Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Οκτ 2015

“Η Τουρκία θα είναι το επόμενο κράτος που θα καταρρεύσει στη Μέση Ανατολή”. Το άρθρο που υπογράφει ο Ντέϊβιντ Γκόλντμαν για τους Asia Times είναι πολύ σκληρό για το καθεστώς Ερντογάν.

“Δεν γνωρίζουμε ποιος πυροδότησε τις δύο βόμβες στην Άγκυρα, αλλά η κυβέρνηση του Προέδρου Ερντογάν δεν είναι αθώα”, γράφει και προσθέτει:

“Ο βουλευτής Lutfu Turkkan, έγραψε μετά τη βομβιστική επίθεση: “Η επίθεση ήταν μια αποτυχία, για την υπηρεσία πληροφοριών ή έγινε από την υπηρεσία πληροφοριών”. Βαριές κατηγορίες αλλά ο αρθρογράφος έχει επιχειρήματα:
“Προδομένος τόσο από τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και από τη Ρωσία, αντιμέτωπος με την εμφάνιση ενός κουρδικού κράτους στα σύνορά της Τουρκίας και την αύξηση των κουρδικών κομμάτων στην κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, ο Ερντογάν έχει στριμωχθεί. Θεωρεί ότι το κόμμα του το AKP δεν θα μπορεί να κυβερνήσει μετά τις επερχόμενες εκλογές του Νοεμβρίου. Σε κίνδυνο μεσοπρόθεσμα είναι η συνοχή του ίδιου του τουρκικού κράτους.
Δημόσια, δυτικοί ηγέτες έχουν χαρακτηρίσει την Τουρκία ως «μια μεγάλη ισλαμική δημοκρατία». Ο Πρόεδρος Ομπάμα το είπε σε συνέντευξή του το 2010. Αυτή ήταν και η άποψη του Τζορτζ Μπους, ο οποίος κάλεσε τον Ερντογάν στο Λευκό Οίκο πριν από την εκλογή του ως πρωθυπουργός τον Νοέμβριο του 2002. Μια μειοψηφία στρατιωτικών και μυστικών αναλυτών, ωστόσο, προειδοποιούσε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να είναι βιώσιμη μέσα στα σημερινά της σύνορα, σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Το πρόβλημα είναι ότι η κουρδική μειονότητα, είναι σήμερα το 20% του συνολικού πληθυσμού, έχει διπλάσιο αριθμό παιδιών, τόσα πολλά ώστε το ήμισυ του πληθυσμού της “στρατιωτικής ηλικίας” της Τουρκίας θα μιλήσει κουρδικά ως πρώτη γλώσσα σε λιγότερο από είκοσι χρόνια.
Μια υπαρξιακή κρίση για την Τουρκία ήταν στα σκαριά εδώ και χρόνια, όπως ανέφερα, το 2011 στο βιβλίο μου, “Πεθαίνουν οι Πολιτισμοί” (και γιατί το Ισλάμ πεθαίνει, επίσης). Κατά τη διάρκεια της περασμένης εβδομάδας, μια τέλεια καταιγίδα έχει ξεπεράσει την τουρκική πολιτική, και απειλεί να προκαλέσει βαθιά πολιτική αστάθεια. Η Τουρκία μπορεί να γίνει το επόμενο κράτος της περιοχής που θα καταρρεύσει”.
Ο αρθρογράφος κάνει λόγο για τη δημόσια ταπείνωση που υπέστη ο Ερντογάν από την Ουάσινγκτον και από τη Μόσχα. Η πρώτη ανακοίνωσε μια στροφή 180 μοιρών στη Συρία εγκαταλείποντας τη σουνιτική αντιπολίτευση υπέρ των Κούρδων της Συρίας.
“Μέχρι την περασμένη Παρασκευή, η Αμερική και η Τουρκία υποστήριζαν τη σουνιτική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Άσαντ, με σκοπό την εξάλειψή του και την εγκατάσταση ενός καθεστώτος Σουνιτών. Αυτή η πολιτική επέτρεψε στους Τούρκους για παροχή συγκεκαλυμμένης υποστήριξης προς το ISIS”.
Η ρωσική επέμβαση έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα για το καθεστώς Ερντογάν. Οι παραβιάσεις του τουρκικού εναέριου χώρου από ρωσικά μαχητικά είναι μόνο ένα στοιχείο που δείχνει την δυσκολία που αντιμετωπίζει η Άγκυρα. Η επέμβαση των Ρώσων αναγκάζει την Ουάσιγκτον να αναθεωρήσει στρατηγικές και αυτό την οδήγησε να στραφεί προς του Κούρδους την μόνη αποτελεσματική δύναμη που δεν συνδέεται με το ISIS η την Αλ Κάϊντα. Έτσι προέκυψε αυτό ακριβώς που η Τουρκία φοβόταν. Η κουρδική στρατιωτική ζώνη στο βόρειο τμήμα της Συρίας “συνδέθηκε” με την περιοχή του βόρειου Ιράκ που βρίσκεται υπό κουρδικό έλεγχο. Κι αυτή η περιοχή αποτελεί τον πυρήνα ενός μελλοντικού κουρδικού κράτους.

Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η Τουρκία στην πραγματικότητα δεν έχει άλλη επιλογή από το να έρθει σε συμφωνία με την Ρωσία για τη Συρία.

Επισημαίνει ακόμη μία παράμετρο της απολύτως αποτυχημένης εξωτερικής πολιτικής του διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου. Την επιδείνωση των σχέσεων με την Κίνα λόγω της συγκεκαλυμμένης υποστήριξης της Άγκυρας για το Ανατολικό Τουρκεστάν. Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις, η Τουρκία συνεχίζει να παρέχει ασφαλή δίοδο προς την Τουρκία για χιλιάδες Κινέζους Ουιγούρους, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται στις γραμμές του ISIS στη Συρία.

Τα λάθη μετά από τις εκλογές

Σε αυτό το κλίμα ο Ερντογάν αντί να προχωρήσει σε μία κυβέρνηση συνασπισμού μετά από το εκπληκτικό ποσοστό του 13% που πήρε το κουρδικό κόμμα HDP τον Ιούνιο, οδήγησε τη χώρα σε νέες εκλογές. Κι όχι μόνο αυτό. Έδωσε εντολή για νέες επιχειρήσεις κατά των Κούρδων στοχεύοντας στις ψήφους εθνικιστών.

Ο Ντέϊβιντ Γκόλντμαν στο άρθρο του επισημαίνει ότι οι Κούρδοι δεν “τσίμπησαν” στις προκλήσεις του Ερντογάν και έχουν επικεντρωθεί στις εκλογές του Νοεμβρίου.

Μετά τις βομβιστικές επιθέσεις του Σαββάτου, Τόμας Σέϊμπερτ σημείωσε στο Daily Beast:
“Πολλοί αναλυτές συμφωνούν ότι οι εκρήξεις της Άγκυρας πιθανώς συνδέονται με την απόφαση των ανταρτών του ΡΚΚ να αναστείλουν τις εχθροπραξίες. Το PKK είχε υπαινιχθεί τις τελευταίες ημέρες ότι θα κηρύξει μια νέα κατάπαυση του πυρός, προκειμένου να ενισχύσει τις εκλογικές πιθανότητες του HDP. Όσοι είναι πίσω από την επίθεση ήθελαν να «αποτρέψουν την κατάπαυση του πυρός" γράφει ο δημοσιογράφος Κάντρι Γκιουρσέλ. Η ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός του PKK έγινε δημοσίως αμέσως μετά την επίθεση, αλλά η απόφαση από τους αντάρτες πιθανώς είχε ληφθεί πριν”.
Ο επίλογος του άρθρου του Γκόλντμαν είναι πραγματικός… εφιάλτης για το καθεστώς Ερντογάν. Υποστηρίζει ότι ανέξαρτητα από το ποιος πραγματικά έκανε τις επιθέσεις τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι
“τα άθλια γεγονότα στην Άγκυρα το Σάββατο αντικατοπτρίζουν την απελπισία του καθεστώτος Ερντογάν. Καθεστώτα που καταφεύγουν σε αυτού του είδους θηριωδίαες δεν διαρκούν πολύ.
Το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να κάνει η Τουρκία υπό αυτές τις περιστάσεις θα ήταν να ζητήσει από τα Ηνωμένα Έθνη να επιβλέψουν ένα δημοψήφισμα για να επιτρέψουν στις περιοχές με κουρδική πλειοψηφία να αποφασίσουν την απόσχιση εάν το επιθυμούν. Τα βουνά της νοτιοανατολική Τουρκίας με την υψηλή συγκέντρωση Κούρδων είναι μια διαρροή για τον εθνικό προϋπολογισμό και δεν έχουν καμία στρατηγική σημασία. Ούτε ο Ερντογάν, ούτε η εθνικιστική αντιπολίτευσή του, όμως, θα εξετάσει μια τέτοια προοπτική που θα υπονόμευε τόσο τον νεο-οθωμανισμό του Ερντογάν όσο τους εθνικιστές. Οι πιέσεις κάτω από τις τεκτονικές πλάκες των γεγονότων θα οδηγήσουν μόνο στα χειρότερα. Η βομβιστική επίθεση του Σαββάτου μπορεί να έχει οριοθετήσει το τέλος του τουρκικού κράτους που προέκυψε από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο”.
Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Ο Πούτιν έχει στείλει προσωπικά ένα μήνυμα στον Τούρκο πρεσβευτή στη Μόσχα, κ. Ümit Yardim, και τον προειδοποίησε ότι η Ρωσία θα σταματήσει οποιεσδήποτε σχέσεις με την Τουρκία, εκτός εάν ο πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan σταματήσει την υποστήριξη των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) των ισλαμιστών τρομοκρατών στην Συρία.

Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν από τους Times της Μόσχας, η συνάντηση μεταξύ του ρώσου προέδρου Purin με τον Τούρκο πρεσβευτή ήταν διαποτισμένη με έντονη αμοιβαία δυσαρέσκεια, αφού ο κ Yardim έχει αποκηρύξει όλες τις Ρωσικές κατηγορίες, επιτέθηκε στον ρώσο πρόεδρο κατηγορώντας την Ρωσία για την «ακατανόητη» απόφασή της να συμμετάσχει στον παρατεταμένο «εμφύλιο» πόλεμο στη Συρία.

Η απάντηση που εισέπραξε ο τούρκος πρεσβευτής ήταν αποστομωτική και καταδεικτική των προθέσεων προς την Τουρκία από την πλευρά του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος του είπε χαρακτηριστικά:
«Να πείτε στον πρόεδρο δικτάτορά σας ότι μπορεί να πάει στον διάολο (κόλαση) μαζί με το Ισλαμικό Κράτος και τους τρομοκράτες του και δεν πρόκειται να κάνω στη Συρία τίποτε περισσότερο από ένα «μεγάλο Στάλινγκραντ» για τον Ερντογάν και τους Σαουδάραβες φίλους του που είναι περισσότερο μοχθηροί και από τον αδόλφο Χίτλερ».

Η συνάντηση του ρώσου προέδρου με τον τούρκο πρεσβευτή στην Μόσχα ήταν κεκλεισμένων των θυρών και διήρκεσε δύο ώρες. Οι πληροφορίες για το έντονο λεκτικό περιεχόμενο διέρρευσαν από τους Times της Μόσχας και έχουν ήδη γίνει αντικείμενο έντονων σχολιασμών αναλυτών τόσο στη Ρωσία όσο και σε δυτικές χώρες.

Το ζητούμενο, πλέον, δεν είναι η αντίδραση του Πούτιν στις τουρκικές οχλήσεις περί ρωσικών παραβιάσεων στη Συρία, στις οποίες «πατάει» το ΝΑΤΟ για να δημιουργήσει αρνητικό κλίμα στις δυτικές χώρες για την παρέμβαση της Μόσχας στη Συρία.

Το μέγα ζητούμενο είναι τι πρόκειται να πράξει ο ημιπαράφρων Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την Μόσχα και επιζητεί διακαώς να «εξαναγκάσει» παρέμβαση του ΝΑΤΟ, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις μίας τέτοιας εξέλιξης, η οποία μπορεί να προκληθεί μόνον μετά από εμπλοκή της Τουρκίας με την Ρωσία…

Και στη θέση στην οποία βρίσκεται ο Ερντογάν (με δική του, αποκλειστικά, ευθύνη) είναι ικανός μόνο για τα χειρότερα. Και το έχει ήδη αποδείξει με όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της Τουρκίας...

Σχόλιο ιστολογίου: Εάν δεν πρόκειται για στοχευμένη "διαρροή" από ακραίους κύκλους με σκοπό τη δημιουργία περαιτέρω έντασης μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, τότε είναι σίγουρα μία εξέλιξη που επηρεάζει πολύ σοβαρά τις ρωσοτουρκικές σχέσεις, την ίδια στιγμή που ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας κ. Λαβρόφ φέρεται να καταβάλει σημαντικές προσπάθειες συνεννόησης μεταξύ των δύο χωρών στην από κοινού αντιμετώπιση των τζιχαντιστών του ISIS...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Άρθρο της Κοντολίζα Ράϊς και του Ρ. Γκέϊτς
"χτυπάει καμπανάκι" στον Λευκό Οίκο

Άρθρο της Condoleezza Rice και του Robert M. Gates με τίτλο ‘Countering Putin’ ασχολείται με τη Ρωσία και τον Πρόεδρο Πούτιν και υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Πούτιν με την πολεμική εμπλοκή στη Συρία προωθεί τα ρωσικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή.

Δεν ενδιαφέρει τη Ρωσία ούτε ο αγώνας κατά του ISIL, ούτε η σταθεροποίηση της Συρίας, ούτε ο ίδιος ο Άσσαντ. Μόλις τελειώσει αυτή η πολεμική επιχείρηση, η Ρωσία θα προωθήσει πρόταση ειρήνης που θα αντανακλά τα συμφέροντά της, συμπεριλαμβανομένης και της εξασφάλισης της ρωσικής στρατιωτικής βάσης στο Ταρτούς.

Οι συντάκτες του άρθρου υπενθυμίζουν ότι ο ορισμός της επιτυχίας για τη Ρωσία δεν είναι ο ίδιος με των ΗΠΑ. Οι Ρώσοι έχουν αποδεχτεί και ενθαρρύνει τη δημιουργία αποτυχημένων κρατών και παγωμένων συγκρούσεων π.χ. Γεωργία, Μολδαβία, Ουκρανία. Επομένως, γιατί να είναι διαφορετικά για τη Συρία ; Για τους Ρώσους αρκεί να ελέγχουν ένα τμήμα της Συρίας αλλά ταυτοχρόνως να καταστήσουν εξαιρετικά δύσκολο για οποιοδήποτε άλλον να κυβερνήσει την υπόλοιπη χώρα.

Επιπλέον, η Ρωσία δεν ενδιαφέρεται για τους προσφυγικούς πληθυσμούς από τη Συρία, αυτό είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η κίνηση του Πούτιν στη Συρία είναι μία παλαιομοδίτικη επίδειξη ισχύος, η οποία φαίνεται ότι έχει απήχηση στο εσωτερικό.

Οι συντάκτες προτείνουν την ανάληψη δράσης από τις ΗΠΑ που θα περιλαμβάνει τη δημιουργία ζωνών ασφαλείας και ζωνών απαγόρευσης πτήσεων καθώς έχουν λειτουργήσει στο παρελθόν, καθώς και την υποστήριξη των Κούρδων και Σουνιτών μαχητών και ότι έχει απομείνει από τις ειδικές δυνάμεις του Ιράκ.

Οι ΗΠΑ θα πρέπει να αναζητήσουν καλύτερη στρατιωτική ισορροπία δυνάμεων προκειμένου να πετύχουν μία πολιτική λύση αποδεκτή και από τους συμμάχους για τη Συρία και αυτό προϋποθέτει την εμπέδωση των σχέσεων με την Τουρκία.

Και τέλος θα πρέπει να υπάρξει ιδιαίτερη προσοχή για την αποφυγή τυχόν επεισοδίων από τις παράλληλες στρατιωτικές επιχειρήσεις ΗΠΑ και Ρωσίας στη Συρία, καταλήγουν οι συντάκτες.


Πηγή Washington Post
OnAlert

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε ένα σχόλιο – φωτιά για το Asia Times, ο Ντέιβιντ Γκόλντμαν του βρετανικού Chatham House, σχολιάζει τη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα ως ακολούθως:

Το υπόβαθρο για τη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα περιλαμβάνει:

1) Μετατόπιση της Ουάσινγκτον από την υποστήριξη ανίσχυρων ή ανύπαρκτων «μετριοπαθών σουνιτών» στο να υποστηρίζουν τους Κούρδους,

2) Το τέλος της τουρκικής αεροπορικής κάλυψης για το ISIS και άλλους σουνίτες αντιπάλους του καθεστώτος Άσαντ, χάρη στη ρωσική ανάμιξη, καθώς και

3) Την επικείμενη εκλογική ταπείνωση του ΑΚΡ, τον Νοέμβριο. Η Τουρκία έπρεπε να είναι ένας πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή. Είναι τώρα η κύρια πηγή αστάθειας.

Πούτιν και Ομπάμα κατά πάσα πιθανότητα θα κινηθούν προς την κατεύθυνση μιας πολιτικής λύσης στη Συρία, αλλά σε βάρος της Τουρκίας. Χρησιμοποιώντας αυτό που ευρέως θεωρείται ως κρατική τρομοκρατία εναντίον των Κούρδων, ο Ερντογάν απειλεί να εξαπλώσει τον εμφύλιο πόλεμο στην ίδια την Ανατολία. Υποθέτω ότι κανείς δεν πιστεύει το επιχείρημα του Ερντογάν ότι οι Κούρδοι ίδιοι βομβάρδισαν στην Άγκυρα το Σάββατο (τύπου… «φωτιά στο Ράιχσταγκ»).

Η Τουρκία είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. Τα Κράτη του Κόλπου φαίνονται έτοιμα να διαπραγματευτούν με τον Πούτιν, ο οποίος συναντήθηκε με τον βασιλέα του Αμπού Ντάμπι στο Σότσι και σύμφωνα με πληροφορίες, θα συναντηθεί με τον υπουργό Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας [σ.σ. ήταν προγραμματισμένο να τον συνάντησε χθες].

Η απάντηση στο ερώτημα που έθεσα [σ.σ. σε πρότερη δημοσίευση] στις 20 Σεπτέμβρη, αν «είναι ο Πούτιν ηγέτης ή καταστροφέας», δείχνει να είναι το πρώτο. Η στροφή των ΗΠΑ προς τους Κούρδους και μακριά από τους ανυπαρκτους «Σουνίτες μετριοπαθείς», ανοίγει τον δρόμο για μια συμφωνία με τη Ρωσία.

Ο πιο… φωνακλάς αντιρρησίας είναι η Τουρκία. Φυσικά, αν τα κράτη του Κόλπου αποφασίσουν ότι ο Ερντογάν έχει ξεφύγει από τα όρια, απλά μπορούν να σταματήσουν τη χρηματοδότηση των 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών το χρόνο και την αναχρηματοδότηση των 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων εξωτερικού χρέους του σε συνάλλαγμα. Αυτό θα τραβήξει την προσοχή του πολύ γρήγορα.

Στην ανάπτυξη του σκεπτικού του Γκόλντμαν συνεισφέρει με τη σειρά του και ο Νόρμαν Μπέιλι ο οποίος προσυπογράφει την άποψη ότι τα εξωτερικά προβλήματα του Ερντογάν αυξάνονται με ταχείς ρυθμούς, ενώ τα εγχώρια ακόμη πιο γρήγορα και πιθανό να αποδειχθούν ακόμη πιο επιζήμια.

Αναφέρει, ότι ο Ερντογάν με την πολιτική του, έχει αποξενώσει συστηματικά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της Τουρκίας: Κεμαλιστές, Κούρδοι, Αλεβί και οπαδοί του ιμάμη Γκιουλέν, που μπορεί να αντιπροσωπεύουν και το 60% του πληθυσμού της χώρας.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους αναλυτές, ο Μπέιλι δηλώνει ότι δε βλέπει ούτε μια Τουρκία – αποτυχημένο κράτος (failed state) δεν βλέπω το πιο πιθανό αποτέλεσμα είτε ως ένα αποτυχημένο κράτος ή την αύξηση του αυταρχικού ελέγχου από το κυβερνών κόμμα.

Κατά τη γνώμη του, το πιο πιθανό σενάριο είναι η παρέμβαση του Στρατού, ναι, πραξικόπημα, όταν τα πράγματα φτάσουν στην κατάλληλη στιγμή προ της επικείμενης διάλυσης όπως εξηγεί.

Στην περίπτωση αυτή, υποστηρίζει πως οι Κεμαλιστές θα το υποστηρίξουν με ενθουσιασμό ένα τέτοιο πραξικόπημα και προσθέτει, ότι εάν ο Στρατός είναι αρκετά ευφυής, θα κατευνάσει τους Αλεβίτες και τους οπαδούς του Γκιουλέν, κάτι το οποίο δεν εκτιμά ως δύσκολο.

Το πρόβλημα θα είναι με τους Κούρδους, οι οποίοι θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να επωφεληθούν ανακηρύσσοντας την απόσχισή τους από την υπόλοιπη Τουρκία, η οποία δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αντιταχθεί βίαια.

Αν όμως οι Κούρδοι «αντισταθούν σε αυτό τον πειρασμό», ο αναλυτής αναφέρει ότι δεν βλέπει τον λόγο γιατί ο Στρατός να μην κάνει μια συμφωνία με τον Οτζαλάν, τον αφήσει ελεύθερο προσφέροντας εκτενή αυτονομία για τον λαό του, σε αντάλλαγμα της παραμονής εντός των τουρκικών συνόρων.

Η κυβέρνηση Ομπάμα κατά πάσα πιθανότητα θα χάσει για μια ακόμη την ευκαιρία να κάνει το σωστό, καταδικάζοντας το πραξικόπημα ως «αντιδημοκρατικό» όπως έκανε με την Αίγυπτο και αυτό που θα κάνει θα είναι να καλωσορίσει την εξέλιξη, όπως όλοι οι άλλοι, με την εξαίρεση ενδεχομένως του Ιράν.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πλήρης αδιαφορία του ΝΑΤΟ για τις τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο...!

Τη διπλωματική της μοναξιά έζησε η Ελλάδα στις 5 Οκτωβρίου, όταν η Επιτροπή Μονίμων Αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ συζητούσε το θέμα των παραβιάσεων του τουρκικού εναερίου χώρου από ρωσικά αεροσκάφη σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συνεδρίαση.

Στη συνεδρίαση αυτή, ομόφωνα τα κράτη–μέλη του ΝΑΤΟ καταδίκασαν τη Ρωσία υπερασπιζόμενα την Τουρκία. Ο Ελληνας αντιπρόσωπος, Μιχάλης Διάμεσης, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, αφού συμφώνησε και συνυπέγραψε την καταδίκη της Ρωσίας, έθεσε, όπως όφειλε, το θέμα των παραβιάσεων του ελληνικού εναερίου χώρου από τουρκικά αεροσκάφη, ζητώντας εμμέσως πλην σαφώς να υπάρχει η ίδια αντιμετώπιση και στην περίπτωση των τουρκικών παραβιάσεων στον ελληνικό εναέριο χώρο.

Ωστόσο, ο Ελληνας διπλωμάτης αγνοήθηκε. Ομως, η κατάσταση εντός του ΝΑΤΟ περιγράφεται ως τεταμένη. Γεγονός αποτελεί, πάντως, ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε προβλέψει και δεν είχε μελετήσει τρόπους ανάδειξης των δικών της αιτημάτων στη Συμμαχία. Και κάπως έτσι, η Αθήνα εγκλωβίστηκε στην επιθετική διπλωματία της Τουρκίας και τη σιωπή των άλλων χωρών, χωρίς να προκύψει κάποιο όφελος για τη χώρα.

Τώρα η ελληνική κυβέρνηση, όπως και όλες οι κυβερνήσεις των κρατών–μελών του ΝΑΤΟ, καλούνται να αυξήσουν τον βαθμό εμπλοκής τους.

Καμία παρεκτροπή

Παράλληλα, στην ίδια συνεδρίαση κατέστη σαφές ότι δεν επιτρέπεται οποιαδήποτε παρεκτροπή και ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να είναι απολύτως ομόφωνο στην πολιτική κατά της Ρωσίας. Αυτό σε πολιτικό επίπεδο σημαίνει ότι στο εξής, ακόμη και η ανάπτυξη πολιτικών πρωτοβουλιών της Ελλάδας προς τη Ρωσία θα τίθεται υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, θα μπορούσε να πιέσει εντός του ΝΑΤΟ, προκειμένου η Συμμαχία να είναι περισσότερο ευαίσθητη γύρω από ζητήματα ασφάλειας, κυρίως όταν υπεύθυνη για τις διαρκείς εντάσεις στο Αιγαίο είναι η Τουρκία. Δεν απαγορεύει κανείς, σε κανένα κράτος, να θέτει τα εθνικά του ζητήματα, όταν μάλιστα η Ελλάδα έχει την ξεχωριστή γεωπολιτική σημασία, όπως διατείνεται η κυβέρνηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα υπουργεία Εθνικής Αμυνας και Εξωτερικών δεν ανέδειξαν σε καμία περίπτωση αυτές τις κρίσιμες παραμέτρους στο πλαίσιο της συριακής κρίσης.

Οι διευκολύνσεις που παρέχει η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, μέσω της βάσης της Σούδας και της χρήσης των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, είναι ιδιαίτερα σημαντικές στη διαχείριση της κρίσης στη Συρία εκ μέρους του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Με απλά λόγια, σύμφωνα με αξιόπιστες διπλωματικές πηγές, αυτή είναι η πλέον κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα να αναδείξει στην πράξη τη γεωπολιτική της αξία, ωστόσο η Αθήνα εμφανίζεται χωρίς ουσιαστικές θέσεις, είτε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ είτε στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Δεν είναι τυχαίο ότι την επομένη της συζήτησης στο ΝΑΤΟ, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, σε μια επίδειξη αλαζονείας, η οποία εξέπληξε διπλωμάτες και στρατιωτικούς, προκάλεσαν ένταση στο Αιγαίο, με σωρεία παραβιάσεων του εθνικού εναερίου χώρου.

Tα νέα δεδομένα

Μια ιδιαίτερα σοβαρή παράμετρος που συζητήθηκε στο ΝΑΤΟ είναι τα νέα πολιτικά, διπλωματικά και στρατιωτικά δεδομένα που δημιουργούνται στην περιοχή μετά την πολεμική εμπλοκή της Ρωσίας στη Συρία, που αφορούν άμεσα και την Ελλάδα. Οπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, η Τουρκία είναι πολύ ανήσυχη καθώς υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις πως η Μόσχα όχι μόνο έχει διασφαλίσει τη βάση της Λατάκειας, αλλά θα δημιουργήσει και νέες ζώνες υπό την επιρροή της ανεξάρτητα από την πολιτική λύση που θα δοθεί, κάτι που σημαίνει ότι θα υπάρξει μια μορφή ρωσοτουρκικών συνόρων μεταξύ Συρίας και Τουρκίας, ενώ θεωρείται πιθανός ο διαμελισμός της Συρίας.

Αυτές τις ημέρες, το ΝΑΤΟ και κυρίως οι ΗΠΑ επεξεργάζονται τις δικές τους απαντήσεις στη συριακή αρένα. Είναι βέβαιο ότι θα ζητηθεί από όλες τις χώρες της Συμμαχίας να υπάρξει ενεργότερη συμμετοχή και εμπλοκή, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα εξαιρεθεί η Ελλάδα. Δεν είναι όμως σαφές σε ποιο πεδίο θα κληθεί να συνδράμει η χώρα μας, σε μια τέτοια περίπτωση, εφόσον το θέμα τεθεί επί τάπητος.

Η Τουρκία, παρά τις θορυβώδεις απειλές προς τη Ρωσία και τον Ασαντ, έχει χάσει ήδη πολύ μεγάλο έδαφος στη συριακή κρίση και σύμφωνα με έμπειρους Ελληνες διπλωμάτες, αυτό θα τη στρέψει αργά ή γρήγορα στο Αιγαίο. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται βεβαίως για τη χώρα μας. Αυτός, κατά τις ίδιες πηγές, είναι και ο λόγος που η ελληνική διπλωματία έπρεπε να δράσει προληπτικά και να συντηρήσει το θέμα στο ΝΑΤΟ, διατυπώνοντας έστω κάποιες επιφυλάξεις, πράγμα που δεν έγινε, τουλάχιστον μέχρι τώρα, όπως τουλάχιστον προκύπτει απ’ όσα καταγράφονται παραπάνω.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Ράπτη

Στο χάος της Μέσης Ανατολής κάποιος θα πρέπει στο τέλος να μαζέψει τον "μουτζούρη”. Η Τουρκία του Tayyip Erdoğan αποτελεί τον κύριο υποψήφιο για αυτό τον ρόλο, καθώς όχι μόνο δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει κατά τις φιλοδοξίες της τον περίγυρό της, αλλά βλέπει τη δική της εθνική συνοχή να απειλείται.

Αρκεί να σημειώσει κανείς ότι ενώ η Τουρκία καταμετρούσε ακόμη τους νεκρούς από τη μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση στην ιστορία της, ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin δεχόταν την Κυριακή στο Σότσι (για δεύτερη φορά εντός του έτους) τον Σαουδάραβα υπουργό Άμυνας και γιο του βασιλιά Salman, πρίγκηπα Mohammad, όπως προ δύο εβδομάδων δέχθηκε σε έκτακτη επίσκεψης εργασίας τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Binyamin Netanyahu, για να ακολουθήσει η διεξαγωγή ρωσο-ισραηλινού διαλόγου σε επίπεδο Γενικών Επιτελείων.

Ακόμη και χώρες με αποκλίνουσες ή αντιδιαμετρικά αντίθετες στάσεις στην συριακή κρίση είναι σε θέση να αναζητούν το πεδίο ενός ικανοποιητικού για αμφότερες τις πλευρές συμβιβασμού – ενώ και οι ΗΠΑ πραγματοποιούν, σταδιακά και όχι απαραιτήτως ομολογημένα, μία μεγάλη στροφή στην πολιτική τους για την περιοχή. Η Τουρκία, αντίθετα, βρίσκεται αντιμέτωπη με επιλογές που μόνο κόστος έχουν.

Ο λόγος γι αυτό είναι ότι παρέβλεψε τις μεσομακροπρόθεσμες επιπτώσεις κινήσεων που ήταν αυστηρά προσηλωμένες στο βραχυπρόθεσμο όφελος: την δημιουργία προτεκτοράτου της Άγκυρας στη (βόρεια) Συρία και την πολιτική περιθωριοποίηση του κουρδικού στοιχείου εντός συνόρων, ώστε να ανακτηθεί η αυτοδυναμία που στέρησε από τους κυβερνώντες ισλαμιστές η θεαματική επίδοση του Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (HDP) στις εκλογές του Ιουνίου. Για τον στόχο αυτό, η τουρκική εξουσία προχώρησε σε μια "φαουστική συμφωνία” με τους τζιχαντιστές, η οποία τώρα εξελίσσεται σε μπούμερανγκ.

Ήδη από τα τέλη του 2014, η στάση του Tayyip Erdoğan στην μάχη του Kobanî, συσπείρωσε το σύνολο των (επί το πλείστον συντηρητικών) Κούρδων ψηφοφόρων γύρω από το HDP, εκθέτοντας παράλληλα τις πραγματικές προτεραιότητες των Τούρκων ιθυνόντων, που κάθε άλλο παρά αφορούσαν την ανάσχεση του Ισλαμικού Κράτους. Ομοίως, η επίθεση αυτοκτονίας που στοίχισε τη ζωή σε 33 (φιλο)Κούρδους ακτιβιστές τον Ιούλιο στο Suruç αξιοποιήθηκε προσχηματικά για την προσχώρηση της Τουρκίας στον υπό τις ΗΠΑ συνασπισμό κατά του Ισλαμικού Κράτους (με την διάθεση της αεροπορικής βάσης του Incirlik έναντι αμερικανικής συναίνεσης στο σχέδιο για τη δημιουργία "ασφαλούς ζώνης” στη βόρεια Συρία), στην πραγματικότητα δε για την επανέναρξη των εχθροπραξιών με το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (ΡΚΚ), ώστε οι νέες εκλογές της 1ης Νοεμβρίου να διεξαχθούν σε κλίμα "αντιτρομοκρατικής πατριωτικής έξαρσης”.

Η μοιραία αυτή κίνηση, σήμαινε ότι οι τζιχαντιστές αποκτούσαν το ελεύθερο να διαμορφώνουν αυτοί την εσωτερική ατζέντα της Τουρκίας. Πρόκειται για το σενάριο της "πακιστανοποίησης”, όπου η ανοχή ή και στήριξη δυνάμεων αυτού του είδους με στόχο τον έλεγχο των έλεγχο των εξελίξεων σε γειτονική χώρα καταλήγει σε υπονόμευση του ίδιου του "οικοδεσπότη”.

Ακόμη και η προχθεσινή σφαγή 128 αριστερών διαδηλωτών στην καρδιά της πρωτεύουσας του τουρκικού κράτους απαντήθηκε με ένοχη συνείδηση από πλευράς των κυβερνώντων – που κάνουν λόγο αδιαφοροποίητα για "τρομοκρατία” (τσουβαλιάζοντας το ΡΚΚ, το αριστερό DHKP/C και τους τζιχαντιστές), εξακολουθούν να στοχοποιούν το HDP (ο πρωθυπουργός Davutoğlu προσκάλεσε σε συνάντηση μόνο τους αρχηγούς των άλλων δύο κοινοβουλευτικών κομμάτων) και εξαπολύουν τις δυνάμεις ασφαλείας εναντίον συγκεντρώσεων στη μνήμη των θυμάτων.

Για την τουρκική Αριστερά και το κουρδικό στοιχείο, πάλι, βαραίνει στη μνήμη η μακρά ιστορία των black flag operations του "βαθέος κράτους” (ήτοι της τουρκικής Gladio): από τη σφαγή της Πλατείας Ταξίμ το 1977 μέχρι την έκρηξη παγιδευμένων αυτοκινήτων με 52 νεκρούς τον Μάιο του 2013 στο Reyhanli, κοντά στα σύνορα με την Συρία, η οποία επιχειρήθηκε να χρεωθεί από την Άγκυρα στο καθεστώς του Assad ή συμμάχους του – για να αποδειχθεί ότι τελούσε εν γνώσει των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά δεν απετράπη. Οι δε Έλληνες αναγνώστες μπορούν απλώς να ανακαλέσουν την έκρηξη βόμβας στο τουρκικό προξενείο Θεσσαλονίκης, που πυροδότησε το σεπτεμβριανό πογκρόμ του 1955 εναντίον των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης.

Αν οι δράστες του μακελειού του Σαββάτου απέβλεπαν στην διάρρηξη της συνοχής της Τουρκίας, πατούν σε στέρεο έδαφος – και έχουν εξαιρετική αίσθηση του timing. Μόλις την προηγουμένη, ο λόγος ήταν για κατάπαυση του πυρός από μέρους του ΡΚΚ, ενόψει των εκλογών, ενώ η αμερικανική κυβέρνηση σε μια βαρυσήμαντη ανακοίνωση έκανε γνωστό ότι τερματίζει το αποτυχημένο πρόγραμμα εξοπλισμού αντικαθεστωτικών ανταρτών και προσανατολίζεται στην παροχή βαρέος οπλισμού στους Κούρδους της Συρίας – τα αυτόνομα "καντόνια” των οποίων θέτει πραγματικά στο στόχαστρο η τουρκική πρόταση για διαμόρφωση "ασφαλούς ζώνης”.

Ωστόσο, η αξιοποίηση της σφαγής του Σαββάτου, κατά το προηγούμενο του Suruç, για την προώθηση στρατιωτικών περιπετειών στη Συρία δεν είναι εφικτή, γιατί έχει αλλάξει και το επιχειρησιακό περιβάλλον (όπως μαρτυρούν, διόλου τυχαία, οι αερομαχίες τουρκικών και ρωσικών δυνάμεων στη μεθόριο) και το πολιτικό: παρά τις ηχηρές καταγγελίες τους έναντι της Μόσχας, οι χώρες του ΝΑΤΟ ούτε καν επανεξέτασαν τη δρομολογημένη απόσυρση των συμμαχικών πυραύλων Patriot από την τουρκική επικράτεια.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το πρώτο διάστημα του μεταναστευτικού «κύματος» από την Ελλάδα μέσω της βαλκανικής οδού προς την Κεντρική Ευρώπη και ειδικότερα προς τη Γερμανία, η «απόκλιση» των καταγεγραμμένων Σύρων που έφθαναν στην Ελλάδα από εκείνους που έφθαναν στη Γερμανία ήταν μόλις 11%. Η γερμανική πλευρά τους υπολόγισε στο 44% επί του συνόλου, η ελληνική στο 55%. Το προηγούμενο διάστημα, κατά τη διάρκεια της άφιξης προσφύγων - μεταναστών στη Λέσβο και στην Κω, 75% εξ αυτών δήλωναν Σύροι, για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι ο ένας στους τέσσερις προερχόταν από άλλη χώρα. Αυτό έδειχνε κατά κάποιον τρόπο ότι η καταγραφή στα νησιά λειτουργούσε, έστω και υποτυπωδώς. Αλλά μόνον υποτυπωδώς. Πιο αναλυτικά:

1. Τι δεν λειτουργεί:

Οι πρόσφυγες που φτάνουν στη Μυτιλήνη διαχωρίζονται στο Καρά Τεπέ (Σύροι) και στη Μόρια (υπόλοιποι). Οσοι δηλώνουν Σύροι... δεν είναι Σύροι, κυρίως όταν δεν έχουν αποδεικτικά έγγραφα. Ευρωπαϊκές αστυνομικές και προξενικές πηγές αναφέρουν ότι σπανίως έχουν βρεθεί παραποιημένα ή πλαστά συριακά διαβατήρια. Υπάρχουν όμως πολλοί που ταξιδεύουν με διπλώματα οδήγησης, ταυτότητες πιλότου ελικοπτέρων και διάφορα άλλα έγγραφα, η γνησιότητα των οποίων δεν είναι πάντα εύκολο να διακριβωθεί.

Εκεί απαιτείται η συνέντευξη, όπως χρειάζεται και για εκείνους που ταξιδεύουν χωρίς έγγραφα. Αυτοί συνήθως είναι Ιρακινοί ή Αραβες από τις χώρες της Βόρειας Αφρικής που επιλέγουν την τουρκική δίοδο παρά τη Λιβύη. Ομως. μόνο ένας στους τρεις «περνάει», στην καλύτερη περίπτωση, συνέντευξη. Οι επιφορτισμένοι αρμόδιοι που λαμβάνουν τις συνεντεύξεις ήταν τέσσερα άτομα στο Καρά Τεπέ την περασμένη εβδομάδα και απέναντί τους είχαν χιλιάδες...

Η δακτυλοσκόπηση στο Καρά Τεπέ γίνεται σε χαρτιά με μελάνη, δηλαδή χειροκίνητα, αλλά τα στοιχεία αυτά δεν είναι δυνατόν να αξιοποιηθούν από τις αρχές άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Στον δεύτερο χώρο υποδοχής, τη Μόρια, που η αστυνομία προγραμματίζει να μετατρέψει σε χώρο υποδοχής για το σύνολο των εισερχομένων στη Λέσβο –δηλαδή μετά την 1η Νοεμβρίου θα εισέρχονται και θα καταγράφονται στον χώρο αυτό και οι Σύροι– δεν λειτουργεί ούτε αρκετά «ισχυρή» γραμμή του ΟΤΕ, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατόν να σταλούν ταχέως τα δεδομένα της δακτυλοσκόπησης.

Επίσης, τα περισσότερα μηχανήματα Eurodac που καταγράφουν τα δακτυλικά αποτυπώματα των αφιχθέντων απλώς δεν λειτουργούν. Ετσι, την επομένη της επίσκεψης Τσίπρα - Φάιμαν στο νησί,υπήρχαν 5.500 άτομα στη Μόρια, καθώς οι διαδικασίες ταυτοποίησης εκ των πραγμάτων «λίμναζαν». Πάντως, επισήμως η ΕΛ.ΑΣ. διαβεβαίωνε ότι οι τηλεφωνικές γραμμές αναβαθμίστηκαν πρόσφατα.

2. Η γερμανική οπτική:

Σύμφωνα με έκθεση πέντε γερμανικών υπηρεσιών αυτή την εβδομάδα, εντός του έτους διέσχισαν την καλούμενη βαλκανική δίοδο προς την Κεντρική Ευρώπη 506.000 πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Ολοι εισήλθαν στην Ευρώπη από τα ελληνικά νησιά, εκεί όπου οι υπηρεσίες ήταν εντελώς απαράσκευες να αντιμετωπίσουν το τεράστιο προσφυγικό κύμα.

Ετσι, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και κυρίως η Λέσβος –που δέχθηκε 210.000 από 370.000 πρόσφυγες και λαθρομετανάστες– αναδείχθηκαν η κύρια πύλη εισόδου. Παρά το γεγονός ότι πολλοί Γερμανοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι απορρίπτουν τη ρητορική του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν περί αδυναμίας της Ελλάδας να εγγυηθεί –έστω διά της καταγραφής– τα σύνορα της Ε.Ε., στο Βερολίνο είναι πεπεισμένοι ότι οι χώροι πρώτης καταγραφής και φιλοξενίας δεν είναι δυνατόν να οργανωθούν χωρίς μια «μαζική οργανωτική,οικονομική και πολιτική παρέμβαση από την Ευρώπη». Οι ημερομηνίες, λένε, είναι συγκεκριμένες, την 1η Νοεμβρίου «πρέπει να μπορεί η Ελληνική Δημοκρατία να καταγράφει κανονικά όσους εισέρχονται στην Ε.Ε.».

Αντιθέτως, σαφώς με μεγαλύτερο σκεπτικισμό αντιμετωπίζεται η προοπτική, όπως αποτυπώνεται στο σχέδιο δράσεων που παρέδωσε ο κ. Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ στον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στις 5 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες, για «αναβάθμιση της συνεργασίας της τουρκικής ακτοφυλακής με το ελληνικό Λιμενικό...».

Εως τώρα, η Αγκυρα επιμένει να συνομιλεί ο δικός της «Θάλαμος Επιχειρήσεων» με τον «Θάλαμο Επιχειρήσεων» στον Πειραιά και κατόπιν αυτός να συνομιλεί με τη Λέσβο, την Κω, τη Χίο ή τη Σάμο. Αλλά μέχρι να επικοινωνήσουν όλοι αυτοί μεταξύ τους, «η βάρκα έχει φθάσει στις ακτές μας», λέει στην «Κ» έμπειρος αξιωματικός του Λιμενικού σε νησί του Ανατολικού Αιγαίου, που επιλέγει να παραμείνει «ανώνυμος».

Ολες οι αρμοδιότητες στην Καγκελαρία

Με απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης την Τετάρτη, όλες οι αρμοδιότητες συντονισμού των ομοσπονδιακών υπηρεσιών για την ένταξη των προσφύγων στη γερμανική κοινωνία «πέρασαν» από το υπουργείο Εσωτερικών στην Καγκελαρία. Η κ. Αγκελα Μέρκελ εκτιμά ότι με την έναρξη του χειμώνα θα περιορισθούν οι μεταναστευτικές ροές περίπου στο ήμισυ και παραπάνω, από το επίπεδο στο οποίο βρίσκονται σήμερα.

Την ίδια ώρα, ωστόσο, η πίεση τόσο από το εσωτερικό του κόμματός της όσο και από το εσωτερικό του συγκυβερνώντος Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος είναι έντονη. Ορισμένοι, μάλιστα, προτείνουν ακόμη και την κατάργηση ή την τροποποίηση του δικαιώματος ασύλου, ενώ Σοσιαλδημοκράτες υπουργοί αναφέρουν σε έγγραφο που βρίσκεται στην κατοχή της «Κ» ότι «η χώρα πρέπει να γυρίσει στην πολιτική των κλειστών συνόρων». Πέρυσι, η Γερμανία έδωσε άσυλο σε 50.000 άτομα –ο μεγαλύτερος αριθμός που δόθηκε στην Ευρώπη– ενώ φέτος, υπολογισμοί της κυβέρνησης μιλούν για έναν αριθμό προσφύγων και μεταναστών που θα ξεπεράσει το 1,5 εκατομμύριο, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στη στέγαση, στην εκπαίδευση και στις δημόσιες υποδομές. Σημειώνεται ότι 4 στους 10 αφιχθέντες έως τον Αύγουστο προέρχονταν από χώρες των δυτικών Βαλκανίων (Αλβανία, Κόσοβο, Σερβία, ΠΓΔΜ).



Τάσος Τέλογλου
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Τα ρωσικά πολεμικά πλοία που περνούν μέσω των Στενών του Βοσπόρου μας ανησυχούν και αποτελούν υπενθύμιση ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να αναθεωρήσει την συλλογική του ασφάλεια»
είπε ο Βρετανός Υπουργός Άμυνας αφήνοντας να εννοηθεί πως έχει τεθεί θέμα από το ΝΑΤΟ να κλείσει τα Στενά η Τουρκία για να εμποδιστεί η ρωσική στρατιωτική παρουσία στην Συρία.

Την ίδια στιγμή Βρετανικά ΜΜΕ μεταδίδουν πως δόθηκε διαταγή στους πιλότους των Tornado να καταρρίψουν ρωσικά μαχητικά αν κινδυνεύσουν με τον πρέσβη της Ρωσίας στην Βρετανία να ζητάει εξηγήσεις από το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών αφού η Ρωσία δεν επιχειρεί πάνω από το Ιράκ κατά του ISIL αλλά ούτε και η Βρετανία πάνω από την Συρία κατά του ISIL!

Αναλυτικά, οι πιλότοι των μαχητικών του ΝΑΤΟ και της Βρετανίας έχουν λάβει εντολές να να αντιδράσουν αν έρθουν αντιμέτωπα με ρωσικά μαχητικά πάνω από το Ιράκ!

Η κίνηση αυτή έρχεται μετά την προειδοποίηση των Βρετανών υπουργών ότι η κατάσταση στην Μέση Ανατολή «γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη»!

Ανώτεροι Βρετανοί αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι είναι θέμα χρόνου πριν τα μαχητικά μας εμπλακούν σε «θανατηφόρα αναμέτρηση με τα ρωσικά μαχητικά» ενώ μια άλλη πηγή είπε ότι «πρέπει να προστατέψουμε τους πιλότους μας αλλά ταυτόχρονα με την κίνηση αυτή ερχόμαστε πιο κοντά στον πόλεμο, αρκεί να καταρριφθεί μόνο ένα μαχητικό για να αλλάξει ολόκληρο το σκηνικό»!

Υπενθυμίζουμε ότι τα μαχητικά Τοrnado της RAF είναι εξοπλισμένα με υπερηχητικο πύραυλο αέρος-αέρος Αsraam που διαθέτει ανιχνευτή θερμικού ίχνους και υψηλής εκρηκτικότητας 22 λιβρών πολεμική κεφαλή. Κοστίζει 200.000 δολάρια και μπορεί να πετάξει περίπου τρεις φορές την ταχύτητα του ήχου στα 2.300 μίλια την ώρα. Κάθε μαχητικό μπορεί να μεταφέρει τέσσερις πυραύλους.

Οι Βρετανοί αρχηγοί των ΕΔ πιστεύουν ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ένα βρετανικό μαχητικό να καταρριφθεί σε αερομαχία από ρωσικά μαχητικά.

Παρόλα αυτά έχουν δοθεί εντολές στους Βρετανούς πιλότους να αποφύγουν οποιαδήποτε επαφή με τα ρωσικά μαχητικά οπωσδήποτε και οι Αμερικανικές και Βρετανικές ομάδες κάνουν ότι μπορούν για να μην υπάρξει «συνάντηση».

Αλλά αν κάτι πάει στραβά οι Βρετανοί πιλότοι έχουν εντολές να ρίξουν σε ρωσικά μαχητικά αν απειληθούν οι ζωές τους!

Μια άλλη πηγή ανέφερε: «Kανείς δεν γνωρίζει τι θα κάνουν οι Ρώσοι μετά. Δεν ξέρουμε πως θα αντιδράσουν αν έρθουν σε επαφή με δυτικό μαχητικό»!

«Όταν τα μαχητικά πετούν με υπερηχητικές ταχύτητες ο εναέριος χώρος «γεμίζει» γρήγορα. Μπορεί να υπάρξει σύγκρουση και κατάρριψη ρωσικού μαχητικού καταλάθος»!

Ταυτόχρονα, ο Βρετανός Υπουργός Άμυνας, Michael Fallon, είπε πως θα προσπαθήσει η κυβέρνηση του να πείσει το Κοινοβούλιο να επεκτείνει τους βομβαρδισμούς και στη Συρία. Όπως είπε «είναι παράλογο να βομβαρδίσουμε το ISIS στο Ιράκ αλλά όχι στην Συρία».

«Τα ρωσικά μαχητικά που περνάνε από το Βόσπορο αποτελούν ακόμη μια υπενθύμιση ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να ενισχύσει την συλλογική ασφάλεια του» πρόσθεσε ο Βρετανός ΥΠΑΜ Michael Fallon και συνέχισε λέγοντας ότι «το ΝΑΤΟ δεν πρέπει να τρομάξει ή να παραπλανηθεί από την ρωσική στρατιωτική ανάπτυξη».

Σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον Αμερικανό ομόλογο του, Άστον Κάρτερ, στο Λονδίνο, ο Fallon είπε ότι «το ΝΑΤΟ εδώ και καιρό βλέπει μια ρωσική παρουσία στα ανατολικά σύνορα του αλλά και μια ρωσική πίεση προς την νότια πλευρά του ΝΑΤΟ με ρωσικά πλοία, υποβρύχια και μαχητικά».
«Η Ρωσία ρισκάρει μια επιδείνωση της κατάστασης»… τόνισε.

Tαυτόχρονα ο ΥΠΑΜ των ΗΠΑ, Α.Κάρτερ, τόνισε: «Το ΝΑΤΟ συμπαραστέκεται στην εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας…»

Η Ρωσική πρεσβεία στο Λονδίνο ζήτησε εξηγήσεις από το Βρετανικό Foreign Office για τις αναφορές των Βρετανικών ΜΜΕ σχετικά με την δυνατότητα που δόθηκε στους βρετανούς πιλότους να καταρρίψουν ρωσικό μαχητικό πάνω από το Ιράκ.

«Ανησυχούμε από τις αναφορές ΜΜΕ που κάνουν λόγο για αξιωματούχους του υπουργικού συμβουλίου τη Βρετανίας. Ζητήσαμε από το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών εξηγήσεις. Ταυτόχρονα, το υποθετικό σενάριο σύγκρουσης μεταξύ ρωσικών και βρετανικών μαχητικών πάνω από το Ιράκ είναι αδιανόητο. Όπως γνωρίζετε τα ρωσικά μαχητικά δεν επιχειρούν κατά του ISIL στην επικράτεια του Ιράκ ούτε τα βρετανικά κατά του ISIL στην Συρία» είπε ο Ρώσος πρέσβης στην Βρετανία Alexander Yakovenko.

«Όσον αφορά τον κοινό μας αγώνα εναντίον του ISIS, δεν έχουμε λάβει ακόμη μια επίσημη απάντηση σχετικά με το ερώτημα που απευθύναμε στους Βρετανούς, να μας δώσουν πληροφορίες σχετικά με τις δομές – στόχους του ISIL ώστε να επιχειρήσουν τα ρωσικά μαχητικά εναντίον των ισλαμιστών».

Πηγή Μακελειό


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Τελικά, οι προβλέψεις μας αποδεικνύονται σωστές: Η ανακίνηση της μεθόδου διδασκαλίας των Θρησκευτικών στα σχολεία και η θέσπιση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών δεν είναι φωτοβολίδες κρότου λάμψης για να εντυπωσιαστεί το φιλοθεάμον αριστερό ακροατήριο. Κρύβουν παρασκήνιο.

Στόχος είναι η Εκκλησία. Ο πρωθυπουργός θέλει να διχάσει μόλις αρχίσουν τα μνημονιακά ζόρια και μια φορτισμένη ιδεολογικά συνταγματική αναθεώρηση είναι το ιδανικό εργαλείο για την ανάδειξή του σε ηγέτη της σοσιαλδημοκρατίας. Οι δηλώσεις του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, ο οποίος θέτει στην ατζέντα της αναθεώρησης το ζήτημα του διαχωρισμού κράτους - εκκλησίας, επιβεβαιώνουν την πρόβλεψή μας. Πριν δούμε τις συνέπειες που θα έχει στην τσέπη του Ελληνα ο διαχωρισμός, ας δούμε τι σημαίνει με όρους συνταγματικού δικαίου μια τέτοια απόφαση.

Ο διαχωρισμός Εκκλησίας - Πολιτείας σημαίνει κατάργηση του άρθρου 3 του Συντάγματος, που διασφαλίζει τη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ελλάδα, κατάργηση του άρθρου 105, που διασφαλίζει το καθεστώς του Αγίου Ορους, και κατάργηση του προοιμίου με την επίκληση στην Αγία Τριάδα και θα οδηγήσει στην ανάγκη αναδιοργάνωσης της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αυτό σημαίνει ότι θα τεθεί ζήτημα νέων ορίων των επιμέρους εκκλησιαστικών δικαιοδοσιών, άρα και σύγκρουση μεταξύ Εκκλησιών.

Το σχέδιο για τη νέα νομική προσωπικότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος, που την υποβιβάζει σε απλό σωματείο, είναι έτοιμο από το 2005 και έχει κατατεθεί στη Βουλή ως πρόταση νόμου του Συνασπισμού. Εχει την υπογραφή της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Τη συνέταξαν ο διακεκριμένος συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος, οι συμφοιτητές μου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, γνωστός για τις θέσεις του σε θέματα «τουρκικής» μειονότητας της Θράκης (όπως την αποκαλεί), Δημήτρης Χριστόπουλος (ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που χαρακτήρισε τους μουσουλμάνους ενιαία, συμπαγή, τουρκική μειονότητα), ο νομικός σύμβουλος του Πατριαρχείου Γιώργος Κτιστάκις κ.ά.

Εκτός από τις συνταγματικές συνέπειες που μπορεί να οδηγήσουν σε έναν εθνικό και εκκλησιαστικό εμφύλιο, υπάρχουν και οι πρακτικές συνέπειες του διαχωρισμού. Ο αριστερός λαϊκισμός κλείνει πονηρά το μάτι στους εξουθενωμένους από τη λιτότητα Ελληνες και τους υπόσχεται ότι τα 170.000.000 ευρώ που κοστίζει η μισθοδοσία των ιερέων (θέμα που έχει θίξει και η τρόικα ) θα σας τα μοιράσουμε σε κοινωνικά επιδόματα.

Από πού νομίζουμε ότι θα χρηματοδοτηθεί το Εθνικό Σύστημα Κοινωνικής Αλληλεγγύης; Οσο για τους παπάδες, ας πληρώνονται από το χριστιανόσημο! Αν νομίζει η κυβέρνηση ότι τα πράγματα είναι τόσο απλά, γελιέται. Ο Αρχιεπίσκοπος σας έχει πάρει είδηση, αγαπητέ υπουργέ Παιδείας. Υπάρχει και η εκκλησιαστική περιουσία την οποία άρπαξε το κράτος από το 1834 από την Εκκλησία μας και τώρα θα κληθεί να την επιστρέψει με τόκο. Το 1988 τα ευρωπαϊκά δικαστήρια αποφάσισαν ότι δεν μπορεί να δημεύεται από το κράτος, γιατί αποτελεί ιδιωτική περιουσία.

Είναι προφανές πως μόλις τεθεί θέμα μισθοδοσίας των ιερέων, η Εκκλησία θα στραφεί νομικά κατά του κράτους, ζητώντας αναδρομικά σε ευρώ την περιουσία της.

Τυχαία νομίζεις, αγαπητέ υπουργέ, ότι ο Αρχιεπίσκοπος έχει αρχίσει τελευταία να θυμίζει πως «οι Βαυαροί έκλεισαν με "ένα άρθρο και ένα νόμο" τα μοναστήρια της Αττικοβοιωτίας και δήμευσαν τις περιουσίες τους»;

Τυχαία αναφέρεται στους νόμους των Βαυαρών, που όριζαν ότι «για να συνεδριάσει η Ιερά Σύνοδος πρέπει να το αποφασίσει ο βασιλιάς και ότι η συνεδρίαση δεν είναι νόμιμη, αν δεν συνυπογράψει ο βασιλικός επίτροπος»;

Τελευταίο, αλλά όχι έλασσον: Η Εκκλησία είναι ένας θεσμός ταυτισμένος με την εθνική λαϊκή ψυχή. Είναι ο πλησιέστερος θεσμός όταν το κράτος απουσιάζει. Θέλετε να τα βάλετε με την Εκκλησία στο πρόσωπο του παπά; Κάντε το! Οι πολίτες ξέρουν ποιοι είναι δίπλα τους, μοιράζονται τις πίκρες τους, αυτή τη δύσκολη πενταετία. Εσείς στηρίξτε τους Βαυαρούς!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θα πληρώνεις διπλά και τα ακίνητα, και τα Ι.Χ., και τα εισοδήματα, και τις καταθέσεις (μέχρι και τα έργα τέχνης) που όμως ήδη έχουν φορολογηθεί από την αρχή - Η τρόικα πιέζει να επιβληθεί από το 2016 παρά τις αντιρρήσεις της ελληνικής πλευράς

Για την επιβολή πρόσθετου φόρου στο άθροισμα της περιουσίας πιέζουν, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, οι δανειστές.
Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση επιδιώκει την επιβολή για πρώτη φορά Περιουσιολογίου ώστε το Δημόσιο να γνωρίζει την πλήρη οικονομική εικόνα σε ακίνητη αλλά και κινητή περιουσία των πολιτών (δηλαδή και τα μετρητά τους σε τράπεζες ή εκτός αυτών) αποβλέποντας στην πάταξη της φοροδιαφυγής, οι δανειστές φέρονται -σε διερευνητικό προς το παρόν στάδιο- να έχουν θέσει ζήτημα φορολόγησης επί του αθροίσματος της περιουσίας των φορολογουμένων. Πρόκειται για την πλήρη αναστροφή της προσπάθειας που συντελείται από το οικονομικό επιτελείο, καθώς μοναδικός σκοπός του Περιουσιολογίου είναι να βοηθηθεί το τσεκάρισμα δηλωθέντων και πραγματικών εισοδημάτων, ανοίγοντας δρόμο κατά της φοροδιαφυγής και όχι για να επιβληθεί πρόσθετη φορολόγηση.

Ειδικότερα, σε πρώτο και ανεπίσημο επίπεδο, όπως αναφέρουν καλά πληροφορημένες πηγές, εκπρόσωποι των δανειστών διερευνούν το κατά πόσο θα πρέπει να επιβληθεί ένας ενιαίος φόρος επί του συνόλου της περιουσίας των πολιτών επιπρόσθετα με τους άλλους που ισχύουν σήμερα. Η σκέψη αυτή, η οποία έχει συζητηθεί, όπως μας αναφέρουν πηγές, και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, εκτός του ότι αλλάζει πλήρως το φορολογικό σκηνικό στη χώρα μας, έρχεται να θυμίσει τις αντίστοιχες προσπάθειες που έχουν γίνει σε άλλες χώρες. Το χειρότερο όλων είναι ότι σε μια τέτοια περίπτωση οι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν νέους φόρους παρά την περί του αντιθέτου δέσμευση της κυβέρνησης.

Κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών ξεκαθαρίζουν στο «ΘΕΜΑ» ότι «μια τέτοια λογική δεν είναι αποδεκτή» και συμπληρώνουν: «Ο φόβος ότι θα υπάρξουν νέες ισχυρές πιέσεις είναι υπαρκτός». Κι αυτό διότι πάγια είναι η πρακτική των τροϊκανών να πιέζουν για πράγματα που αρχικά διαρρέουν στη μεριά των Ελλήνων διαπραγματευτών και κατόπιν παρουσιάζουν ως καταληκτικές εισηγήσεις τους. Καλά ενημερωμένες πηγές τονίζουν ότι στις σκέψεις των εισηγητών αυτών των προτάσεων (περισσότερο το ΔΝΤ φαίνεται να είναι κινητικό προς την κατεύθυνση αυτή, αν και η αρχική ιδέα είχε δημοσιοποιηθεί από Γερμανό ευρωβουλευτή) είναι αυτή η πρόσθετη φορολόγηση να συμβάλει στο κλείσιμο της δημοσιονομικής ψαλίδας που αναμένεται να δημιουργηθεί για τη διετία 2015-2016. Να θυμίσουμε ότι το ΔΝΤ τις προηγούμενες ημέρες ανέβαζε τον λογαριασμό των μέτρων του νέου Προϋπολογισμού κατά 1,35 δισ. ευρώ. Μέτρα που θα φανούν σε έναν περίπου μήνα και στο τελικό σχέδιο του Προϋπολογισμού που θα ανακοινωθεί τον Νοέμβριο λόγω του πρωτογενούς ελλείμματος που θα σημειωθεί το τρέχον έτος, αλλά και του μειωμένου κατά το ήμισυ πρωτογενούς πλεονάσματος το 2016. Ωστόσο, εκτός του ΔΝΤ και ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί την προηγούμενη κιόλας Κυριακή με δηλώσεις του στο «ΘΕΜΑ», προλειαίνοντας το έδαφος, είχε πει: «Χρειαζόμαστε νέα μέτρα μετά την ψήφιση των προαπαιτούμενων, που θα εμπεριέχουν επιπλέον βήματα σταθεροποίησης των δημόσιων οικονομικών».

Και στο βάθος φόρος μεγάλου πλούτου

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ουσιαστικός στόχος των δανειστών είναι πιέζοντας για έναν γενικό πρόσθετο φόρο επί του αθροίσματος της περιουσίας να κατορθώσουν κάτι άλλο: να επιβληθεί ο πρόσθετος φόρος, ενδεχομένως, όμως, μόνο προς τις ανώτερες εισοδηματικές ομάδες. Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι αυτός ο φόρος μεγάλου πλούτου είχε επιβληθεί πριν από ενάμιση χρόνο στη Γαλλία οδηγώντας διάσημα πρόσωπα όπως ο ηθοποιός Ζεράρ Ντεπαρτιέ ή ο μεγαλοεπιχειρηματίας Μπερνάρ Αρνό σε φορολογική φυγή από τη χώρα ή και σε αλλαγή υπηκοότητας.

Από τη στιγμή, όμως, που υπάρξει δημοσιονομικό κενό και μάλιστα μεγάλο, το Περιουσιολόγιο ενδέχεται να αποτελέσει εργαλείο επιβολής νέων φόρων καθώς θα είναι γνωστό το εύρος των οικονομικών δυνατοτήτων όλων των Ελλήνων. Από την πλευρά της η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να συζητήσει καν ένα τέτοιο ενδεχόμενο επί του συνόλου της φορολογικής βάσης, άρα και για τα κατώτερα εισοδήματα. Αν, όμως, οι τελικές δημοσιονομικές ανάγκες που προκύψουν είναι μεγάλες ή τουλάχιστον στο ύψος που παρουσιάζονται από το ΔΝΤ, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει ο πειρασμός από πλευράς των δανειστών να πειραχθούν τα εισοδήματα από κάποιο ύψος και πάνω. Φόβος πάντως της κυβέρνησης είναι μήπως τέτοιου είδους πιέσεις που κινούνται στο όριο της προβοκάτσιας από τους δανειστές, οδηγήσουν στο να υπονομευτεί η προσπάθεια καταγραφής των περιουσιών, καθώς η αντίδραση που θα προκύψει από τους πολίτες ενδέχεται να οδηγήσει σε απόκρυψη εισοδημάτων.

Έρχεται και δεύτερη ευκαιρία

Από την πλευρά τους οι αρμόδιοι στο υπουργείο Οικονομικών ουσιαστικά ετοιμάζονται για μια νέα μάχη εντός των επόμενων 30 ημερών. Μάχη για την αποφυγή πρόσθετων μέτρων σε όλα τα επίπεδα. Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τα παραπάνω, το επιτελείο του υπουργείου Οικονομικών εργάζεται πυρετωδώς για την ολοκλήρωση του Περιουσιολογίου και την τελική προώθησή του εντός του Νοεμβρίου. Μάλιστα προβλέπονται και μέριμνες δεύτερης ακόμα και τρίτης ευκαιρίας για φορολογούμενους που θα έχουν κάνει κάποιο λάθος ή που τα περιουσιακά τους στοιχεία βρίσκονται σε κάποιας μορφής εκκρεμότητα. Η Εφορία, λοιπόν, αναμένεται να είναι ανεκτική σε περιπτώσεις αμφισβητούμενων περιουσιών, σε τίτλους διεκδικούμενους, σε μικρές αγροτικές περιουσίες ή οικόπεδα που δεν θα δηλωθούν σωστά. Για τον λόγο αυτό θα δοθεί περιθώριο μέχρι το 2016 ώστε να υπάρξουν διορθώσεις και να κατατεθούν με τρόπο τελικό τα περιουσιακά στοιχεία. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ο νόμος θα είναι αμείλικτος για όσους δεν δηλώσουν τα πραγματικά τους εισοδήματα και την περιουσία τους.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η έκρηξη στο σιδηροδρομικό σταθμό της Άγκυρας και η εκατόμβη νεκρών συνέβαλε τα μέγιστα στην κλιμάκωση της μάχης στο εσωτερικό της Τουρκίας που πλέον τείνει να λάβει και επίσημα το χαρακτήρα εμφυλίου και επιβεβαιώνει ότι η γειτονική χώρα διανύει μία σκοτεινή περίοδο κατά την οποία το επίσημο κράτος φαίνεται να έχει αντικατασταθεί από τους παρακρατικούς και παραθεσμικούς μηχανισμούς του βαθέως ισλαμισμού.

Το τρομοκρατικό χτύπημα είκοσι μέρες πριν τις επαναληπτικές εκλογές στην Τουρκία την 1η Νοεμβρίου, χαρακτηρίστηκε από την κυβέρνηση «τυφλό», χαρακτηρισμό τον οποίο ωστόσο δεν δέχονται οι Κούρδοι.

Το φιλοκουρδικό Κόμμα της Ελευθερίας των Λαών (HDP) κατηγορεί ευθέως και ανοιχτά το καθεστώς Ερντογάν για το χτύπημα, με τον επικεφαλής του Σελαχατίν Ντεμιρτάς να κάνει λόγο για «κράτος μαφία» και «κατά συρροή δολοφόνο». Από την πλευρά του ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός, προερχόμενος από το ισλαμιστικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν, Αχμέτ Νταβούτογλου, κάνει λόγο για προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας ενόψει των επαναληπτικών εκλογών και προετοιμάζει το έδαφος για διεξαγωγή τους σε καθεστώς πρωτοφανούς στρατοκρατίας.

Η στοχοποίηση του Ισλαμικού Κράτους για το χτύπημα στην Άγκυρα, η οποία διέρρευσε το απόγευμα της Κυριακής από τις υπηρεσίες ασφαλείας της γείτονος στο Reuters, δεν αποτέλεσε έκπληξη για κανέναν. Διεθνείς παρατηρητές, όπως σημειώνει το newsbeast, σημειώνουν ότι το χτύπημα στην τουρκική πρωτεύουσα αποτελεί τη δεύτερη πράξη του βαθέως ισλαμικού λόμπι της Τουρκίας, μετά από το αντίστοιχο της 20ης Ιουλίου στο Σουρούτς, στην κουρδική επαρχία του Ντιγιαρμπακίρ.

Η έκρηξη στο Σουρούτς, η οποία είχε στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 30 Κούρδους και είχε τραυματίσει πάνω από 100, είχε αποτελέσει ιδανική αφορμή για τον Πρόεδρο τότε Ερντογάν για να ξεκινήσει μπαράζ αεροπορικών επιδρομών κατά των Κούρδων και του PKK στις νοτιοδυτικές επαρχίες της χώρας και στα εδάφη του ιρακινού Κουρδιστάν.

Πογκρόμ εναντίον των Κουρδικών πληθυσμών

Το πογκρόμ εναντίον των κουρδικών πληθυσμών διόλου τυχαία εξαπολύθηκε την ώρα που η χώρα βάδιζε προς τις κάλπες και ενώ το HDP διαφαινόταν ότι θα αποτελέσει τον μεγάλο νικητή των εκλογών αφού πιθανότατα θα εμπόδιζε την εξασφάλιση της απαιτούμενης διευρυμένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, όπερ και εγένετο, ώστε να προχωρήσει στη συνταγματική αναθεώρηση και να ανακηρύξει εαυτόν «σουλτάνο» και άτυπα ιδεολογικό πατέρα του πανισλαμισμού.

Πέραν αυτού, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και το καθεστώς του βλέπει τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τον ίδιο όσο και για τη συνοχή της Τουρκίας να συγκεντρώνεται στα ανατολικά της χώρας του και επιχειρεί μέσα από επιθετικές και σπασμωδικές κινήσεις να λάβει θέση ισχύος. Το φλερτ με τους τζιχαντιστές και το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο τείνουν να επιβεβαιώσουν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Κομπάνι δεκάδες βίντεο και ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας, έχει απομονώσει διπλωματικά την Άγκυρα.

Ο εφιάλτης του Ερντογάν γίνεται πραγματικότητα

Ο Ερντογάν με αφορμή την έκρηξη στο Μεσανατολικό είδε τον εφιάλτη του να γίνεται πραγματικότητα, μέσα από την αποστασιοποίηση των «συμμάχων» Αμερικανών από την Τουρκία και την επίσημη στήριξη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι προσβλέπουν μέσα από την ανάδειξή τους ως μία δημοκρατική δύναμη σταθερότητας στην περιοχή στο σχηματισμό του πρώτου κουρδικού κράτους εντός των συριακών εδαφών, βασισμένο στα καντόνια.

Ένα τέτοιο σενάριο είναι εφιαλτικό για το τουρκικό καθεστώς καθώς θεωρείται νομοτελειακή συνέπεια η αποσχιστική κίνηση και των Κούρδων της Τουρκίας, οι οποίοι ανέρχονται σχεδόν στο ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας (πάνω από 20.000.000). Αντίστοιχο διπλωματικό «χειμώνα» αποπνέει η στάση που τηρεί το ΝΑΤΟ, η ΕΕ αλλά και η Σαουδική Αραβία απέναντι στην Τουρκία. Την ίδια ώρα, η Άγκυρα βλέπει τον οικονομικό – ενεργειακό σύμμαχό της, τη Ρωσία, με την οποία κόντεψε να φτάσει σε θερμό επεισόδιο για τις υπερπτήσεις πάνω από το τουρκικό FIR, να σφυροκοπά τους συμμάχους, Σύρους αντικαθεστωτικούς, επισφραγίζοντας την πλήρη απομόνωσή της στην υπόθεση της Συρίας. Έφτασε

Λίγους μήνες μετά, το νέο τρομοκρατικό χτύπημα στην Άγκυρα αυτή τη φορά δείχνει δύο μόλις 24ωρα μετά να δρομολογεί παρόμοιες αντιδράσεις του τουρκικού καθεστώτος. Παρά το γεγονός ότι το PKK κήρυξε μονομερή εκεχειρία με επίσημη ανακοίνωσή του, ώστε να συνδράμει με αυτόν τον τρόπο στην ενίσχυση του φιλοκουρδικού HDP ενόψει των εκλογών, υπό την προϋπόθεση να μην δεχθούν επιθέσεις, η τουρκική αεροπορία εξαπέλυσε νέο μπαράζ αεροπορικών επιδρομών στα νοτιοανατολικά της χώρας, διασφαλίζοντας ουσιαστικά ότι η εμφύλια σύρραξη θα συνεχιστεί αδιάκοπα καθ” όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Την ίδια ώρα στο εσωτερικό μέτωπο, προκειμένου να περισώσει την κυριαρχία του και να κυνηγήσει την αυτοδυναμία του ο Ερντογάν μετέρχεται ανερυθρίαστα αντιδημοκρατικών πρακτικών όπως διώξεις εναντίον του αντιπολιτευόμενου Τύπου και δημοσιογράφων που «τολμούν» να ασχοληθούν με τα δεκάδες οικονομικά σκάνδαλα που ξεκινούν από τις παρυφές της κυβέρνησής του και φτάνουν μέχρι το στενό οικογενειακό του περιβάλλον. Πέραν αυτού, οι τουρκικές πόλεις, ειδικά στα νοτιοανατολικά της χώρας αλλά ακόμα και στην πρωτεύουσα, μοιάζουν πυριτιδαποθήκη που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί. Οι οργισμένες μαζικές διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος Ερντογάν που ακολούθησαν την φονική επίθεση της Άγκυρας μπορεί να μην οδήγησαν σε γενικευμένες συμπλοκές, ωστόσο αρκεί ένα τυχαίο περιστατικό – ή ακόμα και μία προβοκάτσια από Τούρκους ισλαμοεθνικιστές – για να ξεσπάσουν νέα επεισόδια, αντίστοιχα με το ένοπλο «αντάρτικο πόλεων» που είχε πυροδοτηθεί τον περασμένο Οκτώβριο και μέσα σε αυτά να πορευθεί η χώρα σε μία ταραχώδη προεκλογική περίοδο με… αμφίβολη τη διεξαγωγή αλλά και αμφισβητούμενο το αποτέλεσμα των εκλογών.

Μέχρι τότε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απολαμβάνει – πλην όχι αναπαυτικά – το μυθικής χλιδής Λευκό Παλάτι που έχτισε ως αντίπαλο δέος του Λευκού Οίκου για τον πανισλαμισμό, μηχανορραφώντας τις επόμενες κινήσεις του για να ανακόψει την πορεία του HDP και να καταφέρει τη συνταγματική αναθεώρηση που θα τον καταστήσει σουλτάνο, καταρρίπτοντας όλα τα συνταγματικά και κοινοβουλευτικά «εμπόδια».

Πάντως, όλες οι δημοσκοπήσεις στην γείτονα δείχνουν ότι το φιλοκουρδικό κόμμα του Ντεμιρτάς, όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά παρουσιάζει εκ νέου συσπείρωση, γεγονός που δείχνει ότι η έκρυθμη κατάσταση στην Τουρκία για κλιμακωθεί και μετά τις εκλογές. Το εφιαλτικό σενάριο για τον Ερντογάν, που είναι ένας συνασπισμός όλων ανεξαιρέτως των πολέμιών του, δηλαδή της κεμαλικής Κεντροαριστεράς και της τουρκικής ακροδεξιάς μαζί με την ανοχή του HDP ώστε να εξοστρακιστούν οι ισλαμιστές από την εξουσία δεν φαντάζει πλέον τόσο μακρινό.

Το ερώτημα που θα απαντηθεί το προσεχές διάστημα, είναι μέχρι πού θα φτάσει ο Ερντογάν για να προασπίσει το όραμά του και να αποφύγει τις δεκάδες δικαστικές περιπέτειες που θα ξεκινήσουν από τη στιγμή της πτώσης του από τον προεδρικό θώκο.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Έξι ημέρες. Ούτε καν μία εβδομάδα δεν πρόλαβε αυτός ο τόπος να χαρεί την Ελευθερία του. Έξι ημέρες και πέντε νύχτες. 12 Οκτωβρίου του 1944 οι Έλληνες ανάσαναν και το ξημέρωμα της 6ης ημέρας ήρθε η νέα κατοχή. Σιγά μην άφηναν οι προστάτες και σύμμαχοι να περάσει εβδομάδα και να μην έχουν τον πλήρη έλεγχο που διήρκεσε μέχρι το 2010. Μετά άλλαξαν πάλι χέρια τα συμβόλαια της αποικιοκρατίας βάζοντας μέσα στο παιχνίδι όλο τον καλό κόσμο της Δύσης.

Ήταν που ανέβηκε η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη από έναν Γεώργιο Παπανδρέου και ξανακατέβηκε μαζί με τα βρακιά των Ελλήνων κατά τις μεγάλες ημέρες της τελευταίας διακυβέρνησης του κεντρώου δημοκρατικού (και πρώην σοσιαληστρικού) χώρου. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήρθε το 1974, το ΠΑΣΟΚ ήρθε το 1944. Από ένα μπαλκόνι με έναν Παπανδρέου, συνθήματα για την Πατρίδα, την συμφιλίωση και την Λαοκρατία ξεκίνησε το πανηγύρι.

Όπως ξαφνικά έγιναν εκατομμύρια οι οπαδοί του Ανδρέα, έτσι εκατομμύρια έγιναν και οι οπαδοί το 1944 του πατρός Γεωργίου. Η διαφορά προσέλκυσης οπαδών δεν ήταν μεγάλη. Από το 1944 μέχρι το 1949 για μία λίρα ή μια κονσέρβα πολεμούσες στο πλάι Άγγλων και αργότερα Αμερικάνων σκοτώνοντας όποιον απαιτούσε την ουσιαστική Ανεξαρτησία και μετά με ένα ρουσφέτι ή και διορισμό πολεμούσες στο πλάι όλων αυτών που μπήκαν το 2010 στην χώρα απαιτώντας την πλήρη εξαφάνιση της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Μεγάλη υπόθεση η λίρα! Με αυτή φτιάχνεις «πατριώτες», «εθνολάτρες» και «δημοκράτες». Μεγάλη υπόθεση και το ρουσφέτι! Με αυτό φτιάχνεις «εκσυγχρονιστές», «ευρωπαϊστές» και «δημοκρατολάγνους».

Για την Ελλάδα ο Θεός απουσίαζε μη δίνοντάς της την 7η ημέρα ανάπαυσης και γαλήνης. Οι Παπανδρέιδες ήταν πιο γρήγοροι και από τον ίδιο τον Θεό. Τον πρόλαβαν την 6η ημέρα και είπαν στον λαό: «Σκύψε, μη σε ξαπλώσουν τα πολυβόλα». Βλέπετε, ήταν τόσο μεγάλη η λατρεία που είχε αυτός ο σακατεμένος λαός στον Μεσσία Γεώργιο Παπανδρέου που σε 53 ημέρες ο Γέρος της Τρομοκρατίας τους ξάπλωσε με μυδράλια.

Η αντιπολίτευση εκείνη την εποχή ήταν στον δρόμο δεν ήταν στα ζεστά δερμάτινα έδρανα της Βουλής. Εκεί τραβήχτηκε και η μεγάλη γραμμή μεταξύ της Αλήθειας και της Δημοκρατίας. Όποιος έχει εκπρόσωπο στην Βουλή δεν έχει να φοβηθεί καμία εξουσία, όποιος όμως αμφισβητεί τους λατρεμένους δημοκρατικούς εκπροσώπους της Βουλής να έχει το νου του. Πάντα θα είναι ο στόχος από τα φανερά ή κρυμμένα μυδράλια που στήνονται στις ταράτσες Υπουργείων, Υπηρεσιών ή και του ίδιου του Κοινοβουλίου.

Διότι στην Ελλάδα από το 1944 η Δημοκρατία εκπροσωπείται και όποιος έχει άλλη άποψη τότε είναι «κατσαπλιάς», «συμμορίτης» και «εχθρός της πατρίδος». Ποιας πατρίδος; Της πατρίδος που έστησε ο Γεώργιος Α’ παρέα με τον Βρετανό Τσόρτσιλ και τον Βαυαρό Βασιλέα, με «Έλληνες» να δείχνουν στον Σκόμπυ τον «στρατό» του, με Παρθενώνες να χτίζονται σε ξερονήσια και όλα τα επακόλουθα.

Το πρώτο διάγγελμα του Σκόμπυ προς τον Ελληνικό λαό το 1945: «εάν δεν επιτευχθούν οι σκοποί που μου ανέθεσε η κυβέρνησις μου ολοκληρωτικά, το νόμισμα θα αποσταθεροποιηθεί και ο λαός δεν θα τραφή». Το νόμισμα και η πείνα μπαμπούλας για να γίνουν όλα όπως ήθελαν οι νέοι κατακτητές.
Υπάρχει καμιά διαφορά με τα λεγόμενα των σημερινών φερέφωνων των νέων κατακτητών από το 2010; Πάλι το νόμισμα, πάλι τα άδεια ράφια στα μαγαζιά. Γιατί ο λαός του αντιβασιλέα Δαμασκηνού και ο λαός του πρωθυπουργού Τσίπρα έκαναν και κάνουν πίσω στις ορέξεις των κατακτητών;

Το τι ακολούθησε το διάγγελμα Σκόμπυ είναι γνωστό για να επιβάλουν την «τάξη» οι νομοταγείς, το τι ακολουθεί τα λόγια των φερέφωνων σήμερα είναι πάλι γνωστό μπουκώνοντας την ευταξία με μισθούς και παροχές.

Όχι, λοιπόν 71 χρόνια από την Απελευθέρωση, αλλά 71 χρόνια από την απόδειξη ότι η δημοκρατία στην Ελλάδα πάει αντάμα με την κουστουμαρισμένη νόμιμη τρομοκρατία.-

(Άρθρο γραμμένο ένα χρόνο πριν. Απλά προστέθηκε ένας χρόνος ανελευθερίας και το όνομα του νέου υποτακτικού πρωθυπουργού της Ευρωπαϊκής πολιτείας Greece)

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κάλεσε ο ίδιος την αστυνομία για να τον συλλάβει

Την καθηγήτριά του πυροβόλησε με αεροβόλο όπλο ένας 15χρονος μαθητής στη Γαλλία, ο οποίος πιθανώς έχει ασπαστεί ακραίες, ισλαμικές απόψεις.

Σύμφωνα με τον εισαγγελέα της πόλης του Σαλόν-ον-Σαμπάνιε, ο ανήλικος μαθητής εισέβαλε στο σχολείο με στόχο να σκοτώσει την καθηγήτριά του, με την οποία φέρεται να είχε διαφορές. Μάλιστα, μαζί του είχε ένα αεροβόλο όπλο, ένα αντίγραφο χειροβομβίδας μικρής ισχύος και ένα μαχαίρι.

Κατά τη στιγμή της επίθεσης, ο ανήλικος φώναξε «Αλλάχ Ακμπάρ». Η καθηγήτρια τραυματίστηκε ελαφρά στο χέρι, ενώ ο 15χρονος μετά την επίθεση, κάλεσε ο ίδιος την αστυνομία προκειμένου να τον συλλάβει.

Ο μαθητής εξετάζεται από ειδικούς ψυχίατρους, ενώ οι γαλλικές αρχές ερευνούν εάν διαθέτει επαφές με ακραίες ισλαμικές οργανώσεις.

Πηγή ΑΜΠΕ, Γαλλικό Πρακτορείο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ο πρόεδρος της Τουρκίας έχει «ξεφύγει» τελείως και καθίσταται πλέον μεγάλος κίνδυνος για την Τουρκία αλλά και για την ευρύτερη περιοχή, όπως υποστηρίζει ένας γνωστός Τούρκος δημοσιογράφος της τουρκικής εφημερίδας Cumhürriyet.

Ο Τούρκος δημοσιογράφος, Fuat Avni, αναφέρει στο άρθρο του, (Erdoğan’ ın Türkiye’ yi savaşa sokma planı), ότι ο Τούρκος πρόεδρος μετά την αποτυχία του κόμματος του στις εκλογές της 7 Ιουνίου να κερδίσει την αυτοδυναμία μετά από 13 χρόνια εξουσίας, έχει «ξεφύγει» και καθίσταται επικίνδυνος για την Τουρκία, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, στο προεδρικό μέγαρο συζητούνται σχέδια για πολεμική αναμέτρηση ακόμα και με την Ρωσία, μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην Συρία και την ρωσική επέμβαση, με στόχο να παρασύρουν το ΝΑΤΟ κατά των Ρώσων σε ένα μεγάλο πόλεμο με παγκόσμιες συνέπειες.

Στο εσωτερικό θεωρείται σαν ο μεγάλος ηθικός και για πολλούς ο φυσικός αυτουργός της εκατόμβης των νεκρών στην Άγκυρα με την τρομοκρατική επίθεση, για την οποία αιωρούνται πολλά αναπάντητα ερωτηματικά και κυρίως για την πλήρη απουσία των δυνάμεων ασφαλείας στη περιοχή πριν από τις εκρήξεις.

Ο Ερντογάν δεν θα διστάσει να παρασύρει την Τουρκία ακόμα και σε ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο αν αισθανθεί ότι θα απειληθεί ουσιαστικά η μονοκρατορία του. Είναι εντυπωσιακό πως οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες που παίρνουν γραμμή από το προεδρικό μέγαρο, (εφημερίδα Sabah 12/10), για να πολώσουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα έγραψαν πως την τρομοκρατική επίθεση στην Άγκυρα την… έκαναν Κούρδοι του ΡΚΚ με… την βοήθεια του Άσαντ της Συρίας.

Σίγουρα όλα αυτά θα πρέπει να μας βάλουν σε εγρήγορση γιατί οι εξελίξεις στην γειτονική χώρα από εδώ και πέρα θα είναι ραγδαίες και καταλυτικές και είναι άγνωστο πως θα μας επηρεάσουν άμεσα, καθώς ο άλλοτε «χαρισματικός» Ταγίπ Ερντογάν, έχει μεταταχτεί σε απρόβλεπτο κίνδυνο για την ειρήνη στην περιοχή μας.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Adair Turner

Εδώ και δύο χρόνια οι παγκόσμιες αγορές επαναλαμβάνουν συνεχώς το ίδιο λάθος – προβλέπουν ότι τα επιτόκια στις ΗΠΑ θα αυξηθούν μέσα στο επόμενο εξάμηνο, για να δουν εντέλει το χρονικό ορίζοντα της πρόβλεψής τους να απομακρύνεται κάπου στο μέλλον. Αυτή η σημαντική αστοχία τους δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων απρόβλεπτων γεγονότων, αλλά είναι η αποτυχία τους στο να αντιληφθούν την ισχύ και την παγκόσμια εμβέλεια των αποπληθωριστικών δυνάμεων που διαμορφώνουν πλέον την οικονομία.

Έχουμε πιαστεί σε μία παγίδα όπου το φορτίο του χρέους δε μειώνεται, αλλά απλά μεταφέρεται μεταξύ οικονομικών τομέων και χωρών, και όπου οι νομισματικές πολιτικές από μόνες τους είναι ανεπαρκείς να διεγείρουν την παγκόσμια ζήτηση, ενώ το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να την ανακατανείμουν. Η αιτία αυτή της ασθένειας βρίσκεται στη δημιουργία ενός υπερβολικά μεγάλου χρέους που χρηματοδότησε τις επενδύσεις στα ακίνητα και τις κατασκευές.

Κατά την οικονομική εκτόξευση της Ιαπωνίας στη δεκαετία του 1980, τα δάνεια αγοράς ακινήτων τετραπλασιάστηκαν μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια και οι τιμές της γης αυξήθηκαν κατά 2,5 φορές. Μετά το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων το 1990, οι υπερ-μοχλευμένες εταιρείες ήταν υποχρεωμένες να πληρώσουν τα χρέη τους, ενώ τα επιτόκια είχαν ήδη πέσει κοντά στο μηδέν. Ενώ τα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα εν μέρει αντιστάθμιζαν τα φαινόμενα συμπίεσης της ζήτησης που προκαλούσε η απομόχλευση του ιδιωτικού τομέα, εντούτοις η αναπόφευκτη συνέπεια ήταν η διαρκής αύξηση του δημοσίου χρέους. Έτσι το χρέος των επιχειρήσεων σταδιακά έπεσε (από 140% του ΑΕΠ το 1990 σε περίπου 100% σήμερα), αλλά το δημόσιο χρέος ανέβαινε αδιάκοπα και τώρα έχει φτάσει να ξεπερνά το 230% του ΑΕΠ.

Από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και μετά, το ίδιο μοντέλο επαναλήφθηκε και αλλού. Στις ΗΠΑ και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, η δημιουργία υπερβολικού χρέους στον ιδιωτικό τομέα πριν το 2008 είχε ως επακόλουθο να γίνουν προσπάθειες για την απομόχλευση του τομέα, απορροφώντας αρχικά ένα μεγάλο μέρος των χρεών αυτών μέσα στα δημοσιονομικά ελλείμματα. Έτσι, στις προηγμένες οικονομίες ο λόγος του ιδιωτικού χρέους προς το ΑΕΠ σημείωσε αθροιστικά μία ελαφρά πτώση – από 167% σε 163%, σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη. Όμως, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 79% σε 105% του ΑΕΠ. Μετά από αυτά, η δημοσιονομική λιτότητα άρχισε να φαίνεται απαραίτητη, όμως εντέλει οδήγησε στο να εκτοξεύσει τις αποπληθωριστικές συνέπειες από την απομόχλευση του ιδιωτικού τομέα.

Πριν από το 2008, η οικονομία της Κίνας ήταν βαριά εξαρτημένη από την πιστωτική επέκταση, η οποία, όμως, δεν συντελείτο μέσα στην ίδια τη χώρα. Για την ακρίβεια, η Κίνα σημείωνε μεγάλα πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών – 10% του ΑΕΠ το 2007 – τα οποία, όμως, στηρίζονταν στην επί πιστώσει ανάπτυξη της κατανάλωσης στις ΗΠΑ και αλλού, που τροφοδοτούσε την ισχυρά εξαγωγική της οικονομία. Η κατάρρευση της εξωτερικής ζήτησης στα τέλη του 2008 είχε ως συνέπεια να απειλήσει την κινεζική ανάπτυξη και την απασχόληση. Η αντίδραση της κινεζικής κυβέρνησης ήταν να εξαπολύσει μία πιστωτικά τροφοδοτούμενη κατασκευαστική έξαρση, που οδήγησε στην αύξηση των επενδύσεων από 42% του ΑΕΠ σε 48% και στην αύξηση των συνολικών πιστώσεων από 140% του ΑΕΠ σε πάνω από 220%.

Αυτή η έξαρση έχει τελειώσει, αφήνοντας πίσω της συγκροτήματα διαμερισμάτων σε δευτερο- και τριτο-κλασάτες πόλεις που δεν πρόκειται ποτέ να κατοικηθούν, καθώς και δάνεια σε αυτοδιοίκηση και κρατικές εταιρείες που δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθούν. Η ανάπτυξη της βιομηχανικής παραγωγής στην Κίνα πρέπει να είναι πλέον πολύ κοντά στο μηδέν, αν και οι επίσημοι αριθμοί δείχνουν μια κάπως λιγότερο δραματική πτώση.

Μέσα στην Κίνα, οι συνέπειες για την ανάπτυξη μπορεί να μην τόσο τρομερές όσο φοβούνται διάφοροι σχολιαστές: η ταχέως αναδιαρθρούμενη αγορά εργασίας εκτοξεύει τα πραγματικά ημερομίσθια, η κατανάλωση των νοικοκυριών εμφανίζει ισχυρή ανάπτυξη και ο νέος ανερχόμενος τομέας των υπηρεσιών βοηθά στο να δημιουργούνται δέκα εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας το χρόνο. Όμως για την παγκόσμια οικονομία, οι συνέπειες της δραματικής επιβράδυνσης της Κίνας στις κατασκευές και στους βιομηχανικούς τομείς είναι προφανείς, αφού μία μείωση κατά 14% των κινεζικών εισαγωγών οδήγησε τους παραγωγούς εμπορευμάτων, όπως η Βραζιλία, σε ύφεση και δημιούργησε αποπληθωριστικές πιέσεις σε ολόκληρη την Ανατολική Ασία. Η οικονομία της Σινγκαπούρης σημείωση αρνητική ανάπτυξη ρεκόρ στο δεύτερο τρίμηνο, η βιομηχανική παραγωγή της Ταϊβάν έπεσε 5,5% τον Αύγουστο (σε σχέση με το προηγούμενο έτος) και οι εξαγωγές της Νότιας Κορέας έπεσαν κατά 15%.

Ακόμα και πριν την επιβράδυνση της Κίνας, η Ιαπωνία σημείωσε περιορισμένη πρόοδο για την επίτευξη του στόχου της, δηλαδή να καταγράψει 2% πληθωρισμό το 2016. Με το ΑΕΠ της χώρας να πέφτει στο δεύτερο τρίμηνο και τον Αύγουστο να καταγράφεται αρνητικός βασικός πληθωρισμός, ο στόχος της δε μπορεί πλέον να θεωρείται αξιόπιστος. Το πιθανό αποτέλεσμα θα είναι η Τράπεζα της Ιαπωνίας (BOJ) να αυξήσει και πάλι τις ήδη τεράστιες προσπάθειες ποσοτικής χαλάρωσης (QE).

Η Ευρωζώνη όντας αντιμέτωπη με μετριότατη ανάπτυξη και πληθωρισμό κοντά στο μηδέν είναι πολύ πιθανό, επίσης, να σκεφτεί σοβαρά τη χορήγηση επιπλέον QE. Επιπλέον, η Ευρωζώνη σημειώνει ένα τεράστιο πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών – το πλεόνασμα της Γερμανίας ξεπερνά το 7% του ΑΕΠ της – κάτι που την κάνει ιδιαίτερα εξαρτημένη από την εξωτερική ζήτηση, η οποία, όμως, είναι ιδιαίτερα ευάλωτη από την καθοδική στροφή της Κίνας.

Το γεγονός είναι ότι το QE από μόνο του δε μπορεί να διεγείρει επαρκώς τη ζήτηση σε έναν κόσμο όπου οι μεγαλύτερες οικονομίες αντιμετωπίζουν τις ίδιες προκλήσεις. Με το να αυξάνει τις τιμές των περιουσιακών στοιχείων, το QE εννοείται ότι προσπαθεί να κεντρίσει τις επενδύσεις και την κατανάλωση. Όμως, η αποτελεσματικότητά του στο να διεγείρει την εγχώρια ζήτηση παραμένει αβέβαια. Το πρόγραμμα QE της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για παράδειγμα, μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει κάποια σημαντική αύξηση στις επενδύσεις των επιχειρήσεων.

Με αυτό το δεδομένο, οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών όπως ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ και ο Χαρουχίκο Κουρόντα της BOJ τονίζουν συχνά την ικανότητα του QE να οδηγεί τα νομίσματα σε ανταγωνιστικές ισοτιμίες. Όμως αυτή η προσέγγιση απλά μεταφέρει τη ζήτηση από τη μία οικονομία στην άλλη. Και εφόσον τόσο η Ιαπωνία, όσο και η Ευρωζώνη χρησιμοποιούν το QE για την υποτίμηση των νομισμάτων τους, τότε και άλλες οικονομίες – με την Κίνα να συμπεριλαμβάνεται – μπορεί να νιώσουν εξαναγκασμένες να πράξουν κι αυτές το ίδιο.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η υποτίμηση των ισοτιμιών πρέπει να είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, με την υποτίμηση του γεν και του ευρώ να αντισταθμίζεται από την υπερτίμηση του αμερικανικού δολαρίου, το οποίο έχει ανέβει πάνω από 15%, σε εμπορικά ζυγισμένη βάση, από το Μάιο του 2014. Η ανερχόμενη εγχώρια ζήτηση μπορεί να αντισταθμίσει την αποπληθωριστική επίδραση στην οικονομία των ΗΠΑ, αλλά μόνο αν τα επιτόκια μείνουν αρκετά χαμηλά ώστε να διεγείρουν το ξαναζωντάνεμα της ιδιωτικής πιστωτικής επέκτασης, πιθανώς ολοκληρώνοντας έναν πλήρη οικονομικό κύκλο και οδηγώντας σε εκείνα τα επίπεδα μόχλευσης που υπήρχαν πριν από την κρίση του 2008.

Η Βρετανία αντιμετώπισε, επίσης, υπερτίμηση της ισοτιμίας του νομίσματος, με τη φθορά στην εξαγωγική της ανταγωνιστικότητα να αντικατοπτρίζεται στο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών που είναι κοντά στο 4% του ΑΕΠ. Το Γραφείο Προϋπολογισμού εκτιμά, εν τω μεταξύ, ότι η στιβαρή ανάπτυξη θα καταστεί δυνατή μόνο αν η μόχλευση των νοικοκυριών, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται λίγο κάτω από αυτή του 2008, ανέλθει σε υψηλό όλων των εποχών μέχρι το 2020.

Εφτά χρόνια μετά το 2008, η παγκόσμια μόχλευση είναι υψηλότερη από ποτέ, ενώ η συνολική παγκόσμια ζήτηση είναι ακόμη ανεπαρκής για να οδηγήσει τον κόσμο σε στιβαρή ανάπτυξη. Αφού οι συμβατικές πολιτικές δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να μεταφέρουν τη ζήτηση γύρω γύρω στον πλανήτη, το σίγουρο είναι ότι θα απαιτηθούν πολύ περισσότερο ριζοσπαστικές πολιτικές ώστε να αυξηθεί η παγκόσμια ζήτηση. Τέτοιες πολιτικές μπορεί να είναι οι μεγάλες διαγραφές χρέους, ή η νομισματική χρηματοδότηση των αυξημένων δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Μετάφραση RYaN
Πηγή Project Syndicate



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Αλβανός πρωθυπουργός Εντι Ράμα έχει περιουσία 200.000.000 δολαρίων. Ο σολομώντειος θησαυρός που κατάφερε να αποκτήσει δεν είναι γέννημα της φαντασίας των πολιτικών αντιπάλων του ή των ηγεσιών των χωρών με τις οποίες γειτνιάζει η Αλβανία.

Αυτό αναφέρεται σε εμπιστευτική έκθεση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), η οποία, πριν από μερικές εβδομάδες, προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση.

Συγκεκριμένα, στη μελέτη που διέρρευσε επισημαίνεται ότι «η περιουσία του φημολογείται ότι ανέρχεται σε 200.000.000 ευρώ, τα οποία επενδύθηκαν σε εταιρίες offshore από τον αδελφό του, Ολσι, στις Ηνωμένες Πολιτείες».

Λοιπόν, αυτός ο εξόχως... αμφιλεγόμενος άνθρωπος, όπως αποκάλυψε η «κυριακάτικη δημοκρατία», κάνει «Ριφιφί με τον Τζ. Σόρος στο πετρέλαιό μας».

Το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας μας εκθέτει με λεπτομέρειες την ανέντιμη πολιτική της Αλβανίας, όπως ασκείται από τον ζάπλουτο Εντι Ράμα, έναντι της πατρίδας μας.

Μεταξύ άλλων, σημειώνονται και τα εξής: «Μετά το διάβημα για σταμάτημα των ενεργειών εξόρυξης υδρογονανθράκων της Ελλάδας στο Ιόνιο και την αμφισβήτηση των θαλάσσιων συνόρων με τη χώρα μας, ο Ράμα προωθεί το δικό του πετρελαϊκό πρόγραμμα, στήνοντας γεωτρύπανα ακόμα και δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα».

Το «ριφιφί» της υπόθεσης έγκειται στο εξής: «Σύμφωνα με τις νέες τεχνικές, πάνω στις οποίες έχουν πειραματιστεί κυρίως οι Καναδοί, μέσω ειδικών ορυγμάτων, διοχετεύουν στο υπέδαφος χημικά υλικά, που έχουν τη δυνατότητα να "αραιώσουν" το πηκτό "μάγμα" πετρελαίου και να το μετατρέψουν σε ευκίνητο υγρό, ώστε να μπορεί να αντληθεί ακόμα και εάν το γεωτρύπανο δεν βρίσκεται ακριβώς πάνω από το κοίτασμα. [...] Ετσι, μπορεί να αντληθεί κοίτασμα και από μια γειτονική χώρα ή να αποδυναμωθεί το ελληνικό κοίτασμα της Ηπείρου».

Οι απορίες, έπειτα απ' όλα τα εξωφρενικά, είναι οι συνηθισμένες: Υπάρχει ελληνική εξωτερική πολιτική; Με τι ακριβώς ασχολούνται οι ιθύνοντες; Θα ανταποκριθεί ποτέ το κράτος στην ιερή αποστολή της διαφύλαξης των συμφερόντων του έθνους και του λαού;

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Οι πρωταρχικοί ενορχηστρωτές της αποστολής Βοσνίων και εν συνεχεία Αλβανών (Από Κόσοβο, ΠΓΔΜ και Αλβανία) προς τη Συρία, ήδη από το θέρος του 2011, ήταν 11 Άραβες που διέμεναν στη Βοσνία και είχαν αρχικά εγκατασταθεί εκεί με τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας το 1992, ως “Μουτζαχεντίν”. Η καταγωγή τους είναι από τη Συρία, Αλγερία και Αίγυπτο.

Επίσης άλλοι 18, Βόσνιοι ντόπιοι Μουσουλμάνοι από το Γουχαμπιστικό οικισμό Gornja Maoca με επικεφαλής τον Ιμάμη Nusret Imamovic, αποτέλεσαν το “δεύτερο κύμα” που οργάνωσε” εθελοντές” προς τη Μέση Ανατολή, ενώ ο ίδιος ο Imamovic ταξίδεψε στη Συρία το Δεκέμβριο του 2013 με την βοήθεια ενός δουλέμπορου μεταναστών που εδρεύει στη Τουρκία.

Η κοινότητα Maoca, αριθμεί 500 σκληροπυρηνικούς Ισλαμιστές στη Βοσνία και έχει αποτελέσει πλειστάκις αντικείμενο έρευνας τόσο των τοπικών όσο και των διεθνών αρχών. Τα μέλη της έχουν στενές σχέσεις με “πυρήνες” στις παρακάτω χώρες: Αυστρία, Κροατία, Γερμανία, Ελβετία, Μαυροβούνιο, Κόσοβο, ΠΓΔΜ, Αλβανία, Τουρκία ενώ αποτελούν το βασικότερο πυρήνα μιας δωδεκάδας χωριών στη Βοσνία που έχουν αυτονομηθεί από τη κεντρική εξουσία και έχουν ανακηρυχθεί “ζώνες της Σαρίας”. Η χρηματοδότηση για αυτούς τους σκοπούς είναι άφθονη και προέρχεται κυρίως από τη Σαουδική Αραβία.

Μια τρίτη ομάδα, είναι οι “Αλβανοί τζιχαντιστές” που άρχισαν να οργανώνονται στα μέσα μετέλη του 2012. Κεντρικές φιγούρες είναι ο Benjamin Hu και ο Muhamed Zekiri που συνελήφθησαν για τρομοκρατική δράση στη Τουρκία το Μάρτιο του 2014, ενώ ο πατέρας του Hu, Nimetula Imeri διοικεί ομάδα ανταρτών στη Συρία.

Τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε βίντεο που καλούσε στην ενσωμάτωση όλων των Αλβανών Τζιχαντιστών για τον αγώνα του ISIL, στο Ιράκ μέσω του καναλιού του You Tube, Dawla Islamiya, όπου και εμφανίστηκαν ομάδα 16 Αλβανών με σημαίες της Τζιχάντ.

Επίσης η προηγούμενη ομάδα συνεργαζόταν με την πρόσφατα εξαρθρωμένη στα Τίρανα 50μελή των Balla και Hysa (που έχει αναφερθεί προ μηνών σε αυτόν τον ιστότοπο) και η οποία είχε αναλάβει σημαντικό ρόλο στην προπαγάνδα μέσω τριών ιστοσελίδων και δύο τζαμιών, όπου γινόταν και η στρατολόγηση. Αξίζει να αναφερθεί ότι ιδιαίτερα στο Πόγραδετς έχει αυξηθεί τη τελευταία πενταετία σημαντικά ο αριθμός των εξτρεμιστών -Ισλαμιστών λόγω εισροής”Πράσινων κεφαλαίων”.

Άλλοι “παίχτες” που δρουν περισσότερο ατομικά είναι οι: Emrah Fojnica (Βοσνία), Elmedin Velic (Βοσνία)- ο αδερφός του οποίου Edis Velic είχε πολεμήσει στη Τσετσενία και είναι επιπλέον καταδικασμένος στη χώρα του ως μέλος της τρομοκρατικής ομάδας έτερου Ισλαμιστή του Rijad Rustempašic.

Συνεχίζοντας: Bajro Ikanovic (Βόσνιος) ο οποίος έχει υπό την ευθύνη του την αρχική “φιλοξενία” των εισερχόμενων Τζιχαντιστών στη Συρία στην πόλη Azaz. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τοποθεσία αυτή έχει στρατηγική σημασία για τον εφοδιασμό των Τζιχαντιστών στο Χαλέπι και επιβεβαιωμένες πληροφορίες αναφέρουν ότι σε τακτικά διαστήματα το Τουρκικό κράτος μεταφέρει όπλα και τρόφιμα τα οποία χρηματοδοτεί η Σαουδική Αραβία για τους εκεί μαχητές.

Μαζί με τον Ikanovic, είναι και οι Βόσνιοι Mirsad Bektaševic, Rijad Rustempašic, ενώ τον Ιούνιο του 2014 φαίνεται ότι εισήλθε και έτερη ομάδα “εθελοντών” οι οποίοι αυτές τις μέρες θα είναι “έτοιμοι” μετά την προπαίδευση για να εισέλθουν στο πεδίο μάχης του Χαλεπίου. Ακόμα έχουμε τους: Bektaševic, Rustempašic, Jašarevicμε προυπηρεσία από τον πόλεμο της Βοσνίας στο πλευρό των Μουτζαχεντίν και έπειτα υποστηρικτές Τσετσένων με τους οποίους και συμπολεμούν στο Χαλέπι.

Άλλοι “παίχτες” σε επίπεδο προπαγάνδας και “διαφωτισμού” είναι οι Mevuldin Cicvara και Mirza Ganic (αποθανών πλέον-οι συνεργάτες του τρέχουν την δουλειά του), που δουλεύουν με το Facebook.

Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες,μια ανησυχητική πλέον τάση είναι η συγκρότηση διεθνών ισχυρών δικτύων μεταξύ Δυτικό-Βαλκάνιων Τζιχαντιστών με τους “ομολόγους” του σε Βέλγιο (ομάδα “Σαρία για το Βέλγιο”), Ολλανδούς και τους εν Αυστρία διαμένοντες Γουχαμπιστές. Οι ανωτέρω διαθέτουν όλοι διαβατήρια Σένγκεν και έχουν επαφές με κυκλώματα λαθρομετανάστευσης όπως και συναλλαγές τύπου Χαβάλα και Αμάνα, με έμμεσες σχέσεις με τους εν Ελλάδι “μπρόκερ”.

Ο Ιωάννης Μιχαλέτος είναι αναλυτής για θέματα ασφάλειας με εξειδίκευση στην έρευνα των εξελισσόμενων ασύμμετρων απειλών στην Ν.Α Ευρώπη
Πηγή Μedintelligence


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ουιγούροι Τούρκοι της Κίνας έχουν αναπτυχθεί από την Αλ Κάιντα στην πεδιάδα Γκαμπ, στην επαρχία Χάμα της κεντροδυτικής Συρίας, για να αντιμετωπίσουν την επίθεση που έχει εξαπολύσει ο κυβερνητικός στρατός για την απελευθέρωση της περιοχής.

Την Πέμπτη ο στρατός της Συρίας, υποστηριζόμενος από τη ρωσική Πολεμική Αεροπορία, ξεκίνησε ευρεία επίθεση για την απελευθέρωση της Γκαμπ.

Η πεδιάδα Γκαμπ, η οποία βρίσκεται στην επαρχία Χάμα, εκτείνεται δίπλα σε ένα βουνό το οποίο αποτελεί το φυσικό σύνορο μεταξύ του σουνιτικού πληθυσμού της Συρίας και τον Αλαουιτών που ζουν στα παράλια, της θρησκευτικής αίρεσης στην οποία ανήκει και πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Μόνο το TRIBUNE σας γράφει από την πρώτη στιγμή ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν «μετριοπαθείς» στη Συρία. Ο Στρατός της Κατάκτησης (Τζαΐς Αλ Φάτεχ), που έχει καταλάβει εδάφη της κεντροδυτικής και βορειοδυτικής Συρίας, είναι μια συμμαχική δύναμη με κορμό το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία, το περιβόητο Μέτωπο Αλ Νούσρα, και τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA), δηλαδή τους «μετριοπαθείς» που εξόπλισε και εκπαίδευσε στο παρελθόν η Δύση για να καταλήξουν σύμμαχοι της Αλ Κάιντα.

Ο Στρατός της Κατάκτησης υποστηρίζεται και εξοπλίζεται ανοιχτά και επίσημα από την Τουρκία.

Οι Ουιγούροι της δυτικής Κίνας, που μάχονται τώρα στη Συρία, έρχονται από την κοιτίδα των Τούρκων, στη δυτική Κίνα.

Όταν οι τουρκικές φυλές έφυγαν από την Κίνα – Μογγολία (μεταξύ 6ου και 11ου αιώνα) και εισέβαλαν στην κεντρική Ασία αρχικά και αργότερα στη Μικρά Ασία (Βυζάντιο – Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία), κάποιοι ομόφυλοί τους έμειναν πίσω.

Αυτοί είναι οι Ουιγούροι – Τούρκοι και κατοικούν στην επαρχία Σιντζιάνγκ.

Οι Ουιγούροι έχουν συγκροτήσει το Ισλαμικό Κόμμα Τουρκεστάν (TIP) και αυτό αποτελεί την τζιχαντιστική οργάνωση μέσω της οποίας μάχονται.

Η κυβέρνηση της Κίνας κατηγορεί την τουρκική κυβέρνηση ότι βρίσκεται πίσω από το τζιχαντιστικό κίνημα των Ουιγούρων, τους υποκινεί και τους υποστηρίζει. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Κινέζοι θέλουν να σβήσουν από το πρόσωπο του χάρτη τον Ερντογάν.

Πολλοί Ουιγούροι Τούρκοι έχουν μεταβεί στη Συρία (μέσω Τουρκίας) όπου πολεμούν ως εθελοντές στο Ισλαμικό Κράτος και στη Αλ Κάιντα.

Να εξηγήσουμε εδώ ότι οι Κινέζοι τζιχαντιστές που βρίσκονται στη Συρία, όπως σας γράφουν σε άλλα σάιτ, δεν είναι Κινέζοι, αλλά Τούρκοι Ουιγούροι της Κίνας.

3.500 Ουιγούροι Τούρκοι της Κίνας που βρίσκονται στη Συρία δημιούργησαν οικισμό – βάση κοντά στην πόλη Τζισρ Αλ Σαγκούρ στη βορειοδυτική Συρία, την οποία πρόσφατα πήραν οι τζιχαντιστές από τις κυβερνητικές δυνάμεις.

Η βάση αυτή είναι το προπύργιο του Ισλαμικού Κόμματος Τουρκεστάν, το οποίο συμμετέχει στον υποστηριζόμενο από την Τουρκία Στρατό της Κατάκτησης (Τζαΐς Αλ Φάτεχ), συμμαχική δύναμη τζιχαντιστικών οργανώσεων με κορμό την Αλ Κάιντα – Αλ Νούσρα και τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA). Τον ίδιο Στρατό της Κατάκτησης που βομβαρδίζουν οι Ρώσοι και οι δυτικοί «μαλώνουν» τους Ρώσους επειδή -τάχα- βομβαρδίζουν τους «μετριοπαθείς» Σύρους «αντάρτες».

Οι Ουιγούροι θεωρούνται σκληροτράχηλοι πολεμιστές. Για αυτό και η Αλ Κάιντα, που βλέπει ότι ο σύμμαχός της Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) δεν θα μπορεί να κρατήσει για πολύ ακόμα την πεδιάδα Γκαμπ από τη σφοδρή αεροπορική επίθεση που δέχεται από τους Ρώσους, έστειλε τους Ουιγούρους να κρατήσουν το μέτωπο.

Μάλιστα, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αιμοβόροι Ουιγούροι Τούρκοι τζιχαντιστές μάχονται στη Γκαμπ, η Αλ Κάιντα ανάρτησε στο Twitter και φωτογραφίες τους.

Το μόνο που απομένει να δούμε είναι πότε θα χτυπήσει η Κίνα, η οποία θεωρεί τους Ουιγούρους τζιχαντιστές «εθνική της υπόθεση» και θέλει να τους εξολοθρεύσει όλους.




Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου