Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Μαΐ 2016

Οι ευσεβείς - και μονίμως ανεκπλήρωτοι - πόθοι για τον Μόσκοβο

Στις 15 Ιανουαρίου 2016 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος συναντήθηκε με τον ρώσο ομόλογό του Βλαντίμιρ Πούτιν στην προεδρική κατοικία Νόβο-Ογκαριόβο, στα περίχωρα της Μόσχας. Ο Πούτιν επισήμανε ότι η Ελλάδα είναι ένα φιλικό κράτος με το οποίο η Ρωσία έχει μοναδικούς ιστορικούς δεσμούς και ο Παυλόπουλος εξήρε τον ρόλο της Ρωσίας «στις μεγάλες προκλήσεις που έχουμε σήμερα να αντιμετωπίσουμε στον κόσμο» και αξιοποίησε την ευκαιρία για να τον προσκαλέσει στη χώρα μας. «Είναι η σειρά σας να έλθετε στην Αθήνα» του είπε. Η επίσκεψη του ρώσου προέδρου θα πραγματοποιηθεί στις 27 και 28 Μαΐου στο πλαίσιο του εορταστικού έτους 2016 για τις σχέσεις της Ελλάδας με τη Ρωσία, ενώ θα επισκεφθεί και το Αγιον Ορος μαζί με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο για τον εορτασμό των 1.000 χρόνων ρωσικού μοναχισμού στο Αγιον Ορος.

Η διάψευση των ελπίδων

Η αυστηρή τυπικότητα του ρωσικού πρωτοκόλλου εντυπωσίασε την ελληνική αντιπροσωπεία. Ο Πούτιν χρησιμοποιούσε καρτέλες και δεν ξέφυγε ούτε λέξη από το γραπτό κείμενο. Ηταν ένας ευγενικός οικοδεσπότης, ο οποίος απέφυγε οποιαδήποτε νύξη για όσα διαδραματίστηκαν μερικούς μήνες πριν, και ειδικότερα τον Ιούνιο του 2015, όταν στη δεύτερη επίσκεψή του στη Ρωσία ως Πρωθυπουργός και λίγες ημέρες προτού εξαγγείλει το δημοψήφισμα ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε «είμαστε λαός της θάλασσας που δεν φοβάται να ανοιχθεί σε μεγάλα πελάγη, σε καινούργιες θάλασσες, προκειμένου να φτάσουμε σε νέα και πιο ασφαλή λιμάνια». Ο ρώσος πρόεδρος είχε υποδεχθεί τη δήλωση αυτή με ένα σαρδόνιο χαμόγελο, που τότε ελάχιστοι αντιλήφθηκαν ότι πίσω του έκρυβε την ήδη χαμένη μάχη ανάμεσα στον ερασιτεχνισμό της ελληνικής ηγεσίας και στον κυνισμό της διεθνούς πολιτικής. Το δάνειο των 10 δισ. ευρώ από τη Ρωσία δεν έφθασε ποτέ στην Αθήνα καταποντίζοντας τους σχεδιασμούς για σύγκρουση με την Ευρώπη και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαψεύδονται οι προσδοκίες των Ελλήνων από τον Μόσκοβο. Από τα Ορλοφικά ως το πάγωμα και των τελευταίων ελπίδων για γρήγορη βοήθεια από τον Βορρά στον πόλεμο της ανεξαρτησίας του 1821, και ως την αποστασιοποίηση του Στάλιν από τους σχεδιασμούς του ΚΚΕ στον εμφύλιο πόλεμο, η Ρωσία διαχρονικά υπηρέτησε τα δικά της συμφέροντα όπως χαράσσονταν στην ευρωπαϊκή και στη διεθνή σκακιέρα. Κι όμως αυτή η στάση της Ρωσίας δεν διέλυσε τη φαντασίωση των Ελλήνων για τις διαθέσεις του «ξανθού γένους», δεν εμπόδισε την ίδρυση του Ρωσικού Κόμματος, στο πλευρό του Γαλλικού και του Αγγλικού, αλλά ούτε και τις ελπίδες, στη δική μας εποχή, του Γιώργου Παπανδρέου και του Αλέξη Τσίπρα για δανεισμό που θα απέτρεπε τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Ακόμη περισσότερο δεν διαλύει το κύρος ενός μελλοντικού (ή απλώς φανταστικού) σύγχρονου ρωσικού κόμματος σε ένα κομμάτι του ελληνικού λαού που συνεχίζει να επενδύει στη σχέση με τη Μόσχα και βρίσκεται σε εγρήγορση εξαιτίας της επίσκεψης Πούτιν.

Ανατολή εναντίον Δύσης

Ο μύθος που διατηρείται αναλλοίωτος ανά τους αιώνες δεν έχει σχέση μόνο με την Ορθοδοξία, αν και αναμφίβολα η πίστη επιτελεί καταλυτικό ρόλο, αλλά και με την απόρριψη του δυτικού πνεύματος και ενός πνεύματος προόδου το οποίο για ένα κομμάτι του λαού ήταν αντίθετο με τις παραδόσεις του έθνους ήδη από τα χρόνια της Επανάστασης. Ο πολιτικός Διαφωτισμός στην αρχή δεν βρήκε αντίσταση στην Ελλάδα. «Στη συνέχεια όμως», όπως γράφει ο Γκούναρ Χέρινγκ στο δίτομο έργο του «Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα 1821-1936» (εκδόσεις ΜΙΕΤ), «το δυτικό πνεύμα θεωρήθηκε επικίνδυνο για το κράτος και την Εκκλησία. Η αντίθεση μεταξύ των οπαδών της παράδοσης και των ευρωπαϊστών έγινε αγεφύρωτη, καθώς το ζήτημα ήταν τάχα η πίστη».

Ωστόσο το Ρωσικό Κόμμα, σε αντίθεση με το Αγγλικό και το Γαλλικό, είχε μεγάλη συνοχή ιδεολογική και προγραμματική. «Οι οπαδοί του», παρατηρεί ο Χέρινγκ, «προσέβλεπαν στον κατ' εκείνους ιδεώδη συνεταίρο για μια μακροπρόθεσμη εξωτερική πολιτική και για ένα πρότυπο οργάνωσης του κράτους. Η Ρωσία ήταν η μοναδική ορθόδοξη μεγάλη δύναμη. Μαζί της αισθανόταν συνδεδεμένος ένας ολόκληρος λαός που η Εκκλησία του, στους τέσσερις αιώνες της ισλαμικής κυριαρχίας, ένιωθε το βάρος της μουσουλμανικής εξουσίας και του προσηλυτισμού από καθολικά ιεραποστολικά τάγματα. Από καιρό οι Ελληνες είχαν ζωντανή την ελπίδα ότι ο τσάρος θα τους απελευθέρωνε μια μέρα». Για το Ρωσικό Κόμμα θεμέλιο της κοινωνικής τάξης ήταν η θρησκεία, από αυτήν προέκυπταν η πολιτική ηθική και τα κριτήρια για τη νομιμότητα της εξουσίας.

Στα τέλη του 18ου αιώνα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τυπωμένος ο «Αγαθάγγελος» του Θεόκλητου Πολυείδη, ο οποίος περιείχε τον μύθο του «ξανθού γένους» που θα απελευθέρωνε τους έλληνες ομοδόξους από τον οθωμανικό ζυγό και θα αποκαθιστούσε την Ορθοδοξία στην παλιά της λάμψη. Ο μύθος - με σαφή αιχμή κατά της παρακμάζουσας λατινικής Δύσης - ήταν τόσο δημοφιλής ώστε το κείμενο επανεκδόθηκε επτά φορές στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και το περιεχόμενό του, που μεταδιδόταν προφορικά, αποτέλεσε τον πυρήνα της ιστορικής παράστασης και των μεσσιανικών προσδοκιών ιδιαίτερα ανάμεσα στον απλό λαό. Μετά το 1843 τα ξενικά κόμματα, σύμφωνα με την έκφραση που επέλεξε ο νομικός, πολιτικός και συγγραφέας της εποχής Παύλος Καλλιγάς, «εξαντλήθηκαν».

Από την άλλη πλευρά, διατηρούν και οι Ρώσοι τη δική τους μυθολογία, στην οποία περίοπτη θέση κατέχει η Σοφία Παλαιολογίνα, ανιψιά του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνου, δεύτερη σύζυγος του Ιβάν Γ' της Ρωσίας και γιαγιά του Ιβάν του Τρομερού. Η Σοφία εισήγαγε το βυζαντινό τυπικό στη ρωσική αυλή, έπεισε τον σύζυγό της να χρισθεί καίσαρας (από την παραφθορά του caesar προήλθε η λέξη τσάρος) και άσκησε σημαντική επιρροή στην ανασυγκρότηση του κράτους. Στις αρχές του 15ου αιώνα, σύμφωνα με τον Ιωάννη Μάγεντορφ, εμφανίστηκε ο θρύλος του λευκού επικαλύμμαυκου που δωρήθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο στον πάπα Σίλβεστρο Α' και κατέληξε για ασφαλή φύλαξη στον αρχιεπίσκοπο του Νόβγκοροντ, μεταφέροντας μαζί του την κληρονομία της Ρώμης. Η θεωρία αυτή εδραιώθηκε όταν ο μοναχός Φιλόθεος του Πσκοφ απηύθυνε επιστολή στον Μεγάλο Πρίγκιπα σημειώνοντας: «Ολα τα χριστιανικά βασίλεια θα φτάσουν μια ημέρα σε ένα τέλος και θα ενωθούν στο ένα και μοναδικό βασίλειο του δικού μας ηγεμόνα, δηλαδή το ρωσικό βασίλειο, σύμφωνα με τα βιβλία των προφητών. Και η μία και η άλλη Ρώμη έπεσαν, η τρίτη κρατάει ακόμη, και μια τέταρτη δεν θα υπάρξει». Οι μοσχοβίτες ηγεμόνες όμως επιθυμούσαν την οικοδόμηση μιας εθνικής αυτοκρατορίας κατά τα δυτικά πρότυπα και η θεωρία της «Τρίτης Ρώμης» δεν έγινε αποδεκτή ως επίσημη κρατική θεωρία. Το 1547 ο Ιβάν ο Τρομερός στέφθηκε «τσάρος πασών των Ρωσιών» και όχι «αυτοκράτορας των Ρωμαίων». Ωστόσο η θεωρία αυτή αναβίωσε στα μέσα της δεκαετίας του '90 από μοναχούς και κληρικούς στην προσπάθεια οικοδόμησης της παγκόσμιας κυριαρχίας του ρωσικού έθνους μέσω της Εκκλησίας.

Τα ασαφή σχέδια επενδύσεων

Ασφαλώς η επίσκεψη Πούτιν έχει μια επίσημη πλευρά, η οποία σχετίζεται με τις διακρατικές και επιχειρηματικές σχέσεις Ελλάδας - Ρωσίας, και θα πραγματοποιηθεί σε ένα περιβάλλον διπλωματικής νηνεμίας με τους διαύλους ΗΠΑ - Ρωσίας να έχουν αποκατασταθεί στο θέμα της Συρίας και με ελάχιστα περιστατικά όξυνσης στην Ουκρανία. Εχει όμως και μιαν ανεπίσημη πτυχή, στην οποία δρουν πρόσωπα και φορείς, χωρίς να είναι πάντοτε καθαρές οι επιδιώξεις τους. Τον Μάρτιο ο Κυριάκος Βελόπουλος ανακοίνωσε την ίδρυση ενός «δεξιού φιλορωσικού κόμματος» και είχε απρόσμενη ανταπόκριση. Λέγεται ότι συγκέντρωσε περί τις 10.000 υπογραφές. Οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν για εκμετάλλευση των φιλορωσικών αισθημάτων του ελληνικού λαού. Ο επιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης, παρότι διαφημίζει τη σχέση του με το Κρεμλίνο, δεν κατάφερε να πάρει την έγκρισή του για να γίνει πρόξενος στο Ροστόφ, τη γενέτειρά του. Τον Αύγουστο του 2013 ο κ. Πούτιν επέκρινε δημοσίως την επενδυτική του δραστηριότητα στην Ελλάδα, λέγοντας ότι η χώρα μας είναι πνευματικά κοντινή στη Ρωσία αλλά έχει πολλά οικονομικά προβλήματα. «Αν ένας επενδυτής επιλέγει μια τέτοια χώρα, αντί ας πούμε για την περιφέρεια του Ροστόφ, γεννάται το ερώτημα τι δεν είναι εδώ αρκετό» δήλωσε. Επιπλέον, ο εφοπλιστής Γιάννης Καραγιώργης, κουμπάρος του ρώσου δισεκατομμυριούχου και εκλεκτού του Κρεμλίνου Κονσταντίν Μαλοφέβ, στενός φίλος του Πάνου Καμμένου, ο οποίος επένδυσε σε περιφερειακά κανάλια με στόχο την απόκτηση άδειας πανελλαδικής εμβέλειας, το τελευταίο διάστημα τηρεί επιχειρηματική σιγή.

Πριν από μία εβδομάδα ιδρύθηκε επισήμως το ελληνικό παράρτημα της Αυτοκρατορικής Ορθόδοξης Παλαιστινιακής Ενωσης, η οποία εδρεύει στην Αγία Πετρούπολη και προβάλλει τον φιλανθρωπικό χαρακτήρα της. Επικεφαλής της είναι ο Συμεών Παναγιωτίδης, ο οποίος στις αρχές του μήνα παρευρέθη στην Ευπατορία της Κριμαίας, μαζί με τους τελευταίους απογόνους των Ρομανόφ Μαρία Βλαντιμίροβνα και Γεώργιο Μιχαήλοβιτς, τον πρώην πρωθυπουργό της Ρωσίας Σεργκέι Στεπάσιν κ.ά. για τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του τελευταίου ρώσου αυτοκράτορα Νικολάου Β', που αγιοποιήθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι ιδρυτές του παραρτήματος θεωρούν ότι λειτουργούν ως προάγγελοι της επαναπροσέγγισης της Ελλάδας με τη Ρωσία ενισχύοντας το μήνυμα της επίσκεψης του ρώσου προέδρου.

ΦΡΟΥΔΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ
Η Ρωσία διαχρονικά υπηρέτησε τα δικά της συμφέροντα. Κι όμως αυτή η στάση της Ρωσίας δεν διέλυσε τη φαντασίωση των Ελλήνων για τις διαθέσεις του «ξανθού γένους».

Η θεωρία της «Τρίτης Ρώμης» δεν έγινε αποδεκτή ως επίσημη κρατική θεωρία. Ωστόσο αναβίωσε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 από μοναχούς και κληρικούς στην προσπάθεια οικοδόμησης της παγκόσμιας κυριαρχίας του ρωσικού έθνους μέσω της Εκκλησίας.

Η επίσκεψη Πούτιν έχει μια επίσημη πλευρά, η οποία σχετίζεται με τις διακρατικές και επιχειρηματικές σχέσεις Ελλάδας - Ρωσίας, και θα πραγματοποιηθεί σε ένα περιβάλλον διπλωματικής νηνεμίας.

Θεωρίες συγκρούσεων
Ο Ντούγκιν, οι ευρασιανιστές και οι «Λύκοι της Νύχτας»

Με το πέρασμα των χρόνων και το τέλος του κομμουνισμού, Ιστορία και θρύλοι μετασχηματίστηκαν σε καινούργιες θεωρίες. Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, ένας αμφιλεγόμενος ρώσος διανοούμενος, ο οποίος έχει την υποστήριξη του Πούτιν, διαδίδει τη γεωστρατηγική θεωρία του

Νεο-Ευρασιανισμού και της Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας, η οποία στηρίζεται στον αρχετυπικό διαχωρισμό των αρμονικών κοινωνιών που ζουν από τη γη και προσδιορίζονται από την Ιστορία και την παράδοση και των «ατλαντικών» «αυτοκρατοριών της θάλασσας» που η καπιταλιστική τους ορμή υπονομεύει τις παραδόσεις. Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, ενώ οι ατλαντιστές υπό τις ΗΠΑ έχουν οργανωθεί σε διεθνές επίπεδο, οι ευρασιανιστές παραμένουν ανοργάνωτοι και ανυπεράσπιστοι, οπότε προτείνει τη δημιουργία ενός «μεγάλου χώρου» κατ' αναλογίαν της αντίπαλης συμμαχίας. Οι ιδέες του έχουν απήχηση σε ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης, όπως το Εθνικοδημοκρατικό Κόμμα στη Γερμανία, το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, κ.ά.

Την Τετάρτη ο Ντούγκιν κρατήθηκε για λίγες ώρες στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, ενώ ήταν καθ' οδόν για το Αγιον Ορος προκειμένου να καλύψει ως διευθυντής του τηλεοπτικού σταθμού Tsargrad (Βασιλεύουσα) την επίσκεψη του ρώσου προέδρου και του Πατριάρχη Κυρίλλου στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα. Ο έλεγχος προκάλεσε αντιδράσεις ρωσικών κύκλων, οι οποίοι είδαν δάκτυλο της Ουάσιγκτον επειδή ο Ντούγκιν «ασκεί δριμεία κριτική στην αντιευρωπαϊκή και αντιχριστιανική πολιτική της ΕΕ και των ΗΠΑ».

Πέρυσι είχε προκληθεί θόρυβος με αφορμή άρθρο των «Financial Times» που μιλούσε για σχέσεις του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά με τον Ντούγκιν. Ο κ. Κοτζιάς στην αρχή διέψευσε το δημοσίευμα αλλά στη συνέχεια με συνέντευξή του στο «Spiegel» παραδέχθηκε ότι τον προσκάλεσε το 2013 στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά επειδή «ήταν ένας από τους συμβούλους του Πούτιν και κατείχε μία από τις σπουδαίες έδρες στο Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας». Ο Ντούγκιν έκανε δηλώσεις και για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, χαρακτηρίζοντάς το «έναρξη της θεμελιακής διαδικασίας ευρωπαϊκής απελευθέρωσης από τη δικτατορία της Νέας Παγκόσμιας Τάξης», που είναι «και ο δικός μας αγώνας», δηλαδή της Ρωσίας. Στην Ελλάδα, με σκοπό να επισκεφθεί το Αγιον Ορος, βρίσκεται και το ρωσικό κλαμπ μοτοσικλετιστών «Nochniye Volki» («Λύκοι της Νύχτας») που αποτελείται από υποστηρικτές του Πούτιν και στόχος τους είναι «η αντίσταση ενάντια στον αόρατο σκηνοθέτη που θέλει να βάλει εμπόδια στην ενότητα των ορθόδοξων λαών».

Πηγή "Το Βήμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ποιητική Ακαδημία στο πλαίσιο των ειδικών εκδόσεων που θα διαμορφώσουν το τοπίο της νεότερης ποίησης του τόπου μας ανακοινώνει την δημιουργία της

ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ 
ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ.

Ο δημοφιλέστατος διαπρεπής ποιητής μας, Δημήτρης Ιατρόπουλος, πλαισιωμένος από Ειδική Επιτροπή καταξιωμένων Φιλολόγων, και Ιστορικών της ποίησης, θα επιλέξει τους νέους ποιητές και τις ποιήτριες που θα συμπεριληφθούν στην Μεγάλη Ανθολογία, ανοίγοντας έτσι ένα καινούργιο κεφάλαιο για την εντός και εκτός των συνόρων μας αναγνώριση και καταξίωση του σημερινού πνευματικού δυναμικού της πατρίδας μας.
Και καλεί προσωπικά τους νέους δημιουργούς, μέσα στις συνθήκες που επικρατούν στην χώρα μας, σ’ αυτήν την τεράστιας σημασίας πνευματική σταυροφορία:
«Κάθε αληθινό Ποίημα στον τόπο μας, από τον Όμηρο μέχρι τις μέρες μας, αποτελεί κι ένα κομμάτι της Ιστορίας μας. Σας καλώ λοιπόν, όλες και όλους σας, να γράψουμε, να περιγράψουμε και να κατοχυρώσουμε τη νέα Ιστορία της ποίησής μας. Γιατί ήρθε πια, η ώρα των Ποιητών. Σας περιμένω..»
Δημήτρης Ιατρόπουλος

* Κάθε ενδιαφερόμενος καλείται να αποστείλει τα έργα του (μέχρι τρία ποιήματα με όριο τις 150 λέξεις για το καθένα) μαζί με ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα (έως 50 λέξεις) στην ηλεκτρονική διεύθυνση της Ποιητικής Ακαδημίας: poetsacademy@yahoo.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Και να λοιπόν που φτάσαμε και στο αδιανόητο. Στην πλήρη κατάλυση του Συντάγματος, στην αυτοαναίρεση της κυβέρνησης από τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά της, στην κατάργηση του κυβερνητικού συμβουλίου, αλλά και του Κοινοβουλίου. Αυτό ψήφισαν, εν ολίγοις και συν τοις άλλοις οι «περιλάλητοι δημοκράτες και τα λοιπά φληναφήματα που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της σύγχρονης πολιτικής αλήτ.

Με ένα νόμο κι ένα άρθρο, με 7.000 σελίδες (έπονται και άλλες) τελείωσαν την Ελλάδα οι ληστοσυμμορίτες που απολαμβάνουν την αισχρή εξουσία τους, καταπατώντας το σύνολο των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, διαλύοντας το Σύνταγμα της χώρας η οποία μετατρέπεται και επισήμως σε χώρο, όπου τα πάντα δεν πωλούνται αλλά… χαρίζονται, με αντάλλαγμα μερικούς ακόμη μήνες ακόμη στην εξουσία των πλέον επικίνδυνων τυχοδιωκτών που πέρασαν ποτέ από αυτή την χώρα.
Και πήγαν σήμερα και ξανακαθίσαν στα γραφεία τους, στις ματωμένες τους καρέκλες, χωρίς την δικαιολογία, πια, πως κάτι κάνουν... Και δεν φεύγουν, γιατί όλα τα κάνανε για τις καρέκλες, το χρήμα και το "χάδι" του αφεντικού τους...

Αδιαφορώντας για την επόμενη ημέρα και την ιστορική τους καταγραφή (φαίνεται πως είναι πεπεισμένοι ότι τα αφεντικά τους θα τους διασώσουν), τιποτένιοι ριψάσπιδες επέλεξαν να τελειώσουν με την παρτίδα τους, καταστρέφοντας την πατρίδα μας, η οποία τελεί υπό επίσημη κατοχή μετά τον ένα νόμο και ένα άρθρο που οι αισχροί ψηφίσαν. Και δώσανε μεστοί ικανοποίησης οι πόρνες της εξουσίας την Ελλάδα ως αντικείμενο προς εκμετάλλευση στους νεοναζί, τους τοκογλύφους και τους απατεώνες όλου του κόσμου. Ενενήντα εννέα χρόνια επίσημης κατοχής, με δικαίωμα ανανέωσης εκ μέρους της διεθνούς συμμορίας…, υπογράφοντας μάλιστα πως αυτό το αίσχος είναι δικής τους… έμπνευσης…!

Ίσως κάποιοι να μην έχουν καταλάβει, ακόμη, πως από σήμερα δεν έχουν σπίτι, δεν έχουν περιουσία, δεν έχουν τίποτε. Δεν έχουν ούτε τάφο να ταφούν, αφού όλα πρόκειται να πωληθούν για να γεμίσουν τα ταμεία τους οι «φίλοι», οι «εταίροι» και οι «σύμμαχοί» μας, με την ψήφο και την υπογραφή των «αριστερών δημοκρατών» και ολετήρων.
Ίσως κάποιοι να μην κατάλαβαν, ακόμη, πως οι ζωές των ίδιων και των παιδιών τους μπήκανε στους πάγκους των διεθνών εμπόρων, για να μπορέσουν να παρατείνουν την εξουσία τους και τον μύθο τους οι άθλιοι και οι τιποτένιοι.
Ίσως κάποιοι να μην κατάλαβαν, ακόμη, πως οι έπεσαν οι μάσκες των τοιούτων που έκλεψαν και εμπορεύτηκαν την δική μας ζωή, την δική μας πατρίδα… Έπεσαν οι μάσκες και φάνηκαν τώρα ποιοι δειλοί πολεμούσαν αυτή την ευλογημένη χώρα.

Κι ήρθε η ώρα να σηκωθούμε.
Να βαδίσουμε προς τα πάνω τους…
Να περάσουμε από πάνω τους…
Για να συναντήσουμε και να τακτοποιήσουμε τους λογαριασμούς μας με τα αφεντικά τους…

Επειδή τίποτε άλλο δεν μας μένει πια να κάνουμε αν θέλουμε να ζήσουμε και να πεθάνουμε λεύτεροι. Γιατί τον άνθρωπο ο Θεός τον έπλασε λεύτερο και όχι δούλο. Και οι βουλές Του πλάστη μας είναι αιώνιες και ισχυρότερες των δαιμόνων που γέμισαν τον ουρανό της πατρίδας μας σπρώχνοντάς μας μακριά Του και στην απελπισία.

Ετούτη η ράτσα φτιάχτηκε για να χορεύει με τους αγγέλους στ’ άστρα…
Ετούτος ο λαός φτιάχτηκε για να τον σέβεται κι ο Χάρος…
Όλοι εμείς γεννηθήκαμε για να σπάμε τις αλυσίδες και να δείχνουμε τον τρόπο και τον δρόμο της αιώνιας ζωής…
Όσοι δεν μπορούν, κακό δεν είναι, να μεριάσουν και να σωπάσουν…
Κι όσοι μπορούν να σταθούν απέναντι στους δαίμονες ας ετοιμάζονται για το ύστατο προσκλητήριο…
Γιατί ο δικός μας αγώνας, η δική μας μάχη, τώρα αρχίζει…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τελικά υπερψηφίστηκαν χτες το βράδυ τα «πάντα όλα» (για να θυμηθούμε και τον φίλο μας Νίκο Αλέφαντο).
Προέκυψε, αιφνιδίως, και η «παραίτηση» της κ. Κατριβάνου που μου έφερε στο νου (αναρωτιέμαι γιατί) την περυσινή «παραίτηση» του Γαβριήλ Σακελλαρίδη (που ΔΕΝ τον γνωρίζω αλλά καθώς γνωρίζω την κ. Ράνια Τζίμα, παίρνω την ευκαιρία και τους εύχομαι «βίον ανθόσπαρτον» και πολλούς απογόνους).

Διαβάζω σήμερα σε οικονομικά έντυπα και ιστοσελίδες ότι ΕΠΕΣΕ στο ΧΑΜΗΛΟ 7.28% το Ελληνικό 10ετές ομόλογο!!!
Προσθέστε αυτό στο προσφάτως «επαναληφθέν» από Πρωθυπουργικά χείλη (εάν δεν απατώμαι) ιστορικό πλέον σλόγκαν των κ.κ. Παπακωννσταντίνου, Παπαδήμου, Σαμαρά και Βενιζέλου «του χρόνου βγαίνουμε στις αγορές» και θαυμάστε:
Στο 7.28% το ελληνικό 10ετές…

Θα παραθέσω σε γεωγραφική κατάταξη, πηγαίνοντας από ανατολικά προς δυτικά όπως το κάνει κάθε μέρα ο Ήλιος που ανατέλλει και δύει επί δικαίων και αδίκων, συναφή 10ετή:

Στο 1.46% το Ιταλικό 10ετές.
Στο 1.55% το Ισπανικό 10ετές.
Στο 3.08% το Πορτογαλικό 10ετές.
Στο 0.81% το Ιρλανδικό 10ετές.
Για το Γερμανικό 10ετές ομόλογο που είναι στο 0.15% και το Ολλανδικό στο 0.37% δεν λέμε τίποτε όπως ΔΕΝ λέμε και για το -0.32% του Ελβετικού (ναι, σωστά το βλέπετε είναι… μείον)…

Άντε να βγούμε, λοιπόν, στις αγορές όπου βλέπω (ανάθεμα την πρεσβυωπία μου) ΑΓΟΡΑΣΤΕΣ παραταγμένους στη σειρά να στριμώχνονται σπρώχνοντας ο ένα τους άλλους για να διεκδικήσουν ΕΛΛΗΝΙΚΑ 10ετή ομόλογα!!!
Τώρα, γελάμε ή… κλαίμε;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Είναι πράγματι άβυσσος η διαφορά που χωρίζει όταν εξαναγκάζεσαι να κάνεις κάτι παρά την θέλησή σου, με το να υπερασπίζεσαι εκ των υστέρων αυτό το κάτι σαν το πιό σωστό, και να υπερθεματίζεις πως σωστά  ''εξαναγκάστηκες''.

Αυτήν την άβυσσο βέβαια την γεφύρωσαν με πολύ ευφυή τρόπο εκεί στην κυβέρνηση, βάζοντας τις 153 καρέκλες τους πάνω απ' το κενό, καλύπτοντας έτσι το χάος που χωρίζει τους ανθρώπους απ' τα τομάρια.

Σήμερα και μετά την ομολογία του τσαλακωμένου μέσα κι έξω, στα ρούχα και στην ψυχή, πως πράγματι παραχωρήθηκε (ξεπουλήθηκε) η εθνική περιουσία για 100 χρόνια... 
(100 χρόνια! Παραχώρησαν τον εθνικό πλούτο για 100 χρόνια με υπογραφές 153 απατεώνων φιλοτομαριστών. 100 χρόνια! Δεν θα ζουν ούτε τα παιδιά μας και πιθανόν και ούτε τα εγγόνια μας)
Δικαιούμαστε κι εμείς να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα.

Πρώτον: Όχι πιά στις τομάτες, τα αβγά, τα γιαουρτάκια και στα λογής άλλα εδώδιμα. Είναι αντιοικονομικό.
Οι εποχές που ζούμε είναι δύσκολες και τα τρόφιμα θα χρειαστούν για να θρέψουν αυτούς που πεινάνε και όχι για άλλες χρήσεις.

Δεύτερον: Ναι στα αδρανή υλικά.  Πέτρες, τούβλα, χαλίκια, ασβέστης, είναι υλικά που βρίσκονται πιό εύκολα, είναι τα περισσότερα δωρεάν και το κυριότερο: είναι ανακυκλώσιμα. Τα μαζεύεις από κάτω και τα ξαναχρησιμοποιείς.

Τρίτον: Καμία ευαισθησία. Σαν νάχεις μπροστά σου σκυλί λυσσασμένο. Σαν φίδι έτοιμο να δαγκώσει. Σαν ταλιμπάν ζωσμένο εκρηκτικά. Σαν έναν απ' τους 153.
Να μην βρούνε στον ήλιο μοίρα. Ούτε καφέ να πιούν, ούτε να φάνε, ούτε να χ@σουνε που λέει ο λόγος.  

Τέταρτον: Το Σύνταγμα έχει ολοκληρωτικά εκπέσει. Το μόνο που απομένει σε ισχύ από αυτό είναι το ακροτελεύτιο άρθρο-εντολή προς τους πολίτες.

Πέμπτον: Δεν υπάρχει πιά μία Ελλάδα. Υπάρχουν η Ελλάδα τους, κι η Ελλάδα μας.

Ο πιό βαθύς διχασμός είναι πλέον γεγονός.
Ο εμφύλιος έχει ήδη αρχίσει.
Ή εμείς ή αυτοί!...



Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το “όραμα” και οι χειρισμοί του Ερντογάν στη νέα συγκυρία

Η συγκυρία στην Τουρκία είναι αρκετά ευνοϊκή για να κάνει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πραγματικότητα το όραμά του, το οποίο συντηρεί εδώ και 17 χρόνια και αφορά τη συνένωση των πολιτικών χώρων του πολιτικού Ισλάμ και της εθνικιστικής ακροδεξιάς.

Η σημερινή εκλογή του Μπιναλί Γιλντιρίμ στην ηγεσία του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης συνιστά άλλη μια επιβεβαίωση της παντοδυναμίας του Ερντογάν στο κόμμα. Η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί στη συνέχεια, όλα δείχνουν ότι θα είναι ένα βήμα ακόμη προς την υλοποίηση του στόχου του Ερντογάν για μετάβαση στο προεδρικό σύστημα. Αυτό προϋποθέτει συνταγματική αναθεώρηση ή ένα νέο σύνταγμα. Ωστόσο το προφίλ του νέου ηγέτη, τα όσα είπε στο συνέδριο, αλλά πολύ περισσότερο αυτά που δηλώνει ο ίδιος ο Ερντογάν, δείχνουν ότι η νέα κυβέρνηση θα είναι ουσιαστικά ένα εκτελεστικό όργανο υπό την ηγεσία του Ερντογάν.

«Εκλέγουμε αρχηγό κόμματος και πρωθυπουργό και όχι ηγέτη. Ο ηγέτης είναι ο Ερντογάν» ήταν ο κοινός τόπος τον οποίο υπογράμμιζαν σήμερα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος στο συνέδριο.

Η συγκυρία όμως δεν εξαντλείται στην προοπτική που θα ανοίξει με το νέο κυβερνητικό σχήμα ή την επιθυμία Ερντογάν για προεδρικό σύστημα, η οποία είναι δεδομένη εδώ και καιρό. Επεκτείνεται στις πολύ ενδιαφέρουσες εξελίξεις που υπάρχουν εδώ και λίγο καιρό στο ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος, στην απόφαση που έλαβε η πλειοψηφία της Εθνοσυνέλευσης για την άρση της ασυλίας συνολικά 138 βουλευτών, η οποία στοχεύει ουσιαστικά τους 59 βουλευτές του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαώνμ και στη στάση του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, το οποίο ουσιαστικά διευκολύνει τις κινήσεις του Ερντογάν.

Είναι δεδομένος πλέον ο διχασμός εντός του ακροδεξιού κόμματος, όπου ο ηγέτης Ντεβλέτ Μπαχτσελί έχει να αντιμετωπίσει την αντιπολίτευση τριών σημαντικών στελεχών, τα οποία μάλιστα έθεσαν θέμα έκτακτου συνεδρίου. Ο Μπαχτσελί αρνήθηκε. Τα πράγματα οδηγήθηκαν στα δικαστήρια και η αντιπολίτευση δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το συνέδριο. Όμως οι συνθήκες για διάσπαση υφίστανται. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, ο Μπαχτσελί βγήκε και δήλωσε πως η στήριξη που παρείχε μέχρι σήμερα το κόμμα του στην κυβέρνηση, ειδικά σε θέματα αντιμετώπισης του ΡΚΚ, «μπορεί να πάρει και νομική μορφή». Με άλλα λόγια, ο Μπατχσελί στην προσπάθειά του να λυτρωθεί ο ίδιος, αλλά και το κόμμα του από την κακοτοπιά, θέτει θέμα συμμετοχής στην κυβέρνηση.

Το πώς θα αξιοποιήσει την κατάσταση αυτή ο Ερντογάν, βλέποντας το ακροδεξιό κόμμα να έχει στριμωχθεί και να ζητεί βοήθεια από την εξουσία, θα το δούμε στο άμεσο μέλλον.

Ταυτόχρονα, η απόφαση της Εθνοσυνέλευσης για την άρση της ασυλίας των βουλευτών σηματοδοτεί εξελίξεις στο Κουρδικό. Η άρση αφορά 138 βουλευτές που κατηγορούνται για διάφορες υποθέσεις ποινικού δικαίου. Αφορά όμως και ένα σημαντικό τμήμα των 59 βουλευτών του φιλοκουρδικού κόμματος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, δεν αποκλείεται οι βουλευτές του κόμματος αυτού να δικαστούν, να καταδικαστούν και να οδηγηθούν στη φυλακή.

Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, την τελευταία στιγμή των ψηφοφοριών για την άρση της ασυλίας, ζήτησε από συγκεκριμένο αριθμό βουλευτών του να υπερψηφίσουν. Κι αυτό με σκοπό να υπερβεί η πλειοψηφία το όριο των 367 ψήφων, πράγμα που συνέβη. Εάν η πλειοψηφία ήταν μικρότερη των 367 ψήφων και πάντως ανώτερη από τις 330, η σχετική αναθεώρηση του συντάγματος θα απαιτούσε την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος. Και το ΡΛΚ δεν ήθελε να διεξαχθεί δημοψήφισμα και να εμφανιστεί ότι κινείται μαζί με το φιλοκουρδικό κόμμα. Στην περίπτωση αυτή τα δύο μπλοκ θα ήταν από τη μια το κυβερνών και το ακροδεξιό κόμμα κι από την άλλη του ΡΛΚ και το φιλοκουρδικό.

Κάτω από τις συνθήκες αυτές, ο Ερντογάν θα δει πώς διαμορφώνονται οι συμμαχίες για την αναθεώρηση του συντάγματος που θα γίνει με σκοπό τη μετάβαση στο προεδρικό σύστημα. Οι διεργασίες δεν αποκλείεται να οδηγήσουν και σε πρόωρες εκλογές. Ως προς τη συνεργασία με τους ακροδεξιούς, απώτερος σκοπός του Ερντογάν δεν μπορεί να είναι μια απλή σύμπραξη, αλλά η απορρόφηση του χώρου της εθνικιστικής ακροδεξιάς, ή μέρους αυτής, από το κυβερνών κόμμα και φυσικά υπό την ηγεσία του.

Το όραμά του για συνένωση των δύο χώρων είχε εκφράσει ο Ερντογάν τον Ιούνιο του 1999, όταν βρισκόταν έγκλειστος στις φυλακές Πινάρχισαρ, εξαιτίας ποιήματος που είχε διαβάσει ενώ ήταν δήμαρχος Κωνσταντινούπολης:
«Πιστεύω ότι στη βάση των δύο κομμάτων, του Κόμματος Αρετής (τον κόμμα του πολιτικού Ισλάμ την εποχή εκείνη) και του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος συντελούνται πολύ σημαντικά πράγματα. Η ταύτιση απόψεων και θεωρήσεων σε πολλά ζητήματα είναι δεδομένη. Εγώ είμαι αισιόδοξος και πιστεύω ότι η πίεση αυτή από τη βάση θα ανοίξει τον δρόμο για εξελίξεις και νέες καταστάσεις»
(Δήλωση Ερντογάν στην ελληνική εβδομαδιαία εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης «Πυρσός», 28 Ιουνίου 1999, τεύχος 37).

Α. Αμπατζής, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Άγκυρα, Τουρκία
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δεν έχουν τέλος τα ρεκόρ της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου!
Δύο μνημόνια σε χρονικό διάστημα μικρότερο του ενός έτους, με τη σαφή αναφορά σε «συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης» στην τελευταία παράγραφο της απόφαση της Ευρωομάδας της 9ης Μαΐου 2016 να ακυρώνει την προσπάθεια διασκέδασης των εντυπώσεων εκ μέρους του Μαξίμου…

Η μοναδική κυβέρνηση από το 2010 που κοσμεί το βιογραφικό της με δύο μνημόνια, όταν στον βωμό του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου θυσιάσθηκε το κόμμα - στυλοβάτης της μεταπολίτευσης και έσβησε η λάμψη πολλών αστέρων της τεχνοκρατίας, αντίστοιχα…

Η μοναδική επίσης κυβέρνηση που έχει την πιο συμπαγή ομάδα με τους συμπολιτευόμενους βουλευτές έτοιμους να ψηφίσουν ακόμη και τηλεφωνικό κατάλογο ή μενού εστιατορίου υπερασπιζόμενοι με πάθος τη σημασία των ορεκτικών, των κυρίως πιάτων, της λίστας κρασιών κι ό,τι άλλο αρκεί να σωθεί η χώρα…

Και, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση που δεν δίστασε να υποκύψει στις πιο προκλητικές απαιτήσεις των πιστωτών, απ’ έξω, και των οικονομικών συμφερόντων, από μέσα, που γεύονται τα οφέλη του μνημονιακού γύψου. Αρκεί μια ματιά στα όσα κλήθηκε να ψηφίσει η Βουλή την Κυριακή 22 Μαΐου, κατά την πάγια πρακτική που θέλει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που ακυρώνουν κοινωνικές κατακτήσεις - τεκμήρια προόδου και κυριαρχικά δικαιώματα να ψηφίζονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος:

Πρώτο, ο περίφημος πια «κόφτης» που θα επαναφέρει στο δημοσιονομικό ορθό δρόμο των πλεονασμάτων δαπάνες και έσοδα, χωρίς να αποκλείονται από τις περικοπές μισθοί και συντάξεις. Κι ας δήλωνε δεξιά (απειλητικά) κι αριστερά (καθησυχαστικά) ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πως η εξαίρεση τους αποτελεί κόκκινη γραμμή για την κυβέρνηση και τον ίδιο προσωπικά…

Δεύτερο, αμόκ εκποίησης της δημόσιας περιουσίας που θα συμπαρασύρει τα πάντα: από δεκάδες χιλιάδες ακίνητα του Δημοσίου, λιμάνια και αεροδρόμια μέχρι κοινωφελείς επιχειρήσεις, όπως των αστικών συγκοινωνιών και των δύο μεγάλων εταιρειών ύδρευσης. Κι αυτό παρότι η ιδιωτικοποίησή τους σε πολλές πόλεις της Ευρώπης αποδείχθηκε αποτυχημένη, καθώς έθεσε σε κίνδυνο ακόμη και τον σκοπό λειτουργίας τους, που δεν είναι η δημιουργία κερδών… Η ίδρυση δε του υπερ-Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας) και η διοίκησή του από ανθρώπους των δανειστών αποτελούν πρωτοφανή ακύρωση κυριαρχικών δικαιωμάτων και πλήγμα στο δημόσιο συμφέρον.

Τρίτο, η αύξηση (κυρίως) των έμμεσων φόρων, με κορυφαίο παράδειγμα την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από το 23% στο 24%, που επιφέρει το πολυνομοσχέδιο, ακολουθεί πιστά τα χνάρια της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του φορολογικού που ως γνώρισμά της έχει την αύξηση των έμμεσων φόρων που πληρώνουν οι πολλοί. Έτσι το ανέκαθεν ταξικό ελληνικό φορολογικό σύστημα, που ιστορικά μεροληπτούσε μεταφέροντας τα βάρη στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, πλέον αποτελεί μνημείο κοινωνικής αδικίας. Παρότι στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι κριτήριο για την περαιτέρω επιβάρυνση των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των αγροτών δεν ήταν η κοινωνική τους μεροληψία, αλλά η σιγουριά που προσέφερε η επιλογή αφαίμαξης των πολλών, μπορούμε να προβλέψουμε ότι αυτό το ελαφρυντικό δε θα αναγνωριστεί από τους ψηφοφόρους τους, από τους οποίους ήδη κρύβονται για να αποφύγουν τη χειροδικία…

Το τέταρτο επίτευγμα του πολυνομοσχεδίου είναι η ανεξαρτητοποίηση της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Τα δημόσια έσοδα πλέον τίθενται εκτός δημοκρατικού ελέγχου. Όπως συνέβη και με την Τράπεζα της Ελλάδος στο παρελθόν, η παράδοση των κρατικών εσόδων σε κατ’ όνομα ανεξάρτητες και στην πράξη ασύδοτες αρχές περιορίζει το εύρος της δημοκρατίας. Αποδεικνύεται έτσι πόσο ασύμβατο με τη Δημοκρατία, τη δημόσια λογοδοσία και τη συμμετοχή των πολιτών είναι το νεοφιλελεύθερο σχέδιο στην πλήρη του ανάπτυξη…

Το πέμπτο κατόρθωμα του ΣΥΡΙΖΑ σχετίζεται με την παράδοση ακόμη και των εξυπηρετούμενων κι όχι μόνο των μη εξυπηρετούμενων δανείων στα νύχια των αρπακτικών. Η δημιουργία μιας δευτερογενούς αγοράς κάθε λογής δανείων θα προκαλέσει χιλιάδες άστεγους και χρεοκοπημένους. Η ελληνική κοινωνία θα βρεθεί αντιμέτωπη με καταστάσεις ένδειας που ουδέποτε είχε γνωρίσει στο παρελθόν, καθώς η ιδιόκτητη στέγη αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο του μεταπολεμικού κοινωνικού οικοδομήματος. Η ανακαίνισή του με όρους ελεύθερης αγοράς κι εργολάβο την τρόικα θα οδηγήσει σε επιδείνωση των όρων στέγασης για τους πολλούς και σε εξωφρενικά και αεριτζίδικα κέρδη για εκείνους τους λίγους που θα δραστηριοποιηθούν στη νέα αυτή αγορά. Προφανώς, οι τράπεζες ούτε κι έτσι πρόκειται να σωθούν. Το ίδιο το ΔΝΤ χαρακτήρισε ως αναπόφευκτη μια νέα ανακεφαλαιοποίηση ύψους 20 δισ. ευρώ…

Τα παραπάνω μέτρα, που σχεδιάστηκαν με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση ενός χρέους που δεν μπορεί και δεν πρέπει να πληρωθεί, δεν θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη την οικονομία, όπως διατείνονται οι κυβερνητικοί, αλλά σε περαιτέρω καθίζηση της που θα πλήξει την απασχόληση και τα εισοδήματα. Ήδη έκθεση της Alpha Bank εκτιμά ότι η ύφεση το 2016 θα κινηθεί μεταξύ 0,3% και 0,7%.

Η κοινωνία δεν πρόκειται να δεχθεί αυτά τα κανιβαλικά μέτρα. Η κατρακύλα της φοιτητικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ στο 1,33% στις πρόσφατες εκλογές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, όπως και του ίδιου Αλέξη Τσίπρα στην έκτη θέση με κριτήριο τη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών (μετά τους Κ. Μητσοτάκη, Β. Λεβέντη, Φ. Γεννηματά, Δ. Κουτσούμπα και Στ. Θεοδωράκη), σύμφωνα με δημοσκόπηση της Public Issue που δημοσίευσε η Αυγή(!), έχοντας από κάτω του μόνο τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο, είναι ισχυρότατες ενδείξεις για το οριστικό διαζύγιο της κυβέρνησης με την κοινωνία. Σε αυτό το πλαίσιο η βεβαιότητα της κυβέρνησης ότι θα εφαρμόσει το πολυνομοσχέδιο κι ότι εξασφάλισε την παραμονή της στην εξουσία μέχρι το 2019 θα αποδειχθεί η τελευταία αυταπάτη του Αλέξη Τσίπρα.

Ο κ. Λεωνίδας Βατικιώτης είναι οικονομολόγος, δημοσιογράφος
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου