ Άνιση κατανομή ισχύος σε συνδυασμό με άνιση ανάπτυξη προκαλούν ηγεμονικές αξιώσεις, ηγεμονικούς ανταγωνισμούς, αξιώσεις παράνομων διεθνών αλλαγών, διλήμματα ασφαλείας, πόλεμο.
➥  «Κατάλοιπα» διενέξεων της φάσης του εθνικού-κρατικού γίγνεσθαι.
➥  Επαναστατικές αξιώσεις: Εξομοιωτικοί διεθνισμοί, κοσμοπολιτισμοί, ηγεμονισμοί που αντιβαίνουν στο οντολογικά θεμελιωμένο (στις αξιώσεις συλλογικής ελευθερίας) καθεστώς των διεθνών σχέσεων και που προκαλούν διακρατικό ανορθολογισμό, με δεδομένο ότι τα δόγματά τους προορίζονται για ιθαγενείς αδύναμων κρατών και ότι αποτελούν μεταμφιέσεις ηγεμονικών και αναθεωρητικών αξιώσεων ισχύος.
➥ Ο αναθεωρητισμός συχνά απορρέει τόσο επειδή τα κράτη επιδιώκουν αύξηση της ισχύος σύμφωνα με την οικεία τυπική λογική και προϋποθέσεις όσο και επειδή ανάλογα με αυτές τις προϋποθέσεις οι πρόνοιες των διεθνών θεσμών και συμφωνιών ερμηνεύονται κατά το δοκούν ή  τις αναφυόμενες διαφορετικές ερμηνείες για τις οριοθετήσεις της διεθνούς τάξης ή αλλαγών της.
➥ Τέλος αλλά όχι το τελευταίο, σημαντικό αίτιο πολέμου είναι και οι ανεξέλεγκτοι διεθνικοί δρώντες, οι  οποίοι πολύ συχνά είναι εργαλεία στην υπηρεσία παραπλάνησης και εξαπάτησης πνευματικά και πολιτικά ροκανισμένων μελών αφελών και απρόσεκτων κοινωνιών.
Συνοπτικά λοιπόν η κατάργηση της ΚΔ και παρά την αδικία που συντελέστηκε από την αποικιοκρατική δύναμη το 1959-60, αποτελεί την χείριστη απόφαση.

Σε ένα κόσμο γεμάτο αίτια πολέμου και κράτη που ανταγωνίζονται ή και απειλούν και πολεμούν το ένα το άλλο το οικείο πολιτικά κυρίαρχο κράτος είναι το υπέρτατο αγαθό μιας οποιασδήποτε κοινωνίας.

Τα κράτη επειδή γνωρίζουν ή πρέπει να γνωρίζουν ότι η παραγωγή πολιτικής ηθικής πέραν των συνόρων τους είναι μηδενική απαιτείται να διαφυλάττουν τον μόνο θεσμό που τους παρέχει την δυνατότητα να αγωνίζονται για τα συμφέροντά τους, να παλεύουν για την συλλογική της ελευθερία και να διαπραγματεύονται με τα άλλα κράτη στην βάση της ισοτιμίας.

Στην καθημερινότητα της διεθνούς ζωής και έτσι πορεύεται το διεθνές σύστημα εδώ και αιώνες, καθημερινά στήνονται πολλές Συμπληγάδες τις οποίες μόνο εάν διαθέτεις το οικείο κράτος μπορείς να αποφασίσεις να μην διασχίσεις ή εάν θα πρέπει να περάσεις στην απέναντι πλευρά να έχεις την δυνατότητα να αποφασίζεις ορθολογικά και όχι υπό καθεστώς εξαναγκασμών και εκβιασμών.

Καμιά διέξοδος δεν θα υπάρξει εάν καταλυθεί η ΚΔ, αναγνωρίσουμε τα τετελεσμένα, αποδεχθούμε διχοτόμηση και καταστήσουμε την Τουρκία στρατηγικά κυρίαρχο μέσο του τουρκικού κράτους εντός κρατιδίου.

Όσοι Έλληνες έχουν αξιοπρέπεια και δεν μηδίσουν ή γίνουν γενίτσαροι θα φύγουν εάν προλάβουν να φύγουν πριν εξοντωθούν.

Σε μια τέτοια περίπτωση το ανύπαρκτο κράτος που εδρεύει στην Αθήνα εάν δεν σταματήσει τον κατήφορο προς την Άβυσσο θα σημαίνει ότι πέραν πολλών άλλων δεινών και παθών θα παγιδευτεί στρατηγικά με απρόβλεπτες οδυνηρές συνέπειες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Λευκωσία επιβεβαιώνει ότι θα γίνει το ραντεβού του Αλέξη Τσίπρα με τον Ταγίπ Ερντογάν, την ίδια ώρα όμως η Αθήνα τηρεί σιγήν ιχθύος για το θέμα, που εξελίσσεται σε σίριαλ.
Ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος Νίκος Χριστοδουλίδης δήλωσε ότι καταγράφεται «θετική ανταπόκριση» από την Άγκυρα στο αίτημα του Έλληνα πρωθυπουργού να συναντηθεί με τον Τούρκο πρόεδρο, πιθανότατα στο περιθώριο της διάσκεψης της UNESCΟ, που θα γίνει από 2 έως 4 Δεκεμβρίου στο Αμπού Ντάμπι.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο κ. Τσίπρας θα βρεθεί πράγματι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου θα συναντηθεί με τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, καθώς και με τον διάδοχο του θρόνου, σεΐχη Μοχάμεντ Μπιν Ζάγεντ αλ-Νάχιαν. Στην ατζέντα, πάντως, δεν υπάρχει συνάντηση με τον κ. Ερντογάν, γεγονός που προκαλεί εύλογες απορίες. Το ραντεβού είχε ζητήσει ο κ. Τσίπρας από τον κ. Ερντογάν στην πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία τους, που σημαίνει ότι είτε ο Τούρκος πρόεδρος δεν δείχνει ιδιαίτερα πρόθυμος να δει τον Έλληνα πρωθυπουργό είτε ότι η ελληνική πλευρά μετάνιωσε για την πρωτοβουλία που πήρε.

Κυβερνητικές πηγές δηλώνουν ότι σε αυτή τη φάση, με την εμπλοκή στο Κυπριακό, προέχει να αποκατασταθεί η επικοινωνία ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή πλευρά και να ξαναρχίσει ο διάλογος. Εκτός από τις εξελίξεις στο Κυπριακό, οι Αλέξης Τσίπρας και Ταγίπ Ερντογάν θα συζητούσαν για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Προσφυγικό και τις σχέσεις Τουρκίας - Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χθες, ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με τον γενικό γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Αντρο Κυπριανού, με τον οποίο συνομίλησαν για τις εξελίξεις στο Κυπριακό.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τι αναφέρουν οι μυστικές υπηρεσίες στην Αθήνα

Ο Ερντογάν προετοιμάζεται να υλοποιήσει τις απειλές του μετά τη ρήξη με την Ευρώπη και την ένταση στα Ελληνοτουρκικά
«Ετοιμάζεται για πόλεμο ο Ερντογάν; Τι κρύβουν οι αναφορές του στη Λωζάννη και μέχρι πού είναι αποφασισμένος να φτάσει;». Οι δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας έχουν προκαλέσει ανησυχία στην ελληνική κοινή γνώμη, αλλά και στην κυβέρνηση.

Μόνο που, όπως έχει γράψει ο Κινέζος θεωρητικός της στρατηγικής Σουν Τζου, «η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη». Αντί για στρατεύματα, ο Ερντογάν έχει «παρατάξει» στα μικρασιατικά παράλια δεκάδες χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες, τους οποίους απειλεί να στείλει στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης εάν η Ευρωπαϊκή Ενωση υλοποιήσει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για πάγωμα των ενταξιακών σχέσεων με την Τουρκία!

Ενδεικτικό της επιθετικής διάθεσης του Ταγίπ Ερντογάν είναι ότι δεν δίστασε να στείλει τελεσίγραφο στην Ε.Ε. απειλώντας ότι, αν ανασταλούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, εκατομμύρια μετανάστες θα πλημμυρίσουν την Ευρώπη.

«Εμείς έχουμε 3 εκατομμύρια πρόσφυγες στο έδαφός μας, έχουμε δώσει 15 δισ. και η Ευρώπη δεν έχει υλοποιήσει τις υποσχέσεις της. Αν προχωρήσετε ακόμα περισσότερο με τις αποφάσεις σας, οι συνοριακές πύλες θα ανοίξουν», ήταν η ευθεία απειλή που εξαπέλυσε ο κ. Ερντογάν, προκαλώντας ανατριχίλα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Οι προειδοποιήσεις του προέδρου της Τουρκίας ότι θα διατάξει τη μαζική επέλαση μεταναστών προς την ελληνική επικράτεια και τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες δεν είναι απλώς λεκτικές υπερβολές. Το σενάριο της διοχέτευσης χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων προς την Ελλάδα παίρνει σάρκα και οστά με παρότρυνση, αν όχι με ευθύνη και ενορχήστρωση της τουρκικής κυβέρνησης. Αυτό που προκαλεί συναγερμό στα υπουργεία Εθνικής Αμυνας, Εξωτερικών και στις αρμόδιες υπηρεσίες ασφαλείας είναι η πληροφορία ότι στα μικρασιατικά παράλια συγκεντρώνονται βάρκες και μηχανές οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν τις επόμενες εβδομάδες και μήνες για να περάσουν στα ελληνικά νησιά νέα καραβάνια μεταναστών! Ο κίνδυνος να αυξηθεί η ανεξέλεγκτη μετανάστευση και τα προσφυγικά ρεύματα από την Τουρκία προς την Ελλάδα να ξαναφτάσουν τον αριθμό των περίπου 3.000 ανθρώπων την ημέρα προκαλεί ίλιγγο στους Ελληνες που έχουν αναλάβει τον χειρισμό της κρίσης. Η πληροφορία ότι οι διακινητές στην Τουρκία έχουν αγοράσει καινούριες βάρκες και έχουν προμηθευτεί εξωλέμβιες μηχανές για τα πλωτά με τα οποία θα διοχετεύουν τους μετανάστες στη νησιωτική Ελλάδα αξιολογείται ως πολύ σοβαρή από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Τον προβληματισμό και την αγωνία των αξιωματικών επιτείνει η αίσθηση ότι ο ΝΑΤΟϊκός στολίσκος που είχε αναπτυχθεί στο Αιγαίο για την επιτήρηση και τον έλεγχο της λαθρομετανάστευσης είναι θέμα χρόνου να αποσυρθεί από την περιοχή, αφού οι συμμαχικές χώρες εμφανίζονται απρόθυμες να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση της επιχείρησης, που έτσι κι αλλιώς είχε πολύ φτωχά αποτελέσματα.


«Αν η Τουρκία ξανανοίξει πράγματι την κάνουλα των μεταναστών, θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα», μας λέει αξιωματικός του υπουργείου Εθνικής Αμυνας εκφράζοντας την έντονη ανησυχία του. Την προηγούμενη Πέμπτη, λίγες ώρες αφού το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα για το πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας Μπιναλί Γιλντιρίμ προειδοποίησε ότι αν οι «28» υιοθετήσουν τη μη δεσμευτική πρόταση και αναστείλουν την εταιρική σχέση, τότε η Τουρκία θα στείλει τους μετανάστες στην Ευρώπη. «Είμαστε ένας από τους παράγοντες που προστατεύουν την Ευρώπη. Αν οι πρόσφυγες διασχίσουν τα σύνορά μας, θα πλημμυρίσουν και θα κατακλύσουν την Ευρώπη και η Τουρκία αποτρέπει να συμβεί αυτό», τόνισε ο Τούρκος πρωθυπουργός, ενώ πρόσθεσε απειλητικά: «Δέχομαι ότι η διακοπή των σχέσεων με την Ευρώπη θα βλάψει την Τουρκία, αλλά η ζημιά θα είναι πενταπλάσια έως και εξαπλάσια για την Ευρώπη». «Το καθεστώς Ερντογάν δεν χρειάζεται να μας απειλήσει με στρατιωτική κρίση», λέει σχολιάζοντας την κατάσταση διπλωματικός παράγοντας και προσθέτει: «Αρκεί να ανοίξουν λίγο τη στρόφιγγα με τους πρόσφυγες για να γονατίσουν όλα τα νησιά μας».

Στην περίπτωση που οι απειλές της Αγκυρας πραγματοποιηθούν, «όλα τα ελληνοτουρκικά προβλήματα μπαίνουν εκ των πραγμάτων πάνω στο τραπέζι και ο Ερντογάν διευκολύνεται να σε αναγκάσει να οπισθοχωρήσεις ατάκτως», εκτιμά ο ίδιος έμπειρος διπλωμάτης. «Ο Ερντογάν έχει την κάνουλα και μπορεί να μας πνίξει με χιλιάδες μετανάστες», αναφέρει στο «ΘΕΜΑ» ανώτατος στρατιω­τικός, σημειώνοντας ότι οι εξελίξεις δεν είναι ευοίωνες για την Αθήνα.

Η επερχόμενη «τέλεια καταιγίδα»

Ο φόβος για ένα σκηνοθετημένο επεισόδιο από τον απρόβλεπτο Ταγίπ Ερντογάν στοιχειώνει την ελληνική κυβέρνηση. Τις τελευταίες ημέρες στο Μέγαρο Μαξίμου, στο υπουργείο Εξωτερικών και στο Πεντάγωνο επικρατεί αναβρασμός. Οι αρμόδιοι σύμβουλοι του πρωθυπουργού, οι διπλωμάτες και οι στρατιωτικοί επιτελείς προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν πού το πάει ο πρόεδρος της Τουρκίας. Η μεγάλη ανησυχία είναι μήπως παράλληλα με την επιθετική ρητορική και τις απειλές ότι η Αγκυρα θα απαιτήσει την αλλαγή της Συνθήκης της Λωζάννης, ώστε να προσαρτήσει εδάφη που ο Ταγίπ Ερντογάν έχει δηλώσει ότι ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και σήμερα τα αντιμετωπίζει ως... αλύτρωτες πατρίδες, γίνονται κινήσεις πιθανής στρατιωτικής προπαρασκευής. Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας παρακολουθεί τις καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από τα τουρκικά μαχητικά επιχειρώντας να μεταφράσει κινήσεις που θα μπορούσαν να προδώσουν ότι η... ομίχλη του πολέμου μεταφέρεται προς τα σύνορά μας. Από την αξιολόγηση των καθημερινών τουρκικών προκλήσεων, δηλαδή κυρίως από τις παραβιάσεις που κάνουν τα τουρκικά μαχητικά, δεν προκύπτει τόσο σημαντική ποιοτική μεταβολή που να δικαιολογεί ότι η Αγκυρα σχεδιάζει να κλιμακώσει τεχνητά την ένταση στο Αιγαίο.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να εγκλωβιστεί μέσα σε μια «τέλεια καταιγίδα» που μπορεί να αφήσει πίσω της μόνο καταστροφές: Ο Ερντογάν απρόβλεπτος, ένα πληγωμένο θηρίο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σαν σουλτάνο και τη χώρα του σαν αυτοκρατορία. Οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί έχουν αφηνιάσει, σαν τα αρπακτικά που έχουν μυρίσει πτώμα και ετοιμάζονται να το κατασπαράξουν. Οι άλλες γειτονικές χώρες, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, είναι κρυμμένες επιμελώς μέσα σε μια ουδετερότητα που δεν δημιουργεί προσδοκίες για κάτι καλό. Οι ευρωπαϊκές χώρες στον κόσμο τους. Η Λευκωσία είναι καχύποπτη με την Αθήνα, με τελευταίο επεισόδιο, που δεν προοιωνίζεται θετικές εξελίξεις, τη διασπορά φημών ότι το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών τορπίλισε τις διαπραγματεύσεις του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη με τους Τουρκοκύπριους στην Ελβετία. Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε περίοδο μετάβασης που μπορεί να διαρκέσει μήνες και αυτό εγκυμονεί απροσδιόριστους κινδύνους για την Ελλάδα. Το παραλήρημα του Ερντογάν σχετικά με τη Συνθήκη της Λωζάννης, από την οποία διαμορφώθηκαν τα σημερινά σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα, απευθύνεται κυρίως στο εσωτερικό του ακροατήριο. Το γεγονός όμως ότι συνεχίζει και κλιμακώνει την επιθετική ρητορική του για την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης της Λωζάννης σημαίνει ότι η προσπάθεια της Τουρκίας να μεγαλώσει την επικράτειά της θα έχει και εξωτερικές προεκτάσεις... Διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι βασική επιδίωξη του τουρκικού καθεστώτος είναι να ενσωματώσει περιοχές όπως η Μοσούλη στο Ιράκ, αλλά και τμήμα της Συρίας όπου ζουν φιλικοί πληθυσμοί, όπως οι Τουρκμένοι που βρίσκονται στην περιοχή των σημερινών τουρκοσυριακών συνόρων, εκεί όπου η Τουρκική Αεροπορία κατέρριψε το ρωσικό μαχητικό τον Νοέμβριο του 2015. Ο πρόεδρος της Τουρκίας επαναφέρει εδαφικές αξιώσεις για παλιές περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που περιλαμβάνουν εδάφη τα οποία σήμερα κατέχουν το Ιράκ και η Συρία, ζητώντας την επαναδιαπραγμάτευση της Συνθήκης της Λωζάννης με την οποία η Αγκυρα παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις της στις συγκεκριμένες περιοχές.


Αυτό που αποκαλύπτει ότι ο αναθεωρητικός σχεδιασμός του Ερντογάν δεν περιλαμβάνει μόνο τη Συρία και το Ιράκ είναι το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας έχει μιλήσει παραπάνω από μία φορά για τα νησιά του Αιγαίου. «Με τη Λωζάννη δώσαμε στους Ελληνες τα νησιά όπου αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου θα ακουστείς απέναντι», έχει πει ο Τούρκος πρόεδρος, παραδεχόμενος ότι είναι έτοιμος να επωφεληθεί αν του παρουσιαστεί η ευκαιρία.

Η αναφορά του Ταγίπ Ερντογάν στο «ορόσημο» του 2023, οπότε συμπληρώνονται 100 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, δείχνει ότι η νέα τουρκική πολιτική αμφισβητήσεων του σημερινού status quo δεν είναι συγκυριακή, αλλά περίοδος αναταραχής που θα διαρκέσει χρόνια και όχι λίγους μήνες. Ακολουθώντας μια ρεαλιστική πολιτική γραμμή, η ελληνική πλευρά απαντά ότι οι ισχυρισμοί Ερντογάν είναι απαράδεκτοι, παραλλήλως όμως ακολουθεί μια ήπια τακτική με σκοπό να μην αφιονίσει τον ανεξέλεγκτο πρόεδρο της Τουρκίας.

«Η ατζέντα Ερντογάν δημιουργεί μεσοπρόθεσμους κινδύνους για την Ελλάδα», τονίζει ανώτατος αξιωματικός και εξηγεί: «Μετά το πραξικόπημα χτύπησε τη ραχοκοκαλιά του τουρκικού κράτους, διαλύοντας τον πυρήνα της κρατικής μηχανής που ακολουθούσε δυτικά πρότυπα, γεγονός που δείχνει ότι πλέον δεν υπάρχουν σταθερές».

Αφού κατέπνιξε το κίνημα ανατροπής του, ο Ταγίπ Ερντογάν έχει αποστρατεύσει σχεδόν τους μισούς στρατηγούς των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, θεωρώντας ότι συμμετείχαν στο κίνημα των γκιουλενιστών. «Οι εξελίξεις στην Τουρκία δεν είναι καλές», σημειώνει ο ίδιος επιτελής του Πενταγώνου, και παρατηρεί ότι «έχει σταματήσει η παραγωγή αυτών που αποκαλούσαμε “λευκοί Τούρκοι”», δηλαδή των κρατικών αξιωματούχων που λειτουργούσαν ακολουθώντας δυτικά πρότυπα. Το καινούριο στοιχείο, για το οποίο η Αθήνα δεν έχει διαμορφώσει ακόμη εναλλακτική στρατηγική, είναι ότι έχει καταρρεύσει η πολιτική της «εξημέρωσης του κτήνους» μέσω της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, την οποία οι ελληνικές κυβερνήσεις ακολουθούσαν από την εποχή της πρωθυπουργίας του Κώστα Σημίτη. «Ολη η στρατηγική ασφάλειάς μας ήταν το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. Σήμερα, όμως, δεν γνωρίζουμε πώς θα λειτουργήσουν αυτοί οι δύο μηχανισμοί», προειδοποιεί άλλος αξιωματικός.

Ο ρόλος Τραμπ

Ενα κρίσιμο ερώτημα σε αυτή τη συγκυρία είναι πώς θα λειτουργήσει ο αμερικανικός παράγοντας μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Ο κίνδυνος για την Ελλάδα είναι μεγάλος. Ο νέος πρόεδρος της Αμερικής έχει ταχθεί υπέρ της παραμονής του Ασαντ στην προεδρία της Συρίας, υπαναχωρεί από την πολιτική του Μπαράκ Ομπάμα για παραχώρηση αυτονομίας στους Κούρδους και εμφανίζεται υπέρμαχος της αναβάθμισης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Οσο κι αν ο Ερντογάν δυσαρεστείται από την παραμονή του Ασαντ στην εξουσία, ικανοποιείται από τον παραγκωνισμό των Κούρδων και αποδέχεται με θέρμη τον ρόλο χωροφύλακα στην ευρύτερη περιοχή, τον οποίο φαίνεται ότι του επιφυλάσσει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ. Για να λειτουργήσει ως προέκταση της αμερικανικής ομπρέλας, ο Ταγίπ Ερντογάν δεν αποκλείεται να ζητήσει ανταλλάγματα σε περιοχές όπου η Ελλάδα έχει ζωτικά συμφέροντα.

Ετσι, όσο κι αν το Μέγαρο Μαξίμου προσπάθησε να μεταδώσει την εικόνα ότι η πρώτη επικοινωνία του Αλέξη Τσίπρα με τον Ντόναλντ Τραμπ ήταν ενθουσιώδης και σε κλίμα θερμό, η αλήθεια είναι ότι η εικόνα κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή είναι. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν συμφέροντα εδώ. Η Ελλάδα δεν είναι στο μόνιτορ του Λευκού Οίκου παρά μόνο όταν ταυτίζεται με τη φιλοσοφία της Ουάσινγκτον σε θέματα ασφάλειας και σταθερότητας στην Ευρώπη. Προφανώς οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για να παραμείνει η Ελλάδα ένας σταθερός σύμμαχός τους στην περιοχή, όμως η πραγματικότητα είναι ότι η χώρα μας σε αυτή τη φάση δεν έχει προστιθέμενη αξία γι’ αυτούς», παρατηρεί αξιωματούχος με γνώση της πραγματικότητας στο κατεστημένο της Ουάσινγκτον, και προειδοποιεί: «Μόνο τις υπερπτήσεις και τις παραβιάσεις στο Αιγαίο να αυξήσουν οι Τούρκοι μπορούν να μας γονατίσουν οικονομικά».

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Για πρώτη φορά μετά το 1998

Ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια ξεκίνησε σήμερα επίσκεψη στην Τουρκία, όπου μη κυβερνητικές οργανώσεις κατηγορούν τις αρχές ότι κακοποιούν κρατούμενους μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο.

Ο Νιλς Μέλτσερ δήλωσε ότι στη διάρκεια της επίσκεψής του που θα διαρκέσει μία εβδομάδα θα συναντηθεί κυρίως με θύματα και τις οικογένειές τους και θα επισκεφθεί αστυνομικά τμήματα, δικαστήρια και φυλακές, σύμφωνα με έναν αξιωματούχο του ΟΗΕ στην Άγκυρα.

«Αναμένω με ανυπομονησία να μπορέσω να συζητήσω με την τουρκική κυβέρνηση για τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να αντιμετωπιστούν προκλήσεις όπως ο σεβασμός του κράτους δικαίου, η προαγωγή της ευθύνης (απέναντι στον νόμο) και ο σεβασμός του δικαιώματος των θυμάτων να λαμβάνουν αποζημίωση», είχε επισημάνει την Παρασκευή ο Μέλτσερ.

Η επίσκεψή του Μέλτσερ, η πρώτη που πραγματοποιεί ένας ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια από το 1998, πραγματοποιείται έναν μήνα μετά τη δημοσιοποίηση έκθεσης του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRW), το οποίο κατηγορεί τις τουρκικές αρχές ότι «βασανίζουν ή κακομεταχειρίζονται» τους συλληφθέντες μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Οι Τούρκοι αξιωματούχοι διαψεύδουν κατηγορηματικά τις κατηγορίες αυτές και τονίζουν ότι οι νομικές διαδικασίες που ξεκίνησαν μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος γίνονται με απόλυτο σεβασμό προς το κράτος δικαίου.

Η επίσκεψη του Μέλτσερ πραγματοποιείται «έπειτα από πρόσκληση της κυβέρνησης» της Τουρκίας, υπογράμμισε ο ΟΗΕ.

Λίγες ημέρες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, η Διεθνής Αμνηστία είχε ήδη κάνει λόγο για «αξιόπιστες αποδείξεις», σύμφωνα με τις οποίες γίνονται βασανιστήρια, ακόμη και βιασμοί.

Οι δυτικοί εταίροι της Τουρκίας εκφράζουν τακτικά την ανησυχία τους για το εύρος της καταστολής μετά την 15η Ιουλίου: περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι έχουν συλληφθεί, απολυθεί ή τεθεί σε διαθεσιμότητα.

Ο ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ θα αναφερθεί στις πρώτες παρατηρήσεις και συστάσεις του στη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου την Παρασκευή.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Μας θυμίζει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Κάθε φορά που ακούω ότι τον επόμενο χρόνο «βγαίνουμε στις αγορές» (σήμερα αυτό σημαίνει το 2017) ανατριχιάζω όχι από εθνική περηφάνεια, συγκίνηση, ή φόβο αλλά από αηδία και θυμό καθώς προσβάλλεται η νοημοσύνη και η μνήμη μου!..

*********************************
Έγραψα τον Μάη του 2013... Μια εκπληκτικής αξίας ‘κασέτα’ για όλους όσους μας Κυβερνούν ορατοί (και όσους προσδιορίζουν τις τύχες μας…αόρατοι) πιπιλίζουν ‘υπεύθυνα χείλη’ (τρομάρα μας) και κάποιοι αφοσιωμένοι στο ‘λειτούργημαά’ της ενημέρωσης δημοσιογράφοι (τους λένε και αργυρώνητους διαμορφωτές της ‘κοινής γνώμης’)…

Τρεις Μάηδες πριν τον φετινό ακούσαμε αυτήν την ‘κασέτα’ από Πρωθυπουργικά και Υπουργικά χείλη και από δημοσιογραφικά ‘παπαγαλάκια…’ που έλεγαν:

Διαλέγουμε: ή τρόικα, ή "ανεξέλεγκτη πτώχευση" με επιστροφή στη δραχμή και καταποντισμό των Ελλήνων σε ανεργία, απώλεια μισθών και συντάξεων, πείνα και Εθνική απαξίωση…

Και συνέχιζαν στην επωδό:
Το 2011 ‘βγαίνουμε ξανά στις αγορές’ αρχίζει να φαίνεται πρωτογενές πλεόνασμα και η ανάκαμψη γίνεται πραγματικότητα!

Ήταν το καλοκαίρι του 2010, και η τότε Κυβέρνηση του κ Παπανδρέου και ο τότε Υπουργός Οικονομικών κ Παπακωνσταντίνου μας οδηγούσαν σε αυτό που τα συνεργαζόμενα ‘παπαγαλάκι’ των ΜΜΕ αποκαλούσαν Εθνικό τούνελ, υποχρεωτική δοκιμασία για τον ελληνικό Λαό, που κατά τη γνωστή και ιστορικής αξίας πλέον ρήση του κ Πάγκαλου ‘μαζί τα είχαμε φάει και είχε έρθει η ώρα της…πληρωμής του λογαριασμού στους δανειστές μας!’

Μετά, αφού μας έμπασαν για τα καλά στο συγκεκριμένο ‘τούνελ’ πληρωμής των δανεικών ΔΕΝ ήρθε η ανάκαμψη, ΔΕΝ φαινόταν φως στην άκρη του τούνελ (όπως έλεγε επί σειρά ετών η εκπομπή της κ Νικολούλη) αλλά ήρθε η Συγκυβέρνηση των κκ Παπανδρέου, Σαμαρά και Καρατζαφέρη…

Έγραψε σε twit ο κ o James McIntosh των «Financial Times» τον Ιούνιο του 2012 μια πικρή αλήθεια που απέδωσε στον Οίκο JP Morgan-Chase:

«Από τα 410 δισ. που ‘‘δανείστηκαν ή διέγραψαν’’ οι Ελληνικές Κυβερνήσεις από το καλοκαίρι του 2010 μόνο 15 δισ. ευρώ διοχετεύθηκαν στην Ελληνική Οικονομία, ενώ τα υπόλοιπα πήγαν στους ‘‘δανειστές’’ μας!…»
Δείτε το για να μην νομίσετε ότι σας… παραμυθιάζω:


Στη συνέχεια και εντελώς σιωπηλά "χάθηκαν" από το πολιτικό μας προσκήνιο οι κκ Παπανδρέου, Παπαδήμος, Παπακωνσταντίνου και τώρα πια έχουμε Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη και τσάρο της Εθνικής μας Οικονομίας τον κ Στουρνάρα…

Η κασέτα ότι έρχεται ΑΝΑΚΑΜΨΗ, ότι αρχίζει να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ, ότι τα απίστευτα βάσανά μας τελειώνουν συνέχισε να παίζει και το 2011 και το 2012 και συνεχίζει ακόμα πιο δυνατά το 2013…
Ρίξτε μια ματιά… 

ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ και ΑΝΑΚΑΜΨΗ μέσα στο 2014 βλέπει ο ‘πρώτος’ Πρωθυπουργός κ Σαμαράς, συμφωνεί ο ‘δεύτερος’ Πρωθυπουργός κ Βενιζέλος, και εγκρίνει ο ‘τρίτος’ Πρωθυπουργός κ Κουβέλης ενώ ο ΥΠΟΙΚ κ Στουρνάρας είπε Πέμπτη 9 Μαΐου 2013:

«Ελπίζω και εμείς να έχουμε την καλή τύχη που είχε η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, που αρχίζουν και βγαίνουν στις αγορές με επιτόκια κάτω του 6%», σε συνέντευξη που παραχώρησε το πρωί στη ΝΕΤ. «Εγώ αυτό το βλέπω προς το τέλος του 2014… όταν θα έχουμε πετύχει ποιοτικό πρωτογενές πλεόνασμα και ανάπτυξη», πρόσθεσε.

Στο μεταξύ η ανεργία καλπάζει σε πρωτόγνωρα επίπεδα, οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ, μικρό-μεσαίες επιχειρήσεις βάζουν λουκέτα κατά δεκάδες χιλιάδες ετησίως, Το Δημόσιο και αδυνατεί και αρνείται να πληρώσει αυτά που χρωστά, οι αυτοκτονίες έγιναν πλέον καθημερινά επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, τα συσσίτια έχουν συνεχώς αυξανόμενες ουρές, τα χαμόγελα χάθηκαν από τα χείλη των Ελλήνων και η ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ είναι οδυνηρή πραγματικότητα…

Πριν απαξιωθεί και ως διεθνές στέλεχος και ως άτομο ο τότε Γενικός Διευθυντής του ΔΝΤ κ Ντομινίκ Στράους Καν (που μετά…αθωώθηκε) είπε δημοσίως ότι:
«Οι Έλληνες είναι χωμένοι σε βαθειά…σκ@τ@!…»

Μήπως ‘ήξερε’ ο κ Ντομινίκ Στράους Καν ότι Ελλάδα και Έλληνες ΔΕΝ βρισκόμαστε σε τούνελ ούτε ‘λαγούμι’ αλλά σε ΠΗΓΑΔΙ με ‘σκ@τ@’ και ΔΕΝ διαθέτουμε σκάλα σωτηρίας;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Είναι αλήθεια πως λίγοι ηγέτες μπόρεσαν να χαρακτηριστούν παγκόσμιοι, με την έννοια πως αποτέλεσαν πολιτικά σύμβολα με επιρροή που υπερέβαινε κατά πολύ τα εθνικά τους σύνορα. Σίγουρα ένας από αυτούς υπήρξε και ο Φιντέλ Κάστρο, καθώς αποτέλεσε εμβληματική φυσιογνωμία αυτού που μέχρι και το 1989 λεγόταν υπαρκτός σοσιαλισμός και η ιστορία πέταξε στο καλάθι των αχρήστων. Διότι αυτή είναι η αλήθεια.

Ούτε στην Κούβα ούτε πουθενά αλλού, κατάφερε ο σοσιαλισμός να φέρει αυτό που υποσχέθηκε. Η ισότητα έγινε ισότητα στη φτώχεια και η δικαιοσύνη έγινε μοίρασμα της μιζέριας. Κι όποιος είχε διαφορετική άποψη, είτε περνούσε τη ζωή του στις φυλακές είτε εξοντωνόταν φυσικά. Όπως συμβαίνει σε όλες τις δικτατορίες δηλαδή.

Για μένα λοιπόν ο Κάστρο παρά τις ωραιοποιήσεις που εμπεριέχουν τα αφιερώματα στη ζωή του, δεν υπήρξε παρά ένας σκληρός δικτάτορας. Στη δική μου αντίληψη τίποτα δεν διαφοροποιεί τον Κάστρο από τον Σαντάμ και πραγματικά βρίσκω ακατανόητο το να προκαλεί έκπληξη μια τέτοια σύγκριση. Αλλά τα γεγονότα αυτό λένε.

Έκανε ένα πραξικόπημα ουσιαστικά, το οποίο ονομάστηκε στη συνέχεια επανάσταση, κι αντικατέστησε μια στρατιωτική δικτατορία με τη δική του μονοκομματική δικτατορία. Και δεν αναφέρομαι μόνον στα ζητήματα των ελευθεριών και των δικαιωμάτων. Αναφέρομαι πρωτίστως στην πλήρη αποτυχία που μοντέλου που εφάρμοσε, να φέρει ανάπτυξη και πλούτο στη χώρα του, με συνέπεια οι Κουβανοί να ζουν στη φτώχεια και η κομματική «νομεκλατούρα» στη χλιδή.

Αλλά παρά την παταγώδη αποτυχία του και την ιστορική ήττα του μοντέλου που εκπροσωπούσε, ακόμη και τη σκυτάλη της εξουσίας, μόνος αυτός αποφάσισε που θα τη δώσει και την έδωσε στον αδερφό του! Κι όμως εγκωμιάζουν τον Κάστρο όσοι κατά τα άλλα θέλουν να δηλώνουν πως είναι με το μέρος της δημοκρατίας! Ποιας δημοκρατίας; Των φυλακών και των διώξεων; Της φτώχειας και της μιζέριας; Των καταναγκαστικών έργων; Των εξοριών; Ή της κοινωνικής και φυσικής εξόντωσης όσων επέμεναν να έχουν άλλη άποψη από αυτή του «ηγέτη»;

Όταν βάζεις τις ιδέες πάνω από τους ανθρώπους και τις πραγματικές τους ανάγκες, τότε μοιραία οδηγείς τα πράγματα σε κάποια μορφής δικτατορία. Αυτό είναι ένα σπουδαίο ιστορικό μάθημα που φαίνεται όμως πως δεν το έχουμε κατανοήσει όσο καλά θα έπρεπε. Δυστυχώς παρά πολλοί εξακολουθούν να μένουν στις ιδέες και όχι στα αποτελέσματα αυτών των ιδεών.
Κλείνουν τα μάτια και εθελοτυφλούν μόνο και μόνο για να μην παραδεχθούν πως οι ιδέες τους αποδείχθηκαν λανθασμένες κι ανεφάρμοστες. Κι αυτό φαίνεται ακόμη και στην ίδια την Κούβα πλέον, η οποία μετά την καταστροφική αποτυχία των ιδεών του Κάστρο αποφάσισε έστω και μετά από μισό αιώνα να αλλάξει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και να ανοίξει την οικονομία της, προσδοκώντας ένα νέο καλύτερο επίπεδο ευημερίας. Το οποίο και μπορεί πράγματι να επιτύχει.

Αλλά αν η Κούβα μπορεί να σωθεί, δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για την Ευρώπη. Διότι και στην Ευρώπη του Σόιμπλε, οι ιδέες – έστω κι αν έχουν τη μορφή αριθμών – είναι αυτές που μπαίνουν πάνω από τις πραγματικές ανάγκες και τους ανθρώπους. Ακόμη κι όταν αποδεικνύεται στην πράξη πως οι ιδέες αυτές «δεν δουλεύουν», αντί να διορθωθούν συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Εμμονή στο λάθος, προκειμένου αφενός να μη γίνει παραδοχή του λάθους, αφετέρου γιατί αυτό βολεύει τη βορειοευρωπαική ελίτ.

Η μοντέρνα οικονομική δικτατορία του Σόιμπλε, με την εμμονή σε ιδέες που δεν δουλεύουν, έχει φέρει την Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής. Το μόνο αποτέλεσμα αυτής της παράλογης «λογικής» είναι η καταστροφή του ελεύθερου πνεύματος, το οποίο είναι το μόνο που μπορεί να τολμήσει, να επιχειρήσει, να καινοτομήσει, να ρισκάρει, να δημιουργήσει.

Τι κοινό έχουν λοιπόν ο Κάστρο, ο Σαντάμ και ο Σόιμπλε; Κατάφεραν μέσα σε συγκεκριμένες περιστάσεις να επιβληθούν ως «αλάνθαστοι» και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η μιζέρια και η κακομοιριά του σημερινού Έλληνα αρχίζει να μη διαφέρει και τόσο πολύ από τη μιζέρια και την κακομοιριά που έζησαν ο Κουβανός κι ο Ιρακινός. Η απολυταρχία δεν έχει συγκεκριμένο χρώμα ιδεολογίας.

Όταν τα πάντα υπακούουν στη λογική του «να βγαίνει το σωστό αποτέλεσμα στο εξέλ», άσχετα αν αυτό σημαίνει την καταστροφή παραγωγικών δυνατοτήτων, ευκαιριών κι ανθρώπων, πόσο διαφορετική μπορεί να η περίπτωσή μας από αυτή της Κούβας;

Οπότε και η μοναδική μας ελπίδα, ίσως να ναι αντίστοιχη με αυτή που’ χαν για δεκαετίες και οι Κουβανοί: Να γεράσει και να πεθάνει ο Σόιμπλε! Είτε πολιτικά, είτε φυσικά.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Είχαμε πολύ καιρό να αισθανθούμε τέτοια απογοήτευση, θλίψη, αηδία και σιχασιά, σαν κι αυτή που νοιώσαμε όταν είδαμε τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την μαύρη νεολαία μας, να κάνει αξημέρωτα ουρές έξω από καταστήματα για να προλάβει να κάνει ντού με το που θ' ανοίξουν οι πόρτες.

Ήτανε τέτοια η σιχασιά που αισθάνθηκε το blog γι αυτή την νέα γενιά νεοελλήνωνπου σχεδόν αυτόματα αισθάνθηκε ταυτόχρονα να καταρρέουν μέσα του οι όποιες (πολλές) ενοχές ένοιωθε εκ μέρους της γενιάς του για το κατάντημα της χώρας και της κοινωνίας (Θα πείτε  "μα το ίδιο έκαναν και μεγαλύτεροι και πιό ώριμοι ".  Σύμφωνοι. Αλλά απ' αυτούς αυτά περιμέναμε. Αντίθετα, απ' την νεολαία που έτσι κι αλλιώς και με το δίκιο της μας βρίζει για το δικό της κατάντημα, περιμέναμε άλλη συμπεριφορά κι αντιμετώπιση της πραγματικότητας).

Τέτοια καταναλωτική μανία; Τόση άρνηση της πραγματικότητας;
Δηλαδή ρε όρθιο τετράποδο 20ρη, 25αρη, 30αρη, έχεις λύσει όλα τα μεγάλα σου προβλήματα, και αυτό είναι που σε νοιάζει: πώς θα καταναλώσεις;
Το πώς θα πάρεις το i-phone 400 ευρώ αντί για 800, και την τηλεόραση των 950 ευρώ μόνον 650, όταν πληρώνεσαι -όταν και αν δουλεύεις- με 2 ευρώ την ώρα;
Και άντε και το πήρες. ΚαιΚαταξιώθηκες στον εαυτό σου και στους άλλους
Αυτή είναι η καταξίωσή σου;  Ένα αντικείμενο
Αισθάνεσαι δηλαδή λίγος με ένα τηλέφωνο των 150 ευρώ, να σου μείνουν και τα υπόλοιπα 250, να ζήσεις άλλη μιά βδομάδα κουτσά-στραβά;
Αυτά σε μάθαμε εμείς; Ναι, αυτά σε μάθαμε. Δεν είδες όμως τα καζάντια όλων μας απ΄την δικιά μας μ@λακία;

Εμείς ρε ζώο δίποδο έχουμε μπροστά μας να ζήσουμε άλλα 20-25 χρόνια. Κουτσά-στραβά θα τα περάσουμε. Τις ατασθαλίες μας τις κάναμε, τις μ@λακίες μας επίσης, χορτάτοι από ζωή είμαστε λίγο-πολύ, θα βολευτούμε.
Εσείς που έχετε μιά ζωή μπροστά σας μαύρη και άραχλη, τί κάνετε για αυτό; Ντού στα μαγαζιά; Και μετά φραπέ στην καφετέρια για ξεκούραση;

Ρε γεννημένοι σκλάβοι, αν με το ίδιο πάθος και δύναμη και αποφασιστικότητα που "τσακίσατε" προχθές τα "εκπτωτικά" εμπορεύματα, κάνατε ντού στην Βουλή ν' αφαλοκόψετε τους 300 προδότες, τα πράγματα θα άλλαζαν για όλους μας την ίδια μέρα.

Είναι κρίμα να γίνεστε έρμαια και σκύβαλα του καταναλωτισμού.  
Του άκρατου, αδικαιολόγητου, και άχρηστου καταναλωτισμού, εις υγείαν της Παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας δικτατορίας της Νέας Τάξης.
Δείτε κι εμάς, πού φτάσαμε.
Δείτε και τους εαυτούς σας, πού σας συμπαρασύραμε.

Δυόμισι κιλά πτυχία και ντοκτορά και μάστερς έχει ο καθένας σας.
Τα μάτια σας δεν άνοιξαν με τα γράμματα;
Δεν βλέπετε τον γκρεμό που τραβάμε να πέσουμε; Που έχουμε ήδη πέσει
Τί κάνετε δηλαδή;
Στριμωγνόσαστε όλοι μαζί μπουλουκηδόν, για να μη γλυτώσει κανείς;

Μαύρη, κατάμαυρη η Παρασκευή που "τσακίσατε" τα i-phones.
Μαύρες και οι μέρες που σας περιμένουν.
Κι αυτή τη φορά, θα φταίτε εξ ίσου!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Putin wastes no time in Syria

Although US President-elect Donald Trump has signaled his willingness to work with Russia to end the war in Syria, Russian President Vladimir Putin is taking nothing for granted.
Trump said in an interview with The New York Times on Nov. 22, “We have to end that craziness that’s going on in Syria.” 
Maxim Suchkov writes that while there is cautious optimism about Trump’s position on Syria, Putin is also aware that the US Congress may seek to box in Trump, as Julian Pecquet has reported, so Russia will not be squandering the remaining weeks of the Obama administration. 
“Moscow believes it now has the opportunity and time to make critical gains in Syria,” Suchkov writes. “Russian airstrikes in Idlib and Homs provinces as well as the Syrian army offensive in Aleppo seem to be building in this line of reasoning. At the same time, this shouldn’t contradict other Russian moves described previously — with an overall decrease in anti-American rhetoric, more attacks on the Islamic State and Jabhat Fatah al-Sham, and prospects for the deterrent built by the Russians in Syria to be a potential bargaining chip with the new administration.
“At the same time,” Suchkov adds, “the military offensives are set to bring more rebel groups to direct talks with the Russian military. According to the Bulletin of the Russian Centre for Reconciliation of Opposing Sides in the Syrian Arab Republic on Nov. 19, within the previous 24 hours 'truce agreements were signed with representatives of three inhabited areas of Hama province and two in Latakia province.' Thus, the total number of inhabited areas whose leaders had signed the so-called reconciliation agreements now amounts to 956, while the number of cease-fire application forms signed with leaders of armed groups has reached 69. Finally, another track Moscow is pursuing is consultations with Iran and Turkey on strategic aspects of Syrian statehood, such as the country’s integrity. Both Tehran and Ankara favor the idea of a united Syria — though each for their own interests and with specific visions for it. Nevertheless, it is important for Russia to find itself on the same page with the regional stakeholders on the critical issues before the situation in Syria is transformed into a postwar diplomatic mode.”
Saudi Arabia encouraged by Trump on Iran
Bruce Riedel writes that Saudi Arabia is “pleased with the strong talk from Trump and his appointees on Iran. Articles by key future decision-makers such as retired Lt. Gen. Michael Flynn and Kansas congressman Mike Pompeo's articulating the need for tougher American responses to Iran subversion and terrorism have been well-received in Riyadh.”
“The United Nations-endorsed nuclear deal with Iran is not Riyadh's priority,” Riedel explains, “instead, the Saudis want international attention and sanctions focused on Iranian subversion. They will welcome calls for regime change in Tehran and efforts to de-legitimize the Islamic Republic."
While encouraged by Trump’s comments so far on Iran, Saudis are nonetheless concerned about Trump’s apparent willingness to work more closely with Russia in Syria, and by the potential rise of “Islamophobia” in the United States.
The kingdom’s top priority, however, even before Trump takes office, will be to roll back the Justice Against Sponsors of Terrorism Act (JASTA), which allows lawsuits against Saudi Arabia, and possibly other countries, by victims of terrorism. Riedel recommends that “between his election and the inauguration Jan. 20, Trump and his team should quietly encourage the lame-duck Congress to amend JASTA to give the new president a waiver to exclude from such lawsuits countries deemed by the president to be major partners in fighting terrorism. Obama could take the political heat and sign an amendment with waiver authority. This will not be an easy sell, but it is far better to change JASTA now than to have to live with it come January 2017. Failure to act responsibly on JASTA, and acknowledging that the issue of a Saudi role in 9/11 has been thoroughly investigated and debunked by two congressionally mandated commissions, will set back the next president's efforts to stabilize a very dangerous region before he even gets started.”
Liberman as gatekeeper
“Trump said Nov. 22 that he would love to be the one to solve the Israel-Palestine conflict, but he did not indicate how much of a priority that would be for his administration. Trump suggested that [Jared] Kushner, the president-elect's 35-year-old son-in-law who played a key role advising Trump on his campaign, would probably not take a formal post in his administration, but could help make peace between the Israelis and the Palestinians,” Laura Rozen reports.
If there is a Trump initiative on the Israeli-Palestinian conflict, the action in Israel will fall to Defense Minister Avigdor Liberman, Ben Caspit writes. “Liberman is the sentry patrolling the wall around the future relationship between the Trump administration and the Netanyahu government. Liberman is passionate about his new position right in the nerve center of Israel’s defense establishment. He shocked everyone while briefing political journalists in Jerusalem on Nov. 16 by saying that he will strive to reach an agreement with the Trump administration in which Israel will freeze construction outside the major settlement blocs while building within them. The defense minister explained that what he meant was official reconfirmation of the 'Bush Letter' of 2004.”
Liberman's dealings with the incoming Trump administration would be of a piece with his bid for leadership in Israeli domestic politics. Liberman, according to Caspit, “is targeting the political center instead by rebuilding his image as a security hawk and political and diplomatic pragmatist. At the same time, Liberman is also trying to establish an intimate channel of communication with the Trump administration and to become the new administration’s main address in Israel. He knows that it is the key to building up his image as the ‘responsible adult’ in the government and to legitimize himself as a potential candidate for leadership.”
A US initiative, on terms favorable to Israel, is no done deal, Caspit reports. “In the series of contacts between Liberman and his people and Trump’s inner circle, the Americans sent Israel a clear message: Don’t celebrate prematurely and don’t be rash. Most importantly, a political source told Al-Monitor on condition of anonymity, ‘Don’t establish facts on the ground.’”

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος


Ακόμη και ο περιστασιακός παρατηρητής των ελληνικών πραγμάτων διαπιστώνει ότι υπάρχουν μερικά αναλλοίωτα δεδομένα, τα οποία καθορίζουν την περιλάλητη ελληνική «ιδιαιτερότητα» όπως αυτή ανεπήδησε μετά την κατάρρευση της χούντας και την άνοδο της πλέριας ελληνικής «δημοκρατίας».

Πρώτο και καλύτερο τέτοιο δεδομένο είναι η αέναος εισαγωγή «προοδευτικών καταχτήσεων» από τας Ευρώπας, αλλά κι από το πηγαίο και πάντοτε εφευρετικό περιβάλλον της υπερατλαντικής μας συμμάχου--που για τα ελληνικά δεδομένα και τις ελληνικές παραδόσεις έχουν φτωχό ή καθόλου νοηματικό περιεχόμενο.

Δεύτερον, τόσον η επίσημος Ελλάς, ενεργούσα μέσω των εκάστοτε κυβερνήσεων, όσο, και ιδιαιτέρως, η «ανεπίσημος» ετέρα Ελλάς, εκδηλουμένη μέσω κινημάτων, μαζώξεων, αντιρρησιών, «αντί-εξουσιαστών», ομάδων «κοινωνικής αλληλεγγύης», «διαλόγων», «διανοούμενων» κ.λπ., επιμένουν στο εξουθενωτικό κυνήγι της «εναλλακτικής πρότασης» που κανείς, καμία, και κανένα δεν μπόρεσαν ποτέ να περιγράψουν επακριβώς και λογικώς.

Και τρίτον, οποιαδήποτε, έστω και δειλή, απόπειρα άτυχων κάποιων να επισημάνουν ότι ο (Έλλην) βασιλεύς περιφέρεται τσίτσιδος μπορεί να προκαλέσει θύελλα κατηγοριών και βαρύτατους υπαινιγμούς περί του ό,τι οι εκφράζοντες τέτοιες απόψεις είναι «όργανα σκοτεινών ξένων κέντρων» και κακολογούν εκ προμελέτης την χώρα. Που και που προστίθεται και το καρύκευμα περί «ακροδεξιών», «φασιστών» κ.λπ. σε δόσεις αναλόγων των περιστάσεων.
Αυτών λεχθέντων, φθάνουμε στα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων και στην «ενημέρωση» που αναπτύχθηκε ειδικά σε σχέση με το «θρίλερ» των αμερικανικών εκλογών.

Η μάχη δόθηκε ώστε όλος ο πληθυσμός να μάθει, να εκτιμήσει, και να δημιουργήσει τελικώς την «δική» του «ανεξάρτητη» γνώμη -- που δεν μπορεί όμως να είναι άλλη από την συμπαράταξη με το «προοδευτικό» παρελθόν (π.χ. Ομπάμα) και την νομοτέλεια για ακόμη «προοδευτικότερο» μέλλον (π.χ. Κλίντον).

Οι ραψωδίες που περικύκλωσαν την παρουσία του απερχομένου προέδρου Ομπάμα στην Αθήνα ήσαν αναμενόμενες και κατέδειξαν και πάλι ότι ο «τόνος» των ελληνικών εντυπώσεων και συμπερασμάτων συμπίπτει σχεδόν ολοκληρωτικά με το υπαγορευόμενο «πολιτικά ορθό» από «τα ξένα κέντρα αποφάσεων» που όμως όλες ανεξαιρέτως τις πολιτικές παρατάξεις τα καταριούνται και τα κακίζουν.

Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, demi κεντρώοι, «μετριοπαθείς» αριστεροί, «προοδευτικοί» δεξιοί, και με μόνη εξαίρεση το περιθώριο των «μορφωμάτων», διαγκωνίστηκαν για τα πρωτεία των επαινετικών ύμνων περί την επίσκεψη του εντός ολίγου συνταξιούχου υπερατλαντικού μας συμμάχου. Ελάχιστοι ίσως αποπειράθηκαν να εκφράσουν λογικότερες απόψεις, αλλά ο μέγας παφλασμός των εγκωμίων κατέπνιξε τους πάντες και τα πάντα (ενδεικτικό παράδειγμα της νοσταλγικής τάσης γλυκόπικρων ποιητικών τόνων, που ήδη περιβάλει την μόλις λήξασα «εποχή Ομπάμα» στα περισσότερα «μίντια», είναι αυτό το σχόλιo).

Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, τα ελληνικά «μίντια» έμεινα σύξυλα από την μαθηματικώς προβλεφθείσα νίκη του «μισογύνη», «ρατσιστή», και «μισαλλόδοξου» Ντόναλντ Τραμπ.

Η «ενημέρωση» και «ανάλυση» των αμερικανικών εκλογικών εξελίξεων στηρίχθηκε, σχεδόν αποκλειστικά, στην από πολλού τακτική του «κόπι πάστε» από ξένες πηγές κοπτόμενες υπέρ της πρώην πρώτης κυρίας που ήταν «αδύνατον» να ηττηθεί καθ’ όσον είχε χρησθεί εκ των προτέρων ελέω Θεού και απλώς ανέμενε και το χρίσμα των ανθρώπων εις τις κάλπες.

Ελάχιστες ήσαν οι προσπάθειες να εκτιμηθούν άλλες απόψεις και ιδέες, να δοθούν διαφορετικά «ερεθίσματα», να δημιουργηθεί μια έστω αμυδρή αμφιβολία για το «βέβαιο» της νίκης του «Καλού». Ελάχιστες ή και καθόλου αναλύσεις του τι σήμαινε για τους χρεοκοπούντες Δημοκρατικούς ο ποταμός των καταδικαστικών αποκαλύψεων-αποδείξεων από το Wilieleaks εκτός από τις συνήθεις παπαγαλίες του «κόπι πάστε» και την συνεχή υπενθύμιση ότι οι αποκαλυφθείσες πληροφορίες «φαίνεται να...» και όχι «αποδεικνύουν ότι...» (κλασικό αναμάσημα της μόνιμης άρνησης των «προοδευτικών» αμερικανικών μέσων να μην χρησιμοποιούν το ρήμα prove [αποδεικνύω] αλλά το διφορούμενο allege [ισχυρίζομαι] ιδίως όταν το αντικείμενο πονάει).

Με την νίκη του νέου προέδρου, σύσσωμα τα εγχώρια «μίντια» ξέσπασαν σε οδυρμούς και γόους για την επερχόμενη συντέλεια του Σύμπαντος.

«Ρέστα ρατσισμού» ανήγγειλε μια επικεφαλίδα. «Καταστροφή για τη Δύσι» συμπέραινε άλλη. Παρόμοιοι ήχοι από παντού. Καταφυγή σε ευρωπαϊκές «προοδευτικές» εφημερίδες και άλλα μέσα για περαιτέρω αλίευση «αποδείξεων» ότι ωθούμαστε στην επιστροφή του Τρίτου Ράιχ και στην επιβολή ενός ολοκληρωτικού «Τραμπισμού» που θα οδηγήσει σε αιματηρές συγκρούσεις και μάλλον σε παγκόσμια σύρραξη.

Επιστήμων παρατηρητής π.χ. κατέληξε σε πιο προχωρημένο συμπέρασμα στο περί της πρώην πρώτης κυρίας ραψωδικό του σχόλιο με χροιές identity politics (έκφραση περί πολιτικών προτιμήσεων με βάση το φύλο) και φυλετικών διακρίσεων: μάθαμε λοιπόν ότι την πρώην πρώτη κυρία φθόνησαν οι λευκοί άνδρες διότι όχι μόνον διαθέτει προσόντα που οι άνδρες δεν διαθέτουν αλλά και διότι την είδαν όπως βλέπουν και τους πετυχημένους μαύρους, τους οποίους, ως συνάγεται, φθονούν ομοίως! Και έτσι έχασε.

Άλλος σεβαστός καθηγητής, στο επίσης χειμαρρώδες του υπέρ Κλίντον εγκώμιον, διαπίστωσε, όπως και η πλειοψηφία των «εγκύρων», ότι ο «άνθρωπος -καρικατούρα» δεν είχε ελπίδες σε σύγκριση με την «καλοψημένη» πρώην πρώτη κυρία.

Το «καλοψημένη» βεβαίως ήταν ειρωνικά σωστό: απεδείχθη εκ των υστέρων ότι η πρώην πρώτη κυρία ήταν υπέρ το δέον «καλοψημένη», ήγουν αμάσητο κάρβουνο, για δεκάδες εκατομμύρια ψηφοφόρους που υπέφεραν από κράμπες μόνο στο άκουσμα του ονόματος της--όπως, εξ άλλου, συνέβαινε και με τα εκατομμύρια των «προοδευτικών» στο άκουσμα του «Τραμπ», μόνο που ο «αντί-τραμπισμός» είναι απείρως γραφικότερος με διάρρηξη ιματίων, κυλίσματα στο οδόστρωμα, κραυγές και κατάρες, λυγμούς και οδυρμούς, και άλλα πολλά εφάμιλλα του ακραίου δράματος.

Το μούδιασμα που επεκράτησε μετά τις 8/11 αναγκαστικά κατευθύνθηκε έτσι σε θεωρίες συνωμοσίας καθ’ όσον όλοι ανεξαιρέτως οι παρ’ ημίν «έγκυροι» είχαν προεξοφλήσει κι αυτοί την νίκη του Obama model και την κατατρόπωση των δυνάμεων του σκότους υπό την ηγεσία του «φαφλατά».

Ειδικά η συντριπτική κατάρρευση των δοξασιών του συνόλου των αμερικανικών «καθώς πρέπει» μέσων, τα οποία επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση μαύρης προπαγάνδας, ψεύτικων «στοιχείων», και προκατασκευασμένων μετρήσεων κοινή γνώμης με στόχο τον «μισαλλόδοξο», γενικώς αποσιωπήθηκε εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων διότι, και πάλι, μια παραδοχή της σκληρής αλήθειας θα ήταν «μη πολιτικά ορθή».

Η μαζική υστερία των «προοδευτικών» ηττημένων, που συνεχίζεται ακράτητη, δεν φαίνεται να ελκύει το ενδιαφέρον των «παρατηρητών» μας έστω και ως ανθρωπολογικό φαινόμενο--το οποίο ομοιάζει με ομαδική επιληπτική κρίση (δείτε εδώ εδώ κι εδώ) που συνήθως παρατηρείται σε οπαδούς μυστικιστών και αιρετικών παρά-θρησκευτικών οργανώσεων οι οποίες σχηματίζονται γύρω από ψευδοπροφήτες και εγκληματικούς τσαρλατάνους.

Μια σκληρή σατιρική παρουσίαση τους αλαφιάσματος των «προοδευτικών», όπως αυτή, δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει hit σε δελτία ειδήσεων. Κανείς «σχολιαστής» μας δεν θα έδινε έμφαση π.χ. στο γεγονός ότι οι ηττημένοι, καθ’ όλη την διάρκεια της λασπομαχίας που προηγήθηκε των εκλογών, προειδοποιούσαν τον «μισογύνη» να δεχθεί το αποτέλεσμα των εκλογών χωρίς αντιδράσεις διότι «αυτή είναι η δημοκρατία», νομίζοντας ότι είχαν το ορτύκιον εις τον κυνηγετικό τους σάκο. Τώρα όμως, μετά την πτώση της Ιεριχούς, ξιφουλκούν με πρωτοφανείς βίαιες διαδηλώσεις, επιθέσεις, καταστροφές, προπηλακισμούς, προσβολές, και το σύνθημα «Not my president» καθ’ όσον η «δημοκρατία τους» πήρε ανάποδες που δεν εγκρίνουν (ένα εξαιρετικό «καυτό» ποτ πουρί αντιδράσεων λυσσαλέων «αντι-τραμπ» «τηλεπερσόνων» καθώς αντιλαμβάνονται ότι η εκλογή χάθηκε εδώ).

Γνωρίζουν οι έλληνες ακροατές/θεατές π.χ. ότι διάφοροι περιθωριακοί, εξτρεμιστές, και «ανένδοτοι», αλλά και ορισμένοι αιρετοί άρχοντες, μεταδίδουν «κάλεσμα» για βίαιες διαδηλώσεις την ημέρα ορκωμοσίας και ανάληψης καθηκόντων από τον «φαφλατά»;

Γνωρίζουν επίσης το όργιο συνεργασίας όλων των «αδεσμεύτων» και «αδέκαστων» δημοσιογράφων του αριστερό-«προοδευτικού» χώρου με τους οργανωτές της προεκλογικής εκστρατείας των ηττηθέντων για το σαμποτάρισμα του «φαφλατά»;

Τους έχουν πληροφορήσει οι «επιστημονικοί» σχολιαστές μας για το πώς χειρίστηκε το όργιο αυτό της κατάπτυστης συναλλαγής ο νέος πρόεδρος σε προ ημερών συνάντηση «γνωριμίας» με τα μεγάλα ονόματα των «μέσων» -- και πώς όλοι οι «αδέσμευτοι» και οι «αδέσμευτες» δεν επέδειξαν την συνήθη τους φλόγα ανεξαρτησίας ενώ λεκτικώς έτρωγαν της χρονιάς τους από τον «γραφικό» που ποτέ δεν θα γινόταν πρόεδρος;

Η μοναδική τώρα fallback position (ήγουν «θέση υποχώρησης») για τους «παρατηρητές» μας είναι ανάλογος αυτής των υπερατλαντικών «αναλυτών» που τα ήξεραν όλα και τα είχαν προεξοφλήσει όλα: να αναπτύξουν πώς με επανακαταμέτρηση ψήφων μπορεί ο νέος πρόεδρος να «χάσει» (η προσπάθεια ξεκίνησε από έναν ερευνητή που ισχυρίστηκε ότι οι ηλεκτρονικές συσκευές που χρησιμοποιούνται σε πολλά εκλογικά κέντρα για την ψηφοφορία υπέπεσαν σε «εχθρική» ηλεκτρονική διείσδυση, δηλ. σε «χακάρισμα» όπως το θέλει η κοινοβαρβαρική. Ακόμη όμως κι αυτή  π.χ. η «έγκυρη» πηγή, άκρατος υποστηρικτής της Κλίντον, θεωρεί την πιθανότητα αυτή ανύπαρκτη), πώς ο νέος πρόεδρος θα βρει «απέναντι» του πολιτειακούς θεσμούς που θα τον περιορίζουν, αλλά και πώς η αντίσταση των ηττημένων, που ορκίζονται να συνεχίσουν το αντάρτικο, θα οδηγήσει στην Γαλλική Επανάσταση redux.

H προσπάθεια αυτή στηρίζεται στην διασπορά καχυποψίας για το «νόμιμο» της επερχόμενης κυβέρνησης, στην συνεχή δυσφήμηση των πρωτοβουλιών του νέου προέδρου, και στην ελπίδα ότι η κηλίδωση, η δυσπιστία, και το υφέρπον μίσος θα οδηγήσουν κάποτε σε πολιτική στροφή προς το Δημοκρατικό κατεστημένο (το οποίο ήδη καταρρέει θορυβωδώς και οδηγεί σε διάσπαση των «δημοκρατικών» δυνάμεων).

Το πρώτο πάντως μεγάλο τραύμα της αλλαγής που επωάζεται αυτή την στιγμή -- και για το οποίο δεν έχω δει αναφορές στην ελληνική «ενημέρωση» -- θα προέλθει από την δεδομένη πλέον διάθεση του συντόμως Προέδρου Τραμπ να υιοθετήσει ένα ριζοσπαστικό «μοντέλο» επικοινωνίας με την κοινωνία μέσω της απ’ ευθείας προσωπικής επαφής που θα γίνεται με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εφ’ όσον εδραιωθεί αυτή η τακτική, τα «έγκυρα» μέσα θα υποστούν σοβαρό πλήγμα καθώς θα συρρικνωθεί σημαντικά ο θεσμός τους σώματος ανταποκριτών Λευκού Οίκου. Σε παλιότερες εποχές, το σώμα περιελάμβανε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του δημοσιογραφικού κόσμου με υψηλό κύρος και ισχυρή δημοτικότητα. Όμως, σήμερα, καθώς αρχίζει η εποχή Τραμπ, το σύνολο των «εγκύρων» μέσων έχει παύσει να είναι «έγκυρο» και η ανάκαμψη του θα απαιτήσει αλλαγές που αυτή στην στιγμή είναι απροσδιόριστες.

Το δικό μας «κόπι πάστε» καλό και ανέξοδο ήταν μέχρι τώρα, αλλά μια σελίδα, πελώρια και βαριά, έχει γυρίσει και η ελληνική «ενημέρωση» είτε θα προσαρμοσθεί κατ’ ανάγκην στις νέες συνθήκες, τις τόσο εφιαλτικές για τους συνασπισμούς της «αριστεράς και της προόδου», είτε θα διακινδυνεύσει την οριστική δυσμενή μετάθεση της «στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Το «κόπι πάστε» έπαιξε για δεκαετίες τον ρόλο της δήθεν ανάλυσης. Το «κόπι πάστε» στήριξε ατελείωτα φορτία «ειδήσεων» και «υπεύθυνης ενημέρωσης» πάντα με μεσάζοντες πρόσωπα που σπανίως διέθεταν τα αναγκαία προσόντα αλλά συνήθως εκμεταλλεύονταν ισχυρές πολιτικές «άκρες» και «βύσματα».

Με την εισβολή του Διαδικτύου το «κόπι πάστε» έγινε παιχνιδάκι. Συγχρόνως, όμως, δημιούργησε και μεγάλους κινδύνους για το κύρος εκείνων που προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν για να παρουσιάσουν ειδημοσύνη εκεί που δεν υπάρχει. Το δράμα των αμερικανικών εκλογών 2016 κατέδειξε την νοσηρή σαγήνη των κατασκευασμένων «ειδήσεων», των συνεχών φιλιππικών, και των ανενδοίαστων προσωπικών επιθέσεων σπίλωσης, αλλά συγχρόνως και την παταγώδη αποτυχία τους ως μέσα σαμποτάζ του αντιπάλου όταν αυτός έχει ήδη «πιάσει τον σφυγμό» της κοινωνίας.

Παρ’ όλα αυτά, το Διαδίκτυο προσφέρει τεράστιες δυνατότητες σε όσους προσπαθούν ειλικρινά. Η χρήση του έχει μετατρέψει την έρευνα, τουλάχιστον γι αυτούς που ξεκινούν με υγιείς προθέσεις, σε συνεχή παραγωγική ανακάλυψη μέσω της πρόσβασης σε πηγές που ήσαν μέχρι χθες απρόσιτες.

Η πληροφόρηση έχει έτσι αποκτήσει τέτοιες διαστάσεις που με ευκολία καταλύει την μονομερή «εγκυρότητα» εκείνων που τώρα αποδεικνύονται όχι απλώς άκυροι, αλλά και εκ προθέσεως συνωμότες και μάγειροι του ψεύδους. Και αυτό είναι το καλύτερο δίδαγμα για τον αφορισμό και την κατάργηση του «κόπι πάστε».

Σημείωση: Το "κόπι πάστε" είναι μια αριστερόστροφος παραφθορά του γνωστού copy paste ως ελέχθη στον βωμό της Δημοκρατίας
Πηγή RIEAS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου