Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Μαρ 2013

Ο Ερντογάν, σε κηδεία στελέχους της ισλαμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης Γκιουλέν (από ιστολόγιο του κινήματος Γκιουλέν)

Η ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση Νουρ, του Φετουλλάχ Γκιουλέν, που είναι πολύ καλά ενδεδυμένη την προβιά της ακίνδυνης εκπαιδευτικής μετριοπαθούς ισλαμικής οργάνωσης, εκμεταλλευόμενη τη διάλυση που υπήρχε στο ρωσικό κράτος την περίοδο Γιέλτσιν, είχε διεισδύσει και είχε εγκαταστήσει το πολυπλόκαμο δίκτυό της σε πολλές πόλεις της Ρωσίας καθώς και σε όλες σχεδόν τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Έκτοτε, η τρομοκρατική οργάνωση του Γκιουλέν, που αποτελεί κυβερνητικό εταίρο και μοιράζεται την εξουσία με τον Ερντογάν, συνέχισε τη δράση της, χρησιμοποιώντας μεθόδους μυστικής δράσης στη ρωσική επικράτεια, αποδεικνύοντας ότι πράγματι είναι τρομοκρατική οργάνωση.

Στις 2 Μαρτίου η ρωσική υπηρεσία πληροφοριών εσωτερικού, η FSB, εισέβαλε σε διαμερίσματα-γιάφκες της οργάνωσης, συνέλαβε 10 τρομοκράτες, ενώ συνέλεξε και έντυπο υλικό στα ρωσικά και τα τουρκικά, που προπαγάνδιζε την ισλαμιστική θεωρία της οργάνωσης. Από τους συλληφθέντες οι πέντε είναι Ρώσοι υπήκοοι, οι τέσσερις Αζέροι και ο ένας Τουρκμένιος.

Ο ηγέτης της ισλαμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης, Φετουλλάχ Γκιουλέν, τα τελευταία 15 χρόνια διαμένει στη Γιούτα των ΗΠΑ, και δεν επιστρέφει στην Τουρκία, γιατί φοβάται τους δικαστές και τον στρατό.

Να σημειωθεί ότι η ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση Νουρ δραστηριοποιείται και στην Ελλάδα και εκδίδει έντυπα με το δηλητηριώδες ισλαμιστικό ιδεολόγημα του Γκιουλέν, που είναι ο δούρειος ίππος του τουρκικού εθνικισμού. Μάλιστα, στη δράση της οργάνωσης χρησιμοποιούνται Έλληνες με ακαδημαϊκή ταυτότητα παρακαλώ!
Θα επανέλθουμε.

Καθησυχάζει ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, ο οποίος διαβεβαιώνει ότι δεν θα υπάρξει ένταση ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της Μεσογείου.

Το ότι προβαίνει σε αυτή την κίνηση βέβαια μια μέρα μετά τη συνάντηση των πρωθυπουργών των δυο χωρών στην Κωνσταντινούπολη σημαίνει εναλλακτικά δύο πράγματα, έστω κι αν κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε καχύποπτοι και «άπιστοι Θωμάδες»… είμαστε όμως: Ότι δόθηκαν διαβεβαιώσεις από ελληνικής πλευράς ότι και η Ελλάδα θα αποφύγει να ανοίξει τέτοιο «κεφάλαιο» (κακό σενάριο), είτε η Τουρκία έχει αποφασίσει να προσεγγίσει το θέμα πιο «εποικοδομητικά» (καλό σενάριο) και θα εξηγήσουμε…

Το «εποικοδομητικά», θεωρητικά θα σήμαινε ότι έχοντας συνείδηση αφενός ότι το υπάρχων διεθνές δίκαιο δεν την ευνοεί και αφετέρου του επιχειρήματος που προβάλλει και εξηγήσαμε σε ανάρτηση των προηγουμένων ημερών, έχει αποφασίσει να ακολουθήσει τη «μέση οδό». Δηλαδή, να αποφύγει να εμφανιστεί ότι παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, εμμένοντας στη θέση ότι «υπάρχει πρόβλημα, μας αδικεί το υπάρχων πλαίσιο και πρέπει να τεθεί». Αυτό σημαίνει να αναζητηθεί λύση που θα επηρεάζει όσο το δυνατόν λιγότερο παρεμφερείς υποθέσεις ανά την υφήλιο, μετά από εμπλοκή των δυο μερών και της διεθνούς κοινότητας, χωρίς να θέτει θέματα προσφυγής στην ένοπλη βία σε περίπτωση που υπάρξει απόπειρα εκμετάλλευσης.

Εάν υφίσταται τέτοια στρατηγική, η Τουρκία θα επιδιώξει να κατοχυρώσει μερίδιο για την πλευρά της και εμπλοκή στην αξιοποίηση, χωρίς να πειραχτεί το διεθνές νομικό πλαίσιο, μέχρι να εξευρεθεί τρόπος «νέας ρύθμισης». Δεν το λέμε τυχαία. Στα αυτιά μας έχουν φτάσει «ψίθυροι» ότι θα μπορούσε να παραμένει εν ισχύ το υπάρχων νομικό πλαίσιο και να μην επηρεάζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα, απλά ο «ευνοημένος» να υποχρεούται εμμέσως, «εθιμικά» λένε ορισμένοι, να εμπλέκει σε ένα ποσοστό (20-30% μας έχει αναφερθεί) τον «ζημιωμένο» στο αμιγώς οικονομικό κομμάτι της υπόθεσης.

Η ανωτέρω παρατήρηση θέλει μεγάλη προσοχή και προσεκτική ανάλυση όλων των παραμέτρων από ελληνικής πλευράς, που θα κληθεί να ζυγίσει ανάμεσα στην εκχώρηση τμήματος του οικονομικού οφέλους και της δυνατότητας καθαυτής για την ακώλυτη αξιοποίηση των κοιτασμάτων. Εμείς παραμένουμε καχύποπτοι και αμφιβάλλουμε ζωηρά, καθότι η Τουρκία, με τη διπλωματική συμπεριφορά που έχει επιδείξει μέχρι σήμερα, αφήνει να εννοηθεί ότι η στόχευσή της ξεφεύγει από το αμιγώς οικονομικό πεδίο και επεκτείνεται στο γεωπολιτικό, που αφορά τον έλεγχο χώρου.

Εάν αποδειχθεί ότι η Τουρκία εγκαταλείπει την πολιτική του «δερβέναγα» και την απόπειρα τρομοκράτησης των εμπλεκομένων, κρατών και εταιριών και επιδιώκει την εξεύρεση «διευθέτησης» σε άλλα επίπεδα, θεωρητικά δημιουργείται ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για κάποια προκαταρκτική συζήτηση. Πολλοί ερμηνεύουν το «καζάν-καζάν» (αμοιβαία επωφελής, «win-win») του Ερντογάν υπό αυτό το πρίσμα.

Εμείς ομολογούμε ότι δεν έχουμε πειστεί, αν και γνωρίζουμε ότι το διπλωματικό παρασκήνιο είναι έντονο σε όλα τα επίπεδα. Ούτε δυνατότητα αξιολόγησης κατά πόσον κάτι τέτοιο είναι εφικτό από απόψεως διεθνούς δικαίου μπορούμε να αξιολογήσουμε, ή αν υποκρύπτεται κάποιο τέχνασμα που θα μας εκπλήξει. Το ρεπορτάζ βέβαια συνεχίζεται…

Το «ζύγισμα» για την ελληνική πλευρά, αν αποδειχθεί ότι τα ανωτέρω δεν στερούνται ουσίας, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο και το «τετελεσμένο» που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε είναι ότι η εναλλακτική θα είναι το μπλοκάρισμα της διαδικασίας για μακρό χρονικό διάστημα, τη στιγμή που η Ελλάδα επιθυμεί την όσο το δυνατόν ταχύτερη αξιοποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών με σκοπό να ξεφύγει οριστικά από την οικονομική κρίση.

Εν αναμονή περισσοτέρων ενδείξεων και πληροφοριών, οψόμεθα… οπότε «των φρονίμων τα παιδιά…»


Υπό έμμεσο τουρκικό έλεγχο η ελληνική ενεργειακή υποδομή!


Πέρυσι, κατά την πρώτη φάση του διαγωνισμού ιδιωτικοποίησης ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ, η αμερικανική κυβέρνηση έδρασε με σχεδόν «γκανγκστερικό» τρόπο, υποχρεώνοντας την επιτροπή αποκρατικοποιήσεων να αποκλείσει ρωσική εταιρεία, όπερ και συνέβη για τυπικούς λόγους – τη σχετική απόφαση έσπευσε να κοινοποιήσει στους Ρώσους όχι το δημόσιο, αλλά η “Rothschild and Sons”, σύμβουλος αποκρατικοποιήσεων της κυβέρνησης.

Φέτος, οι εναπομείνασες στον διαγωνισμό ρωσικές εταιρείες έκαναν, κατά τη δεύτερη φάση, πολύ καλύτερες προσφορές, υπερδιπλάσιες των άλλων. Επιπλέον, υπόσχονται σημαντικές επενδύσεις στην ενεργειακή υποδομή και προνομιακή τιμολογιακή μεταχείριση στις προμήθειες ρωσικού αερίου, που αντιστοιχούν στο 80% των προμηθειών μας. Να σημειωθεί ότι η ΔΕΠΑ είναι εμπορική εταιρεία που πουλά κυρίως ρωσικό αέριο. Αν παύσουν οι Ρώσοι να την εφοδιάζουν και αρχίσουν να πουλάνε στην «Προμηθέας», όπως έχουν δυνατότητα, η όποια αξία της ΔΕΠΑ απομειώνεται δραματικά.

Ταχύτερα στην τελική καταστροφή

Η όλη υπόθεση ιδιωτικοποίησης της ενεργειακής υποδομής συνιστά στρατηγικό παραλογισμό, για να μην πούμε «προδοσία». Μαζί με όλα τα υπόλοιπα συμβαίνοντα, φέρνει την Ελλάδα κοντύτερα σε τελική κοινωνική-εθνική τραγωδία, πρωτοφανή στη νεοελληνική ιστορία.

Δεν χρειαζόμαστε το αστείο ποσό που αποτιμούν ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό. Χρειαζόμαστε πίσω το κράτος μας που έγινε «αποικία χρέους». Για να το πάρουμε, η γεωπολιτική «υπεραξία» του ελληνικού χώρου είναι, ίσως, ένα από τα τελευταία χαρτιά μας. Αλίμονο αν τη χαρίσουμε, μέσω απόδοσης του ελέγχου των ενεργειακών υποδομών. Ούτε αντιλαμβανόμαστε τις ανοησίες των νεοφιλελεύθερων «Ταλιμπάν», που είναι εναντίον του κρατικού ελέγχου στρατηγικών επιχειρήσεων από το ελληνικό κράτος, αλλά προτείνουν να τις δώσουμε σε … ξένα κράτη! Που, όπως θα δείξουμε, είναι τα λιγότερο φιλικά προς την Ελλάδα!!!

Με (αμερικανικό) ζόρι Αζερμπαϊτζάν

Τέλος πάντων, η κυβέρνηση κάνει αυτό που της λένε οι Πιστωτές μέσω τρόικας, συνεχίζοντας τις ιδιωτικοποιήσεις. ‘Όμως ο κ. Ομπάμα πιστεύει ότι «όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα». Οι αγωγοί να πάνε στον πλειοδότη, αλλά να μην είναι Ρώσος! Γι’ αυτό και η κυβέρνηση έσπευσε, μετά το, υπέρ των ρωσικών εταιρειών, αποτέλεσμα της δεύτερης φάσης του διαγωνισμού, να τροποποιήσει τους όρους του, ώστε να μπορέσει η αζερική κρατική εταιρεία πετρελαίων να φτιάξει ένα κονσόρτσιουμ με άλλες εταιρείες και να «χτυπήσει» τον διαγωνισμό.

Αν οι Αζέροι καταφέρουν να βρούνε τους συνέταιρους και τα λεφτά, ενδέχεται να καταλήξουν με τον έλεγχο των δύο, στρατηγικής σημασίας, ελληνικών εταιρειών. Κάτι που μας οδηγεί στην απόλυτη εθνική ξεφτίλα και καταστροφή στην οποία, όπως αποδεικνύει και αυτή η υπόθεση, οδηγεί η υποταγή των ελληνικών κυβερνήσεων στην τρόικα, το Μνημόνιο και τους Πιστωτές και, ιδίως, οι «ιδιωτικοποιήσεις», όπως έχουν επιβληθεί.

Τι είναι το Αζερμπαϊτζάν;

Οι περισσότεροι ‘Ελληνες δεν γνωρίζουν τίποτα για το Αζερμπαϊτζάν, πρώην σοβιετική δημοκρατία που κηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος, όταν ο Ρώσος Πρόεδρος Μπαρίς Γέλτσιν αποφάσισε να διαλύσει τη χώρα του, την ΕΣΣΔ, κάπως με τον τρόπο που τώρα ενεργεί το ελληνικό και κυπριακό πολιτικό προσωπικό.

Το Αζερμπαϊτζάν είναι η χώρα που διατηρεί τις στενότερες σχέσεις στον κόσμο με την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», το δημιούργημα του τουρκικού στρατού στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη και την έχει σχεδόν αναγνωρίσει. Διατηρεί επίσης στενότατες σχέσεις με την εθνικά συγγενή του Τουρκία (όπως και το Ισραήλ), που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, σε μεγάλο βαθμό έλεγχο στην εσωτερική πολιτική ζωή και την εξωτερική και αμυντική πολιτική του Μπακού.

Ερωτούμε. Είναι δυνατόν να αποδοθεί στην κρατική εταιρεία αυτής της χώρας ο έλεγχος της ελληνικής ενεργειακής υποδομής; Εν τοιαύτη περιπτώσει, μήπως είναι λογικότερο να καταργήσουμε πλήρως το κράτος και να γίνουμε αυτοβούλως αποικία; ‘Ισως μας στοιχίσει και λιγότερο.

Σα να μην έφταναν όσα αναφέραμε, το Αζερμπαϊτζάν είναι επίσης εχθρός και διαρκής απειλή για την Αρμενία, ίσως τον πιο πιστό και παραδοσιακό σύμμαχο που διαθέτει η Ελλάδα στον κόσμο. Επιπλέον, το Αζερμπαϊτζάν επιχειρείται να χρησιμοποιηθεί από το Ισραήλ εναντίον του Ιράν, χώρας με ισχυρούς παραδοσιακούς δεσμούς με την Ελλάδα, ενώ αποτελεί «αγκάθι» για τη ρωσική πολιτική στον Καύκασο. Με ένα σμπάρο δηλαδή, πάμε μόνοι μας να σκοτώσουμε όσα περισσότερα τρυγόνια μπορούμε, να τα βγάλουμε μόνοι μας τα ματάκια μας, όπως σε τόσα άλλα θέματα!

Ελάχιστο πατριωτισμό αν διαθέτει ετούτη η κυβέρνηση, ας εκμεταλλευθεί τους ανταγωνισμούς και τις πιέσεις κι ας κηρύξει άγονο τον διαγωνισμό. Είναι η μόνη εθνική, φιλολαϊκή, πατριωτική λύση. Κι ας συμφωνήσει επιτέλους στην ελληνική συμμετοχή στον αγωγό South Stream, που ήταν πρόταση της Αθήνας, υλοποιείται όμως χωρίς ελληνική συμμετοχή, λόγω αμερικανικών πιέσεων!

Δεν προτείνουμε «πόλεμο» κατά των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτων δεν θα κινούνταν ποτέ έτσι, αν έβρισκε έστω ίχνος αντίστασης και αξιοπρέπειας στο ελληνικό πολιτικό προσωπικό. Πάντως, δεν συμφωνούμε με την υποδούλωσή μας στα αμερικανικά συμφέροντα, με μοναδικό «αντάλλαγμα» την καταστροφή μας! Αν κάτι σέβονται οι Αμερικανοί είναι την έννοια του «εθνικού συμφέροντος» γιατί την έχουν μέσα στο δικό τους DNA, όπως εμείς έχουμε, δυστυχώς, συχνά, τον Ραγιά. Εκτιμούν επίσης, όπως έλεγε ο Κάρλος Φουέντες, αυτούς που τους μιλάνε όρθιοι και τους κυττάνε στα μάτια. Αντιστρόφως, ας μην ξεχνάνε όσοι κυβερνάνε την Ελλάδα, την τελική μοίρα που επεφύλαξε η Ουάσιγκτον στα εγχώρια όργανά της.

Κλείνοντας, να πούμε ότι είναι πολύ εντυπωσιακή και απολύτως εύγλωττη και αποκαλυπτική, η σιωπή στο θέμα αυτό, των «υπερπατριωτών» του λόμπυ της «ΑΟΖ και των πετρελαίων». Οι φίλοι «ΑΟΖολογούντες» έχουν τρελάνει τον ελληνικό λαό υποστηρίζοντας (απολύτως ψευδώς και ανευθύνως) ότι χρειάζεται εδώ και τώρα ανακήρυξη ΑΟΖ για εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Τώρα μάλιστα, το «λόμπυ» γίνεται και των εξοπλισμών, υποστηρίζοντας να αγοράσει, η καθημαγμένη χώρα μας, που δεν διαθέτει γιατρούς στα νησιά της, ανταλλακτικά για τα αεροπλάνα της και πετρέλαιο για τον στόλο της, νέα όπλα, όπως φρεγάτες, για υπεράσπιση της ΑΟΖ που θα ανακηρύξει.

‘Οψιμοι κάπως, οι πλείστοι εξ αυτών, «πατριώτες», οι «ΑΟΖολόγοι» επιδεικνύουν συνήθως μόνο σε αυτό το θέμα «εθνική ευαισθησία». Προτιμούν να μη διαμαρτύρονται για το εντυπωσιακό πάγωμα, κατ΄επιταγήν των ΗΠΑ, των στρατηγικής σημασίας ελληνορωσικών σχέσεων. Ούτε επικρίνουν το Ισραήλ για την απόφασή του να παράσχει σημαντική στρατιωτική τεχνολογία στην τουρκική αεροπορία. Μήπως κάτι δεν πάει καλά με έναν τόσο επιλεκτικό «πατριωτισμό»;

Δημοσιεύτηκε στην «Ελλάδα αύριο», 26.2.2013

Σε προσωπικό φιάσκο του πρωθυπουργού και με σοβαρούς κινδύνους για τις μετέπειτα εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά ζητήματα, εξελίχθηκε η επίσκεψη του Αντώνη Σαμαρά στην Κωνσταντινούπολη. Τσαλακωμένος στο ισχυρό του "χαρτί" που ήταν η μέχρι χθες σκληρή του γραμμή στα εθνικά θέματα και την ΑΟΖ, ο Σαμαράς αφέθηκε να συρθεί από τον ΥΠΕΞ Αβραμόπουλο σε μία εντελώς απαράδεκτη φιέστα, από την οποία ο μόνος κερδισμένος ήταν Ερντογάν. Ένα λάθος ταξίδι σε μια λάθος συγκυρία. 
 
Ποτέ δεν επισκέπτεσαι τον αντίπαλο και δεν συζητά μαζί του όταν αυτός είναι στο μάξιμουμ της ισχύος του κι εσύ στο ναδιρ σου. Το αποτέλεσμα ήταν - για όποιον ακόμα δεν το έχει καταλάβει - ότι η Άγκυρα έθεσε επίσημα θέμα συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων στην δυνητική ελληνική ΑΟΖ της ανατ. Μεσογείου και η Αθήνα ακόμα δεν το έχει αρνηθεί...

Μόλις σήμερα προσπάθησε να μαζέψει καταστάσεις ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος, με την δήλωσή του ότι "δεν υπάρχει ταύτιση απόψεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας στο θέμα της ΑΟΖ", αλλά αυτό ήταν πολύ λίγο και ήρθε πολύ αργά.
Οι Ισραηλινοί ακόμα περιμένουν την σύγκληση του ελληνοϊσραηλινού Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, το οποίο αναβλήθηκε προκειμένου να γίνει πράξη το, εν τέλει, φιάσκο στην Τουρκία.

Έτσι έχουμε από τη μία η ελληνική κυβέρνηση να το ''παίζει'' σκληρή, υποβάλλοντος στον ΟΗΕ ρηματική διακοίνωση απορρίπτοντας τις περιοχές που η Άγκυρα θέλει να κάνει σεισμικές έρευνες, καθ’ ότι είναι στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, και από την άλλη δεχόταν αδιαμαρτύρητα την πρόταση Ερντογάν για συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων.
Το "win-win" ή ''καζάν – καζάν'' του Τούρκου πρωθυπουργού χάθηκε στη μετάφραση για την ελληνική αντιπροσωπεία, αλλά οριοθέτησε την τουρκική πολιτική. Κανείς από ελληνικής πλευράς δεν κατάλαβε ή έκανε πώς δεν κατάλαβε τι ειπώθηκε. Ήταν η στιγμή που ξεκάθαρα ο Ερντογάν έβαζε θέμα συνεκμετάλλευσης του φυσικού αερίου και του πετρελαίου της ελληνικής ΑΟΖ, χωρίς να διατυπωθεί ποτέ από τον Αντώνη Σαμαρά ούτε καν μία ένσταση.

Τι δήλωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός, που έμοιαζε να συμμετέχει σε κάποιο συνέδριο ή χάπενινγκ; ''Είναι συμβολική ημέρα, γιατί η υπογραφή των συμφωνιών μας δίδει τη δυνατότητα να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι και να συνεννοηθούμε''. Σε τι ακριβώς να συνεννοηθούμε; Στο πως θα δώσουμε στους Τούρκους το Καστελόριζο και τα κοιτάσματα της Κρήτης; Αυτό είναι που θέλει ο Ερντογάν και βασικά η Τουρκία: Να δεχθούμε μια πολιτική αναθεώρησης των υπαρχόντων συνθηκών και αυτό εννοούσε με το ''καζάν – καζάν''. Να γίνει διάλογος για το μέχρι που θα φτάσει ο τουρκικός επεκτατισμός. Μέχρι τα Δωδεκάνησα, ή να το αφήσουμε μέχρι τις Κυκλάδες;

Δεν είναι όμως μόνο τα πενιχρά αποτελέσματα σε πολιτικό επίπεδο. Το ίδιο πενιχρά ήταν και στο επίπεδο των επιχειρηματικών επαφών. Όπως δήλωσε στο newmoney.gr ο επιχειρηματίας Νίκος Βασιλείου (διευθύνων σύμβουλος και μέτοχος στην εταιρεία ''Bright'') ''...πολλοί ήταν εκείνοι οι Τούρκοι επιχειρηματίες που μας αντιμετώπισαν σαν επαίτες''. Τέτοια υπεροψία υπήρξε. Η υπεροψία αυτή των Τούρκων επιχειρηματιών, οι οποίοι λόγω της αδυναμίας της χώρας μας κατατάσσουν στην κατηγορία ''επαίτης'', αλλά και μια σειρά αδυναμιών στη διοργάνωση των επαφών οδήγησαν τελικά σε χαμηλότερα του αναμενόμενου αποτελέσματα.



Η Ελλάδα δεν αντέχει, η Ελλάδα θα σκάσει. Είναι ηλίου φαεινότερο, μόνο ανόητοι ή απατεώνες ισχυρίζονται το αντίθετο. Η εξέλιξη ΑΕΠ-ανεργίας, των βασικότερων δεικτών, είναι χειρότερη από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης πριν την άνοδο του Χίτλερ – μόνο η πολιτικο-ψυχολογική αδράνεια εμπόδισε ανάλογα αίτια να παράγουν ήδη ανάλογης βιαιότητας αποτελέσματα. Ο αστικός κοινοβουλευτισμός, όπως τον γνωρίσαμε μετά το 1974 (στην Ευρώπη μετά το 1945), χάνει τους οικονομικούς όρους ύπαρξής του. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε αποικία...

Αποικία όχι με έννοια ελεγχόμενου κράτους, όπως ήταν μετά το 1947 από τις ΗΠΑ, αλλά με τη νομική, θεσμική έννοια της αποικίας χρέους. Τα πρωτογενή πλεονάσματα είναι στη φαντασία του Στουρνάρα. Για να τα πετύχει έκανε εσωτερική στάση πληρωμών. Οι εγγεγραμμένοι φόροι δεν μπορούν να πληρωθούν. Τα ιδιωτικά δάνεια επίσης.

Πως θα τελειώσει αυτό; 
Τι προγραμματίζουν για μας, χωρίς εμάς, τα αφεντικά του κόσμου;

1ο σενάριο: Η Ελλάδα ακολουθεί ηρέμως πορεία αυτοκτονίας, μετατρεπόμενη σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Μπαγκλαντές. Μοιάζει πολύ απίθανο. Αν γίνει, θα είναι Βουλγαρία, Ρουμανία, Μπαγκλαντές με το μεγαλύτερο χρέος στην παγκόσμια ιστορία...

‘Οσο «παίζει» τέτοιο σενάριο, υπό το παρόν καθεστώς μη βιώσιμου χρέους και αποικιοκρατικών συμβάσεων, ιδιωτικοποιήσεις και εκμετάλλευση τυχών ορυκτών, συνιστούν λεηλασία τωρινής και μελλοντικής περιουσίας των Ελλήνων, χωρίς λύση του οικονομικού.

2ο σενάριο: Το έθνος βρίσκει τη δύναμη, την ηγεσία, τα επιχειρήματα, τις συμμαχίες και θέτει στην ΕΕ το θέμα καταστροφής της χώρας, την ανάγκη διακοπής μνημονίων και έκτακτης ανθρωπιστικής βοήθειας. Η χώρα μπαίνει σε σύγκρουση με τις κυρίαρχες δυνάμεις της «Ευρω-Γερμανίας» και θέτει αναγκαστικά το όλο ζήτημα της Ευρώπης. Συσπειρώνει πολιτικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη και φέρνει σε πολιτικά δυσκολότατη θέση Μέρκελ, «ευρωϊερατείο» και τράπεζες. Αν δεν ικανοποιηθούν οι όροι της, διακόπτει την εξυπηρέτηση των δανείων, οργανώνει εσωτερική κατάσταση έκτακτης οικονομικής ανάγκης για την επιβίωση του πληθυσμού, ακολουθεί τακτική «άδειας καρέκλας» (Ντε Γκωλ) στην ΕΕ, κινητοποιεί όλα τα νομικά επιχειρήματα και απευθύνεται στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

Κατά 80% μια τέτοια πορεία, εκτιμούμε, δεν θα απαιτήσει εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής, γιατί θά' ναι πολιτικά πολύ δύσκολο στην ΕΚΤ να διακόψει τη χρηματοδότηση, κάτι που, πάντως, δεν πρέπει να γίνει με ελληνική πρωτοβουλία. Η Ελλάδα μπορεί να πετύχει σε μια τέτοια σύγκρουση, αλλά πρέπει να αρχίσει σήμερα κιόλας να ετοιμάζεται.

3ο σενάριο: Συμβαίνουν ή υποκινούνται ανώμαλες εξελίξεις, που θα μπορούσαν να είναι εμφύλιες/ φυλετικές συρράξεις, τυφλές εξεγέρσεις, στρατιωτικο-αστυνομική εκτροπή, ένταση/στρατιωτική εμπλοκή με την Τουρκία. Τότε, οι όροι συζήτησης του ελληνικού ζητήματος μεταβάλλονται άρδην. Αντί να τεθεί στην Ευρώπη το θέμα ενός προγράμματος καταστροφής μιας χώρας της ‘Ενωσης, λίκνου του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, θα τεθεί το θέμα το θέμα των «καθυστερημένων Βαλκάνιων», που δεν ξέρουν να λύνουν τα προβλήματά τους, παρά με βαρβαρότητες και πολέμους. Αν, ειδικά, πάμε σε κρίση με Τουρκία, υπό παρόμοιες συνθήκες, θα τρέχουμε γονυπετείς ανά την υφήλιο εκλιπαρώντας προστασία. Τα περιθώρια να ζητήσουμε διακοπή μνημονίου, ανθρωπιστική βοήθεια, επαναδιαπραγμάτευση δανειακών εξαφανίζονται.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αφήσουμε ανυπεράσπιστη τη χώρα αν γίνει αντικείμενο επιβουλής από τη γείτονα. Στην επιβουλή και στον πόλεμο θα απαντήσουμε με επιβουλή και πόλεμο. Αυτό πρέπει να γίνει κρυστάλλινα σαφές. Άλλο όμως να πάρουμε εμείς πρωτοβουλία κλιμάκωσης. Δεν έχει καν νόημα να επιχειρήσουμε λύση των ελληνοτουρκικών δια διαπραγματεύσεων ή δικαστικής κρίσης τώρα. Η λύση θα αντανακλά αναπόφευκτα τις συνθήκες ιστορικής αδυναμίας μας.

Μέχρι στιγμής, η ‘Αγκυρα απέφυγε τον πειρασμό εκμετάλλευσης της ελληνικής κρίσης. ‘Οσο το πράττει, δεν έχουμε λόγο να μην ακολουθήσουμε, συγκεντρώνοντας όλες τις δυνάμεις στην απόκρουση του οικονομικο-πολιτικού πολέμου που δεχόμαστε, στον αγώνα αποκατάστασης της εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας που διαθέταμε το 2010 και αποφεύγοντας τις, τόσο συχνές στην ιστορία μας, έξωθεν υποκινούμενες προβοκάτσιες...

Εντείνονται οι πιέσεις απέναντι στη χώρα μας, για να αναιρέσει την περίφημη τροπολογία που τόσο εξαγρίωσε την τουρκική πλευρά!
 
    Όπως αναμενόταν – και είχαμε αρκετές φορές επισημάνει και στο «Προξενείο-Στοπ»- η υπερψήφιση της περίφημης τροπολογίας για τον διορισμό των ιμάμηδων και οι αντιδράσεις που ξέσπασαν τόσο από την επίσημη Τουρκία, όσο και από σύμπασα τη μάζωξη των εν Θράκη χαφιεδοπαραρτημάτων του Προξενείου, προοιωνιζόταν μία οξεία επίθεση της τουρκικής πλευράς στα διεθνή φόρα εναντίον της απόφασης του ελληνικού Κοινοβουλίου. 

Προ ημερών, σας είχαμε γράψει για την ανακοίνωση της ανθελληνικής FUEN, που διαμαρτυρόταν για την παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών των…«Τούρκων της Δυτικής Θράκης» (βλ. Νέες προκλήσεις σε βάρος της χώρας μας από Ευρωπαίους λακέδες της Τουρκίας).  
Το θέμα όμως πλέον, όπως επίσης άλλωστε αναμενόταν, έφτασε μέχρι τον ΟΗΕ. 
Ποιος το πήγε εκεί; 
Η αλυτρωτική «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» (ABTTF) του αρχιπράκτορα Χαλήτ Χαμπίπογλου, που πριν από λίγες μέρες κατέθεσε γραπτή ανακοίνωση (στην 22η συνεδρία του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, που διοργανώνεται στην Γενεύη από τις 25 Φεβρουαρίου ως τις 22 Μαρτίου 2013), με την οποία εξέφρασε την αντίδραση της για τον νόμο 3536/2007 και την πρόσθετη τροπολογία του (του 2013) που…«τείνει να καταργήσει την θρησκευτική αυτονομία της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης».

    Στην ανακοίνωση αυτή, όπως διαβάζουμε στην επίσημη ιστοσελίδα της ABTTF, αναφέρεται ότι  
«η Ελλάδα που δεν επιφέρει μια λύση στο θέμα των μουφτήδων, με νόμο που έβγαλε το 2007 χωρίς να ζητήσει την άποψη της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, θέλησε να διορίσει 240 ιμάμηδες σε τζαμιά της Δυτικής Θράκης υπαγόμενους στους διορισμένους μουφτήδες, αλλά λόγω της αντίδρασης της μειονότητας ο νόμος δεν εφαρμόστηκε…Η νυν ελληνική κυβέρνηση, με τον ισχυρισμό πως θέλει να εξαλείψει κάποιες ατέλειες του υπάρχοντος νόμου, πάλι χωρίς να ζητήσει την άποψη της μειονότητας, έφερε τον Ιανουάριο του 2013 μια νέα τροπολογία στον νόμο, την οποία πέρασε από τη Βουλή παρά την αντίδραση των Τούρκων βουλευτών. Με την τροπολογία αυτή, ανοίγει ο δρόμος όχι μόνο για τον διορισμό θρησκευτικών λειτουργών σε τζαμιά της Δυτικής Θράκης, αλλά και για τον διορισμό ιεροδιδασκάλων που θα διδάσκουν το Κοράνι σε κρατικά σχολεία. Έτσι το κράτος επιχειρεί να διευρύνει τον έλεγχο του πάνω στην θρησκεία. Η ABTTF αναφέρει πως το κράτος δεν πρέπει να επεμβαίνει σε κανένα θρησκευτικό θέμα, και ζητά την ακύρωση όλου αυτού του νόμου, που συνιστά μια σοβαρή επέμβαση στην θρησκευτική αυτονομία της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης».
Τα μαύρα σύννεφα λοιπόν φουντώνουν. Όπως ακριβώς δηλαδή αναμενόταν. Θα αντέξει άραγε τις (δεδομένες) ασφυκτικές πιέσεις η ελληνική πλευρά (που δεν θα λέγαμε ότι ακριβώς φημίζεται και για το…απαράμιλλο σθένος της); 
Οψόμεθα…

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση, και με ηπιότερο τρόπο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν εξωτερικά όρια σχετικά με τις δραστηριότητες των κρατών και των κοινωνιών, παγώνοντας έτσι τις μακροχρόνιες συγκρούσεις μεταξύ των μικρότερων χωρών. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στη δεκαετία του 1990, οι συγκρούσεις άρχισαν να αναθερμαίνονται.
 
Με τις εντάσεις μεταξύ των εθνοτήτων ήδη στο κόκκινο, η Γιουγκοσλαβία ήταν η πρώτη χώρα που διασπάστηκε από τη σύγκρουση. Λίγο μετά, ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, και κατόπιν συγκρούσεις στην Υπερδνειστερία και την Τσετσενία. Ενώ κάποιες συγκρούσεις έλαβαν τη δέουσα προσοχής - η Δύση τελικά παρενέβη στρατιωτικά στην πρώην Γιουγκοσλαβία και η Ρωσία πολέμησε στην Τσετσενία για σχεδόν μια δεκαετία, και επέβαλε την ειρήνη στην Υπερδνειστερία - άλλες, όπως αυτή μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, απλά ξεχάστηκαν και πάλι.

Ευτυχώς δεν ξέσπασαν όλες οι πιθανές συγκρούσεις. Η Σοβιετική Ένωση δεν διαλύθηκε με βία, όπως και οι περισσότερες άλλες αυτοκρατορίες - ένα αποτέλεσμα για το οποίο μόνο η θεία παρέμβαση ή καθαρή τύχη φαίνεται να ευθύνεται. Παρά την αύξηση των εθνικιστικών αισθημάτων και της αμοιβαίας καχυποψίας, η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, επίσης, κατάφερε να αποφύγει τη σύγκρουση, χάρη στην ταχεία αποδοχή τους στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε εκείνο το σημείο, ο κόσμος ένιωσε μια συλλογική ανακούφιση.

Όμως, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ​​παγκοσμιοποίηση προκάλεσε την «δεύτερη αποδέσμευση», διευκολύνοντας την ταχεία οικονομική ανάπτυξη στις χώρες της Ασίας που, επί δύο αιώνες, είχαν περιοριστεί από τη Δυτική κυριαρχία, τον Ψυχρό Πόλεμο, και την αχαλίνωτη φτώχεια.

Με την ακμάζουσα οικονομία ήρθε η αυξημένη στρατηγική επιρροή, που οδήγησε στην διαμόρφωση της περιφερειακής γεωπολιτικής από τα εθνικά συμφέροντα και τους φόβους, και όχι από εξωτερικές δυνάμεις. Αποτυχίες της Δύσης στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, που ακολουθήθηκαν από την παγκόσμια οικονομική κρίση (που έφεραν στο φως σοβαρές διαρθρωτικές αδυναμίες στις ΗΠΑ και την ΕΕ που οι δημοκρατικές κυβερνήσεις τους δεν είχαν καταφέρει να επιλύσουν), επιτάχυνε τη διαδικασία αυτή.

Ως εκ τούτου, η Ευρώπη έχει εγκαταλείψει σχεδόν τον παγκόσμιο γεωπολιτικό ρόλο της, με ουσιαστικά καμία άλλη δράση, εκτός από το εμπόριο, στην Ανατολική Ασία. Παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν διατηρήσει σημαντική επιρροή, ο συνδυασμός των διαρθρωτικών οικονομικών προβλημάτων, μια διαιρεμένης ελίτ, και δύο de facto στρατιωτικών λανθασμένων κινήσεων έχει εμποδίσει την ικανότητά της να ασκεί περαιτέρω εξουσία.

Εν τω μεταξύ, στην Ασία βλέπουμε την εντατικοποίηση εδαφικών διαφορών στην Νότια και Ανατολική Θάλασσα της Κίνας, καθώς οι χώρες αναβιώνουν παλιές αξιώσεις. Ανατολή και Νότια Ασία έχουν εμπλακεί σε μια κούρσα εξοπλισμών, κυρίως στη θάλασσα. Όλοι φοβούνται την Κίνα, η οποία εξακολουθεί να είναι σχετικά ειρηνική, αλλά δεν μπαίνει στον κόπο να κρύψει την αυξανόμενη στρατιωτική της ικανότητα. Χωρίς μια παν-ασιατική αρχιτεκτονική ασφαλείας που αναμένεται να προκύψει στο εγγύς μέλλον, η αναχώρηση της Δύσης από την περιοχή θα δημιουργήσει ένα κενό ασφαλείας.

Επιπλέον, στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, η πτώση των απολυταρχικών μη-θρησκευτικών καθεστώτων, σε συνδυασμό με τη χαλάρωση του εξωτερικού ελέγχου, έχει υποκινήσει νέες - και αναζωπύρωσει παλιές - υποψίες, θρησκευτικές διαφωνίες, και τη δυσπιστία των ξένων και εν γένει της Δύσης, ειδικότερα. Ως αποτέλεσμα, η περιοχή έχει εισέλθει σε μια περίοδο συγκρούσεων, κοινωνικής υποβάθμισης, αύξησης του εθνικισμού και του θρησκευτικού φανατισμού.

Πιο απειλητική, ωστόσο, είναι η πιθανότητα κατάρρευσης της ΕΕ, προκαλώντας ένα τρίτο κύμα αποδέσμευσης. Η ΕΕ, που δημιουργήθηκε για να σπάσει το καταστροφικό κύκλο ευρωπαϊκού εθνικισμού που είχε διευκολύνει την άνοδο δύο ολοκληρωτικών συστημάτων και την πρόκληση δύο παγκοσμίων πολέμων, παρομοιάζεται ως το πρότυπο για μια παγκόσμια τάξη με ανθρώπινη πρόσωπο. Ως ο χειρότερος εχθρός του εαυτού της - και ως εκ τούτου του κόσμου - για αιώνες, η Ευρώπη έγινε ένας φάρος ειρήνης.

Αλλά, εφησυχασμένοι στις δάφνες των ιδρυτών της ΕΕ, οι διαδοχικοί ευρωπαίοι ηγέτες απέτυχαν σε μεγάλο βαθμό να αντιληφθούν τις ανταγωνιστικές προκλήσεις που θέτει η παγκοσμιοποίηση. Φάνηκαν να ξεχνάνε ότι το βαθύτερο κίνητρο του ευρωπαϊκού σχεδίου ήταν πολιτικό, όχι οικονομικό, που τους οδήγησε να σπεύσουν στη διεύρυνση και να θέσουν μη ρεαλιστικούς στόχους.

Την ίδια στιγμή, οι Ευρωπαίοι πρέπει να προετοιμαστούν για μια ακόμα πιο βαθιά μεταμόρφωση. Για να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους, οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να εγκαταλείψουν πολλές από τις κοινωνικές πολιτικές πρόνοιας και να μεταρρυθμίσουν τους πολιτικούς θεσμούς τους. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι προτιμούν να αγνοούν την διαφαινόμενη πρόκληση της ριζικής μεταρρύθμισης της πολιτικής, λόγω της πτώσης του βιοτικού επιπέδου που αυτό συνεπάγεται.

Οι παγκόσμιοι ηγέτες πρέπει να ενθαρρύνουν την Ευρώπη να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της με αποφασιστικότητα, προσφέροντας συμβουλές, οικονομική υποστήριξη, και εποικοδομητική κριτική. Η Ρωσία πρέπει να συνεχίσει να πιέζει για μια Συμμαχία της Ευρώπης - ένα νέο πλαίσιο για τις οικονομικές και διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της ΕΕ, της Ρωσίας, και την ευρύτερη Ευρώπη - η οποία θα μπορούσε να προσφέρει μια διέξοδο από τη συστημική κρίση στην Ευρώπη.

Η πρώτη αποδέσμευση είχε σοβαρές συνέπειες. Τώρα, οι παγκόσμιοι ηγέτες πρέπει να εργαστούν για να ελαχιστοποιήσουν τις επιπτώσεις της δεύτερης, και να χρησιμοποιήσουν όλα τα διαθέσιμα μέσα για την αποτροπή μιας τρίτης.



Το Δεκέμβριο του 1996 η Science Applications International Corporation (SAIC) εκπόνησε κατόπιν παραγγελίας του αμερικανικού Πενταγώνου μία στρατηγική αποτίμηση του μέλλοντος της Τουρκίας καθώς και των σχέσεων που αναμένεται να διαμορφωθούν με το Ιράν, το Ισραήλ, την Ελλάδα και τη Ρωσία για τη περίοδο 1997-2020.

Στην παρουσίαση της έκθεσης με τίτλο “Turkey's Future Workshop Final Report” είχαν παρευρεθεί μεταξύ άλλων ανώτατα στελέχη της αμερικανικής κοινότητας πληροφοριών υπηρεσιών και της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η έκθεση SAIC αποτελείται από 4 εναλλακτικά σενάρια:

Σενάριο 1ο: Τουρκία και Ιράν σχηματίζουν από κοινού ομοσπονδία.
Σενάριο 2ο: Τουρκία και Ισραήλ εγκαθιστούν νέα τάξη ασφαλείας στην ανατολική Μεσόγειο.
Σενάριο 3ο: Ανάκαμψη Ρωσίας και επίθεση στη Τουρκία.
Σενάριο 4ο: Δημιουργία ομοσπονδιακών δομών στο Καύκασο με ηγέτιδα χώρα τη Τουρκία.

H εμπλοκή της Ελλάδας εξετάζεται στα Σενάρια #2 και #3 ενώ εντύπωση προκαλεί η ακρίβεια προβλέψεων διαφόρων σημαντικών γεγονότων στο Σενάριο #4, όπως η πτώση της κυβέρνησης Erbakan το 1997 και ο μυστηριώδης θάνατος του Στρατηγού Αlexander Lebed στις 28 Απριλίου 2002 (η SAIC προβλέπει αιφνίδιο θάνατο του Yeltsin το 1999, ανάληψη της ηγεσίας από το Lebed και δολοφονία του το 2003).

Για το κατά πόσο ρεαλιστικά μπορούν να θεωρηθούν τα παρακάτω γεωπολιτικά παίγνια, ο αναγνώστης θα πρέπει να ανατρέξει στις συνθήκες που επικρατούσαν το 1996, έτος εκπόνησης της μελέτης: Κορύφωση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έναρξη της στρατηγικής συνεργασίας Τουρκίας-Ισραήλ, αστάθεια στο Καύκασο και ένα μεγάλο ερωτηματικό για το μέλλον της Ρωσίας.

Σενάριο #2

Προϋποθέσεις: Εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας Τουρκίας-Ισραήλ, Στήριξη της Ουάσιγκτον στις επιλογές της Αθήνας, Ικανότητα της Άγκυρας για διεξαγωγή διμέτωπου πολέμου.

1997-1999: Η προμήθεια ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων από την Κύπρο προκαλεί αναταραχή στην Τουρκία. Το ΝΑΤΟ αρνείται να εμπλακεί ενώ ξεσπούν επεισόδια στη Μεγαλόνησο μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Το ελληνοαμερικανικό λόμπυ πιέζει την Ουάσινγκτον για πλήρη διακοπή της αμερικανικής βοήθειας στη Τουρκία.

2000-2002: Στην Άγκυρα εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα. Τουρκικά F-16 προσβάλλουν τις θέσεις των αντιαεροπορικών συστημάτων στη Κύπρο, αποβιβάζονται εκ νέου τουρκικά στρατεύματα στα Κατεχόμενα ενώ πραγματοποιούνται αποβάσεις σε μερικά νησιά του Αιγαίου. Η Ελλάδα απαντά με αεροπορικές επιθέσεις κατά τουρκικών στόχων στα παράλια του Αιγαίου. Ξεκινούν τηλεφωνικές διαπραγματεύσεις για την αποφυγή ενός ολοκληρωτικού πολέμου.

Το αμερικανικό Κογκρέσο παγώνει κάθε βοήθεια προς την Τουρκία ενώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρεί σε εμπάργκο. Κινήσεις υποστήριξης της Άγκυρας εκδηλώνονται σε Γερμανία, Αυστρία και Πολωνία. Το ισραηλινό λόμπυ στις ΗΠΑ πιέζει προς υποστήριξη της Τουρκίας. Το ΝΑΤΟ “παραλύει” από την ελληνοτουρκική σύγκρουση.

2003: Σημειώνεται έξαρση αντι-αμερικανισμού από τη τουρκική κοινή γνώμη. Οι αμερικανικές βάσεις στη Τουρκία κλείνουν. Το Ισραήλ προτείνει στη τουρκική πλευρά υπογραφή συμφωνίας στρατιωτικής συμμαχίας με μυστικό πρωτόκολλο που προβλέπει κοινή δράση κατά της Συρίας.

2003-2005: Κούρδοι αντάρτες εξοπλισμένοι και εκπαιδευμένοι από την Ελλάδα επιχειρούν από βάσεις της Σύριας εξαπολύουν σφοδρές επιθέσεις σε οικονομικούς στόχους στη νότιοανατολική Τουρκία ενώ κλιμακώνονται στα αστικά κέντρα.

2006-2007: Το Ισραήλ ενορχηστρώνει πραξικόπημα κατά του Σύρου προέδρου Αssad. H εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στη Συρία δίνει την ευκαιρία στην Ελλάδα να επιτεθεί σε στρατιωτικούς στόχους στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης. Η Τουρκία απαντά με επιθέσεις στο ηπειρωτικό κορμό της Ελλάδας ενώ οι ναυτικές δυνάμεις των δύο χωρών συγκρούονται στο Αιγαίο.

Το αμερικανικό Κογκρεσσο υιοθετεί σκληρή αντιτουρκική στάση. Ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη υποστηρίζουν τους Σύριους και εμπλέκονται σε αερομαχίες με ισραηλινά αεροπλάνα. “Σε μία μόνο εναέρια σύγκρουση ένας έμπειρος Ισραηλινός πιλότος καταρρίπτει τέσσερα ελληνικά μαχητικά-βομβαρδιστικά. Σε μία ημέρα η Ελλάδα χάνει 20 αεροσκάφη”. Η Ελλάδα αποσύρεται από τον πόλεμο. 2008-2012: Το Ισραήλ επιτίθεται στη Συρία μέσω Λιβάνου και προωθείται από τα υψίπεδα του Γκολάν. Το αεροσκάφος του Σύρου προέδρου καταρρίπτεται στην ανατολική Μεσόγειο μετά από προσπάθειά του να διαφύγει στο Σουδάν. Τουρκία και Ισραήλ καταλαμβάνουν τη Συρία. Το Ισραήλ, με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ, οργανώνει πραξικόπημα στο Ιράκ και ανατρέπει τον Saddam Hussein. Tο Ιράκ διαμελίζεται σε τρία τμήματα. Το Ιράν καταλαμβάνει τις ανατολικές περιοχές, η Τουρκία την πετρελαιοφόρο περιοχή της Μοσούλης, ενώ το δυτικό τμήμα συνενώνεται σε ομοσπονδία με τη Συρία. Η Ρωσία αποδέχεται τα τετελεσμένα (fait accompli).

Αποτέλεσμα: Τουρκία και Ισραήλ ελέγχουν τη Μέση Ανατολή. Μετά την ήττα της Ελλάδας αποδυναμώνεται σημαντικά το ΝΑΤΟ. Το Ιράν καλείται να επιλέξει μεταξύ διευρυμένων σχέσεων με τη Τουρκία, και κατ΄επέκταση με το Ισραήλ, και στροφής προς τη Μόσχα


Σενάριο #3

Προυποθέσεις: Οικονομική και στρατιωτική ανάκαμψη της Μόσχας, παρέμβασεις του Τουρκικού Στρατού στη πολιτική ζωή της χώρας, τουρκικές φιλοδοξίες για το Καύκασο.

Η Ρωσία καταλαμβάνει στρατιωτικά τη Λευκορωσία το 1998 και στρέφεται προς την Ουκρανία. Με βοήθεια από τη Δύση, η Μόσχα ανακάμπτει οικονομικά ενώ διατηρεί μικρότερες αλλά πιο αποτελεσματικές ένοπλες δυνάμεις. Το βιολογικό και πυρηνικό οπλοστάσιο διατηρείται παρά τις υπογραφείσες συμφωνίες μείωσης των εξοπλισμών. Η Ρωσία εκφράζει τη βούλησή της για χρήση βίας σε περίπτωση που απειληθούν τα εθνικά της συμφέροντα.

2002: Η Ευρωπαική Ένωση αρνείται τη πλήρη ένταξη της Τουρκίας. Αυξάνεται η υπόστήριξη στο πολιτικό Ισλάμ. Το αμερικανικό Κογκρέσο διακόπτει κάθε παροχή βοήθειας στην Τουρκία παρά τις ενστάσεις που εκφράζει ο Λευκός Οίκος. 2003-2008: Το κεμαλικό κατεστημένο καθυστερεί την επάνοδο των δημοκρατικών δυνάμεων. Η οικονομία παραπαίει ενώ το ΡKK γίνεται απειλητικό.

2009-2010: Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις συνεχίζουν να υποστηρίζουν το Αζερμπαιτζάν και τη Γεωργία και υπόσχονται βοήθεια για την αναχαίτιση του ρωσικού επεκτατισμού. Η Μόσχα υποκινεί πραξικοπήματα στις Δημοκρατίες του Καυκάσου, οι οποίες βυθίζονται στο χάος. Το ΡΚΚ ενισχύεται με ρωσική βοήθεια για επανέναρξη των επιθέσεων σε τουρκικούς στόχους. Ανατινάσσεται πετρελαιαγωγός Γεωργίας-Τουρκίας.

2012: Η Ρωσία στέλνει τελεσίγραφο στην Τουρκία να σταματήσει να επεμβαίνει στον Καύκασο και να αναγνωρίσει τις συνοριακές γραμμές προ του 1918 καθώς και ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Η Τουρκία απορρίπτει το τελεσίγραφο.

2013: Η Ρωσία, απειλώντας με χρήση Όπλων Μαζικής Καταστροφής, εισβάλλει στην Τουρκία από τον Εύξεινο Πόντο και καταλαμβάνει τις περιοχές της Κωνσταντινούπολης, του Μαρμαρά και τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας. Η Άγκυρα απευθύνεται στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ενώ η Ελλάδα καταλαμβάνει τη Σμύρνη και το μεγαλύτερο μέρος των παραλίων της Μικράς Ασίας.

2015-2018: ΗΠΑ και Ευρωπαική Ένωση εφαρμόζουν οικονομικό εμπάργκο κατά της Ρωσία. Η Κίνα, φοβούμενη την αναγεννημένη Ρωσία, στηρίζει το εμπάργκο. Ενώ τα Ηνωμένα Εθνη καλούν τις δύο πλευρές σε διαπραγματεύσεις στην Ελβετία, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις σταθεροποιούν τις θέσεις τους στο τουρκικό έδαφος.

2020: Οι Μεγάλες Δυνάμεις συμφωνούν στην απόσχιση της Κωνσταντινούπολης και του Μαρμαρά από την Τουρκία και την πλήρη αποστρατιωτικοποίησή τους. Με αμερικανική παρέμβαση δημιουργείται επιτροπή για την εποπτεία των Στενών. Ανακηρύσσεται ανεξάρτητο κουρδικό κράτος.

Οι Έλληνες υποχρεώνονται να αποχωρήσουν («is asked to withdraw») από τη Σμύρνη και τα παράλια αφού εκεί πλέον δεν διαβιεί ελληνικός πληθυσμός. Η Τουρκία αποδυναμώνεται σημαντικά και διαμελίζεται διατηρώντας τη Κεντρική Ανατολία και τις μεσογειακές ακτές πλην της Αλεξανδρέττας που επιστρέφεται στη Συρία μετά από ρωσική απαίτηση. Η Ρωσία είναι πια ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στην περιοχή.

2021-2025: Κύματα εκατομμυρίων Τούρκων προσφύγων προσπαθούν να καταφύγουν στη σημαντικά περιορισμένη τουρκική επικράτεια. Οι ΗΠΑ οργανώνουν μεγάλες ανθρωπιστικές επιχειρήσεις για την ανακούφιση των προσφύγων. Η Τουρκία παρακολουθεί ανήμπορη τη ρωσική επάνοδο στο Καύκασο και τη Κεντρική Ασία.

Αποτέλεσμα: Η Ρωσία αποκτά προνομιακή πρόσβαση στα Στενά. Η Τουρκία συρρικνώνεται εδαφικά και σε ισχύ



Το σενάριο της RAND για Ελληνοτουρκικό πόλεμο στη Θράκη

H αμερικανική RAND Corp. εκπόνησε για λογαριασμό της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας (USAF) μία μελέτη που αναφερόταν σε σύγκρουση Ελλάδος-Τουρκίας το 2003, έτος κατά το οποίο συντάχθηκε το Σχέδιο Balyoz που πρόβλεπε μεταξύ άλλων πρόκληση τεχνητής κρίσης με την Ελλάδα με περιορισμένης έκτασης κατάληψη περιοχής του Βορείου Έβρου, νότια του Sulucadere του Tarafeyni και του Kızıldere (Ερυθροπόταμος).

“Το στρατηγικό περιβάλλον 200 ετών στην Ανατολική Μεσόγειο έχει παγιώσει την ελληνοτουρκική ένταση ως τις αρχές του 21ου αιώνα. Η αναβίωση περιφερειακών ανταγωνισμών στα Βαλκάνια, μάλιστα, ανέδειξε νέα στοιχεία στις σχέσεις Αθηνών και Άγκυρας. Το 2003 ξεσπά κρίση με αφορμή την (σ.σ. υποτιθέμενη) κακή μεταχείριση των Τούρκων στη Δυτική Θράκη. Μια τριβή που περιλαμβάνει πολλαπλές αψιμαχίες στα σύνορα, οι οποίες ανακύπτουν όταν μικρές ομάδες προσφύγων αποπειρώνται να διαφύγουν από την Ελλάδα στην Τουρκία, αυξάνεται, οι δύο χώρες διεξάγουν ταυτόχρονες και αλληλο-καλυπτόμενες ασκήσεις στο Αιγαίο και αρχίζουν να ενισχύουν τις δυνάμεις τους στη μεθόριο.

Πολλά επεισόδια στο Αιγαίο και στον εναέριο χώρο του -εγκλωβισμός από επίγεια και εναέρια ραντάρ πλοίων και αεροσκαφών, ελληνικές και τουρκικές φρεγάτες συγκρούονται κάνοντας αποκρύψεις- περαιτέρω αύξηση της ανησυχίας και της εχθρότητας. Τέλος, μια μεγάλη διαδήλωση Τούρκων στην ελληνική Θράκη καταλήγει σε ταραχές και ελληνικές παραστρατιωτικές δυνάμεις (σ.σ. sic) παρεμβαίνουν πυροβολώντας στα πλήθη και σκοτώνοντας μερικές δεκάδες Τούρκων.

Αποκηρύσσοντας την “πολιτική γενοκτονίας” της ελληνικής κυβέρνησης, η Τουρκία απαντά με μια αιφνιδιαστική αλλά περιορισμένη εισβολή στη Θράκη περνώντας τα σύνορα, με στόχο να καταλάβει σημεία-κλειδιά όπου διαμένει τουρκικός πληθυσμός με την έννοια της εγκαθίδρυσης προστατευμένου ασφαλούς καταφυγίου.

Οι ελληνικές δυνάμεις προσπαθούν να κρατήσουν την εισβολή στη μεθόριο και η Αθήνα ανακηρύσσει ζώνη 12 ν.μ. στο Αιγαίο, αποκλείοντας ως εκ τούτου την τουρκική διέξοδο στο Αιγαίο. Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία βομβαρδίζει τη Σμύρνη και άλλες τουρκικές πόλεις και οι δύο χώρες συγκρούονται επίσης στα ύδατα και στον εναέριο χώρο του Αιγαίου“.

Παρακάτω το κείμενο αναφέρεται στην αντίδραση των ΗΠΑ προκειμένου να τερματιστεί η σύγκρουση

“…Βάσεις είναι διαθέσιμες στην Ιταλία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Μη θανατηφόρα ή περιορισμένης καταστρεπτικής δυνατότητας μέσα ουδετεροποίησης στρατιωτικών εγκαταστάσεων και συστημάτων θα είναι εξαιρετικά χρήσιμα.”


Πηγή: Strategy Reports 

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση την τελευταία τριακονταετία λειτούργησε σαν εκτροφείο διαφθοράς. Ιπποφορβείο δρομώνων για διαγωνισμό σε στίβο ρεμούλας. Εκεί νεόκοποι δημοτικοί σύμβουλοι μαθήτευαν στις μεθόδους υπεξαίρεσης. Όσοι επεδείκνυαν προσόντα προωθούνταν στη δημαρχία. Οι δε πιο ικανοί «ανέβαιναν κατηγορία» ή αν θέλετε «άλλαζαν πίστα» σε βουλευτικές και υπουργικές θέσεις. Από κει και από τις κομματικές νεολαίες αντλούσε όλο το πολιτικό σύστημα στελέχη και υποτακτικούς.

Εκτροφείο διαφθοράς
Υπήρξαν δήμαρχοι που αποχώρησαν από την Αυτοδιοίκηση φτωχότεροι από ό,τι εισήλθαν. Έφταναν στο σημείο να εισφέρουν από την τσέπη τους για να καλύψουν ανάγκες του δήμου ή για να συνδράμουν δοκιμαζόμενους δημότες. Αλλά είναι πλέον υπερήλικες ή αποβιώσαντες, είχαν εκλεγεί πριν το 1982. 

Η πολιτεία εκείνων των παλιών προσιδίαζε στο δημαρχιακό αρχέτυπο, τους Γράκχους. Των συγχρόνων προσιδιάζει μάλλον στους Σαράντα Κλέφτες του παραμυθιού «Αλη Μπαμπα».

Δεν ωραιοποιούμε το παρελθόν, πάντοτε υπήρχαν « Γκρούεζες ». Αλλά υπήρχαν τρεις διαφορετικές παράμετροι που συνδυαστικά προσέδιδαν συστημική ισορροπία στην τοπική διακυβέρνηση.

Πρώτον, σε ικανό ποσοστό το κίνητρο εκλογής πήγαζε από μια νοοτροπία ευπατρίδη, που θέλει να υπηρετήσει το κοινωνικό σύνολο και να αποκομίσει δόξα.

Δεύτερον, χωρίς να είναι ακομμάτιστες ή ανεξαρτητοπημένες από τις εθνικές, οι αυτοδιοικητικές εκλογές λειτουργούσαν σαν πηγαία δημοκρατία για τις τοπικές κοινωνίες, παρέχοντάς τους μια ευκαιρία να αμείψουν με αξίωμα τα διακρινόμενα μέλη τους και να ωφεληθούν από τις ικανότητές τους.

Τρίτον, ο δήμαρχος/κοινοτάρχης διέθετε μικρό προϋπολογισμό για να ικανοποιεί περιορισμένες, σε σύγκριση με σήμερα, αρμοδιότητες : καθαριότητα, ύδρευση, αποχέτευση, οδοποιία, ληξιαρχείο. Και βρισκόταν υπό τον έλεγχο κεντρικά διορισμένου Νομάρχη.

Στην ιστορική πορεία οι τρεις παράμετροι εξαλείφτηκαν από το συνονθύλευμα που βαφτίζει ξεδιάντροπα την αποψιλωμένη σύναξη του εθνικό γεγονός .

Το ΠΑΣΟΚ με την έλευσή του στην εξουσία υλοποίησε τον σχεδιασμό του για  «Πολίτευμα με Τρεις Πυλώνες» : Κοινοβούλιο, Συνδικαλισμός, Τοπική Αυτοδιοίκηση. 

Ήταν το μόνο υπεσχημένο που υλοποίησε πλήρως, διότι υπηρετούσε τον στρατηγικό στόχο της εγκαθίδρυσης σε όλη την Επικράτεια ελεγχόμενου καθεστώτος. 
Αναμφίβολα ο στόχος επιτεύχθηκε, τουλάχιστον για την παρελθούσα τριακονταετία. Το πού οδήγησε συνολικά το βιώνουμε σήμερα. 

Ειδικά όμως σε ό,τι αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, δεδομένου ότι ο κοινωνικός  βίος οργανώνεται με πυρήνα τις τοπικές κοινότητες, οι συνέπειες διαπέρασαν και εν τέλει μεταμόρφωσαν δυστυχώς επί τα χείρω ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Αυτό που υποκινούσε την πολιτική του ΠΑΣΟΚ ήταν ένα κοινωνιολογικό δεδομένο και δυο πολιτικές στοχεύσεις, όλα αλληλένδετα. Το κοινωνιολογικό δεδομένο ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ στην πρώιμη περίοδο δεν διέθετε κοινωνικά στελέχη – και δεν θα μπορούσε. Εκτός από κομματικά στελέχη προερχόμενα από φοιτητές, παλαιοκεντρώους και αριστερούς κάθε απόχρωσης, ελάχιστοι αξιόλογοι και ικανοί άνθρωποι, επιτυχημένοι επαγγελματικά και με αποδοχή στις τοπικές κοινωνίες, πλησίαζαν τον Ανδρέα, που είχε πάντα μηδαμινή απήχηση στους σοβαρούς ανθρώπους.



Οι στοχεύσεις ήταν πρώτον, η πλήρης κομματικοποίηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κατά το πρότυπο της Αριστεράς η οποία εξουσιάζει πάντα ολοκληρωτικά, ώστε αφενός μεν να ελέγχει τις τοπικές κοινωνίες, αφετέρου δε να λειτουργεί σαν συγκοινωνούν δοχείο με την κεντρική εξουσία, την οποία θα τροφοδοτούσε με ψηφοφόρους στις εθνικές εκλογές. Και δεύτερον, η ανάδειξη και άντληση πολιτικών στελεχών, μελλοντικών κομματικών «ταλιμπάν».



Εργαλείο για την επίτευξη των στόχων: η διαχείριση από τους δημοτικούς άρχοντες πρωτοφανών κονδυλίων.

Με το ισχυρό ρεύμα που το έφερε αρχικά στην κυβέρνηση, από τις πρώτες μετέπειτα δημοτικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ προώθησε λυσσαλέα στις δημοτικές  αρχές άγνωστους, άκαπνους και ανίκανους με μοναδικό προσόν τον κομματικό φανατισμό, όπως και ορισμένους ημιαναγνωρίσιμους τυχοδιώκτες που έσπευσαν να ανέβουν στο τραίνο.

Όλοι αυτοί με την εκλογή τους άρχισαν μαζικούς διορισμούς, προμήθειες πάσης φύσεως, φαραωνικά έργα με αντίστοιχο κόστος – και αντίστοιχο ίδιον «όφελος».

Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται για δυο πρακτικές. Τις ιδρύσεις δημοτικών επιχειρήσεων παντός σκοπού με εντελώς αδιαφανή οικονομικά, μετέπειτα «κουφάρια» που έκλεισαν εκκαθαριζόμενες άρον-άρον, όπου εκτός άλλων «πάρκαραν» για αργομισθίες επίλεκτοι ευνοούμενοι.

Και τις ελεγχόμενες όσον αφορά την ακριβή σκοπιμότητα επεκτάσεις σχεδίων πόλεων, που έφεραν τεράστια προσωπικά κέρδη σε δημοτικούς παράγοντες και στον περίγυρό τους, από υπεραξίες γης, ανάθεση μελετών, έργα υποδομής στις επεκτάσεις.



Υπάρχει ο τετριμμένος αντίλογος για όσα γράφονται μέχρι εδώ και όσα θα ακολουθήσουν. Ότι η μισή κοινωνία ήταν αποκλεισμένη από το «Κράτος της Δεξιάς», ότι μια συντηρητική «μούχλα» εμπόδιζε νέες, ζωτικές κοινωνικές δυνάμεις να βγουν στην επιφάνεια, ότι το ΠΑΣΟΚ είχε την ιστορική νομιμοποίηση. 

Με εξαίρεση την ανάγκη κοινωνικής ανανέωσης, που όμως οφείλει να γίνεται με τους άριστους και όχι με τους χείριστους, εκ του ιστορικού αποτελέσματος ο αντίλογος αποδείχθηκε αβάσιμος.
 
Υπήρχε λόγος που κάποιοι ήταν στο κοινωνικό περιθώριο ή στα χαμηλά στρώματα. Κι αυτός ήταν η ηθική, πνευματική και φυσική τους μειονεξία. 

Γι’ αυτό το ΠΑΣΟΚ βαρύνεται αμετάκλητα με το ότι κατήργησε την αντιστοίχιση αξίας με κατάληψη αξιώματος, ότι εκτίναξε το Δημόσιο Χρέος με αφειδή παροχή στους δήμους εθνικών πιστώσεων ή εγγυήσεων δανείων που κατέπεσαν, ότι θέσπισε την ατιμωρησία για την κατασπατάληση δημοσίου χρήματος.


Υπήρξαν επίσης δυσμενείς εξελίξεις στην εξουσία, ανθρωπολογικά. Ελάχιστοι, και σίγουρα όχι οι μετριότητες, επιθυμούν ως υφιστάμενο κάποιον υπέρτερό τους σε αξία ή ανεξαρτησία, επειδή θα τούς επισκιάζει ή θα τούς φέρνει αντιρρήσεις. Έτσι όταν για κορυφή μιας κοινωνίας, δήμαρχος, επιλεγόταν μια μετριότητα, μοιραία αυτός επέλεγε ηλιθιότερους και πειθήνιους αντιδημάρχους και δημοτικούς συμβούλους. Και εκείνοι με τη σειρά τους ηλιθιότερους των ιδίων δημοτικά στελέχη.


Θεμελιώθηκε έτσι μια πυραμιδική βλακοκρατία που εκδίωξε τους έντιμους και ικανούς από τα κοινά. 

Η ποιότητα του ανθρωπίνου παράγοντα που ασχολείτο με τα δημοτικά πράγματα υποβαθμίστηκε περαιτέρω από παράλληλες, άδηλες και μηδέποτε αναφερόμενες κοινωνικές διεργασίες. 
Σε μια κοινωνία όπου η αναγνώριση αξίας υπόκειται σε μετρήσιμη και αποδεκτή μέθοδο, παράδειγμα η κτήση πτυχίου μετά από εξετάσεις ή η οικονομική επιφάνεια μετά από έντιμη και κοπιώδη εργασία, καθένας γνωρίζει τη θέση του και δεν διεκδικεί όσα η κοινωνία τού αποδεικνύει ότι δεν δικαιούται. 

Όμως επειδή ο μιμητισμός αποτελεί κινητήρια δύναμη, όταν οι χαμηλού επιπέδου έβλεπαν τους ομοίους τους να ανελίσσονται ευνοιοκρατικά και όχι αξιοκρατικά άρχισαν να διακατέχονται από αίσθημα φθόνου: ένα γιγάντιο «γιατί όχι κι εγώ;» κυρίευσε χιλιάδες ανάξιους και τους οδήγησε στην τοπική πολιτική, μερικούς δε και παραπέρα.


Εξάλλου, παλαιότερα, τα δημοτικά/κοινοτικά συμβούλια αποτελούντο κυρίως από ελευθεροεπαγγελματίες και επιστήμονες. 
Με την ανάδειξη από το ΠΑΣΟΚ της δημοσιοϋπαλληλίας σε προνομιούχο τάξη, πλημμύρισαν τα δημοτικά ψηφοδέλτια από δημοσίους υπαλλήλους, πολλοί από τους οποίους έμμεσα εκβίαζαν την ψήφισή τους με την εξουσία που λόγω θέσης διέθεταν. Ποιος δημότης θα αρνούταν ψήφο π.χ. στον εφοριακό που τον ήλεγχε ή στον καθηγητή του παιδιού του;



Οι εκ προθέσεως στρεβλώσεις οδήγησαν στο να δημιουργηθούν μέσα στους δημοτικούς οργανισμούς μηχανισμοί που λίγο διέφεραν από την μαφία, ήταν παντός κομματικού καιρού και πλούτιζαν από πόρους και έργα υποτίθεται υπέρ της Αυτοδιοίκησης. Οι μηχανισμοί αυτοί, με βάση την διαρκή εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, προωθούσαν νέους υποψηφίους όταν κάποιοι εκλεκτοί τους αιρετοί αποχωρούσαν από την Αυτοδιοίκηση ή αναβαθμίζονταν πολιτικά, ενώ στις βουλευτικές εκλογές γίνονταν αντικείμενο αντιπαροχής με τους φιλόδοξους πολιτευτές της εκλογικής περιφέρειας. Οι μηχανισμοί πριμοδοτούσαν με ψήφους βουλευτές και ύστερα τροφοδοτούνταν από τους εκλεγέντες με προνόμια και δημόσια έργα, δηλαδή εισόδημα για την κάστα τοπικής εξουσίας.

Σε περίπτωση που στην περιφέρεια υπήρχε ισχυρός πολιτικός παράγων η ισχύς λειτουργούσε αντίστροφα: ο βουλευτής/υπουργός «έβγαζε» δήμαρχο/δημάρχους κάποιον εκλεκτό του για να αποτελούν οι δήμοι ψηφοσυλλεκτικό μηχανισμό του.

Σύνηθες το φαινόμενο στις περιφέρειες της Αττικής, από όπου προέρχεται η πλειοψηφία της κοινοβουλευτική «ελίτ», και όπου διαπρεπείς υπουργοί διατηρούν κύκλο δημάρχων και δημοτικών συμβούλων – ψηφοπρομηθευτών. Όταν πάλι ένας αυτοδιοικητικός ευρείας απήχησης εμφανιζόταν ως ενδεχόμενος κίνδυνος-ανταγωνιστής, ο βουλευτής/υπουργός τον «πριόνιζε» παντοιοτρόπως στις εκλογές ή στην άσκηση διοίκησης.



Οφείλει να ειπωθεί ότι αν το ΠΑΣΟΚ υπήρξε φυσικός και ηθικός αυτουργός στην φαυλότητα, τόσο η ΝΔ όσο και η λοιπή Αριστερά, όπου είχαν επιρροή, δεν διαφοροποιήθηκαν δραματικά παρά μάλλον υιοθέτησαν την πεπατημένη που χάραξαν οι «πράσινοι», μοιραία γενόμενοι μέτοχοι στην «Δημοτική Διαφθορά ΑΕ». 

Το υπερκομματικό της διαπλοκής υποδηλώνεται σε περιπτώσεις όπου κάποιος τοπικά  δημοφιλής, παρότι εξαιτίας ισχυρού εσωκομματικού ανταγωνισμού δεν έπαιρνε το κομματικό χρίσμα, κατερχόταν σε σύμπραξη με δημοτικές παρατάξεις κομματικά αντίθετες. Περιπτώσεις φαινομενικά απίθανων συνδυασμών που αποκλήθηκαν «αντάρτες», ενώ απλά ήταν τα δομημένα συμφέροντα που οδηγούσαν σε δημοτικές ωσμώσεις υποτίθεται πολιτικά ετερόκλητους.



Εννοείται, δεν ήταν και δεν είναι όλοι οι δημοτικοί άρχοντες διεφθαρμένοι. Αλλά εκείνοι που είναι καταφέρνουν να διαμορφώνουν για την πολιτεία τους μια «άσπιλη» δημόσια εικόνα, με την οργανική συνδρομή ενός επίσης φαύλου και κρατικοδίαιτου Τύπου, υπερτοπικού και τοπικού, καλά ταϊσμένου με καταχωρήσεις προβολής έργων, διακηρύξεις, δημοσιεύσεις και συναφές, υπερτιμολογούμενο αντικείμενο.

Η Γαλλία  των 65 εκατομμυρίων κατοίκων έχει πέντε μεγάλες ημερήσιες εφημερίδες, πέντε μεγάλες εβδομαδιαίες, καμιά τριανταριά επαρχιακές και μερικούς μείζονες τηλεοπτικούς σταθμούς. Κάντε τη σύγκριση με την Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων, που έχει δεκάδες ημερήσιες (πολιτικές, οικονομικές, αθλητικές) εφημερίδες, εκατοντάδες επαρχιακές, πάνω από δέκα κανάλια εθνικής εμβέλειας και 101 κανάλια περιφερειακής-τοπικής εμβέλειας με άδεια από το ΕΣΡ. 
Δεν είναι τυχαίο ότι η «έκρηξη» του Τύπου έπεται χρονικά από την «απογείωση» των διαθεσίμων κονδυλίων των δήμων, πολλοί των οποίων ενεπλάκησαν σε ίδια μέσα ενημέρωσης όπως ραδιοφωνικούς σταθμούς. 



Με βαθμιαία διαμορφωνόμενο ένα υπόβαθρο φαυλότητας στον αυτοδιοικητικό χώρο, ήρθαν δύο σημαντικές παρεμβάσεις.


Πρώτον, η χρηματοδότηση δημοτικών έργων από ευρωπαϊκά κονδύλια.


Δεύτερον, ο Νόμος 2539/1997 («Καποδίστριας») που υπηρετούσε την ανάγκη συνένωσης κοινοτήτων, αλλά με κομματικά κριτήρια, ήτοι με την δημιουργία δημοτικών οργανισμών όπου το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε δυνητικά να λαμβάνει την πλειοψηφία, με την υπογραφή του Αλέκου Παπαδόπουλου, ενός πολιτικού που εκκίνησε από το Δημοτικό Συμβούλιο Αργυρούπολης και διατήρησε προφίλ αδιάφθορου. 


Η ένταξη δημοτικών/κοινοτικών έργων στα χρηματοδοτούμενα από Κοινοτικούς πόρους Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα (ΠΕΠ), η απαλλαγή από τις ισχνές δεσμεύσεις των εθνικών πόρων, υπήρξε το «Άγιο Δισκοπότηρο» της Αυτοδιοίκησης. 
Δυστυχώς για τους λάθος λόγους. Ενώ σκόπευε στην δημιουργία υποδομών παρέσχε τα χρήματα  για καταναλωτική κραιπάλη στερημένων. 

 
Η έννοια του δημοσίου έργου αποσυνδέθηκε από το πρωτεύον κριτήριο της κοινωνικής χρησιμότητας και εξελίχθηκε σε μέσο για κλοπή. Μελετητές, υπηρεσιακοί παράγοντες, σύμβουλοι, ιδιοκτήτες απαλλοτριούμενων, εργολάβοι, αυτοδιοικητικοί άρχοντες, αποτέλεσαν νεόκοπο κοινωνικό στρώμα που με φράγκα των «κουτόφραγκων» άλλαξε τα άφιλτρα και το τσίπουρο με πούρα και μωλτ. 

Έργα έγιναν. Αλλά πώς, και με πόσα. Και πόσα έμειναν ημιτελή, καταλείποντας μια ψωραλέα εικόνα περιβαλλοντικής ασχήμιας.

Θυμάμαι έναν κοινοτάρχη, ιδιοκτήτη χωματουργικών μηχανημάτων, που για να κάνει ο ίδιος εργασίες κατέστρεψε την φυσική ομορφιά της δενδρόφυτης παραλίας μιας πανέμορφης κώμης, κατασκευάζοντας δήθεν μια promenade. Χωρίς καν εγκεκριμένες μελέτες. Τον επόμενο χειμώνα οι ισχυροί κυματισμοί που παρατηρούνται στην περιοχή σάρωσαν το «έργο», διεκδικώντας από τους ιδιοτελείς ό,τι ανήκει στη Φύση.



Ο «Καποδίστριας» εκκινούσε από μια πραγματικότητα: η ύπαιθρος λόγω της αστυφιλίας ερήμωνε – ή κάποιοι επιθυμούσαν να ερημώσει για να δημιουργηθούν τα ισχυρά αστικά και καταναλωτικά κέντρα, που σήμερα πένονται. 
Αφού (ο νόμος) κατήργησε την έννοια της μοναδικής καταγωγικής κοινότητας, που σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούσε μόνο με έναν πρόεδρο και έναν γραμματέα, δημιούργησε πολυάνθρωπους δημοτικούς οργανισμούς, με οφίτσια και παχυλούς μισθούς. Παρείχε επίσης κονδύλια για την οργάνωση των συνενώσεων. Άλλο πάρτυ.



Ίσως την πλέον παραστατική εικόνα για τον «Καποδίστρια» την έδωσε ένας επαγγελματίας μιας κωμόπολης στην οποία βρέθηκα χρόνια πριν, προτού εκδηλωθεί η Κρίση: «Προχθές, μια καταιγίδα έσπασε κλαδιά ενός δένδρου δίπλα από το γραφείο μου. Ήρθε ένας εργάτης του Δήμου με αλυσοπρίονο για να τα κόψει ώστε να μην δημιουργούν κίνδυνο και οι τρεις αντιδήμαρχοι για να επιβλέψουν. Το συλλαμβάνεις; Πληρώνουμε τρεις ανθρώπους από 1800 ευρώ το μήνα για να κάθονται με σταυρωμένα στο στήθος χέρια να κοιτάνε έναν εργάτη»!



Για πολλούς ανεπρόκοπους, με τους μισθούς και τα κονδύλια της Αυτοδιοίκησης το παλιό απόφθεγμα «Από δήμαρχος κλητήρας» έχασε την αποτρεπτική ισχύ του. Πλήθος πολιτευτών, ανθυποψηφίων, μικροφιλοδόξων, «διατελεσάντων», πρώην βουλευτών και υπουργών συνωστιζόταν για μια θέση στην αιρετή αυτοδιοίκηση. 
Οι δήμαρχοι και οι αιρετοί περιφερειάρχες είναι οι μόνοι που διαχειρίζονται χρήμα, πέραν της κεντρική εξουσίας.

 

Συνοπτικά, η Τοπική Αυτοδιοίκηση την τελευταία τριακονταετία λειτούργησε σαν εκτροφείο διαφθοράς. Ιπποφορβείο δρομώνων για διαγωνισμό σε στίβο ρεμούλας. Εκεί νεόκοποι δημοτικοί σύμβουλοι μαθήτευαν στις μεθόδους υπεξαίρεσης. Όσοι επεδείκνυαν προσόντα προωθούνταν στη δημαρχία. Οι δε πιο ικανοί «ανέβαιναν κατηγορία» ή αν θέλετε «άλλαζαν πίστα» σε βουλευτικές και υπουργικές θέσεις. Από κει και από τις κομματικές νεολαίες αντλούσε όλο το πολιτικό σύστημα στελέχη και υποτακτικούς.

Έτσι, ιστορικά, φτάσαμε στην είδηση:  «Ποσά “μαμούθ” οι μακροπρόθεσμες και βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις των δήμων».


Που παρά τις περικοπές και τις ρυθμίσεις, μόνο οι Ληξιπρόθεσμες Οφειλές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τον Σεπτέμβριο 2012, με επίσημα στοιχεία του Υπ. Οικονομικών ήταν περίπου 1 δις ευρώ, ενώ 23 Δήμοι δεν έστειλαν στοιχεία.

Και είναι αμφίβολο αν κανείς μπορεί να αθροίσει επακριβώς τις πλήρεις υποχρεώσεις των Δήμων, πόσο τελικά κόστισε η Τοπική Αυτοδιοίκηση τα τριάντα αυτά χρόνια και επιτέλους τι απέφερε.
Αυτό που σίγουρα κατέλειπε είναι άλλη μια χαμένη ευκαιρία για δημιουργία ουσιαστικών υποδομών και ποιότητας ζωής, άλλο ένα χαμένο Σχέδιο Μάρσαλ.
Κατέλειπε όμως και επιτακτική ανάγκη ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων – αν θέλουμε να υπάρξουμε.
Γι’ αυτό, συνεχίζεται …