Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2014

 «Αν έγινε λάθος στην καταβολή του δανείου είναι θέμα που αφορά τους πιστωτές και όχι τους κατηγορούμενους» είπε ο δικηγόρος υπεράσπισης των Γριβέων (αυτοί που πήραν κάποια εκατομμύρια δάνειο από το ΤΤ και την έκαναν στην Αγγλία).

Μόνο σε εμάς τα βόδια δηλαδή ισχύει ότι ευθύνονται οι δανειολήπτες αποκλειστικά, εκχωρούν εθνική κυριαρχία στους δανειστές, μετατρέπουν το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο με υποθήκη την δημόσια περιουσία και μάλιστα χωρίς λογιστική διερεύνηση του χρέους.

Και φυσικά οι πολιτικάντηδες συνεχίζουν να ζουν σαν λουδοβίκοι όπως και όλοι όσοι κονομάνε απο το τραπεζιτικό παραμάγαζο που λέγεται κυβέρνηση.

Να μας χαιρόμαστε για το θάρρος, την ευθυκρισία μας και την ευφυία μας!!!»

 Πηγή "Ολυμπία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο εξουσιομανής Ερντογάν σκέφτεται αλλαγές για να έχει υπερνισχυμένη από πλευράς ισχύος Προεδρική θητεία
Ζήλεψε τη δόξα του Χαλίφη του ΙΚΙΛ και θα προσπαθήσει να δημιουργήσει το δικό του Χαλιφάτο…

Ενόψει των προεδρικών εκλογών, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι επιθυμεί να ενισχυθούν οι εξουσίες του προέδρου στη χώρα του και πρόσθεσε πως αναμένει ότι το κυβερνών ισλαμοσυντηρητικό κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης θα καταρτίσει και θα καταθέσει προς ψήφιση στην Εθνοσυνέλευση ένα νέο Σύνταγμα μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2015.

Ο Ερντογάν ελπίζει να γίνει ο πρώτος απευθείας εκλεγμένος από το λαό πρόεδρος της Τουρκίας στις εκλογές της 10ης Αυγούστου και δεν κρύβει την επιθυμία του να δει το ως σήμερα κυρίως εθιμοτυπικό αυτό αξίωμα να αποκτά μεγαλύτερη ισχύ εάν —όπως αναμένεται γενικά— κερδίσει πράγματι.

Οι επικριτές του πρωθυπουργού εκφράζουν φόβους πως ίσως χρησιμοποιήσει αυτόν τον ρόλο για να συγκεντρώσει κι άλλες εξουσίες. Ο αυταρχισμός που επιρρίπτουν στον Ερντογάν οι αντίπαλοί του θεωρείται πως θα μπορούσε να θέσει εν αμφιβόλω μια δεκαετία οικονομικής ανάπτυξης και, σε σύγκριση με το παρελθόν, πολιτικής σταθερότητας.

«Εύχομαι να δω τη χώρα μου να μετακινείται σε ένα προεδρικό σύστημα, αλλά δεν μπορώ να πω εάν και κατά πόσον το κόμμα μου θα συμφωνήσει σε αυτό ως τότε», είπε ο Ερντογάν σε μια τηλεοπτική του συνέντευξη η οποία μεταδόθηκε αργά χθες Δευτέρα.

«Εάν δεν είναι ένα εντελώς προεδρικό σύστημα, ένα ημιπροεδρικό σύστημα θα μπορούσε επίσης να είναι μια πιθανότητα. Με αυτόν τον τρόπο η λήψη αποφάσεων... θα είναι εφικτό να γίνεται ταχύτερα και με μεγαλύτερη ευκολία», επισήμανε ο Ερντογάν, χωρίς να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες.

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας είπε ότι «δεν είναι μυστικό» πως το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης θέλει να καταρτίσει νέο Σύνταγμα και ότι θα πιέσει αυτό να αναθεωρηθεί εάν, όπως προβλέπει, το κυβερνών κόμμα τα πάει καλά στις βουλευτικές εκλογές της επόμενης χρονιάς.

Οι προηγούμενες προσπάθειες για την αναθεώρηση του τουρκικού Συντάγματος απέτυχαν διότι οι διαπραγματεύσεις με την αντιπολίτευση κατέρρευσαν. Οι όποιες αναθεωρήσεις προταθούν θα πρέπει να εγκριθούν από μια πλειοψηφία δύο τρίτων στο τουρκικό κοινοβούλιο—δηλαδή έναν αριθμό βουλευτών που υπερβαίνει το 58% των εδρών το οποίο ελέγχει σήμερα το AKP.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Η κλιμάκωση της σκληρής στάσης της Ουάσιγκτον μέρα με τη μέρα δείχνει συνεχή διεύρυνση στόχων: αν αρχικά το ζητούμενο ήταν να συντριβεί αποφασιστικά στην Ουκρανία η προσπάθεια ηγεμονικής επικυριαρχίας της Μόσχας στην πρώην ΕΣΣΔ, σήμερα ο στόχος μοιάζει να μην είναι άλλος από την ανατροπή του Πούτιν.

Το μήνυμα προς τη ρωσική πολιτική και οικονομική ελίτ είναι ξεκάθαρο: ο Πούτιν έπαιξε και έχασε και παράταση της παραμονής του στην εξουσία όχι μόνον πλέον δεν συμβαδίζει με ισχυροποίηση της χώρας αλλά αντίθετα εγγυάται μια απομόνωση που μπορεί να την καταστήσει κράτος-παρία.

Μία μία, οι κινήσεις των ΗΠΑ δεν αφήνουν ούτε περιθώριο διάσωσης των προσχημάτων μιας διαχειρίσιμης αναδίπλωσης στον ισχυρό άνδρα του Κρεμλίνου: την αρπαγή της Κριμαίας, που αρχικά καταγράφηκε σαν θρίαμβος περίπατος, την πληρώνει με κόστος που ουδείς θα μπορούσε να είχε φανταστεί.

Τα πλήγματα που δέχεται η Ρωσία έχουν και άλλους αποδέκτες: το Πεκίνο και τα οράματά του ηγεμονικής κυριαρχίας στην περιοχή Ασίας - Ειρηνικού, τις φιλοδοξίες της Ομάδας BRICS αλλά και κάποιων Ευρωπαίων να αμφισβητήσουν τη μονοπωλιακή παντοκρατορία του δολαρίου, αλλά και την αλαζονική απορριπτική στάση του Βερολίνου στις πιέσεις των ΗΠΑ για εναρμόνιση της Ευρωζώνης με την πολιτική της Fed στη διαχείριση της Χρηματοπιστωτικής Κρίσης.

Οποιο σενάριο για το τι ακριβώς έγινε με την κατάρριψη του μαλαισιανού αεροσκάφους και πέραν των ευθυνών για την τραγωδία, η Ρωσία προβάλλει ως κατώτερη των περιστάσεων και επιχειρησιακά και επικοινωνιακά, θυμίζει περισσότερο τον αυτοεγκλωβισμό του Μιλόσεβιτς στον πόλεμο της Βοσνίας, παρά μεγάλη δύναμη ικανή να χειριστεί μια συγκροτημένη επιχείρηση αυτοκρατορικής παλινόρθωσης.

Η μέχρι τώρα επιτυχής πορεία του Πούτιν δημιούργησε μια αίγλη που μας έκανε να ξεχάσουμε την αλληλοσφαγή τριτοκοσμικού τύπου της ομάδας Γέλτσιν μπροστά στο ρωσικό Κοινοβούλιο τον Οκτώβριο του 1993, αλλά και την ταπεινωτική αυτοδιάλυση της ΕΣΣΔ στις αρχές Δεκεμβρίου του 1991 με τον απερίγραπτο πρόεδρο της Ρωσίας να τηλεφωνεί στον Μπους για να του το αναγγείλει.

Το καθημερινό επικοινωνιακό σφυροκόπημα που δέχεται η Ρωσία από τις ΗΠΑ για την κατάρριψη του αεροσκάφους χωρίς ουσιαστικό αντίλογο μέχρι τις χθεσινές δηλώσεις του υπουργείου Αμυνας, αφήνει δύο επιλογές: τη συνενοχή Μόσχας Ανταρτών που δεν αφήνει περιθώρια διαφοροποίησης - αποστασιοποίησης του Κρεμλίνου στη χειρότερη περίπτωση και στην καλύτερη ασυγχώρητη αμηχανία.

Πηγή "Έθνος"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ανέτοιμη η Περιφέρεια για το ακραίο φαινόμενο, ανίδεος ο Περιφερειάρχης και βιαστική κακή τοπική «ενημέρωση», και τελικά αποδείχθηκε πως η αλήθεια δεν χρειάζεται να υπάρχει, αρκεί να υπάρχουν πολιτικές δηλώσεις και… δημοσιογραφικές αποκλειστικότητες που δημιουργούν την δική τους βολική αλήθεια
Πεθαίνουν από ασφυξία τα ψάρια στη λίμνη Βιστωνίδα
200 τόνοι νεκρών ψαριών και δεκάδες οικογένειες που βλέπουν με φρίκη τον χειμώνα που έρχεται, αφού δεν θα μπορούν καν να επιβιώσουν μετά από την καταστροφή αυτή

Σε μια τεράστια πράσινη «σούπα» φυτοπλαγκτού μετατράπηκε τις τελευταίες ημέρες η λίμνη Βιστωνίδα, στα όρια των νομών Ροδόπης και Ξάνθης, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας που οδήγησαν στον θάνατο χιλιάδες ψάρια και καβούρια.

Η εντατική καλλιέργεια γύρω από τη λίμνη, οι πολλές βροχές της άνοιξης και του καλοκαιριού, η αύξηση της θερμοκρασίας και η χαμηλή παλίρροια των τελευταίων ημερών φαίνεται πως συνετέλεσαν στην εμφάνιση του φαινομένου, που είχε ως αποτέλεσμα να πληγεί σοβαρά η ιχθυοπανίδα του ευαίσθητου αυτού οικοσυστήματος.

Οι εικόνες των χιλιάδων ψαριών και άλλων θαλάσσιων οργανισμών (αθερίνες, χέλια, λαβράκια, μπλε καβούρια κ.ά.) στην επιφάνεια και στις όχθες της λίμνης, αλλά και στο Θρακικό Πέλαγος που επικοινωνεί με αυτή, ανησύχησε και κινητοποίησε τους αρμόδιους φορείς μέσα στο περασμένο Σαββατοκύριακο. Οι πιθανές αιτίες και οι τρόποι αντιμετώπισης συζητήθηκαν σε σύσκεψη που έγινε στο Υπολιμεναρχείο του Πόρτο Λάγος, με τη συμμετοχή λιμενικών, εκπροσώπων της Περιφέρειας, του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Ανατολικής Μακεδονίας ? Θράκης και του Αλιευτικού Συνεταιρισμού που δραστηριοποιείται στη Βιστωνίδα.

Ανάλυση δειγμάτων
Εν αναμονή των αποτελεσμάτων από την ανάλυση δειγμάτων του νερού, φαίνεται πως αποκλείεται η περίπτωση απόρριψης κάποιου τοξικού χημικού στη λίμνη και οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στην πιθανότερη εκδοχή, αυτή της ανεπάρκειας οξυγόνου λόγω πολλαπλασιασμού του φυτοπλαγκτού.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Δ.Σ. του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου, βιολόγο Μάνο Κουτράκη, σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση του φαινομένου έπαιξαν η εντατικοποίηση της γεωργίας τα τελευταία χρόνια γύρω από τη λίμνη, αλλά και οι όψιμες φετινές βροχές που μετέφεραν στη λίμνη τα λιπάσματα από τις καλλιέργειες. Οι θρεπτικές ουσίες των λιπασμάτων ευνόησαν τη ραγδαία ανάπτυξη φυτοπλαγκτού, το οποίο μείωσε δραματικά το οξυγόνο και αύξησε το pH του νερού, με αποτέλεσμα τα ψάρια να πεθάνουν από ασφυξία. Στην ανάπτυξη του φαινομένου φαίνεται πως συνετέλεσαν και η αύξηση της θερμοκρασίας τις τελευταίες ημέρες και η χαμηλή παλίρροια, που απέτρεπε την ανανέωση του υγρότοπου με θαλασσινό νερό.

«Οι λιμνοθάλασσες και οι λίμνες δεν είναι κλειστές δεξαμενές νερού, ούτε είναι κανάλια τα ποτάμια που καταλήγουν σ΄αυτές. Εδώ έχουμε εντατικοποιήσει τη γεωργία περιμετρικά της λίμνης και έχουμε εγκιβωτίσει τα ποτάμια, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε τέτοιες καταστάσεις», είπε στο «Εθνος» ο κ. Κουτράκης.

Χθες η εικόνα έδειχνε πως το φαινόμενο βρίσκεται σε ύφεση, την ίδια ώρα που συνεργεία της Περιφέρειας συνέχιζαν το έργο της περισυλλογής των νεκρών οργανισμών και οι αλιείς της Βιστωνίδας μετρούσαν απώλειες.

«Η ζημιά είναι μεγάλη. Κυρίως σε κεφαλοειδή ψάρια και στο ξενικό είδος του μπλε κάβουρα που μας ήρθε από την Αμερική. Συνεχίζουμε την καταγραφή και στο τέλος της εβδομάδας θα ξέρουμε το ύψος της απώλειας», είπε στο «Εθνος» ο πρόεδρος του Αλιευτικού Συνεταιρισμού της περιοχής, Στέλιος Μπαλάσης.
Επείγουσα ερώτηση του Τέρενς Κουίκ στην Βουλή

Επέμβαση του Τέρενς Κουίκ, με ερώτηση στη Βουλή, που καταγγέλει την Περιφέρεια ΑΜ-Θ και καλεί σε άμεση ενίσχυση των ψαράδων που καταστράφηκαν μέσα από μία πρωτόγνωρη φυσική καταστροφή.

Την πρωτοφανή καταστροφή με εκατοντάδες τόνους νεκρά ψάρια στη Βιστωνίδα λίμνη, διερευνά με Ερώτηση που κατέθεσε στο αρμόδιο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, αλλά και στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, ο Βουλευτής Επικρατείας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ και ΑΜ-Θ Περιφερειακός Σύμβουλος, με τον Συνδιασμό εθνικού σκοπού ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΡΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ, του οποίου είναι επικεφαλής.

Στην Ερώτηση, λόγω της δημοσιογραφικής του ιδιότητας, ο Τέρενς Κουίκ, προσπαθεί να συμπεριλάβει, εν είδη ρεπορτάζ, απόψεις και καταγραφές από όλες τις πηγές που έχουν να συνεισφέρουν στην διερεύνηση αυτού του ακραίου γεγονότος.

Ενημερώνει τους Υπουργούς για σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΞΑΝΘΗΣ, για δηλώσεις που καταγράφονται στην ίδια εφημερίδα του νέου Περιφερειάρχη Γιώργου Παυλίδη, ο οποίος αναφέρεται σε κακή διαχείρηση των υδάτων της λίμνης και στην αναγκαιότητα εφαρμογής των νόμων και σε στα όσα είπε στον Τέρενς Κουίκ ο Πρόεδρος του Αλιευτικού Συνεταιρισμού Βιστωνίδας Στυλιανός Μπαλάσης, ο οποίος εστιάζει τον θάνατο των 200 τόνων ψαριών στην έλλειψη οξυγόνου, λόγω φερτής γεωργικής ύλης που έπεσε στη λίμνη από τις εντονότατες βροχοπτώσεις.

Ο Βουλευτής και ΑΜ-Θ Περιφερειακός Σύμβουλος, μιλώντας σε δημοσιογράφους, δήλωσε και τα εξής:
«Όπως είχα υποσχεθεί και στην προεκλογική περίοδο, ως εκλεγμένος, πλέον, ΑΜ-Θ Περιφερειακός Σύμβουλος, θέτω την κοινοβουλευτική μου ιδιότητα στη διάθεση του νέου Περιφερειάρχη για παρεμβάσεις μου στη Βουλή, αλλά και στα Υπουργεία, σε οτιδήποτε αφορά την επίλυση προβλημάτων που αφορούν τους επαγγελματίες, αλλά και την καθημερινότητα της ζωής και δράσης των κατοίκων της Περιφέρειάς μας σε όλους τους τους τομείς.
Το πρωτόγνωρο συμβάν στη Βιστωνίδα θέλει υπεύθυνη εξήγηση και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να επαναληφθεί. Τίποτα δεν θα κουκουλωθεί. Κάτι έφταιξε, κάποιοι είναι υπεύθυνοι. Όλα στο φως».
Το πλήρες κείμενο της Ερώτησης έχει ως εξής:

κ.κ. Υπουργοί, φαντάζομαι ότι λάβατε γνώση για την πρωτοφανή οικολογική καταστροφή στη Βιστωνίδα Λίμνη, στη Θράκη, που κατέγραψε και πάνω από 200 τόνους νεκρά ψάρια, όπως εκτιμά ο εκεί αλιευτικός συνεταιρισμός.

Χωρίς περεταίρω πρόλογο, σας παραπέμπω, κατ' αρχήν σε σημεία δημοσιεύματος της εφημερίδας,ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΘΡΑΚΗΣ:

«Τεράστια καταστροφή στον Αλιευτιικό Συνεταιρισμό Βιστωνίδας Πόρτο Λάγος! Εντοπίστηκαν στις εγκαταστάσεις του Αλιευτικού Συνεταιρισμού δεκάδες τόνοι νεκρών ψαριών, γεγονός που μέχρι στιγμής οι υπεύθυνοι δεν μπόρεσαν επακριβώς να εντοπίσουν που οφείλεται, αφού την αιτία μπορούν να εντοπίσουν μόνο οι ειδικοί ιχθυολόγοι (...)

Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι και στο παρελθόν έχει υποστεί παρόμοιες καταστροφές ο συνεταιρισμός Βιστωνίδας-Πόρτο Λάγος, είτε από την σωρεία πολλών φυτοφαρμάκων που παρασύρονται από τις βροχές και πέφτουν στη Λίμνη, είτε από άλλη αιτία - όπως π.χ έλλειψη οξυγόνου κλπ - που είναι ιδιαίτερα επιβαρυντική για τα ψάρια».

Κύριοι Υπουργοί,

Σας παραθέτω και δηλώσεις του νέου Περιφερειάρχη Γιώργου Παυλίδη που δημοσιεύονται επίσης στην εφημερίδα ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΘΡΑΚΗΣ, ο οποίος - αφού επισκέφθηκε την περιοχή - «ζήτησε από τους υπεύθυνους να εφαρμοσθεί ο νόμος και η λίμνη να απελευθερωθεί από παρεμβάσεις που εγκλωβίζουν τα νερά, αποκλείουν ή περιορίζουν την ροή προς τα κανάλια και την θάλασσα, ώστε να μην υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα που επέφεραν-όπως κατ αρχήν εκτιμάται- τον θάνατο στα διάφορα είδη λιμναίας ζωής και ιχθυοπανίδας» για να προσθέσει:

«Είμαι πολύ ενοχλημένος για όσα συμβαίνουν στο οικοσύστημα της Βιστωνίδας, που είναι κεφάλαιο για τον τόπο μας. Όσοι αρμόδιοι αλλά και όσοι κόπτονται γι αυτό, να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Ως εδώ οι ζημιές, η θεωρητική προστασία .Θα υπάρξει πραγματική προστασία. Οι υπεύθυνοι καλούνται να δώσουν τώρα δημόσια εξηγήσεις.Παρακολουθούμε το θέμα από κοντά».

Κ.κ.Υπουργοί,

Συνομιλώντας με τον Πρόεδρο του Αλιευτικού Συνεταιρισμού Βιστωνίδας Στυλιανό Μπαλάση, μου ανέφερε τα εξής στοιχεία από την πλευρά του:

•Η καταστροφή ειναι πρωτοφανής στα ιστορικά χρονικά και επήλθε μετά από τις ραγδαίες βροχοπτώσεις που προηγήθηκαν. «Ουδέποτε συνέβησαν τέτοια πράγματα, με αυτές τις επιπτώσεις».
•Η πρώτη εκτίμηση δείχνει «φερτές ύλες στη λίμνη, όπως λιπάσματα, φυτοφάρμακα σε μεγάλες ποσότητες λόγω των ακραίων βροχοπτώσεων, που δημιούργησαν για ψάρια, χέλια κλπ, συνθήκες υπό-οξυγόνωσης, άρα και ασφυξίας».
•Τα νεκρά ψάρια υπολογίζονται σε περισσότερους από 200 τόνους, δημιουργώντας τεράστια οικονομική ζημιά στις 54 οικογένειες που επιβιώνουν εκεί, μέσω του συνεταιρισμού.

Επιπλέον ο κ.Μπαλάσης, σε σχετική μου ερώτηση, απέρριψε το σκεπτικό ότι ευθύνες μπορεί να έχουν τα μέλη του Συνεταιρισμού, από κακή διαχείρηση των υδάτων της λίμνης.

Βεβαίως, αυτό είναι κάτι που καλείσθε ΕΣΕΙΣ ΩΣ ΑΡΜΟΔΙΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ, να ερευνήσετε και να απαντήσετε.

Με βάση τα ανωτέρω, ερωτάσθε κ.κ.Υπουργοί,

1. Ανεξάρτητα με τις ενέργειες της ΑΜ-Θ Περιφέρειας, εσείς ως αρμόδια Υπουργεία, σε ποιές συγκεκριμένες ενέργειες προχωρήσατε; Στείλατε δικούς σας εμπειρογνώμονες στην Βιστωνίδα για να ερευνήσετε και να δώσετε ΕΠΙΣΗΜΕΣ εξηγήσεις για τους τόννους των νεκρών ψαριών;

2. Θα βγάλετε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ οδηγίες για την σωστή διαχείρηση των υδάτων της λίμνης, αλλά και για την αντιμετώπιση της μη μόλυνσης τους από φερτές γεωργικές ύλες, αν και εφ' όσον οι έρευνες διαπιστώσουν ότι υπάρχει πεδίο ευθύνης από αυτή την αιτία;

3. Έχετε σκοπό να εξετάσετε ΑΜΕΣΑ και να διεκπεραιώσετε χωρις καθυστέρηση τις αιτήσεις αποζημίωσης των πληγέντων ψαράδων; Ποιές ενέργειες θα πράξετε προς αυτή την κατεύθυνση;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ο υπουργός «φαντομάς» εξέπληξε ευχάριστα και έστειλε μήνυμα: «Είμαι δίπλα σας και σας βλέπω όλους»
Αεικίνητος και "επικίνδυνος" για τους "κακομαθημένους", ο γιατρός που έγινε υπουργός Δημόσιας Τάξης, δείχνει αποφασισμένος να γιατρέψει μεγάλες και σοβαρές πληγές του παρελθόντος

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, κ. Βασίλης Κικίλιας, αποδεικνύεται τελικά ως η πιο ευχάριστη έκπληξη του τελευταίου κυβερνητικού ανασχηματισμού. Είτε λόγω χαρακτήρα, είτε λόγω του νεαρού της ηλικίας, αποδεικνύεται αεικίνητος, πολύ προσεκτικός στις επαφές και τις ενημερώσεις του, με μεγάλη διάθεση να ακούει και εισάγοντας ξεχασμένα ήθη, επιθυμεί να έχει το δυνατόν καλύτερη επαφή με τους υφισταμένους του.

Αυτά συμβαίνουν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής και τα «δείγματα γραφής» του νέου υπουργού Δημ. Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, είναι τα καλύτερα, ιδιαίτερα σε σχέση με τους προκατόχους του των τελευταίων ετών, οι οποίοι είχαν ιδιαίτερη έφεση στην απόλαυση της αναπαυτικής υπουργικής καρέκλας, αλλά και ιδιαίτερη τάση στο να δημιουργούν κλίκες, να λειτουργούν κομματικά, να δημιουργούν αποστάσεις και να αγωνίζονται να διατηρηθούν σε μία εξουσία που δεν ήταν ικανοί να διαχειρισθούν με την απαιτούμενη σοβαρότητα και επάρκεια.

Η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Κικίλια στη Μυτιλήνη, υπήρξε αδιάψευστη μαρτυρία για το διαφορετικό που εισάγει ο νέος υπουργός στο υπουργείο που εποπτεύει και στις υπηρεσίες που προΐσταται. Έτσι, ξαφνικά και χωρίς όπως ακούγεται να έχει καταγράψει στο πρόγραμμά του οτιδήποτε σχετικό, προχώρησε στην επιθεώρηση του τοπικού κλιμακίου της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στην Λέσβο, ξαφνιάζοντας ευχάριστα ακόμη και την ίδια την ΕΥΠ, αφού οι υπάλληλοί της θεώρησαν πολύ σημαντική την ξαφνική αυτή επίσκεψη του κ. Κικίλια, ο οποίος τους γνώρισε από κοντά και συζήτησε μαζί τους για θέματα της ευαίσθητης εργασίας τους...
Να σημειωθεί ότι όπως ακούγεται είναι η πρώτη φορά που Πολιτικός Προϊστάμενος της ΕΥΠ επισκέπτεται μια ακριτική μονάδα της...

Ο ενθουσιασμός αυτός του κ. υπουργού, σημειώνουμε πως είναι κάτι το πρωτόγνωρο –ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο υπουργείο- και δημιουργεί ένα πολύ θετικό (και ενωτικό κλίμα) κλίμα, ενώ το άμεσο ενδιαφέρον του υποδηλώνει την σοβαρότητα και την ευθύνη με την οποία ο κ. Κικίλιας αντιμετωπίζει τα θέματα ευθύνης του, αλλά και την εγγύτητα που είναι διατεθειμένος να επιδείξει στο έργο που έχει αναλάβει.

Αποφασισμένος, λοιπόν, να δουλέψει στο υπουργείο και όχι να δουλεύει τους υφισταμένους του και τους πολίτες, φαίνεται πως είναι ο κ. Κικίλιας, ο οποίος έδωσε ένα σαφές στίγμα και μήνυμα για την στάση που πρόκειται να κρατήσει: «Δουλεύουμε όλοι μαζί και προσφέρουμε στους πολίτες και στην χώρα, ακούραστα και χωρίς τυμπανοκρουσίες»…

Αν μη τι άλλο, τέτοια όρεξη και συμπεριφορά από υπουργό, είχαμε να δούμε πάρα πολλά χρόνια. Του ευχόμαστε να συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο και να δημιουργήσει το απαιτητό κλίμα εργασίας στους υφισταμένους του, αλλά και το πλέον απαιτητό κλίμα ασφάλειας στους πολίτες της χώρας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Καζάνι που βράζει έτοιμο να εκραγεί η αποικία. Ο πολιτικός κόσμος σε πρωτοφανές τέλμα διχόνοιας, σήψης, εκμαυλισμού, ανεπάρκειας και υποτέλειας.

Όπως και επί χούντας, όλα δείχνουν ότι κυοφορείται κάποια εθνική τραγωδία. Με τις ίδιους υποκινητές, τους ίδιους ραδιούργους, της ίδιας στόφας πρωταγωνιστές, όπως τότε με τους ξενοκίνητους εθνικοπαράφρονες της Παπαδοπουλικής και Ιωαννιδικής χούντας. 
Και εκείνοι, πίστευαν, υπάκουαν και καθοδηγούνταν από τα ίδια ακριβώς κέντρα που οδήγησαν στα ερείπια της Κυπριακής τραγωδίας και στη διχοτόμηση του Νησιού της Αφροδίτης, που σήμερα είναι πάλι –λόγω πετρελαίων- στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων των γνωστών «γερακιών».

Τώρα στην Αθήνα δεν έχουμε στρατιωτική χούντα, ούτε Απριλιανούς, αλλά -κακά τα ψέματα- η ηγεσία της δικομματικής κυβέρνησης, δείχνει έτοιμη να δώσει τα πάντα και να υλοποιήσει οποιαδήποτε εντολή παίρνει από το Βερολίνο ή από τα ξένα κέντρα. 

Πού θα μας βγάλει όλη αυτή η κατάσταση;
 Μετά τη γενοκτονία και την οικονομική κατοχή, ποια θα είναι η επόμενη εθνική τραγωδία που θα ζήσουμε; 
Στο Αιγαίο; 
Στην Θράκη; 
Στο Κυπριακό; 
Όλοι οι «καλοί» γείτονες, μάς βγάζουν τη γλώσσα και κουνάνε το δάκτυλο σε μια υπόδουλη, παράλυτη κυβέρνηση, σε ένα ανύπαρκτο υπουργείο Εξωτερικών.
 Οι γείτονες αισθάνονται ότι τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία να προωθήσουν τις επιδιώξεις και να επιλύσουν προς το συμφέρον τους τις διαφορές που είχαν επί σειρά ετών με την Ελλάδα.
Βλέπουν ότι πλέον είμαστε αποικία που βράζει και αποσυντίθεται από μέρα σε μέρα ολοένα και περισσότερο από τη δράση πολιτικο-οικονομικών φατριών και συμμοριών που δέχονται απνευστί όλες τις εντολές των ξένων αρκεί να έχουν μία θέση στο μεγάλο φαγοπότι. Στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας αντί πινακίου φακής.

Στο μεταξύ όλα σαπίζουν.  
Το Σύνταγμα «βιάζεται» καθημερινά. 

Η Δικαιοσύνη είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει νόμους δυνάμεων κατοχής και να διατυπώνει την άποψη ότι «τα πολιτικά δικαστήρια δεν μπορούν να παρέμβουν επί των ενεργειών και των αποτελεσμάτων της οικονομικής πολιτικής» (σ.σ. δηλαδή του μνημονίου), ακόμη και αν πρόκειται για άδικες πράξεις, για απάνθρωπες ενέργειες σε βάρος του πληθυσμού. 
Η διαχείριση της μπίζνας του χρέους συνεχίζεται, Κράτος δεν υφίσταται. Πολιτικός και οικονομικός έλεγχος ανήκουν στους ξένους. Το δημογραφικό πρόβλημα είναι εκρηκτικό. 
Ο γερασμένος –κατά πλειοψηφία-πληθυσμός μιξάρεται ολοένα και περισσότερο με πεινασμένους και δυστυχισμένους μετανάστες από την Ασίακαι την Αφρική που φτάνουν κατά χιλιάδες πλέον στα νησιά μας. 
Δεν μοιάζουμε πλέον με κανένα μέλος τηςΕυρωπαϊκής Ένωσης. 
Είμαστε ο «μουντζούρης» του Ευρωπαϊκού νότου, ένα «ξέφραγο αμπέλι» που θυμίζει περισσότερο νησάκι της Καραϊβικής ή τριτοκοσμική περιοχή.

Στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, δυστυχώς δεν υπάρχει Δημοκρατία!
Όλος ο κόσμος στην αποικία ακούει καθημερινά και εντελώς παθητικά ό,τι το Βερολίνο και οι δανειστές προστάζουν. 
Ακούει και μαθαίνει ότι πρέπει να πληρώσει αυτό, αυτό και αυτό. 
Ακούει και πρέπει να υπακούσει ότι πρέπει να ξεπουλήσει (ιδιωτικοποίηση το λένε) τη γη του, το νερό του, την ενέργειά του, τον ορυκτό πλούτο του, τη θάλασσά του, τα νησιά του, τα λιμάνια του, τα αεροδρόμιά του, τις ακτογραμμές του, ακόμη και τις αρχαιότητές του! 
Αυτό το λένε, επανεκκίνηση, ανάπτυξη ή success story.

Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι υποστηρίζουν ότι «δεν υπάρχει καμία Κυπριακή Δημοκρατία». 
Οι Αλβανοίεπαναφέρουν θέμα ΑΟΖ και μιλάνε για «Τσάμικη γενοκτονία», οι Σκοπιανοί θεωρούν «τελειωμένο» το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ως «Μακεδονία» και μάλλον… έχουν δίκιο. 
Στο Αιγαίο πλέον «κόβουν βόλτες» ανενόχλητοι οι Τούρκοι, αλλά και η ισραηλινή αεροπορία λόγω της στενής συνεργασίας μας με το Τέλ Αβίβ. 
Στη Θράκη προωθούνται πλέον απροκάλυπτα από την Άγκυρα και άλλους «φίλους μας» σχέδια καθόδου μειονοτικού κόμματος στις επόμενες εθνικές εκλογές. 
Οι συρμοί της βίας κινούνται ήδη σε όλο το μήκος και το πλάτος της αποικίας! 
Και όπως θα έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας «των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδωμεν»!
Γιώργος Τράγκας
Πηγή Crashonline
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Χούντα έχουμε, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;

"Συνταγματική ανυπακοή δεν λέγεται αυτό που είπε ο Χαρδούβελης, ότι δηλαδή «οι πολιτικοί αποφασίζουν τη δημοσιονομική πολιτική και όχι η δικαστική εξουσία»;

Και τη αυταρχικότητα της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας να υποβάλει μέτρα κατά παραβίαση του Συντάγματος, ποιος θα την σταματήσει;
Μήπως εσείς το πολιτικό και κομματικό μεταπολιτευτικό σύστημα που έχει αλώσει τα πάντα;

Σήμερα εν τω μεταξύ έσκασε και άλλη βόμβα για το Μνημονιακό σύστημα:
Με απόφασή του το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά έκρινε άκυρο και αντισυνταγματικό το νόμο που περιελήφθη στο Μνημόνιο και με το οποίο, από το 2010, το δημόσιο μείωσε μονομερώς το ποσό των ενοικίων που πληρώνει για κτίρια όπου στεγάζονται υπηρεσίες του. Το δικαστήριο υποχρέωσε μάλιστα τη δημόσια υπηρεσία (ΙΚΑ) να επιστρέψει αναδρομικά και εντόκως τα χρήματα που παρακράτησε χωρίς τη συμφωνία των ιδιοκτητών του ακινήτου".

Η Δημοκρατία εξαφανίζεται μπροστά στις απαιτήσεις της τρόικας και η μνημονιακή κυβέρνηση ομολογεί (δηλώνει ευθαρσώς) πως (εξ)υπηρετεί τις εντολές της τρόικας, τις επιταγές του μνημονίου και τα συμφέροντα ξένων, εις βάρος της Ελλάδας, φτάνοντας στο σημείο να καταλύει ακόμη και την Δικαιοσύνη.

Τι άλλη απόδειξη χρειαζόμαστε πως στη χώρα έχει επιβληθεί ένα άνομο καθεστώς, μία πολιτική χούντα, που λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της χώρας, καταλύοντας το νόμο, διαγράφοντας δικαστικές αποφάσεις, εκθέτοντας την χώρα σε τεράστιους εθνικούς κινδύνους και ταυτόχρονα διαλύοντας την οικονομία και τον κοινωνικό ιστό;


Σχόλιο ιστολογίου: Μήπως τον κ. Χαρδούβελη θα έπρεπε να τον αναλάβει άμεσα η Υπηρεσία Προστασίας του Πολιτεύματος (για τους μη γνωρίζοντες, η συγκεκριμένη υπηρεσία έχει δημιουργηθεί εδώ και πολλά χρόνια...) και στη συνέχεια κάποιος εισαγγελέας; Γιατί όταν κάποιος δηλώνει ότι αδιαφορεί για τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης και επιλέγει να λειτουργεί καταπατώντας την, ενώ ταυτόχρονα δείχνει να μην αναγνωρίζει τα βασικά επί του Συντάγματος, τότε αυτός θα πρέπει είτε να είναι είτε στη φυλακή (όπως χιλιάδες Έλληνες που δεν γνωρίζουν την παραπομπή κάποιας υποπαραγράφου κάποιου νόμου) είτε θα πρέπει να απομακρυνθεί τάχιστα από την θέση εξουσίας που κατέχει γιατί επιθυμία του είναι να διαλύσει το νόμο και το Σύνταγμα της χώρας...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Ο υπογράφων αρκετές φορές κατά το παρελθόν αναδείξαμε και θα συνεχίζουμε να αναδεικνύουμε τις παρανομίες που συντελούνται από την κυβέρνηση Σαμαρά, και ειδικότερα από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, σε μια απόλυτα συντονισμένη προσπάθεια κουκουλώματος “των μαύρων ταμείων” της γερμανικής πολυεθνικής εταιρείας Siemens. Δηλαδή, “των μαύρων ταμείων” που “μιζάρισαν” πολιτικά πρόσωπα τα οποία κατείχαν υψηλόβαθμες κυβερνητικές θέσεις προκειμένου η γερμανική πολυεθνική εταιρεία να αναλαμβάνει μεγάλα δημόσια έργα.


Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο Πρωθυπουργός ο οποίος δυο χρόνια πίσω, εκβιάστηκε από την καγκελάριο της Γερμανίας Μέρκελ, με την απειλή της ματαίωσης του ταξιδιού του στη Γερμανία στις 24 Αυγούστου 2012 (σ΄ αυτό το ταξίδι δηλώθηκε από τον Πρωθυπουργό μας η απόλυτη υποταγή του στη Μέρκελ) και υποχρέωσε τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα να υπογράψει τον εξωδικαστικό συμβιβασμό του Ελληνικού Δημοσίου με την γερμανική πολυεθνική εταιρεία Siemens στις 22 Αυγούστου 2012, δηλαδή δυο μέρες πριν την επίσημη συνάντηση στο Βερολίνο με τη Μέρκελ. 
Ήταν τότε, που έτσι ξαφνικά και με το έτσι θέλω, η απόφαση της αποζημίωσης προς τον Ελληνικό λαό των 2 δις της ομόφωνης απόφασης της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, μετατράπηκε από τις μνημονιακές κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά σε αποζημίωση περί των 200 εκ. ευρώ, τα οποία δεν ήταν στο σύνολό τους σε μετρητά. 
Για τη σύναψη αυτού του εξωδικαστικού συμβιβασμού Ελληνικού Δημοσίου - Siemens, ο Πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς λίγο πριν τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, σε συνέντευξή του στο δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου και στον ισότοπο e-nikos.gr τον χαρακτήρισε ως μεγάλη επιτυχία!!!. 
Όμως, παρ΄ότι η Siemens υπέγραψε αμέσως αυτόν τον συμβιβασμό στις 7 Μαρτίου 2012 (ενεκρίθη από το Διοικητικό Συμβούλιο της Siemens AG στις 29/2/2012 και από το Διοικητικό Συμβούλιο της Siemens ΑΕ στις 2/3/2012) που ήταν σε όφελός της σε σχέση με το ποσό της απόφασης της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, το Ελληνικό Δημόσιο δεν τον υπέγραφε. 
Τι ακριβώς φοβούνταν οι προκάτοχοι του Στουρνάρα, Ζανιάς και Σαχινίδης, αλλά και ο ίδιος ο Γιάννης Στουρνάρας και δεν υπέγραφαν; 
Γιατί υπέγραψαν μετά από πέντε μήνες, παραβιάζοντας τον όρο του εξωδικαστικού συμβιβασμού ο οποίος όριζε πως εντός 45 ημερών, όφειλαν τα αντισυμβαλλόμενα μέρη να τον υπογράψουν;

ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΑΡΓΑ ΣΤΟ “ΒΗΜΑ”

Οσονούπω, και ενώ τα άλλα ΜΜΕ - για το συγκεκριμένο τεράστιας διαπλοκής ζήτημα – τηρούσαν μια περίεργη ομερτά σιωπής, ξαφνικά στον «κυβερνητικό» ιστότοπο του ΒΗΜΑτος στις 13 Ιουλίου 2014, διαβάζουμε: 
«Επτά χρόνια μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου της Siemens και των αποκαλύψεων για δωροδοκίες και μίζες, οι οποίες δηλητηρίασαν την πολιτική ζωή της Ελλάδας, πέντε χρόνια μετά τη φυγή των επικεφαλής της Siemens Χρ. Καραβέλα και Μ. Χριστοφοράκου και δύο χρόνια μετά την ψήφιση από τη Βουλή της εξωδικαστικής συμφωνίας συμβιβασμού μεταξύ της εταιρείας και του Δημοσίου, η γερμανική πολυεθνική έρχεται να προκαλέσει ανοιχτά την Ελληνική Δημοκρατία. Όπως αποκαλύπτει “Το Βήμα της Κυριακής”, η Siemens πρότεινε αντί επένδυσης ύψους 60 εκατ. ευρώ για τη δημιουργία βιομηχανικής μονάδας που θα απασχολήσει πάνω από 700 εργαζομένους, όπως προβλέπεται από την εξωδικαστική σύμβαση, το στήσιμο ενός κέντρου κατάρτισης στο βιομηχανικό λογισμικό της, παραβιάζοντας το πνεύμα της συμφωνίας. Μάλιστα στο κόστος της επένδυσης, ύψους 100 εκατ. ευρώ, εντάσσει την αξία του λογισμικού της Siemens - και τρίτων εταιρειών - που θα χρησιμοποιηθεί στο πρόγραμμα, εκτιμώντας το κόστος του σε 57 εκατ. ευρώ. Η συγκεκριμένη εξέλιξη έχει προκαλέσει αντιδράσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης, όπου πληθαίνουν οι φωνές για ακύρωση της εξωδικαστικής σύμβασης, αποκλεισμό της Siemens από τις κρατικές προμήθειες και το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και καταγγελία της εταιρείας στη Δικαιοσύνη, η οποία ούτως ή άλλως ασχολείται με τρεις μεγάλες υποθέσεις του γερμανικού ομίλου στην Ελλάδα. Είχε προηγηθεί διετής κωλυσιεργία από πλευράς των Γερμανών, καθώς από το καλοκαίρι του 2012, όταν και πέρασε από τη Βουλή η εξωδικαστική συμφωνία, ως και σήμερα η εταιρεία, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, «πουλάει καθρεφτάκια στους ιθαγενείς», καθώς αρνείται να εφαρμόσει τις πρόνοιες της συμφωνίας, φέρνοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αντί για εργοστάσιο, όπως είχε δεσμευθεί, μια πρόταση για «ΙΕΚ» βιομηχανικού λογισμικού. Το αποτέλεσμα είναι να μην έχει υπάρξει καμία πρόοδος των εργασιών στην αρμόδια επιτροπή, η οποία σταμάτησε να συνεδριάζει, διότι η επενδυτική πρόταση της Siemens είναι παντελώς άσχετη με τις συμβατικές υποχρεώσεις που έχει αναλάβει. Μάλιστα, κυβερνητικά στελέχη μιλούν για αναξιοπιστία και αφερεγγυότητα των Γερμανών έναντι του Δημοσίου, αλλά και για πρόκληση στο δημόσιο αίσθημα.... Τι έχει γίνει με τη συμφωνία; Από την εξωδικαστική σύμβαση έχει προχωρήσει μόνον ο συμψηφισμός των οφειλών προς αυτήν ύψους 80 εκατ. ευρώ, με “κορωνίδα” το σύστημα επικοινωνιών του ΟΣΕ, GSM-R και τον ιατρικό εξοπλισμό σε μια σειρά από νοσοκομεία. Επίσης έχουν δοθεί χρήματα στο Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ), το οποίο ξεκίνησε να δίνει τις πρώτες υποτροφίες. Αντίθετα, αγνοείται η τύχη των προγραμμάτων κατά της διαφθοράς ύψους 90 εκατ. ευρώ, αλλά και η επένδυση των 100 εκατ. ευρώ στη Siemens Ελλάδος. Οι εργαζόμενοι του ομίλου στην Ελλάδα έχουν καταγγείλει απολύσεις και αθέτηση της συμφωνίας. Η εταιρεία έχει υπονοήσει ότι η δέσμευση πραγματοποιήθηκε μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου, ύψους 114 εκατ. ευρώ….».
Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ SIEMENS

Εμείς γνωρίζαμε πως η κυβέρνηση, ο φιλοκυβερνητικός Τύπος αλλά και η γερμανική εταιρεία παρακολουθούσαν ανελλιπώς τα όσα γράφαμε. Γιατί γνώριζαν πως όσα γράφαμε προέρχονταν από άριστη πληροφόρηση.
  • Μήνες τώρα καταγγέλλουμε την Επιτροπή Εποπτείας του υπουργείου Οικονομικών (επικεφαλής η κ. Πηνελόπη Παγώνη, προϊσταμένη της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών) που ορίσθηκε από τον υπουργό Οικονομικών στις 27 Σεπτεμβρίου 2012, με σκοπό να ελέγχει την τήρηση όλων των υποχρεώσεων που απορρέουν από τον εξωδικαστικό συμβιβασμό του Ελληνικού Δημοσίου με τη Siemens και αυτή η επίορκη Επιτροπή δεν κάνει απολύτως τίποτε.
  • Εμείς, μόνο εμείς, παρουσιάσαμε κατ΄ αποκλειστικότητα την από 28/6/2013 επιστολή του συλλόγου εργαζομένων της Siemens ΑΕ, όπου καταγγελλόταν η διοίκηση της εταιρείας για μαζικές απολύσεις που οδηγούσαν σε εξόντωση τους εργαζομένους!
  • Εμείς, μόνο εμείς, παρουσιάσαμε κατ΄ αποκλειστικότητα επιστολές των συλλόγων εργαζομένων επιχειρήσεων του Ομίλου Siemens (BSH, ΕΒΙΟΠ-ΤΕΜΠΟ), όπου καταγγελλόταν η διοίκηση της εταιρείας για την προσπάθεια συρρίκνωσης των δραστηριοτήτων αυτών των επιχειρήσεων.
  • Εμείς, μόνο εμείς, αποκαλύψαμε πως η Πρόεδρος του ΔΣ του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ), κ. Έφη Μπάσδρα, η οποία είναι υπεύθυνη διαχείρισης του προγράμματος υποτροφιών για μεταπτυχιακές σπουδές – όρος του εξωδικαστικού συμβιβασμού - είναι ταυτόχρονα επικεφαλής της Γραμματείας Γυναικείων Θεμάτων της Νέας Δημοκρατίας! Αυτή η σχέση δεν έχει τίποτα το μεμπτό; Δεν έχουμε μέγα ηθικό ζήτημα; H γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται τίμια; Ποιος μπορεί να εγγυηθεί το αδιάβλητο της διαδικασίας;
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΑΓΑΛΙΩΤΟΥ

Είναι ατέλειωτος ο κατάλογος των καταγγελτικών αποκαλυπτικών ρεπορτάζ που παρουσιάζει η “Ελεύθερη Ώρα” δυο χρόνια τώρα. Δυο χρόνια που όλοι μα όλοι, ΜΜΕ και κόμματα προσπαθούσαν να αποσιωπήσουν αυτά τα ατράνταχτα γεγονότα. Που προσπαθούσαν να αποσιωπήσουν και να ενταφιάσουν τα ατράνταχτα στοιχεία της εφημερίδας μας που αποκάλυπταν τη συνεχιζόμενη διαπλοκή της Siemens και της Κυβέρνησης. Μιας πολιτικής διαπλοκής που αρχίζει από τον εξ απορρήτων σύμβουλο του Αντώνη Σαμαρά, Σταύρο Παπασταύρο και της «φιλικής» σχέσεως που έχει με τη Διευθύντρια Δημοσίων Σχέσεων της Siemens, την κ. Μαρί Αγαλιώτου.

ΤΥΧΑΙΟ, ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ;

Ωστόσο, μας προξενεί εύλογα ερωτήματα, πως ξαφνικά ο «κυβερνητικός» Τύπος καταγγέλλει μετά από δυο χρόνια σιωπής το κυβερνητικό έγκλημα του ενταφιασμού της μοναδικής ομόφωνης απόφασης της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής με την παρθενογένεση του εξωδικαστικού συμβιβασμού Siemens και Ελληνικού Δημοσίου. 
Τι ακριβώς υποκρύπτεται πίσω από το «καταγγελτικό» άρθρο του «ΒΗΜΑτος»; 
Μήπως είναι η ακύρωση του εξωδικαστικού συμβιβασμού, προεόρτιο αποχώρησης του Ομίλου Siemens από την Ελλάδα; 
Μήπως, αντιλαμβάνονται πως πολλές εξέχουσες πολιτικές και όχι μόνο φυσιογνωμίες, αργά ή γρήγορα θα καθίσουν στο εδώλιο των κατηγορουμένων για ατιμωτικότατες πράξεις τους κατά του συμφέροντος του Ελληνικού λαού;

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr
twitter: @egerssi
Πηγή εφημ. "Ελεύθερη Ώρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στα σύνορα με την Ουκρανία η Ρωσία έχει συγκεντρώσει 41.000 στρατιώτες, άρματα μάχης, και πυροβολικό

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Στα σύνορα με την Ουκρανία, η Ρωσία έχει συγκεντρώσει περίπου 41 χιλιάδες στρατιώτες. Αυτό δήλωσε ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής επιτροπής άμυνας και ασφάλειας NSDC Andrew Paruby κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του ουκρανικού κοινοβουλίου, επιφέροντας αναστάτωση μεταξύ των παρευρισκομένων βουλευτών.

Σύμφωνα με τον Ουκρανό βουλευτή οι ρωσικές δυνάμεις συγκεντρώνονται στις τρείς κύριες κατευθύνσεις, ανατολικά, νότια, βόρεια, αλλά και προς την Κριμαία.

«Η Ρωσία καταβάλλει κάθε προσπάθεια για τη δημιουργία προϋποθέσεων για την είσοδο των τακτικών στρατευμάτων της στο έδαφος της Ουκρανίας υπό το πρόσχημα των ειρηνευτικών στρατευμάτων», δήλωσε Paruby.

Επίσης, στα σύνορα με την Ουκρανία υπάρχει υψηλή συγκέντρωση τεθωρακισμένων οχημάτων και αρμάτων μάχης. Προς την κατεύθυνση του Ντόνετσκ βρίσκονται 150 άρματα μάχης Τ-90Α, 400 τεθωρακισμένα οχήματα διαφόρων τύπων και 500 συστήματα πυροβολικού. Σε άλλες περιοχές μεταστάθμευσαν 300 συστήματα εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων των αρμάτων μάχης και πυραυλικών συστημάτων «Grad».

Η δηλώσεις του Ουκρανού βουλευτή έως τώρα δεν έχουν απαντηθεί από την ρωσική πλευρά, καθώς επίσης δεν υπάρχει καμία απάντηση και από το ρωσικό ΥΠΑΜ.


Του Γιώργου Καραμπελιά

Αντικρίζοντας το βλέμμα του Νίκου Μαζιώτη στις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες, έφερα συνειρμικά στη σκέψη μου έναν παλιότερο «αντάρτη πόλης», τον Χρήστο Τσουτσουβή, που το πάθος τον οδήγησε στον θάνατο. Έναν θάνατο προδιαγεγραμμένο από τις επιλογές του και τον τρόπο που τις διεκδικούσε. Τότε είχα γράψει, συγκλονισμένος από τον θάνατό του –είχαμε συμμετάσχει παλαιότερα σε κοινούς αγώνες–, ένα «ρέκβιεμ», που αποτελούσε ταυτόχρονα και την απαρχή της οριστικής μου ρήξης με την ίδια την άκρα αριστερά και την προσπάθεια από την πλευρά μας, να πείσουμε για τον σφαλερό της δρόμο, συμμετέχοντας σε έναν κοινό χώρο μαζί της. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, και αφού έχει ολοκληρωθεί ένας κύκλος, νιώθω την ανάγκη να επανέλθω και πάλι με αφορμή, το ζήτημα του ένοπλου αγώνα, στις συνθήκες της Ελλάδας, και τη μοίρα όσων επιμένουν σ’ αυτόν.

Η ιστορική συγκυρία
Ζούμε σε μια κομβική στιγμή της ελληνικής ιστορίας, όπου μοιάζει να καταρρέει, μέσα στη γενικευμένη παρακμή, το ίδιο το έθνος-κράτος που οικοδομήσαμε τα τελευταία διακόσια χρόνια –καθώς και με το δεύτερο ελληνικό κράτος της Κύπρου– και μαζί του να απειλείται με έκλειψη τελεσίδικη ο ίδιος ο ελληνισμός. Έχω γράψει αλλού ότι η άκρα δεξιά άνοιξε με τη χούντα αυτή την ιστορική εποχή, για να ακολουθήσει η «κεντροαριστερά», η αριστερά και η άκρα αριστερά που την ολοκλήρωσαν, σφραγίζοντας τη μεταπολίτευση. Το δράμα του ελληνισμού, που μας οδήγησε στο σημερινό αίσθημα πνιγμού και αδιεξόδου, συνίσταται στο ότι και οι μεν και οι δε συνήργησαν με τον τρόπο τους, και άσχετα με το ποιος φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη, στην επιτάχυνση της παρακμής που βιώνουμε.

Η δικτατορία έθεσε τις βάσεις –με την κυπριακή τραγωδία και την αλλοίωση, κοινωνική και πολιτισμική, του ελληνισμού την οποία επέφερε– για το ό,τι ακολούθησε στη συνέχεια. Αλλά και οι αντίπαλοί της –όλοι εμείς– φυλακιστήκαμε εν πολλοίς, προσπαθώντας στη χούντα, στο ίδιο πεδίο που αυτή είχε ορίσει: Δηλαδή, σε μία σύγκρουση «αριστεράς–δεξιάς», όπου το αντίπαλο δέος στη χούντα ήταν απλώς και μόνο η επέκταση των δημοκρατικών ελευθεριών και των κοινωνικών κατακτήσεων, αγνοώντας εν τέλει το τι συνέβαινε έξω από το ποτήρι το νερό, μέσα στα τοιχώματα του οποίου είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι.

Και αν μέχρι το 1985 οι θετικές κατακτήσεις αυτής της αντιπαράθεσης ήταν κυρίαρχες –νομικός εκδημοκρατισμός, συνδικαλιστικές κατακτήσεις, κοινωνικό κράτος κ.λπ.– από τότε και μετά άρχισαν να αναδεικνύονται στο προσκήνιο οι εγγενείς αδυναμίες αυτού του κινήματος εκδημοκρατισμού «εσωτερικού χώρου». Δηλαδή, οι Έλληνες ήταν ελεύθεροι να διεκδικούν μια αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου και της πολιτικής εξουσίας στο εσωτερικό του ποτηριού, χωρίς δηλαδή να αμφισβητούν τις συνολικές γεωπολιτικές συνθήκες που μας οδηγούσαν σε φιλανδοποίηση έναντι της Τουρκίας και σε ταυτόχρονη υπαγωγή στα κελεύσματα του ΝΑΤΟ και της ΕΟΚ. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, αναπτύχθηκε και το ελληνικό «αντάρτικο πόλεων», το οποίο, στα πρώτα δέκα-δεκαπέντε χρόνια, επικεντρωνόταν τόσο στις εσωτερικές κοινωνικές αντιθέσεις (δολοφονίες βιομηχάνων, μεγαλοστελεχών) όσο και στην εξωτερική κυριαρχία (Γουέλτς, Αμερικανοί και Τούρκοι διπλωμάτες κ.λπ.)

Όμως, ήδη από το 1988 και τα προμηνύματα της κατάρρευσης του ανατολικού στρατοπέδου και της Σοβιετικής Ένωσης, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, και κατ’ εξοχήν το ΠΑΣΟΚ, μπαίνει σε κρίση ενώ αρχίζουν ν’ απειλούνται κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις που είχαν θεμελιωθεί στον δανεισμό. Ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η κατάσταση μετατρέπεται άρδην. Πλέον, η κύρια στρατηγική του συστήματος, όπως εκφράστηκε τόσο από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη όσο και –κυρίως– τον Κώστα Σημίτη, στρέφεται στην πλήρη αποδοχή της παρασιτικής ενσωμάτωσης της χώρας στην Ε.Ε. καθώς και στην αποδοχή των τουρκικών εκβιασμών, τόσο στην Κύπρο όσο και στο Αιγαίο. Εξάλλου, το ζήτημα των Σκοπίων και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήρθαν να προσθέσουν μία ακόμα απειλητική παράμετρο στα βόρεια σύνορα της χώρας.

(Νέο)Φιλελεύθεροι της δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ, «Ελευθεριακοί» φιλελεύθεροι της Αριστεράς
Οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς και της άκρας αριστεράς ενσωματώνονται σε αυτό το κυρίαρχο παιχνίδι του συστήματος και διεκδικούν όχι πλέον μια ανατροπή των συνθηκών της εξάρτησης και του γεωπολιτικού στραγγαλισμού της χώρας, αλλά μία «διεύρυνση» των «ελευθεριών», προς την κατεύθυνση, σχεδόν αποκλειστικά, των ατομικών δικαιωμάτων, και τη βαθμιαία εξαφάνιση αγώνων και κινητοποιήσεων σχετικών με το μεγάλο πλαίσιο, που ήταν κατ’ εξοχήν το γεωπολιτικό, αγνοώντας ή κάνοντας ότι αγνοούν πως εάν όλα στραβώσουν στο «μεγάλο παιγνίδι» αργά ή γρήγορα θα πληγούν και οι ελευθερίες και τα δικαιώματα στο εσωτερικό. Έτσι, εν τέλει οι αντιπολιτεύσεις της αριστεράς, της άκρας αριστεράς ακόμα και του «ένοπλου αγώνα» παίζουν στο γήπεδο του αντιπάλου, μια και δεν αμφισβητούν την κατεύθυνση αλλά μόνο την εσωτερική κατανομή των πόρων. Αντίθετα, πρωτοστατούν στον εθνομηδενισμό («το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του») και στην αποδοχή της πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης, η οποία αποτελεί το απαραίτητο συμπλήρωμα της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Πραγματοποιείται έτσι ένας ιδιότυπος καταμερισμός έργων, τα κόμματα εξουσίας και οι οικονομικές ελίτ προωθούν τον οικονομικό φιλελευθερισμό και η αριστερά και τα «κινήματα», το απαραίτητο συμπλήρωμά του, τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό. Έτσι λοιπόν, οι τελευταίοι, φαντασιώνονται ότι λειτουργούν ως αντιπολίτευση ενώ στην πραγματικότητα ενισχύουν τους αντιπάλους τους.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του κύριου τομέα στον οποίο επικεντρώθηκε η άκρα αριστερά και οι αντιεξουσιαστές για είκοσι χρόνια, το μεταναστευτικό. Η διεκδίκηση των «ανοικτών συνόρων» και των απεριόριστων δικαιωμάτων εισόδου για τους μη νόμιμους μετανάστες αποτελούσε, χωρίς συχνά να το γνωρίζουν, την προϋπόθεση για την αποδοχή από την κοινωνία της «μαύρης εργασίας» των μεταναστών και της μεταβολής της ελληνικής κοινωνίας σε οιονεί δουλοκτητική! Γιατί βέβαια, ο κ. Σημίτης δεν θα μπορούσε να ρίξει τον πληθωρισμό, ούτε να φτιάξει τα ολυμπιακά έργα χωρίς το φθηνό εργατικό προσωπικό που προσέφερε η μετανάστευση. Και όμως, οι υποτιθέμενοι αντίπαλοί του διεκδικούσαν ακόμα πιο ελεύθερη και μαζική μετανάστευση!

Εξάλλου, η κοινότητα των απόψεων της κυβερνώσας κεντροαριστεράς και της άκρας αριστεράς αναδεικνυόταν ανάγλυφη στο κοινό μίσος τους για τους «εθνικιστές» και τους «συντηρητικούς» και στα συχνά πυκνά κοινά ψηφίσματα που υπέγραφαν ενάντια στον «εθνικισμό». Πώς μπορούμε να ξεχάσουμε τις κοινές κινητοποιήσεις των Εξαρχείων και της άκρας αριστεράς με τους μαφιόζους ιδιοκτήτες των νυκτερινών κέντρων, ενάντια στον νόμο Παπαθεμελή, που έθετε όρια στη λειτουργία των νυκτερινών κέντρων; Πώς μπορούμε να ξεχάσουμε την επονείδιστη συστράτευσή τους με τον Σημίτη και την Αμερικανική πρεσβεία στο ζήτημα των ταυτοτήτων, του σχεδίου Ανάν ή του βιβλίου ιστορίας της 6ης δημοτικού.

Χαρακτηριστική ήταν η πορεία και η αποσύνθεση του λεγόμενου κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Ενώ όντως ξεκίνησε ως τέτοιο από το Σηάτλ, το 1999, αρνούμενο τις διαδικασίες της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και βάζοντας όρια στην ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, κεφαλαίου και ανθρώπινου δυναμικού, σταδιακώς διολίσθησε σε κίνημα της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης». Στην Ελλάδα αποσυντέθηκε σταδιακώς – αφού προέβαλε τον εκλεκτό του περιοδικού Time, Αντόνιο Νέγκρι, συγγραφέα ενός πονήματος που εκθειάζει την αμερικάνικη αυτοκρατορία με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Αυτοκρατορία», ως γκουρού της αυτής της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης». Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Απόγειο του «νέου κινήματος» υπήρξε το Δεκέμβρης του 2008, μια «επανάσταση» βασισμένη στις αξίες του αντιπάλου, δηλαδή στο πως η παρασιτική κατανάλωση θα γίνει κτήμα όλων. Μια μηδενιστική κοινωνία όπως είχε ήδη φτάσει να είναι η κοινωνία του 2008 λίγο πριν πέσει στο βάραθρο του Μνημονίου, παρήγαγε μια μηδενιστική επανάσταση από μηδενιστές επαναστάτες. Και τι παράδοξο αυτή τη μηδενιστική επανάσταση, την υποστήριζαν όχι μόνο ο κ. Αλαβάνος και σύσσωμη η αριστερά αλλά και το… Mega, ο Οικονομέας και ο ΓΑΠ! Ένιωθαν οι άνθρωποι πως δεν απειλούνται από αυτήν, αλλά κινείται στο ίδιο ποτάμι με την ξεχαρβαλωμένη ιδεολογία τους, γινόταν από τα «παιδιά» τους και στο κάτω-κάτω ήταν χρήσιμη για «να ρίξουν» τον Καραμανλή, και ας πάει και το παλιάμπελο.

Το σύστημα κατόρθωσε να ελέγξει και το πάθος των αντιπάλων του
Έχω γράψει πολλές φορές πως η τρομοκρατία είναι εσφαλμένη διότι επιχειρεί να χρησιμοποιήσει μεθόδους πάλης που δεν συνάδουν με το επίπεδο συνείδησης και με τις μεθόδους πάλης του λαού. Γι’ αυτό και η ένοπλη πάλη δικαιολογείται και έχει βάση στο λαό μόνο σε περίπτωση ξένης κατοχής ή δικτατορικών καθεστώτων. Έχω περιγράψει δεκάδες φορές την αδήριτη αλληλουχία που οδηγεί τις ένοπλες ομάδες στην απομόνωση, την ποινικοποίηση της δράσης τους, και την κατάρρευση. Διότι η ίδια η λογική της αυτοπροστασίας και των μέτρων προφύλαξης οδηγεί πάντα σε «κλείσιμο», απομάκρυνση από τις μάζες, αύξηση των ενεργειών αυτοχρηματοδότησης (ληστείες) και εν τέλει συμπόρευση με τους ποινικούς ή εσωτερική «ποινικοποίηση» της οργάνωσης. Κανείς τρομοκράτης ποτέ δεν ξέφυγε από αυτό το σχήμα. Επιπλέον, έχω υποστηρίξει, όπως και πολλοί άλλοι, πως το επίπεδο βίας που χρησιμοποιεί η τρομοκρατία, οδηγεί τελικώς στην ενίσχυση της κρατικής καταστολής, η οποία επιπίπτει αδιακρίτως στη συνέχεια πάνω σε όλους. Να θυμίσω για παράδειγμα, τις κινητοποιήσεις που κάναμε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές του ’80, για να μη φέρουν οπλα οι αστυνομικοί, πράγμα που συνέβαινε και στην Ελλάδα πριν το 1967, αλλά και σε άλλες χώρες όπως στην Αγγλία. Εντάσσαμε αυτό το αίτημα στα πλαίσια του αγώνα για μια αυθεντική αποχουντοποίηση. Όταν όμως, από την απέναντι πλευρά, εμφανίζονταν ένοπλοι που χρησιμοποιούσαν αυτοί τα όπλα, πως θα ήταν δυνατό να κερδίσουμε σε μια τέτοια αντιπαράθεση; Οι τρομοκράτες στην Ελλάδα συνέβαλαν αποφασιστικά για να γίνουν οι αστυνομικοί σαν οπλισμένοι αστακοί.

Για να μην επαναλαμβάνουμε όμως τα ίδια και τα ίδια δεν θα μείνουμε μόνο σ’ αυτή την κοινότυπη πλέον διαπίστωση. Αλλά θα πάμε πιο πέρα. Στο γεγονός δηλαδή ότι το λεγόμενο αντάρτικο πόλης στην συντριπτική πλειοψηφία των φορέων και των διακηρύξεών του ταυτίζεται με τους αντιπάλους του στις βασικές ιδεολογικές προϋποθέσεις.

Το τραγικό ζήτημα στην Ελλάδα της όψιμης μεταπολίτευσης, είναι πως όσοι άνθρωποι έρχονταν σε ειλικρινή αντίθεση με την υπάρχουσα κοινωνία, και τις αξίες της, προσχωρούσαν και έδιναν όλο το κουράγιο και το πάθος τους σε κινήματα εγκλωβισμένα σ’ αυτή την αντίθεση εσωτερικού χώρου που περιγράψαμε.

Έχουμε ζήσει από παλιά αυτή την αντίφαση που με τόσο ακραίο τρόπο εξέφρασε και ο Μαζιώτης, γύρω από το ζήτημα των αντιρρησιών συνείδησης. Σε μια χώρα απειλούμενη με διαμελισμό, στην Κύπρο, στη Θράκη, στο Αιγαίο αντί η διεκδίκηση των επαναστατικών κινημάτων να στρέφεται προς την εμπέδωση της μαζικής λαϊκής άμυνας, της συμμετοχής των γυναικών στον στρατό, και της δημιουργίας ενός κυριολεκτικά λαϊκού στρατού, όπως έκανε στο παρελθόν και η αριστερά, τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του 1970, έγινε κυρίαρχο αίτημα η «άρνηση της στράτευσης». Δηλαδή στην ουσία η συμπόρευση από τα «κάτω» με εκείνους που ξεπουλούσαν την χώρα μας από τα «πάνω». Στην διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του ’90 προσπαθήσαμε να απαντήσουμε σ’ αυτό το ζήτημα ιδιαίτερα στα πλαίσια των «Οικολόγων Εναλλακτικών», με την αποδοχή του αιτήματος της κοινωνικής θητείας που εξάλλου ήταν αναγκαία, δεδομένης της ύπαρξης ομάδας συμπολιτών μας που αρνούνταν τη στράτευση και κάθε επαφή με όπλα για θρησκευτικούς λόγους, όπως οι Έλληνες ευαγγελικοί (Ιεχωβάδες). Είχαμε λοιπόν επιτύχει σε μεγάλο βαθμό να προωθηθεί μία τέτοια αντίληψη, όταν ο Νίκος Μαζιώτης, νεαρός τότε εμφανίστηκε ως «ολικός αρνητής στράτευσης», που αρνούνταν δηλαδή και την εναλλακτική κοινωνική στράτευσή του. Ξεκίνησε τότε έναν μακρόχρονο και σκληρό αγώνα με φυλακίσεις, απεργίες πείνας, για να επιβάλει την άποψή του. Βέβαια όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, ο Μαζιώτης δεν απέρριπτε τη χρήση όπλων, όπως οι ευαγγελικοί συμπατριώτες μας, αντιθέτως μάλιστα, αλλά αρνούνταν στο ελληνικό κράτος κάθε δικαίωμα παρέμβασης στην ατομική του ζωή: Ο Νίκος Μαζιώτης όπως και χιλιάδες άλλοι Έλληνες αντιεξουσιαστές και ακροαριστεροί, στόχευε στη διάλυση του ελληνικού κράτους. Σε αυτό ακριβώς όμως στόχευαν και ο κος Σημίτης, ο κος Οζάλ, ο κος Ερντογάν,η κα Μέρκελ και η επιτροπή των Βρυξελλών!

Και έτσι, το μόνο κομμάτι της νεολαίας στην Ελλάδα που ερχόταν σε σύγκρουση με την εξουσία, δεν το έκανε ζητώντας την υπεράσπιση του τόπου, της πατρίδας και των λαϊκών τάξεων, αλλά με πρόσχημα τις τελευταίες, ζητούσε να διαλυθούν τα τελευταία εχέγγυα που είχαν απέναντι στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που εισέβαλε από παντού! Είναι χαρακτηριστικό πως οι ίδιοι άνθρωποι όταν επρόκειτο για τους Ζαπατίστας στο Μεξικό, για τον Τσάβες στην Βενεζουέλα ή για την Παλαιστίνη, μπορούσαν εύκολα να συμπαρίστανται σ’ αυτά τα «εθνικιστικά» και ταυτοτικά κινήματα αλλά τα απέρριπταν μετά βδελυγμίας όταν επρόκειτο για τους Κυπρίους! Δηλαδή ακολουθούσαν εν τέλει εκείνους που από φόβο για τα κεκτημένα τους είχαν αποδεχτεί τη μεταβολή της Ελλάδας σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας.

Έτσι λοιπόν, και ο Μαζιώτης αλλά και άλλοι όπως ο Λάμπρος Φούντας, που παίζουν την ζωή τους κορώνα γράμματα την ώρα που ένα μεγάλο κομμάτι των νεολαίων διαφεύγει στο εξωτερικό, αντί να διοχετεύσουν το πάθος τους σ’ έναν δημιουργικό δρόμο υπεράσπισης του λαού και της πατρίδος τους, αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση και εναλλακτικών εγχειρημάτων, μπήκαν σ’ έναν αδιέξοδο δρόμο γεμάτο πόνο και αίμα (το δικό τους και των άλλων προτίστως), πολεμώντας ενάντια σε αντιπάλους (τους «μπάτσους») που δεν είναι παρά τα όργανα εκείνων όπου από πολύ πιο μακριά μεταβάλλουν και τους ίδιους σε ενεργούμενά τους. Διότι η θέληση των αφεντικών του πλανήτη είναι η διάλυση κρατών, κοινωνικών δομών, παραγωγικών δομών και η ανεξέλεγκτη κυριαρχία του εμπορεύματος. Όταν ο αποκλειστικός σου στόχος είναι ακριβώς αυτή η διάλυση, από «επαναστατική» σκοπιά, τότε θέλοντας και μη λειτουργείς ως φερέφωνό τους, γιατί εν τέλει συμμερίζεσαι μαζί τους τις ίδιες οντολογικές αξίες, την προτεραιότητα του ατόμου έναντι του συνόλου, των ατομικών δικαιωμάτων έναντι των συλλογικών, του φιλελευθερισμού που εκείνος αποκαλεί νεοφιλελευθερισμό και εσύ αποκαλείς ψευδωνύμως ελευθεριακότητα.

Έτσι λοιπόν, δεν χαίρομαι καθόλου όταν αντικρίζω το θλιμμένο βλέμμα του Νίκου Μαζιώτη όταν συνελήφθη, αλλά λυπάμαι γιατί τόσο πάθος και τόση θέληση διοχετεύθηκε στο αυλάκι που ήθελαν ακριβώς οι αντίπαλοί του και τον οδηγεί σ’ έναν δρόμο χωρίς διέξοδο, όπου οι ληστείες για τους «στόχους του αγώνα», φθάνουν εν τέλει να γίνονται κυρίαρχοι έναντι αυτού του περιβόητου αγώνα. Μήπως το ίδιο δεν είχε συμβεί με την 17 Νοέμβρη ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία πριν την σύλληψή της;

Και πως μπορούν να εξηγήσουν ότι τη στιγμή της μεγάλης κρίσης, που άνοιξε το 2010, οι δυνάμεις του αντιεξουσιαστικού χώρου, αλλά και των ένοπλων οργανώσεων, αντί να διευρύνονται συρρικνώνονται, και το ίδιο το λαϊκό σώμα, μετά από εμπειρίες όπως της Μαρφίν και της διάλυσης του κινήματος των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, απομακρύνθηκε τόσο από κοντά τους, ώστε αναγκάζονται να καταφεύγουν για «συμμαχίες» στους ποινικούς; Οι οποίοι «συγκρούονται και αυτοί με την εξουσία, αλλά από σκοπιά καταναλωτική, αποδεχόμενοι της αξίες του και επιδιώκοντας απλώς να πάρουν και αυτοί ένα κομμάτι από την πίττα που ελέγχει ο Μαρινάκης ή ο ομογάλακτος Μπέος;»
Τι πιο χαρακτηριστικό γι’ αυτό το αδιέξοδο των εν τέλει παγκοσμιοποιητικών αντιλήψεων (έστω και εναλλακτικών !) των Ελλήνων αντιεξουσιαστών, της άκρας αριστεράς και των ενόπλων, από το γεγονός ότι τα αντισυστημικά και αντιπαγκοσμιοποιητικά ρεύματα στην νεολαία, και μάλιστα στην πληβειακή, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αρχίζουν να κινούνται, όλο και περισσότερο προς την αντίπερα όχθη, εκείνη της ακροδεξιάς;

Δηλαδή το σύστημα είχε (έχει) πετύχει το colpo grosso. Ακόμα και οι πιο άτεγκτοι και ορκισμένοι εχθροί του, ακόμα και όσοι διαθέτουν ένα αυθεντικό αντιεξουσιαστικό πάθος, είναι εγκλωβισμένοι στην ιδεολογία του. Και έτσι μονά-ζυγά δικά του! Όταν μάλιστα η λογική της σύγκρουσης σπρώχνει τους αντιπάλους του, να εγκλωβίζονται στα πλαίσια που αυτή ορίζει, και την πλειοψηφία των αγανακτισμένων να προσφεύγουν «συναισθηματικά» στην μνημονιακή εξουσία, την οποία μισούν, καθώς οι αντίπαλοί της εμφανίζονται ως ημιποινικοί τρομοκράτες! Το απόλυτο αδιέξοδο.

Εμείς, εγώ και οι σύντροφοί μου, παλιοί και νέοι, προσπαθήσαμε για πολλά χρόνια να πείσουμε τον χώρο της «αμφισβήτησης» για την ανάγκη μιας ιδεολογικής στροφής και κατανόησης του εθνικού ζητήματος ως του κεντρικού ζητήματος της χώρας. Και επιμέναμε (και εν μέρει επιμένουμε), γιατί, δυστυχώς, στην ελληνική κοινωνία δεν υπήρχε κανένας άλλος μαζικός ή σχετικά μαζικός χώρος που να αντιπαρατίθεται στο σύστημα, ενεργά. Μάλιστα το τίμημα αυτών των προσπαθειών μας ήταν πολύ βαρύ, γιατί το σύστημα, –ιδιαίτερα στο παρελθόν– μας ταύτισε με αυτόν τον χώρο και προσπάθησε να μας περιθωριοποιήσει ως «τρομοκράτες», την ίδια στιγμή που εισπράτταμε από την άλλη πλευρά και το βαθύτατο μίσος των «τρομοκρατών». Όμως το ζήτημα ήταν πραγματικό, και δεν είναι ζήτημα τακτικών πολιτικών επιλογών. Εν πολλοίς, μάλιστα, στραφήκαμε στην προτεραιότητα μιας ιδεολογικής εργασίας, ακριβώς γιατί συναντούσαμε το τείχος μιας κοινωνίας, όπου όσοι συμφωνούσαν με τις αναλύσεις και τις παραδοχές μας, και ήταν πολλοί, δεν ήταν διατεθειμένοι να παλέψουν πρακτικά γι’ αυτές, ενώ δρούσαν κατ’ εξοχήν όσοι ήταν πιασμένοι στην φενάκη μιας αντιπατριωτικής επανάστασης, σε μια χώρα που μόνο πατριωτική μπορούσε να είναι!

Θα μπορέσουν άραγε κάποιοι σαν τον Κουφοντίνα ή τον Μαζιώτη να προβούν σε μια βαθύτατη αυτοκριτική και να αμφισβητήσουν την ίδια την κατεύθυνση προς την οποία διοχέτευσαν το πάθος τους, ως αντιλαϊκή εν τέλει και να ζητήσουν συγγνώμη και από τον ελληνικό λαό και από τα θύματά τους και από όσους τους ακολούθησαν; Ή θα συνεχίσουν να εμμένουν στον ίδιο αδιέξοδο  δρόμο, όπως φαίνεται να έχει επιλέξει και ο Κουφοντίνας στο τελευταίο του βιβλίο;

Δυστυχώς, απ’ ότι φαίνεται, μια ολόκληρη γενιά, που στην διάρκεια της μεταπολίτευσης προσπάθησε να αρνηθεί το σύστημα και τον εμποροκρατικό εκφυλισμό του, να αρνηθεί τον φόβο και να παλέψει ενάντιά του, απεδείχθη ότι κατά βάθος συμμεριζόταν τις ίδιες αξίες με αυτό, κατ’ εξοχήν τη διάλυση του ελληνικού έθνους και την κυριαρχία μιας κοινωνίας ατόμων, που αποτελεί την ιδεολογική και πολιτική βάση του αστικού φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Και μάλλον δεν δείχνει, τουλάχιστον ακόμα, να καταλαβαίνει τι συνέβη και σε ποιο παιγνίδι λειτούργησε ως χρήσιμος ηλίθιος.

Θα μπορέσουν άραγε να υπάρξουν νέες γενιές που το επαναστατικό τους πάθος και τη βούληση για μια ελεύθερη κοινωνία, θα τη διοχετεύσουν επί τέλους, στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης της χώρας μας και, συνακόλουθα, του λαού της, και όχι στους αδιεξόδους δρόμους που πήραν οι παλιότερες γενιές, εγκλωβισμένες στην ψευδή, παρασιτική λογική της μεταπολίτευσης; Ή μήπως, από αντίδραση, θα εμφανιστεί και μια νέα, φασιστική και ακροδεξιά, τρομοκρατία, αν δεν έχει ήδη εμφανιστεί;

Και όλα αυτά, όταν δυστυχώς, ως χώρα και λαός, δεν έχουμε πολύ καιρό ακόμα.

Πηγή "Άρδην"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου