Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Απρ 2015

Γράφει ο Πιτσιρίκος

Αίσθηση έχει προκαλέσει η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα, αφού είναι η πρώτη φορά που η επίσκεψη ενός Έλληνα πρωθυπουργού σε μια άλλη χώρα απασχολεί τα ΜΜΕ όλου του πλανήτη. Ήδη, ο Αλέξης Τσίπρας έχει προσκληθεί από 135 χώρες για να τις επισκεφτεί, ενώ πρόσκληση στον Αλέξη Τσίπρα απέστειλε και ο Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Μπαράκ Ομπάμα αναγκάστηκε να παρακαλέσει τον Αλέξη Τσίπρα να επισκεφτεί την Ουάσιγκτον, μετά από τα αλλεπάλληλα διθυραμβικά δημοσιεύματα και αφιερώματα για τον Έλληνα πρωθυπουργό στα αμερικανικά ΜΜΕ.

Σε τηλεφωνική συνομιλία με τον Μπαράκ Ομπάμα από τη Μόσχα, ο Αλέξης Τσίπρας τον ευχαρίστησε για την πρόσκληση αλλά του είπε πως δεν μπορεί να επισκεφτεί τώρα τις ΗΠΑ -γιατί έχει πολλές υποχρεώσεις- αλλά θα προσπαθήσει να πάει στην Ουάσιγκτον την επόμενη χρονιά ή το 2017.

Νέα πρόσκληση στον Αλέξη Τσίπρα να επισκεφτεί την Γερμανία έκανε και η Άνγκελα Μέρκελ, αφού, αν δεν ήταν ο Αλέξης Τσίπρας, δεν θα είχαν θέματα να ασχοληθούν οι Γερμανοί πολιτικοί και τα γερμανικά ΜΜΕ.

Είναι τέτοια η ζήτηση για τον Αλέξη Τσίπρα από άλλες χώρες, που υπάρχει η σκέψη να γίνει δημοπρασία και ο Αλέξης Τσίπρας να επισκέπτεται τις άλλες χώρες με αμοιβή, ξεκινώντας από αυτές που δίνουν τα περισσότερα χρήματα, ώστε να τονωθεί η ελληνική οικονομία.

Η δημοφιλία του Αλέξη Τσίπρα έχει εκτοξευτεί στα ύψη μετά την επίσκεψή του στη Μόσχα, αφού η επιτυχία της ελληνικής κυβέρνησης για τον ελληνικό αγωγό έχει προκαλέσει παγκόσμιο θαυμασμό.

Ο ελληνικός αγωγός θα συνδεθεί με την κωλοτρυπίδα του Θεόδωρου Πάγκαλου, ο οποίος θα αμολάει μια κλανιά και θα λύνει το ενεργειακό πρόβλημα της Ευρώπης για δέκα χρόνια, συμβάλλοντας στο ελληνικό οικονομικό θαύμα.

(Γελάω πάρα πολύ με όλα αυτά τα ραμολιμέντα που έλεγαν πως ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πρόεδρος 15μελούς και είναι ακατάλληλος για πρωθυπουργός -ενώ σήμερα διάφοροι αποτυχημένοι με νοοτροπία γεροντοκόρης σπεύδουν να του κάνουν μαθήματα Ιστορίας-, γιατί ο Τσίπρας με μεθοδικότητα, αποφασιστικότητα, ευγένεια και ηρεμία έχει γίνει ο απόλυτος πολιτικός σταρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ αυτοί αδυνατούν ακόμα να παραδεχτούν πως έζησαν τα νιάτα τους σαν ραγιάδες και τώρα μισούν τους νέους ανθρώπους που δεν θέλουν να ζήσουν σαν ραγιάδες).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ρακκά 

Η «υπόθεση εργασίας» που πραγματοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την μορφή… κυβερνητικού εγχειρήματος είχε ως κεντρικό ερώτημα το εάν είναι εφικτή μια άμεση απαγκίστρωση της Ελλάδας από τα μνημόνια, μέσω μιας δυναμικής διαπραγμάτευσης η οποία θα προκαλούσε μια πολιτική αλλαγή στον τρόπο που μεταχειρίζεται η Γερμανική Ευρώπη την χώρα μας.

Ο τρόπος που εξελίσσεται αυτό το «πείραμα» μέχρι σήμερα αποδεικνύει κατηγορηματικότητα πως η απάντηση στο κεντρικό ερώτημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αρνητική. Δεν μπορεί να υπάρξει μια άμεση απεμπλοκή της χώρας μας από τα μνημόνια, τουλάχιστον όχι εντός των παρόντων συσχετισμών και προσανατολισμών της Ε.Ε.: Παρά την διπλωματική προσπάθεια της παρούσας κυβέρνησης, και τις αντιρρήσεις που αυτή έφερε στον μονότονο μονόλογο της Γερμανικής Ευρώπης, η τελευταία είναι ανένδοτη, και πιέζει αφόρητα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να εφεύρει ένα νέο μείγμα πολιτικής που ουσιαστικά εξασφαλίζει την αναπαραγωγή και την διαιώνιση των πολιτικών «αποικίας χρέους» μετά το μνημόνιο.

Μέσα από αυτήν την διαδικασία, η διαπραγματευτική δύναμη της κυβέρνησης αποδείχθηκε εξαιρετικά αναιμική για να μπορέσει να μεταβάλει την μεγάλη εικόνα για την χώρα μας. Κι αυτό για αρκετούς λόγους:

Πρώτον. Η κυριότερη παράμετρος ισχυροποίησης της διαπραγματευτικής μας δύναμης, μια αδέσμευτη και πολυκεντρική εξωτερική πολιτική βρίσκεται στο στάδιο της προπαρασκευής/αφετηρίας και όχι στο στάδιο της ωρίμανσης. Οι Γερμανοί, οι υπόλοιποι εταίροι, το ΔΝΤ θα έκανε πίσω μόνο εφόσον υπήρχαν εμπεδωμένες σχέσεις με την Ρωσία, την Κίνα και τους λοιπούς εταίρους του μπλοκ της «πολυπολικότητας» και προφανώς, δεν πρόκειται να φοβηθούν ουσιαστικά τις επισκέψεις επανεκκίνησης των διπλωματικών σχέσεων που πραγματοποιήθηκαν από τις 25 Ιανουαρίου. Πολύ απλά γιατί είναι πολύ νωρίς ώστε αυτές να αποδώσουν απτά πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά αποτελέσματα.

Δεύτερον. Μια δεύτερη πηγή ισχυροποίησης της διαπραγματευτικής θέσης, είναι η εσωτερική πολιτική δυναμική ενός κυβερνητικού εγχειρήματος. Η πραγματική πολιτική δυναμική και όχι η ανάθεση και η επικοινωνιακή πολιτική δυναμική. Για να αντλήσει τέτοια ισχύ, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να διέθετε, με την συγκεκριμένη αλληλουχία, όραμα, πρόγραμμα, τακτική. Αντ’ αυτών, το μόνο που υπάρχει είναι μια ασάφεια, που παρά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς είναι εξαιρετικά αντιδημιουργική. Η ασάφεια δεν απευθύνεται μόνον απέναντι στους διαπραγματευτές μας, αλλά εκδηλώνεται εν γένει, πράγμα που σημαίνει ότι ανεξαρτήτως διαπραγμάτευσης ή μη, η παρούσα κυβέρνηση δεν διαθέτει άποψη για το πώς αυτή η χώρα θα μπορέσει να αυτοκυβερνηθεί. Σημειωτέον ότι, ‘πρόγραμμα’ δεν μπορεί να θεωρηθεί η επίκληση των κλισέ της υστερομεταπολιτευτικής κεντροαριστεράς/κεντροδεξιάς, δηλαδή το μείγμα των προηγούμενων προγραμμάτων του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ και της Καραμανλικής ΝΔ, που προβάλλεται από την παρούσα κυβέρνηση ως προγραμματική της πολιτική.

Τρίτον. Ο παράγοντας «κοινωνική κινητοποίηση» ήταν και είναι εξαιρετικά αναιμικός. Ακόμα και η ίδια η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ κατά τις πρόσφατες εκλογές πραγματοποιήθηκε γιατί ο ελληνικός λαός επέλεξε να εκδικηθεί εκείνους που τον στραγγάλισαν οικονομικά τα τελευταία χρόνια δίχως κανένα ίχνος κοινωνικής δικαιοσύνης. Όχι επειδή πίστεψαν στο ΣΥΡΙΖΑ και τις υποσχέσεις του. Απόδειξη, το γεγονός ότι τώρα το κυρίαρχο κλίμα που υφίσταται στην κοινωνία είναι κλίμα του τύπου «κάνε την κωλοτούμπα να τελειώνουμε». Με μόνη κόκκινη γραμμή την… παραδειγματική τιμωρία των προηγούμενων και του καθεστώτος που τους στήριζε (καναλάρχες κ.ά). Ύστερα, στο ίδιο επίπεδο της κοινωνικής δυναμικής, εξίσου αναιμικές είναι και υγιείς δυναμικές στο πεδίο της οικονομίας, δηλαδή δεν υπάρχουν κλάδοι αυτή την στιγμή, παραγωγικοί, δημιουργικοί, ώστε να μπορεί κάποιος να πατήσει για να αλλάξει το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας άμεσα.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε/επαναλάβουμε ότι αυτές οι ελάχιστες προϋποθέσεις λειτουργούν τόσο στην εκδοχή μιας δυναμικής διαπραγμάτευσης με σκοπό την ανατροπή του μνημονίου εντός ευρώ και Ε.Ε., όσο και στην εκδοχή μιας άμεσης ρήξης και απεμπλοκής από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το γεγονός ότι σήμερα δεν υφίστανται, εξουδετερώνει και τις δύο στρατηγικές –ενώ την ίδια στιγμή, θα πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι στην χώρα μας δεν υπάρχει καμία υγιής βάση για να πατήσει πάνω κανείς και να επιβάλει έναν ριζικό μετασχηματισμό εδώ και τώρα: Δεν υπάρχει κράτος, κόμμα, κίνημα ή οποιοδήποτε υγιές κοινωνικό υποκείμενο που να φέρει εντός του μια δυναμική

αλλαγής.Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση, πως προσανατολίζεται το λεγόμενο «αντιμνημονιακό κίνημα»; Ο κύριος όγκος του, τείνει να υποστηρίξει, ότι η ήπια γραμμή απεμπλοκής από το μνημόνιο δίχως ρήξη με την Ε.Ε. έχει αποδειχθεί ανεδαφική, και ως εκ τούτου προκρίνεται η γραμμή της μετωπικής σύγκρουσης με τους δανειστές –αντί της «κωλοτούμπας» που προετοιμάζει η δεξιά τάση της κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα, το επιχείρημα είναι εξωφρενικό. Αυτό που μας λένε, είναι ότι αφού χάνουμε μια μάχη μεσαίας κλίμακας, θα πρέπει να μετατοπίσουμε στην σύγκρουση στο ανώτερο δυνατό επίπεδο για να… κερδίσουμε.

Προφανώς, πρόκειται για το απόλυτο αδιέξοδο –μπροστά χρεοκοπία και πίσω μνημόνιο, το οποίο κατά την τελευταία πενταετία επανέρχεται πολύ συχνά ως το ύψιστο διακύβευμα, σε κάθε κρίσιμη καμπή του ελληνικού δράματος. Και αυτό το αδιέξοδο, σε τελευταία ανάλυση, είναι η αιτία για την οποία δεν ωρίμασε ποτέ το ελληνικό κίνημα των πλατειών. Γιατί ακριβώς αυτό το τρομακτικό δίλημμα που επισείεται αμείλικτο πάνω από τα κεφάλια της ελληνικής αποικίας χρέους, του αφαιρούσε το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Επρόκειτο για εκβιασμό, και επειδή ακριβώς ο εκβιασμός είχε πραγματική βάση, ήταν και είναι ένας επιτυχημένος εκβιασμός: "Συμμόρφωσε" διαδοχικά, ανεξάρτητα από τον βαθμό κομφορμισμού που διακατείχε τον καθέναν, τον Γιωργάκη, τον Αντώνη Σαμαρά, και τώρα απειλεί να πειθαρχήσει και τον Αλέξη Τσίπρα.
Γίναμε «Μνημονιακοί»;

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, υπάρχουν δύο ρεαλιστικές επιλογές. Η πρώτη είναι η υποδούλωση. Την αξιώνει η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, και το «παλαιό καθεστώς» της ύστερης μεταπολίτευσης.

Η δεύτερη, είναι η στρατηγική του αντάρτικου: Όσοι επιθυμούν να αντισταθούν, θα πρέπει να αναδιπλωθούν σε πολιτικά πεδία όπου ο αντίπαλος δεν διατηρεί τον έλεγχο, ή τον διατηρεί λιγότερο, να τον φθείρουν αλλά και να δημιουργήσουν τους όρους για μια πραγματική αντεπίθεση. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό σημαίνει να ξεκινήσει κανείς την ανασυγκρότηση των παραγόντων που λείπουν (κόμμα, κίνημα, κοινωνικό υποκείμενο) ώστε να είναι εφικτή μια ριζική αλλαγή εντός της χώρας.

Αυτή η στρατηγική, όμως, υπήρξε εξαιρετικά ασθενής εντός του αντιμνημονιακού κινήματος, ακριβώς επειδή δεν μπορούσε να είναι «αντιμνημονιακή»! Επειδή εστίαζε όχι στο αποτέλεσμα μιας διαδικασίας αποδόμησης της χώρας (=το μνημόνιο), αλλά στα πραγματικά της αίτια –τα οποία όμως για τον αντιμνημονιακό χώρο υπήρξαν «ψιλά γράμματα», αντικείμενο μιας συζήτησης λίγο ως πολύ φιλολογικής, άνευ πραγματικής πολιτικής αξίας.

Με αυτήν την τρομακτική αντιστροφή, το αντιμνημονιακό κίνημα αποπειράθηκε να αντισταθεί με το κεφάλι στο έδαφος και τα πόδια στο ταβάνι. Και η πραγματικότητα σήμερα το εκδικείται απειλώντας να το εντάξει… μέσα στο κάδρο της αποικίας χρέους!

Μάλιστα, και τις δύο του εκδοχές, τόσο την ρεφορμιστική όσο και την ριζοσπαστική. Γιατί και σε περίπτωση άμεσης εξόδου, και ρήξης, το πιο πιθανόν είναι ότι οι άμεσες δημοσιονομικές ανάγκες της χώρας, και η σχεδόν απόλυτη εξάρτησή της από τις εισαγωγές, θα την εξωθήσει σε μια πιο ακραία εκποίηση του εθνικού της πλούτου.
Στην δε περίπτωση της «κωλοτούμπας», θα ανακαλύψουμε αποσβολωμένοι ότι εν τέλει υπάρχουν δύο πολιτικές της αποικίας χρέους, μια ‘μνημονιακή’ και μια "αντμνημονιακή".

Η πρώτη αξιώνει λύση του ελληνικού δράματος, μέσω μιας ‘θεραπείας σοκ’ ακραίων ιδιωτικοποιήσεων, συμπίεσης του εργατικού κόστους, που θα δώσουν ώθηση σε ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα στηρίζεται αποφασιστικά στον τουρισμό, και τις εξαγωγές ακατέργαστων αγροτικών προϊόντων, και γενικώς προϊόντων χαμηλής προστιθέμενης αξίας.

Η δεύτερη αξιώνει λύση του ελληνικού δράματος, μέσω ‘ιδιωτικοποιήσεων με ανθρώπινο πρόσωπο’, δικαιότερης αναδιανομής του πλούτου, διατήρησης του εργατικού κόστους στα τωρινά του επίπεδα, ενώ και πάλι το μοντέλο ανάπτυξης θα στηρίζεται στον τουρισμό, στις εξαγωγές ακατέργαστων αγροτικών προϊόντων, και γενικώς προϊόντων χαμηλής προστιθέμενης αξίας!

Τα ίδια συμβαίνουν και στο επίπεδο της γεωπολιτικής: Το μνημονιακό στρατόπεδο, εντάσσεται στο «Γερμανικό Κόμμα». Ο κύριος όγκος του «αντιμνημονιακου στρατοπέδου» εντάσσεται στο «Αμερικάνικο», ενώ υπάρχει και μια άλλη τάση που αξιώνει μια πολυκεντρική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Επειδή όμως αυτή έχει το χαρακτήρα του κρεμασμένου που πιάνεται από τα ίδια του τα μαλλιά, τόσο οι επαφές με την Κίνα που έχουν γίνει, όσο και με την Ρωσία, έχουν τον ίδιο χαρακτήρα που έχουν οι διμερείς ελληνο-γερμανικές και ελληνο-αμερικάνικες επαφές. Κοινώς, συζητούμε τι θα τους πουλήσουμε. Απλώς, η «αντιμνημονιακή γραμμή» θέλει την Ελλάδα πολυμετοχικό χώρο, σε αντίθεση με την «μνημονιακή» που προωθεί την γραμμή του γερμανικού μονοπωλίου.

Μετά απ’ όλα αυτά, είναι προφανές πως η διαίρεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο έχει εκφυλιστεί παντελώς. Χειρότερα, ο ακραίος οπορτουνισμός του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, και τα πεπραγμένα της διακυβέρνησής τους, οδήγησαν στην πρόωρη ανάληψη της εξουσίας, απειλεί να μεταβάλει το «αντιμνημόνιο» στον έτερο πόλο της «διαλεκτικής»-αποικίας χρέους!

Και μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο, αυτήν την στιγμή υπάρχει ολοκληρωτική παράλυση στο κυβερνητικό επίπεδο και μετατόπιση όλης της πολιτικής ενεργητικότητας των κομμάτων και των προσώπων που κυβερνούν σ’ έναν απίστευτο πόλεμο προσχημάτων και φατρίων. Ο οποίος μάλιστα, δεν διεξάγεται εκτός αλλά εντός και διά των θεσμών: Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει μεταβάλει το προεδρείο της Βουλής σε μια Οργουελιανή Φωνή της Αλήθειας, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν έχει ψελλίσει μέχρι στιγμής ούτε μια δημιουργική κατεύθυνση για το υπουργείο του (με καταστροφικά αποτελέσματα σε ζητήματα που έχει την ψιλή ευθύνη, όπως είναι το ζήτημα της εξόρυξης στην Β/Α Χαλκιδική), και περνάει τα πρωινά του συγγράφοντας στο iskra.gr λυσσαλέες υπουργικές καταγγελίες εναντίον της Γερμανικής Ευρώπης και του… καπιταλισμού (πάλι καλά, καθώς υπάρχουν και υπουργοί που τα πρωινά τους τα περνούν στο… Φίλιον του Κολωνακίου), ενώ ο Πάνος Καμμένος ψωνίζει όπλα από τις συμβάσεις που υπέγραψαν οι προηγούμενοι, και χρησιμοποιεί το υπουργείο Άμυνας για να… στήσει φιέστα με αρνιά την Κυριακή του Πάσχα στο Σύνταγμα.

 Ποιο είναι το ηθικόν δίδαγμα; Εκτός του ότι για να κάνεις δημιουργική αντίσταση στην Ελλάδα θα πρέπει να έχεις πάρει διαζύγιο από τον οπορτουνισμό, δεν αρκεί να είσαι «αντιμνημονιακός». Διότι, για να καταφέρεις να ανατρέψεις το μνημόνιο, πρέπει να γίνεις «εναλλακτικός», με την έννοια ότι θα πρέπει να διαθέτεις απαντήσεις στα πραγματικά αίτια που προκάλεσαν την αποδόμηση της Ελλάδας –και τα οποία προφανώς δεν αφορούν μόνο τις νομοθετικές πράξεις υπαγωγής της χώρας μας σε καθεστώς ξένης επιστασίας-θεραπείας σοκ.

 Το μνημόνιο είναι αυτό που λέει: Μια συμφωνία που αντανακλάει έναν εξαιρετικά άνισο συσχετισμό δύναμης. Η υποδούλωση της χώρας, είναι κάτι πολύ ευρύτερο, και περιλαμβάνει γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές παραμέτρους που το αντιμνημονιακό κίνημα αγνόησε ή υποτίμησε συστηματικά. Το γεγονός αυτό αποτελεί δείκτη της στρεβλότατης και ανύπαρκτης πολιτικοποίησής του. Η πραγματικότητα εκδικήθηκε τον ελληνικό λαό για τα τριάντα πέντε χρόνια ιδιώτευσης και τηλοψίας, μ’ ένα κίνημα μικρομεσαίων, ζαλισμένων από την φρίκη της θεραπείας-σοκ, που δεν μπορούσαν να διακρίνουν καν το αίτιο από το αιτιατό. Αυτή, είναι η κυβέρνησή τους…

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά  

Μια πολύ συχνή και επαναλαμβανόμενη κριτική που εισπράττουμε από συνοδοιπόρους του Σύριζα και κατ’ εξοχήν της κυρίας Κωνσταντοπούλου είναι το ότι με την άποψη μας για την αποφυγή χρεοκοπίας της χώρας και απόρριψης κάθε σκέψης για έξοδο από την ευρωζώνη υπό τις παρούσες συνθήκες συντασσόμαστε με τους μνημονιακούς και τον «συμβιβασμένο» κο Τσίπρα και όχι με τους αδιάλλακτους επαναστάτες που αρχίζουν απ’ τον Καζάκη και την Ελεύθερη Ώρα και φθάνουν στην πρόεδρο της Βουλής, περνώντας από την Ανταρσύα, τον Αλαβάνο, το Αριστερό Ρεύμα και τον Αντ. Νταβανέλο.

Για να διευκρινίσουμε λοιπόν τα πράγματα, εμείς απ’ το 2012 είχαμε αντιταχθεί στη λογική μιας μετωπικής αντιπαράθεσης, με άμεση διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας, γιατί γνωρίζαμε ότι αυτή είχε μόνο δύο διεξόδους. Είτε την υποταγή με λιγότερες ή περισσότερες υποχωρήσεις, είτε την έξοδο από την ευρωζώνη και το ευρώ. Γι’ αυτό, από τότε, συστήνουμε επίμονα αυτό που έχουμε χαρακτηρίσει ως «ανταρτοπόλεμο» μακράς διάρκειας έτσι ώστε να συγκροτηθούν εκείνες οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τα μνημονιακά τετελεσμένα. Και γι’ αυτό συμμετείχαμε ενεργά στο αντιμνημονιακό κίνημα, προσπαθώντας να επιβάλλουμε μια λογική σοβαρότητας η οποία και στην πραγματικότητα απέφερε συγκεκριμένους πολιτικούς καρπούς, όπως η ανάδειξη του ζητήματος των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, η ανάδειξη του ζητήματος της παραγωγικής ανασυγκρότησης και η κατάδειξη του ουσιαστικά παράνομου χαρακτήρα ενός μεγάλου ποσοστού του χρέους που είχε επιβληθεί ιδιαίτερα από τον ΓΑΠ με εξευτελιστικούς και απαράδεκτους όρους.

Η άποψή μας ήταν πως με την σταδιακή συσσώρευση δυνάμεων στο επίπεδο της κοινωνίας και των θεσμών (ιδιαίτερα τοπική αυτοδιοίκηση) θα γινόταν δυνατή η συγκρότηση ενός κινήματος το οποίο τα επόμενα χρόνια –και οι χρονικοί μας υπολογισμοί το τοποθετούσαν από το φθινόπωρο του 15 και μετά, για χιλιάδες λόγους, ποσοτική χαλάρωση, Ποδέμος στην Ισπανία, τέλος της τυπική μνημονιακής περιόδου– θα ήταν δυνατό να εκφραστεί και στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, διεκδικώντας ακόμα και την αλλαγή της κυβερνητικής εξουσίας.

Αντ’ αυτού, επιλέχθηκε η στρατηγική μιας μετωπικής αντιπαράθεσης από δυνάμεις ετερόκλητες με μοναδικό στόχο, την κατάληψη και νομή της εξουσίας. Έχουμε τονίσει αναρίθμητες φορές πως μια τέτοια κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε ουσιαστικές αλλαγές. Αντίθετα θα οδηγούσε στο κάψιμο όλων των διεκδικήσεων του αντιμνημονιακού κινήματος, είτε μέσω καταιγιστικών υποχωρήσεων, είτε μέσω μιας ακόμα μεγαλύτερης καταστροφής που θα επέφερε τόσο στο οικονομικό πεδίο (με τη δραματική υποτίμηση που θα προκαλούσε) όσο και κυρίως στο γεωπολιτικό επίπεδο, μία έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη υπ’ αυτές τις συνθήκες.

Παρ’ όλα αυτά στο αντιμνημονιακό κίνημα η άποψή μας παρέμενε μειοψηφική και κυριάρχησαν είτε οι τυχοδιώκτες, είτε αυτούς που αποκαλούν «ψεκασμένους», χωρίς καμία συναίσθηση και συνείδηση των προβλημάτων της χώρας, και οι οποίοι προτείνοντας εύκολες μαγικές λύσεις, παρέσυραν και την πλειοψηφία του αντιμνημονιακού κινήματος. Τι να θυμίσουμε άραγε; Τον χρυσαυγιτισμό ενός μεγάλου τμήματος αυτού του χώρου; Την λογική του γαία, πυρί μειχθήτω; Να ψηφίζουν Κασιδιάρη στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας και ταυτόχρονα Δούρου στην περιφέρεια; Με μια ηροστράτεια λογική γενικευμένης κατεδάφισης με τη λογική ότι εν τέλει την οποία κάτι καλό θα έβγαινε. Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και των περιβόητων συνιστωσών του στις οποίες περιλαμβάνονται από παρ’ ολίγον Κουβελικούς (τύπου Παπαδημούλη) έως ακραίους αντιπάλους της ευρωζώνης και του ευρώ, και όλα αυτά κάτω από την κοινή ομπρέλα ενός κόμματος και μιας κυβέρνησης που διακήρυσσε πως η παραμονή στο ευρώ είναι αδιαπραγμάτευτη. Και όμως και οι οπαδοί της «ρήξης» και οι οπαδοί του «συμβιβασμού» συμπορεύονταν χωρίς περίσκεψη και αιδώ για να κατακτήσουν την περιπόθητη εξουσία «και μετά βλέπουμε».

Επρόκειτο για μια παρά φύση και απόλυτα οπορτουνιστή συμμαχία, στην οποία μόνον εμείς αντιταχθήκαμε – εγώ προσωπικώς και το Άρδην αρνηθήκαμε να συμμετέχουμε στις εκλογές μαζί με τους ΑΝΕΛ, συμμετοχή που θα μας εξασφάλιζε και κάποιους βουλευτικούς θώκους. Γιατί προφανώς θεωρούσαμε αδιανόητη την κοινή κάθοδο στις εκλογές κάτω από το ίδιο σχήμα ανθρώπων με ριζικά αντίθετες επιλογές και κατευθύνσεις και μάλιστα όχι πάνω σε γενικά θεωρητικά ζητήματα αλλά πάνω στα άμεσα και ζέοντα ζητήματα του χρέους, των μνημονίων και της αντιμετώπισής τους. Γι’ αυτό, και θεωρούσαμε ανέντιμη και πολιτικά αδιέξοδη τη στάση όλων εκείνων που έθαβαν αυτή τη ριζική αντίθεση για να κατακτηθεί η εξουσία και «μετά βλέπουμε».

Θεωρούσαμε λοιπόν πως η άνοδος στην εξουσία κάνω υπ’ αυτές τις συνθήκες απειλούσε με νέες συμφορές τον ελληνικό λαό και με ολοκληρωτική καταστροφή το αντιμνημονιακό κίνημα και τα αιτήματά του:

1ο Διότι απειλούσε όπως ήδη το έκανε να θάψει το ζήτημα της διαγραφής του χρέους που ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε η νέα κυβέρνηση ήδη την πρώτη εβδομάδα της ανόδου της στην εξουσία.

2ο Διότι στα ίδια πλαίσια κινδύνευε να καταστρέψει το αίτημα του λογιστικού ελέγχου του χρέους όπως και γίνεται σήμερα με τη φιέστα που εγκαινίασε με τόσο ταρατατζούμ η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Υπήρχαν δύο πιθανές εκδοχές αντιμετώπισης. Η μία αυτή που πολλοί πρότειναν και συνεχίζουμε να προτείνουμε εμείς, δηλαδή η συγκρότηση μιας επιτροπής από την ελληνική κυβέρνηση, περιβεβλημένη με το κύρος της, η οποία να θέσει το ζήτημα των ίδιων των μνημονιακών δανείων ως δανείων ουσιαστικά παράνομων και βλαπτικών – όταν το ίδιο το ΔΝΤ είχε μιλήσει για τα τεράστια λάθη που είχαν διαπράξει οι δανειστές.

Μία τέτοια επιτροπή μετά την πραγματοποίηση των απαραίτητων ελέγχων και ενεργειών θα μπορούσε και θα έπρεπε να φέρει το ζήτημα στους ίδιους τους θεσμούς του ευρωκοινοβουλίου, διεκδικώντας την ακύρωση των βλαπτικών για τον ελληνικό λαό δανείων. Αντ’ αυτού επιλέχθηκε και δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς –όταν η γραμμή της κυβέρνησης είναι η αποδοχή του χρέους και η διαπραγμάτευση διευκολύνσεων και μόνον–, μια επικοινωνιακή φιέστα παράτυπη διότι δεν έχει συγκροτηθεί με κανονικές διαδικασίες στη Βουλή και της οποίας τα αποτελέσματα όποια και να είναι, δεν θα έχουν καμία νομική ισχύ. Έτσι, καίγεται ουσιαστικά και το ζήτημα της επιτροπής λογιστικού ελέγχου.

3ο Όπως επισημαίνουμε εδώ και χρόνια αποφασιστικό όπλο της Ελλάδας στο μπρά ντε φερ με τη γερμανική Ευρώπη είναι το ζήτημα των επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου. Και το αντιμνημονιακό κίνημα και εμείς ως Άρδην κάναμε ότι μπορούσαμε για να προβάλλουμε και να αναβαθμίσουμε το ζήτημα – και τα αποτελέσματα ήταν σημαντικά. Ήδη η Τράπεζα της Ελλάδας και η προηγούμενη κυβέρνηση είχε υποχρεωθεί να προχωρήσει στην αποτίμηση των επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου και είχε ήδη συγκροτήσει και σχετική κοινοβουλευτική επιτροπή, ενώ με την άνοδο της νέας κυβέρνησης το ζήτημα προβλήθηκε ακόμα περισσότερο. Όμως όταν η συζήτηση γίνεται από μια κυβέρνηση πιασμένη από το λαιμό, τότε καταλήγουμε σε απαράδεκτες δηλώσεις περί ηθικού χαρακτήρα του χρέους, όπως αυτές που έκανε ο πρωθυπουργός στο Βερολίνο.

4ο Στο ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, η λογική της ταχείας ανάληψης της εξουσίας, όπου χρειάζεται άμεσα «ζεστό χρήμα» ώστε να καλυφθούν οι δημοσιονομικές υποχρεώσεις της χώρας, καταστρέφει κάθε προοπτική για ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση. Αντίθετα οδηγούμαστε σε επιστροφή στο μάνα εξ ουρανού που περιμένουμε από τον τουρισμό, βαθαίνοντας και επιτείνοντας τον παρασιτικό και εξαρτώμενο από έναν εξωγενή τομέα χαρακτήρα της οικονομίας της χώρας.

Και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επ’ αόριστον με όλα τα βασικά ζητήματα τα οποία «καίει» μια τυχοδιωκτική ανάληψη της εξουσίας. Μια ανάληψη της εξουσίας που απ’ την αναθεώρηση των συνταγματικών βάσεων του ελληνικού κράτους που επιζητούσε το αντιμνημονιακό κίνημα κατέληξε στην εκλογή του … Προκόπη Παυλόπουλου στην προεδρία της Δημοκρατίας και την ντροπιαστική παραμονή του Κατρούγκαλου στην εξουσία.

Για άλλα ζητήματα βασικού χαρακτήρα όπως η παιδεία, το μεταναστευτικό, το δημογραφικό, ας μην γίνεται καν συζήτηση γιατί είναι βέβαιο ότι η παρούσα κυβέρνηση θα είναι χειρότερη ακόμα και από τις προηγούμενες.

Τέλος, και όχι λιγότερο σημαντικό, η προδιαγεγραμμένη αποτυχία μιας τυχοδιωκτικού τύπου κατάληψης της εξουσίας από ένα μέρος των αντιμνημονιακών δυνάμεων, θα έχει σαν συνέπεια το «ξέπλυμα» των παλιότερων μνημονιακών κομμάτων, την αναβάθμιση και «ομαλοποίηση» της παρουσίας της Χ.Α. συνεπικουρούσης και της προέδρου της Βουλής, και την πιθανότατη ενίσχυση, ποιος ξέρει και νεκρανάσταση, των παλιών μνημονιακών κομμάτων γιατί θα έχει αποδειχθεί πως οι αντιμνημονιακοί είναι τα ίδια και χειρότερα με αυτούς.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, θα είχαμε δύο επιλογές. Είτε μια επιλογή κριτικής στήριξης, όπως κάναμε τους δύο πρώτους μήνα της ανόδου στην εξουσία της κυβέρνησης, παρέχοντάς της την χρονική δυνατότητα να μας εκπλήξει θετικά, είτε την επιστροφή στη σκληρή πραγματικότητα, η οποία κατεδείχθη μετά από δυόμιση μήνες παρουσίας. Η λεγόμενη «κριτική στήριξη» είναι πλέον απολύτως αδιέξοδη διότι αφήνει το πεδίο της αντιπολίτευσης μόνο στις κατεστημένες δυνάμεις, δηλαδή το ακριβώς αντίστροφο από αυτό που ισχυρίζονται οι επικριτές μας. Τον Σαμαρά και την ΝΔ τους ενισχύουν μόνο όσοι της παρέχουν το μονοπώλιο της κριτικής των πεπραγμένων της κυβέρνησης. Έτσι λοιπόν δεν ταυτιζόμαστε ούτε με την Κυβέρνηση, ούτε με τις επικρίσεις των μνημονιακών της αντιπάλων, αλλά αντίθετα, προσπαθούμε να προβάλλουμε μια σοβαρή αντιπολιτευτική πρόταση που επιχειρεί μάλιστα να διασώσει –κατά το δυνατό– τα αιτήματα του αντιμνημονιακού κινήματος.

Και όσο για τον «ποιον υποστηρίζουμε» ανάμεσα στις δύο γραμμές που αναδεικνύονται στο εσωτερικό της κυβέρνησης, την γραμμή «έντιμου συμβιβασμού» των Τσίπρα– Δραγασάκη, ή της «ρήξης», Κωνσταντόπουλου– Λαφαζάνη, είναι σαφές πως εμείς δεν «υποστηρίζουμε» καμία από τις δύο, γιατί δεν συμφωνούμε ούτως ή άλλως με την κυβέρνηση.

Απλώς, αντιμετωπίζοντάς τους ως μία διαφορετική από μας πολιτική πρόταση, η στρατηγική μας συνίσταται στο να εμποδίσουμε κατά το δυνατόν να κυριαρχήσουν οι πιο καταστροφικές επιλογές, δηλαδή εκείνες της εξόδου από το ευρώ και την ευρωζώνη. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν μέχρι τον Νοέμβρη του 2011 ο Σαμαράς ήταν ενάντια στα μνημόνια σε αντίθεση με την μνημονιακή Ντόρα Μπακογιάννη, προτιμούσαμε τον Σαμαρά στη ΝΔ και όχι την Μπακογιάννη, παρότι ποτέ δεν ταυτιστήκαμε με την ΝΔ.

Έτσι και τώρα, όντας αντίθετοι στη συνολική κυβερνητική πολιτική, προτιμούμε προφανώς την παραμονή στην ευρωζώνη –η οποία θα επιτρέψει αύριο, την ανατροπή πολλών από τα μνημονιακά μέτρα από ένα λαϊκό κίνημα και μια κυβέρνηση που θα βρίσκονται σε καλύτερες συνθήκες–, από μία καταστροφική έξοδο από το ευρώ η οποία θα έχει ανεπανόρθωτες οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες.

Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό και θέλει να αποκαλείται και πατριώτης είναι προφανές ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα, ή μάλλον νοιώθει κομμάτι αυτού του χώρου και άρα εμπλέκεται και στις εσωτερικές του διαμάχες και συντάσσεται είτε με τους «συμβιβαστές» είτε με τους δήθεν «ρηξιακούς»!

Εμείς επειδή επιθυμούμε μια πραγματική ρήξη με τις μνημονιακές και εθνομηδενιστικές ελίτ της χώρας, επιθυμούμε την διαμόρφωση ενός σοβαρού και όχι ψευδεπίγραφου αντιμνημονιακού προγράμματος και γι’ αυτό διατηρούμε την αυτονομία της σκέψης και της δράσης μας.
Εμείς, επειδή έχουμε αποφασίσει πως είμαστε έξω και πέρα από αυτόν τον χώρο, γι’ αυτό τους αντιμετωπίζουμε σαν μία ακόμα συστημική κυβέρνηση, που μάλιστα οδηγείται σε νέο μνημόνιο, και κοιτάμε πως θα γίνει η μικρότερη δυνατή ζημιά.

Επομένως, επιμένουμε σε μια πραγματική επιτροπή λογιστικού ελέγχου, σε μέτρα για την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, σε αντιμετώπιση του δημογραφικού και μεταναστευτικού ζητήματος, σε στοιχειοθέτηση και οικοδόμηση ενός ισχυρού κινήματος με πανευρωπαϊκές διαστάσεις για το ζήτημα των αποζημιώσεων και του κατοχικού χρέους, και βεβαίως δεν ξεκινάμε φτιάχνοντας ψευδοπρογράμματα επί χάρτου και διεκδικώντας την εξουσία όπως κάνει κάθε καρεκλορήτορας των καφενείων ή πλέον του διαδικτύου, αλλά επιθυμούμε τη συγκρότηση ενός ισχυρού δημοκρατικού και πατριωτικού πολιτικού πόλου που θα αντιμετωπίσει τη δεξιά και ακροδεξιά επιστροφή που απεργάζονται έστω και αθέλητα οι κάθε είδους τυχοδιώκτες.

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δ. Δαββέτας

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. Ημέρα της Σταύρωσης. Κι ο νους μας πηγαίνει προς τους Χριστιανούς που υφίστανται διώξεις, βιασμούς, βασανισμούς και γενοκτονία.

Το ισλαμικό κράτος επιδίδεται σε συνεχή τρομοκρατία προς τους Χριστιανούς του Ιράκ, της Συρίας και της Κένυας την προηγούμενη βδομάδα όπου 147 φοιτητές έχασαν τη ζωή τους.
Ο Βανδαλισμός των συλλόγων του μουσείου της Μοσσούλης σηματοδοτεί την επιθετική απόπειρα της προπαγανδιστικής στρατηγικής των Ισλαμιστών να σβήσουν την ταυτότητα των λαών. Στο όνομα το Θεού, οι τζιχαντιστές θέλουν να εξαφανίσουν τις πολιτισμικές κι ιστορικές μνήμες για δικούς τους πολιτικούς σκοπούς και σκοπιμότητα. Για να ελέγξουν κάτω από τη δική τους λογική τους λαούς.

Η ιδέα του απόλυτου προσηλυτισμού που διαπερνά το Ισλάμ των τζιχαντιστών δεν έχει όρια. Αναμιγνύει τον ιδιωτικό και δημόσιο χώρο μπερδεύοντας έτσι τα όρια δημοκρατίας και θρησκείας.
Οι δημοκρατικοί κανόνες βιάζονται διαρκώς. Η σύγχυση μεταξύ του καθημερινού χρόνου και της πνευματικής διάστασης οδηγεί σε κίνδυνο όλες τις διαχρονικές αξίες του Ελληνικού κι Ευρωπαϊκού πολιτισμού στις οποίες βασίστηκε ο ιστορικά και διαχρονικά σημερινός άνθρωπος της προόδου και της εξέλιξης.

Αυτή η ρήξη μεταξύ του Ισλάμ των Τζιχαντιστών και της Δύσης, αυτή η διάσταση μιας ερμηνείας της Ανατολής και της Δυτικής πραγματικότητας, οδηγεί σε σύγκρουση θρησκειών αλλά και σε σύγκρουση πολιτισμών.
Η παγκοσμιοποίηση οδηγεί σε μια απώλεια ελέγχου της επικοινωνίας με τους λαούς, με αποτέλεσμα να μπαίνει επιτακτικό το θέμα της ταυτότητας.

Η ταυτοτική αναζήτηση σήμερα περνά μέσα από τη θρησκευτική οξύτητα στο ριζοσπαστικό Ισλάμ κι αυτό έτσι μας οδηγεί σε ζητήματα ουσίας του πολιτισμού. Κι όμως το θέμα της ταυτότητας δεν πρέπει να μείνει εγκλωβισμένο σε θρησκευτικές διαμάχες.
Η ταυτότητά μας είναι η ιστορία μας, το πολιτισμικό παρελθόν μας, είναι το παρόν μας κι επίσης οι ιδέες που έχουμε για το μέλλον μας.

Ο Τεχνικός πολιτισμός έδωσε λειτουργικές λύσεις στη ζωή μας όμως μας απογύμνωσε από τις πνευματικές αξίες κι αγωνίες. Ακόμη και η Κίνα και η Ρωσία, παρά τη συμμετοχή τους στη ζωή της «τεχνικής» συνεχίζουν να ψάχνουν τις πολιτισμικές τους ρίζες με επιμονή.
Αυτές τις ρίζες απειλούνται να χάσουν οι Χριστιανοί της Ανατολής.

Η τζιχαντική βία όλο κι αποθρασύνεται διότι στηρίζεται στη νωθρότητα και τον καταναλωτισμό της Δυτικής «τεχνικής» ζωής και στο φανατισμό των Ισλαμιστών.
Αυτή η Δυτική στάση δεν βοηθά τον Ανατολικό Χριστιανισμό. Δεν βοηθά στο να επιστρέψουν οι εξόριστοι Χριστιανοί στις Ιστορικές τους πατρίδες.

Η σταύρωση του Χριστού είναι ίσως ισχυρός συμβολισμός ώστε και η μνήμη και τα έργα μας να στραφούν προς τη σωτηρία των Χριστιανών της Ανατολής και όχι μόνο.
Δεν πρέπει να τους ξεχνάμε. Πρέπει να δράσουμε για να τους προστατεύσουμε. Για να προστατεύσουμε την ίδια την πολιτιστική μας μνήμη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Περιμέναμε κι εμείς ότι πήρε φόρα ο Αλέξης τρίζοντας τα δόντια δανειστών και Ευρωπαίων και θα γίνει το έλα να δεις. Θα τους κάνει μία ρήξη που θα δεν θα ξέρουν από πού να κρυφτούν. Αλλά ο Αλέξης είναι Αλέξης. Και από έναν Αλέξη μην περιμένεις ποτέ πράξεις Αλέξανδρου.

Πάρε τα αγγούρια μου, πάρε τα καρπούζια μου, πάρε και την καρδιά μου, ωραία μου κυρία, ήταν η άτυπη συμφωνία με τον Ρώσο. Περιμέναμε να ακούσουμε κάτι και ακούσαμε τα χείριστα των χείριστων που αναμέναμε. Αυτή δεν ήταν συνάντηση δύο αρχηγών. Ήταν συνάντηση του Πούτιν με τον εκπρόσωπο των οπωροπωλών Ελλάδας. Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω.

Το στείλαμε το παιδί να κάνει μία συμφωνία για να αναπτυχθεί η “ανεξάρτητη” Ελλάδα, όμως το παιδί έκανε συμφωνία να παράγουν οι Έλληνες τα προϊόντα της γης τους χωρίς να έχουν το δικαίωμα να τα στείλουν τυποποιημένα παρά μόνο χύμα λόγω του εμπάργκο που μάς έχει κάνει η Ρωσία.
Πολύ ωραία, Αλέξη. Αλλουνού θα του βγαίνει το λάδι να παράγει και οι Ρώσοι θα έχουν το δικαίωμα να τα παίρνουν ως πρώτη ύλη για να τα τυποποιούν οι ίδιοι. Δε μάς έφθανε που το μοναδικό σε ποιότητα ελαιόλαδο μας το παίρνουν οι δυτικοί ως πρώτη ύλη το ραφινάρουν και το πωλούν ως δικό τους, τώρα θα έχουμε και πορτοκάλια Σιβηρίας!
Κλείσε μία συμφωνία ρε Αλέξη, να μην καταναλώνουμε τα προϊόντα που παράγουμε αλλά αφού τα δίνουμε σε τιμές κάτω του κόστους να έχουμε δικαίωμα να τα εισάγουμε από τρίτες χώρες γιατί αυτό θα ανέβαζε τα έσοδα του Κράτους από τους δασμούς!

Έτσι λύνεται και το πρόβλημα της πρωτογενούς παραγωγής φτιάχνοντας ένα μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που θα φέρει τα πάνω κάτω, διότι είναι άλλο να υπάρχουν αγγούρια καλυβιώτικα και άλλο αγγούρια Μοσχοβίτικα άλλο πράμα η τσακώνικη μελιτζάνα και άλλο η μελιτζάνα Βλαδιβοστόκ.

Χαρές που θα κάνουν οι αγρότες της Ελλάδας! Έτσι είναι. Πρώτα σε εξαθλιώνουν και αφού σε ρίξουν στον πάτο του βόθρου σου πετάνε ένα σωσίβιο να ζεις μεν, αλλά να νιώθεις τον βόθρο παράδεισο. Άνοιξαν οι αγορές και τρίβουν τα χέρια οι μεσάζοντες Ρώσοι που θα κάνουν κοινοπραξίες με Έλληνες αλλά με έδρα τη Ρωσία με μόνο σκοπό να “πουλάμε” προϊόντα στο “ξανθό γένος”. Το ξανθό γένος αυτοί, το κατάμαυρο εμείς. Κασμά εμείς, χαβιάρι αυτοί.

Μα τι συμφωνίες κλείνει αυτό το παιδί που τρόμαξαν τους Ευρωπαίους εταίρους ότι έχασαν τον Αλέξη από σύμμαχό τους. Μισή Μακεδονία πήραν οι Αζέροι για να πουλήσουν το αέριο τους στην Δύση, έκλεισε και την υπόλοιπη μισή Μακεδονία ο Αλέξης για να πουλάνε αέριο οι Ρώσοι στην Δύση. Σε λίγο δε θα υπάρχει θέμα με τα Σκόπια και την ονομασία Μακεδονία.
Κατάφεραν οι Ελληνάρες πολιτικοί να υπάρχουν ταμπέλες εταιρειών και όχι Μακεδονίας. “Κρατίδιο Αζέρων”, “Κρατίδιο Ρώσων” και από κάτω για να μη μας πουν και εντελώς αριστερούς έχουμε και το “Κρατίδιο των Καναδών”. Αυτό κι αν είναι ανεξαρτησία. Άντε να δώσουμε και το Αιγαίο στους φίλους Αμερικανούς του συγκυβερνήτη πατριωτάρα Καμένου να το κάνουμε “Μπρουκλινικό Πέλαγος” ενώ τον Πειραιά τον έχουν κάνει “Πόρτο Τσάινα Τάουν” οι φίλοι μας Κινέζοι.

Ρε, πόσους φίλους είχε αυτή η χώρα και δεν το γνώριζε. Όλοι τρέχουν να την σώσουν γιατί έχουν ιστορικούς δεσμούς μαζί της. Μόνο που αυτοί οι δεσμοί είναι αιώνια προξενιά τα οποία δεν έχουν ίχνος αισθήματος παρά μόνο σκοπό την προίκα της νύφης.
Ως προξενευόμενη νύφη η Ελλάδα βγάζει φωτογραφίες με τους μνηστήρες. Από την Ουάσιγκτον, στο Πεκίνο και από τη Μόσχα στο Βερολίνο. Έτσι, κρίμα ο ένας, κρίμα ο άλλος κανένα παιδί από τον άντρα μου. Σαν τους κερατάδες βλέπουμε να διαδραματίζεται το “πανηγύρι” της νύφης που την σέρνουν από το χέρι οι κηδεμόνες κυβερνήτες της.
Κερατάς και δαρμένος είναι ο ελληνικός λαός ενώ η “Αριστερά” ντύνεται Μπαμπούσκα που την ανοίγεις και από μέσα βγαίνουν όλο και νέες μορφές. Μία κούφια κούκλα που αλλάζει πρόσωπο ανάλογα με το ποιον διαπραγματεύεται. Μια το πρόσωπο του Καπιταλιστή, την άλλη του Ευρωπαϊστή, του Φιλελευθέρου, του Ξεπουλητή και πουθενά καρδιά να χτυπάει στον ρυθμό της Ελλάδας.

Αλλά εκεί που είναι να γελάει και το παρδαλό κατσίκι είναι την στιγμή που ο Αλέξης μίλησε στον Πούτιν για τον τουρισμό. Τα μάθατε; Ο Αλέξης θα φέρει πλούσιους τουρίστες να τους σερβίρουν τα ελληνάκια σερβιτόροι το ούζο που θα τυποποιείται στο Νοβοσιμπίρσκ. Ξέρει ο Αλέξης από Ρώσους τουρίστες. Του έδωσε τις συμβουλές ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, αριστεροαριστερός Πιτσιόρλας. Εφόσον κατάφερε να φτιάξει το ένα πόδι της Χαλκιδικής αποικία Ρώσων μεγιστάνων με ιδιωτικό χωριό δεν θα καταφέρει να πείσει να έρθουν οι Ρώσοι στο ελληνικό ρωσικό χωριό να αφήσουν τα ρούβλια τους; Άσε που μέσω αποκρατικοποιήσεων όπου υπάρχει ακρωτήρι ανεκμετάλλευτο θα βάζουμε τον κύριο Πιτσιόρλα να κάνει τον σχεδιασμό της “ανάπτυξης” με Ρώσο-Δυτικά κεφάλαια.

Ευτυχώς που υπάρχει η Ε.Ε και οι ΗΠΑ και “κράτησαν” τον Αλέξη που είναι τόσο κουβαρντάς γιατί έτσι που πήρε φόρα στην Μόσχα ήταν έτοιμος να δώσει και το βρακί του στον Βλαντιμίρ για κάνει ρήξη με τους Δυτικούς και να πιστέψουν οι Έλληνες ότι ζουν σε χώρα και όχι σε αποικία.
Ευτυχώς το βρακί του δεν το έδωσε και δεν είδαμε που έχει γραμμένες με ανεξίτηλο μελάνι τις λέξεις: Ελπίδα, Αξιοπρέπεια, Ελευθερία, Ελλάδα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εντελώς εξοργισμένη με την Ελλάδα εμφανίζεται η Άνκελα Μέρκελ, σύμφωνα με όσα είπε Γερμανός ευρωβουλευτής που βρίσκεται πολύ κοντά της, στο BBC, καθώς δεν της έχουν απομείνει πλέον πολλές ιδέες για το πώς μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα.

Το άρθρο αναφέρεται στην επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα και κάνει λόγο για τεχνάσματα που χρησιμοποιεί ο Αλέξης Τσίπρας από τη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, όπως αυτό για τους τζιχαντιστές που θα φτάσουν ως το Βερολίνο και ζητώντας τις αποζημιώσεις.

Η επίσκεψη στη Μόσχα είναι, σύμφωνα με το BBCτο τρίτο χαρτί του. Σύμφωνα με το άρθρο υπάρχουν δύο δεδομένα, εκτός από την διάθεση των περισσοτέρων χωρών να κρατήσουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη-εν μέρει και λόγω Ρωσίας. Το ότι η ευρωζώνη δεν έχει διατάξεις που να προβλέπουν την πιθανότητα εξόδου μιας χώρας και το ότι κανένας δεν ξέρει αν τελικά η Ελλάδα θέλει να μείνει στο ευρώ.

«Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που ο Τσίπρας φαινόταν τόσο σίγουρος δίπλα στον Πούτιν και έκανε δημόσια επίθεση στην ΕΕ για τις κυρώσεις στη Ρωσία», σημειώνεται στο άρθρο και επισημαίνεται ότι πλέον το στοίχημα είναι η Ευρώπη να μπορέσει να βρει μια συμβιβαστική λύση γιατί αν φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, «ο Τσίπρας θα μείνει στην ελληνική ιστορία ως ο ηγέτης που τόλμησε να τα βάλει με τα μεγάλα αγόρια των Βρυξελλών, σε μια προσπάθεια να φέρει την κοινωνική δικαιοσύνη και να αποκαταστήσει την τιμή της χώρας του».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με μπαλαλάικες θα χορεύουμε το χορό του Ζαλόγγου ως ο χρησιμότερος ηλίθιος της Ε.Ε και της Ρωσίας

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Ο Έλληνας πρωθυπουργός με την συνάντηση του με τον κ. Πούτιν κατάφερε να σταματήσει οποιαδήποτε εκκίνηση της πραγματικής ελληνικής οικονομίας υποσχόμενος ότι θα δώσει ελληνική γη σε ρωσικά συμφέροντα για να περάσει ο αγωγός Turkish Stream ενώ παύει κάθε ελπίδα δευτερογενούς παραγωγής στην Ελλάδα.

Από την πλευρά της η Ε.Ε τρίβει τα χέρια της που η Ελλάδα έγινε η γέφυρα να παρέχεται φυσικό αέριο στην Ευρώπη χωρίς οι σκληρές κυβερνήσεις των κρατών-μελών της να κάνουν οπισθοχώρηση ούτε χιλιοστό όσον αφορά στις κυρώσεις προς την Ρωσία συμπαραστεκόμενες στην ναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας. Τρίβουν τα χέρια τους επίσης καθώς με τις συμφωνίες που έκανε ο κ. Τσίπρας είναι σίγουροι ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να "σηκώσει" κεφάλι οικονομικά κι αυτό σημαίνει ότι θα είναι πραγματική αποικία για όσο η Ε.Ε την χρειάζονται.

Συμφωνία υποτέλειας και στην Ρωσία

Οι άτυπες συμφωνίες που έκανε ο κ. Τσίπρας με τον πρόεδρο της Ρωσίας μπορεί να φαίνονται ευχάριστες αλλά κρύβουν μεγάλες παγίδες για το μέλλον της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και οικονομίας.

Ο Ρώσος πρόεδρος κατάφερε να πάρει ελληνική γη, όπως και οι Αζέροι με τον δικό τους αγωγό φυσικού αερίου που περνά από Μακεδονία και Θράκη. Η ελληνική πλευρά είναι ευχαριστημένη με την υπόσχεση του κ. Πούτιν ότι θα παρέχει φθηνό αέριο στην Ελλάδα και ότι θα χαριστεί από τους Ρώσους το μεγαλύτερο μέρος από τις προβλεπόμενες ρήτρες, ύψους 100 εκατ. ευρώ. Αυτό που δεν λέει ο κ. Τσίπρας είναι ότι χιλιάδες τετραγωνικά στρέμματα εύπορης γης θα είναι μέσω αναγκαστικής απαλλοτρίωσης γη των ρωσικών συμφερόντων. Το φθηνό αέριο που ΘΑ πάρει η Ελλάδα θα το έχει πληρώσει με ελληνική γη που η αξία της είναι ανεκτίμητη.

Ο κύριος Τσίπρας ως ένθερμος υπερασπιστής της Ε.Ε δεν τόλμησε να κάνει καμία νύξη περί άρσης του "εμπάργκο" των ελληνικών προϊόντων προς την Ρωσία. Αυτό έκανε τον Ρώσο πρόεδρο διπλά κερδισμένο διότι κατάφερε να πείσει τον Έλληνα πρωθυπουργό ότι μέσω ελληνορωσικών κοινοπραξιών θα παίρνει ως πρώτη ύλη τα ελληνικά προϊόντα. Αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες θα δουλεύουν παράγοντας την μοναδική σε ποιότητα πρώτη ύλη της ελληνικής γης αλλά δεν θα μπορούν να την επεξεργάζονται παρά μόνο να την δίνουν σε τιμές που θέλουν οι Ρώσοι. Η Ελλάδα χάνει την τυποποίηση των προϊόντων της και αυτό σημαίνει ότι το όνειρο της Ελλάδας για επανεκκίνηση βιοτεχνιών και βιομηχανιών με πρώτη ύλη τα προϊόντα της ελληνικής γης φθάνει στο τέλος της. Αντίθετα, η Έλλαδα θα γεμίσει εργάτες γης και εργάτες συντήρησης ρωσικών μεγαθηρίων με κόστος εργασίας ανάλογη της οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας. Το μεροκάματο θα το καθορίζουν οι συμβάσεις που θα αποφασίζονται από τους Θεσμούς και όχι από την Ελλάδα.

Πάρε κόσμε!

Σαν να μην έφθαναν αυτά, ο κύριος Τσίπρας έβαλε την Ρωσία και στο παιχνίδι των αποκρατικοποιήσεων. Με την "καραμέλα" ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν πουλά πλειοψηφικά πακέτα παρά μόνο μερίδιο των δημοσιών εκτάσεων και φορέων που θα αποκρατικοποιεί, ο κ. Τρίπρας έβαλε στην Ελλάδα εκτός από τους Δυτικούς και τους Κινέζους και τους Ρώσους να πάρουν κομμάτι από το πολυτιμότερο "γεωπολιτικό σύστημα" του πλανήτη. Το παραμύθι του μειοψηφικού πακέτου πουλάει μόνο σε όσους έχουν κομματικές παρωπίδες διότι στην λίστα μέτρων Βαρουφάκη που επεξεργάζονται οι Θεσμοί είναι σαφές ότι ο ιδιώτης θα έχει πάνω από το 51% της ιδιωτικοποίησης και το πλήρες μάνατζμεντ.

Η Ρωσία έχει στραμμένο το βλέμμα της στον Λιμένα Θεσσαλονίκης αλλά και στους ελληνικούς σιδηροδρόμους. Δύο σημαντικότατα πλεονεκτήματα της Ελλάδας για την κίνηση των προϊόντων προς τον Βορρά και την Δύση θα δοθούν υπό την πίεση της τεχνητής χρεοκοπίας ενισχύοντας τον ρόλο της Ρωσίας (αν η Κίνα κάνει πίσω για τους φίλους της Ρώσους) παγκοσμίως και αφήνοντας την Ελλάδα να έχει μόνο ένα ενοίκιο και αυτό ΑΝ θα το παίρνει. Η εμπειρία με την κινεζική Cosco αποδεικνύει ότι τα ακόμα και τα ελάχιστα ανταποδοτικά που θα έπαιρνε η Ελλάδα κλείνονται σε φθηνά Ελληνικά εργατικά χέρια και τίποτε παραπάνω.

Στραμμένο το βλέμμα της η Ρωσία το έχει και στα 20 οικόπεδα εξόρυξης πετρελαίου σε Κρήτη και Ιόνιο, που αν την συμφέρουν οικονομικά θα τα "χτυπήσει" στον διαγωνισμό και εφόσον έχει την συμφωνία με το πέρασμα του αγωγού φυσικού αερίου θα κλείνει τους λογαριασμούς με την Ελλάδα αναλόγως των τιμών που θα έχουν τα προϊόντα στις εποχές του μέλλοντος. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η Ελλάδα χάνει και την προοπτική δικών της αποκλειστικά δικαιωμάτων εξόρυξης.

Ως υπάλληλος της Ε.Ε

Ο κ. Τσίπρας κατάφερε να κάνει αυτό που ήθελαν οι Θεσμοί. Έπεσε στην παγίδα με αφορμή την χρεοκοπημένη Ελλάδα και έκανε αυτό που δεν μπορούσαν να κάνουν ανοιχτά οι Ευρωπαίοι εταίροι. Να συνθηκολογήσουν οικονομικά με την Ρωσία, να μοιράσουν μεταξύ τους το οικόπεδο Ελλάδα παίζοντας το παιχνίδι των κυρώσεων και της πιθανής πολεμικής σύρραξης που διατυμπανίζουν. Το κέρδος και των δύο πλευρών θα γραφτεί στους πίνακες των χρηματιστηρίων μέσω των Ευρωπαϊκών και Ρωσικών επιχειρηματικών λόμπι. Η ελληνική κυβέρνηση έπαιξε τον ρόλο του πωλητή μιας πολυεθνικής και όχι το ρόλο του εκπροσώπου μιας ανεξάρτητης και κυρίαρχης χώρας.

Όσο κι αν ο κ. Τσίπρας θέλει να το "παίξει" αρχηγός τονίζοντας στις δηλώσεις του από την Μόσχα ότι δεν θα δεχθεί νουθεσίες και ότι η Ελλάδα δεν είναι αποικία χρέους για να δέχεται υπογορεύσεις για θέματα, όπως οι διμερείς σχέσεις, ο πρόεδρος τους Ευρωκοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, μάς είπε την αλήθεια λακωνικά: "Ο κύριος Τσίπρας δεν εγκατέλειψε την γραμμή που ΑΝΑΜΕΝΑΜΕ από εκείνον".

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ελληνο-Τουρκικός Αγωγός Φυσικού Αερίου: Το σημαντικότερο όφελος από την συνάντηση Τσίπρα-Πούτιν στη Μόσχα

Γράφει ο Ανδρέας Μπανούτσος  

Πολλά γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες για την χθεσινή επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα και τη συνάντηση του με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Κάποιοι αναλυτές αναφέρθηκαν στους κινδύνους που μπορεί να είχε η επίσκεψη αυτή και τη πιθανή διατάραξη στις σχέσεις της Ελλάδος με την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Άλλοι μιλούσαν για  το ενδεχόμενο η Ρωσία να χορηγήσει δάνειο στην Ελλάδα προκειμένου η τελευταία να μπορέσει  να χρηματοδοτήσει τις ανάγκες της και να αποφύγει το φάσμα της χρεοκοπίας. Συζητήθηκε επίσης πολύ το θέμα της πιθανής άρσης του Ρωσικού εμπάργκο για τα Ελληνικά αγροτικά προϊόντα.

Όπως αποδείχθηκε μετά τη συνάντηση των δύο ηγετών το μεγαλύτερο όφελος από την επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα, κατά τη γνώμη του γράφοντος, ήταν η πρόσκληση του Προέδρου Πούτιν  προς την Ελληνικά πλευρά να συμμετάσχει στο project του αγωγού φυσικού αερίου “Turkish Stream”. Πιο συγκεκριμένα ο Πρόεδρος Πούτιν ανέφερε ότι αν η Ελλάδα αποφασίσει τελικά να συμμετάσχει στο project του “Turkish Stream” θα αναβαθμίσει τη γεωπολιτική της θέση μετατρεπόμενη σε μια τεράστιας σημασίας χώρα transit για τη μεταφορά Ρωσικού φυσικού αερίου στη χώρες της Νότιας και Κεντρικής Ευρώπης, ενώ μόνο από τα τέλη διέλευσης όταν ολοκληρωθεί το έργο η Ελλάδα θα εισπράττει ετησίως εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.

Επιπρόσθετα η συμμετοχή της Ελλάδος στο project του αγωγού φυσικού αερίου “Turkish Stream” και η κατασκευή του Ελληνικού τμήματος του αγωγού  θα δημιουργήσει εκατοντάδες νέες θέσεις εργασίας. Επίσης, η συμμετοχή στο κοινό Ελληνο-Ρωσικό-Τουρκικό project θα συμβάλλει στην ενίσχυση  της σταθερότητας της Δυτικής Θράκης και στην ανάσχεση της Τουρκικής διείσδυσης και υπονομευτικής δραστηριότητας στη περιοχή. Τέλος η συμμετοχή της Ελλάδος στο project  “Turkish Stream” αναβιώνει επί της ουσίας τη παλαιότερη συμφωνία (2007) Πούτιν-Καραμανλή για συμμετοχή της Ελλάδος στο project “South Stream”  αναδεικνύοντας τη χώρα μας σε έναν στρατηγικής σημασίας ενεργειακό κόμβο που εξασφαλίζει την ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ.

Και αυτό γιατί μετά την ακύρωση από τη Ρωσία τον Δεκέμβριο του 2014 του project “ South Stream” λόγω απροθυμίας της Βουλγαρίας και της ΕΕ να συμμετάσχουν στην υλοποίησή του, η Ρωσία προέκρινε σε συμφωνία με τη Τουρκία τη λύση της κατασκευής ενός εναλλακτικού αγωγού φυσικού αερίου που θα μεταφέρει το Ρωσικό φυσικό αέριο μέσω της Μαύρης Θάλασσας στην Ανατολική Θράκη και από εκεί στα Ελληνο-Τουρκικά σύνορα, παρακάμπτοντας οριστικά την Ουκρανία ως χώρα διέλευσης του Ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη από το 2018.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφορος

Όχι γιατί βρήκαμε τάχα νέους προστάτες ή  χρηματοδότες.
Αυτές είναι εκφράσεις και πρακτικές του ανήθικου και απάτριδος ελληνικού συστήματος διαπλοκής και εξουσίας!
Ο απλός έλληνας, ο λαός έλληνας, ποτέ δεν θέλησε προστάτες.
Ποτέ δεν έγινε επαίτης.

Αντίθετα, οι ''προστάτες'' ήρθαν σ' αυτόν,  καλοθελητές και κομπιναδόροι, και λιμασμένοι για πλιάτσικο, και απολίτιστοι σαν Έλγινες και σαν Βησιγότθοι, και αμετροεπείς και ολιγόνοοι, με την τάχα εργατικότητα και την συστηματικότητα του μουλαριού που δεμένο στην πέτρα όλη μέρα γυρίζει γύρω-γύρω ν' αλέσει τα γεννήματα.

Ίδιοι  ''Σταυροφόροι της οικονομίας'', ένας ρυπαρός όχλος ανάλογος των κλασσικών Σταυροφόρων, που ξεκίνησαν να απελευθερώσουν τάχα τους Αγίους Τόπους και την Ιερουσαλήμ, σπέρνοντας στο διάβα τους όλεθρο και καταστροφή και την κληρονομιά ενός μεσαιωνικού δυτικού ''πολιτισμού'', έναντι (τότε) ενός αραβικού των μαθηματικών και των τεχνών, αφήνοντας τελικά πίσω τους, φεύγοντας κυνηγημένοι, συντρίμια και μίσος, και λαούς που ενώ πριν ζούσαν ειρηνικά μεταξύ τους σεβόμενοι ο ένας τον πολιτισμό και τις παραδόσεις του άλλου, τώρα παραδόθηκαν στο αέναο φυλετικό και πολιτισμικό μίσος.

Αυτή ήταν ανέκαθεν η συνεισφορά του ''δυτικού πολιτισμού'' και κουλτούρας,  όποτε ξέφυγε ή αγνόησε ή δεν θέλησε να ενστερνιστεί τα ιδανικά του ανθρωπισμού που ο ελληνικός πολιτισμός δίδαξε.

Αυτό έκαναν και τότε, αυτό κάνουν και τώρα.
Θέλουν να επιβάλλουν έναν στείρο τεχνολογικό και οικονομικό πολιτισμό, αποκομμένο απ' τις αξίες και τις ψυχικές ανάγκες του ανθρώπου.

Όχι, δεν θέλουμε και δεν ανήκουμε σε μιά τέτοια ''Δύση''!
Και γι αυτό μπορείτε να πα να @@@@@είτε.
Γιατί σας βαρεθήκαμε! 
Γιατί σας σιχαθήκαμε!
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ!

Και γιατί λέμε για πρώτη φορά μετά την απελευθέρωση και την ίδρυση του κράτους μας, να επιχειρήσουμε να ζήσουμε μόνοι μας, χωρίς προστάτες και ''εταίρους'', αλλά στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις, παρέα με φίλους, φιλικούς λαούς, κοντά στην δική μας κουλτούρα και τα ήθη του δικού μας πανάρχαιου και διαχρονικού πολιτισμού της ισορροπίας, και του αληθινού και γνήσιου ουμανισμού!

Να πα να @@@@@είτε!
Δεν την θέλουμε την ''Ευρώπη'' σας! 
Είναι απολίτιστη για τα γούστα μας! 

ΕΞΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ EUROGROUP, ΤΩΡΑ!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Είναι ένα ερώτημα: με τι αρρώστησαν περισσότερο στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες; Με τα όσα ειπώθηκαν χθες στο Κρεμλίνο, ή με την εικόνα και μόνον της ευρωπαικής σημαίας να βρίσκεται ανάμεσα στην ελληνική και τη ρωσική στη Μόσχα στην κοινή συνέντευξη Τύπου Πούτιν – Τσίπρα;

Με ότι και να αρρώστησαν, περαστικά τους. Χθες ο πρωθυπουργός της Ελλάδος έκανε μια σημαντική επίσκεψη στη Ρωσία και τα όσα είπε ήταν σωστά.

Εν τω μεταξύ, φυσικά, πανικός έχει πέσει τις τελευταίες ημέρες σε διαφόρους κύκλους στην Αθήνα μήπως και ενοχληθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το Βερολίνο από την πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης – κι αυτό όχι σε ένα, αλλά σε πολλά επίπεδα.

Το Βερολίνο ενοχλείται σχεδόν από τα πάντα πλέον στην Ελλάδα: από τα ζητήματα που σχετίζονται με τις οικονομικές εξελίξεις, μέχρι τις διαθέσεις της Αθήνας για τις γερμανικές αποζημιώσεις και, τώρα, ίσως ακόμα περισσότερο, από τη διεθνή πολιτική που επιχειρεί η Ελλάδα ειδικά ως προς τη Ρωσία.

Ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς μάλιστα ήταν εκείνος που ανέλαβε, κυρίως ως Γερμανός και λιγότερο ως… ευρωπρόεδρος φυσικά, να απειλήσει την Ελλάδα να μην τολμήσει να σπάσει τη γραμμή των κυρώσεων της Ε.Ε. στο ζήτημα της Ρωσίας.

Ποια γραμμή; Αυτή που χαράχτηκε βέβαια από τη γερμανική κυβέρνηση όταν εκείνη ευθέως προκάλεσε εκτροπή στην Ουκρανία για να φέρει, όπως και το κατάφερε, στην εξουσία τους νεοναζί! Γι αυτή τη γραμμή μιλάμε…

Η Ελλάδα δεν έχει να εξηγήσει το παραμικρό στις Βρυξέλλες, ή πολύ περισσότερο, στο Βερολίνο, για την εξωτερική της πολιτική. Ούτε είναι υποχρεωμένη να χάνει ερείσματα και δυνατότητες επειδή αυτό δεν αρέσει στους Γερμανούς.

Όταν οι τελευταίοι αποφασίσουν ότι θέλουν πραγματικά μια ευρωπαική εξωτερική και αμυντική πολιτική με τα ελληνικά συμφέροντα να λαμβάνονται ουσιωδώς υπόψη στη διαμόρφωσή της και όταν δεν έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά για το ποιες χώρες της Ε.Ε. … «δικαιούνται» να ασκούν εξωτερική πολιτική και ποιες όχι, τότε, ευχαρίστως, να συζητήσουμε επ’ αυτών των ζητημάτων. Μέχρι τότε, η Αθήνα πρέπει να παραμείνει απολύτως αδιάφορη στις κραυγές αυτού του είδους.

Όμως προσοχή: δεν συμβαίνει το ίδιο με τις Η.Π.Α.

Η Αθήνα πρέπει να διατηρεί στενή επαφή με την Ουάσιγκτον και η συζήτηση πρέπει να είναι άμεση, πραγματική και εποικοδομητική, κάτι που, πάντως, έχουμε πολλές ενδείξεις ότι ήδη συμβαίνει. Αν πράγματι συμβαίνει, πρέπει να διατηρηθεί και να ενισχυθεί. Αν δεν συμβαίνει, η κυβέρνηση πρέπει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση με ειλικρίνεια που περιλαμβάνει και τη λογική για το άνοιγμα της Αθήνας προς τη Μόσχα και το Πεκίνο.

Ας ενοχλείται λοιπόν όσο θέλει το Βερολίνο. Αλλού είναι που πρέπει να προσέξει η Ελλάδα τη συμβατότητα των κινήσεών της. Γιατί το παιγνίδι είναι πλέον βαθύ και μεγάλο.

Και, ακόμα κι αν έχει τροποποιηθεί, κανείς, ούτε καν οι ίδιοι οι Ρώσοι, δεν είπε ότι έχει πεθάνει η Γιάλτα…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Μαινόμενος και χθες εναντίον της κυβέρνησης Τσίπρα ο γερμανικός, ο αγγλικός, ο αμερικανικός, ως και ο γαλλικός Τύπος εξαιτίας του ταξιδιού του Ελληνα πρωθυπουργού στη ρωσική πρωτεύουσα. «Ηλίθιες (!)» χαρακτήρισε τις ελληνικές απαιτήσεις για πολεμικές αποζημιώσεις ο σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Περιττό να τονιστεί φυσικά ότι οι κατάπτυστες δηλώσεις του Γκάμπριελ βρήκαν τη θέση τους στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας της γερμανικής ελίτ «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία είχε δύο επιπλέον άρθρα και ένα δηλητηριώδες σχόλιο εναντίον της Ελλάδας. «Οι Ελληνες βάζουν αυτούς που τους δίνουν λεφτά στο εδώλιο του κατηγορουμένου - Ζητούν όμως παρ' όλα αυτά περαιτέρω βοήθεια» ήταν οι τίτλοι του ενός άρθρου. «Ναι, απλώς ηλίθιες» ήταν ο τίτλος του δηκτικού σχολίου, το οποίο έφτανε μέχρι του σημείου να χαρακτηρίζει το αίτημα των αποζημιώσεων ως... «προσπάθειες εκβιασμού»!

Οι Αγγλοι των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» μας... χρεοκόπησαν ως χώρα για μια ακόμη φορά χθες και μας άφησαν και χωρίς μετρητά για να μάθει ο Τσίπρας να πηγαίνει στη Μόσχα! «Το φάσμα του Grexit επιστρέφει, καθώς προβάλλει η εξόφληση» ήταν ο τίτλος του ενός άρθρου. «Η Ελλάδα προορίζεται να ξεμείνει από ρευστό χωρίς μεταρρυθμίσεις» ήταν ο τίτλος του άλλου ρεπορτάζ, που και τα δύο δημοσιεύθηκαν χθες. Μακροσκελέστατο το κύριο άρθρο και των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» με τίτλο ουδέτερο - «Ο κ. Τσίπρας επισκέπτεται τον κ. Πούτιν» - αλλά περιεχόμενο γεμάτο με συγκαλυμμένες απειλές. «Θα ήταν θρίαμβος δημοσίων σχέσεων για τον κ. Πούτιν, αν ο κ. Τσίπρας δημοσίως επέκρινε τις κυρώσεις ευρισκόμενος στη Μόσχα» υπενθυμίζοντας ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει χαρακτηρίσει «αδιέξοδες» τις αντιρωσικές κυρώσεις της ΕΕ, στις οποίες οι ΗΠΑ είναι αυτές που έχουν υποχρεώσει τους Ευρωπαίους να επιβάλουν.

«Αν ο κ. Τσίπρας φανεί να κλείνει συμφωνίες με τον κ. Πούτιν ή να τον υποστηρίζει όταν η ΕΕ προσπαθεί να διατηρήσει ένα ενιαίο μέτωπο στο θέμα της Ουκρανίας, το μόνο που θα πετύχει θα είναι να αποξενώσει παραπέρα τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες... Ο κ. Τσίπρας πρέπει να είναι προσεκτικός να μην αφήσει να χρησιμοποιηθεί για να υπονομεύσει την ευρωπαϊκή ενότητα» καταλήγει το κύριο άρθρο των «Τάιμς της Νέας Υόρκης»! Αν είναι δυνατόν, οι Αμερικανοί να υπερασπίζονται την... «ευρωπαϊκή ενότητα»!

Τι άλλο θα δουν άραγε τα μάτια μας σε αυτό το ρεσιτάλ υποκρισίας; «Η Ευρώπη φοβάται ότι η Ρωσία θα ζητήσει από την Ελλάδα να την υποστηρίξει, αντιτιθέμενη (σ.σ. η Αθήνα) στις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί εδώ κι έναν χρόνο» έγραφε σε έναν τίτλο της και η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ». Μέσα στο κλίμα αυτό και προσπαθώντας να το αποδομήσει, κινήθηκε και έκανε δηλώσεις ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μόσχα. «Η Ελλάδα δεν είναι αποικία χρέους! Είναι κυρίαρχη χώρα που ασκεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και αξιοποιεί τη γεωπολιτική της θέση, τηρώντας πάντα τις διεθνείς δεσμεύσεις της, προς όφελος των Ελλήνων πολιτών» δήλωσε ο πρωθυπουργός, αποσπώντας μάλλον χαμόγελα συγκατάβασης παρά ειλικρινούς συμφωνίας.

Πώς «η Ελλάδα δεν είναι αποικία χρέους» όταν η κυβέρνησή της είναι υποχρεωμένη να θέτει κάθε απόφασή της στην έγκριση των Γερμανών και τυπικά της ΕΕ, με αποτέλεσμα να απορρίπτονται από τους Ευρωπαίους όλες σχεδόν οι κυβερνητικές προθέσεις; Ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε σίγουρα χωρίς επιτυχία να εμφανίσει την Ελλάδα ως δήθεν ισότιμο μέλος της ΕΕ. Απαντώντας σε ερώτηση για το ενδεχόμενο εκδίωξης της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ, ο πρωθυπουργός απάντησε: «Κανείς δεν μπορεί να μας πετάξει έξω από το καράβι. Είμαστε συνεπιβάτες και συνιδιοκτήτες στο καράβι. Δεν δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να μας πετάξει έξω. Αν αρχίσει ο ένας να πετάει τον άλλον έξω, το καράβι θα πάει στα βράχια».

Λυρικό βέβαια το φραστικό σχήμα, αλλά ελάχιστα πειστικό. Εν πάση περιπτώσει, αλλού βρίσκεται η ουσία. Το διμερές εμπόριο Ρωσίας - Ελλάδας κατά το 2014 υπέστη μείωση... 40% (!) όπως ανέφερε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν. Αιτία ήταν οι αντιρωσικές κυρώσεις της ΕΕ, οι οποίες οδήγησαν στα ρωσικά αντίμετρα απαγόρευσης εισαγωγής αγροτικών προϊόντων από την ΕΕ. Σχεδόν εκμηδενίστηκαν δηλαδή οι ελληνικές εξαγωγές προς τη Ρωσία. Αυτή ήταν η αιτία της κατάρρευσης του διμερούς εμπορίου, γιατί φυσικά η Ελλάδα συνεχίζει να προμηθεύεται περίπου το 60% του φυσικού αερίου που καταναλώνει από τη Ρωσία...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης επιχείρησαν να ερμηνεύσουν τη συνάντηση Τσίπρα-Πούτιν βάζοντας τη δική τους κριτική-πινελιά σε όσα ειπώθηκαν και διαδραματίστηκαν.

Οι Financial Times αναφέρουν σε δημοσίευμά τους ότι ο Ρώσος πρόεδρος σημείωσε διπλωματική νίκη που δεν του κόστισε το παραμικρό, ενώ κάνουν λόγο για αποτυχία της Ελλάδας να πετύχει την εξαίρεση στη ρωσική απαγόρευση εισαγωγής προόντων που προέρχονται από χώρες της ΕΕ.

Η Deutsche Welle από την πλευρά της κάνει λόγο για επίδειξη δύναμης από τους δύο ηγέτες και μάλιστα τονίζει ότι «η απόφαση Τσίπρα να παραστεί στις εκδηλώσεις της 9ης Μαΐου έρχεται σε αντιδιαστολή με αυτή των περισσότερων κρατών-μελών της ΕΕ που έχουν αποφασίσει μποϊκοτάζ λόγω των όσων συμβαίνουν στην Ουκρανία».

Ο Independent κάνει εκτενή αναφορά στην επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μόσχα, ταυτόχρονα όμως απευθύνει ρητορικό ερώτημα. «Μπορεί η Ρωσία να σώσει την Ελλάδα;».

Για «απόδειξη των ρωγμών που δημιουργούνται στην ευρωπαϊκή κοινότητα», κάνουν τέλος λόγο οι New York Times, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση σε μια συγκεκριμένη δήλωση του κου Τσίπρα για τις κυρώσεις της Δύσης σε βάρος της Ρωσίας βάσει της οποίας «δεν οδηγούν πουθενά».

Σύμφωνα με τους NYT, η δήλωση αυτή ενίσχυσε τις ανησυχίες της Ευρώπης, ωστόσο «η επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα είναι μία καλοδεχούμενη αποχώρηση από τις τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στο Κρεμλίνο και τη Δύση για το θέμα της Ουκρανίας».

Μεταξύ άλλων, τονίζεται ακόμα πως η κίνηση Τσίπρα αντιμετωπίστηκε με προβληματισμό από τους Ευρωπαίους ηγέτες, καθώς υπήρχε ο φόβος ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας θα ζητούσε βοήθεια και χρηματοδότηση από τη Ρωσία…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου