Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Οκτ 2016


Γράφει ο Γιάννης Νάκος

Για ακόμη μία φορά η ελληνική εξωτερική πολιτική με αφήνει άναυδο. Τελευταίο κρούσμα της διαχρονικής ανεπάρκειας της ήταν οι δηλώσεις του τούρκου Προέδρου Ερντογάν για την Συνθήκη της Λωζάνης.

Το περιστατικό

Η ομιλία του «Σουλτάνου» έγινε σε κομματικό ακροατήριο, με κοινοτάρχες από την τουρκική επικράτεια, κυρίως υπέρμαχοι του του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚP). Υπό αυτό το πρίσμα δηλαδή, η αναφορές του πέρα του κομματικού σώματος που απευθυνόταν, είχαν και κομματικά χαρακτηριστικά και μαθηματικά φαίνεται να οδηγούν την σκέψη του Ερντογάν σε σκέψεις και γεγονότα που σχετίζονται με την εγχώρια πολιτική πραγματικότητα της Τουρκίας.

Η ιστορική αναφορά

Η αναφορά ότι η Συνθήκη της Λωζάνης δεν είχε θετικά αποτελέσματα για την Τουρκία, βρίσκει πρόσφορο έδαφος για εσωτερική κατανάλωση και αποπροσανατολισμό της κοινή γνώμης από τα ομολογουμένως πολλά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει αυτήν την στιγμή ο Τούρκος Πρόεδρος.

Επιπλέον, η ιστορική αναφορά στην συγκεκριμένη Συνθήκη είχε και έναν ακόμη αποδέκτη. Οι καλά γνωρίζοντες την τουρική πολιτική που ακολουθεί εδώ και δεκαετίες ο Ταγίπ Ερντογάν τονίζουν πως τα βέλη του προορίζονταν κυρίως για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης το (CHP) και τον στρατηγό Ισμέτ Ινονού, πρόσωπο το οποίο υπήρξε ο ιδρυτής του κόμματος αυτού και για πολλά χρόνια «μπροστάρης» στην χάραξη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και βασικό διαπραγματευτή της συγκεκριμένης συνθήκης.

Ο λόγος πίσω από τις λέξεις

Η αφορμή αναλύθηκε νομίζω επαρκώς προγενέστερα, ενώ αυτό το οποίο μένει να κωδικοποιηθεί είναι ο λόγος, η πραγματική αιτία που οδήγησε τον Τούρκο Πρόεδρο στο να προβεί στις συγκεκριμένες δηλώσεις. Αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από το να ενισχύσει και να τονώσει το φρόνημα, αλλά και τις ακραίες τάσεις μέσα στο κόμμα του. Οι «φωνές» αυτές είναι φανερό ότι διαχρονικά και με σταθερό ρυθμό είναι έτοιμες να πυροδοτήσουν το κλίμα όποτε αυτό χρειαστεί προκειμένου το ιδεολογικό bailout πακέτο διάσωσης του Ερντογάν να είναι πάντα επίκαιρο.

Σε αυτό περικλείονται τόσο οι εξτρεμιστικές απόψεις για διεκδίκηση εκ νέου εδαφών που ανήκουν και δικαιωματικά στην Ελληνική όσο και οι αντικρουόμενες απόψεις για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην ΕΕ.

Επιπροσθέτως, αξίζει αν σημειωθεί το γεγονός πως οι αναφορές σε «νησιά που μπορείς να φωνάξεις απέναντι» και «έχουν ακόμη τα τζαμιά και τα μνημεία μας» μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα ακόμη συμπέρασμα. Το συμπέρασμα πως ουδέποτε και σε καμία φάση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής δεν θα πρέπει να υπάρχει εφησυχασμός.

Η Τουρκία, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς πως οι ενταξιακές της διαπραγματεύσεις έχουν βάλει φρένο στις «Μεσογειακές της ορέξεις», δείχνει έτοιμη τόσο στρατιωτικά όσο και σε πολιτικό επίπεδο να αμφισβητήσει, όπως διαχρονικά κάνει και σε άλλα ζητήματα παραδεδεγμένες αρχές και status quo προηγούμενων ετών.

Η Ελληνική απάντηση

Η Ελληνική πλευρά θα πρέπει επιτέλους να προβεί σε μία πολιτική μηδενική ανοχής των εκάστοτε προσβολών της ιστορίας του Έθνους μας τόσο για να προστατεύσει τα συμφέροντα που δικαιωματικά έχει στην Ελληνική επικράτεια όσο και για να διαφυλάξει την Ιστορία, τους αγώνες και τις θυσίες των πολιτών της.

Αυτό προϋποθέτει την αλλαγή της ισχύουσας άσκησης εξωτερικής πολιτικής και την αντικατάσταση της με μία «Πολιτική Μηδενικής Ανοχής».

Σε αυτήν την προσπάθεια της, θα πρέπει να αναζητήσει συμμάχους τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της με την πιο εφικτή επιλογή να βρίσκει έδαφος στο πιο πιστό και εχέγγυο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, τις ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες όντας παροπλισμένες έχουν καταντήσει να αποτελούν «νοικοκυρά παράνομων μεταναστών» και κομματικών διορισμών.

Εν κατακλείδι, και για να προσγειώσω αρκετούς που θεωρούν ότι ένα θερμό επεισόδιο με αρχηγό τον τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν είναι δύσκολο να λάβει χώρα, αρκεί να τους θυμίσω τον έντονο θρησκευτικό φονταμενταλιστικό χαρακτήρα της, τις ονειρώξεις για «casus belli» και φυσικά την ανάγκη, όπως τονίζουν τα κομματικά και στρατιωτικά στελέχη της Τουρκίας, για «επαναχάραξη της κεμαλικής αποτυχίας» του 1923.

Και επιτέλους κ. Ερντογάν, αν δεν σας αρέσει η Συθήκη της Λωζάνης, ας επαναφέρουμε την Συνθήκη των Σερβών.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



"...δεν πρέπει να πεθάνει η Κυπριακή Δημοκρατία"

Του Σενέρ Λεβέντ

Εμείς χρειαζόμαστε την Κυπριακή Δημοκρατία περισσότερο από τους Ελληνοκύπριους. Εμείς. Οι Τουρκοκύπριοι. Αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για όλους εμάς η διάλυση και η κατάλυση της δημοκρατίας αυτής. Και αυτός ο κίνδυνος είναι η Τουρκία.

Αυτό θα σήμαινε ότι θα συμβούν και εδώ όσα συμβαίνουν στην Τουρκία. Τι συμβαίνει στην Τουρκία; Βλέπετε και εσείς τι συμβαίνει. Πρόκειται για μια ταινία τρόμου. Μια ταινία τρόμου κατά την οποία οι άνθρωποι φοβούνται να μιλήσουν ακόμα και στο τηλέφωνο. Συλλήψεις. Επιδρομές. Εγκλήματα. Εκτελέσεις χωρίς ανακρίσεις και έρευνες. Μια αστυνομική δύναμη στην οποία δόθηκαν υπερβολικές εξουσίες. Δικαστές που κοιτάζουν τι θα πει ο δικτάτορας. Δημοσιογράφοι που φυλακίζονται επειδή έγραψαν την αλήθεια. Και άλλα πολλά. Δεν έχει τελειωμό το να τα απαριθμείς.

Η Τουρκία είναι μια σκέτη κόλαση. Θέλετε να μεταφερθεί και εδώ αυτή η κόλαση; Μέχρι σήμερα μεταφέρθηκε όσο ήταν δυνατό. Αλλά δεν μπορεί να μεταφερθεί άλλο. Είμαστε Τουρκοκύπριοι. Όχι μόνο Τούρκοι, Τουρκοκύπριοι. Δεν είμαστε πολίτες της Τουρκίας, αλλά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην τσέπη μας έχουμε ταυτότητα και διαβατήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και επιπλέον είμαστε και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έστω και αν η Τουρκία βρίσκεται πάνω από το κεφάλι μας για 41 χρόνια, δεν μπορεί να μας κάνει αυτά που κάνει στους διαμένοντες στην Τουρκία. Πότε θα μπορέσει να μας τα κάνει; Αν διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία.

Αν θα βρεθεί λύση στην Κύπρο, μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να βρεθεί. Μια λύση η οποία δεν θα καταλύει την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δηλαδή, δεν πρέπει να γίνουν όλα από την αρχή. Ακόμα και αν θα ιδρυθεί ένα νέο κράτος, πρέπει να είναι εγγυημένη η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν δεν λειτουργήσει του νέο ομοσπονδιακό κράτος, αν προκύψει μια κρίση κ.λπ., η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να παραμείνει ως ένα ασφαλές λιμάνι στο οποίο να καταφύγουμε. Πώς θα γίνει αυτό; Κατά την ίδρυση του νέου κράτους, δεν θα καταργηθεί το καθεστώς μέλους της Κυπριακής Δημοκρατίας στους διεθνείς οργανισμούς, απλώς θα παγώσει. Δεν θα ριχθεί στα σκουπίδια. Θα μπει στην κατάψυξη. Τόσο οι Τουρκοκύπριοι όσο και οι Ελληνοκύπριοι πρέπει να το ξέρουν καλά αυτό. Δεν πρέπει ποτέ να ψηφίσουν «ναι» σε ένα σχέδιο το οποίο θα καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία. Μην παρασύρεστε από το ότι θα υπάρξει λύση. Κοιτάξτε μπροστά. Απέναντί μας έχουμε μιαν τουρκική κυβέρνηση, η οποία καταπιέζει ανελέητα τον ίδιο της τον λαό και την οποία δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε ποτέ. Ένα κράτος το οποίο ουδέποτε τηρεί τις διεθνείς του δεσμεύσεις. Πώς θα εμπιστευτούμε ένα κράτος το οποίο δεν συμμορφώνεται καν στα ψηφίσματα του ΟΗΕ και δεν πληρώνει τις αποζημιώσεις που του επιβάλλει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Εγώ δεν το εμπιστεύομαι καθόλου.

Ξέρετε. Ο βασικός στόχος στο σχέδιο Ανάν ήταν η κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν το αποτέλεσμα ήταν «ναι» και από τις δύο πλευρές, αυτή η δημοκρατία θα εκαταργείτο για 24 ώρες. Μετά; Ρωτάω όσους είπαν «ναι». Και κυρίως τον κ. Νίκο. Τι θα κάναμε μόλις η Τουρκία δεν εφάρμοζε τις δεσμεύσεις της σε αυτό το σχέδιο; Μόλις δεν θα έδινε τις περιοχές που είχε πει ότι θα επέστρεφε; Μόλις δεν θα απέσυρε τα στρατεύματα που είχε πει ότι θα απέσυρε; Τι θα κάναμε; Στο σχέδιο εκείνο δεν υπήρχε κανένα άρθρο για το πώς θα επιβάλλονταν κυρώσεις σε μια τέτοια περίπτωση. Να είστε ευχαριστημένοι που σωθήκαμε από αυτό χάρη σε εκείνους που ψήφισαν «όχι». Ξεπεράσαμε τον κίνδυνο. Αλλιώς αυτή τη στιγμή θα ήμασταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση.

Οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι ακόμα δεν αντιλαμβάνονται τον πραγματικό κίνδυνο. Δεν βλέπουν τι συμβαίνει στην Τουρκία. Ακόμα θέλουν εγγυήσεις. Δεν βλέπουν ότι ο πραγματικός κίνδυνος προέρχεται από την Τουρκία και όχι από τους Ελληνοκύπριους. Να είναι ευχαριστημένοι που δεν γεννήθηκαν στην Τουρκία, αλλά στην Κύπρο. Που είναι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αλλιώς πάρα πολλοί θα ήταν τώρα είτε στη φυλακή είτε νεκροί.

Δημοσιεύεται κατόπιν αδείας: www.politis-news.com
Ο Σενέρ Λεβέντ είναι αρθρογράφος της εφημερίδας Πολίτης και εκδότης της Αφρίκα

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οκτώβριος 1946. Η Δίκη της Νυρεμβέργης είχε φτάσει στο τέλος της. Το δικαστήριο ανακοίνωνε τις ποινές στους πρωτεργάτες της ανθρωποσφαγής. Η Γερμανία βρέθηκε στη θέση που είχε η ίδια επιλέξει, όταν ψήφιζε τους ναζί. Ηττημένη και ταπεινωμένη, αλλά όχι αδικημένη, άκουγε στωικά τις καταδίκες των εκλεκτών της. Δεν είχε άλλη επιλογή, άλλωστε.

Πριν από 70 χρόνια οι άνθρωποι σε σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο ένιωσαν ξανά τη θέρμη της ελπίδας να θεριεύει μέσα τους. Ακόμα και ο πόνος της απώλειας, των κακουχιών και της φρίκης του πολέμου υποχωρούσε ενώπιον της προέλασης της Δικαιοσύνης. Με το ξίφος έκοβε τα δεσμά της αδικίας και στον ζυγό της υπολόγιζε ακριβώς το μερίδιο ευθύνης εκάστου εκ των εγκληματιών που είχαν σύρει τον πλανήτη στην έσχατη εξαχρείωση.

Μόνο η Δικαιοσύνη μπορεί να σημάνει την έναρξη μιας νέας περιόδου για τα ανθρώπινα πράγματα. Αυτή είναι, διαχρονικά, κοινή πεποίθηση του λαού μας.

Στην αρχαία Ελλάδα, αν το άγος έμενε ατιμώρητο, ολόκληρη η Πολιτεία κινδύνευε με αφανισμό. Στη χριστιανική παράδοση και διδασκαλία τα βάσανα των εσχάτων ημερών θα λήξουν με την τελική κρίση. Τότε θα γίνει η συντέλεια του κόσμου, δηλαδή ο τερματισμός αυτής της φάσης του πολιτισμού μας και η μετάβαση στο νέο, άφθαρτο και αιώνιο σχήμα που δημιουργεί η ένωση με τον Θεό.

Με αφορμή αυτή τη σπουδαία επέτειο κρίνεται σκόπιμο να γίνει μνεία στην αναγκαιότητα σύστασης ενός διεθνούς δικαστηρίου που θα λειτουργήσει κατά τα πρότυπα εκείνου της Νυρεμβέργης και θα δικάσει όλους όσοι τυράννησαν, εκμεταλλεύτηκαν, έβλαψαν αλλά και αφαίρεσαν ζωές εκατομμυρίων πολιτών του ευρωπαϊκού Νότου.

Ειδικά η πατρίδα μας, όπως και στα μαύρα χρόνια της Κατοχής, υπέστη τα πάνδεινα από τους Γερμανούς. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό για να βρουν μεροκάματο. Οικογένειες διαλύθηκαν. Τόποι ερήμωσαν. Γέροντες πέθαναν αβοήθητοι στα σπίτια τους ή σε ράντσα ρημαγμένων νοσοκομείων και συνταξιούχοι είδαν τα εισοδήματά τους να εξαϋλώνονται - αφού πρώτα εργάστηκαν σκληρά επί δεκαετίες. Εργαζόμενοι βρέθηκαν στον δρόμο. Νοικοκύρηδες έχασαν τα σπίτια τους. Επιχειρηματίες υποχρεώθηκαν σε διακοπή εργασιών, χρεοκόπησαν.

Η πατρίδα μας τινάχτηκε στον αέρα επειδή οι Γερμανοί αποπειράθηκαν πάλι να ελέγξουν ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο, αρχίζοντας από την καθυπόταξη των χωρών του Νότου, αλλά και να μας εκδικηθούν για τη στάση μας στον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τώρα αντί για πάντσερ και στούκας χρησιμοποίησαν το ευρώ και τις τράπεζες. Ομως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Το απάνθρωπο έργο τους διευκόλυναν ελληνόφωνοι Εφιάλτες που αλυσόδεσαν την Ελλάδα στα κάτεργα των μνημονίων. Επιβάλλεται η σύσταση και η λειτουργία ενός νέου διεθνούς δικαστηρίου που θα φέρει την κάθαρση.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Δαμαβολίτη

Η «Ασία χύνεται στην Ευρώπη» αυτός ήταν τίτλος από ένα μάθημα στο αναγνωστικό βιβλίου που διαβάζαμε στο δημοτικό, όπου αναφερόταν στην εκστρατεία των Περσών στην Ελλάδα. Αν προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στο νόημα του τίτλου προσαρμόζοντας το στην σημερινή γεωπολιτική κατάσταση, θα δούμε ότι γίνεται μία τεράστια σε μέγεθος, αλλά και με μεγάλη ταχύτητα, μετακίνηση πληθυσμών που διαχέονται από την Ασία και την Αφρική στην Ευρώπη από διάφορες αιτίες (εστίες πολέμου, οικονομική κρίση, ολοκληρωτικά καθεστώτα κ.α.). Η Δύση –ΗΠΑ και Ευρώπη– με την χρόνια εμπλοκή της στην Μέση Ανατολή προκειμένου να ελέγξει τα πράγματα στην ενέργεια και στην γεωπολιτική, δεν διστάζει με μεγάλη ωμότητα να ανατρέψει καθεστώτα μέσω των μυστικών υπηρεσιών, να επιβάλει το πλαίσιό της με στρατιωτική και οικονομική ισχύ, αλλά και μέσα από την διπλωματική μεθόδευση, να φέρει μία πολυεπίπεδη σύγχυση, προκειμένου να επωφεληθεί από το τελικό αποτέλεσμα. Το δε χάος που δημιουργείται οι παραπάνω συνθήκες, καλούνται να το διαχειριστούν παίκτες που εμπλέκονται άμεσα, έμμεσα, ή και καθόλου, σε αυτό το παίγνιο. Η μικρή μας Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση καλούμενη να διαχειριστεί το χειρότερο παράγωγο αυτού του παιγνίου, που είναι το προσφυγικό.

Μαζί τα κάναμε; ή μαζί τα φάγαμε; Στείλαμε στρατιωτικές δυνάμεις στην Συρία; Ή μήπως είχαμε εμπλοκή με άλλους τρόπους σε αυτό το έκτρωμα που δημιούργησε η «υψηλή» εξωτερική πολιτική των μεγάλων δυνάμεων; Η θρασύτητα σε συνδυασμό με την μεγάλη υποκρισία της Δύσης, φτάνει σε τέτοιο σημείο που μας κάνει και παρατηρήσεις για την μη σωστή φύλαξη των συνόρων (φανταστείτε τι θα γινόταν στα διεθνή φόρα αν εφαρμοζόταν το γράμμα του νόμου και είχαμε ρεπορτάζ με το λιμενικό να βουλιάζει βάρκες) την καθυστέρηση για τα Hotspot’s κ.α. Η Γερμανία μάλιστα εκφράζεται επίσημα με τον υπουργό Eσωτερικών Τόμας Ντε Μεζιέρ να δηλώνει με ιταμότητα ότι «η Ελλάδα πρέπει να κάνει αυτό που της αναλογεί» και με τον κο. Μάρτιν Σούλτς να λέει ότι «η Γερμανία έχει επωμιστεί το μεγαλύτερο βάρος του μεταναστευτικού γιατί έχει απορροφήσει ένα εκατομμύριο πρόσφυγες». Χωρίς να αφήνουν να φανεί η άλλη πλευρά του νομίσματος που είναι η κάλυψη στο μεγάλο κενό που έχει η Γερμανία στα εργατικά χέρια λόγω του τεράστιου δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει. Οι ανάγκες για φθηνό εργατικό δυναμικό αγγίζουν τα 5 εκατομμύρια ανθρώπους για την επόμενη διετία, μιας και είναι μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν συγκρατήσει μεγάλο μέρος της παραγωγής. Έτσι, δικαιολογείται το νεύμα της Μέρκελ πριν από ενάμιση χρόνο περίπου στους προσφυγές, η οποία πιεζόμενη από τους βιομήχανους της χώρας της –κατά συνεκδοχή χρηματοδότες των εκάστοτε κομμάτων εξουσίας –και με μεγάλη επιλεκτικότητα στην διαλογή πήρε αυτό που ήθελε, ενώ το υπόλοιπο κομμάτι που δε χρειαζόταν το άφησε για μόνιμη διαχείριση του στο απέραντο hotspot που λέγεται Ελλάδα.

 Λαμβάνοντας υπόψιν ότι η διαδικασία της αξιοποίησης του προσφυγικού ζητήματος έχει παγώσει λόγω των γερμανικών εκλογών, αφού η δημοκοπική κατάρρευση της Μέρκελ, συνδυαστικά με την αύξηση στα ποσοστά των ακροδεξιών δυνάμεων –(AfD)– αλλάζει το χάρτη στο πολιτικό πεδίο της Γερμανίας. Μετά το πέρας των εκλογών, θα συνεχιστεί κανονικά η διαδικασία διαλογής και επιλογής, μέχρι να καλυφθούν καθολικά οι εργασιακές της ανάγκες. Κατά τα άλλα «Να κάνετε ότι σας αναλογεί» μάλιστα, αλλά είμαστε 11 εκατομμύρια και έχουμε 60 χιλιάδες πρόσφυγες, ενώ η συμφωνία έγινε με ένα πλαίσιο καταμερισμού για όλόκληρη την Ευρώπη των 500 εκατομμυρίων. Το πρόγραμμα μετεγκατάστασης των προσφύγων προβλέπει 66 χιλιάδες θέσεις, οι 8 χιλιάδες άμεσα, ενώ μέχρι του παρόντος έχουν απορροφηθεί μόνο 3 χιλιάδες πρόσφυγες. Η Τουρκία εν τω μεταξύ συνεχίζει να στέλνει με σταθερούς ρυθμούς κόσμο, για να θυμίζει στην διεθνή κοινότητα ότι παραμένει ένας υπολογίσιμος παίκτης. Και αν σκεφτούμε ότι στο τουρκικό έδαφος, παραμένουν ακόμα τουλάχιστον 3 εκατομμύρια άνθρωποι που απεγνωσμένα ψάχνουν οδούς διαφυγής, τα πράγματα δυσκολεύουν κυρίως για εμάς που βρισκόμαστε στο κατώφλι εξόδου. Όλα αυτά σε μία Ευρωπαϊκή «οικογένεια» που έχει τις χώρες του Βίζεγκραντ με τα κλειστά σύνορα και μία κλειστή βαλκανική οδό. Η Διεθνής Αμνηστία σε πρόσφατη έκθεση της, κατακεραυνώνει την Ευρωπαϊκή Ένωση για αδιαφορία, υπογραμμίζοντας ότι με τους σημερινούς ρυθμούς οι  πρόσφυγες θα φύγουν από την Ελλάδα ύστερα από 18 χρόνια.


Όπως ανέφερα παραπάνω η Γερμανία εκφράζει την πολιτική της στροφή τόσο με τον Ντε Μεζιέρ, όσο και με άλλους πολιτικούς του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και της ίδιας της Μέρκελ, η οποία μετά το ράπισμα των εκλογών στην Σαξονία και στο Μαγδεμβούργο – Πομερανία και την ταυτόχρονη άνοδο τον Εναλλακτικών ΑfD έφτασε στο σημείο να δηλώνει ότι «Αν μπορούσα, θα γύριζα πίσω πολλά, πολλά χρόνια» κάνοντας στροφή στην φίλομεταναστευτική της πολιτική.

 Εδώ στα καθ΄ ημάς λαμβάνουμε υπόψιν τα μηνύματα που μας μεταφέρουν οι κοινωνικοί αισθητήρες; Σε όλη την Ευρώπη αποτυπώνεται η δυσαρέσκεια των πολιτών στις δημοσκοπήσεις, αφού βιώνουν πρακτικά το πρόβλημα και ο τρόπος διαχείρισης από πολιτικούς δεν δίνει ουσιαστικές λύσεις. Διακρίνουμε την επικίνδυνη άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη; Εξετάζοντας ιστορικά το θέμα της αφομοίωσης του ισλαμικού στοιχείου στην Ευρώπη τα τελευταία σαράντα χρόνια, έχουμε μελετήσει τα αποτελέσματα;

Από το 1996 υπολογίζεται ότι εισήλθαν 1,5 εκατομμύριο Αλβανοί στην Ελλάδα. Ένα μεγάλο μέρος τους βαφτίστηκαν χριστιανοί ορθόδοξοι. Η αφομοίωση στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν δύσκολο να γίνει, αφού το πιο ισχυρό στοιχείο της υπόστασης –που δημιουργεί και την μεγάλη αντίθεση– η θρησκεία, ήταν ξεθωριασμένο από το παλαιό καθεστώς της χώρας τους. Η Γαλλία π.χ. που είναι ένα ευρωπαϊκό κράτος με ισχυρούς θεσμούς, ολοκληρωμένες δομές και έχει ισχυρά φίλτρα πριν την διαδικασία της ενσωμάτωσης, απορρόφησε και ενέταξε στην γαλλική κοινωνία όλο το ξένο στοιχείο (Πολωνούς, Ρουμάνους, Πολίτες της πρώην Σοβ. Ένωσης) που εισχώρησε στη χώρα, εκτός του αραβικού στοιχείου, με αποτέλεσμα να έχει αυτήν τη στιγμή 5 εκατομμύρια μουσουλμάνους σε περιοχές «γκέτο», που λειτουργούν ως άβατο και δεν τολμάει να μπει ούτε η αστυνομία ούτε ο στρατός. Απόρροια, η Λεπέν να έχει φτάσει στο 30%. Στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου με τα 21 εκατομμύρια κατοίκους, εξελέγη πακιστανικής καταγωγής δήμαρχος –για πρώτη φορά στα χρονικά– γεγονός το οποίο μαζί με την πίεση του προσφυγικού και του μεταναστευτικού προβλήματος συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στο Brexit. Στην Αυστρία όπως διαφαίνεται, η ακροδεξιά θα πάρει την νίκη στις επερχόμενες εκλογές. Στη Γερμανία οι Εναλλακτικοί AfD φτάνουν το 15%, με το κόμμα να καταλαμβάνει πλέον έδρες σε οκτώ από τις 16 συνελεύσεις των γερμανικών κρατιδίων. Πρόσφατα μάλιστα πρότεινε να ανοίξει το νομικό πλαίσιο για την οπλοκατοχή στους πολίτες.

 Αντί να παραδειγματιζόμαστε από την εξέλιξη των πραγμάτων σε όλη την Ευρώπη και να κάνουμε καλύτερη διαχείριση στο θέμα μαθαίνοντας από τα παθήματα των άλλων, ακολουθούμε την ίδια συνταγή. Αυτό θέλουμε να δούμε και στην χώρα μας; Την Χρυσή Αυγή αντιπολίτευση και να πάρουν οι πολίτες τα όπλα;

Ή νομίζουμε ότι μεταφέροντας ανθρώπους όπως οι αποικιοκράτες στις αρχές του αιώνα, πιστεύοντας ότι έφερναν με την μορφή σάρκας γρανάζια για να ενισχύσουν την μηχανή του κέρδους στις κλωστοϋφαντουργίες της Αγγλίας και στις αυτοκινητοβιομηχανίες της Γαλλίας αργότερα, θα άφηναν πίσω τους την πολιτισμική πυρά της ψυχή τους; Το τι κουβαλάει θέλει δεν θέλει ο καθένας μας στις αποσκευές της ψυχής του, τα αρχαία αισθήματα που ταξιδεύουν μέσα από το χρόνο και την συνέχιση της ζωής και όταν μεταφέρεις τη ζωή μεταφέρεις και τις συνήθειες του πολιτισμού, αυτό είναι κάτι που ίσως δεν μπόρεσαν να καταλάβουν οι αρχιτέκτονες της παγκοσμιοποίησης, που οραματίζονταν άτομα και –όχι ανθρώπους– με μοδιάστατη λειτουργία. Φαινόμενα όπως η δολοφονία του Ιορδανού συγγραφέα Ναχέντ Χατάρ για ένα σκίτσο που κατά την κρίση των ακραίων ισλαμιστών αποτελούσε προσβολή για το Ισλάμ, δεν είναι το πρώτο. Όσοι έρχονται με τέτοιες αντιλήψεις περί θρησκείας όχι μόνο δεν θα τις αφήσουν πίσω, αλλά όταν ωριμάσουν οι συνθήκες στους καινούριους τόπους, θα τις επιβάλουν.

Στον δρόμο της αλήθειας δεν πάμε μόνο με τα μάτια του θέλω, αλλά με τα μάτια του μπορώ και σίγουρα το τι μπορούμε να κάνουμε, έχει να κάνει με την δυναμική που έχουμε ως χώρα. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε έναν ενεργό ρόλο στη διαχείριση του προβλήματος, άρα, αναπόφευκτα θα υποστούμε και τη φθορά με την εμπλοκή μας στο ζήτημα. Η εξωτερική μας πολιτική έχει λειτουργήσει πιεστικά με ό,τι μέσα διαθέτει –συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς, διεθνή φόρα, διπλωματία– για να προφυλάξει τη χώρα και να μην φορτωθούμε μονόπλευρα το μεγαλύτερο βάρος του προβλήματος; Αφού η Ευρώπη σε αυτό το θέμα μόνο ενωμένη δεν είναι, ιδίως όταν υπάρχουν χώρες όπως η Νορβηγία που για να δεχθεί πρόσφυγες δεσμεύει τα τιμαλφή τους ή σαν τις χώρες του Βίζεγκαραντ που υψώνουν φράκτες. Με σημαιοφόρους σε τέτοιου είδους αποκρουστικές πολιτικές, την Ουγγαρία και την Αυστρία, εμείς ως κράτος κάναμε όλες της απαραίτητες ενέργειες, για να μην είμαστε ο μουτζούρης της παρέας; Πόσο διευκολύνει τους ηγέτες όλων αυτών των χωρών, να αρνηθούν οποιαδήποτε χείρα βοηθείας όταν ακούν την κα. Χριστοδουλοπούλου να λέει στην αρχή της κρίσης «ελάτε σας περιμένουμε με ανοικτές αγκάλες και θα λιάζεστε στην Ομόνοια»; Τα συναισθήματα των ανθρώπων είναι κοινά όταν οι άνθρωποι διαθέτουν την κοινή λογική, και εγώ όταν βλέπω τον ανθρώπινο πόνο σε όλη του την διάσταση να αποτυπώνεται στην Οδύσσεια αυτών των ανθρώπων, λυπάμαι. Και λυπάμαι πιο πολύ γιατί όλοι αυτοί βρέθηκαν να ακολουθούν το νήμα μίας ανέμης που άλλοι κίνησαν, γιατί είχαν πιο μεγαλεπήβολα σχέδια από το πώς κυλούσε η ζωή στις κοινωνίες τους. Όμως, δεν μπορώ να γίνω Θεός και να οικονομήσω τα εκατομμύρια των ανθρώπων που φεύγουν από της πατρογονικές τους εστίες με μωρά παιδιά στην αγκαλιά για να ζήσουν με τα στοιχειώδη. Ούτε μπορώ να φέρω το μισό Πακιστάν στην Ελλάδα, γιατί το καθεστώς και η πείνα δεν αντέχονται, ούτε την Αιθιοπία που τα μωρά πεθαίνουν από την έλλειψη νερού και την έξαρση των επιδημιών, ούτε και τα εκατομμύρια των προσφύγων που φεύγουν για να μην τους κατασφάξουν οι ισλαμιστές. Πρέπει όμως κατά το ανθρώπινο να τακτοποιήσω τα του οίκου μου και της πατρίδας μου. Προσπαθώ να βοηθήσω και να δείξω το ανθρώπινο μου πρόσωπο κατά το μέτρο του δυνατού σε αυτές τις κοινωνίες, χωρίς να διαταράξω την ισορροπία και την συνοχή της δικής μου κοινωνίας, που είναι ήδη πονεμένη και έχει αρκετά προβλήματα να λύσει. Προσπαθώντας να βρω τρόπο να φιλοξενήσω τους ξένους πρέπει παράλληλα να βρω τρόπο να κρατήσω τα δικά μου παιδιά εδώ, που την τελευταία εξαετία έχουν μεταναστεύσει χωρίς επιστροφή πάνω από 300 χιλιάδες στο εξωτερικό λόγω της οικονομικής κρίσης.


Σε αυτή την φάση βέβαια, έξυπνα η Χρυσή Αυγή παρουσιάζει μία δημιουργική αδράνεια. Την ώρα που το πρόβλημα είναι εν τη γενέσει του, περιμένει να θερίσει τους καρπούς την ώρα που το πρόβλημα θα βρίσκεται στην όξυνση του. Την ώρα που βουλιάζουν οι βάρκες στα νερά του Αιγαίου και οι εικόνες κάνουν το γύρο του κόσμου μέσα από το διαδίκτυο, ούτε κουβέντα από τη Χρυσή Αυγή για τους για τους ξένους που εισέρχονται παράνομα στην χώρα. Μόλις όμως τα εγκληματικά στοιχεία –που βάσει ποσοστώσεως υπάρχουν σε κάθε κοινωνία διαχρονικά–, θα αρχίσουν να δρουν, την ώρα που οι ανάγκες αυτών των πληθυσμών –και δικαιολογημένα– θα ζητούν την έκφραση τους με ισλαμικά σχολειά και τζαμιά και την ώρα που θα αρχίσει ενόχληση με τις εικόνες που βρίσκονται στα δημόσια κτίρια, νοσοκομεία κ.α, την πρωινή προσευχή στα σχολεία και όλα τα συναφή, θα έρθει ο καιρός του θερισμού. Θα έρθει ώρα για να σπάσει το κέλυφος από το αυγό του φιδιού. Θα είναι η ώρα που η Χρυσή Αυγή θα πιάσει επικίνδυνα ποσοστά. Ο σπόρος λοιπόν που φυτευόταν με την κακοποίηση του «είναι» μας, της και παράδοσης μας, αλλά και το άγχος για τον πνευματικό και ηθικό «εκσυγχρονισμό» της ιδιοπροσωπίας μας, μέσα από τις εθνομηδενιστικές τάσεις των «προοδευτικών» δυνάμεων της πολιτικής ελίτ κατ’ εξοχήν από την αριστερόστροφη και τη σοσιαλιστική πτέρυγα, οσονούπω θα βγάλει το δηλητηριώδη καρπό για να θρέψει τα τέρατα του εθνικισμού και ρατσισμού. Στην Κρήτη λέμε «ο παθός είναι μαθός» αλλά αν εξετάσει κάνεις τα ιστορικά μας χνάρια και τα συγκρίνει με τα χνάρια των υπολοίπων λαών, θα δει ότι είμαστε ίσως ο μοναδικός λαός, ο οποίος δεν μαθαίνει μέσα από τα παθήματα του. Ο «εκσυγχρονισμός» της δεκαετίας του 90 και ο «ψευτοπροοδευτισμός» της «καινούριας» μας Αριστεράς, έφερε μετά από 25 χρόνια, λείανση στα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της υπόστασης μας. Ακόμα, δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι γι’ αυτήν την κακοποίηση, την οποία δεχθήκαμε στα εθνικά μας χαρακτηριστικά, στην θρησκεία, στα ήθη και τα έθιμα μας χωρίς αντίδραση, αφού η μεθόδευση είχε υψηλή τεχνική συνειδητά και υποσυνείδητα, στο τέλος οδήγησε το κοινωνικό μας σώμα να εμέσει την Χρυσή Αυγή ως αντίδραση;

Η διαχείριση που γίνεται από τον κρατικό μηχανισμό θέλει εκτενή ανάλυση αφού μπορεί να δημιουργήσει πολύ μεγάλα προβλήματα. Αντιλαμβάνονται οι κυβερνώντες τους κινδύνους που εγκυμονεί η ενέργεια να μετακινήσουν προσφυγές και να τους εγκαταστήσουν σε ευαίσθητες περιοχές όπως είναι η Θράκη; Αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος με την τριβή να δημιουργηθεί ένας σπινθήρας που η πυρκαγιά που θα ανάψει να έχει απρόβλεπτες διαστάσεις; Λαμβάνουν υπόψιν ότι τα μέσα ελέγχου και φιλτραρίσματος σε αυτή τη μεγάλη μάζα ανθρώπων σε συνδυασμό με τα στενά χρονικά περιθώρια και την ευρύτερη πίεση που δημιουργούν οι συνθήκες, μαζί με τους πολλούς αθώους πρόσφυγες, φέρνουν και εξτρεμιστικά ισλαμικά στοιχεία που θα δράσουν σε ένα πεδίο που διαρκώς πιέζεται από τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό και το ευρύτερο μουσουλμανικό τόξο από την βόρεια πλευρά των Βαλκανικών συνόρων;

Με κρατικά και ευρωπαϊκά προγράμματα η κυβέρνηση ετοιμάζεται να διασπάσει όλους τους πρόσφυγες από τα hotspot τόσο στην επικράτεια των νησιών του Αιγαίου, όσο και σε άλλες περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδος. Ιδιαιτέρως στα νησιά οι πρόσφυγες αποτελούν το 15% του πληθυσμού και το ποσοστό αυτό αυξάνεται. Δεν θα υπάρξει μεγάλος κίνδυνος ισλαμοποίησης των νησιών αφού βλέπουμε με τι αργούς ρυθμούς γίνεται η μετεγκατάσταση τους σε άλλες χώρες και με τι ταχύτητα γεμίζουν από την συνεχή δράση των δουλεμπόρων; Όταν καταρρέει ο τουρισμός και το κράτος δεν πείθει ότι μπορεί να προσφέρει ασφάλεια, πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος να λιγοστέψουν ραγδαία οι Έλληνες;

Όταν η διαχείριση των 700 εκατομμυρίων ευρώ περίπου, από τα οποία το μεγαλύτερο ποσοστό θα το διαχειριστούν ΜΚΟ1 και μάλλον θα έχουμε πολλά παραδείγματα όπως αυτό των Σερρών όπου το ηθικό πλεονέκτημα της «Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ» διαφημίζεται με τον πατέρα διαχειριστή που τα έδινε στην κόρη που είχε την εταιρία. Όταν δαπανούνται 15 χιλιάδες ευρώ ανά πρόσφυγα την ίδια στιγμή που στην Νορβηγία, η οποία είναι ακριβότερη χώρα και με καλύτερες υποδομές δίνει 12.000 και με τις συνθήκες διαβίωσης να είναι μακράν καλύτερες, αυτό δεν είναι σκάνδαλο για το πού πάνε και το πώς διαχειρίζονται τα χρήματα;

Την ίδια στιγμή αρκετοί συμπολίτες μας καλούνται να τα βγάλουν πέρα με 5 και 6 χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Αυτές λοιπόν οι κοινωνικές αντιθέσεις, μήπως μετατραπούν σε κοινωνικές αντιδράσεις;

Σε αυτό το χορό για να μας πείσουν, έχουν μπει και διεθνείς οργανισμοί με μεγάλο κύρος. Με μεγάλη έκπληξη άκουσα πριν λίγες μέρες την κα. Κατερίνα Κιτίδη αρμόδια του τομέα ενημέρωσης της Ύπατης Αρμοστείας, να δηλώνει σε τοπικό ραδιόφωνο τα οφέλη των προσφυγικών ροών και να τονίζει ιδιαιτέρως και επί λέξει ότι «οι πρόσφυγες θα βοηθήσουν την τοπική οικονομία με τα κουπόνια σίτισης, θα καλύψουν μέρος της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα, γιατί έχουν ιδιαίτερες ικανότητες και λόγω του πολύπαθου ταξιδιού τους έχουν και μεγάλες αντοχές και έχουν αποδείξει ότι μπορούν να βρουν λύσεις σε προβλήματα».

Και όλα αυτά σε μία χώρα που η ανεργία αγγίζει το 24%, ενώ στους νέους ξεπερνά το 50%. Η κα. Κιτίδη έκανε βέβαια λόγο ότι η μετεγκατάσταση στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες προχωρεί με πολύ αργούς ρυθμούς, εν τούτοις μας προετοίμασε ότι κι αν ακόμα μείνουν όλοι εδώ δεν είναι πολλοί και μπορούμε εύκολα να τους ενσωματώσουμε, λες και αυτός ο αριθμός θα μείνει αμετάβλητος.

Ένα ακόμα θέμα που καλείται να διαχειριστεί το κράτος είναι η ένταξη των παιδιών των προσφύγων στα σχολεία για το διάστημα που θα βρίσκονται στην Ελλάδα. Ο χρόνος διοχέτευσης, ο τρόπος, και η υγειονομική ασφάλεια για την ένταξη τους είναι μερικά από τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν άμεσα. Στα παραπάνω έσπευσαν οι οπαδοί των ανοικτών συνόρων με έναν νερόβραστο και άτοπο «ανθρωπισμό» να χρωματίσουν με τις απόψεις τους το θέμα που προέκυψε στο Ωραιόκαστρο. Ίσως με άκομψη συμπεριφορά να εκφραστήκαν ανησυχίες και προβλήματα πρακτικά που ζητούν άμεσα λύση. Επίσης, υπήρξαν κι άλλοι δήμαρχοι, οι οποίοι προσπάθησαν να υπογραμμίζουν τα πρακτικά προβλήματα που δημιουργούνται με την εισαγωγή των παιδιών των προσφύγων στα σχολεία βιαστικά και χωρίς πρόγραμμα.

Αυτά τα παιδιά λόγω των συνθηκών, σε αυτό το σημείο της ζωής τους, πρέπει να πάρουν στα στοιχειώδη όσον αφορά την μόρφωση. Μπορούν να πάρουν αυτά τα στοιχειώδη όταν μπουν μέσα σε μία τάξη που η σχολική χρονιά έχει ξεκινήσει, με μία οργάνωση και με μία προετοιμασία με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά; Τι γλώσσα θα χρησιμοποιηθεί χωρίς την ύπαρξη εξειδικευμένων δασκάλων; Χωρίς την ύπαρξη ανάλογων φίλτρων ελέγχου και πρόληψης της υγειονομική τους κατάστασης; Γιατί πρέπει να κρεμάσουμε τις ταμπέλες του ρατσιστή και του ξενοφοβικού σε όποιον έχει διαφορετική άποψη για το πώς πρέπει να γίνει η διαχείριση των πραγμάτων, σε ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως το προσφυγικό. Η τακτική να γίνεται επίθεση από τα ΜΜΕ και να καυτηριάζεται με χυδαίο τρόπο πολλές φορές στις ενημερωτικές και πρωινές εκπομπές- για να φιμώσουν όλους τους άλλους που σκέφτονται είναι γνωστή και σίγουρη.

Πόσο πια να δείξουμε ότι είμαστε φιλόξενοι; Όλο αυτό το διάστημα δεν ασχολούνται παγκοσμίως τα μέσα ενημέρωσης και δεν διαφημίζουν τον ανθρωπισμό που έδειξαν κάτοικοι των νησιών του Αιγαίου. Ο Ξένιος Ζευς δεν ενσαρκώνεται στην συνείδηση του καθενός όταν οι εικόνες με τις γιαγιάδες που έχουν αγκαλιά τα προσφυγόπουλα κάνουν το γύρο του κόσμου; Η χριστιανική αγάπη δεν αποτυπώνεται όταν οι Εκκλησία μέσα από τις δομές και το ανθρώπινο δυναμικό της καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να συμβάλει στην αντιμετώπιση του προβλήματος αυτών των ανθρώπων; Όλοι οι φίλοι μας από το εξωτερικό και από τους διεθνείς οργανισμούς που μας μιλούν για φιλοξενία, ας ψάξουν πρώτα στα λεξικά τους να δουν αν υπάρχει αυτή οι λέξη. Για να φιλοξενήσεις πρέπει πρώτα να είσαι νοικοκύρης. Όμως με την πίεση που μας δημιουργούν, από νοικοκύρηδες θα γίνουμε μουσαφίρηδες. Ενδιαφέρον πάντως θα είχε να δούμε όλοι αυτοί οι «ψέυτοαριστεροί» και θεωρητικοί φιλόσοφοι – κοινωνιολόγοι να δούμε σε ποιες γειτονιές κάθονται, σε ποια σχολεία πάνε τα παιδιά τους, για να κατανοήσουμε αν τους αγγίζει πραγματικά το πρόβλημα. Η γεωπολιτική μας θέση δεν μας επιτρέπει ρομαντική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά μία απόλυτα ρεαλιστική προσέγγιση. Ξέρουμε όλοι μας ότι φταίμε δε φταίμε μέρος τους προβλήματος πρέπει να το διαχειριστούμε, με τρόπο όμως που να μην χαλάει ότι έχτισαν με κόπους και θυσίες οι πρόγονοι μας.

[*]. Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, ΜΚΟ και Παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα – Από το ίδρυμα Φορντ στον Σόρος και τα γερμανικά ιδρύματα, Εναλλακτικές εκδόσεις, Αθήνα, 2014, σ. 173: Κατά τη δεκαετία του 1980 και του 1990 υπό την επίδραση του δόγματος Ρήγκαν, πραγματοποιήθηκαν δεκάδες επίσημες και ανεπίσημες επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην Αφρική, τη Λατινική Αμερική, την Καραϊβική και την Ασία. Ο Σόρος συμμετείχε ανοιχτά σε πάρα πολλές από αυτές, εξαγοράζοντας δυνάμει επαναστάτες και επιχορηγώντας πολιτικούς, διανοούμενους και οποιονδήποτε άλλον θα μπορούσε να ανέλθει στην εξουσία έπειτα από την ανατροπή.

 Σύμφωνα με τον Τζέιμς Πέτρας: Από το 1980, το πιο διορατικό κομμάτι των νεοφιλελευθέρων αρχουσών τάξεων συνειδητοποίησε ότι οι πολιτικές τους πόλωναν την κοινωνία και προκαλούσαν μεγάλης κλίμακας δυσαρέσκεια. Τότε, νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί ξεκίνησαν να χρηματοδοτούν και να προωθούν μία παράλληλη στρατηγική «από τα κάτω» που περιλάμβανε την ανάδειξη «οργανώσεων βάσης» με μία «αντικρατική» ιδεολογία, οι οποίες παρενέβαιναν εκεί όπου υπήρχε κίνδυνος να ξεσπάσουν αντιδράσεις και δημιουργούσαν ένα κοινωνικό μαξιλάρι. Αυτές οι οργανώσεις ήταν οικονομικά εξαρτώμενες από νεοφιλελεύθερες πηγές και ενεπλάκησαν άμεσα στον ανταγωνισμό με τα κοινωνικά και τα πολιτικά κινήματα προκειμένου να ελέγξουν τη δραστηριοποίηση των πολιτών. Από τη δεκαετία του 1990, αυτές οι οργανώσεις που απεκλήθησαν «μη – κυβερνητικές» ήταν χιλιάδες και χρηματοδοτούνταν με πάνω από 4 δις δολάρια ετησίως.

* Ο Κ. Δαμαβολίτης είναι πρώην βουλευτής, και μέλος της Κίνησης Άρδην
Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πολλαπλασιάζονται οι περιπτώσεις που Σύλλογοι Γονέων αντιτίθενται στην παραχώρηση σχολικών αιθουσών για να χρησιμοποιηθούν για την εκπαίδευση παιδιών προσφύγων και μεταναστών.

Μετά τα δύο σχολεία στο Ωραιόκαστρο και ένα στη Φιλιππιάδα σειρά είχε η Κως όπου εκπρόσωποι των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων σε συνάντηση που είχαν με τον προϊστάμενο Εκπαίδευσης Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου Β. Καραγιάννη εξέφρασαν την αντίθεση τους για παραχώρηση σχολικών κτιρίων για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων που βρίσκονται στο νησί.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι σύλλογοι γονέων τονίζουν ότι όλοι συμφώνησαν ότι «όλα τα παιδιά δικαιούνται εκπαίδευσης, και τάχθηκαν υπέρ του δικαιώματος των προσφυγόπουλων και μεταναστών στην εκπαίδευση» εκφράζουν όμως συγκεκριμένες αντιρρήσεις και ενστάσεις για την παραχώρηση των σχολικών κτιρίων επικαλούμενοι τις ιδιαιτερότητες του νησιού και τις επιπτώσεις που ήδη υπάρχουν από την παραμονή προσφύγων και μεταναστών στο νησί.

Στην ανακοίνωση μεταξύ άλλων επισημαίνεται ότι «η πλειοψηφία των ανηλίκων είναι έφηβοι μετανάστες και όχι πρόσφυγες και ότι κανένας πρόσφυγας και μετανάστης δεν έχει εμβολιαστεί , ενώ είναι ανοργάνωτο το σύστημα υγιεινής και περίθαλψης τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι σχολικές εγκαταστάσεις και οι τουαλέτες τους , για ιατρικούς λόγους».

Επισημαίνεται επίσης η έλλειψη σχολικών υποδομών και οι ελλείψεις που υπάρχουν, που θα επιδεινωθούν εάν ενταχθούν τα προσφυγόπουλα στο σύστημα εκπαίδευσης και καταλήγουν στις εξής προτάσεις:

α. όσοι έχουν ανάγκη εκπαίδευσης να μεταφέρονται σε μόνιμες δομές στην ηπειρωτική Ελλάδα,

β. για κάλυψη προσωρινών αναγκών συμφωνούν με την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων και μεταναστών αλλά μέσα στο hotspot γιατί όπως αναφέρουν «δεν έχουμε υποδομές, με ευθύνες του κράτους κι όχι της κοινωνίας».

«Σε περίπτωση που αγνοηθούν οι προτάσεις μας, θα προβούμε σε δυναμικές κινητοποιήσεις» καταλήγει η σχετική ανακοίνωση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τίθεται ζήτημα σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου

Γράφει ο Γιάννης Τζιουράς

Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται; Ή μήπως ισχύουν για όσο καιρό δεν μεταβάλλονται οι περιστάσεις υπό τις οποίες έχουν συναφθεί; Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία θέτει ζήτημα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923.

Στο Διεθνές Δίκαιο η αρχή pacta sunt servanda (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται) θεωρήθηκε θεμελιώδης αρχή, ενώ αυτός ο εθιμικός κανόνας αποτυπώθηκε και στο άρθρο 26 της Σύμβασης της Βιέννης του 1969 περί του δικαίου των διεθνών συνθηκών, σύμφωνα με το οποίο «κάθε συνθήκη που ισχύει δεσμεύει τα συμβαλλόμενα μέρη και πρέπει να τηρείται με καλή πίστη».

Η δήλωση του Τούρκου προέδρου σχετικά με την αποδοχή των συμπεφωνημένων της Συνθήκης της Λωζάνης δίνει ένα στίγμα αναθεωρητισμού, το οποίο, εάν δεν προορίζεται για εσωτερική κατανάλωση, εγείρει τουλάχιστον ζητήματα σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου.
Η αναθεώρηση των συνθηκών διέπεται από συγκεκριμένους κανόνες. Η επίκληση όμως της ριζικής μεταβολής των περιστάσεων (rebus sic stantibus) από την Τουρκία δημιουργεί ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν.

Εχει επιχειρηθεί η κατασκευή μιας θεωρίας σύμφωνα με την οποία οι συνθήκες συνάπτονται εντός ενός συγκεκριμένου πολιτικού και νομικού πλαισίου και όταν το πλαίσιο αυτό μεταβληθεί, τότε οι αντισυμβαλλόμενοι έχουν το δικαίωμα να διαλύσουν τη συμβατική τους σχέση. Η ριζική όμως μεταβολή των περιστάσεων μπορεί να θεμελιώνει το δικαίωμα της μονομερούς καταγγελίας, ωστόσο κάτι τέτοιο είναι συνάρτηση της καλόπιστης τήρησης της συμφωνίας και των περιστάσεων αυτών καθαυτών.

Με τον παραπάνω ισχυρισμό η τουρκική κυβέρνηση το 1936 κάλεσε τα συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 για τα Στενά σε αναθεωρητική συνδιάσκεψη, η οποία κατέληξε στην υπογραφή της Συνθήκης του Μοντρέ.

Ποια είναι, λοιπόν, τα απρόβλεπτα γεγονότα που οδήγησαν τον Τούρκο πρόεδρο στη δήλωση αυτή; Από πού δικαιολογείται, νομικά μιλώντας, η αναθεωρητική του ρητορική; Παρά την άμεση αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, η δήλωση του κ. Ερντογάν ενδέχεται να έχει παρεπόμενα.

Θυμίζω πως η Τουρκία υπέβαλε το 1931 μαζί με την Ιταλία ερώτημα στο Διεθνές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης σχετικά με την ερμηνεία της Συνθήκης της Λωζάνης. Επίσης η Τουρκία, κατά την κρίση των Ιμίων, ανέσυρε ένα ζήτημα αναφορικά με την ισχύ ενός Πρωτοκόλλου στη Συμφωνία της Άγκυρας του 1932 με την Ιταλία, σχετικά με την οριοθέτηση των χωρικών υδάτων μεταξύ του Καστελόριζου και της ακτής της Ανατολίας.

Το πρακτικό αυτό, που δεν κατατέθηκε στην Κοινωνία των Εθνών, αποτελεί το «νομικό» έρεισμα της Τουρκίας για τους ισχυρισμούς της αναφορικά με την ισχύ του εν λόγω Πρωτοκόλλου. Μέχρι την εποχή των Ιμίων το περιεχόμενο του εν λόγω πρακτικού δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από την Τουρκία.

* Ο ο Γιάννης Τζιουράς είναι Διεθνολόγος – πολιτικός επιστήμονας
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Για σειρά από αλληλένδετα προβλήματα σε σχέση με το Αιγαίο, μεταξύ των οποίων και η κυριότητα ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων, κάνει λόγο το Τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας στον αρχηγό της τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Προχθές ο ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, είχε αναφερθεί στη δήλωση που έκανε πριν από τρεις μέρες ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Ο Κιλιτσντάρογλου είχε χαρακτηρίσει «απαράδεκτες» τις δηλώσεις Ερντογάν λέγοντας ότι ο τελευταίος «ας κοιτάξει πρώτα τα 16 νησιά που επί των ημερών του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε η ελληνική σημαία». Πρόκειται για ισχυρισμό που προβάλλουν από το 2010 εθνικιστικοί κύκλοι στην Τουρκία κι εδώ και λίγο καιρό έχει υιοθετήσει και το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα.

Στην απάντησή του το ΥΠΕΞ της Τουρκίας χαρακτηρίζει αναληθείς τις καταγγελίες περί μεταβίβασης της κυριαρχίας νησιών ή νησίδων στο Αιγαίο σε άλλη χώρα μετά το έτος 2003, και υπογραμμίζεται ότι «ωστόσο είναι γεγονός ότι υπάρχει μια σειρά από αλληλένδετα προβλήματα σε σχέση με το Αιγαίο. Μεταξύ των προβλημάτων αυτών περιλαμβάνεται και η κυριότητα ορισμένων νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο και σε σύνδεση με αυτό, το ότι δεν υπάρχουν μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας θαλάσσια σύνορα που να έχουν καθοριστεί με διεθνή συμφωνία που έχει ισχύ. Όπως είναι γνωστό, τα ζητήματα του Αιγαίου εξετάζονται στο πλαίσιο των υφιστάμενων μηχανισμών διαλόγου με την Ελλάδα». Η ανακοίνωση καταλήγει με τη φράση «τα τελευταία 13 χρόνια δεν υπήρξε αλλαγή ως προς το καθεστώς των νησίδων, των νησίδων και των βραχονησίδων στο Αιγαίο».

Υπενθυμίζεται πως ο Ερντογάν είχε δηλώσει αυτήν την εβδομάδα ότι «αυτό που συνέβη στο σύντομο χρονικό διάστημα μεταξύ 1912 και 1923, στα εδάφη μας τα οποία στο μεταξύ είχαν περιοριστεί στο ένα πέμπτο, ήταν η προσπάθεια κατοχής. Το έθνος μας λέει ότι η 15η Ιουλίου είναι ο δεύτερος πόλεμος απελευθέρωσης του τουρκικού έθνους. Το 1920 μας απείλησαν με τη Συνθήκη των Σεβρών και τελικά μας έπεισαν για την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Κάποιοι προσπάθησαν να μας επιβάλουν τη Λωζάννη.

Τα νησιά που αν κάνουμε να φωνάξουμε, η φωνή μας θα ακουστεί απέναντι, τα δώσαμε με τη Λωζάννη. Τι θα γίνει με την υφαλοκρηπίδα, τι θα γίνει στον αέρα και στο έδαφος, δίνουμε μάχη ακόμη για όλα αυτά. Οι αίτιοι αυτής της κατάστασης είναι αυτοί που κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της συνθήκης αυτής. Δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και έτσι, το πρόβλημα το αντιμετωπίζουμε τώρα εμείς. Εάν πετύχαινε η απόπειρα πραξικοπήματος, μάλλον θα έρχονταν μπροστά μας με μια συμφωνία χειρότερη από αυτή των Σεβρών».

Επικίνδυνες οι δηλώσεις Ερντογάν λέει ο δήμαρχος Λέσβου

«Επικίνδυνες» χαρακτήρισε ο δήμαρχος Λέσβου Σπύρος Γαληνός τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Μιλώντας στο σταθμό Αιγίου της ΕΡΤ ο κ. Γαληνός υποστήριξε πως «αυτές οι πολιτικές είναι πολύ επικίνδυνες. Όταν συνδυάσουμε όλες τις ενέργειες, τις δηλώσεις και τις πολιτικές που εφαρμόζονται καταλαβαίνουμε ότι η κατάσταση είναι επικίνδυνη. Κάποιοι ρίχνουν λάδι στη φωτιά».

Στη συνέχεια έσπευσε να τονίσει ότι τέτοιες δηλώσεις δεν βοηθάνε στις καλές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ ελληνικού και τουρκικού λαού και «στις προσπάθειες που καταβάλλουμε για την σύσφιξη αυτών των σχέσεων. Είναι άδικο κάποιες ηγεσίες να τορπιλίζουν αυτή τη θετική εξέλιξη των σχέσεων. Η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν πολλά να ωφεληθούν από την σύσφιξη των σχέσεων και την συνεργασία μεταξύ των χωρών μας».

Σύμφωνα με τον κ. Γαληνό, κάποιοι επωφελούνται από την κρίση που περνάει η Ελλάδα, η οποία «μπορεί να είναι σε μια δύσκολη κατάσταση αλλά κάποιοι νομίζουν ότι είμαστε σε όλους τους τομείς αδύναμοι. Πάντοτε σε δύσκολες στιγμές οι Έλληνες μπορούν και δείχνουν ότι έχουν δύναμη, υπευθυνότητα και την αγάπη για την πατρίδα τους που μπορούν να υπερασπίσουν» κατέληξε.

«Τελειώνει το παιχνίδι»

Εξάλλου, χθες, ο Τούρκος πρόεδρος κάλεσε επιτακτικά την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποφανθεί με σαφήνεια εάν τάσσεται υπέρ ή κατά της ένταξης της Τουρκίας στους κόλπους της, υπογραμμίζοντας ότι «το παιχνίδι έχει τελειώσει» κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας που εκφώνησε ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης στην Άγκυρα.

«Φθάσαμε στο τέλος του παιχνιδιού» είπε ο Τούρκος πρόεδρος απευθυνόμενος στην ΕΕ σε μια συνεδρίαση με αφορμή την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου.

Σύμφωνα με τον ίδιο, «δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο προκειμένου η Τουρκία να γίνει ένα κράτος μέλος (κι) εάν η ΕΕ το επιθυμεί, εμείς είμαστε έτοιμοι».

«Εκείνοι πρέπει να αποφασίσουν εάν θέλουν να συνεχίσουν με ή χωρίς την Τουρκία» σημείωσε ο ισχυρός άνδρας της γειτονικής χώρας.

«Το γεγονός ότι μας άφησαν να περιμένουμε επί θύραις εδώ και 53 χρόνια μαρτυρά τις προθέσεις τους απέναντί μας» εκτίμησε, καλώντας τα κράτη μέλη να ξεκαθαρίσουν την θέση τους.

«Η συμπεριφορά της Ευρώπης είναι ίδια με κάποιου που δεν θέλει να τηρήσει την υπόσχεσή του που έδωσε στην Τουρκία» επισήμανε επίσης ο ηγέτης της Άγκυρας.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καταδίκασε «τις διακηρύξεις της Ένωσης, ιδίως εκείνες σχετικά με την μάχη μας εναντίον της τρομοκρατίας, που συνιστά ένα θέμα επιβίωσης για την Τουρκία», καταγγέλλοντας ότι η ΕΕ «επιχειρήσει να το θεσπίσει σε κριτήριο στην διαδικασία ένταξης».

«Η Τουρκία τήρησε πάντα τις δεσμεύσεις της απέναντι στην Ευρώπη» έκρινε ο πρόεδρος της γειτόνων, ο οποίος επιπλέον υπενθύμισε ότι η άρση της υποχρέωσης έκδοσης βίζας από τους Τούρκους υπηκόους προκειμένου να μεταβούν στην ΕΕ θα πρέπει να γίνει τον Οκτώβριο, έναν «μήνα που θα είναι σημαντικός» για τις σχέσεις μεταξύ της χώρας του με τους Ευρωπαίους σύμφωνα με τον ίδιος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Σάκη Μουμτζή

Το πολίτευμα της αστικής δημοκρατίας έχει κάποιες σταθερές που αν αυτές εκλείψουν παραμορφώνεται και ο χαρακτήρας του. Ακυρώνεται η μορφή του. Ο σεβασμός και η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων, η διάκριση των εξουσιών, το Κράτος Δικαίου, ο σεβασμός – σε τελική ανάλυση- του Συντάγματος και των κείμενων νόμων, που αποτυπώνουν και διασφαλίζουν την λειτουργία του συγκεκριμένου πολιτεύματος, όλα αυτά, είναι μια αδιάσπαστη ενότητα εννοιών, πρακτικών και συμπεριφορών που ορίζουν την αστική δημοκρατία.

Ιστορικά, όσες προσπάθειες έγιναν να αντικατασταθεί αυτό το πολίτευμα από κάποιο άλλο, οδήγησαν σε τερατογεννέσεις. Στην πατρίδα μας έγινε ένας αιματηρός και καταστροφικός Εμφύλιος πόλεμος για να παραμείνουμε στον Ελεύθερο Κόσμο, αλλά δεκαοχτώ χρόνια μετά την λήξη του, γευτήκαμε τα δεινά ενός ανελεύθερου καθεστώτος.

Έχοντας πικρές εμπειρίες, σήμερα διαπιστώνω πως η κυβέρνηση ακολουθεί σταθερά τον ολισθηρό δρόμο που αλλοιώνει την μορφή του πολιτεύματος. Δεν επεξεργάζεται απλώς σενάρια εκτροπής. Βιώνουμε την θεσμική εκτροπή, από ένα κόμμα που δεν σέβεται το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Όσο βαριά κι αν φαίνεται αυτή η κατηγορία στοιχειοθετείται από συγκεκριμένες συμπεριφορές, που καταγράφω.

Βάναυση επέμβαση στον χώρο της Δικαιοσύνης, με την συνέργεια επίορκων δικαστικών, που τείνει στην ακύρωση της διάκρισης των εξουσιών. Χειραγώγηση και περιορισμός του αναφαίρετου δικαιώματος της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας, με τον πρόσφατο σχετικό νόμο που μειώνει, κατά τρόπο αυθαίρετο, τον αριθμό των τηλεοπτικών σταθμών. Προσβολή του αισθήματος της ασφάλειας του πολίτη λόγω των παράνομων δράσεων περιθωριακών ομάδων και συμμοριών ποινικών που δρουν ανεξέλεγκτες, λόγω ενός πλέγματος νομικών ρυθμίσεων που ψήφισε η παρούσα κυβέρνηση. Για να μην αναφερθώ στα γεγονότα του καλοκαιριού 2015, με τον σχεδιασμό της εισβολής στο Νομισματοκοπείο, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στο χακάρισμα των ΑΦΜ και τον στρατό στους δρόμους. Όλα αυτά τα ζήσαμε και τα ζούμε.

Και το πιο ανησυχητικό είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν, μόλις είκοσι μήνες από την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το εθνολαϊκιστικό μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Δηλαδή, η παρούσα κατάσταση δεν προέρχεται από μια πολυετή άσκηση της εξουσίας, που ενέχει τους κινδύνους της διαμόρφωσης καθεστωτικής νοοτροπίας, αλλά είναι απόρροια της ιδεολογικοπολιτικής συγκρότησης των ιστορικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Οι άνθρωποι αυτοί - εκ πεποιθήσεως - δεν πιστεύουν στο πολίτευμα της αστικής δημοκρατίας. Απλώς χρησιμοποιούν τις ελευθερίες και τα δικαιώματα που αυτό παρέχει και διασφαλίζει στους πολίτες, για τους δικούς τους σκοπούς. Για την εγκαθίδρυση ενός Τσαβικού καθεστώτος, καθώς η μεγάλη Σοβιετία δεν υπάρχει πια.

Και αν υπάρχουν στην χώρα μας οι πολιτικές ελευθερίες ακόμα, αυτό οφείλεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που με τους θεσμούς της εμποδίζει την εγκαθίδρυση ολοκληρωτικών καθεστώτων σε αυτήν. Γι΄αυτό βέβαια οι πολιτικοί, οι «διανοούμενοι» και τα παπαγαλάκια της Αριστεράς αγωνίζονται να αποδομήσουν την εικόνα της.

Έχω υποστηρίξει πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να θεωρείται κόμμα του συνταγματικού τόξου. Τα κόμματα που ανήκουν σε αυτό το τόξο, υπερασπίζονται κάθε διάταξη του Συντάγματος ανυπόκριτα και χωρίς όρους. Απεναντίας, μέσα στο Κοινοβούλιο υπάρχουν δύο κόμματα που, λόγω και έργω, δεν πιστεύουν στο πολίτευμα μας και το δηλώνουν ευθαρσώς. ( ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή). Και ο ΣΥΡΙΖΑ, που ενώ δηλώνει πίστη σε αυτό, εμπράκτως το αμφισβητεί. Και επειδή είναι κυβέρνηση το αλλοιώνει. Μάλιστα, όσο βλέπει πως χάνει και τα τελευταία ερείσματα του στην κοινωνία, τόσο πιο επιθετικός γίνεται.

Δεν γνωρίζω αν αυτή η επιταχυνόμενη καθοδική πορεία είναι αναστρέψιμη και κυρίως δεν γνωρίζω την κατάληξη της. Αν τα δημοκρατικά κόμματα και οι φιλελεύθεροι διανοούμενοι δεν εγκαταλείψουν τις αυταπάτες τους για την φύση και τους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ, στο βάθος του τούνελ βλέπω σκοτάδι.

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου