Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Δεκ 2014

Από τη μία στιγμή στην άλλη βουλευτές αλλάζουν θέση και ψάχνουν να βρουν εύσχημη δικαιολογία για να ψηφίσουν

Του Γιάννη Ζαφείρη

Ασφυκτικές είναι πλέον οι πιέσεις που δέχεται ο Αντώνης Σαμαράς να προχωρήσει, με βάση τις δυνατότητες που του παρέχει το Σύνταγμα, στην επίσπευση των διαδικασιών για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Το βασικό επιχείρημα όσων προκρίνουν αυτή την λύση είναι ότι με τον τρόπο αυτό θα τεθεί τέρμα στην πολιτική αβεβαιότητα που απειλεί να «παραλύσει» τη χώρα, με ανεπιθύμητες συνέπειες για την οικονομία. Επισημαίνουν παράλληλα ότι με κλεισμένη την εκκρεμότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας η κυβέρνηση θα προσέλθει από άλλη θέση στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, οι οποίοι αξιοποιούν το συγκεκριμένο ζήτημα προκειμένου να καθυστερήσουν την τελική συμφωνία με την Ελλάδα.

Παρά την έντονη ενόχληση που εκφράσθηκε τις προηγούμενες ημέρες για την πρωτοβουλία ορισμένων (Β. Βενιζέλος, Μ. Μεϊμαράκης, Ντ. Μπακογιάννη κ.α.) να θέσουν το θέμα δημόσια, το ενδεχόμενο της επίσπευσης απασχολεί σοβαρά τον Αντώνη Σαμαρά.

Άλλωστε το συγκεκριμένο σενάριο δεν είναι και τόσο νέο για το επιτελείο του πρωθυπουργού. Έχει –λένε οι πληροφορίες- κατ’ επανάληψη συζητηθεί στις κλειστές συσκέψεις του Μεγάρου Μαξίμου.
Εκτιμάται δε ότι η ενόχληση δεν είχε να κάνει με την ουσία, αυτή καθαυτή, της πρότασης, αλλά με το «τάιμινγκ» και ότι θα προτιμούσε η πρωτοβουλία να γίνει την κατάλληλη χρονική στιγμή από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Ενδεχομένως ο κ. Σαμαράς αναμένει το αποτέλεσμα των συζητήσεων με τους δανειστές, με την προσδοκία ότι θα επιτευχθεί μία πολιτική κατ’ αρχάς συμφωνία ούτως ώστε να πάει στην Προεδρική εκλογή χωρίς την εκκρεμότητα αυτή. Ως καταληκτική ημερομηνία θεωρείται η 14η Δεκεμβρίου.

Η παράταση του υφιστάμενου προγράμματος θεωρείται δεδομένη και η βασική επιδίωξη του πρωθυπουργού είναι η διάρκειά της να μην υπερβαίνει τον έναν, ή στην χειρότερη περίπτωση τους τρεις μήνες. Καθότι, όπως είναι ευνόητο, με διαφορετικά επιχειρήματα ανά περίπτωση θα προσέλθει στη Βουλή για να ζητήσει την ψήφο 180 βουλευτών και να αποφύγει έτσι τον κίνδυνο των πρόωρων εκλογών. Το διάστημα μεταξύ 10 και 20 Ιανουαρίου θεωρείται –σύμφωνα με τις εκτιμήσεις- ως η πλέον πιθανή περίοδος για την διεξαγωγή των ψηφοφοριών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Υπενθυμίζεται ότι με βάση το Σύνταγμα οι σχετικές διαδικασίες πρέπει να ξεκινήσουν έναν μήνα πριν από τη λήξη της θητείας (13 Μαρτίου) του Κ. Παπούλια, ήτοι το αργότερο μέχρι τις 12 Φεβρουαρίου.

Αισιοδοξούν
Από την κυβέρνηση και ιδίως από το Μέγαρο Μαξίμου συνεχίζουν να εκπέμπουν μηνύματα αισιοδοξίας ως προς την έκβαση της «μάχης», για την Προεδρική εκλογή. Συνεργάτες του κ. Σαμαρά μάλιστα υποστηρίζουν ότι καθυστέρηση στις διαπραγματεύσεις με την «τρόικα» θα λειτουργήσει υποστηρικτικά στις προσπάθειες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος των 180 βουλευτών. Το τοπίο παραμένει θολό, αλλά η κινητικότητα που εκδηλώνεται σε όλες σχεδόν τις πτέρυγες του Κοινοβουλίου ενισχύει τις προσδοκίες της κυβέρνησης.

Η πρωτοβουλία ορισμένων βουλευτών (ανεξάρτητων – ΔΗΜΑΡ) για συγκέντρωση υπογραφών με βασικό αίτημα μία εθνική συμφωνία στο πρόσωπο του Προέδρου άνοιξε νέους δρόμους. Εξ ου και η έντονη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ που έκανε λόγο για σχέδιο αποστασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Π. Μελάς ανεξαρτητοποιήθηκε και εξακολουθεί να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να ψηφίσει για Πρόεδρο, στη Νέα Δημοκρατία τον θεωρούν σίγουρο. Σε ανάλογο κλίμα κινείται και ο ανεξάρτητος Β. Καπερνάρος, ενώ στην κυβέρνηση αθροίζουν και την ψήφο του Ν. Ανδρουλάκη, ο οποίος πάντως προέβη σε διφορούμενες δηλώσεις. Οι ανεξάρτητοι Οδ. Βουδούρης και Γ. Παραστατίδης συναντήθηκαν με τον Αλ. Τσίπρα και κατέστησαν σαφές ότι δεν πρόκειται να ψηφίσουν. Κάποιες αναφορές της Ν. Κόλλια – Τσαρουχά δημιούργησαν προς στιγμήν σύγχυση ως προς τη στάση που θα τηρήσει στην ψηφοφορία, αλλά με νεότερες δηλώσεις της υπογράμμισε ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει για Πρόεδρο, εκτός κι αν έχει ανακύψει μείζον εθνικό ζήτημα. Ερωτηματικά έχει επίσης προκαλέσει η διπλή (σφοδρή) επίθεση του ανεξάρτητου Π. Τατσόπουλου κατά του ΣΥΡΙΖΑ (για την στρατηγική που ακολουθεί) και κατά των Ανεξάρτητων Ελλήνων (για την «απόπειρα εξαγοράς» της Στ. Ξουλίδου). Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Τατσόπουλος είχε δηλώσει προ καιρού ότι δεν θα ψηφίσει για Πρόεδρο προκειμένου να μην κατηγορηθεί ότι «χρηματίσθηκε». Κανείς δεν γνωρίζει εάν έχει μεταβάλει πλέον άποψη. Από την άλλη συνεχίζουν να «οργιάζουν» οι φήμες για τρεις – τέσσερις βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων που σκέφτονται να ψηφίσουν, γεγονός που έχει θέσει σε συναγερμό την ηγεσία του κόμματος.

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι εκβιάζουν και με τα εθνικά θέματα!
Σε σαφώς «ανθελληνική» τροχιά κινούνται οι ξένοι, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, εκτός από το ζήτημα της οικονομίας και στα εθνικά θέματα. Πλήττοντας καίρια με τον τρόπο αυτό τόσο την ισχύ της κυβέρνησης όσο και την αξιοπιστία του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά, ενώ η όλη στάση τους προκαλεί έντονες ανησυχίες ως προς τους κινδύνους που εγκυμονούν για τα συμφέροντα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικανοί παρακολουθούν απαθείς και αδιάφοροι τη συνεχιζόμενη και κλιμακούμενη προκλητικότητα της Τουρκίας. Περιορίζονται σε γενικόλογες αναφορές για τις συνεχείς παραβιάσεις του κυριαρχικού χώρου της Κύπρου από το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός». Με τη στάση τους, επί της ουσίας, ενθαρρύνουν την Άγκυρα να συνεχίσει με την ίδια πρακτική.

Αλλά και στο Σκοπιανό τα μηνύματα κάθε άλλο παρά αισιόδοξα και ενθαρρυντικά είναι για την Ελλάδα. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι (ιδίως οι Γερμανοί) πιέζουν ασφυκτικά την Αθήνα ούτως ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ένταξη στο ΝΑΤΟ της γειτονικής δημοκρατίας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι πιέσεις αυτές θα ενταθούν μέσα στους πρώτους μήνες του 2015 προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία στο θέμα του ονόματος.
Το ταμπελάκι με το όνομα «Μακεδονία» για τον εκπρόσωπο των Σκοπίων στην πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ δείχνει προς ποιά κατεύθυνση θα είναι η λύση που προωθείται. Όσο για τον ισχυρισμό της αμερικανικής πλευράς ότι κατά λάθος τοποθετήθηκε το ταμπελάκι με το όνομα «Μακεδονία», ελάχιστους μπορεί να πείσει και δεν αντέχει σε κανενός είδους κριτική ερμηνεία.

Πηγή εφημ. "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νικόλας Κατσίμπρας 

Διαβάζοντας το τελευταίο άρθρο του κυρίου Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών στην Καθημερινή της Κυριακής (02/11), σχετικά με τις στρατηγικές προτεραιότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, μια ρήση μου ήρθε στο μυαλό: 
 «Παράνοια είναι να επαναλαμβάνεις τα ίδια λάθη και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα».

Αυτή είναι μια από τις πιο αγαπημένες δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο, αποδιδόμενη συνεχώς στον Αϊνστάιν. Ο λόγος του συνειρμού μου με το κείμενο του κου Αντιπροέδρου, το οποίο κάνει αναφορά στον πραγματικά κρίσιμο ρόλο της συλλογικότητας και της πολυφωνίας, έχει να κάνει με την κυκλική σχέση λαθών και αποτελεσμάτων – όχι με τη χρήση της λέξης «παράνοια» με την ιατρική έννοια, αλλά μεταφορικά. Απλά, είμαστε τρελοί να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη;

Επειδή όμως δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην άκριτη διαδικτυακή αυθεντία, έψαξα να βρω την πηγή της φράσης, ώστε να κατανοήσω σε τι πραγματικά αναφέρεται. Χωρίς έκπληξη, έκανα μια διασκεδαστική αλλά συνάμα βαθύτατα συμβολική ανακάλυψη, εντοπίζοντας την προέλευση της ρήσης σε ένα αρκετά απροσδόκητο κείμενο. Ο παραπάνω ορισμός της παράνοιας δεν έχει να κάνει με τον Αϊνστάιν, αλλά είναι μέρος της εισαγωγής ενός εγχειριδίου των Ανώνυμων Ναρκομανών της Αμερικής, από της αρχές τις δεκαετίας του 1980. Ουσιαστικά, είναι ένας ορισμός του εθισμού.
Διαβάζοντας ξανά το κείμενο του κυρίου Αντιπροέδρου, έχοντας λοιπόν υπόψιν την έννοια του εθισμού, μου προέκυψαν οι παρακάτω ερωτήσεις:

Ενώ είναι μια ωραία ανάλυση ενός πολύ πολύπλοκου θέματος, τι το διαφορετικό μας λέει; Τι διαφορετικό έχει, ή πρέπει να γίνει ώστε να είμαστε πιο αποτελεσματικοί στην εξωτερική μας πολιτική; Πολλοί ίσως συμφωνούν με το ρόλο της συναίνεσης, επί του πρακτέου όμως – έχει διαμορφωθεί μια νέα στρατηγική και ποιά είναι αυτή; Ως προς τι να συναινέσει κανείς;

Μήπως είμαστε συν-εθισμένοι να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, σε εσωτερικό και σε εξωτερικό επίπεδο, με το μόνο τρόπο που μας είναι οικείος; Δηλαδή με διχόνοια στο εσωτερικό και απομόνωση, ερασιτεχνισμό και γραφικότητα στο εξωτερικό; Οπότε δεν είμαστε τρελοί, αλλά εθισμένοι. Πού όμως έχει χαθεί η ουσία;

Αυτό που ο κύριος Βενιζέλος ονομάζει ιστορικά ως «εθνικό στρατηγικό πλαίσιο», μήπως είναι μια αποτυχημένη εναλλαγή αυθαίρετων κομματικών προτεραιοτήτων και επιλογών σε φάσμα δεκαετιών, η οποία δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ουσιαστική στρατηγική; 
 
Μήπως αυτό που ο κύριος Βενιζέλος ονομάζει ως «εθνικό στρατηγικό πλαίσιο», άλλες χώρες που εδώ και δεκαετίες χειρίζονται τα εθνικά τους θέματα με επαγγελματισμό και βαθύτερη επίγνωση του διεθνούς χώρου, θα το χαρακτήριζαν ακόμα και ως κοντόφθαλμο ερασιτεχνισμό;

Τελικά, είμαστε εθισμένοι σε μια διαστρεβλωμένη προσέγγιση των εθνικών θεμάτων, παρόλο που έχει αποδειχθεί ανεπαρκής. Σαν θεωρία, η ανάλυση του κυρίου Βενιζέλου είναι καλή, αλλά ανακυκλώνει μια κοινότυπη ρητορική ανώτερων εννοιών, άνευ ουσίας. Αυτή τη νοοτροπία έπρεπε ουσιαστικά να την έχει πετάξει έξω η στροφή του αιώνα και θα έπρεπε να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε προβλήματα και πολυπλοκότητες του 21ου αιώνα με νοοτροπία του 1980.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της νοοτροπίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την εσωστρεφή, Ελληνοκεντρική ταυτότητάς μας. Η εσωστρέφεια και η εξίσωση της συμμετοχής μας στη διεθνή σκηνή αποκλειστικά με αυτά που αποκαλούμε εθνικά θέματα, είναι η συνταγή της αποτυχίας. 
 
Με τι θα μπορούσε λοιπόν να μοιάσει επιτέλους αυτή η απατηλή εθνική στρατηγική;

Πρώτα ας δούμε πώς άλλες χώρες κινούνται στον ευρύτερο χώρο της εξωτερική πολιτικής. 
 
Ένα παράδειγμα της χρόνιας απουσίας μας από τα διεθνή τεκταινόμενα, ως φυσική παρουσία όσο και ως θεματολογία, είναι το περσινό συνέδριο ασφαλείας του Μονάχου, ένα από τα κορυφαία Ευρωπαϊκά γεγονότα στον ευρύτερο χώρο της διεθνούς πολιτικής.

Η λίστα συμμετεχόντων περιλαμβάνει από τον ΓΓ και στελέχη του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, κορυφαίους αξιωματούχους των ΗΠΑ (όπως ο Τζον Κέρρυ), της Μεγάλης Βρετανίας, της Γερμανίας, Αυστρίας, Ισραήλ, Νορβηγίας, Σουηδίας μέχρι και την πολύ ενεργή συμμετοχή ηγετών της Γεωργίας, Σλοβενίας, Αλβανίας, Σερβίας, Σκοπίων, Σιγκαπούρης, Νιγηρίας κ.α. Συμμετέχουν επίσης επίσημοι αντιπρόσωποι της Παλαιστίνης ακόμα και της Συριακής αντίστασης.

Επίσημη παρουσία της Ελλάδας; Μηδενική, πλην ενός δύο Ελλήνων που ήταν εκεί λόγω της επαγγελματικής τους ιδιότητας ως ερευνητές για εγχώρια και κυρίως ξένα ινστιτούτα. Σε ερώτηση μου, στα πλαίσια της πρόσφατης συνόδου του ΝΑΤΟ, προς έναν εκ των διοργανωτών του παραπάνω συνεδρίου για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο παρελθόν, η απάντηση ήταν ειλικρινής και αποκαρδιωτική. Είμαστε απόντες. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει σε κάθε αντίστοιχη συζήτηση με στελέχη του ευρύτερου χώρου των διεθνών σχέσεων και στις δύο μεριές του Ατλαντικού.

Αλλά αν ήταν εκεί κάποια ηγετικά στελέχη της πολιτικής σκηνής της χώρας μας, θα μπορούσαν να μιλήσουν στο επίπεδο που αντιστοιχεί ώστε να ανταποκριθούν στα αναμενόμενα; Η ρητορική του παρελθόντος και των πολιτικών αοριστιών, κάτι που δυστυχώς κυριαρχεί στην ατζέντα ακόμα και των πιο προβεβλημένων στελεχών της εγχώριας πολιτικής σκηνής, σε τέτοιο επίπεδο θα ήταν από ανούσια ως αυτογκόλ.

Θα δώσω για παράδειγμα την επίσημη ομιλία, στο παραπάνω συνέδριο, του Εσθονού Προέδρου, κυρίου Toomas Hendrik IIes. Είμαι σίγουρος ότι η Εσθονία έχει διάφορα εθνικά θέματα που την καίνε, αλλά η εξαιρετική ομιλία του είχε τίτλο “Rebooting Trust? Freedom vs Security in Cyberspace”; Φαντάζεται κανείς τον δικό μας Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τον Υπουργό Εξωτερικών, να μπορεί να δώσει μια εμπεριστατωμένη ανάλυση επί ενός αντίστοιχου ζητήματος; Οι επικεφαλείς των ξένων αποστολών είναι όμως ενημερωμένοι για τέτοια φλέγοντα θέματα και με ενεργή συμμετοχή στις συζητήσεις, διότι έτσι παραμένουν σύγχρονοι, σχετικοί και οι σχέσεις και ο σεβασμός που αναπτύσσουν είναι το υπέρτατο πολιτικό κεφάλαιο για τις χώρες τους.

Η Σλοβακία κατάφερε να ξεκινήσει πρόσφατα το αντίστοιχο δικό της συνέδριο σε θέματα ασφαλείας και το οποίο έχει γίνει, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, από τα κορυφαία Ευρωπαϊκά γεγονότα στο χώρο. Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι πάλι απούσα. Χώρες όπως η Εσθονία, η Σλοβακία και πολλές άλλες αντίστοιχου μεγέθους, έχουν καταφέρει να έχουν προβολή και συμμετοχή πολύ παραπάνω από αυτή που φαινομενικά τους αναλογεί – και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Ποιό είναι το αποτέλεσμα όμως αυτής της ποιοτικής προβολής; Η βαθιά, ουσιώδης συμμετοχή στον παγκόσμιο διάλογο δημιουργεί αξιοπιστία, αίσθηση επαγγελματισμού, δημιουργία σχέσεων πέραν των εθιμοτυπικών και πάνω από όλα σεβασμό. Αυτά είναι τα κύρια στοιχεία της πραγματικής έννοιας του πολιτικού κεφαλαίου, σε στυγνή αντιπαράθεση με τις γραφικές παρεμβάσεις μας πάνω σε θέματα τα οποία έχουμε χάσει εδώ και χρόνια, αδυνατώντας να το καταλάβουμε.

Λαμπρή εξαίρεση αποτελεί η σχετικά πρόσφατη πρωτοβουλία της Ελληνικής αποστολής στον ΟΗΕ για την προστασία των δημοσιογράφων σε εμπόλεμες ζώνες. Αυτό το παράδειγμα δείχνει το δρόμο όπου η Ελληνική ηγεσία θα έπρεπε να κινηθεί, αξιοποιώντας το ικανότατο προσωπικό που έχει στη διάθεσή της. Δυστυχώς όμως, τέτοιες πρωτοβουλίες φαντάζουν σισύφειες και συγκρούονται με μια παρωχημένη νοοτροπία. Ένας κούκος δε μπορεί να φέρει την άνοιξη.

Το μάθημα, όσο και δύσκολο και αν φαίνεται, είναι απλό. Πρέπει να αρχίσουμε να χτυπάμε πάνω από τα κιλά μας. Ή τουλάχιστον, ας αρχίσουμε στα κιλά μας. Ευτυχώς έχουμε τη δυνατότητα και ένα εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό. Η ουσία είναι να σταματήσουμε να βρίσκουμε δικαιολογίες για τον εαυτό μας και να ξεκινήσουμε να κάνουμε αυτό που πρέπει.

Αναφέρω μερικά παραδείγματα πως θα μπορούσε αυτό να γίνει.

– Ενεργή συμμετοχή σε πρωτοβουλίες και γεγονότα ευρύτερου ενδιαφέροντος.  
Δεν θα έπρεπε να υπάρχει συνέδριο και διοργάνωση που να αφορά την Ευρώπη, την Βορειοατλαντική συμμαχία και τον ΟΗΕ, στην οποία να μην έχουμε ποιοτική παρουσία. Ποιοτική σημαίνει να κάνουμε εκτενή προετοιμασία για παρουσίαση συγκεκριμένων προτάσεων σε θέματα αιχμής όπως ο κυβερνοπόλεμος, το περιβάλλον, η διακυβέρνηση του μέλλοντος κτλ.

– Συστηματοποίηση του μηχανισμού επεξεργασίας και εφαρμογής στρατηγικών πρωτοβουλιών και καινοτομιών για τη δημιουργία συνεργασιών και συμμαχιών πάνω σε προοδευτικά θέματα – όπως το παραπάνω παράδειγμα της Ελληνικής αποστολής στον ΟΗΕ για την προστασία των δημοσιογράφων.
Ας επιλέξουμε ένα δύο ζητήματα που μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά και ας τα κυνηγήσουμε. Θα έπρεπε η παρουσία μας να είναι διαρκής. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος ώστε να κάνουμε ουσιαστικές συμμαχίες που θα μας ωφελήσουν στο μέλλον. Βέβαια, αυτό προϋποθέτει σημαντική αναβάθμιση και υποστήριξη του διπλωματικού σώματος σε όλα τα επίπεδα, ξεκινώντας από τις κατώτερες βαθμίδες, οι οποίες καλούνται να παράγουν το βαρύ έργο.

– Προώθηση στελεχών σε διεθνείς οργανισμούς σε όλα τα επίπεδα, όχι αποκλειστικά σε ανώτατο, το οποίο συχνά γίνεται για προσωπικούς και μικροπολιτικούς σκοπούς, αλλά κυρίως σε κατώτερο και μέσο επίπεδο, ώστε να υπάρχει ένα αναπτυσσόμενο δίκτυο επιρροής σε βάθος χρόνου.

– Ενεργοποίηση του ευρύτερου δικτύου του Ελληνισμού. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ένας μεγάλος αριθμός των αυτοδιόριστων ηγετών της ομογένειας, π.χ. στην Αμερική, είναι από ανεπαρκείς ως γραφικοί. Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί οι οποίοι είναι πραγματικά τεράστιο κεφάλαιο για τον Ελληνισμό. Ας μάθουμε επιτέλους ποιοί είναι οι κατάλληλοι, ας ανακαλύψουμε και πολλούς άλλους που είναι αφανείς, και ας γίνει μια προσπάθεια συντονισμού από την Ελληνική ηγεσία ώστε να ξέρει επιτέλους με ποιούς να μιλήσει στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.

– Συνεργασίες με think tanks και MKO του εξωτερικού. Λόγω της διεφθαρμένης σχέσης κράτους και ΜΚΟ κατά το παρελθόν, το τρίγραμμα αυτό είναι πλέον το πολιτικό αντίστοιχο του 666. Στην πραγματικότητα όμως, στο εξωτερικό υπάρχουν εξαιρετικές ΜΚΟ οι οποίες κάνουν πρωτοφανή δουλειά και έχουν κατά συνέπεια πολύ μεγάλη επιρροή. Γι αυτό το λόγο, η στρατηγική κρατών όπως η Νορβηγία, η Τουρκία και πολλών άλλων, είναι η υποστήριξη τέτοιων οργανώσεων κυρίως στις ΗΠΑ. Το Υπουργείο Εξωτερικών θα έπρεπε να είναι λοιπόν σε έντονη συνεργασία με think tanks όπως το Brookings και το Atlantic Council, καθώς επίσης και με ανθρωπιστικές οργανώσεις. Για λόγους πλήρους διαφάνειας αναφέρω ότι συνεργάζομαι με το Atlantic Council.

– Υποστήριξη και συντονισμός των εγχώριων ινστιτούτων, πανεπιστημίων, Think Tanks και ΜΚΟ, πάλι σε έντονη συνεργασία με τα αντίστοιχα Υπουργεία. Τέτοιες οργανώσεις θα έπρεπε να είναι το μακρύ πρακτικό και ακαδημαϊκό χέρι της εξωτερικής μας πολιτικής με εντονότατη παρουσία στην Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ. Μέσω αυτών των οργανώσεων θα έπρεπε να υπάρχει άρρηκτη συνεργασία π.χ. με τις έδρες Ελληνιστικών σπουδών του εξωτερικού, τουλάχιστον σε καίρια πανεπιστήμια. Βέβαια, αυτό προϋποθέτει μια νέα νοοτροπία διαφάνειας και αξιοκρατίας ώστε να μην καταλήξουμε πάλι στις οργανώσεις-φαντάσματα του παρελθόντος.

Η λίστα είναι εκτενής και τα παραπάνω είναι απλά ενδεικτικά.  Όλα αυτά απαιτούν βέβαια κάποια έξοδα και πολλοί θα πούνε τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι εκπτώσεις στην πραγματική εθνική στρατηγική μας έφεραν σε αυτό το σημείο. Αν πραγματικά θέλουμε να επανιδρύσουμε την εικόνα μας, πρέπει να επενδύσουμε σε αυτή. Πρέπει επιτέλους να ενεργοποιήσουμε την έξυπνη ισχύ μας. Λόγω της επιρροής της ιστορίας μας, είμαστε σε μοναδική θέση να το κάνουμε και τα οφέλη θα είναι πολλαπλάσια και μακροχρόνια.

Οπως αναφέρει σε διαδικτυακό σχόλιο του στο παραπάνω άρθρο του κυρίου Βενιζέλου, ένας αναγνώστης, ο κύριος Μιχάλης Π. Αγγελάκης: «Η εμπιστοσύνη δεν προσφέρεται, αλλά κερδίζεται». Αυτό ισχύει τόσο προς το εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό. Η επιτυχία και η επιρροή δεν είναι τεχνοκρατικά θέματα και δεν έχουν να κάνουν με το διεθνές δίκαιο, αλλά με μακροχρόνιες και ουσιαστικές σχέσεις και στρατηγικές.

Η εικόνα και το μέλλον της Ελλάδας στηρίζονται σε μια αναβαθμισμένη έννοια του πολιτικού κεφαλαίου, που όταν χρειαστεί τότε σπαταλιέται για τα εθνικά θέματα.

Η επιρροή είναι ένα πολιτικό νόμισμα από το οποίο έχουμε δυστυχώς φαλιρίσει εδώ και δεκαετίες. Ας επενδύσουμε στην εικόνα μιας νέας, ενεργούς Ελλάδας που εμπνέει και όχι που την λυπούνται.
Ας σπάσουμε επιτέλους τα στερεότυπα της εσωτερικότητας και την ανυπαρξία μας και ας κεφαλαιοποιήσουμε τα ιστορικά και πνευματικά αποθέματα μας στην παγκόσμια σκηνή.

Χρειαζόμαστε ένα τσουνάμι των ικανών, ώστε να ξεπεράσουμε επιτέλους τον εθισμό μας σε αυτό που ο υποναύαρχος Ραδάμανθυς Φουντουλάκης πολύ εύστοχα έχει αποκαλέσει ως «η δικτατορία της μετριότητας».

* Ο Νικόλας Κατσίμπρας είναι πρώην αξιωματικός του ΠΝ, μένει μόνιμα στη Νέα Υόρκη και διδάσκει θέματα διαπραγματεύσεων και επίλυσης συγκρούσεων στα πανεπιστήμια Columbia και John Jay College of Criminal Justice. Ο Νικόλας είναι επίσης ο Έλληνας αντιπρόσωπος στο ηγετικό πρόγραμμα NATO Emerging Leaders του Atlantic Council.
twitter: @nkatsimpras

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Η άκαμπτη στάση του Βερολίνου στην κρίση της Ευρωζώνης -δείγμα γραφής της οποίας έχουμε και στο εν εξελίξει μπρα ντε φερ της Αθήνας με την τρόικα- εύλογα θέτει το ερώτημα αν βρισκόμαστε μπροστά σε άγνοια κινδύνου για τις πολιτικές παρενέργειες των πολιτικών ακραίας και παρατεταμένης λιτότητας ή σε προσχεδιασμένη αξιοποίησή τους ως άλλοθι ενδεχόμενης επιλογής εθνικής περιχαράκωσης. Ας αφήσουμε κατά μέρος την εκτός ΟΝΕ Βρετανία, όπου ο Φάραζ και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν υπό ομηρεία τον Κάμερον με πιο πιθανό αποτέλεσμα την έξοδο της χώρας από την ΕΕ, που θα επηρεάσει και την Ευρωζώνη.

Στη Γαλλία, το ανησυχητικό δεν είναι μόνον η κατοχύρωση του προβαδίσματος της Λεπέν, με τους Ολάντ και Σαρκοζί μάλλον να την πριμοδοτούν παρά να την απειλούν, με διαφορετικές εκδοχές υποταγής της χώρας στην πολιτική του Βερολίνου. Είναι κυρίως και πάνω απ' όλα η παγερή αδιαφορία με την οποία η γερμανική ελίτ προεξοφλεί ως βεβαία τη νίκη της Λεπέν, όπως προκύπτει και από πρόσφατο δημοσίευμα της «Frankfurter Allgemeine Zeitung».

Τα πιο ανησυχητικά όμως μηνύματα για την άνοδο του ευρωσκεπτικισμού, αλλά και για την πεισματική άρνηση των Μέρκελ- Σόιμπλε να τα συνυπολογίσουν, προέρχονται από την Ιταλία, όπου πλην του Ρέντσι και του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος όλες οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις τάσσονται πλέον με διαφορετική ένταση και ρητορική υπέρ της εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη: Την αρχή έκανε ο Μπέπε Γκρίλο και το ετερόκλητο συνονθύλευμα του οποίου ηγείται, το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, τη σκυτάλη πήρε η ξενοφοβική - ρατσιστική Λέγκα του Βορρά και τώρα ήλθε από ό,τι φαίνεται η ώρα της Φόρτσα Ιτάλια, με τον Μπερλουσκόνι να έχει καλέσει τη Γερμανία, λίγο πριν από την πτώση του στα τέλη του 2011, να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη! Πώς μπορεί να ερμηνευθεί η απάθεια του Βερολίνου απέναντι σε αυτή την χωρίς προηγούμενο αποσταθεροποίηση -κοινωνική και πολιτική- των δύο σημαντικότερων εταίρων του στην Ευρωζώνη; Είναι δείγμα γραφής θεολογικής προσέγγισης και ιδεοληψίας ή μήπως άλλοθι για την άρνηση της Γερμανίας να εμπλακεί σε μια μη αντιστρέψιμη δυναμική εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όπου θα είναι πλέον αδύνατη η άσκηση επιλογών πλήρους εθνικής κυριαρχίας;

Το ίδιο τοπίο αν το δούμε από γερμανική σκοπιά, μπορεί να προβάλλει ως απόλυτη αντίστιξη της εικόνας που προσλαμβάνεται σε όλα τα μήκη και πλάτη της υπόλοιπης Ευρωζώνης: Στη μια πλευρά η Γερμανία, που είχε την πολιτική βούληση να αναλάβει το κόστος οδυνηρών διαρθρωτικών αλλαγών προ της κρίσης με την Ατζέντα 2010 που υλοποίησε ο Σρέντερ από το 2003 και μετά, έθεσε ξεκάθαρα τις προϋποθέσεις ενίσχυσης της αλληλεγγύης εντός της Ευρωζώνης και στην άλλη οι εταίροι της που συμφώνησαν και συνυπέγραψαν αλλά τώρα δεν τιμούν την υπογραφή τους. Μια προσέγγιση δηλαδή στη λογική του γνωστού βρετανικού θυμοσοφικού ευφυολογήματος «Ομίχλη στη Μάγχη, η Ευρώπη απομονωμένη»!

Η παραπάνω εκδοχή θα έχει μια κάποια αξιοπιστία όταν συνομιλητές του Βερολίνου θα είναι η Λεπέν από τη Γαλλία και οι Μπερλουσκόνι - Γκρίλο από την Ιταλία. Ολα δίνουν την εντύπωση ότι αυτό που κυριαρχεί στο Βερολίνο δεν είναι τόσο η ακαμψία όσο η προετοιμασία για απόσειση των ευθυνών σε περίπτωση χρεοκοπίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συνολικά.

Πηγή
Επικοινωνία με τον συντάκτη

kapopoulos@pegasus.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Ο τάχα και «συνδικαλισμός» στην Ελλάδα, οι πραιτωριανοί της κομματοκρατίας, αποφάσισαν και διέταξαν «γενική απεργία» στη χώρα, πριν από δέκα μέρες, στις 27 Νοεμβρίου 2014. Ανακοίνωσαν, ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ, τον σκοπό της απεργίας: «Να σηματοδοτήσει την αντίθεση στην πολιτική κυβέρνησης και τρόικας». Αντίθεση σε ποιες πτυχές ή ενεργήματα αυτής της πολιτικής; Στο ότι «θα» επιχειρήσουν να περάσουν νέα αντιδραστικά μέτρα, «θα» συνεχιστεί η συρρίκνωση των εισοδημάτων, «θα» συνεχιστούν οι απολύσεις κ.λπ., κ.λπ.

Ολα αυτά τα πιθανότατα «θα» η γενική απεργία είχε την πρόθεση να τα αναχαιτίσει ή και να τα ακυρώσει. Οι οργανωτές της απεργίας δεν μας πληροφόρησαν αν και σε ποιο ποσοστό πέτυχαν τους στόχους της απεργίας – δεν το κάνουν ποτέ! Δεν μας έχουν πει αν υπήρξε ποτέ «γενική» απεργία που να ανέτρεψε συγκεκριμένα κυβερνητικά μέτρα. Ούτε μας έχουν εξηγήσει, πώς είναι δυνατό οι ίδιοι οι αρχισυνδικαλιστές να είναι διακεκριμένα στελέχη των κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία (οι περισσότεροι προάγονται, κατά κανόνα, σε βουλευτές και υπουργούς των κομμάτων τους) και σήμερα ως συνδικαλιστές να τα «αντιπολιτεύονται».

Δεν ενδιαφέρεται από απλή περιέργεια ο πολίτης για τα παιχνίδια που παίζονται στα ενδότερα κάθε κομματικής μαφίας, ποιες ενδοκομματικές αναμετρήσεις ισχύος υπηρετούν οι απεργιακές κινητοποιήσεις. Ενδιαφέρεται ο πολίτης για την ωμή, κατάφωρη παραβίαση (σωστότερα: τον εξευτελισμό) του Συντάγματος από τη συνδικαλιστική αυθαιρεσία. Και για το κοινωνικό κόστος κάθε απεργίας των υπαλλήλων του Δημοσίου, που το πληρώνουν αποκλειστικά η φτωχολογιά, οι ανήμποροι.

Εχει γραφτεί στα παλαιότερα των κομματικών υποδημάτων η ρητή συνταγματική απαγόρευση της απεργίας των δικαστικών λειτουργών και των σωμάτων ασφαλείας. Αλλά και «του προσωπικού των κάθε μορφής επιχειρήσεων δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, που η λειτουργία τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου» – το Σύνταγμα απαιτεί αυστηρούς νομικούς περιορισμούς του απεργιακού δικαιώματος των λειτουργών του κράτους.

Στους αντίποδες της συνταγματικής λογικής, σήμερα συνδικαλίζονται μόνο οι δημόσιοι λειτουργοί: στον ιδιωτικό τομέα δεν τολμάει να κουνηθεί φύλλο. Και αυτό σημαίνει ότι οι απεργίες που αποφασίζουν οι πραιτωριανοί των κομμάτων δεν ενοχλούν ούτε κατ’ ελάχιστο την εξουσία, τους λιπαρούς νεόπλουτους της κομματοκρατίας, βασανίζουν μόνο τη φτωχολογιά, τους ανήμπορους. Αν ποτέ υπάρξει κοινωνία πολιτών στην Ελλάδα, η απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας, των υπαλλήλων ηλεκτροδότησης και υδροδότησης, των μέσων συγκοινωνίας και των νοσοκομείων θα κρίνεται έγκλημα κοινωνικό ειδεχθές τιμωρούμενο, επιεικέστατα, με άμεση απόλυση. Ο συνδικαλιστικός γκανγκστερισμός των εκβιαστικών «απεργιών κοινωνικού κόστους» είναι αμιγής φασισμός, ασύμβατος με τη δημοκρατία.

Υπάρχει άραγε δυνατότητα να αποτιναχθεί σήμερα ο ζυγός της κομματοκρατίας με τα μέσα της ερζάτς δημοκρατίας που επιτρέπουν οι δυνάστες μας; Αν διαβάσει κανείς το έγγραφο προς τη Βουλή του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή (5.11.2014 - το σχολίαζε ο Πάσχος Μανδραβέλης, «Κ» 30.11.2014) θα απαντήσει ορθολογικά: όχι, έχουν πια και θεσμικά εξαλειφθεί οι προϋποθέσεις για να λειτουργήσει δημοκρατία. Εχει φτιάξει νόμους η κομματοκρατία με τους οποίους παραγράφεται οποιοδήποτε έγκλημα των κομματανθρώπων σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, που δεν προλαβαίνει να επέμβει η Δικαιοσύνη.

Εγκλήματα του κοινού Ποινικού Δικαίου, ασύστολης λωποδυσίας του κοινωνικού χρήματος, αλλά και εγκλήματα κραυγαλέας προδοσίας καίριων εθνικών συμφερόντων μόνο, λ.χ., για να πάρουν ψήφους από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης...

Εγινε νόμος για να αμνηστευθούν μισθολογικές υπερβάσεις ύψους 30 εκατ. ευρώ στον Οργανισμό Σχολικών Κτηρίων. Με τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια, έπαψαν οι ποινικές διώξεις για τεράστιες καταχρήσεις στον ΟΑΕΕ που χρεοκόπησε, οι διώξεις για σκανδαλώδη, εξωφρενικά επιδόματα σε γενικούς διευθυντές του υπουργείου Υγείας. Ακυρώθηκαν και οι διώξεις για προέδρους και μέλη Δ.Σ. αγροτικών συνεταιρισμών. Με τροπολογία σε νόμο για την Ερευνα και την Τεχνολογία, ο κ. Κων. Αρβανιτόπουλος νομιμοποίησε τις αυθαίρετες κατασκευές των εστιατορίων μέσα στη θάλασσα του Μικρολίμανου. Κ.λπ., κ.λπ.

Εγκληματούν αδιάντροπα, βάναυσα, χυδαία, και στη συνέχεια φτιάχνουν νόμους που αμνηστεύουν τα κακουργήματά τους. Μέσα σε τέτοιο καθεστώς ασυδοσίας και διαφθοράς είναι δυνατό να ζητηθεί από τον πολίτη να πληρώνει με συνέπεια τους φόρους του, είναι δυνατό να παταχθεί η φοροδιαφυγή από μιαν εξουσία που νομοθετεί την αμνήστευση της κλοπής του δημόσιου χρήματος; Οταν το κράτος προστατεύει τις «παράγκες» (χορό εκατομμυρίων) του ποδοσφαιρικού υπόκοσμου ή της «μιντιακής» ασυδοσίας, όταν συμπαίζει με εταιρείες «νταβατζήδων» που ληστεύουν τον πολίτη με εξωφρενικά διόδια στις εθνικές οδούς, όταν δίνει άφεση «παραγραφής» σε κακουργήματα καταλήστευσης του κρατικού ταμείου από υπουργούς διαχειριστές της άμυνας, της οικονομίας, των δημόσιων έργων, τότε, νομοτελειακά, ολόκληρη η κοινωνία υιοθετεί τους νόμους της ζούγκλας: Ο εφοριακός αυτονόητα θα απαιτήσει να λαδωθεί, ο υπάλληλος της πολεοδομίας θα εκβιάσει, ο γιατρός θα ορίσει ταρίφες στα «φακελάκια» και ο θυματοποιημένος ανήμπορος θα εκδικηθεί κλέβοντας τις «κουλούρες» της τουαλέτας από το κρατικό νοσοκομείο ή τις κουρτίνες και τα σεντόνια από τους θαλάμους ή θα καταστρέψει σήματα και πινακίδες της Τροχαίας με μίσος τυφλό για τους συνανθρώπους του.

Ο ζυγός της κομματοκρατίας δεν μπορεί να αποτιναχθεί με φαλκιδευμένους τους όρους της δημοκρατίας. Ισως χρειαζόμαστε ένα «κόμμα» που θα ζητήσει την ψήφο των πολιτών μόνο για να συγκαλέσει Συντακτική Εθνοσυνέλευση για καινούργιο Σύνταγμα. Αφού όμως αποτολμήσει με συνέπεια την άρση κάθε αμνήστευσης κοινωνικών κακουργημάτων. «Ινα η εκ του νόμου νέμεσις επ’ αναιδείς επέλθη την δημοκρατίαν απογεννώσα».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γκολ στο 90’ και μάλιστα εντός έδρας, δέχτηκε η ελληνική πλευρά από τον Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος ζήτησε θρασύτατα συνεκμετάλλευση των πετρελαίων σε Αιγαίο και Κύπρο!
Ο κ. Νταβούτογλου άφησε για το τέλος (της πρώτης ημέρας της επίσκεψής του) να φανούν οι πραγματικές επιδιώξεις της Άγκυρας και η πρόκλησή του έμεινε αναπάντητη!

Πάντως, ο κ. Νταβούτογλου φρόντισε «με το καλημέρα» να καταστήσει σαφείς τις τουρκικές επιδιώξεις, αν και στις επαφές με Παπούλια και Σαμαρά ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός. Ωστόσο, αργότερα, στο 3ο Ελληνοτουρκικό Συμβούλιο Συνεργασίας, φάνηκε ξεκάθαρα ότι δεν μπορούν να γεφυρωθούν οι διαφορές των δύο πλευρών στα θέματα «υψηλής πολιτικής», παρά τις συμφωνίες στα λεγόμενα θέματα «χαμηλής πολιτικής».

«Συγκλίσεις» αναζητήθηκαν από την πρώτη στιγμή, όπως διευκρίνιζε στους δημοσιογράφους ο Ευ. Βενιζέλος, αλλά μάλλον δεν βρέθηκαν. Εκείνο που σημάδεψε, πάντως, τις επαφές της πρώτης ημέρας ήταν η αναφορά του κ. Νταβούτογλου κατά τον χαιρετισμό του στο επιχειρηματικό φόρουμ. Ενώπιον του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά πρότεινε το Κυπριακό αέριο να φτάνει στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας!
«Ως προς το Κυπριακό, σας απευθύνω την εξής έκκληση. Ελάτε να επιλύσουμε αυτό το θέμα, να εκμεταλλευθούμε από κοινού τον ενεργειακό πλούτο και να συνδέσουμε τις ενδεχόμενες πηγές φυσικού αερίου με την Ελλάδα μέσω Τουρκίας…» ανέφερε ο κ Νταβούτογλου, για να προσθέσει ακολούθως μία έμμεση απειλή με τη φράση «ποτέ δεν έβλαψε κανέναν η ειρήνη…» (υπονοώντας ότι, αν δεν προχωρήσει η συνεκμετάλλευση, υπάρχει και το ενδεχόμενο πολέμου!).

Να σημειωθεί ότι από ελληνικής πλευράς δεν υπήρξε απάντηση, αφού δεν είχε προβλεφθεί να υπάρχει άλλος ομιλητής μετά τον τούρκο πρωθυπουργό, ο οποίος ήταν ο τελευταίος που έλαβε τον λόγο και φυσικά διαμόρφωσε τις εντυπώσεις που επιθυμούσε!

Σε μία ύστατη προσπάθεια αναζήτησης διεξόδου, οι γενικοί γραμματείς των δύο υπουργείων Εξωτερικών, πρέσβεις Μητσιάλης και Σινιρλίογλου, επανεξέτασαν την επομένη (Σάββατο) πιθανές λύσεις, προκειμένου να υπάρξει επανεκκίνηση των συνομιλιών στην Κύπρο. Στις συναντήσεις αυτές, τεχνοκρατικού χαρακτήρα, συζητήθηκαν όλες οι παράμετροι της κυπριακής ενεργειακής ατζέντας.
Σε κάθε περίπτωση το Ελληνοτουρκικό Συμβούλιο Συνεργασίας σε ανώτατο επίπεδο –που συγκλήθηκε για τρίτη φορά από το 2010- απέβη αναποτελεσματικό στα μείζονα ζητήματα και εξυπηρέτησε κυρίως την Τουρκία.

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ενώ η διαπλοκή, οι φόροι στα Ξενοδοχείο κι η διαφθορά την διαφημίζουν;
netakias


Στα επεισόδια που σημειώθηκαν το βράδυ του Σαββάτου, στο κέντρο της Αθήνας, σχολίασε η υπουργός Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή. Συγκεκριμένα δήλωσε ότ:
«Είδαμε βανδαλισμούς, καταστροφές περιουσιών, συνθήκες τρόμου για τους κατοίκους της πόλης μας.
Οι εικόνες των συγκρούσεων και των βανδαλισμών, μας γυρίζουν πίσω σε ένα θλιβερό παρελθόν. Ένα παρελθόν που με πολλές προσπάθειες προσπαθήσαμε να διαγράψουμε από τη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.
Αυτές οι εικόνες βλάπτουν σοβαρά τη χώρα μας. Βλάπτουν σοβαρά την Αθήνα.
Στέλνουν το λάθος μήνυμα, τη λάθος στιγμή».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ράψαμε το στόμα μας με κλωστή ατσαλένια φτιαγμένη από το νήμα της υπομονής. Εμείς πλέον, δεν μιλάμε. Κουβέντες κάνουμε με τον εαυτό μας. Κανακεύουμε την “απραξία” μας και “δειλιάζουμε” γιατί πολύ απλά δεν έχουμε έναν λόγο να είμαστε θαρραλέοι.

Γνωρίζουμε ότι τα σύμβολα θα γίνουν εκμεταλλεύσιμα για εξουσιολάγνους και παραδόπιστους ηγέτες που θα μάς σύρουν και πάλι σε μια κατάσταση που ραμμένο το στόμα δεν θα έχουμε, αλλά θα έχουμε ραμμένο το μυαλό με ατσαλόσυρμα μεγάλης αντοχής. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι όλοι τους είναι ίδιοι, είτε κόκκινοι, είτε γαλάζιοι, είτε ροζ, είτε πράσινοι, είτε δημοκράτες ακομμάτιστοι. Όποιον αγώνα και να κάνουμε δεν θα αλλάξουμε τίποτε, παρά μόνο με το τηλεκοντρόλ της μεταδημοκρατίας θα αλλάζουμε τα πρόσωπα όταν η πλήξη μας γίνεται προσωπικά θανατηφόρα. Έγινε το σύστημα πασαρέλα και εμείς απλά ψηφίζουμε την πολιτική πουτάνα που θα είναι πιο σκερτσόζα στα σαδιστικά κόλπα που θα κάνει στα χαμένα όνειρά μας.

Δεν ξέρουμε ποιον να πολεμήσουμε και γιατί. Βλέπουμε τα φορτηγά στοιβαγμένα με κομματικούς μισθοφόρους να πηγαίνουν στον ψηφοθηρικό πόλεμο με ιαχές και αμερικανικού ρυθμού εμβατήρια. Με σημαίες της Ε.Ε και μία λίρα στο χέρι σαν εκείνες που 70 χρόνια πριν έκαναν τον γείτονα συλλέκτη κεφαλιών και αφτιών. Λάφυρο το κεφάλι του ιδεολόγου που πάλευε για το δίκαιο του σφαγέα του. Ο ένας σκότωνε για μία λίρα και ο άλλος πέθαινε για μία λίρα. Η κληρονομιά που πήραμε από την νεότερη ιστορία δεν ήταν οι αγώνες για την ελευθερία αλλά το αποτέλεσμα της λίρας. Προίκα πήραμε την λίρα. Μικρή να χωράει και στο πιο δειλό χέρι και τόσο φανταχτερή που να δίνει φως ακόμα και στην τυφλή δικαιοσύνη. Κανένας εισπράκτορας λίρας δεν κάθισε ποτέ στο εδώλιο του κατηγορουμένου, αντιθέτως τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από το αποτέλεσμα της δίκης των αρνητών της λίρας.

Δεν είναι ο φόβος που μάς κρατάει με το στόμα κλειστό και τα χέρια σε παράλυση αλλά η γνώση που μάς έδωσε η Ιστορία ότι στα ίδια θα έρθουμε ό,τι κι αν γίνει. Όσο για την συνείδηση, που πολλοί ευκαιριολόγοι και ευκαιριογράφοι βάζουν ως επιχείρημα που πρέπει να στηριχθεί η οποιαδήποτε αντίδραση, καλύτερα να πάνε να την βρούνε αυτοί σε ποια κωλότσεπη την έχουν κρυμμένη. Στην τσέπη που κρύβουν την λίρα ή στην τσέπη που κρύβουν την θέση της σιγουριάς τους;

Η υπομονή είναι το όπλο της νέας εποχής και όχι η συνείδηση, διότι συνείδηση έχει και η κάθε πόρνη που γράφει εκ νέου την ιστορία με γραφομηχανή τα ξέχειλα στο μπικίνι στήθη της, συνείδηση έχει και η άνεργη που υπογράφει την θανατική της καταδίκη για 360 ευρώ μισθό χωρίς ασφάλεια. Το ότι η μία είναι από πάνω έχοντας σίγουρο το χαβιάρι και η άλλη από κάτω έχοντας σίγουρο το ξεροκόμματο δείχνει ότι συνειδητά κάνουν ό,τι κάνουν. Οι ανάγκες της εποχής είναι ανάλογες των διαστάσεων της περιφέρειας του πισινού και όχι της περιφέρειας της ψυχής. Το ίδιο κρίμα είναι και οι δύο εφόσον υπέκυψαν στις ανάγκες της προσωπικής τους επιβίωσης.

Συνειδητά η γριά θα επιλέξει να ψηφίσει αυτόν που θα της κατοχυρώσει την λίρα του ΕΚΑΣ, όπως συνειδητά ο εγγονός της με τρία μεταπτυχιακά θα ψηφίσει αυτόν που θα του εξαργυρώσει τις σφραγίδες των πτυχίων του με λίρες σε ένα γραφείο του κόμματος ή του κράτους. Συνειδητά αρπάζουν την λίρα, συνειδητά συμμετέχουν, συνειδητά σε σκοτώνουν.

Ο ανυπόμονος να ζήσει το σήμερα όπως του κάτσει, να συνθηκολογήσει με κάθε μέτρο του συστήματος που τον συμφέρει, να ψηφίσει όποιον του ορίζει ένα “καλύτερο αύριο” ακόμα κι αν το δικό του αύριο είναι η τελευταία ημέρα του διπλανού του. Αυτός είναι ο νέος στρατός της λίρας που εξαπλώνεται σε όλη την χώρα ήσυχα και μεθοδικά. Αποτελεσματικά. Εβδομήντα ολόκληρα χρόνια το σύστημα έφτιαξε τον πιο αποδοτικό στρατό της υφηλίου. Ο μεγαλύτερος μισθοφορικός στρατός του κόσμου αρχίζει από το Σουφλί και φθάνει στην Γαύδο. Οι μόνες μάχες που δίνει τα τελευταία 40 χρόνια είναι η απόδειξη πόσο μισθοφορικός είναι. Κάθε τέσσερα χρόνια βγάζουν τα λάβαρα οι μεραρχίες για να επιλέξουν ποιος στρατάρχης θα έχει το πάνω χέρι. Αν το κουτί που είναι κρυμμένη η πολυπόθητη λίρα θα έχει χρώμα το κόμματος, αν οι λοχαγοί την περίοδο της εκεχειρίας θα είναι του αριστερού, του κεντρώου ή του δεξιού τάγματος. Πίσω από κάθε κομματική σημαία, όσο χοντρό και να είναι το πανί της, αστράφτει η λίρα. Στο κατόπι και οι απολιτίκ, οι δήθεν διαφορετικοί του στρατεύματος που δεν τους ένοιαζε ποτέ ποιος κυβερνούσε αλλά αν το φορολογικό σύστημα ήταν στα μέτρα της δικής τους συνείδησης.

Διπλό ατσαλόσυρμα και τρεις κόμπους στο τελείωμα στο κέντημα με καμβά τα χείλη μας. Το μόνο που δεν έχει αντάλλαγμα λίρα είναι η υπομονή. Είναι τα λίγα λόγια. Είναι το ουρλιαχτό που ακούγεται μόνο στην αίθουσα του εγκεφάλου μας. Το σύρμα στα χείλη μας είναι η περόνη της χειροβομβίδας που όταν τελειώσει η υπομονή θα τραβηχθεί και αλίμονο στον μισθοφόρο που πρώτος θα δει τι χαμόγελο κρύβαμε τόσα χρόνια μέσα στην φυλακή της υπομονής μας.

Πηγή SimpleMan


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ευρωπαϊκή Ένωση και ελίτ δεν βυσσοδομούν για να αποτρέψουν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Προετοιμάζονται μεθοδικά γι’ αυτήν

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ολέθριο σφάλμα με σοβαρές πολιτικές συνέπειες για τον ΣΥΡΙΖΑ θα συνιστούσε ενδεχόμενη επιλογή της ηγεσίας του να συναινέσει στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Οι πιέσεις που ασκούνται προς αυτήν την κατεύθυνση αποσκοπούν στο να καταστήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ πολύ πιο εύκολα ενσωματώσιμο από το σύστημα. Αν συναινέσει, πραγματικά θα έχει ενσωματωθεί πριν καν γίνει κυβέρνηση!

Η αποξένωση των αριστερών ψηφοφόρων του θα αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα εύκολης ενσωμάτωσής του. Χωρίς αυτούς, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί άνετα να κατακτήσει την πλειοψηφία που θα του επιτρέψει να σχηματίσει κυβέρνηση, μόνος ή με συμμάχους. Χωρίς αυτούς όμως είναι αδύνατον να ασκήσει προοδευτική διακυβέρνηση - που να διαφέρει έστω και λίγο δηλαδή από αυτή την ακραία μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κατά κανένα τρόπο συνειδητοποιήσει το βάθος των προετοιμασιών τόσο του ελληνικού κατεστημένου όσο και της Γερμανίας μέσω της τρόικας προκειμένου να υποδεχτούν από θέση ισχύος μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν βυσσοδομούν ΕΕ και ελίτ για να αποτρέψουν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Προετοιμάζονται μεθοδικά γι' αυτήν.

Δεν την επιθυμούν φυσικά τη νίκη αυτή. Γνωρίζουν όμως ότι δεν μπορούν να την αποτρέψουν. Με τον ρεαλισμό, που πάντα τους διακρίνει, λοιπόν, προετοιμάζουν το περιβάλλον που θα πιέσει ασφυκτικά τον Αλέξη Τσίπρα να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά τους. Ετσι ελπίζουν. Αν έχουν δίκιο ή όχι, μόνο η ζωή θα το αποδείξει. Φυσικά και προτιμούν οι Γερμανοί, αν γίνουν εκλογές και φτιάξει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση αυτή να βρεθεί υπό καθεστώς μνημονίου! Τη μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να δέσουν από την αρχή χειροπόδαρα οι Γερμανοί - γι' αυτό η τρόικα δεν υπογράφει τίποτα τώρα.

Αν βρει τους 180 βουλευτές η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ακόμη καλύτερα για τους Γερμανούς! Βεβαίως και θα προτιμούσαν μια τέτοια εξέλιξη, αφού επί ενάμιση χρόνο ακόμη θα είχαν να κάνουν με την υποτακτική κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Επειδή όμως αμφιβάλλουν έντονα αν βρει η κυβέρνηση τους 180, προετοιμάζονται και για κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, βέβαιοι ότι και αυτή θα την κάνουν ό,τι θέλουν! Οι μεγάλες δυνάμεις δεν αμφιβάλλουν ποτέ ότι θα ελέγχουν οποιαδήποτε κυβέρνηση κάθε υποτελούς χώρας.

Αν βγάλουν Πρόεδρο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, πράγμα που σημαίνει ότι θα κυβερνήσουν άλλον ενάμιση χρόνο, κανείς δεν ξέρει τι πολιτικό κλίμα θα επικρατεί τον Ιούνιο του 2016. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να περιμένει όλο αυτό το διάστημα, χωρίς καθόλου να είναι βέβαιος ότι τότε θα μπορέσει να νικήσει και να σχηματίσει κυβέρνηση. Από την άλλη, τον Ιούνιο του 2016 πρέπει ΕΕ και ελίτ να προετοιμάζονται και για αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με τελειωμένο το μνημόνιο!

Καθόλου δεν θέλουν μια τέτοια προοπτική. Οχι ότι τους τρομοκρατεί, βέβαια, αλλά ξέρουν ότι θα παιδευτούν πολύ περισσότερο, πιθανότατα, να ενσωματώσουν μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα προτιμούν ομαλή εναλλαγή στην εξουσία με πολύ πιο ευνοϊκούς όρους για τα συμφέροντά τους.

Χωρίς αυτοδυναμία θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν οι βουλευτικές εκλογές γίνουν στα τέλη Φεβρουαρίου ή Μαρτίου. Αν πετύχει η κολοσσιαία επιχείρηση κατασπάραξης των ΑΝΕΛ για να μείνουν εκτός Βουλής, ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να κάνει κυβέρνηση με το Ποτάμι, ένα πλήρως μνημονιακό κόμμα. Το τέλειο σενάριο για τους Γερμανούς!

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κλεισθένης 
Παρακολουθώ και διαβάζω σε μπλογκς και σάιτς καταγγελίες για συνεργασία ΜΑΤ και «γνωστών-αγνώστων». Φυσικά εκπλήσσομαι όταν τα συστημικά ΜΜΕ καταγγέλλουν αυτή την συνεργασία.

Πολλοί κάνουν σαν να ανακάλυψαν την πυρίτιδα.

Οι στενές σχέσεις του κράτους απ’ την μία και των δυνάμεων καταστολής με τους τραμπούκους του παρακράτους απ’ την άλλη, είναι γνωστές από ιδρύσεως των κρατών.

Η εκάστοτε εξουσία χρησιμοποιεί το κράτος και τις δυνάμεις καταστολής για να δέρνει τους πολίτες και να τους τρομοκρατεί έτσι ώστε να μην διαμαρτύρονται για τις άδικες και αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων. Η εκάστοτε κυβέρνηση στο αστικό καθεστώς εξυπηρετεί τους εκάστοτε εξουσιαστές αδικώντας κατάφωρα τον φτωχό λαό.

Επειδή το επίσημο κράτος πρέπει να κρατάει τα προσχήματα, χρησιμοποιεί τις δυνάμεις καταστολής κάνοντάς τες μισητές για τον απλό λαό σαν οι δυνάμεις καταστολής να δρουν αυτόνομα, χωρίς εντολές, χωρίς διαταγές.

Όποτε οι δυνάμεις καταστολής υπερβαίνουν τα «δέοντα», το επίσημο κράτος μιλά για μερικούς «ανεγκέφαλους» ή για έλλειψη ψυχραιμίας απ’ τους άνδρες των δυνάμεων καταστολής. Ταυτόχρονα οι εντολές του επίσημου κράτους είναι, «πάση θυσία δεν πρέπει να γίνουν διαδηλώσεις και εξεγέρσεις, βαράτε στο ψαχνό».

Οι μαζικές διαδηλώσεις και περισσότερο οι εξεγέρσεις κλονίζουν το σύστημα εξουσίας. Γίνεται που και που καμία ΕΔΕ. Φυσικά ο τελικός φταίχτης είναι ένας χαμηλόβαθμος αστυνομικός και η ποινή είναι σχεδόν πάντα χάδι.

Το τι ενώνει το κράτος με το παρακράτος είναι πασιφανές, έχουν κοινό σκοπό, την τρομοκράτηση του λαού. Πρέπει να περάσουν οι πολιτικές που εξυπηρετούν τους εντολοδόχους του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης.

Το τι ενώνει τις δυνάμεις καταστολής με τους παρακρατικούς τραμπούκους είναι επίσης εύκολα αντιληπτό.

Οι παρακρατικοί, συνήθως άτομα του υποκόσμου, έχουν μερική κάλυψη απ’ την αστυνομία στις διάφορες «δουλίτσες» τους. Μερικοί, βαθιά μπασμένοι, πληρώνονται. Άλλοι είναι μέλη μυστικών υπηρεσιών.

Όλος αυτός ο συρφετός πέφτει πάνω στους διαμαρτυρόμενους πολίτες  αναγκάζοντάς τους να φύγουν άρον-άρον από τις κινητοποιήσεις και να μην συμμετέχουν ξανά. Ο καναπές φαντάζει μοναδική «λύση» για τον τρομοκρατημένο και δαρμένο πολίτη.

Χωρίς κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες οι άδικες και αντιλαϊκές πολιτικές «περνάνε» πιο εύκολα. 
Ο καναπές να 'ναι καλά και τα ΜΜΕ των παπαγάλων...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.


Λογικά, μετά την εισβολή του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Barbaros» στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου, δεν έπρεπε να υπάρχει καμία σκέψη για σύγκληση του Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας Τουρκίας – Ελλάδας και επίσκεψη Νταβούτογλου στην Αθήνα.
Η ενέργεια αυτή των Αθηνών, με τα πνεύμα της κατευναστικής πολιτικής που ακολουθεί έναντι της Άγκυρας, υποβαθμίζει εκ των πραγμάτων της αντίδρασή της στην τουρκική εισβολή στην Κυπριακή ΑΟΖ και γίνεται συμπληρωματική της τουρκικής στρατηγικής. Η τελευταία επιδιώκει να δημιουργεί τετελεσμένα γεγονότα και πάνω στη βάση αυτή να εκβιάζει την ελληνική πλευρά να έρθει σε διαπραγματεύσεις ή να συνεχίσει διεξαγόμενες διαπραγματεύσεις, υπό τον εκβιασμό της ένοπλης βίας.

Η Ελληνική πλευρά να επιστρέψει στις διακοινοτικές συνομιλίες στην Κύπρο, προπαγανδίζει η Άγκυρα και το τουρκοκυπριακό φερέφωνό της, ώστε η συνέχιση των συνομιλιών να γίνει με το δίλημμα ή δίνετε τη «μοιρασιά» του φυσικού αερίου που διεκδικούμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή, σε διαφορετική περίπτωση, το παίρνουμε μόνοι μας με το νέο Αττίλα στην Κυπριακή ΑΟΖ.
Με την ίδια λογική, την παραμονή της ελεύσεως του τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα, η Άγκυρα έστειλε ισχυρή δύναμη του στόλου της στο σύμπλεγμα του Καστελλόριζου για να διεξάγει προκλητικές ασκήσεις – προειδοποιήσεις προς την Αθήνα και επίδειξη αεροναυτικής ισχύος. Οι τουρκικές ασκήσεις είχαν επίσης στόχο να αποθαρρύνουν και να εκφοβίσουν την Αθήνα ώστε να μην προχωρήσει στην ανάπτυξη στρατηγικής σχέσεως με την Αίγυπτο και την υπογραφή, σε προοπτική, συμφωνίας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ.

Ο τούρκος πρωθυπουργός, αιφνιδιάζοντας την ελληνική πλευρά, έθεσε επίσης την τελευταία στιγμή θέμα επισκέψεως του τούρκου πρωθυπουργού, μαζί με όλη την κουστωδία των υπουργών του και των υπηρεσιακών παραγόντων, στην Θράκη.

Με λίγα λόγια, ερχόμενος στην Αθήνα ο τούρκος πρωθυπουργός θέτει εκ των προτέρων στην ημερήσια διάταξη όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις από Κύπρο ως την Θράκη και επισείει ως πρώτο διπλωματικό όπλο την τουρκική στρατιωτική ισχύ. Η τουρκική πλευρά πιστεύει ότι έχει μπροστά της μία ευκαιρία την οποία πρέπει να εκμεταλλευθεί.
Ο πρώτος λόγος γι αυτό είναι η σημερινή οικονομική αδυναμία της χώρας, που δραματοποιείται ακόμη περισσότερο, κατά τις τελευταίες ημέρες, από τους νέους εκβιασμούς της «τρόικας».
Ο δεύτερος είναι τα κενά που υπάρχουν στο ελληνικό αμυντικό δυναμικό, σε συνδυασμό με τον διπλωματικό εγκλωβισμό της χώρας σε μία κατευναστική και μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Τα κενά στο αμυντικό δυναμικό της χώρας δεν ήταν αναπόφευκτα και δεν οφείλονται κατά πρώτο λόγο στη σημερινή οικονομική κατάσταση. Η τελευταία και η πολιτική ακραίας λιτότητας που ήρθε να επιβάλει η «τρόικα» και στη άμυνα, απλώς επιδείνωσαν μία υπάρχουσα κακή κατάσταση.
Μνημείο αυτής της καταστάσεως έγιναν τα τέσσερα σύγχρονα υποβρύχια, που παρέμειναν καθηλωμένα επί οκτώ ολόκληρα χρόνια. Εάν τα τέσσερα αυτά υποβρύχια, εξοπλισμένα με σύγχρονες τορπίλες, βρίσκονταν σήμερα στη θάλασσα, η ισορροπία δυνάμεων στη θάλασσα θα ήταν πολύ διαφορετική και η τουρκική πλευρά θα μιλούσε και θα ενεργούσε με πολύ λιγότερο θράσος.

Το ίδιο ισχύει και για τα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας, τα οποία ο πρώην υπουργός Πάνος Μπεγλίτης έσπευσε, το 2009, να αποσύρει χωρίς να έχει μεριμνήσει για την εγκατάστασή τους.

Το ίδιο ισχύει σήμερα για τις Γαλλικές φρεγάτες Fremm. Η ελληνική κυβέρνηση εξήγγειλε, πριν από δύο και περισσότερα χρόνια, την επείγουσα προμήθεια από τη Γαλλία, με τη μέθοδο της ενοικιάσεως (leasing), δύο υπερσύγχρονων φρεγατών τύπου Fremm για την άμεση κάλυψη των αμυντικών αναγκών της χώρας.
Τα ισχυρά σημεία των φρεγατών τύπου Fremm είναι η αντιαεροπορική άμυνα περιοχής που εξασφαλίζουν και ο εξοπλισμός τους, μεταξύ άλλων, με τον πύραυλο θαλάσσης – εδάφους scalp naval μακρού βεληνεκούς.
Τι συμβαίνει με την προμήθεια των δύο φρεγατών; Γιατί δεν επισπεύδει την παραλαβή τους η ελληνική πλευρά τώρα που επιχειρεί η Άγκυρα να ασκήσει στρατηγικό εκβιασμό;
Η έλλειψη χρημάτων δεν πρέπει λογικά να είναι εμπόδιο, εφόσον η μέθοδος της ενοικιαγοράς επιτρέπει τη μετάθεση των πληρωμών σε βάθος χρόνου.

Το ίδιο, τέλος, συμβαίνει με τα τεθωρακισμένα οχήματα μάχης (ΤΟΜΑ). Στο σύγχρονο πεδίο μάχης τα άρματα έχουν απόλυτη ανάγκη από τη στήριξη και κάλυψη των ΤΟΜΑ ώστε να δρουν με αυτά σε συζυγία.
Η Ελλάδα υπέγραψε, επί Κώστα Καραμανλή, συμφωνία με τη Ρωσία για τη συμπαραγωγή 456 ΤΟΜΑ ΒΜΡ3, τα οποία διαθέτει ήδη η Κυπριακή Εθνοφρουρά και τα οποία θα κάλυπταν πλήρως την επείγουσα αυτή ανάγκη του ελληνικού στρατού.
Με παρεμβολή της αμερικανικής πλευράς, η συμφωνία αυτή πάγωσε. Το τελευταίο παράδειγμα δείχνει τον μονόπλευρο εγκλωβισμό της ελληνικής πλευράς σε μία εξαρτημένη πολιτική, που την εμποδίζει να οργανώσει αποτελεσματικά την άμυνά της και την αποτροπή της έναντι της τουρκικής απειλής.

Εάν το ΝΑΤΟ, η ΕΕ ή οι διμερείς σχέσεις με τις ΗΠΑ διεσφάλιζαν την άμυνα της χώρας έναντι της τουρκικής απειλής, δεν θα υπήρχε ανάγκη ούτε να αναλώνονται πολύτιμοι οικονομικοί πόροι για την άμυνα, ούτε να αναζητούνται αμυντικά και διπλωματικά ερείσματα προς άλλη κατεύθυνση. Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι αυτό δεν ισχύει. Ενδεχόμενη αμερικανική παρέμβαση σε περίπτωση κρίσεως θα στρεφόταν μάλλον σε βάρος της Ελληνικής πλευράς. Η τελευταία υπολαμβάνεται από τις ΗΠΑ ως η πιο αδύνατη και πολιτικά ελεγχόμενη πλευρά.

Ο τούρκος πρωθυπουργός ήρθε, επίσης, στην Αθήνα, έχοντας πίσω του την επίσκεψη Πούτιν στην Άγκυρα και την υπογραφή με τη Ρωσία νέων σημαντικών συμφωνιών οικονομικής συνεργασίας. Η Άγκυρα επιδιώκει να ουδετεροποιήσει τον ρωσικό παράγοντα στα ελληνοτουρκικά και να απομονώσει την Ελληνική πλευρά από έναν εν δυνάμει στρατηγικό σύμμαχο.

Εκμεταλλεύεται γι αυτό τον φοβισμό και την εξαρτημένη, μονοδιάστατη πολιτική της Ελληνικής πλευράς. Επιδιώκει, επίσης, εγκλωβίζοντας την Ελληνική πλευρά σε μία δήθεν στρατηγική Ε/Τα, συνεργασία και «φιλία», να διεμβολίσει τις περιφερειακές συμμαχίες που επιχειρούν να αναπτύξουν Ελλάδα και Κύπρος με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η σταδιακή «φινλανδοποίηση» του φθίνοντος Βυζαντίου από τους Τούρκους δεν απέτρεψε την τελική επίθεση των τελευταίων

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Στον τελευταίο αιώνα του, το Βυζάντιο είχε απωλέσει όλες τις κτήσεις του και είχε περιοριστεί στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά και η ίδια η Πόλη, άλλοτε κραταιά πρωτεύουσα του ευρωπαϊκού κόσμου, βρισκόταν σε παρακμή, ο πληθυσμός της είχε συρρικνωθεί δραματικά και το λιμάνι της, καθώς και το εμπόριο που διεξαγόταν από και προς αυτό, ήλεγχαν οι Ενετοί.
Οι Παλαιολόγοι ακολουθούσαν δύο παράλληλες πολιτικές: προς Δυσμάς, ικέτευαν τα ευρωπαϊκά κράτη για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, προς Ανατολάς, προσπαθούσαν να εξευμενίζουν τους ολοένα και πιο απειλητικούς τούρκους.

Αλλά οι μεν Ευρωπαίοι βρίσκονταν σε πολύπλευρη κρίση, κρίση δημογραφική, οικονομική και πολιτική, μετά την Μαύρη Πανούκλα του 1350 που είχε εξοντώσει το ένα τρίτο του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Άλλοτε υπόσχονταν, άλλοτε δεν υπόσχονταν, άλλοτε ζητούσαν ανταλλάγματα, άλλοτε όχι, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είχαν τα μέσα να οργανώσουν π.χ. μία σταυροφορία εναντίον των Τούρκων ή να προσφέρουν αξιόλογη οικονομική βοήθεια.
Οι Τούρκοι, στα ανατολικά, κατελάμβαναν τη μία βυζαντινή πόλη μετά την άλλη, είχαν συσπειρώσει γύρω τους διάφορα τουρκομανικά φύλα, είχαν προσδώσει τον χαρακτήρα ιερού πολέμου (τζιχάντ) στην εκστρατεία τους εναντίον του Βυζαντίου και είχαν βάλει στο στόχαστρο την Κωνσταντινούπολη, την σπουδαιότερη πόλη του μεσαιωνικού κόσμου.

Έναντι των Τούρκων, οι τελευταίοι Παλαιολόγοι υιοθέτησαν πολιτική «κατευνασμού». Πλήρωναν ετήσιο φόρο υποτέλειας, οι δε Οσμανλήδες σουλτάνοι απαιτούσαν να τους παραδίδονται όμηροι οι βυζαντινοί πρίγκιπες. Συνέβη δε το τραγικό και εξευτελιστικό, ο διάδοχος του βυζαντινού θρόνου Μανουήλ Παλαιολόγος (ο πατέρας του Κωνσταντίνου), να υποχρεωθεί να συμπολεμήσει με τον σουλτάνο Βιαγιαζήτ εναντίον Ελλήνων στην πολιορκία της βυζαντινής Φιλαδέλφειας το 1390!

Η σταδιακή «φινλανδοποίηση» (με τους σημερινούς όρους) του φθίνοντος Βυζαντίου από τους Τούρκους δεν απέτρεψε την τελική επίθεση των τελευταίων. Το 1399 – 1402 ο Βαγιαζήτ πολιόρκησε την Κωνσταντινούπολη και η πτώση της απετράπη λόγω της εμφάνισης των Μογγόλων στην Μικρά Ασία, που συνέτριψαν τους Οθωμανούς. Ο 1453, ο νεαρός σουλτάνος Μωάμεθ τελικώς κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, με τις γνωστές φρικαλέες συνέπειες.

Αξίζει εδώ να σημειώσουμε ότι, στις παραμονές της Αλώσεως, στην Κωνσταντινούπολη είχε σχηματισθεί μία πολυάριθμη ομάδα τουρκόφιλων διανοούμενων, που υποστήριζαν με διάφορα επιχειρήματα την προσχώρηση στην τουρκική κυριαρχία και έπαιξαν καταλυτικό προδοτικό ρόλο στην Άλωση. Τον αρχηγό της φιλοτουρκικής μερίδας, τον Λουκά Νοταρά, έσφαξαν πρώτον οι Τούρκοι όταν εισήλθαν στην Κωνσταντινούπολη…

Κάθε ομοιότητα με την σημερινή Ελλάδα είναι ασφαλώς συμπτωματική.

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη KontraNews»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο Βενιζέλος είναι ο ορισμός της επικίνδυνης ανικανότητας ή πρόκειται για κάτι άλλο…;

Παραδομένη στην τύχη της μοιάζει τις τελευταίες δύο εβδομάδες η εξωτερική πολιτική της χώρας, καθώς με ευθύνη της κυβέρνησης, αλλά ειδικά του υπουργού Εξωτερικών Β. Βενιζέλου, υπονομεύονται κρίσιμα ζητήματα, όπως οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλά και το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει παραδώσει πλήρως την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής στον κυβερνητικό εταίρο του, παραβλέποντας ότι στο τέλος θα πληρώσει και ο ίδιος τους «λογαριασμούς» που ανοίγει ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος μάλιστα θεωρεί ότι εκτός από τα συνταγματικά, τα οικονομικά κ.λ.π., είναι άριστος γνώστης και των γεωπολιτικών, και συνεπώς δεν χρειάζεται ως επικεφαλής του διπλωματικού γραφείου του έναν υψηλόβαθμο και έμπειρο διπλωμάτη.

Η πολυπραγμοσύνη αυτή του υπουργού Εξωτερικών έχει οδηγήσει σε δυσάρεστα αποτελέσματα, με πιο τρανταχτά αυτά που συνέβησαν το τελευταίο δεκαήμερο στα ελληνοτουρκικά και στο Σκοπιανό, χωρίς να παραγνωρίζονται τα σοβαρά λάθη στις σχέσεις με την Αλβανία.

Ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος ήδη από την ενημέρωση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής απέπνεε μία ακατανόητη αισιοδοξία για τα ελληνοτουρκικά, αποφάσισε να χειριστεί ο ίδιος την όλη υπόθεση της προετοιμασίας της κοινής συνεδρίασης των Υπουργικών Συμβουλίων της Ελλάδας και της Τουρκίας στην Αθήνα, φέρνοντας προ τετελεσμένων και το διπλωματικό γραφείο του Αντώνη Σαμαρά, όταν ο πρέσβυς κ. Σ. Βασιλόπουλος βρέθηκε απλώς να ενημερώνεται από τον γενικό γραμματέα Αναστάσιο Μητσιάλη για τους χειρισμούς του υπουργού Εξωτερικών.

Ο κ. Βενιζέλος, αποφεύγοντας να εμπλέξει στην προετοιμασία της επίσκεψης αλλά και στις συνομιλίες με τον υφυπουργό Εξωτερικών κ. Σινιρλίογλου πρέσβεις ιδιαίτερα έμπειρους στα ελληνοτουρκικά, όπως ο διευθυντής πολιτικών υποθέσεων Δ. Παρασκευόπουλος, προτίμησε τον γενικό γραμματέα Αν. Μητσιάλη, ο οποίος κινούμενος απολύτως υπηρεσιακά, απλώς υλοποιούσε τον σχεδιασμό του κ. Βενιζέλου.
Ο αποκλεισμός, από τις συνεννοήσεις, στελεχών όπως ο κ. Δ. Παρασκευόπουλος, έγινε για έναν ακόμη λόγο, καθώς ο έμπειρος πρέσβυς υπήρξε επί σειρά ετών ο διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του Γ. Παπανδρέου, ενώ διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Στ. Βασιλόπουλο, που σήμερα έχει την ίδια θέση στο διπλωματικό γραφείο του Αντώνη Σαμαρά.

Ο κ. Βενιζέλος πήγε στην Άγκυρα, συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών Τσαβούσογλου, με τον οποίο έκαναν έναν διάλογο κωφών, έδειξε ωστόσο, να υποτιμά όσα είπε ο τούρκος υπουργός τόσο για το θέμα του «Barbaros» όσο και για τη συνεργασία της Ελλάδας με την Αίγυπτο.
Συγχρόνως η Ελληνική πλευρά έδειξε να μην αντιλαμβάνεται τι προανήγγειλε ο κ. Τσαβούσογλου όταν έθετε σε συνέντευξη Τύπου θέμα Θράκης μπροστά στον κ. Βενιζέλο. Σε μία εξαιρετικά προβληματική δήλωσή του, μάλιστα, ο κ. Βενιζέλος, μετά τη συνάντηση με τον Ταγίπ Ερντογάν, έσπευσε να κάνει λόγο για… «θετικό κλίμα», παραβλέποντας όσα του είχε πει η τουρκική ηγεσία για την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο, όσο και για τη Θράκη…

Εξορκίζοντας το κακό, δεν σημαίνει ότι το εξαφανίζεις όμως.

Έτσι, την περασμένη Δευτέρα οι Τούρκοι υπέβαλαν σε ένα πρωτοφανές καψόνι την ελληνική κυβέρνηση. Ενώ ολοκληρωνόταν η διαμόρφωση του επίσημου προγράμματος, απαίτησαν να ολοκληρωθεί νωρίς το Σάββατο το πρόγραμμα των συναντήσεων στην Αθήνα προκειμένου ο κ. Νταβούτογλου, επικεφαλής του δεκαμελούς υπουργικού κλιμακίου και δεκάδων επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και παραγόντων, να μεταβεί στη Θράκη. Εκεί ο τούρκος πρωθυπουργός δεν θα περιοριζόταν, φυσικά, σε μία απλή επίσκεψη, αλλά θα πραγματοποιούσε περιοδεία στους νομούς της Ξάνθης και της Ροδόπης, η οποία θα κορυφωνόταν στην Κομοτηνή.

Η απαίτηση αυτή προκάλεσε πανικό στην Βασ. Σοφίας, καθώς ακόμη και στο γραφείο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κατάλαβαν ότι θα ήταν καταστροφικό για την εικόνα του ίδιου και της κυβέρνησης να συναντώνται στα γρήγορα με τον κ. Νταβούτογλου μιλώντας για το καλό επίπεδο των διμερών σχέσεων.
Την ίδια ώρα, κι ενώ το τουρκικό πλοίο αλωνίζει στην Κυπριακή ΑΟΖ, στη Θράκη το τουρκικό προξενείο θα έστρωνε κόκκινο χαλί για την υποδοχή του υπο-σουλτάνου. Έτσι δαπανήθηκε διπλωματικό κεφάλαιο της επόμενες ημέρες για να εξηγηθεί στους Τούρκους ότι αυτή η επίσκεψη θα διατάρασσε το κλίμα διαλόγου και αποκλιμάκωσης της κρίσης στην Κύπρο, που αποτελούσε και τον βασικό στόχο της επίσκεψης Νταβούτογλου στην Αθήνα.

Από την αρχή της προηγούμενης εβδομάδας είχαν φθάσει ανησυχητικά μηνύματα από τον Μόνιμο Αντιπρόσωπο της χώρας μας στο ΝΑΤΟ, Μιχάλη Διαμέση, για τις προθέσεις των αμερικανών να παγιδεύσουν τη χώρα μας και να παρουσιάσουν ως «Μακεδονία» τα Σκόπια σε μία ιδιαίτερα σημαντική συνάντηση, αυτή της Συμμαχίας εναντίον των Ισλαμιστών.

Ο κ. Βενιζέλος καθησύχασε τους πάντες ότι θα χειριστεί μόνος του το θέμα, υπολογίζοντας στις σχέσεις που θεωρούσε ότι έχει με τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τ. Κέρι. Το αποτέλεσμα ήταν, επί διήμερα, σε όλες τις φωτογραφίες από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ που είχε προηγηθεί, να εμφανίζεται ο κ. Βενιζέλος να προσπαθεί να εξηγήσει με τον γνωστό πληθωρικό του τρόπο το πρόβλημα στον αμερικανό υπουργό, χωρίς να πετύχει απολύτως τίποτα. Έτσι, οι αμερικανοί τιμώρησαν τον ίδιο και την Ελλάδα επιμένοντας να αναγραφεί στην κοινή διακήρυξη των 60 χωρών της «Συμμαχίας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους» η ονομασία «Μακεδονία» αντί για FYROM.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα πρωτοφανές στραπατσάρισμα της χώρας, καθώς υποχρεώθηκε έτσι ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών να αποχωρήσει από τη συνάντηση, στην οποία πανηγυρικά παρέμεινε ο σκοπιανός υπουργός, υπερήφανος που σε μία τόσο σημαντική διεθνή συνάντηση εκπροσώπησε τη «Μακεδονία».
Ο κ. Βενιζέλος αρκέστηκε απλά να βάλει έναν αστερίσκο δίπλα στο «Μακεδονία» για να καταγράψει ότι η Ελλάδα δεν έχει αναγνωρίσει τη χώρα με το συνταγματικό όνομά της, έτσι ώστε να δοθεί το άλλοθι και να παραμείνει στην αίθουσα ο πρέσβυς Μ. Διάμεσης.
Καθώς η Συμμαχία εναντίον των τζιχαντιστών είναι αμερικανικής έμπνευσης και κινείται εκτός πλαισίου ΝΑΤΟ, το μήνυμα που έστειλε η Ουάσιγκτον στην Αθήνα –και προσωπικά στον κ. Βενιζέλο που έχει χειριστεί τις σχέσεις με τον Τ. Κέρι και τον αντιπρόεδρο Μπάιντεν- είναι ότι θα κλιμακώσει την πίεση για την επίλυση της διαφοράς για το όνομα και μέχρι τότε, όταν τίθεται θέμα σε οργανισμούς που η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα βέτο, θα προωθείται η συνταγματική ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Κωνσταντίνος Τσάκαλος
Πηγή εφημ. «Το Παρόν»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Την πολιτική, την επιστήμη, τη μουσική, την ιστορία – κάθε πιθανό όπλο χρησιμοποιεί ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην προσπάθειά του να πείσει τους συμπατριώτες του να επιστρέψουν στις μουσουλμανικές παραδόσεις, απορρίπτοντας τις δυτικές επιρροές.

«Οι επαφές ανάμεσα στη Λατινική Αμερική και τον ισλαμικό κόσμο ανάγονται στον 12ο αιώνα. Μουσουλμάνοι ναυτικοί έφθασαν στην αμερικανική ήπειρο 314 χρόνια πριν από τον Κολόμβο, το 1178. Ο ίδιος ο Κολόμβος είδε ένα τζαμί σε έναν λόφο στην ακτή της Κούβας», είπε ο Ερντογάν στη διάρκεια συνάντησης με μουσουλμάνους από τη Λατινική Αμερική. Ο Ερντογάν θα ήθελε να αλλάξει τα βιβλία της παγκόσμιας ιστορίας, που ως γνωστόν αναφέρουν ότι η αμερικανική ήπειρος ανακαλύφθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1492. Επειδή όμως οι ιστορικές πηγές που μιλούν για τη μουσουλμανική πρωτιά δεν πείθουν την πλειονότητα των ιστορικών, ο Ερντογάν θα αρκεστεί στο να διδαχθεί η εκδοχή αυτή στα σχολεία της Τουρκίας.

Για αλλαγές πρέπει να ετοιμάζονται και οι δάσκαλοι της Φυσικής και της Μουσικής. «Αν ρωτήσεις ποιος ήταν ο Αϊνστάιν, κάθε νέος έχει κάτι να πει γι’ αυτόν. Αν ρωτήσεις ποιος ήταν ο Ιμπν Σινά, τα παιδιά δεν έχουν ξανακούσει το όνομα», είπε ο Ερντογάν σε συνέδριο εκπαιδευτικών. Ο Πέρσης φιλόσοφος, γιατρός και επιστήμονας Ιμπν Σινά, γνωστός και ως Αβικέννας, έζησε τον 11ο αιώνα και ήταν μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της «χρυσής εποχής» του Ισλάμ.

«Επίσης, οι μαθητές μας πρέπει να ακούν τον Ιτρί και τον Ντεντέ Εφέντι (Οθωμανούς συνθέτες) με τον ίδιο τρόπο όπως γνωρίζουν για τον Μπετόβεν», συνέχισε ο Τούρκος πρόεδρος. «Πρέπει οι μαθητές μας να μάθουν για τη γλώσσα τους και τα καλλιτεχνικά έργα των προγόνων τους χωρίς κόμπλεξ, όπως διδάσκονται άλλους πολιτισμούς και γλώσσες», προσέθεσε. «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όποιος μιμείται θα είναι πάντα ένα βήμα πίσω».

Ο Ερντογάν εξέθεσε το πολιτικό υπόβαθρο της πολιτιστικής «επιστροφής στις ρίζες» στον πύρινο λόγο που εκφώνησε στη σύνοδο του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης στην Κωνσταντινούπολη. Ο Τούρκος πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι το μόνο που θέλουν οι ξένοι από τον μουσουλμανικό κόσμο είναι να αποσπάσουν «πετρέλαιο, χρυσάφι, διαμάντια και φθηνή εργατική δύναμη». «Δεν θέλουν να ζητάμε τίποτα σε αντάλλαγμα. Μοιάζουν φίλοι αλλά θέλουν να μας δουν νεκρούς, θέλουν να δουν τα παιδιά μας να πεθαίνουν», ισχυρίστηκε ο Ερντογάν. «Πιστέψτε με, δεν τους αρέσουμε καθόλου». Οι φιλοδοξίες του Ερντογάν για ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο έχουν υποστεί βαρύτατα πλήγματα. Ομως, στην ομιλία αυτή ο Τούρκος πρόεδρος παρότρυνε τις χώρες της περιοχής να ακούσουν το μήνυμα της Τουρκίας και να λύσουν τα προβλήματά τους χωρίς τη βοήθεια της Δύσης. «Αν συνεργαστούμε, θα βάλουμε τέρμα στη μοναξιά της Παλαιστίνης, που κρατά σχεδόν έναν αιώνα», είπε.

Πέρα από τα βέλη προς τις ΗΠΑ («δεν μου αρέσουν οι ατέλειωτες απαιτήσεις που προέρχονται από 12.000 χιλιόμετρα απόσταση»), ο Ερντογάν σε άλλη ομιλία επέκρινε και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως «χριστιανική λέσχη». «Μην ελπίζετε σε αντικειμενικότητα σε έναν κόσμο όπου οι διεθνείς οργανισμοί αποφασίζουν με βάση τη δική τους ιδεολογία και πολιτική. Δίνεται το βραβείο Νομπέλ με αντικειμενικά κριτήρια; Οχι. Παίρνει το Συμβούλιο Ασφαλείας αντικειμενικές αποφάσεις; Οχι, ποτέ».

Πριν από τις δηλώσεις αυτές, ο Ερντογάν είχε κατευθύνει το μένος του προς όσους προασπίζονται την ισότητα των φύλων. «Οι γυναίκες δεν είναι ίσες με τους άνδρες», είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός σε συνέδριο γυναικών. «Δεν μπορείς να βάλεις στο ίδιο καζάνι άνδρες και γυναίκες. Είναι ενάντιο στη φύση, γιατί η φύση τους είναι διαφορετική. Στον χώρο εργασίας δεν μπορείς να απαιτήσεις από μια έγκυο γυναίκα τα ίδια που απαιτείς από έναν άνδρα». Μετά τον καταιγισμό αρνητικών σχολίων, δύο ημέρες αργότερα, ο Ερντογάν υποστήριξε ότι τα μέσα ενημέρωσης διαστρέβλωσαν τα λόγια του, αλλά επανέλαβε την ουσία της τοποθέτησής του. «Αυτό που χρειάζονται οι γυναίκες δεν είναι η ισότητα αλλά η ισοτιμία», είπε. Ο Ερντογάν, που έχει χαρακτηρίσει χρέος κάθε γυναίκας να φέρει στον κόσμο τουλάχιστον τρία παιδιά, προσέθεσε ότι «η θρησκεία μας έχει καθορίσει μια θέση για τις γυναίκες: τη μητρότητα».

Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πέντε ερωτήματα (που χρήζουν απαντήσεως) προς τον τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Ο τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου ήλθε στην Ελλάδα για τη θεσμοθετημένη συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων υπουργών επί θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος. Επειδή οι Έλληνες είμαστε φιλόξενος λαός, αποδέχομαι, αλλά με βαριά καρδιά, την έλευσή του. Όμως θέλω δημοσίως να του απευθύνω ορισμένα ερωτήματα, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, όπως λέει και η παροιμία.

Κύριε Νταβούτογλου, στο βιβλίο σας «Το στρατηγικό βάθος», το οποίο γράψατε ως καθηγητής προτού ασχοληθείτε με την πολιτική, δηλώνετε ότι η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει την μουσουλμανική μειονότητα της Ελληνικής Θράκης όπως χρησιμοποίησε την τουρκική μειονότητα στην Κύπρο.
Πείτε μας, λοιπόν, επιδιώκετε την τουρκοποίηση και την αυτονόμηση της Θράκης μας;
Εάν ναι, τότε γιατί έρχεστε στην Αθήνα κομίζων χαμόγελα και φιλία;
Αν όχι, τότε γιατί το προξενείο σας στην Κομοτηνή τρομοκρατεί κάθε μουσουλμάνο που δεν υποτάσσεται στον τουρκικό εθνικισμό;

Κύριε πρωθυπουργέ, ομιλείτε για το Καστελλόριζο, σαν να μην ανήκει στην Ελλάδα. Το αποκαλείτε νήσο της Ανατολικής Μεσογείου, και όχι του Αιγαίου. Προφανώς δεν θέλετε να υπολογισθεί η Ελληνική ΑΟΖ με βάση το σύμπλεγμα της Μεγίστης για να μην αποκοπεί η δική σας από την Αίγυπτο.
Πιστεύετε ότι η αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας σε ελληνικά νησιά βοηθεί την καλή γειτονία;
Θα σας άρεσε να αμφισβητούμε κι εμείς την κυριαρχία σας στην Ίμβρο και την Τένεδο; Κάτι που νομικά θα μπορούσαμε να κάνουμε, διότι η Τουρκία δεν τήρησε τη Συνθήκη της Λοζάνης ως προς τα δικαιώματα του συνεχώς ελαττούμενου ελληνικού πληθυσμού των δύο νησιών;

Κύριε συνομιλητά της κυβερνήσεώς μας, ζητείτε δύο κράτη στην Κύπρο. Μία μειονότητα εξισλαμισμένων κατά το πλείστον χριστιανών την αναγάγατε σε τουρκική κοινότητα, τη χρησιμοποιήσατε ως πρόσχημα για την παράνομη εισβολή του 1974, την εξισώνετε με την ελληνική πλειονότητα και τώρα τη θεωρείτε «κράτος».
Θα θέλατε με την ίδια λογική η διεθνής κοινότητα να αναβαθμίσει τους Κούρδους της Τουρκίας σε αυτόνομη οντότητα και να σας πιέσει για μετατροπή της Τουρκίας σε συνομοσπονδία Τούρκων και Κούρδων;
Προσέξτε, γιατί ο μεσανατολικός περίγυρος ευνοεί σήμερα τις κουρδικές επιδιώξεις!

Κύριε Νταβούτογλου, μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί η ελληνορθόδοξη κοινότητα της Κωνσταντινούπολης συρρικνώθηκε δραματικά από το 1923 έως σήμερα, ενώ οι μουσουλμάνοι της Θράκης αυξήθηκαν πληθυσμιακά;
Οι αριθμοί δείχνουν ποιοι περνούν καλά και ποιοι καταπιέζονται.

Κύριε πρωθυπουργέ της γείτονος, στο βιβλίο σας προτείνετε τη διπλωματία των μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές σας χώρες.
Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι με την παρουσία σας στο υπουργείο Εξωτερικών, προτού αναλάβετε την πρωθυπουργία, η Τουρκία οδηγήθηκε σε επιδείνωση των σχέσεών της με τους περισσότερους γείτονες ή πρώην συμμάχους;

Εάν επιθυμείτε την καλή γειτονία, ξεχάστε το νεο-οθωμανισμό!

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι αλήθειες για την "ελληνοτουρκική συνεργασία"

Γράφει ο Πάρις Καρβουνόπουλος 

Τα τελευταία χρόνια της κρίσης ακούμε διαρκώς για την “ελληνοτουρκική επιχειρηματική συνεργασία”. Για την Τουρκία που μπορεί να επενδύσει σε κάθε νησί του Αιγαίου, να φέρει “καραβάνια τουριστών” κι έτσι να συμβάλλει στην “σωτηρία” μας. Ουδείς λογικός άνθρωπος μπορεί να πει όχι σε μια υγιή σχέση γειτονικών χωρών που η μία επενδύει στην άλλη κερδίζοντας τελικά και οι δύο.

Ας μην γελιόμαστε κι ας αφήσουμε τα παραμύθια στην άκρη. “Υγεία” στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν υπάρχει και το “μικρόβιο” που τις “σκοτώνει” βρίσκεται στην Άγκυρα.

Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουμε στην Ελλάδα και ειδικά όσοι κυβερνούν είναι ότι το Αιγαίο δεν μπορεί να δοθεί…αντιπαροχή. Οι όποιες πραγματικά ωφέλιμες για την οικονομία τουρκικές επενδύσεις βεβαίως να συζητηθούν και να προχωρήσουν κανείς δεν λέει το αντίθετο. Έχουμε όμως την αίσθηση ότι επικρατεί η λογική της αντιπαροχής! Βάζουμε το καλύτερο… “οικόπεδο” του πλανήτη και βάζουν τους…εργολάβους για να το δουλέψουν.

Απ΄ όσα ακούστηκαν από επίσημα χειλη στο ελληνοτουρκικό επιχειρηματικό φόρουμ προκύπτει ότι ακόμη και σήμερα που η Ελλάδα είναι υπό κατάρρευση και η Τουρκία υποτίθεται ότι πετάει , οι ελληνικές επενδύσεις στην Τουρκία είναι πολύ περισσότερες απ΄ ότι οι τουρκικές στην Ελλάδα. 6,6 δις δολάρια έχουν επενδύσει ελληνικά συμφέροντα στην Τουρκία, πολύ χαμηλότερα χωρίς να πουν καν πόσα είναι τα τουρκικά λεφτά που έχουν πέσει επενδύσεις στην Ελλάδα. Και υπόθέτουμε τα περισσότερα στον τουρισμό απο τον οποίο η Τουρκία κερδίζει πολύ περισσότερα απ΄ όσα βάζει. Να μας γεμίζει κάποια νησιά με τουριστές που έχουν το οικονομικό “προφίλ” του Έλληνα της δεκαετίας του 1990 δεν είναι δα και η “σωτήρια επένδυση”. Τα νησιά μας πρέπει εμείς να βρούμε τρόπους να τα γεμίσουμε με τουρίστες υψηλού επιπέδου όπου αυτό είναι εφικτό.

Οι αγορές ή οι ενοικιάσεις μαρινών σε ακριτικά νησιά δεν λέμε ότι θα πρέπει να απορρίπτονται αν οι όροι είναι καλοί και μας συμφέρουν, αλλά ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι τουρκικές μαρίνες είναι άκρως ανταγωνιστικές με τις δικές μας. Αντί να τις φτιάξουμε και να τις εκμεταλλευθούμε πρέπει να τις δίνουμε στον βασικό ανταγωνιστή;

Πολλά είναι τα παραδείγματα που αποδεικνύουν την λογική της …αντιπαροχής. Που είναι εύκολη και γρήγορη αλλά δεν έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Η Τουρκία δεν θέλει βέβαια σε καμία περίπτωση να σωθεί εύκολα η Ελλάδα. Οι επιχιερηματίες της θέλουν να βγάλουν πολλά χρήματα αν είναι δυνατόν γρήγορα και εύκολα όπως κάθε επιχειρηματίας στον κόσμο. Αλλά η κυβέρνησή τους δεν έχει καμία αγωνία για την οικονομική μας τύχη. Η Άγκυρα επενδύει και μάλιστα πάρα πολλά λεφτά εκεί που θέλει . Εκεί που έχει βάλει στόχο να “πατήσει το πόδι της” γερά. Στην Θράκη όπου οι αγορές εκτάσεων από μουσουλμάνους που δηλώνουν φανατικά Τούρκοι διαδέχονται η μία την άλλη εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Με φθηνό χρήμα από την τράπεζα Ζιράτ , οι “τούρκοι” έχουν σαρώσει τα πάντα . Κι εμείς φυσικά κοιμόμαστε ή κάνουμε ότι κοιμόμαστε που είναι και το χειρότερο.

Ας μην παραμυθιαζόματε λοιπόν με τα θερμά λόγια του “πονηρούλη” Αχμέτ Νταβούτογλου. Αν και “αμερικανοσπουδαγμένος” είναι ένας γνήσιος ανατολίτης που ξέρει να παζαρεύει και τελικά να σε “ρίχνει” . Αν ήθελε πράγματι συνεργασία στο Αιγαίο θα είχε κάνει μερικές απλές κινήσεις καλής θέλησης για να το αποδείξει. Θα είχε ανακοινώσει εδω από την Αθήνα ότι αποσύρει το Barbaros, για παράδειγμα. Όχι ότι θα πιστεύαμε τις ειλικρινείς του προθέσεις αμέσως αλλά θα ήταν μια καλή αρχή. Τα περαστικά στον Κύπριο πρόεδρο μέσω του Σαμαρά δεν αρκούν και ακούγονται περισσότερο ως ειρωνεία για τα όσα έχουμε υποστεί από την πολιτική Νταβούτογλου και κυρίως για όσα πιθανότατα μας περιμένουν.

Περαστικά μας…

Μετά τα χαμόγελα οι "απειλές" Νταβούτογλου!
Τι δεν αναγνωρίζει στην Ελλάδα

“Δεν θα περιοριστούμε στον κόλπο της Αττάλειας, αυτό ξεχάστε το”, είπε ο Αχμέτ Νταβούτογλου λίγο πριν αναχωρήσει για Τουρκία. Σε συνεντεύξεις του σε ελληνικές εφημερίδες και στο Mega ο Νταβούτογλου εμφανίστηκε με τελείως διαφορετικές απόψεις απ΄ αυτές που εξέφρασε μετά από τις επαφές με τον Σαμαρά και στο ελληνοτουρκικό επιχειρηματικό φόρουμ.

Για την ένταση στην Κύπρο δεν φταίει η Τουρκία, αλλά η Κύπρος που… “έδρασε μονομερώς στο θέμα του φυσικού αερίου”.

Για την συμφωνία Ελλάδας - Αιγύπτου, είπε ότι δεν θα την δεχτεί η Τουρκία .

Και τόνισε ότι “κανείς να μην περιμένει πως η Τουρκία θα περιοριστεί στον κόλπο της Αττάλειας.
Έχουμε τη μακρύτερη ακτή στην ανατολική Μεσόγειο. Κανένας δεν πρέπει να περιμένει ότι η Τουρκία θα περιοριστεί στον κόλπο της Αττάλειας»

Κανείς δεν είχε την παραμικρή ελπίδα ότι με τον Νταβούτογλου στην θέση του πρωθυπουργού η κατάσταση στα ελληνοτουρκικά θα ήταν εύκολη. Η κλιμάκωση με τις απόψεις που εκφράζει ο Νταβούτογλου είναι πολύ δύσκολο να αποφευχθεί και χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Πηγή OnAlert

Σχόλιο ιστολογίου: Ο Μογγόλος έστειλε τα μηνύματα, χωρίς να θέσει τον Σαμαρά ενώπιον των ευθυνών του και τώρα αναμένονται οι απαντήσεις - τοποθετήσεις της συγκυβέρνησης του τραγικού δίδυμου Σαμαρά - Βενιζέλου... Εμείς είμαστε απολύτως βέβαιοι πως θα υπάρξει η απόλυτη σιωπή, μέχρις ότου (πριν την εκλογή του Προέδρου ή κατά την προεκλογική περίοδο, εάν δεν προκύψει πρόεδρος της Δημοκρατίας) κριθεί κατάλληλη η κατακόρυφη όξυνση επί των ελληνοτουρκικών θεμάτων (όχι απαραίτητα και επί των τουρκικών προκλήσεων)...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μοναδική διέξοδος από την κρίση σχετικά με την εξόρυξη του φυσικού αερίου είναι η τουρκική υποχώρηση και η παύση της παράνομης δραστηριότητας εντός της κυπριακής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ), είτε αυτοβούλως από την ίδια την Τουρκία είτε μετά από ισχυρές διεθνείς πιέσεις.
Βασικό πρόβλημα του τουρκικού εκβιασμού στο θέμα του φυσικού αερίου είναι το γεγονός ότι βασίζεται στην προϋπόθεση ότι κάποιος από τους αναγκαίους παίκτες (είτε η ελληνική πολιτική ηγεσία – ελλαδική και κυπριακή – είτε οι μεγάλες δυνάμεις είτε οι εταιρίες εξόρυξης) έχει επαρκώς μεγάλη αποστροφή στο ρίσκο ώστε να παύσει (υπό τον φόβο της άσκησης βίας από την πλευρά της Τουρκίας) η εξορυκτική δραστηριότητα μέχρι να εξασφαλισθεί η τουρκική συναίνεση στο τρόπο διανομής των κερδών από την εξαγωγή των παραγόμενων ποσοτήτων.
Συγκεκριμένα, η στρατηγική της τουρκικής πλευράς συνίσταται στην δημιουργία παραστάσεων απειλής, με σκοπό να επηρεαστούν οι λήπτες απόφασης κάποιου από τους παίκτες του συνασπισμού εξόρυξης του φυσικού αερίου και να παγώσει η διαδικασία των γεωτρήσεων μέχρι να υπάρξει πολιτική λύση στο θέμα.
Το πρόβλημα με αυτήν την προσέγγιση είναι ότι δεδομένης της αξίας του φυσικού αερίου και δεδομένης της πρότερης τουρκικής συμπεριφοράς στην περιοχή δύσκολα κάποιος από τους τοπικούς παίκτες με δυνατότητα απάντησης με άσκηση βίας θα είναι διατεθειμένος να υποκύψει στον τουρκικό εκβιασμό, ακόμη και αν η στάση αυτή οδηγήσει σε σύγκρουση. Με άλλα λόγια, ο τουρκικός εκβιασμός θέτει σε κίνδυνο αξίες τις οποίες για να προστατεύσουν οι τοπικοί δρώντες είναι μάλλον διατεθειμένοι να ασκήσουν βία και να καταβάλουν μεγάλο κόστος και συνεπώς θέτει σε κίνδυνο και την ευρύτερη σταθερότητα της περιοχής.
Σε αυτό το πλαίσιο, είναι εξαιρετικά χρήσιμο η διεθνής κοινότητα να προχωρήσει στις απαραίτητες κατασταλτικές ενέργειες ώστε να οδηγήσει την Τουρκία σε μονομερή υποχώρηση.

Η αύξηση του ρίσκου ως στρατηγική εκβιασμού προϋποθέτει την ύπαρξη από πλευράς αντιπάλου χαμηλότερης αποτίμησης για το υπό αμφισβήτηση πολιτικό ζήτημα σε σχέση με το κόστος μίας σύγκρουσης. Βασική μέθοδος αύξησης του ρίσκου είναι η λήψη μέτρων που επιδεικνύουν την βούληση του εκβιαστή να ασκήσει βία για να προστατέψει τα συμφέροντά του. Σε αυτό το πλαίσιο, η κατάληξη του εκβιασμού επηρεάζεται από το κίνητρο που το θύμα έχει για να προστατεύσει με την σειρά του τα δικά του συμφέροντα που εμπλέκονται στην αντιπαράθεση και από το αναμενόμενο κόστος της σύγκρουσης. Αν το κόστος της σύγκρουσης είναι δυσβάσταχτο για το θύμα ή αν η αποτίμηση του διακυβεύματος είναι χαμηλή, τότε ο εκβιασμός θα έχει θετική κατάληξη για τον θύτη. Αν αντιθέτως η αποτίμηση είναι υψηλή ή/και το κόστος της σύγκρουσης χαμηλό, ο εκβιασμός μάλλον θα αποτύχει.

Σε αυτό το πλαίσιο, η τουρκική στρατηγική συνίσταται στην αύξηση του ρίσκου μίας σύγκρουσης με την ελπίδα ότι κάποιος από τους αναγκαίους κρίκους της αλυσίδας παραγωγής, διανομής και ασφάλισης του φυσικού αερίου που βρίσκεται εντός της κυπριακής ΑΟΖ θα απαιτήσει επίλυση του πολιτικού ζητήματος πριν προχωρήσει στην διαδικασία της εξόρυξης. Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην απόκλιση των συμφερόντων και στην διαφορετική ιεράρχηση στόχων των κρίκων της αλυσίδας. Για παράδειγμα, οι εταιρίες εξόρυξης δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πώς θα διανεμηθεί το ποσοστό που θα παρακρατήσει η Κυπριακή Δημοκρατία από τα έσοδα των πωλήσεων του φυσικού αερίου. Αποδίδουν όμως μεγάλη αξία στην ύπαρξη ασφαλούς περιβάλλοντος και χαμηλών ασφαλίστρων εξόρυξης των φυσικών πόρων. Αντιστοίχως, ούτε οι μεγάλες δυνάμεις κόπτονται ιδιαιτέρως για το πώς θα μοιράσει το κυπριακό δημόσιο τα έσοδα. Ενδιαφέρονται όμως για την ύπαρξη σταθερότητας και την αποφυγή της σύγκρουσης στην Αν. Μεσόγειο.

Με βάση τα παραπάνω, η τουρκική στρατηγική φαίνεται αρχικώς ορθολογική. Αν δηλαδή η Τουρκία μπορεί να εκμεταλλευτεί την απόκλιση συμφερόντων μεταξύ των δρώντων για να μπήξει μία σφήνα στον συνασπισμό εξόρυξης του φυσικού αερίου, τότε κινήσεις όπως η κάθοδος του σεισμογραφικού με συνοδεία πολεμικών στην κυπριακή ΑΟΖ είναι μία εξαιρετική μέθοδος για την μεταβολή της αντίληψης του ρίσκου που έχουν τα μέρη του συνασπισμού. Η παραπάνω διαπίστωση ενισχύεται μάλιστα από το γεγονός ότι η Τουρκία μάλλον ορθώς εκτιμά ότι λόγω διαφόρων δομικών παραγόντων το σύνολο των διεθνών δρώντων θα ήθελε να αποφύγει μία στρατιωτική κλιμάκωση στην περιοχή. Με βάση αυτήν την ανάγνωση της κατάστασης και βασιζόμενη στην αυξημένη αξία που έχει η Τουρκία για τις δυτικές προτεραιότητες σε διάφορα ανοικτά θέματα στην Μέση Ανατολή και αλλού, η τουρκική ηγεσία μάλλον ποντάρει ότι με την δημιουργία μίας κρίσης θα αναγκάσει τις δυτικές δυνάμεις να πιέσουν την ελληνική πλευρά για να υποχωρήσει μονομερώς.

Το πρόβλημα με αυτήν την προσέγγιση είναι ότι αγνοεί την ύπαρξη σημαντικών συμφερόντων των τοπικών δρώντων τα οποία δύσκολα μπορούν να καμφθούν ακόμη και με ισχυρή εξωτερική πίεση. Συγκεκριμένα, υπάρχουν τουλάχιστον τρεις τοπικοί δρώντες οι οποίοι έχουν συμφέρον να κρατήσουν την Τουρκία εκτός της διαδικασίας λήψης αποφάσεων στον τρόπο παραγωγής και διανομής του φυσικού αερίου, ενώ οι διεθνείς δρώντες δεν είναι απαραίτητο ότι θα επιδιώξουν να αποκαταστήσουν την σταθερότητα στην περιοχή μέσω μίας κατευναστικής στάσης απέναντι στην Τουρκία.

Εκτός από την Κύπρο (οι λόγοι για τους οποίους δεν επιθυμεί την εμπλοκή της Τουρκίας στην διαδικασία λήψης αποφάσεων για την εξόρυξη είναι μάλλον προφανείς) και το Ισραήλ έχει μάλλον ισχυρά συμφέροντα υπέρ της ελαχιστοποίησης της τουρκικής συμμετοχής στην διαδικασία. Η τουρκική στάση απέναντι στο Ισραήλ δεν φαίνεται να έχει παροδικά χαρακτηριστικά. Πρώτον, τα υψηλά επίπεδα αντισημιτισμού που κυριαρχούν στο τουρκικό εκλογικό σώμα θα δημιουργούν πάντα έναν πειρασμό στην ηγεσία του ισχυρού ισλαμικού κόμματος AKP να χρησιμοποιήσει την εξωτερική πολιτική για εσωτερικά πολιτικά κέρδη, ειδικά σε εκλογικές αναμετρήσεις που θα λαμβάνουν χώρα σε περιόδους χαμηλών οικονομικών επιδόσεων. Είναι το Ισραήλ διατεθειμένο να εξαρτήσει έστω και οριακά τις εξαγωγές φυσικού αερίου από τους τουρκικούς πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους; Εν αντιθέσει μάλιστα με αυτήν την τουρκική συμπεριφορά, οι πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο έχουν αποδείξει ότι είναι διατεθειμένες να προχωρήσουν σε συνεργασία με το Ισραήλ ακόμη και υπό εξαιρετικά αντίξοες εκλογικές συνθήκες και με ενεργή αντισημιτική εκλογική παρουσία στην άκρα δεξιά πτέρυγα του ελλαδικού Κοινοβουλίου. Δεύτερον, η Τουρκία φαίνεται ότι εκτός από την ρητορική και πολιτική στήριξη που παρέχει σε όλα τα είδη παλαιστινιακών αιτημάτων είναι διατεθειμένη να παρέχει ανοχή, αν όχι ουσιαστική στήριξη σε τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η Hamas. Τέλος, εκτός από το ρίσκο που προκύπτει από την τουρκική κυκλοθυμική πολιτική, το Ισραήλ έχει να κερδίσει από μια ενεργειακή συνεργασία με δύο κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία είναι άλλωστε μία από τις μεγαλύτερες αγορές φυσικού αερίου παγκοσμίως.

Εκτός από την Κύπρο και το Ισραήλ, και η Αίγυπτος έχει συμφέρον να μην επιτρέψει την εμπλοκή της Τουρκίας στην περιφερειακή παραγωγή φυσικού αερίου. Συγκεκριμένα, η Αίγυπτος σχεδιάζει να καταναλώσει σημαντικές ποσότητες από το παραγόμενο φυσικό αέριο της περιοχής. Μία υποχώρηση επί της παρούσης – δηλαδή την στιγμή που διαμορφώνεται το βασικό πλαίσιο παραγωγής – ανοίγει τον δρόμο για μελλοντική εμπλοκή της Τουρκίας στην διανομή του φυσικού αερίου. Είναι διατεθειμένη η αιγυπτιακή πολιτική ηγεσία να εξαρτήσει μελλοντικά έστω και οριακά τις εισαγωγές φυσικού αερίου από την διάθεση της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας;

Με βάση τα παραπάνω, η τουρκική στρατηγική επιλογή να ξαναδημιουργήσει (μετά το 2011) θέμα στην εξόρυξη του φυσικού αερίου – υπό δυσμενέστερες τοπικές συνθήκες για την ίδια αυτήν την φορά – προκύπτει μάλλον από την πεποίθησή της ότι μπορεί να ανταλλάξει μία σημαντική αλλαγή στην στάση της σε δυτικά θέματα προτεραιότητας στην Μέση Ανατολή και αλλού με στήριξη στο ζήτημα του κυπριακού φυσικού αερίου.

Οι διεθνείς παίκτες όμως δεν είναι σίγουρο ότι έχουν συμφέρον να υιοθετήσουν μία κατευναστική στάση απέναντι στην τουρκική παράνομη δραστηριότητα εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Συγκεκριμένα, αν οι διεθνείς παίκτες δεν είναι προσεκτικοί, η σταθεροποίηση του συστήματος της Μέσης Ανατολής μπορεί να κοστίσει σε σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο ή/και στην Ευρωζώνη. Πρώτον, δεδομένης της σοβαρότητας του ζητήματος της άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο θέμα των φυσικών πόρων και της δυνατότητας άσκησης βίας που διαθέτει η ελληνική πλευρά, μία κατευναστική στάση του διεθνούς παράγοντα (η οποία αναμένεται να ενθαρρύνει τον τουρκικό αναθεωρητισμό) ενέχει τον κίνδυνο να οδηγηθούν τα πράγματα σε κλιμάκωση εντός του ΝΑΤΟ σε μία ιδιαίτερη γεωγραφική περιοχή και χρονική στιγμή. Με άλλα λόγια, αν κληθούν οι χώρες της περιοχής να πληρώσουν την τουρκική συνεργατική στάση στα θέματα της Μέσης Ανατολής, υπάρχει το ενδεχόμενο να μεταφερθεί απλώς η ένταση από την Μέση Ανατολή στην Αν. Μεσόγειο.
Επίσης, η κατευναστική στάση ενδέχεται να δημιουργήσει πρόβλημα τουλάχιστον βραχυχρόνιας αποσταθεροποίησης και στην Ευρωζώνη. Η ενδεχόμενη έλλειψη συμμαχικής αλληλεγγύης και η πίεση για μονομερείς υποχωρήσεις απέναντι στην τουρκική συμπεριφορά στην κυπριακή ΑΟΖ δημιουργεί σημαντικό ρίσκο μίας αντιευρωπαϊκής στροφής σε όλο το φάσμα του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Η πρότερη ελληνική συμπεριφορά απέναντι σε διφορούμενη στάση των συμμάχων σε εθνικά θέματα και ειδικά σε θέματα που εφάπτονται της Κύπρου μάλλον δεν πρέπει να είναι ενθαρρυντική για την εκτίμηση ότι σε περίπτωση που απαιτηθούν ελληνικές υποχωρήσεις η αντίδραση στις δύο χώρες θα είναι χλιαρή.
Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το οικονομικό κόστος που έχει στο ελλαδικό και κυπριακό εκλογικό σώμα η πολιτική λιτότητας που συνοδεύει την οικονομική προσαρμογή θα προκαλέσει στην καλύτερη περίπτωση αύξηση της αβεβαιότητας στην Ευρωζώνη ή στην χειρότερη ακόμη και παύση εκ μέρους ενός ή και των δύο κρατών της εξυπηρέτησης της δημόσιας πίστης.
Σε αυτό το πλαίσιο και δεδομένης της έκθεσης σημαντικών δυτικών παικτών όπως η Γερμανία στον ελλαδικό κυρίως δανεισμό (ειδικά μάλιστα για την Γερμανία σε συνδυασμό με την συνταγματική πρόβλεψη για εξισορροπημένους προϋπολογισμούς από το 2016 και μετά), είναι σημαντικό οι δυτικοί σύμμαχοι να εξετάσουν προσεκτικά την στάση τους στο ζήτημα της τουρκικής προκλητικότητας. Είναι διατεθειμένη, για παράδειγμα, η γερμανική ηγεσία να ρισκάρει έστω και οριακές μειώσεις σε κρίσιμες δαπάνες του γερμανικού προϋπολογισμού ή αύξηση του γερμανικού δανεισμού με μοναδικό σκοπό την επιβράβευση της τουρκικής «οθωμανικής» περιφερειακής πολιτικής;

Με βάση την παραπάνω ανάλυση και με δεδομένο το γεγονός ότι η κρίση προκύπτει από την παράνομη και παράλογη απαίτηση της Τουρκίας να έχει λόγο σε ζητήματα κυριαρχίας τρίτων κρατών της περιοχής, η άσκηση από την διεθνή κοινότητα κατασταλτικής πολιτικής πιέσεων για άμεση, άνευ ανταλλαγμάτων άρση της τουρκικής δραστηριότητας εντός κυπριακής ΑΟΖ αποτελεί μονόδρομο για την επίλυση της παρούσης κρίσης.
Σε αντίθετη περίπτωση, δηλαδή στο σενάριο όπου ζητείται από χώρες της περιοχής να πληρώσουν με παραχωρήσεις των φυσικών τους δικαιωμάτων την τουρκική συνεργατική στάση σε θέματα Μέσης Ανατολής ελλοχεύει σημαντικός κίνδυνος διαταραχής της σταθερότητας του συστήματος της Ανατολικής Μεσογείου σε μία ιδιαίτερα ευαίσθητη χρονική περίοδο.

Ευριπίδης Τσακιρίδης – http://www.tsakiridis.org
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου