Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Απρ 2016

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Έγινε γνωστό πως αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων που μετέχουν στις επιθέσεις των κρατικών δυνάμεων στην τουρκική (κουρδική) πόλη Νουσαϊμπίν, έχουν υποβάλλει αίτημα παραίτησης με το αιτιολογικό πως έχει διαταραχτεί η ψυχολογία τους.

Έγινε γνωστό ότι στην πόλη Νουσαϊμπίν του νομού Μάρντιν, όπου από τις 14 Μαρτίου ισχύει η απαγόρευση κυκλοφορίας και συνεχίζονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, πολλοί αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων, για διάφορου λόγους έχουν υποβάλλει αίτημα παραίτησης. Σύμφωνα με τοπικές πηγές ο αριθμός τους είναι κοντά στους 300.

Πέραν των λόγων που επικαλούνται, αξιοσημείωτο είναι ότι οι αστυνομικοί αυτοί θέλουν ¨άμεσα να αποχωρήσουν από τις επιχειρήσεις¨, αφού δεν θέλουν να γίνουν το επόμενο πτώμα - μάρτυρας που θα γεμίσει μία πλαστική σακούλα, για να μπορεί ο Ερντογάν να επικαλείται τον Αλλάχ και το δίκαιο των νεκρών μαρτύρων...

Και είναι λογικό να φοβούνται οι τούρκοι στρατοχωροφύλακες για τη ζωή τους, αφού από τη μιά πλευρά η αγριότητα του "ισλαμικού καθεστώτος Ερντογάν" με την ταυτόχρονη απαξία της ανθρώπινης ζωής, και από την άλλη πλευρά η αποφασιστικότητα των Κούρδων να πολεμήσουν για τα σπίτια και τις οικογένειές τους, για τους τάφους των προγόνων τους και την ελευθερία τους, κατά τη σύγκρουσή τους παράγουν τεράστιες ποσότητες βίας που τρομάζουν ακόμη και τους πιό φανατικούς υπερασπιστές του Ερντογάν.

Σε κάθε περίπτωση είναι εύκολο να σημαδεύεις με όπλο ή να εκτελείς άμαχο πληθυσμό. Όμως, η τουρκική στρατοχωροφυλακή, παρά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που κάνει, κάθε άλλο παρά απαθής μένει απέναντι σε ανθρώπους που είναι ένοπλοι και αποφασισμένοι να σκοτωθούν πολεμώντας τον Ερντογάν και τους δολοφόνους Κούρδων συμπατριωτών τους.

Οι ομαδικές παραιτήσεις και ο τρόμος που τις έχει επιβάλει, είναι μόνο τα προεόρτια μίας μάχης που ακόμη δεν έχει ξεκινήσει. Μίας μάχης που δίνουν άνθρωποι που βλέπουν τους εαυτούς τους ως νεκρούς που εκδικούνται. Μίας μάχης που γνωρίζουν πως αν δεν την δώσουν και αν δεν την κερδίσουν, θα πάψουν να ζούνε σαν άνθρωποι.
Σκέψεις και πράξεις ανθρώπων που καμία σχέση δεν έχουν με τους Έλληνες της σύγχρονης Ελλάδας.
Δυστυχώς...

ΥΓ: Σε καθημερινή βάση αυξάνεται ο αριθμός των "μαρτύρων" της τουρκικής στρατοχωροφυλακής, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται το μένος των Κούρδων κατά της Τουρκίας που οδηγείται, με την "βοήθεια" του Ταγίπ Ερντογάν, σε διάλυση...

Πληροφορίες από "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Είναι γνωστό ότι τα ισχυρότερα δηλητήρια της νεοταξικής προπαγάνδας ενσταλάσσονται μες στα σχολεία. Εκμεταλλευόμενοι οι εθνοαποδομητές την έμφυτη ευαισθησία και αθωότητα των παιδιών και την, λόγω φόβου, πρωτίστως, ή ανιάτου προοδευτικότητας, «προσαρμογής» κάποιων εκπαιδευτικών, επιβάλλουν και προωθούν τα εθνοκτόνα πονηρεύματά τους.

Έχω γράψει επανειλειμμένως για τα «σχολικά βιβλία», «πανέρια με οχιές», που εδώ και μία δεκαετία, διακινούνται στα σχολεία. Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, κάποιες αναφορές στα βιβλία αυτά, αρχίζουν και γίνονται κατανοητές. Λες και κάποιοι γνώριζαν τα επερχόμενα και προετοίμαζαν ή, καλύτερα, αποκοίμιζαν το εύκολο και ανυπεράσπιστο θύμα: τους νέους.

Έχω ενώπιόν μου το βιβλίο «Νεοελληνική Γλώσσα» της Γ’ Γυμνασίου. Την ευθύνη για την επιλογή των κειμένων είχαν τέσσερις εκπαιδευτικοί. Την υψηλή εποπτεία όμως και την τελική έγκριση για την εκτύπωση του βιβλίου και την αποστολή του στα σχολεία, την είχε το τότε Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και νυν Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. (Θα έλεγα ότι ορθώς αφαιρέθηκε η λέξη «παιδαγωγικής». Η λέξη αγωγή, παράγεται από το ρήμα «άγω», που σημαίνει οδηγώ. Το ίδιο ρήμα στον μέλλοντα κάνω «άξω», από δω οι αξίες. Προφανώς οι ευφυείς και σοφοί πρόγονοί μας, μας διδάσκουν, μέσω του λαμπρού αυτού ετυμολογικού κατορθώματος, ότι η αγωγή πρέπει να άγει, να οδηγεί, το μέλλον της πόλης-πολιτείας, σε αξίες. Και πρώτη αξία η φιλοπατρία, διότι «μητρός τε και πατρός… τιμιώτερον εστί η πατρίς» κατά τον Πλάτωνα).

Το βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου περιέχει 8 ενότητες:
«1η ενότητα: Η Ελλάδα στον κόσμο.
2η: Γλώσσα-Γλώσσες και πολιτισμοί του κόσμου.
3η: Είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε όλοι διαφορετικοί.
4η: Ενωμένη Ευρώπη και Ευρωπαίοι πολίτες.
5η: Ειρήνη-Πόλεμος.
6η: Ενεργοί πολίτες για την υπεράσπιση οικουμενικών αξιών.
7η: Τέχνη: Μία γλώσσα για όλους. 8η: Μπροστά στο μέλλον».

Εκ των περιεχομένων διαπιστώνουμε ότι το βιβλίο έχει μία σαφή παγκόσμια, παγκοσμιοποιητική διάσταση. Είναι «βιβλίο χωρίς σύνορα». Η υπερεθνική «ελίτ-αλήτ», εξ άλλου βδελύσσεται τα σύνορα. Οι ασυνόρευτες συνθήκες, τα ασυνόρευτα κράτη είναι ο διακαής πόθος τους, προς μεγίστη χαρά των μωαμεθανών λαθρομεταναστών και των ποικιλώνυμων «αλληλέγγυων».
Κάποτε, σε τούτο τον τόπο, επιστρατεύονταν οι άριστοι των επιστημών και της τέχνης για την συγγραφή βιβλίων για την εκπαίδευση, γι’ αυτό ακόμη και σήμερα, πολιοί γέροντες, με νοσταλγία ανατρέχουν σ’ αυτά.
Τώρα, όταν λήγει το σχολικό έτος, οι μαθητές, χαιρέκακα τα καίνε.
Τώρα το πιστοποιητικό επιλογής των «συγγραφέων» είναι η στάθμη της αφιλοπατρίας, εκκλησιομαχίας και ψευτοπροοδευτικότητας.

Μία σύντομη περιήγηση στο προς εξέταση βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου θα καταδείξει το, όπως το ονομάζω, ύπουλο παιδομάζωμα.

Σελ. 11. Κείμενο: «Η ελληνική κοινωνία αλλάζει».
Διαβάζω: «Η ενεργή παρουσία των μειονοτήτων στην ελληνική κοινωνία διατάραξε τα τελευταία χρόνια την ως τότε κυρίαρχη εικόνα της αρμονικής εθνικής ομοιογένειας και έθεσε επιτακτικά πλέον το ζήτημα της συνύπαρξης διαφορετικών εθνοπολιτισμικών ομάδων.
Τα παιδιά στο σχολείο καλούνται να μάθουν να ξεχωρίζουν τα κοινά στοιχεία που έχουν μεταξύ τους κουλτούρες που στην πρώτη ματιά μοιάζουν διαφορετικές, να εκτιμούν την αξία άλλων πολιτισμών εκτός από τον δικό τους, να αναγνωρίζουν την ετερογένεια, και όχι την ομοιογένεια, ως βασικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων κοινωνιών.
Υπογραφή, Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια πανεπιστημίου.

Σελ. 53. Κείμενο: «Πολυεθνικές τάξεις στο σχολείο».
«Αν κάποιος επισκεφθεί ανυποψίαστος ένα δημόσιο Δημοτικό σχολείο σε κάποιες γειτονιές της Αθήνας, θα ξαφνιαστεί: υπάρχουν τάξεις του Δημοτικού, όπου ένα στα τρία ή περισσότερα από τα παιδιά που φοιτούν έχουν την Ελλάδα για δεύτερη πατρίδα και τα ελληνικά για δεύτερη (και, καμιά φορά, σχεδόν άγνωστη) γλώσσα.
Την πρώτη φορά που βρέθηκα σε μία τέτοια τάξη, άκουσα έκπληκτος αλλά και ντροπιασμένος για την άγνοιά μου δασκάλους να μου εξηγούν πόσο ραγδαία αλλάζει η «εθνική» σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού των δημόσιων Δημοτικών σχολείων χρόνο με τον χρόνο. Πόσο οι ίδιοι πελαγώνουν αβοήθητοι και ακαθοδήγητοι να διευθύνουν τις νέες πολυπολιτισμικές τους τάξεις. Πόσο πολύπλοκα και δύσκολα είναι τα εκπαιδευτικά, παιδαγωγικά και κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί η συνύπαρξη παιδιών διαφορετικής εθνικότητας, με πελώρια διαφορά επιπέδου στη γνώση της γλώσσας, τη μαθησιακή υποδομή και τις εξωσχολικές συνθήκες ζωής».
Και το κείμενο συνεχίζεται με τον συγγραφέα να επιχαίρει διότι οι τάξεις γίνονται «πλουσιότερες» και καλύτερες χάρις στους «ξένους».
Υπογραφή: Π. Τσίμας, δημοσιογράφος.

Σελ. 65. Κείμενο: «Ε.Ε. και ελληνική ταυτότητα».
«Είμαστε όλοι εκτεθειμένοι σε αληθινό βομβαρδισμό πολιτιστικών προϊόντων που διαμορφώνονται σύμφωνα με τη διεθνή διαφημιστική προβολή. Τα κράτη-έθνη δεν ανέκοψαν, αλλά αδιαφόρησαν γι’ αυτή την εξέλιξη. Η Ελλάδα την ενίσχυσε μάλιστα έμμεσα με ιδεολογικό προσανατολισμό σε μία διαστρεβλωμένη και γι’ αυτό χωρίς απήχηση ελληνική και χριστιανική παράδοση και με αδιαφορία…».
Υπογραφή; Κώστας Σημίτης, πρώην πρωθυπουργός.

Σελ. 90. Κείμενο: «Η σκληρή πραγματικότητα του πολέμου».
«Ας μη μας ξεγελούν οι παρασημοφορήσεις και οι παρελάσεις, οι υποδοχές και οι παράτες. Στους πραγματικούς πολέμους υπάρχουν μόνο μαυραγορίτες και βιαστές, στρατηγοί και μισθοφόροι και βέβαια υπάρχουν και οι μεσάζοντες κάθε είδους: οι μεσάζοντες των όπλων και οι μεσάζοντες των συνθηκών, οι μεσάζοντες των πράξεων και οι μεσάζοντες των αποφάσεων, οι μεσάζοντες των ιδεών και οι μεσάζοντες της πληροφορίας. Όμως στην πραγματικότητα του πολέμου […] προκύπτουν θύματα».
Υπογραφή: Ν. Σκουτέρη-Διδασκάλου. Και το ’40 έτσι ήταν;

Σελ. 106. Κείμενο: «Ο νεανικός ιδεαλισμός».
«Τα περισσότερα παιδιά που γνωρίζω, πλούσια ή φτωχά, επιθυμούν βαθιά να κάνουν κάτι σημαντικό στη ζωή τους. Μου μιλάνε για την επιθυμία τους να προστατεύσουν τα τροπικά δάση, να σώσουν τις θαλάσσιες χελώνες ή να βοηθήσουν παιδιά που ζουν στο δρόμο…».
Υπογραφή; Peter Dalglish. (Υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή σου από την προστασία της χελώνας; Βρέθηκε η αιτία της κρίσης).

Σελ. 116. Κείμενο: «ΜΚΟ».
«Εδώ στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε περίεργα τις ΜΚΟ: Όταν η Διεθνής Αμνηστία και το Παράρτημα του Ελσίνκι καταγγέλουν παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Τουρκία, γράφουμε την είδηση στην πρώτη σελίδα. Όταν οι ίδιες οργανώσεις διαμαρτύρονται για καταπίεση των μαρτύρων του Ιεχωβά, των Σλαβόφωνων ή των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, είναι ανθελληνικές και πληρωμένες από ξένα κέντρα. Ουσιαστικά μας ενοχλεί η ανεξαρτησία τους: θα τις θέλαμε με το μέρος μας (όπως και όλες τις άλλες εξουσίες) και ξεχνάμε ότι αυτό θα καταργούσε αυτόματα το διεθνές τους κύρος.
Είμαι υπερήφανος που ανήκω στις περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις. Πιστεύω πως ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, ενιαία και αδιαπραγμάτευτα, είναι η μόνη ιδεολογία που μας απέμεινε – αλλά και η μόνη που μας χρειάζεται».
Υπογραφή; Νίκος Δήμου, συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του βιβλίου «η δυστυχία να είσαι Έλληνας».

Σελ. 144. Κείμενο: «Δεν είναι η επιστήμη αυτή που προκαλεί καταστροφές».
«Όλα τα εγκλήματα στην ιστορία είναι απόρροια κάποιου φανατισμού. Όλες οι σφαγές έγιναν από αρετή, στο όνομα της αληθινής θρησκείας, του νόμιμου εθνικισμού, της καλής πολιτικής, της σωστής ιδεολογίας και τέλος, στο όνομα του αγώνα εναντίον της αλήθειας του άλλου, του αγώνα εναντίον του σατανά».
Υπογραφή; Φρανσουά Γιάκομπ
(Μαθαίνει ο μαθητής ότι η «αληθινή θρησκεία» του είναι εγκληματική).

Σελ. 137. Κείμενο: «Η νέα γενιά».
«Νομίζω ότι είμαστε μπροστά σε μία πλουραλιστική νέα κοινωνία, αρκετά ανεκτική και ανοικτή, και ταυτόχρονα πολύ ψυλλιασμένη, επιφυλακτική και σε διαρκή αμφισβήτηση. Άλλωστε ακόμα και η απάθεια είναι συχνά μία μορφή αντίδρασης. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι νέοι σήμερα φορούν τα πάντα και δεν ακολουθούν μία μόδα, ότι ακούνε διάφορες μουσικές και όχι μόνο ένα είδος, ότι ψηφίζουν διαφορετικά κόμματα σε κοινές παρέες, ότι γεμίζουν μικρά θέατρα και σινεφίλ αίθουσες, ότι κατέβηκαν στους δρόμους, ότι δεν παραμυθιάζονται με ήρωες και ινδάλματα ή στρέφονται σε εκείνους του παρελθόντος, όπως ο Τσε ή ο Μάρλεϊ».
Υπογραφή; Μία Κόλλια(;)

Δεν παρέθεσα, δεν αρκεί ο χώρος, καθόλου κείμενα από την «αντιρατσιστική» 3η ενότητα. Σ’ αυτήν περιέχονται 5-6 κείμενα με θέμα τον ρατσισμό, σχεδόν ενοχοποιούνται οι Έλληνες μαθητές. Συναντούμε, για παράδειγμα, έρευνα του 4ου Γυμνασίου Αθηνών, με ερωτήσεις, όπως:
«Σας ενοχλεί το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουν έρθει τα τελευταία χρόνια αλλοδαποί;».
Υπάρχει περίπτωση ένα παιδί να πει «ναι»;
Θα «στιγματιστεί» ως ξενόφοβος, ρατσιστής, χρυσαυγίτης και θα εισπράξει και την χλεύη του «προοδευτικού» καθηγητή.

Στην ίδια ενότητα (σελ. 58) θα βρούμε κείμενο για το ολοκαύτωμα των Εβραίων, όχι όμως και για τις ρατσιστικές Γενοκτονίες των Ελλήνων, διότι η «ελληνοτουρκική φιλία»- υποτέλεια των ελλαδικών κυβερνήσεων στα αρπακτικά της Άγκυρας- δεν επιτρέπει τέτοιες αναφορές (Θυμίζω ότι τα βιβλία εκπονήθηκαν το 2003, επί υπουργίας του ΓΑΠ και διανεμήθηκαν το 2006, επί Γιαννάκου).

Ερωτώ: Μ’ αυτά που περιέχει το σχολικό βιβλίο καλλιεργείται και αναπτύσσεται η εθνική και θρησκευτική συνείδηση των Ελλήνων μαθητών, όπως προβλέπει το Σύνταγμα;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το επικίνδυνο παραμύθι που έχει “φάει” το Μαξίμου!

Το παραμύθι του “καλού” Ερντογάν και των “κακών” στρατηγών της Τουρκίας φαίνεται ότι έχει πείσει κάποιους στο Μέγαρο Μαξίμου. Το “διηγούνται” με ιδιαίτερη ευκολία τις τελευταίες ημέρες κι ελπίζουμε να το κάνουν όχι επειδή έχουν μπερδέψει το μύθο με την αλήθεια.αλλά επειδή είναι μια βολική κι εύπεπτη δικαιολογία για όσα πράττουν οι Τούρκοι στο Αιγαίο. Δεν παύει να είναι παραμύθι και καλό θα είναι όσοι στο Μαξίμου ή σε άλλα κυβερνητικά πόστα το ‘χουν “φάει” να ζητήσουν άμεσα ενημέρωση από την στρατιωτική ηγεσία.

Το καθεστώς Ερντογάν ελέγχει το στράτευμα σε πολύ μεγάλο βαθμό για να μην πούμε απόλυτα. Και πάντως όσες προκλήσεις εκδηλώνονται εναντίον της Ελλάδας είναι σε πλήρη γνώση της κυβέρνησης κι έχουν την έγκρισή της.

Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι τη περιοδο της διακυβέρνησης Ερντογάν δεν έχουμε ζήσει κρίση ανάλογη μ΄ αυτή του Μαρτίου του 1987 ή των Ιμίων του 1996. Αυτή είναι η μία ανάγνωση. Η άλλη λέει ότι την περίοδο Ερντογάν οι προκλήσεις των Τούρκων αναβαθμίστηκαν στο μέγιστο βαθμό κι έχουν στόχο και σχέδιο την απόλυτη αμφισβήτηση των πάντων στο Αιγαίο.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια που η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη της οικονομικής κρίσης η Τουρκία του Ερντογάν πιέζει σε καθημερινή βάση, αφόρητα την Ελλάδα. Η αποφυγή της κλιμάκωσης που θα οδηγούσε σε μία πολύ σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην επιλογή των ελληνικών κυβερνήσεων να την αποφυγούν. Καλώς έπραξαν και είναι αστείο το ένα κόμμα να κατηγορεί το άλλο για… ενδοτικότητα, ανάλογα με το αν βρίσκεται στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση.

Η αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων επί Ερντογάν γίνεται με τρόπο μεθοδικό και εμμονικό, με σχέδιο και προοπτική. Στοιχεία που δεν μπορούν να δώσουν υπόσταση στο σενάριο ότι για την ένταση ευθύνονται μόνο οι στρατιωτικοί της γειτονικής χώρας.

Πολλοί εδώ στην Αθήνα είχαν πιστέψει στα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης της Τουρκίας από τον Ερντογάν ότι θα ήταν ο ηγέτης που θα “έβλεπε” τα ελληνοτουρκικά από άλλη οπτική γωνία. Αυτό έγινε αλλά όχι όπως ανέμεναν. Ο Ερντογάν και το καθεστώς του μετά και από τις εκκαθαρίσεις που έκαναν στο στράτευμα ελέγχουν πλήρως το παιχνίδι και δείχνουν ότι θέλουν τα πάντα στο Αιγαίο. Το αν θα τα πάρουν εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους. Και για να έχουμε ελπίδα να μην τα χάσουμε ας σταματήσουμε να πιστεύουμε εύπεπτα και βολικά παραμύθια περί καλού “σουλτάνου” και κακών στρατηγών.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια ζοφερή εικόνα για την Ελλάδα και τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, αλλά και για τη φοροκαταιγίδα που θα πέσει στους Ελληνες, δίνει η ειδική απεσταλμένη της Liberation στην Αθήνα και μεταδίδει το iefimerida.gr.
Γράφει χαρακτηριστικά:

«Στο κέντρο της Αθήνας, η πισίνα του Χίλτον είναι σίγουρα μια από τις ωραιότερες της ελληνικής πρωτεύουσας. Την τελευταία εβδομάδα εμφανίστηκαν εκεί κάποιες απρόσμενες σιλουέτες, με κοστούμι, γραβάτα και ταγέρ, αλλά δεν έμοιαζαν με πελάτες που αναζητούν ένα after τα ξημερώματα. Ηταν οι εκπρόσωποι των δανειστών που πήγαν για να "πάρουν μια ανάσα", μετά από μια ατελείωτη και δύσκολη νύχτα διαπραγματεύσεων, η οποία κατέληξε σε αδιέξοδο. Οπως συνήθως.

Δραματική επανάληψη

Μια κρίση κρύβει μια άλλη κρίση: στην Ελλάδα, η κρίση των προσφύγων βρίσκεται στο προσκήνιο από τον Ιανουάριο και φέρνει σε δεύτερη μοίρα την οικονομική κρίση, που είχε κρατήσει με κομμένη την ανάσα όλη την Ευρώπη το 2015. Ακόμη μια φορά οι διαπραγματεύσεις της Αθήνας με τους δανειστές έχουν ένα deja vu από την περσινή χρονιά...

«Οι Ελληνες έχουν απογοητευθεί και ζουν μέρα με τη μέρα» διαπιστώνει Αθηναίος που διατηρεί την ανωνυμία του. Κάτω από έναν σχεδόν καλοκαιρινό ήλιο, οι καφετέριες είναι γεμάτες, «αλλά το πλήθος είναι οφθαλμαπάτη -οι περισσότεροι καταναλωτές μένουν επί ώρες με μια μπύρα ή έναν καφέ».

Στις συζητήσεις ελάχιστοι υποστηρίζουν ακόμη τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά απορρίπτουν -όπως πάντα- το ΔΝΤ και την Ευρώπη. Τα μαθήματα ηθικής που κάνει η Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία συμβούλεψε τους Ελληνες «να σταματήσουν να σέρνουν τα πόδια περιμένοντας να διορθωθούν από μόνα τους τα πράγματα», δεν έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό...

Πώς επιβιώνει η Ελλάδα χωρίς χρήματα

Το ερώτημα παραμένει: πώς επιβιώνει η Ελλάδα χωρίς ούτε ένα ευρώ οικονομική βοήθεια; Πριν από έναν χρόνο, το ελληνικό σίριαλ έδειχνε να οδηγεί σε ένα σενάριο καταστροφής σε περίπτωση που δεν υπήρχε συμφωνία σε πρόγραμμα. Τον Ιούλιο του 2015 οι κάμερες ολόκληρου του πλανήτη ήταν στραμμένες στην Αθήνα και προδιέγραφαν τα χειρότερα, με κλειστές τις τράπεζες και τη χώρα στα πρόθυρα της καταστροφής.

Το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται και τώρα, με μια διαπραγμάτευση που κρατάει επτά μήνες και η Ελλάδα μένει μακριά απο τις αγορές. «Η Ελλάδα επιβιώνει γιατί οι κάτοικοί της πεθαίνουν» σημειώνει ο αναλυτής Γιώργος Σεφερτζής και εξηγεί ότι η χώρα αντέχει γιατί υπάρχει φοροκαταιγίδα: μια πλημμύρα φόρων που φέρνει ζεστό χρήμα στα ταμεία του κράτους.

«Πάνω από 15 δισ. μπήκαν στα ταμεία το 2015 και αυτό δίνει πίστωση χρόνου» προσθέτει ο Σεφερτζής. Εξάλλου, 813 εκατομμύρια ομόλογα αγοράστηκαν την περασμένη εβδομάδα. Αλλά αυτή η ανάσα δεν δείχνει να κρατάει για πολύ.

«Το χρήμα από φόρους τελειώνει, καθώς και τα μετρητά που οι άνθρωποι κρατούσαν στο σπίτι. Προσθέστε σε αυτά ότι έρχονται οι νέες δόσεις προς τους δανειστές».

Το νέο μπρα ντε φερ που εξελίσσεται μεταξύ δανειστών και Αθήνας δεν γίνεται σε καλές συνθήκες για την Ελλάδα, η οποία είναι εξουθενωμένη από τα συνεχή τελεσίγραφα. Οπως σημείωνε και γνωστή καθημερινή εφημερίδα πρόσφατα, "η πολιτική που επιβάλλεται στη χώρα δεν είναι παρά ένα συνεχές σοκ"».

Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε μία νέα έξαρση τουρκικών προκλήσεων προς την Ελλάδα στο Αιγαίο. Κάποιοι παρατηρητές, μάλιστα, διαπιστώνουν πως η εμμονή των τουρκικών προκλήσεων φτάνει στο σημείο της επιδίωξης κάποιου λάθους με κατάρριψη τουρκικού αεροσκάφους από την πλευρά της Ελλάδας… Κι αυτό είναι ένα γεγονός, που αν εξεταστεί ως πιθανότητα, αρκεί για να σημάνει τον συναγερμό τόσο στην ελληνική διπλωματία και την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας όσο και στο Ελληνικό Πεντάγωνο, του οποίου η ηγεσία παρατηρεί με προσοχή, καταγράφει και αναπροσαρμόζει στρατηγικές τακτικές και κινήσεις, λαμβάνοντας υπόψιν ένα πλήθος δεδομένων και παραγόντων, χρησιμοποιώντας φίλτρα ανάγνωσης και δημιουργία ανάλογων απαντητικών σεναρίων στην τουρκική «υπερκινητικότητα».

Αν και έχουν ενταθεί οι φωνές για επικείμενη τουρκική «ακραία ενέργεια», μετά και την –παρά τις όποιες αρνήσεις της κυβέρνησης- μέγιστη από την πλευρά της Τουρκίας εκμετάλλευση της παρουσίας (ή ανυπαρξίας;) του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο
  • • όπου η Τουρκία επέβαλλε τα όρια στις γραμμές πλεύσης και παρατήρησης των ΝΑΤΟϊκών πλοίων (απαγόρευση πλου στα Δωδεκάνησα, οριογραμμή στο μέσον του Αιγαίου),
  • • αλλά και την πρόσφατη σειρά παραβάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και υπερπτήσεων πάνω από Ελληνικά νησιά,
  • • αφού προηγουμένως υπήρξαν και θρασύτατες αμφισβητήσεις της ελληνικότητας κάποιων νησίδων (π.χ. Κίναρος),
για να κατανοήσουμε τα όσα συμβαίνουν ή έχουν προγραμματισθεί να συμβούν, θα πρέπει να κοιτάξουμε προς την πλευρά της Τουρκίας, ενώ δεν θα πρέπει να λησμονούμε και την ελληνική κατάσταση η οποία αποτελεί και μέρος τόσο των όσων διαδραματίζονται στο Αιγαίο, όσο και εκείνων που ενδέχεται λίαν συντόμως να συμβούν.

Η Τουρκία είναι μία χώρα που επί δεκαετίες εφαρμόζει αναθεωρητική πολιτική, αμφισβητώντας όλες τις Διεθνείς Αποφάσεις και Συνθήκες, μη μετέχοντας σε οτιδήποτε βλάπτει τα συμφέροντά της και θέτοντας συνεχώς ζητήματα –με πιεστικό τρόπο- επιχειρεί την δημιουργία «ζωτικών χώρων» τους οποίους σκοπεύει να υφαρπάξει και να εκμεταλλευθεί. Η γείτονα χώρα είναι σχεδόν αναγκασμένη να εφαρμόζει αυτή την επιθετική τακτική, και είναι γεγονός πως μέχρι πρότινος κατάφερνε εκμεταλλευόμενη την γεωστρατηγική της θέση να αποκομίζει τα μέγιστα δυνατά αποτελέσματα, εμφανιζόμενη –έστω και με πλάτες τρίτων- ως πανίσχυρη χώρα, με επιδιώξεις να καταστεί έως και υπερδύναμη στον χώρο μεταξύ Βιέννης και Τεχεράνης…!

Όμως οι αλλαγές των γεωπολιτικών συνθηκών –κυρίως μετά την είσοδο της Ρωσίας στη Συρία και στην μάχη κατά του ISIS το οποίο στήριζε και συνεχίζει, εμμέσως πλην σαφώς, να υποστηρίζει ο Ταγίπ Ερντογάν- μετέβαλαν την ισχύ των ήδη υπαρχόντων γεωπολιτικών δυνάμεων, ενώ δημιούργησαν και νέους «παίκτες», όπως οι Κούρδοι», με αποτέλεσμα η Τουρκία να απειλείται όχι μόνο να χάσει ένα μέρος του γεωγραφικού της χώρου (νοτιοανατολική Τουρκία), αλλά να χάσει και τον γεωστρατηγικό της ρόλο από τους Κούρδους. Και μία τέτοια ήττα (έστω και με διεθνή συμφωνία) θα πρέπει να βρει κάποιο επαρκές αντιστάθμισμα, ειδάλλως η Τουρκία απειλείται είτε με διάλυση είτε με τριχοτόμηση (εθνικά, θρησκευτικά και πολιτικά).

Η Τουρκία, όμως, αντιμετωπίζει και έναν ακόμη παράγοντα που απειλεί την σημερινή της ύπαρξη. Και αυτός ο παράγοντας είναι το κλίμα. Όπως έγραψε ο γεωπολιτικός αναλυτής κ. Χ. Μηνάγιας, αυτός είναι ένας ακόμη παράγοντας που κρίνεται σκόπιμο να αξιολογηθεί ανάλογα από την ελληνική πλευρά, δεδομένου ότι μεσοπρόθεσμα, αυτός θα οξύνει έτι περαιτέρω την υπάρχουσα κατάσταση με απρόβλεπτες συνέπειες. Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε στην έκθεση του Ινστιτούτου Διαστημικών Ερευνών GISS (Goddard Institute for Space Studies) της NASA, αναφορικά με τις κλιματικές αλλαγές και την ξηρασία που άρχισε το 1998, η οποία θεωρείται ως η χειρότερη των τελευταίων 900 ετών για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, που περιλαμβάνει την Τουρκία, την Κύπρο, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, την Ιορδανία και το Λίβανο.
Σε ότι έχει να κάνει με την Τουρκία, αυτή είναι μία από τις χώρες που θα επηρεασθεί σημαντικά από τις κλιματικές αλλαγές, λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη, διότι η κλιματική της δομή διαφέρει από περιοχή σε περιοχή λόγω της κατακερματισμένης τοπογραφίας της.
Αποτέλεσμα αυτού είναι η ερήμωση σημαντικού μέρος της υπάρχουσας γεωγραφικής τουρκικής επικράτειας που θα επιφέρει τόσο την αναγκαστική μετακίνηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού σε άλλες περιοχές της Τουρκίας, όσο και την ερήμωση παραγωγικών εκτάσεων μειώνοντας έτσι την δυνατότητα της χώρας να θρέψει τους κατοίκους της. Ο μόνος, ίσως, τρόπος, μεσοπρόθεσμης αποτροπής μίας τέτοιας εξέλιξης, είναι ο έλεγχος των υδάτων ποταμών που βγαίνουν από την Τουρκία σε άλλες χώρες. Μία τέτοια εξέλιξη (αν και ήδη εφαρμόζεται σε χαμηλά επίπεδα) είναι δεδομένο πως θα φέρει στην Τουρκία προβλήματα σωρευτικά πολύ μεγαλύτερα από τα χειρότερα που η ηγεσία της μπορεί να υπολογίσει…

Το δημογραφικό στοιχείο είναι ένας ακόμη παράγοντας, που σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή μετατρέπεται σε ωρολογιακή βόμβα για την ίδια την Τουρκία. Η αλλαγή, επιπλέον, των σχεδιασμών της τουρκικής ηγεσίας για την Συρία και την κατάκτηση πλουτοπαραγωγικών εδαφών (ενέργεια, γεωργία, κτηνοτροφία κ.α.) μετά την ρωσική επέμβαση, φαίνεται πως έχει εγκλωβίσει στο εσωτερικό της Τουρκίας ένα σημαντικό τμήμα προσφύγων από τη Συρία, οι οποίοι δεν πρόκειται να επιστρέψουν στα συριακά εδάφη, είτε εξαιτίας της αντιπολιτευτικής δράσης που ανέπτυξαν μέλη των οικογενειών τους, είτε εξαιτίας της συνεργασίας και συμμετοχής τους σε σφαγές αμάχων σε Συρία και Ιράκ.
Έτσι, στα 75 (περίπου) εκατομμύρια των κατοίκων της Τουρκίας, προστίθενται νέοι αριθμοί, που πιέζουν την ήδη ασθμαίνουσα έως καταρρέουσα τουρκική οικονομία. Δυστυχώς για την ίδια την Τουρκία, οι σωρευόμενοι πληθυσμοί δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα (Κούρδοι, αλεβίτες κ.α.), προσφέροντας πολλαπλασιαστική ισχύ στην ανεύρεση και την όσο το δυνατόν συντομότερα εκμετάλλευσή τους μέσω της μετακίνησης πληθυσμού σε αυτού τους χώρους. Αν και η Άγκυρα επιχειρεί –μέσα στα πλαίσια μίας ευρύτερης εφαρμοζόμενης σύνθετης επιθετικής ισλαμικής πολιτικής- να μετακινήσει τμήμα των «προσφύγων» προς την Ευρώπη λαμβάνοντας χρηματικά ανταλλάγματα, αλλά και «απαιτώντας» την ελεύθερη μετακίνηση τούρκων πολιτών προς την Ευρώπη (και ουσιαστικά μερική εκτόνωση της εσωτερικής δημογραφικής – οικονομικής ασφυκτικής πίεσης που σήμερα υφίσταται), είναι βέβαιο πως θα αποσπάσει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, τελικά επιλέγει, με την τακτική των πολλαπλών στόχων που αποτελεί πάγια μέθοδο της Τουρκίας, να επιχειρήσει τον πολλαπλασιασμό των ό,ποιων οφελημάτων της, εκμεταλλευόμενη την γενικότερη γεωπολιτική αστάθεια εις βάρος της Ελλάδας και ιδιαίτερα της σημερινής κυβέρνησης που αρνείται πεισματικά να αντιληφθεί το αναπόφευκτο του πράγματος, δηλαδή της επικείμενης ελληνοτουρκικής σύγκρουσης…

Παράλληλα το θέμα της ενεργειακής ανεπάρκειας της γείτονος (στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν συνεχείς και τακτικές σε καθημερινή βάση διακοπές –ανά περιοχές- στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος) πιέζει αφόρητα για λύση, «αναγκάζοντας» την τουρκική ηγεσία να προσπαθεί να υφαρπάξει (μέσω απειλών να συμμετάσχει ως συνιδιοκτήτης) τα δικαιώματα της Κύπρου, να διαταράσσει τις ενεργειακές σχέσεις Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου – Ισραήλ και, φυσικά, εκμεταλλευόμενη την φοβικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να θέτει θέματα γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο, να αμφισβητεί την υφαλοκρηπίδα του Καστελλόριζου (αποσκοπώντας στην υπό την απειλή άσκησης βίας υφαρπαγή της πλουσιότατης σε ενεργειακά κοιτάσματα ελληνικής ΑΟΖ), να θέτει ζητήματα για την ελληνικότητα του Αιγαίου, και να αμφισβητεί έως και την ελληνικότητα της,… Γαύδου, αποσκοπώντας στην δημιουργία ενός «ανατολίτικου παζαριού», που υπό την απειλή της χρήσης βίας θα προσφέρει θετικά αποτελέσματα για την Τουρκία μετατρέποντάς την σε «συνιδιοκτήτη» ενεργειακών κοιτασμάτων που είτε θα απεξαρτήσουν σε πολύ σημαντικό βαθμό την ίδια από τη Ρωσία, είτε θα την κάνουν συμμέτοχο στα κέρδη από ενέργεια που θα αγοράζει η Ευρώπη…

Αυτοί οι λόγοι, υποβοηθούμενοι από το (παν)ισλαμικό στοιχείο που εισάγει ο Ερντογάν (εκμετάλλευση της θρησκείας έως και "μυστική" συνεργασία με το ISIS, ως υποβοήθηση των πολιτικών στόχων και της ματαιοδοξίας του τούρκου προέδρου να μετατραπεί σε «σουλτάνο» ή ακόμη και σε… «χαλίφη»), δημιουργούν μία αφόρητη κατάσταση για την Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει μία «πανίσχυρη» Τουρκία, η οποία όμως (και εξαιτίας της «ιδιαιτερότητας» του χαρακτήρα του Ταγίπ Ερντογάν) στην πραγματικότητα δεν έχει πλέον χρόνο για άλλες συζητήσεις, αφού οι εξελίξεις τόσο στο εσωτερικό της (με τους Κούρδους του ΡΚΚ) όσο και στα ανατολικά και νοτιοανατολικά της Σύνορα (Κούρδοι Ιράκ και Συρίας), διαμορφώνουν ένα ζοφερό αύριο για την γείτονα χώρα, που αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά την πιθανότητα πολιτικής αναταραχής εξαιτίας του (ήδη αναδυόμενου) Κουρδιστάν, της με χαρακτηριστικά δικτατορίας (ισλαμικού τύπου) σημερινής κυβέρνησης, αλλά και της «ρωσικής απάντησης» που δεν έχει δοθεί μέχρι στιγμής από την Μόσχα, μετά τα όσα συνέβησαν έπειτα από την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού Su-24 το Νοέμβριο του 2015…

Η Τουρκία, λοιπόν, ψάχνει για μία σωτήρια διέξοδο απέναντι στα πολλαπλά προβλήματα που αντιμετωπίζει. Προβλήματα που αφορούν τόσο στο σήμερα όσο και στο αύριο της γείτονος χώρας. Προβλήματα που απειλούν αυτή καθεαυτή την ύπαρξή της. Προβλήματα που φαίνεται πως μπορούν να λυθούν, σε έναν σημαντικό τους βαθμό, από μία πιθανή μικρής έως μεσαίας έντασης – σύρραξης με την καταρρακωμένη οικονομικά Ελλάδα, η οποία κυβερνάται από πολιτικούς προτιμούν να συνομιλούν (έστω και με αρνητικά αποτελέσματα) παρά να πράττουν υπό τον κίνδυνο της αποτυχίας…, ενώ η σχέση τους με θέματα «εθνικού ενδιαφέροντος» είναι στην καλύτερη περίπτωση… «αμφιλεγόμενη».

Παρατηρώντας, την πρόσφατη τουρκική κινητικότητα στις Οινούσσες, διαπιστώνουμε πως το μόνο βέβαιο είναι ότι η Άγκυρα δεν στοχεύει σε τίποτε μέσω της οποιασδήποτε κλιμάκωσης στην περιοχή αυτή και επιλέγει την τακτική της παραπλάνησης. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Η Τουρκία θέλει κάποια νησίδα που να «βλέπει» δυτικά προς το Αιγαίο. Και οι Οινούσσες, δυτικά «βλέπουν» στην Χίο… Οπότε, δώρον άδωρον, οι Οινούσσες όσον αφορά τις επί της ουσίας τουρκικές επιδιώξεις.

Ενδεχομένως η Άγκυρα να ασκεί ένα είδος ψυχολογικού πολέμου κατά της ελληνικής κυβέρνησης. Ίσως, να χρησιμοποιεί την ένταση και την κλιμάκωση των εκ μέρους της παραβιάσεων στην περιοχή των Οινουσσών προκειμένου να μετρήσει τις ταχύτητες αντίδρασης, την ικανότητα νέων στελεχών της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, τις οδούς (και τα ύψη) μετακίνησης των ελληνικών πολεμικών αεροσκαφών… Ενδεχομένως να επιχειρεί για να επιφέρει κόπωση στα στελέχη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων (κυρίως στην Πολεμική Αεροπορία), ενώ ταυτόχρονα εξαναγκάζει σε σπατάλη πόρων αντιμετώπισης της παραβατικότητας των τουρκικών αεροσκαφών, ή να υλοποιεί μέτρα υποκλοπών σημάτων μεταξύ κέντρων διοίκησης και εμπλεκομένων μονάδων (εναέριων και επίγειων).

Σε κάθε περίπτωση οι Οινούσσες είναι ένα πεδίο φθοράς για την Ελλάδα και λήψης χρήσιμων πληροφοριών για την Τουρκία. Αν, μάλιστα, η Τουρκία προβεί και σε κατάρριψη δικού της αεροσκάφους κατά τη διάρκεια μίας εμπλοκής με την ελληνική πλευρά (σημειώνουμε πως η τουρκική αεροπορία έχει ήδη μεταθέσει τριπλάσιο αριθμό αεροσκαφών σε αναμονή στα πολεμικά της αεροδρόμια που επιχειρούν στο Αιγαίο), τότε μπορούμε με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα να πούμε πως η Τουρκία στήνει στις Οινούσσες μία παγίδα, για να χτυπήσει άμεσα και ταχύτατα κάπου αλλού… Ενδεχομένως το «χτύπημα» της Τουρκίας να είναι διπλό (γνωστή τακτική κίνηση στο σκάκι να θυσιάζεται κάποιος στρατιώτης σε κίνηση αποπροσανατολισμού) για να καταφέρει είτε να διασπάσει τις ελληνικές δυνάμεις είτε να εξαναγκάσει την Αθήνα να αποφασίσει ποιό μικρονήσι θα κρατήσει μεταφέροντας το κέντρο βάρους των ελληνικών δυνάμεων σε αυτό…
Να σημειωθεί πως είναι αδύνατο για την Τουρκία να επιχειρήσει κατά ελληνικού νησιού με οργανωμένη υψηλού επιπέδου άμυνα, αφού κάτι τέτοιο είναι ισοδύναμο με αυτοκτονία...
Επειδή η Τουρκία θέλει να καταλάβει κάποιο μικρονήσι ή βραχονησίδα που θα «βλέπει» στο Αιγαίο, ενώ πιθανότατα θα έχει διαπιστωμένα (γι αυτό τον λόγο γίνονται και οι έρευνες από τα τουρκικά σκάφη ερευνών) στην υφαλοκρηπίδα του ενεργειακά κοιτάσματα, αρκεί να ρίξουμε μία ματιά στον χάρτη για να διαπιστώσουμε τα «σημεία ενδιαφέροντος» της Άγκυρας στο Αιγαίο.

Αν και σε αυτή την περίπτωση τα οφέλη της Τουρκίας δεν είναι βραχυπρόθεσμα, ούτε έχουν σχέση με τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η Άγκυρα αυτή τη στιγμή, ως πρώτο θετικό αποτέλεσμα θα καταγραφεί μία περιφανής νίκη του πανίσχυρου Ερντογάν που θα συσπειρώσει τους τούρκους εθνικιστές γύρω του για να χρισθεί υπέρτατος άρχοντας και «σουλτάνος», ενώ ταυτόχρονα θα ανοίξει ένα κεφάλαιο συζητήσεων με την Ελλάδα και την Δύση, για ικανοποίηση περαιτέρω τουρκικών απαιτήσεων από την Ευρώπη αλλά και απαιτήσεων σχετιζόμενων με την Συρία (εδάφη τουρκμένων) και την Κύπρο (συνέταιρος στα ενεργειακά). Αυτομάτως, το γόητρο της Τουρκίας στα Βαλκάνια θα αυξηθεί κατακόρυφα, με αποτέλεσμα να εισπραχθούν ιδιαίτερα σημαντικά αποτελέσματα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε χώρες όπως η Αλβανία, το Κόσσοβο και περιοχές όπως η Ελληνική Θράκη και η νότια Βουλγαρία (πυρήνας και κέντρο βάρους του επόμενου τουρκικού βήματος για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κρατιδίου βασιζόμενο στα «μοντέλα» Κύπρου και Κοσσόβου).

Η Τουρκία με τα όσα συμβαίνουν στις Οινούσσες, αποπροσανατολίζει, αλλά ταυτόχρονα καταμετρά με ιδιαίτερη προσοχή τις αντιδράσεις κυρίως των προσώπων που θα πάρουν τις ό,ποιες αποφάσεις, αφού γνωρίζει πολύ καλά πως παρά τα ό,ποια οικονομικά προβλήματα, ο Ελληνικός Στρατός, έχοντας θέσεις άμυνας, μπορεί να αντέξει μερικά εικοσιτετράωρα τουρκικής βίας. Ο άγνωστος παράγοντας είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που κανείς δεν γνωρίζει εάν είναι σε θέση όχι μόνο να πάρει σημαντικές αποφάσεις, αλλά να ζήσει μερικά λεπτά υπό το καθεστώς της τουρκικής βίας…
Αν, τέλος, συνυπολογίσουμε, πως η Τουρκία είναι σε θέση να χειραγωγήσει, ένα σημαντικό μέρος του αγνώστου αριθμού λαθρομεταναστών που υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα αλλά και των τουρκοφρόνων μουσουλμάνων που υπάρχουν είτε σε ελληνικά νησιά είτε στην Θράκη, για να τους χρησιμοποιήσει σε ενέργειες καταστροφής υποδομών ή σε ενέργειες κατά ελλήνων πολιτών στα πλαίσια ενός «ανταρτοπολέμου» με σκοπό να δημιουργήσει αναταραχή στο εσωτερικό της Ελλάδας την ίδια στιγμή που το ανατολικό Αιγαίο θα φλέγεται, τότε ίσως κάποιοι στο Πεντάγωνο θα πρέπει να εισηγηθούν στην παρούσα κυβέρνηση τα… σχετικά, διαγράφοντας την φράση «ανοικτοί χώροι συγκέντρωσης» για τους λαθρομετανάστες και «άδεια κατοχής κυνηγετικού όπλου» από όσους έχουν την αμυδρή πιθανότητα εμπλοκής σε έναν ασύμμετρο πόλεμο εντός και εναντίον της Ελλάδας.

Η Τουρκία, λοιπόν, αναθεωρεί, δημιουργεί ζωτικούς χώρους και ζητά να τους κατακτήσει. Δυστυχώς, όλοι οι παράγοντες δείχνουν πως η Τουρκία είναι αποφασισμένη (ουσιαστικά σε αδιέξοδο) να κινηθεί κατά της χώρας μας. Το ζητούμενο στην περίπτωση αυτή είναι πως εδώ και αρκετά χρόνια έχει τον έλεγχο των κινήσεων, εξαναγκάζοντας την Ελλάδα να παρακολουθεί «σβήνοντας φωτιές» που ανάβει η Άγκυρα. Και σε αυτό το μοτίβο, η Τουρκία αποφασίζει που, πότε και πως θα κινηθεί, αιφνιδιάζοντας επί των συνόρων ή και στο εσωτερικό της Ελλάδας.
Έχοντας την βεβαιότητα πως οι αρμόδιοι του Πενταγώνου παρακολουθούν, καταγράφουν και σχεδιάζουν επί των προβλέψιμων και απρόβλεπτων κινήσεων της γείτονος, εστιάζουμε το δικό μας ενδιαφέρον στις αντιδράσεις του μεγάρου Μαξίμου. Στο ποιες θα είναι αυτές οι αντιδράσεις, αν ποτέ υπάρξουν… Αλλά και στις αντιδράσεις του λαού, που εσχάτως δείχνει να έχει ξεχάσει τόσο την ιστορία του όσο και τις ευθύνες του...

Σε αναμονή, λοιπόν, του "τυχαίου περιστατικού", που θα "δικαιολογεί" μία βίαιη τουρκική απάντηση, ας αναλογιστούμε εάν αυτοί που (υποτίθεται ότι) μας κυβερνούν, μπορούν και να υπερασπισθούν την χώρα. Η ερώτηση είναι ρητορική, επειδή όλοι μας γνωρίζουμε την απάντηση, αλλά, δυστυχώς, δεν έχουμε το σθένος να αλλάξουμε την απάντηση...

ΥΓ: Να σημειωθεί πως ο κίνδυνος των χειραγωγούμενων "προσφύγων" και των διάφορων ΜΚΟ ενδέχεται να είναι ένας πολλαπλασιαστής ισχύος του τουρκικού αναθεωρητισμού, που δεν θα παραμείνει σε θεωρητικό επίπεδο. Αυτό ας το σκεφτούν πολύ καλά όσοι ισχυρίζονται ότι... αποφασίζουν. Και φυσικά, κάτι τέτοιο δεν αφορά όλους τους "πρόσφυγες" - λαθρομετανάστες, αλλά μερικές χιλιάδες από αυτούς, που αρκούν για επιχειρήσεις μη συμβατές μέσα σε αστικά περιβάλλοντα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί η Τουρκία προχωρά σε τόσο σκληρές προκλήσεις στο Αιγαίο; Που αποσκοπεί; 
Υπάρχει σχέδιο ή μπορούν να αποδοθούν όλα σε “νευρικότητα” και σε μύθους που θέλουν τον Ερντογάν να μην μπορεί δήθεν να ελέγξει το στράτευμά του;

Το Militaire.gr δημοσιεύει την ανάλυση που ακολουθεί και συνοδεύεται από χάρτες και στοιχεία που δεν αφήνουν αμφιβολίες για το που το πάει η Τουρκία. Ο συντάκτης της ανάλυσης είναι εξειδικευμένος στο θέμα.

Η ιστορία των τουρκικών προκλήσεων είναι μακρά.

Μετά την εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974, η Τουρκία άρχισε σταδιακά να αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και να ασκεί μια προκλητικά επιθετική πολιτική. Στόχος ήταν η μεταβολή του υφιστάμενου status quo στο Αιγαίο, τόσο στη θάλασσα όσο και στον αέρα, παρά το γεγονός ότι αυτό είναι σαφώς καθορισμένο από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο. Mετά το 1975 και την έναρξη της αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και της διεθνούς νομιμότητας, άρχισε να αυξάνεται και η δραστηριότητα της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στο Αιγαίο. Στην αρχή η συμπεριφορά των τούρκων πιλότων ήταν διστακτική, καθώς δεν γνώριζαν ούτε την περιοχή του Αιγαίου, ούτε την αντίδραση της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Αρχικά, τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη προέβαιναν σε στιγμιαίες παραβάσεις του FIR Αθηνών, χωρίς να παραβιάζουν τον ΕΕΧ. Σταδιακά οι χρόνοι και η συχνότητα των παραβάσεων άρχισαν να αυξάνονται και τα τουρκικά μαχητικά ξεκίνησαν τις παραβιάσεις του ΕΕΧ μεταξύ των 6 και 10 ν.μ., με αποτέλεσμα να αναχαιτίζονται από ελληνικά μαχητικά.

Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται τα συγκεντρωτικά στοιχεία για τα έτη 2009-2016, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του ΓΕΕΘΑ:
Το επόμενο στάδιο ήταν η υπέρπτηση πάνω από ελληνικό έδαφος τόσο πάνω από μικρά νησιά την κυριότητα των οποίων η Τουρκία αμφισβητεί, όσο και πάνω από μεγαλύτερα και κατοικημένα νησιά. Σε πολλές περιπτώσεις τα τουρκικά μαχητικά είναι οπλισμένα και η άρνησή τους να αποχωρίσουν οδηγεί σε εμπλοκές και αερομαχίες με τα ελληνικά μαχητικά. Η Τουρκία έχει φτάσει στο σημείο να μη διστάζει να παρενοχλεί ακόμη και Α/Φ-Ε/Π στα οποία επιβαίνει η πολιτική-στρατιωτική ηγεσία της χώρας. Στα τουρκικά εναέρια μέσα που προβαίνουν σε παραβάσεις-παραβιάσεις και υπερπτήσεις δεν περιλαμβάνονται μόνο μαχητικά αεροσκάφη, αλλά και ελικόπτερα και λοιπά εξειδικευμένα αεροσκάφη όπως τα ελικοφόρα CN-235 και πρόσφατα το Α/Φ εναερίου ανεφοδιασμού KC-135 το οποίο πραγματοποίησε υπέρπτηση άνωθεν Λέσβου την 11 Απριλίου 2016. 

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο όσον αφορά τις υπερπτήσεις είναι το ύψος που πετούν τα εναέρια μέσα που πετούν πάνω από εθνικό έδαφος, καθόσον έχουν καταγραφεί περιστατικά υπέρπτησης σε ύψος μέχρι και 200 πόδια (από Ε/Π AB-412 της τουρκικής ακτοφυλακής την 8 Ιουλίου 2015 άνωθεν Αγαθονησίου) και 1.200 πόδια (από CN-235 την 9 Ιουλ 2015 άνωθεν Κουνελονησίου).

Πλέον των διεκδικήσεων της Τουρκίας, οι οποίες προβάλλονται με παραβάσεις ΚΕΚ και παραβιάσεις ΕΕΧ καθώς και υπερπτήσεις άνωθεν εθνικού εδάφους, κατά καιρούς υποβάλλονται επερωτήσεις Τούρκων Βουλευτών με τις οποίες κατηγορούν την Κυβέρνηση του AKP ότι ανέχεται την Ελληνική κατοχή επί τουρκικών εδαφών, συνεπικουρούμενες και από συνεχή δημοσιεύματα του Τύπου. 

Χαρακτηριστικό το δημοσίευμα της εφημερίδας SOZCU της 11 Απριλίου 2016 το οποίο αναφέρει: «Η Κίναρος άλλα και άλλα νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου είναι τουρκικά και η κυβέρνησή τους δεν αντιδρά επί 12 έτη! «Ο Έλληνας ΥΕΘΑ, ο Α/ΓΕΕΘΑ και ο Α/ΓΕΝ, παραβίασαν με Ε/Π τον Τουρκικό εναέριο χώρο και μετέβησαν στη νήσο «Κίναρο», που υπάγεται στη Μούγλα, όπου και προσγειώθηκαν. Πραγματοποιήθηκε μνημόσυνο για τους Έλληνες στρατιωτικούς που έχασαν την ζωή τους σε ατύχημα με στρατιωτικό Ε/Π και ο ιερέας προσευχήθηκε».

Επίσης και η εφημερίδα YENİ ÇAĞ σε άρθρο γνώμης του Ahmet Takan στις 16 Ιανουαρίου, που είχε τίτλο “Η Ελλάδα έβαλε στο μάτι ένα ακόμα νησί μας” αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ σχετικά με περιστατικό υπέρπτησης ελικοπτέρου S-70 του τουρκικού ΠΝ άνωθεν της βραχονησίδας ΖΟΥΡΑΦΑ και σε ύψος 600 ποδών την 13 Ιανουαρίου 2016. Το άρθρο συνεχίζει προκλητικά αναφέροντας ότι: ” Η Ελλάδα κατέλαβε τουρκικά νησιά και βραχονησίδες στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Κατατεμαχιζόμαστε. Η Ελλάδα προετοιμάζεται να καταλάβει την τουρκική νήσο Ζουράφα (Ζürafa).Το νησί Ζουράφα, ανήκει στην Τουρκική Δημοκρατία. Γεωγραφικά, η Ζουράφα βρίσκεται 5.5 μίλια ανατολικά της Σαμοθράκης, μεταξύ του δήμου Ενέζ (Εnez) της Ανδριανούπολης και της Ίμβρου’.

Τέλος και το τουρκικό ΥΠΕΞ χαρακτηρίζει την βραχονησίδα Ζουράφα στο βορειοανατολικό Αιγαίο, όπως και άλλα 16 ελληνικά νησιά και νησίδες εμμέσως “τουρκικό έδαφος υπό ελληνική κατοχή”  το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας σε ερώτηση βουλευτών του Δημοκρατικού Κόμματος (Demokrat Parti-DP): “Τα ζητήματα παράνομης ιδιοκτησίας χερσαίων νησιωτικών εκτάσεων στο Αιγαίο τα οποία κατέχονται από την Ελλάδα θα βρουν λύση μέσω του διαλόγου που έχει ξεκινήσει” αναφέρεται ως επίσημη θέση του τουρκικού ΥΠΕΞ στην ιστοσελίδα σε σχετική απάντηση του βουλευτών του DP.

Ιδιαίτερα κατατοπιστικός όσον αφορά το πού το πάει η Τουρκία είναι ο παρακάτω χάρτης ο οποίος αποτυπώνει τα νησιά και τις βραχονησίδες τα οποία, κατά τα Τουρκικά δημοσιεύματα και τις απόψεις μερικών Τούρκων Βουλευτών, βρίσκονται υπό “Ελληνική κατοχή”.
Βλέποντας τον παραπάνω χάρτη παρατηρούμε ότι οι υπερπτήσεις άνωθεν εθνικού εδάφους από τουρκικά εναέρια μέσα σχετίζονται κατά κάποιο τρόπο με τα νησιά βραχονησίδες που η Τουρκία ισχυρίζεται ότι βρίσκονται υπό “Ελληνική κατοχή”, καθόσον τα υπόψη νησιά – βραχονησίδες αποτελούν στόχο υπέρπτησης των τουρκικών εναερίων μέσων.

Ειδικότερα στον παρακάτω πίνακα θα βρείτε τα συγκεντρωτικά στοιχεία υπερπτήσεων ανά περιοχή για το χρονικό διάστημα από 1 Ιουλίου έως 14 Απριλίου 2016, όπως έχουν αναρτηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα του ΓΕΕΘΑ:
Σημείωση: Με κόκκινο φόντο οι περιοχές που ταυτόχρονα περιλαμβάνονται και στο χάρτη με τα νησιά υπό “Ελληνική κατοχή”
Έτσι καταλήγουμε στον παρακάτω χάρτη όπου αποτυπώνονται οι υπερπτήσεις κατά τα έτη 2009-2016 στις περιοχές τις οποίες η Τουρκία ισχυρίζεται ότι βρίσκονται υπό “Ελληνική κατοχή”.
Σημείωση: Στο σύμπλεγμα Φούρνων περιλαμβάνονται οι Ανθρωποφάγοι και το Μακρονήσι.
Ποια είναι τα συμπεράσματα:

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες από ελληνικής πλευράς για επίλυση των διμερών θεμάτων και της προσπάθειας «κατευνασμού», η Τουρκία όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται, αλλά δείχνει να κλιμακώνει την ένταση, εκμεταλλευόμενη την οικονομική κρίση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια καθώς και την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση για την οποία φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης καθώς από τη μία εκδίδει ΝΟΤΑΜ και καυχιέται ποικιλοτρόπως για την ικανότητα φύλαξης των θαλασσίων συνόρων και από την άλλη δεν λέει τίποτα για την «απόβαση» χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών οι οποίοι ανενόχλητοι και με την ανοχή των τουρκικών αρχών ξεκινούν καθημερινά από τα τουρκικά παράλια με προορισμό τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Όσον αφορά τα δεδομένα των παραβάσεων ΚΕΚ, των παραβιάσεων ΕΕΧ και των υπερπτήσεων στο Αιγαίο παρουσιάζουν, παρά τις διακυμάνσεις, μια σταθερά αυξητική τάση καθώς και αναβάθμιση των ποιοτικών χαρακτηριστικών τους. Η Τουρκία εμμένει στις διεκδικήσεις της στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, διατηρώντας την ένταση στην περιοχή που λόγω της μακροχρόνιας διάρκειάς της κινδυνεύει να γίνει ρουτίνα. Με την παγίωση των καθημερινών της προκλήσεων επιδιώκει την προώθηση των θέσεων της και παράλληλα την εκτόνωση των εσωτερικών της εντάσεων, μέσω του αποπροσανατολισμού της κοινής της γνώμης  από τα πολλαπλά εσωτερικά της προβλήματα (Κουρδικό, ελευθερία του τύπου, συνταγματικά ζητήματα, κ.α.). 

Παρόλο που το νομικό καθεστώς στο Αιγαίο είναι ξεκάθαρο και δεν χωράει παρερμηνείες, η Τουρκία συνεχίζει να προκαλεί και να αγνοεί τη διεθνή νομιμότητα και να αρνείται διαχρονικά να δείξει προθέσεις καλής γειτονίας παρά τα μεγάλα λόγια και τα πλατιά χαμόγελα κατά τις συναντήσεις Ελλήνων και Τούρκων αξιωματούχων.




Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όμηρος Τσάπαλος

Από πολύ νωρίς είχαμε προειδοποιήσει για τις ασαφείς πτυχές της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας για την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών και είχαμε προβλέψει πως η συμφωνία είναι πιο πιθανό να αποτύχει παρά να επιτύχει.

Σήμερα, 20 περίπου ημέρες μετά την ενεργοποίηση του σχεδίου επανεισδοχής, 4.000 από τους 6.300 πρόσφυγες και μετανάστες που ήταν ένα βήμα πριν την επαναφορά τους στα τουρκικά παράλια, πρόκειται να αφεθούν ελεύθεροι από τα hotspots, γιατί τα αιτήματα χορήγησης ασύλου τους δεν έχουν ακόμη εξεταστεί λόγω γραφειοκρατίας και έλλειψης υποδομών!

Η εμπλοκή αυτή είχε αναφερθεί ως πιθανότητα από πολλούς έγκριτους αναλυτές κατά τις πρώτες ημέρες της συμφωνίας με την Τουρκία. Ουδείς όμως υπουργός της ελληνικής Κυβέρνησης δεν είχε εκφράσει την επιφύλαξη του για την ταχύτητα που τα χιλιάδες αιτήματα ασύλου θα απαιτούσαν προκειμένου να εξεταστούν και να διεκπεραιωθούν προτού αποφασιστεί αν ένας πρόσφυγας δικαιούται προστασίας ή θα πρέπει να επιστρέψει στη Τουρκία.

Όλοι πίστεψαν πως η ελληνική γραφειοκρατία θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος της διεκπεραίωσης εκατοντάδων αιτημάτων χορήγησης ασύλου καθημερινά, τη στιγμή που εδώ και χρόνια δεν έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ένα ολοκληρωμένο και αξιόπιστο σύστημα παροχής ασύλου και αδειών παραμονής για τους οικονομικούς μετανάστες.

Τώρα βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Σύμφωνα με το ΕΘΝΟΣ, από σήμερα αναμένεται να αφεθούν αναγκαστικά ελεύθεροι εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες που έχουν εισέλθει στη χώρα μετά τη συμφωνία της 20ής Μαρτίου και κρατούνται σε καθεστώς περιορισμού, καθώς έχουν ήδη συμπληρώσει ή συμπληρώνουν αυτές τις μέρες το ανώτατο όριο των 25 ημερών κράτησης, χωρίς να έχουν εξεταστεί ακόμα οι αιτήσεις τους. Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας, αυτό αφορά περίπου 4.000 από τους συνολικά 6.300 που κρατούνται σήμερα στα hotspots, οι οποίοι θα αφεθούν ελεύθεροι σταδιακά, με βάση οδηγία της κυβέρνησης, ενώ στα νησιά επικρατεί ανησυχία, καθώς δεν υπάρχουν επαρκείς ανοιχτές δομές για τη φιλοξενία τους.

Όπως μάλιστα αναφέρεται στο άρθρο 14 του πρόσφατου Νόμου της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για τους πρόσφυγες και την υπηρεσία ασύλου, οι αιτούντες διεθνούς προστασίας δύνανται να παραμείνουν στις εγκαταστάσεις για όσο χρόνο διαρκεί η διαδικασία εξέτασης της αίτησής τους και για διάστημα μέχρι και 25 ημερών από την είσοδο τους στο Κέντρο. Αν στο διάστημα αυτό δεν έχει περατωθεί η εξέταση της αίτησης, το αρμόδιο Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου χορηγεί στον ενδιαφερόμενο δελτίο αιτούντος διεθνούς προστασίας και αίρεται ο περιορισμός της ελευθερίας του, ενώ ο αιτών παραπέμπεται σε κατάλληλες δομές φιλοξενίας.

Χθες βρίσκονταν υπό περιορισμό, σε εφαρμογή της συμφωνίας EE-Τουρκίας περίπου 3.700 πρόσφυγες και μετανάστες στο hotspot της Μόριας στη Λέσβο, 1.850 σε αυτό της Χίου, 520 στη Σάμο, 320 στη Λέρο και 65 στην Κω. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν εισέλθει στα νησιά τις πρώτες μέρες μετά τη συμφωνία της 20ής Μαρτίου, καθώς οι ροές μειώνονται κλιμακωτά από τότε, και έχουν συμπληρώσει το 25ήμερο της κράτησης. Είναι θέμα ημερών επομένως όχι μόνο να αφεθούν ελεύθεροι αλλά και να αναζητούνται για να μεταφερθούν στην Τουρκία αλλά κανείς να μην τους βρίσκει, όπως συνέβη πριν λίγες εβδομάδες στο νησί της Χίου…

Η εμπλοκή στην εφαρμογή της συμφωνίας εγκυμονεί κινδύνους και απρόβλεπτες εξελίξεις τόσο για την οικονομική και τουριστική ζωή στα νησιά όσο και για την βιωσιμότητα της ίδιας της συμφωνίας με τη Τουρκία, η οποία φαίνεται πως κόλλησε προτού καν αρχίσει να λειτουργεί. Όλοι όμως γνώριζαν πως τόσες χιλιάδες αιτήματα χορήγησης ασύλου δεν μπορούσαν ποτέ να εξεταστούν από τις ελληνικές αρχές μέσα σε λίγες μέρες. Κανείς όμως δεν προειδοποίησε για τον κίνδυνο.

ΥΓ. Ο Σπύρος Ριζόπουλος σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του στην εκπομπή του Κωνσταντίνου Μπογδάνου στον ΣΚΑΙ είχε προειδοποιήσει για τους κινδύνους της συμφωνίας με τη Τουρκία. Φαίνεται τώρα πως και η μη υλοποίηση της συμφωνίας μπορεί να αποφέρει επιπλέον κινδύνους για τη χώρα. Δείτε το βίντεο:



Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tης Asli Aydintasbas
European Council of Foreign Relations


Η επίσκεψη του προέδρου Recep Tayyip Erdogan στην Ουάσιγκτον πριν από λίγες ημέρες για να παραβρεθεί σε μια σύνοδο κορυφής για τα πυρηνικά, έτυχε μεγάλης προσοχής από τα ΜΜΕ, και για τους λάθους λόγους. Πρώτον, υπήρξε μπαράζ ιδιαίτερα επικριτικών άρθρων σε κορυφαίες αμερικανικές εφημερίδες που εστίασαν στη συμπεριφορά του Τούρκου προέδρου αναφορικά με τις ελευθερίες των ΜΜΕ και το κουρδικό ζήτημα. Δεύτερον, μια συνέντευξη με την Christian Amanpour του CNN μετατράπηκε σε μια ανταλλαγή επιχειρημάτων για το τι αποτελεί "ελευθερία του λόγου”. Τρίτον, ξέσπασε μια συμπλοκή μεταξύ της ομάδας ασφαλείας του προέδρου και διαδηλωτών ακριβώς έξω από το Ινστιτούτο Brookings και λίγο πριν από την προγραμματισμένη ομιλία του Erdogan. Επίσης, ο Barack Obama, απαντώντας σε ερώτημα για το περιστατικό στο Brookings, δήλωσε πως ήταν προβληματισμένος” με την συμπεριφορά της Τουρκίας σε ό,τι αφορά την ελευθερία του Τύπου, προσθέτοντας ότι "θα μπορούσε να οδηγήσει την Τουρκία σε ένα μονοπάτι που θα ήταν πολύ ανησυχητικό”.

Ενώ όλα αυτά μπορεί να ακουγόταν εύηχα στα αυτιά των επικριτών του Erdogan στο εσωτερικό, ο Τούρκος πρόεδρος και πάλι κατάφερε να ανυψώσει τις διμερείς σχέσεις με τις ΗΠΑ. Μετά από έντονη σπέκουλα για το εάν θα λάβει χώρα μια τετ-α-τετ συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο -μια ιδέα που αρχικά απορρίφθηκε από Αμερικανούς αξιωματούχους στη βάση ότι δεκάδες άλλοι παγκόσμιοι ηγέτες θα παραβρεθούν στην εκδήλωση- οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν όντως στον Λευκό Οίκο και κατά τη διάρκεια της συζήτησής τους συμφώνησαν ουσιαστικά ότι η Τουρκία θα πρέπει να ασχοληθεί πιο βαθιά με τον αγώνα κατά του ISIS.

Πραγματικά, τις τελευταίες εβδομάδες, υψηλόβαθμοι Τούρκοι και Αμερικανοί αξιωματούχοι, έχουν συζητήσει ήσυχα τον μεγαλύτερο ρόλο που θα μπορούσε να διαδραματίσει η συριακή αντιπολίτευση υποστηριζόμενη από την Τουρκία, στην ανακατάληψη της ελεγχόμενης από την ISIS περιοχή στα σύνορα με τη Συρία. Το σφράγισμα αυτών των συνόρων αποτελεί εδώ και καιρό βασικός στόχος των ΗΠΑ διότι η έκταση των 98 χιλιομέτρων είναι η κύρια πύλη της ISIS στην Ευρώπη. Είναι μέσω αυτών των πορωδών συνόρων που οι ξένοι μαχητές και οι τζιχαντιστές -συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που εκτέλεσαν τις επιθέσεις κατά του Παρισίου και των Βρυξελλών- έχουν έρθει και έχουν φύγει από τη Συρία. Έχοντας πρόσβαση σε αυτή την περιοχή, επιτρέπει επίσης στην οργάνωση να ελέγξει τις γραμμές εφοδιασμού από το Χαλέπι και όλη τη διαδρομή από τη Ράκα και τη Μοσούλη.

Το τελευταίο διάστημα, οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία συριακές οργανώσεις, με την βοήθεια του τουρκικού πυροβολικού και των εναέριων δυνάμεων συνασπισμού, έχουν καταλάβει την πόλη Rai στα σύνορα με την Συρία, προωθούμενες σιγά-σιγά προς την μεγαλύτερη πόλη Jarablus -αν και υπήρξε μια αντεπίθεση του ISIS στη Rai την προηγούμενη εβδομάδα. Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της Τουρκίας, οι αρχές έχουν πατάξει ορισμένους "πυρήνες” της ISIS, ορισμένοι εκ των οποίων φέρεται να σχεδίαζαν επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη, στο Γκαζιεαντέπ και αλλού.

Η κίνηση αυτή φέρνει την Τουρκία, η οποία ήταν μέχρι στιγμής ένα προσεκτικό μέλος του συνασπισμού, σε έναν ανοιχτό πόλεμο εναντίον της ISIS. Το σφράγισμα των συνόρων θα μπλόκαρε μια μεγάλη σανίδα σωτηρίας στους τζιχαντιστές -ουσιαστικές περιορίζοντας την οργάνωση μεταξύ των υποστηριζόμενων από τους Τούρκους αντάρτες στον Βορρά και των κουρδικών δυνάμεων στο νότο, ενώ θα έκοβαν τη δίοδο προς την Ευρώπη. Αλλά το σχέδιο θέτει επίσης τις υποστηριζόμενες από την Τουρκία ομάδες σε απευθείας ανταγωνισμό με τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι είναι εδώ και καιρό πρόθυμοι να καταλάβουν την περιοχή από την "τσέπη της ISIS”, προκειμένου να δημιουργήσουν μια συνεχόμενη κουρδική ζώνη βόρεια της Συρίας.

Η πολιτική πάλι μεταξύ της Τουρκίας και των Κούρδων της Συρίας, έχει ουσιαστικά δημιουργήσει ένα αδιέξοδο τους τελευταίους μήνες, το οποίο, κατά καιρούς, έχει εμποδίσει τις προσπάθειες για προώθηση στην αυτο-ανακηρυχθείσα πρωτεύουσα, Ράκα. Αφού κέρδισαν την αμερικανική υποστήριξη για τις προσπάθειες αντίστασης εναντίον της ISIS στην κουρδική πόλη Kobani στα τέλη του 2014, οι Κούρδοι επιχειρούν μεταξύ της περιοχής της ISIS κοντά στα τουρκικά σύνορα, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος των 900 χλμ των τουρκό-συριακών συνόρων, από την ISIS. Με την βοήθεια των ΗΠΑ και της ρωσικής αεροπορικής δύναμης, το Κόμμα δημοκρατικής Ένωσης των Κούρδων της Συρίας (PYD) και ο αγωνιστικός βραχίονάς του, οι Λαϊκές Μονάδες Προστασίας (YPG), ελέγχουν σήμερα μια περιοχή ακριβώς στα νότια της Τουρκίας, που είναι σχεδόν δύο φορές το μέγεθος του Λιβάνου.

Αλλά όλη η πρόοδος που σημείωσαν οι Κούρδοι, ανεκόπη στα τέλη του 2015, όταν η Τουρκία τόνισε πως είναι "κόκκινη γραμμή” το να περάσει η YPG τον Ευφράτη, διότι θα δημιουργούσε μια συνεχόμενη κουρδική ζώνη. Η Τουρκία απείλησε με στρατιωτική δράση όταν οι κουρδικές δυνάμεις της YPG μετακινήθηκαν προς το φράγμα Tishrin στον Ευφράτη τον Δεκέμβριο του 2015, υποχρεώνοντας τον υπό αμερικανική ηγεσία συνασπισμό να δηλώσει στους Κούρδους συμμάχους να μην προχωρήσουν περαιτέρω από φόβο να μην χαλάσει η λεπτή ισορροπία της Ουάσιγκτον. Η κουρδική προώθηση στη Συρία το 2015 έφερε στο φως έναν βαθύ φόβο του τουρκικού κατεστημένου για το ενδεχόμενο να αναδυθεί ένα κουρδικό κρατίδιο στην περιοχή.

Πάνω από όλα αυτά, το γεγονός πως η συριακή PYD συνδέεται με τους Κούρδους αντάρτες της Τουρκίας, το ΡΚΚ κλιμάκωσε περαιτέρω το αίσθημα του πανικού στην Άγκυρα. Μετά από την κατάρρευση των συνομιλιών ειρήνης μεταξύ της τουρκικής κυβέρνησης και του ΡΚΚ το καλοκαίρι του 2015, μία σοβαρή κουρδική εξέγερση έχει ζυμωθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας. Η Άγκυρα έχει προσαρμόσει ολόκληρη την πολιτική της στη Συρία προκειμένου να αποτρέψει μια κατάληψη από τους Κούρδους, της νότιας πτέρυγας, ενώ συνεχίζει να πολεμά το ΡΚΚ στο εσωτερικό. Σε μια διάθεση διόγκωσης του εθνικισμού, ο πρόεδρος Erdogan, στον απόηχο των πρόωρων εκλογών το Νοέμβριο του 2015, διακήρυξε την PYD ως τρομοκρατική οργάνωση. Στο ΝΑΤΟ και στην Ουάσιγκτον, η Τουρκία έχει επισημάνει το ίδιο, ότι "το PYD είναι το ίδιο με το ΡΚΚ”.

Ενώ η Ουάσιγκτον, στις επίσημες δηλώσεις της εμμένει στη γραμμή πως "το PYD και το ΡΚΚ είναι διαφορετικά”, στην πραγματικότητα, οι δύο βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας από μια ομάδα αποστατών του ΡΚΚ στην Άγκυρα τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, δεν έχουν έχουν καθόλου ευκολότερο το έργο της συμμαχίας να συνεργαστεί με τις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία. Το PYD συνεχίζει να είναι ένα πολύτιμο asset στον αγώνα κατά της ISIS στην Συρία, αλλά η Ουάσιγκτον αισθάνεται όλο και περισσότερο την πίεση από τον σύμμαχό της στο ΝΑΤΟ, να μην βασίζεται αποκλειστικά σε αυτούς.

Τώρα που η συμμαχία με τους Κούρδους έχει γίνει ακόμη πιο προβληματική, ποιοι είναι οι νέοι σύμμαχοι της Αμερικής στην παραμεθόριο; Η κατάσταση είναι μάλλον σκοτεινή. Αρκετές υποστηριζόμενες από την Τουρκία αραβικές και τουρκμένικες οργανώσεις, όπως οι ταξιαρχίες του σουλτάνου Μουράτ, η Faylaq el-Sham και μικρότερες οργανώσεις με ονομασίες από διάφορους Οθωμανούς σουλτάνους -καμία εκ των οποίων δεν αποτελεί σημαντική δύναμη μάχης από μόνη της αλλά μπορούν να ενωθούν όταν υποστηρίζονται από εναέριες δυνάμεις και πυροβολικό- λαμβάνουν χώρα στη νέα στρατιωτική επιχείρηση για το σφράγισμα των τουρκικών συνόρων. Τα ελεύθερα τμήματα του συριακού στρατού από τα προγράμματα εκπαίδευσης του Πενταγωνου, έχουν επίσης έλθει στην περιοχή. Πιο σημαντικό, η Ahrar el-Sham, η τζιχαντιστική αντάρτικη ομάδα με σημαντική εμπειρία στο πεδίο της μάχησ, φέρεται να παίρνει μέρος σε αυτή τη νέα επιχείρηση κατά της ISIS.

Ο πιο προφανής κίνδυνος που συνδέεται με αυτή την επιχείρηση είναι πως όσο η ISIS συρρικνώνεται έξω από την περιοχή των συνόρων, θα μπορούσε να σχεδιάσει περαιτέρω τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία από την απελπισία. Η οργάνωση έχει ήδη πλήξει δημοφιλείς τουριστικούς στόχους και κουρδικές περιοχές στην Τουρκία το τελευταίο έτος και έχει ένα εκτεταμένο τζιχαντιστικό δίκτυο εκεί. Τούρκοι αξιωματούχοι προετοιμάζονται για νέες επιθέσεις.

Σε αυτή την εύθραυστη κατάσταση, η διαχείριση της τουρκό-κουρδικής αντιπαλότητας ενώ παράλληλα συνεχίζει να επιχειρεί εναντίον της ISIS, θα είναι μια βασική πρόκληση για τον υπό αμερικανική ηγεσία συνασπισμό. Η προώθηση στο προπύργιο της Ράκα θα είναι όλο και πιο δύσκολη με τις υψηλές εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Κούρδων, όχι μόνο στη Συρία αλλά επίσης και στην Τουρκία. Είναι πιθανό τα τουρκό-συριακά σύνορα να σφραγιστούν τους επόμενους μήνες από αντάρτικες οργανώσεις υποστηριζόμενες από την Τουρκία, αλλά αυτό θα μπορούσε να καταστήσει τις ελεγχόμενες από τους Κούρδους πόλεις, όπως το Tel Abyad και το Kobani, πιο ευάλωτες σε μια επίθεση της ISIS.

Θα είναι ένα καυτό καλοκαίρι στη Βόρεια Συρία -όχι απλώς στο πεδίο της μάχης, όπου τα στρατεύματα θα εστιάσουν στην ISIS, αλλά επίσης και από διπλωματικής πλευράς, όπου η τουρκό-κουρδική ισορροπία θα πρέπει να διαχειριστεί με ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στον αγώνα κατά της ISIS.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


The failure to date of Turkish-backed Syrian armed groups to retake the Syrian border town of al-Rai from the Islamic State (IS) should be a warning to US intelligence officials reportedly preparing a “plan B” for Syria, should the cessation of hostilities collapse.

According to The Wall Street Journal, the Central Intelligence Agency and its regional partners are drawing up plans to provide more advanced arms, possibly including anti-aircraft weapons, to Syrian opposition forces as a contingency plan. Old habits and bad ideas seem to die hard in some Washington policy circles. One might recall, for example, the failure of the ill-fated initial train and equip mission, which cost $382 million to train 180 fighters, 95 of whom are reportedly still active. But instead of coming to a reasonable conclusion of "been there, done that, that didn’t work," for many understandable reasons, the CIA is consulting with Turkey and Saudi Arabia on a scheme to ramp up the capabilities of Syrian proxies, which would of course be devastating for the Syrian people who have enjoyed a mild reprieve from the bloodbath of the past five years, as Mohammed al-Khatieb reported from Aleppo last week.

The divide between the United States and Turkey over the role of Syrian Kurdish groups has further complicated the campaign against Jabhat al-Nusra and IS in northern Syria, and is a major reason why a plan B would fail.

Fehim Tastekin writes that the Turkish-backed operation in al-Rai has turned into a “fiasco.” The weeklong campaign has so far gone poorly, with IS putting up a fierce defense. The plan appears to have been hatched after Turkish President Recep Tayyip Erdogan appealed to US President Barack Obama to back off support for the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG), the leading force in the Syrian Democratic Forces (SDF), and instead work through armed groups linked to the Turkish National Intelligence Service, “a composite force of Turkmens, Free Syrian Army factions and Salafists,” according to Tastekin.

Turkey’s Syria policies will only become more problematic as there is little or no hope for a "cessation of hostilities" with the Kurdistan Workers Party. Metin Gurcan writes, “The milder meteorological conditions will allow the Kurdistan Workers Party (PKK) to become more mobile. With improved logistics support, the PKK could integrate its urban units, which have been operating independently, and transform them into a regional force and escalate fighting. Security forces, which are aware of these realities, are frantically preparing. Security officials in Ankara expect multiple, simultaneous PKK operations on the ground or actions in the cities at the end of April. Ankara has reacted by increasing the number of special operations teams trained in urban warfare, appropriate vehicles and weaponry.”

Tastekin concludes, “Turkey’s tactical moves designed to keep the YPG away from the area are impeding a real and meaningful struggle against IS. The expectation is that if the Kurds and their Arab allies move against Menbic, Turkey will arrange for a repeat of the al-Rai offensive. If the Syrian army succeeds in the “Great Aleppo War,” the northern front will be even more complicated, so much so that even Turkey won’t be able to cope with it. Then, the 'with Kurds or without Kurds' debate will become irrelevant.”

Despite the leaks of a plan B, UN Syria envoy Staffan de Mistura is not ready to write off progress since the US-Russian agreement in February, despite a breathless report in The Washington Post on April 14 about the “apparent collapse” of the cessation of hostilities. At the start of a new round of Syrian peace talks in Geneva, de Mistura told reporters April 13, “We need to make sure, at any cost, that the cessation of hostilities, in spirit and in substance, continues to give hope to the Syrian people, because that is what made all of them believe that, in fact, even if they have to wait for the intra-Syrian talks, their lives are at least improved.”

Laura Rozen reports that US concerns about the challenges to the cessation of hostilities are in part the result of disputes over the targeting of Jabhat al-Nusra in and around Aleppo by the Syrian military and its backers, especially Iran and Russia, as some of the armed groups supported by the United States and its regional partners are in close proximity to Jabhat al-Nusra, which is al-Qaeda’s affiliate in Syria.

The relationship and proximity of other Syrian armed groups to Jabhat al-Nusra is a matter of some urgency. UN Security Council Resolution 2254 reiterates that the cessation of hostilities does not apply to Jabhat al-Nusra “and all other individuals, groups, undertakings, and entities associated with al-Qaeda or [IS].” This column has zero tolerance for those who run with al-Qaeda, even if for tactical reasons or a shared hatred of Syrian President Bashar al-Assad. Plan B, in our score, should be kept on the shelf for good, if not a candidate for the shredder. The thought of advanced arms, including anti-aircraft weapons, falling into the possession of sectarian Salafi groups such as Jaish al-Islam and Ahrar al-Sham, which are fellow travelers with Jabhat al-Nusra, and are backed by Saudi Arabia and Turkey, should be something to be avoided, not discussed.

The bottom line is that the US-Russia partnership on Syria is mostly working, and is Syria’s best bet for an end to the war. Rather than a plan B, a better approach would be to build on what is working and establish a mechanism for both monitoring potential cessation violations, which is under discussion, and enhanced intelligence coordination among the United States, Russia and its regional partners in the International Syria Support Group about Jabhat al-Nusra and IS, especially in and around Aleppo, in anticipation of a likely offensive to retake the city, which would be a turning point in the war.

Kamal Sheikho reports from Kobani that “the latest military movements by the SDF and armed Syrian opposition factions in northern Syria aim to cut off the supply route to IS, which links the eastern and northern Aleppo countryside to Raqqa, and to bottleneck IS militants by cutting off the remaining border passages with Turkey. Analysts and experts in Syrian affairs believe it is likely for the coming days to witness heated and decisive battles between conflicting parties, changing the balance of power in favor of the forces fighting IS.”

As we wrote in January, “If the Syrian army, backed by its Iranian and Russian allies, retakes Aleppo, the city’s liberation will come by directly defeating terrorists and armed groups that are already deserting the battlefield. A government victory would be of a different order and have a different impact than the negotiated departures of besieged armed opposition forces in Homs and around Damascus. The people of Aleppo would experience a flat-out victory by the government and a defeat, and exodus, by the armed groups. … A Syrian government victory in Aleppo could be the beginning of the end of the sectarian mindset that would have been alien to the city prior to 2011. There is no more appropriate city to begin Syria’s healing. A Syrian government victory in Aleppo will make it harder to rationalize Western backing for jihadi groups that want to keep up the fight against long odds in the rest of the country. IS and al-Qaeda may prefer, over time, to begin to relocate to Libya and other countries where they can avoid the pounding from the US-led anti-IS coalition and Russian- and Iranian-backed Syrian forces. This may already be happening, and if so, it is to be cheered by those who seek a unified, secular and nonsectarian Syria, as outlined in the Vienna Communique, and as is Aleppo’s tradition.”



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Τούρκοι δεν «αλωνίζουν» μόνον στο Αιγαίο Πέλαγος, αλλά και στην Θράκη, την οποία επισκέφθηκε ο Τούρκος πρέσβης Κερίμ Ουράς

Οι Τούρκοι μάς έχουν στείλει ισχυρό και ολοκάθαρο μήνυμα, εκμεταλλευόμενοι πλήρως την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, την οποία αφρόνως η κυβέρνηση δια του κ. Καμμένου θεώρησε επιτυχία της, χωρίς να αναλογιστεί ούτε την αδυναμία των πολεμικών πλοίων να απωθήσουν λέμβους με λαθρομετανάστες, ούτε το γεγονός ότι η πρόσκληση υπό του κ. Ερντογάν αρχικώς υπεβλήθη, ακριβώς για να του παρασχεθούν τα επιχειρήματα που του χρειάζονται.

Η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο -προφανώς για παρακολούθηση και για παρενόχληση αν χρειαστεί των ρωσικών πολεμικών- αποτελεί θείο δώρο για τους Τούρκους, επειδή παραβιάζουν τα χωρικά μας ύδατα και τον εναέριο χώρο, με το ΝΑΤΟ να παραμένει ουδέτερο, και να μη την παρεμποδίζει. Αυτό σημαίνει, πως οι ΗΠΑ θεωρούν πως πράγματι υπάρχουν διεκδικήσιμες περιοχές, και πως μπορεί να έχουν δίκαιο οι Τούρκοι (άλλωστε, η ουδετερότητα των ΗΠΑ επέτρεψε στους Τούρκους να καταλάβουν το 40% της Κύπρου).

Η ελληνική κυβέρνηση συγκάλεσε το ΚΥΣΕΑ, και μετά από δίωρη συνεδρίαση απεφάνθη ότι «Η Ελλάδα στη βάση της σταθερής και ακέραιης αποτρεπτικής ικανότητας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, υπερασπίζεται, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, τα κυριαρχικά της δικαιώματα, με αποφασιστικότητα, ευθύνη και νηφαλιότητα. Παράλληλα, παραμένει προσηλωμένη σε μια πολιτική ειρήνης, σταθερότητας και συνεργασίας στην περιοχή».

Δεν ξέρω τι καταλάβατε εσείς, εγώ εκείνο που κατάλαβα είναι ότι θα αρκεστούμε πάλι σε διαβήματα, τα οποία κανείς δεν λαμβάνει υπόψη και είναι απλώς για εσωτερική κατανάλωση, χωρίς κάποια «αποτρεπτική απειλή», χωρίς την υπόνοια κάποιας «ανορθόδοξης» στρατιωτικής ενέργειας, με τις Ειδικές Δυνάμεις να έχουν εκπαιδευθεί σ’ αυτές. Άλλωστε, το κυβερνητικό κόμμα έχει πολλά στελέχη που υπεστήριζαν ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του».

Όμως, οι Τούρκοι δεν «αλωνίζουν» μόνον στο Αιγαίο, αλλά και στην Θράκη. Την οποία -προς ενίσχυση του ρόλου του Προξενείου, με το οποίο η Άγκυρα δεν είναι ευχαριστημένη, επειδή «ξεφεύγουν» ψήφοι μουσουλμάνων- επισκέφθηκε ο Τούρκος πρέσβης, Κερίμ Ουράς, και όπως έγραψε προσφυώς ο «Αντιφωνητής» Κομοτηνής, ήταν «περισσότερο Τούρκος, και λιγότερο διπλωμάτης». Αλήθεια, τι θα συμβεί αν ο Έλληνας πρεσβευτής στην Άγκυρα, προβεί σε παρόμοιες ενέργειες του Τούρκου, όπως κατωτέρω;

Οι επισκέψεις του στα παρανόμως λειτουργούντα σωματεία και στους τουρκομουφτήδες, που η ίδια η Τουρκία έχρισε και χρηματοδοτεί, δεν εξέπληξαν κανέναν, αφού έχουμε πια συνηθίσει στις ευθείες προκλήσεις κατά της έννομης τάξης της πατρίδας μας. Άλλωστε, και Έλληνες πολιτικοί της κεντρικής και τοπικής εξουσίας, πράττουν το ίδιο ανενόχλητοι.

Όμως, στο μειονοτικό Γυμνάσιο - Λύκειο όπου πήγε “ιδιωτικά” ο Κερίμ Ουράς μίλησε για “διάβρωση των εκπαιδευτικών δικαιωμάτων της μειονότητας”, που “ανησυχεί” την Τουρκία. Αναφερόμενος στην οδηγία ότι τα έγγραφα να γράφονται στην επίσημη γλώσσα του κράτους και όχι στα τουρκικά, είπε ότι «Τα εντός της Ε.Ε. προβαλλόμενα εμπόδια στην γλώσσα και στην χρήση της δεν είναι κάτι σωστό και καλό. Ελπίζω όποιος και αν έκανε αυτή την οδηγία να το σκεφτεί ξανά. Δεν πιστεύω πως αυτά εξυπηρετούν σε θετική κατεύθυνση την κοινωνική αλληλεγγύη και τον κοινωνικό ιστό. Επίσης αυτό δεν είναι κάτι που αποφασίζει η τοπική αρχή».

Αλλά είχε και χειρότερα: “Στην Κύπρο προχωρούμε στην οδό της επίλυσης. Στην Κύπρο πλέον γίνεται λόγος όχι για δύο κοινότητες και δύο γλώσσες αλλά για δύο ιδρυτικά κράτη. Σήμερα η ελληνοκυπριακή πλευρά απέστειλε επιστολή στην Ε.Ε. με την οποία ζητά τα τουρκικά να αναγνωριστούν ως επίσημη γλώσσα. Στην πραγματικότητα αυτό εντέλει και το Σύνταγμά τους. Με την κατάσταση να είναι λοιπόν έτσι, το να λέγεται σε ένα μειονοτικό σχολείο ¨μην μιλάτε τουρκικά¨, αποτελεί μια πρωτόγονη και απαράδεκτη νοοτροπία. Αυτό είναι ανάγκη να ειπωθεί ξεκάθαρα. Αυτό θα αποτελέσει θέμα ανάμεσα στις δύο χώρες».

Δεν είναι έντιμη στάση αυτή.. Παραποιούν χονδροειδέστατα την αλήθεια, εν γνώσει τους φυσικά. Κανείς δεν απαγόρευσε να μιλούν τουρκικά. Το αυτονόητο απαγορεύθηκε, που σκοπίμως οι τουρκόφρονες, προς βλάβη της Ελλάδας, πράττουν, να στέλνουν δηλαδή τουρκόφρονες εκπαιδευτικοί έγγραφα στα τουρκικά, και όχι στην επίσημη γλώσσα που υποχρεούνται.

Μέμφθηκε την Ελλάδα και για …λογοκρισία στο μειονοτικό σχολείο! Είχε το θράσος να δηλώσει: «Σε ποια εποχή ζούμε; Τι θα πει ελέγχονται τα βιβλία; Στην βιβλιοθήκη του λυκείου τα μισά από τα ράφια της ήταν άδεια. Όταν ρώτησα μου είπαν πως πρέπει να περάσουν από έγκριση. Δηλαδή κάνουμε δωρεά αλλά πρέπει να περάσουν από έλεγχο. Σε ποια εποχή ζούμε; Τι θα πει πρέπει να περάσουν από έλεγχο τα βιβλία; Μήπως βρισκόμαστε στα ολοκληρωτικά καθεστώτα που υπήρχαν μετά από τον Β’ Π.Πόλεμο; Τώρα εδώ είμαστε στην Ε.Ε., δεν κατάλαβα, μπερδεύτηκα.

» Το να παίρνει κάποιος αυτά τα βιβλία, να τα αναλύει ανά σελίδα, αυτό είναι καλό βιβλίο, το άλλο είναι κακό βιβλίο και φυσικά στα σχολεία θα βάλουμε τα καλά βιβλία, όλα αυτά είναι προϊόντα απαρχαιωμένης σκέψης. Πρόκειται για περιττές αναστολές. Σήμερα στον υπολογιστή με το πάτημα ενός κουμπιού κατεβαίνει κάθε είδος βιβλίου (…) Εμείς θα καταστήσουμε άνευ ουσίας τα προβαλλόμενα εμπόδια. Διότι σήμερα δεν υπάρχει μέρος όπου δεν πάει το Διαδίκτυο. Σήμερα από την Μιανμάρ μέχρι την Κίνα έχει γίνει αντιληπτό πως αυτά τα τεχνητά εμπόδια δεν λειτουργούν».

Αντιπαρέρχομαι ότι στην πατρίδα του υπάρχει λογοκρισία στο διαδίκτυο, αλλά πρέπει πράγματι να έχει υπερβάλλουσα θρασύτητα, να απαιτεί αλογοκρίτως να εισέρχονται στις σχολικές βιβλιοθήκες τουρκικά βιβλία, όταν λογοκρίνονται ακόμη και Ελλήνων αναγνωρισμένων συγγραφέων, και καλώς συμβαίνει, άλλο εάν η «προοδευτική» κουλτούρα κυριαρχεί.
Έγραψα πολλά, αλλά άφησα και πολλά. Πάντα όμως έχω την ελπίδα πως θα βρεθεί κάποιος φιλέλληνας πολιτικός, που θα αντιμετωπίσει την κατάσταση στην Θράκη σύμφωνα με το συμφέρον της Ελλάδας, και όχι της άγρας ψήφων, έναντι ανταλλαγμάτων φυσικά.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Παναγιώτη Γκλαβίνη

Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να φέρει πίσω στη χώρα κάτι που να αντισταθμίζει –σε επικοινωνιακό έστω επίπεδο– τα σκληρά μέτρα που πρόκειται να φέρει στη Βουλή για να κλείσει η αξιολόγηση, η Κυβέρνηση πήγε στην Ουάσιγκτον να συζητήσει για το χρέος και γύρισε κουρεμένη…

Αν αληθεύουν τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας από χθες, οι δανειστές φαίνεται πως συμφώνησαν μεταξύ τους στην Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο του Club που φέρει το όνομα της αμερικανικής πρωτεύουσας και απαρτίζεται από εκπροσώπους της Γαλλίας, της Γερμανίας και όλων των εμπλεκόμενων θεσμών (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΕΚΤ, ESM, Eurogroup και EuroWorking Group), να επιβάλουν στη χώρα, πλέον των μέτρων ύψους 5,4 δις, στα οποία συμφώνησε η Κυβέρνηση, πρόσθετα μέτρα ύψους 3,6 δις από τώρα μέχρι το 2018, αν διαφανεί ότι, τη χρονιά αυτή, η χώρα δεν θα πιάνει τον στόχο του πλεονάσματος 3,5%, που θα καθιστά το χρέος μας βιώσιμο ως έχει σήμερα.

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, θα πρέπει να πάμε πίσω στις δηλώσεις του κ. Τόμσεν, στις οποίες ο αξιωματούχος του Ταμείου έλεγε πως, για να είναι το χρέος μας βιώσιμο χωρίς κούρεμα, όπως θέλουν οι Ευρωπαίοι, η Ελλάδα θα έπρεπε να πάρει μέτρα ύψους 9 δις!

Με άλλα λόγια, το ΔΝΤ έλεγε στους Ευρωπαίους (πάντα το έλεγε): κύριοι, επειδή, για να μπω στο πρόγραμμα, το χρέος της Ελλάδας πρέπει να είναι βιώσιμο, έχετε να διαλέξετε: ή να κουρέψετε το χρέος της ή να απαιτήσετε υψηλά πλεονάσματα από τη χώρα της τάξης του 3,5% από το 2018 και μετά. Επειδή δεν πιστεύω ότι το 3,5% είναι βιώσιμο, εγώ σας λέω να κουρέψετε το χρέος. Αν επιμένετε στο 3,5%, τότε η Ελλάδα θα πρέπει να λάβει μέτρα από τώρα μέχρι το 2018 ύψους, όχι 5,4 δις όπως λέτε, αλλά 9 δις!

Οι Ευρωπαίοι, λοιπόν, πήγαν στην Ουάσιγκτον και την ίδια στιγμή που απέκλεισαν οποιαδήποτε συζήτηση για το χρέος, συμφώνησαν με το ΔΝΤ στη λήψη επιπλέον μέτρων 3,6 δις από την Ελλάδα, όπως αυτό ήθελε, ώστε -θεωρητικά μιλώντας- να καταστεί το χρέος της βιώσιμο στα μάτια του.

Και αυτό και μάς επέβαλαν, αντί να μας υποσχεθούν κάποια ελάφρυνση χωρίς πρόσθετα μέτρα πέραν των 5,4 δις, στα οποία φαίνεται πως έχει συμφωνήσει η Κυβέρνηση.

Άρα, λοιπόν, στην Ουάσιγκτον η Κυβέρνηση έχασε κι αυτό που της είχαν υποσχεθεί, ότι –μετά την πρώτη αξιολόγηση– θα άνοιγε η συζήτηση για περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους μας, έστω και με την επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής του και τη σταθεροποίηση του επιτοκίου του.

Διότι, τώρα οι δανειστές μας, περιλαμβανομένου του Ταμείου, φαίνεται πως συμφώνησαν ότι, αν η Ελλάδα λάβει μέτρα 5,4 + 3,6 = 9 δις, θα πετύχει πλεονάσματα της τάξης του 3,5% από το 2018 και μετά, καθιστώντας με τον τρόπο αυτό βιώσιμο το χρέος της ως έχει. Συνεπώς, δεν χρειάζεται ελάφρυνση και η σχετική συζήτηση αναβάλλεται για μετά το 2018.

Το ερώτημα, βέβαια, παραμένει πόσο ρεαλιστικό είναι να λάβουμε πρόσθετα μέτρα ύψους 9 δις μέχρι το 2018, ώστε τη χρονιά αυτή να πετύχουμε πλεόνασμα 3,5%, χωρίς να περικόψουμε δραστικά τις κρατικές δαπάνες, περιλαμβανομένων των μισθών και των συντάξεων που καταβάλλει το Δημόσιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και σε επίπεδο απολύσεων ακόμη.

Διότι, η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων έχει εξαντληθεί και το ποσό αυτό είναι αδύνατο να εξασφαλιστεί μόνον από αυξήσεις φόρων και εισφορών. Θα χρειαστούν και βαθιές περικοπές δαπανών. Ποιος, όμως, θα τις υποσχεθεί στο πλαίσιο του Eurogroup; Και ποιος θα τις ψηφίσει στη Βουλή, αν χρειαστεί;

Η Κυβέρνηση, βέβαια, υποστηρίζει ότι δεν θα δεχτεί τη νέα πρόταση των δανειστών παρά μόνο αν αυτή συνοδεύεται από μείωση του χρέους. Κάτι της διαφεύγει εδώ πέρα. Ξεχνά ότι, με τα 9 δις μέτρα που της ζητούν να λάβει, το χρέος μας καθίσταται βιώσιμο ως έχει και δεν συζητείται πλέον η ελάφρυνσή του παρά μόνο αν, μετά το 2018 και παρά τα νέα μέτρα, δεν επιτύχουμε βιώσιμο πλεόνασμα 3,5%.

Ο δε συνάδελφος κύριος Τσακαλώτος χρειάστηκε να συναντήσει για δεύτερη φορά την κυρία Λαγκάρντ για να καταλάβει τί είχε συμβεί. Πίσω στη χώρα, οι 53 σύντροφοί του, τού θύμιζαν με ανακοίνωσή τους το περίφημο hit του Jim Morrison που υποδείκνυε το τέλος. Του παιχνιδιού, αν μη τι άλλο...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου