Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Οκτ 2016


Γράφει η Kalina Androlova για το ιστολόγιο Memoria BG
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Όταν οι φτωχοί εγκαταλείπουν πανικόβλητοι τις εστίες τους μόλις ξεσπάσει ένας πόλεμος, κινούνται προς το πλησιέστερο σύνορo για να αναζητήσουν καταφύγιο από το θάνατο. Αντίθετα, εκείνοι που ταξιδεύουν σε όλη την Ευρώπη σήμερα, κρατώντας πανό και πλακάτ που λένε ότι θέλουν να ζήσουν στην πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης, τη Γερμανία, δεν δραπετεύουν από πόλεμο. Απλώς μεταναστεύουν για να αναζητήσουν έναν πιο άνετο τρόπο ζωής. Η υστερική προπαγάνδα και το κακόγουστο μελό συμπαράστασης προς τους αποκαλούμενους “πρόσφυγες”, που κατασκευάστηκαν προκαταβολικά σε εργαστήρια, από ειδικούς στον τομέα της προβολής στα μέσα ενημέρωσης και της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, συνεχίζονται ακατάπαυστα. Αμέτρητες ΜΚΟ, που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ, ανέλαβαν τη διοργάνωση όλων των εκδηλώσεων στα πλαίσια της καμπάνιας για τη στήριξη των “προσφύγων”.

Έχω, όμως, ένα ερώτημα να θέσω. Θυμάστε τις αρχές της δεκαετίας του '90 στη Βουλγαρία; Θυμάστε εκείνη την πείνα, την έλλειψη χρημάτων, την τρομερή καταστροφή, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, το σύνολο της φτώχειας και τη σύγχυση; Εκατοντάδες χιλιάδες Βούλγαροι αναγκαστικά έπρεπε να αλλάξουν τόπο και τρόπο ζωής. Δεν υπήρχε τότε τρόπος να πάνε στην Ευρώπη, έτσι απλά, επειδή έτσι τους κάπνισε. Δεν τους επέτρεψαν να σταθούν στα σύνορα και να διακηρύσσουν: “Δραπετεύω από τη θανάσιμη απελπισία που κυριαρχεί στη Βουλγαρία. Θέλω να πάω στη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία”… Εκείνα τα χρόνια, οι αμερικανικές ΜΚΟ δεν χρηματοδούσαν δακρύβρεχτες εκδηλώσεις προπαγάνδας υπέρ των άθλιων, άπορων Βουλγάρων, Ρώσων και γενικότερα των Ανατολικοευρωπαίων. Αντίθετα, τους παρακολουθούσαν ψυχρά, διακρίνοντας επάνω τους τα αποτελέσματα της δικής τους στρατηγικής: το πώς οι ηλικιωμένοι, οι πατεράδες, οι μανάδες και οι παππούδες μας πέθαιναν από την πείνα, το κρύο, τη φτώχεια και την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Κανείς, τότε, δεν μας άφησε να πάμε και να ζήσουμε στην Ευρώπη! Κανείς δεν νοιαζόταν τότε, ενώ απ’ εναντίας σήμερα μελετούν προσεκτικά τις ανάγκες των μεταναστών, των οποίων η τύχη, παρεμπιπτόντως, κατευθύνεται πλήρως και ουσιαστικά από την κυβέρνηση Ομπάμα. Όποιος υποστηρίξει το αντίθετο είναι σίγουρα θιασώτης μιας ακραίας μορφής προπαγανδιστικού κυνισμού.

Γνώρισα ανθρώπους που πέρασαν αρκετά χρόνια σε στρατόπεδα στην Ευρώπη, περιμένοντας να εγκριθούν τα έγγραφα που κατέθεσαν, αλλά στη συνέχεια τους ανακοινώθηκε ότι ήταν οικονομικοί μετανάστες και στάλθηκαν πίσω στη Βουλγαρία. Προσωπικά, με προβληματίζει το γεγονός ότι οι λεγόμενοι “πρόσφυγες” έχουν σήμερα κάθε δικαίωμα να επιλέξουν πού θέλουν να πάνε για να ζήσουν. “Πάμε στη Γερμανία!” λένε. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Αναρωτήθηκε κανείς;

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια μαζική φυγή από εμπόλεμες ζώνες. Ούτε πρόκειται για οικονομική μετανάστευση, διότι μια μετάβαση με οικονομικά κίνητρα δεν θα μπορούσε να είχε οργανωθεί τόσο μαζικά. Η οικονομική μετανάστευση συντελείται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Μεμονωμένα άτομα, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, κινούνται προς διαφορετικούς προορισμούς, ανάλογα με τα ατομικά τους σχέδια.

Αντίθετα, αυτή τη στιγμή, είμαστε αντιμέτωποι με μια απόλυτα οργανωμένη εισβολή ξένων προς τον ευρωπαϊκό πολιτισμό ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κάποια πραγματικά περιστατικά αποκαλύπτουν ότι οι λαθρέμποροι πληρώνονται υπέρογκα ποσά για να μεταφέρουν αυτά τα άτομα σε ευρωπαϊκά εδάφη. Υπάρχει κάποιος που να διαθέτει μια λογική απάντηση στο ερώτημα “γιατί συμβαίνει αυτό”; Ο πόλεμος, που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν συντελείται στα εδάφη τους, είναι απλά μια αφορμή.  Το “Ισλαμικό Κράτος” είναι απλά ένα εργαλείο. Αυτοί εδώ οι μετανάστες συμπεριφέρονται συχνά με αλαζονικό τρόπο, σαν η Ευρώπη να τους χρωστάει κάτι. Σηκώνουν πανό με συνθήματα όπως: “Ντροπή σας Ευρωπαίοι”, “Ανοίξτε τα σύνορά σας”, ουρλιάζουν, ρίχνουν κάτω φράχτες, με μια ασυνήθιστη, ανεξήγητη αυτοπεποίθηση...

Με συγχωρείτε! Μήπως η Ευρώπη δημιούργησε και όπλισε το “Ισλαμικό Κράτος”; Δεν έχετε ακόμη αντιληφθεί τι συμβαίνει; Η Ευρώπη έχει θυσιαστεί στο κέντρο ενός σκοτεινού παιχνιδιού εξωτερικών δυνάμεων. Και δεν πρόκειται για έναν λυγμό απαισιοδοξίας μιας δημοσιογράφου της Βουλγαρικής Εθνικής Ραδιοφωνίας, που υπερβάλλει, με σκοπό να δραματοποιήσει την κατάσταση. Αυτό είναι το πραγματικό μέλλον, το εγγύτατο μέλλον της Ευρώπης.

Οι μετανάστες αυτοί προέρχονται από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και άλλες, κυρίως μουσουλμανικές χώρες. Πώς γίνεται να σκέφτηκαν να φτάσουν στην Ευρώπη όλοι μαζί αυτή την δεδομένη στιγμή, ενώ οι περισσότεροι δεν κατοικούν σε εμπόλεμες ζώνες; Το μεταναστευτικό χάος που κυριαρχεί στην Ευρώπη είναι μια σημαντική από στρατηγική άποψη λειτουργία στην διαδικασία για μια ριζική εθνοτική ανασύσταση της Ευρώπης. Αυτό ισχύει, αλλά δεν παύει να είναι μια ατελής ανάλυση. Για μια πλήρη ανάλυση απαιτείται να ληφθεί υπ’ όψιν το γεγονός ότι, μεταξύ των μεταναστών, έρχεται για να φιλοξενηθεί στην Ευρώπη και ένας αρκετά μεγάλος αριθμός τρομοκρατών μισθοφόρων του “Ισλαμικού Κράτους”. Μιλάμε για χιλιάδες.

Εννοείται ότι, εάν δεν υπήρχε μια τέτοια μαζική έξοδος “προσφύγων”, δεν θα υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να μεταφερθεί ένας τόσο μεγάλος αριθμός τζιχαντιστών στην ΕΕ. Οι τζιχαντιστές αυτοί δεν ήταν απαραίτητοι για το “Ισλαμικό Κράτος”. Είναι απαραίτητοι μόνο για εκείνους που θέλουν να ελέγχουν την Ευρώπη. Σε κάθε “λάθος” γεωπολιτικό βήμα τους και σε κάθε προσπάθειά τους για ανεξαρτησία, οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να τρομοκρατούνται και να απειλούνται με βομβιστικές επιθέσεις, με ταραχές, εκατόμβες θυμάτων και ό,τι άλλο φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Για παράδειγμα, υπογράφεται ένα συμβόλαιο για έναν αγωγό; Μπαμ! Πάρτε ένα οργανωμένο χτύπημα ή μια επιχείρηση από ακραίους ισλαμιστές, για να μετατοπιστεί η προσοχή σας και όχι μόνο η προσοχή σας, αλλά και οι καθημερινές δραστηριότητές σας. Δεν θέλετε να υπογράψτε την Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ); Πανεύκολο! Θα ζητήσουμε από τις πολυεθνικές εταιρείες να σας κάνουν μήνυση!

Θεωρώ απαραίτητο να τονίσω για άλλη μια φορά, ότι ο υποστηρικτικός μοχλός για τη μελλοντική διαχείριση μέσω του τρόμου, του χάους και των ταραχών εισάγεται στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή, δημιουργούνται τρομοκρατικοί πυρήνες των ομάδων που θα αναλάβουν διάφορες επιχειρήσεις. Και αυτή τη στιγμή, η Ευρώπη ακόμη μπορεί να κάνει κάτι για να προστατεύσει τον εαυτό της. Αλλά, δυστυχώς, δεν γίνεται τίποτα. Ο Βίκτορ Ορμπάν είναι ο μόνος ηγέτης που υπερασπίζεται την Ευρώπη.

Η απληστία και ο φόβος για μια εύρωστη και ισχυρή Ευρασία υπερισχύουν της λογικής. Η Ευρώπη καταστρέφεται, η Ασία κατακερματίζεται, ενώ παράλληλα εδραιώνονται υπο- και υπερ-εθνικές δομές δήθεν κρατών.

Κι εμείς δεν βλέπουμε ακόμη την αλλαγή που συντελείται αυτή τη στιγμή στον κόσμο; Είμαστε τυφλοί;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Ψυχολογική προετοιμασία» του Τουρκικού λαού από το 2014
Ο Ερντογάν έδωσε χρονοδιάγραμμα. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ!

Η Τουρκία στις μέρες μας δίνει την εντύπωση ενός ανεξέλεγκτου αρπακτικού που ψάχνει απεγνωσμένα αφορμή να «δαγκώσει» και να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα στο εξωτερικό, την ίδια ώρα που μέσα στην Τουρκία στραγγαλίζεται η δημοκρατία και η χώρα αιμορραγεί από ένα εμφύλιο πόλεμο που απλώνεται σε κάθε της γωνιά.

Του Λεωνίδα Κουμάκη

Παρακολουθώντας την τρέχουσα επικαιρότητα στην σημερινή Τουρκία βγάζει κανείς αβίαστα το συμπέρασμα πως ο Τούρκος ψευτο – χαλίφης συνεχίζει απρόσκοπτα να οδηγεί την γειτονική χώρα σε ολοένα και πιο επικίνδυνα αδιέξοδα, αδιαφορώντας πλήρως για τις κρυφές και φανερές αντιδράσεις που προκαλούν οι αλλοπρόσαλλες και συχνά αντιφατικές «εκρήξεις» του. Στην διάσημη μεγαλομανία του προστίθεται, σε ολοένα και μεγαλύτερη «δόση», η ψευδαίσθηση της υπερδύναμης που απαιτεί από όλους τους γείτονες της Τουρκίας τυφλή υποταγή σε «απαιτήσεις» έξω από κάθε συμβατική λογική ή διεθνή έννομη τάξη.

Η Τουρκία στις μέρες μας δίνει την εντύπωση ενός ανεξέλεγκτου αρπακτικού που ψάχνει απεγνωσμένα αφορμή να «δαγκώσει» και να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα στο εξωτερικό, την ίδια ώρα που μέσα στην Τουρκία στραγγαλίζεται η δημοκρατία και η χώρα αιμορραγεί από ένα εμφύλιο πόλεμο που απλώνεται σε κάθε της γωνιά. Εάν ρίξουμε μια σύντομη ματιά στην τρέχουσα καθημερινή επικαιρότητα (Οκτώβριος 2016) δεν θα ξέρουμε αν θα πρέπει να γελάσουμε ή να τρομάξουμε:

Πριν στεγνώσει ακόμα το μελάνι από τον σάλο που προκάλεσαν οι δηλώσεις του Ρ. Τ. Ερντογάν για την Συνθήκη της Λωζάννης («με τη Συνθήκη της Λωζάνης δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι») και την πληρωμένη απάντηση που πήρε από τον Έλληνα Υπουργό Άμυνας («Οι φωνές που ακούει είναι των γηγενών Ελλήνων της Μ. Ασίας που σφαγίασαν οι Τούρκοι»), σειρά στην ατζέντα πήραν οι οίκοι αξιολόγησης που είχαν το θράσος να υποβαθμίσουν την Τουρκική οικονομία στην κατηγορία «junk» θεωρώντας την ευάλωτη κυρίως λόγω των «απρόβλεπτων πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων» (Moody's). Ο ψευτο-χαλίφης άστραψε και βόγκηξε: «Αρκεί να βάλουν στις τσέπες τους λίγα λεφτά για να δώσουν ό,τι βαθμό θέλει ο καθένας. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργούν!» (30/9/2016).

Ο Υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Φακρί Ισίκ ανακοίνωσε ότι μέχρι την άνοιξη του 2017 θα κλείσουν τα σύνορα της Τουρκίας με την Συρία σε όλη την έκταση τους (911 χιλιόμετρα) με τείχος που ήδη κατασκευάζεται (30/9/2016).

Μαζικές επιθέσεις Κούρδων μαχητών μέσα στην νοτιοανατολική Τουρκία στις επαρχίες Χακάρι και Βαν είχαν σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 13 Τούρκων στρατιωτών και άγνωστο αριθμό τραυματιών (1/10/2016).

Η Τουρκική βουλή ενέκρινε με ευρεία πλειοψηφία την συνέχιση των «επιχειρήσεων» που διεξάγουν οι Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις σε Ιράκ και Συρία για ένα ακόμα χρόνο. Ξέρουμε βέβαια πως στο πλιάτσικο συμφωνούν οι περισσότεροι Τούρκοι – καταψήφισε μόνο το φιλοκουρδικό ΗDP (3/10/2016).

Με απόφαση του Τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου παρατάθηκε για τρείς ακόμα μήνες η κατάσταση έκτακτης ανάγκης μέσα στην Τουρκία. Ταυτόχρονα ο Έλληνας πρωθυπουργός δέχθηκε στο μέγαρο Μαξίμου τον Κέρτις Σκαπαρότι, Ανώτατο διοικητή Ευρώπης της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) για να εκφράσει «την έντονη ανησυχία του για τις πρόσφατες Τουρκικές δηλώσεις» και να τονίσει πως «η ασφάλεια και η σταθερότητα στην περιοχή μπορούν να εξασφαλιστούν µόνο στη βάση του διεθνούς δικαίου» (4/10/2016).

Ο πρωθυπουργός του Ιράκ Χάιντερ Αλ Αμπαντί δήλωσε πως «Έχουμε ζητήσει άνω της μίας φοράς από την Τουρκική πλευρά να µην επεμβαίνει στα εσωτερικά του Ιράκ και φοβάμαι ότι ο Τουρκικός τυχοδιωκτισμός μπορεί να οδηγήσει σε περιφερειακό πόλεμο. Η συμπεριφορά της Τουρκικής ηγεσίας είναι απαράδεκτη και δεν θέλουμε να εισέλθουμε σε στρατιωτική αντιπαράθεση µε την Τουρκία» για να λάβει την απάντηση του αντιπροέδρου της Τουρκικής κυβέρνησης Νουµάν Κουρτουλµούς ότι «Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αντιτίθεται στην παρουσία της Τουρκίας στο στρατόπεδο Μπασίκα, στο βόρειο Ιράκ, όταν η συγκεκριμένη χώρα είναι τόσο βαθιά διχασμένη» την ίδια ακριβώς ώρα που η Τουρκική αστυνομία συλλάμβανε 55 ακόμα στρατιωτικούς και εργαζόμενους στην υπηρεσία πληροφοριών MİT, επειδή «φέρονται να έχουν σχέση µε τον Φετουλάχ Γιουλέν και το δίκτυό του» επιβεβαιώνοντας στην πράξη πως η ίδια η Τουρκία είναι ακόμα περισσότερο διχασμένη! (6/10/2016).

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίµ στο ίδιο μήκος κύματος με τον αντιπρόεδρο του ψευτο – χαλίφη δήλωσε πως «Η Ιρακινή αντίδραση στη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη βάση Μπασίκα, στον Ιρακινό βορρά, είναι ακατανόητη! Οι στρατιώτες µας θα παραμείνουν εκεί για να εξασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξει δημογραφική αλλοίωση στην περιοχή!» Την ίδια μέρα, τουλάχιστον 10 άνθρωποι τραυματίστηκαν (ένα σε κρίσιμη κατάσταση) από έκρηξη παγιδευμένης μοτοσικλέτας κοντά σε αστυνομικό τμήμα στην περιοχή Γιενίµποσνα της Κωνσταντινούπολης (7/10/2016).

Αιματηρή επίθεση αυτοκτονίας, με 18 νεκρούς και 27 τραυματίες, σημειώθηκε σε ένα σημείο ελέγχου του στρατού στον νομό Χακάρι της νοτιοανατολικής Τουρκίας με παγιδευμένο φορτηγό. Σχεδόν ταυτόχρονα, έγινε γνωστό ότι οι ελληνικές Αρχές «κατέθεσαν λεπτομερές υπόμνημα διαμαρτυρίας προς την στρατιωτική επιτροπή του ΝΑΤΟ για την αμφισβήτηση του υφιστάμενου status quo στο Αιγαίο από την Τουρκία» διότι «υποβρύχια του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού κινούνται και πραγματοποιούν ασκήσεις σε περιοχές οι οποίες έχουν δεσμευθεί και περιλαμβάνουν Ελληνικά νησιά και νησίδες και την περιβάλλουσα αυτών Ελληνική χωρική θάλασσα καθ’ όλη τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου - και μέρος του τρέχοντος μήνα Οκτωβρίου» (10/10/2016).

Στα πλαίσια της επίσκεψης του Ρώσου Προέδρου Βλαδιμίρ Πούτιν στην Κωνσταντινούπολη, μετά την «προσέγγιση» Ρωσίας – Τουρκίας, οι υπουργοί Ενέργειας των δύο χωρών Μπεράτ Άλµπαϊρακ και Αλεξάντερ Νοβάκ υπέγραψαν συμφωνία για τον αγωγό φυσικού αερίου Turkstream. Την αμέσως προηγούμενη μέρα, ο πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης της πόλης Νίτζλε του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ Ντεριά Άκτερτ έχασε τη ζωή του μετά από επίθεση ενόπλων, μόλις 24 ώρες μετά άλλη ένοπλη επίθεση στον νομό Βάν η οποία στοίχησε την ζωή στον αντιπρόεδρο της τοπικής οργάνωσης του ΑΚΡ Αϊντίν Μουστού (11/10/2016).

Δόθηκε στην δημοσιότητα το κείμενο της Διακήρυξης που υπέγραψαν στο Κάιρο ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας, ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης και ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αµπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Οι τρεις χώρες συμφώνησαν να εργαστούν για την υλοποίηση σχεδιασμένων έργων στους τομείς της ενέργειας, των θαλάσσιων μεταφορών, του τουρισμού και της γεωργίας. Σε μήνυμα του ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τόνισε πως «θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός του διεθνούς δικαίου και της αρχής της καλής γειτονίας για την εξασφάλιση της σταθερότητας και της ασφάλειας στην περιοχή της Μεσογείου». Ταυτόχρονα στην Τουρκία, ο πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ χαρακτήρισε «ανήθικη και µη επωφελή για την Τουρκία, ως χώρα - µέλος του NATO» την πρόταση της υποψήφιας των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον «να εξετάσει σοβαρά τον εξοπλισμό των Κούρδων», «οι οποίοι αποτελούν τους πιο αξιόπιστους εταίρους µας στην περιοχή». Τέλος ο ψευτο – χαλίφης Ρ. Τ. Ερντογάν επιτέθηκε με το γνωστό ύφος που τον χαρακτηρίζει στον πρωθυπουργό του Ιράκ Χάιντερ Αλ Αμπαντί λέγοντας –ούτε λίγο, ούτε πολύ- τα εξής: «Μιλάει υβριστικά για το πρόσωπό µου. Και ποιός είσαι εσύ; Δεν είσαι καν ομόλογός μου, δεν βρίσκεσαι στο δικό µου επίπεδο, δεν είσαι ισάξιός µου, δεν έχεις τη δική µου ποιότητα. Οι φωνασκίες σου από το Ιράκ δεν έχουν για εμάς καμιά σημασία, εμείς θα κάνουμε ό,τι νομίζουμε. Αυτό χώνεψέ το. Και ποιός είναι αυτός; Πρωθυπουργός του Ιράκ! Καλά θα κάνεις να ξέρεις τα όριά σου» (Άξιος! Άξιος ο ψευτο-χαλίφης! - 12/10/2016).

Νέο πεδίο «δράσης» δημιούργησε η Τουρκία – αυτή τη φορά απέναντι στην Ελλάδα: Η Τουρκία εξέδωσε δύο NOTAM µε τις οποίες «καλεί την Αθήνα να µην προβεί σε προγραμματισμένες ασκήσεις στη θαλάσσια περιοχή δυτικά του Καστελόριζου», ισχυριζόμενη ότι το ελληνικό νησί βρίσκεται στην Τουρκική περιοχή έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο! Επί πλέον με άλλη ΝΟΤΑΜ η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η περιοχή στην οποία θα εκτελέσουν άσκηση SAR οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ανήκει στην Τουρκική περιοχή έρευνας και διάσωσης και καλεί την Ελλάδα να συνεργαστεί µε τις αρμόδιες αρχές της Τουρκίας!! (Αλήθεια, πώς να μην έρθει στο νου η φράση μην τρίβεσαι στη γκλίτσα του τσοπάνη! - 12/10/2016).

Μόλις άρχισε η νέα φάση εντατικών διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, το μόρφωμα που εγκατέστησε η Τουρκία στην κατεχόμενη Κύπρο με τις πλάτες των «συμμάχων» μας και αναγνωρίζει μόνο η ίδια, υπέγραψε με την Τουρκία «συμφωνία ευρείας ενεργειακής συνεργασίας» (ανανέωση της υποδομής ηλεκτρισμού, συνεργασία στον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, ανακάλυψη πόρων φυσικού αερίου και παραγωγή κοινών σχεδίων για την εγκατάσταση της απαραίτητης υποδομής). Βέβαια τέτοιες «συμφωνίες» δεν διαφέρουν και πολύ από το χαρτί τουαλέτας, αλλά ο ψευτο – χαλίφης ηδονίζεται να προκαλεί συνεχώς «περιπλοκές» (13/10/2016).

Νέα φιέστα: Οι Ιρακινοί βγήκαν από τα ρούχα τους όταν ο μεγάλος ψευτο - χαλίφης της Άγκυρας διακήρυξε ότι «Η Τουρκία έχει το δικαίωμα να επέμβει για απειλές δίπλα της και δεν χρειάζεται, ούτε και θα ζητήσει άδεια!». Τρέμετε Ελλάδα, Βουλγαρία, Αρμενία, Περσία, Κύπρος! Ο ψευτο- χαλίφης μπορεί να «επεμβαίνει» όπου θέλει, φυσικά για να μεγαλώσει την ήδη τεράστια οικογενειακή του περιουσία. (Ο Τσαουσέσκου ήταν απλός νάνος μπροστά στον γίγαντα Ερντογάν και το σόι του! - 13/10/2016).

Σειρά στις εκκαθαρίσεις που συνεχίζονται στην Τουρκία πήρε η στρατιωτική δικαιοσύνη. 209 από τα 468 μέλη της στρατιωτικής δικαιοσύνης «απαλλάχτηκαν από τα καθήκοντά τους για πιθανή σύνδεση με τον ιμάμη Γκιουλέν». Πάλι καλά, θα μπορούσαν και να είχαν απλά … «εξαφανιστεί»! (13/10/2016).

Εν όψει της επιχείρησης απελευθέρωσης της Μοσούλης με την συμμετοχή των Κούρδων, οι Τούρκοι κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα. Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε πως «Δεν είναι δυνατόν να αφήσουμε τον λαό της Μοσούλης προ του διλλήματος ‘Σιίτες πολιτοφύλακες ή Ισλαμικό Κράτος’ διότι σε µία τέτοια περίπτωση μπορεί να προτιμήσουν το Ισλαμικό Κράτος, κάτι που εμείς δεν θα θέλαμε». Ειδικά σ΄ αυτό, χωρίς αμφιβολία, σε πιάνουν τα γέλια! (13/10/2016).

Το Υπουργείο Εξωτερικών του Ιράκ κάλεσε τον Τούρκο πρέσβη και επέδωσε αυστηρό διάβημα διαμαρτυρίας για την συνεχιζόμενη παρουσία Τουρκικών στρατευμάτων στην πόλη Μπασίκα του Ιράκ την ίδια ημέρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε στην Τουρκία η πρώτη –από το 2010- επίσκεψη Ισραηλινού υπουργού. Ο Γιουβάλ Στάινιτζ, υπουργός ενέργειας του Ισραήλ μίλησε στην 23η Σύνοδο του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ενέργειας (WEC) που έγινε στην Κωνσταντινούπολη και συναντήθηκε µε τον Τούρκο ομόλογό του Μπεράτ Άλµπαϊρακ (14/10/2016).

Ο πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Komsomolskaya Pravda δήλωσε πως μετά την ανάκτηση του Χαλεπίου από τον Συριακό στρατό «Θα χρειαστεί να συνεχίσουμε την εκκαθάριση αυτής της περιοχής και να ωθήσουμε τους τρομοκράτες πίσω στη Τουρκία, να γυρίσουν από όπου έχουν έρθει, ή να τους σκοτώσουμε. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή». Επανέλαβε επίσης πως « Η δράση της Τουρκίας στη Συρία αποτελεί εισβολή, πράγμα που αντιτίθεται στο διεθνές δίκαιο» (14/10/2016).

Έγινε γνωστό πως στο γνωστότερο τουριστικό θέρετρο της νότιας Τουρκίας, την Αττάλεια, πραγματοποιήθηκε επίθεση με ρουκέτες που εκτοξεύτηκαν από ορεινή περιοχή, ευτυχώς χωρίς θύματα, ενώ σε επίθεση που σημειώθηκε στον αυτοκινητόδρομο Μαρντίν-Ντιγιαρμπακίρ με παγίδευση εκρηκτικών επάνω στον δρόμο, τρείς Τούρκοι στρατιώτες βρήκαν τραγικό θάνατο και άλλοι έξι τραυματίστηκαν (14/10/2016).

Τουρκικό ελικόπτερο μπήκε χωρίς άδεια στο FIR Αθηνών, στην περιοχή μεταξύ Χίου και Σάμου που γίνονταν έρευνες για την διάσωση ενός αγνοούμενου ναυαγού αφού προηγήθηκε η έκδοση από την Τουρκία μιας ΝΟΤΑΜ με την οποία αυτοχαρακτηρίζεται «αρμόδια» για την έρευνα και διάσωση στην συγκεκριμένη περιοχή, καλώντας όσους συμμετέχουν στην επιχείρηση να αναφέρουν στο Τουρκικό Κέντρο Έρευνας και Διάσωσης (14/10/2016). Την «ιδέα» βέβαια για το σενάριο αυτό είχε δώσει, με άρθρο του στις 7 Ιουλίου 1977 στην εφημερίδα «Γκιούν Αϊντίν», ο Τούρκος δημοσιογράφος Ρεσίτ Αστσίογλου (σχετικό άρθρο μας εδώ).

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου επικαλέστηκε «δικαιώματα από το διεθνές δίκαιο» για να απειλήσει την «παρέμβαση» της Τουρκίας στην απελευθέρωση της Μοσούλης: «Σε περίπτωση που δημιουργηθεί κίνδυνος για την χώρα µας, θα κάνουμε χρήση παντός δικαιώματός µας που πηγάζει από το διεθνές δίκαιο, μέχρι τέλους». Όπου δηλαδή το διεθνές δίκαιο μας συμφέρει, φυσικά το επικαλούμαστε. Όπου το διεθνές δίκαιο δεν μας συμφέρει (Αιγαίο, Κύπρος, Ιράκ, Συρία κ.α.), τότε τόσο το χειρότερο γι΄αυτό! (14/10/2016).

Η Γαλλική Γερουσία επικύρωσε τον νόμο που τιμωρεί την άρνηση της Αρμενικής Γενοκτονίας, ο οποίος τίθεται πλέον σε ισχύ στην Γαλλική επικράτεια, ενώ τρείς νεκροί και οκτώ τραυματίες ήταν ο απολογισμός επιχείρησης της Αστυνομίας στο Γκαζιαντέπ (έκτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας) σε γιάφκα τρομοκρατών (14/10/2016).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Αν σε όλα τα «κατορθώματα» του ψευτο - χαλίφη της Άγκυρας σε Ιράκ, Συρία, Ελλάδα και Κύπρο (εκεί σε πιθανή «λύση» ζητάει να παραμείνουν στην μεγαλόνησο Τουρκικά στρατεύματα κατοχής), προσθέσουμε και την έντονη νότα διαμαρτυρίας της Βουλγαρίας προς την Τουρκία «για ανάμειξη στα εσωτερικά της Βουλγαρίας» (15/1/2016) και θυμηθούμε την περίφημη ρήση του ψευτο – χαλίφη «Το Κόσοβο είναι Τουρκία και η Τουρκία Κόσοβο» που ανέκραξε μπροστά στους εμβρόντητους Πρωθυπουργούς της Αλβανίας Έντι Ράμα και Κοσόβου Χασίμ Θάτσι στις 11/1/2014 στην Πρίζρεν, καταλαβαίνουμε γιατί ο ψευτο – χαλίφης της Άγκυρας αποτελεί θανάσιμη απειλή για την ασφάλεια και την ειρήνη ολόκληρης της περιοχής μας.

Εμείς εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι η μακροημέρευση της κολοσσιαίας οικογενειακής επιχείρησης Ερντογάν που έχει στηθεί αλά Τσαουσέσκου στην γειτονική μας Τουρκία είναι εξαιρετικά επισφαλής και ότι η διαρκής «κόκκινη ετοιμότητα» της Ελλάδος στις αλλεπάλληλες Τουρκικές προκλήσεις, πρέπει να βρίσκεται σε κορυφαία, - εκ των ων ουκ άνευ- ύψιστη προτεραιότητα!

Πηγή Analyst
________________________________________________________

* Ο Λεωνίδας Κουμάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Πέρα και στην συνέχεια φοίτησε για δύο χρόνια στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο, πριν εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, λόγω της απέλασης του πατέρα του, το 1964. Στην Ελλάδα τέλειωσε το Γυμνάσιο Παγκρατίου στην Αθήνα και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, από το 1967, άρχισε να εργάζεται σε ελληνική βιομηχανία (κλάδος ποτών) στην οποία παρέμεινε επί 30 συνεχή χρόνια και της οποίας διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Εξαγωγών. Την δεκαετία 2003 - 2013 ασχολήθηκε με έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» (1992) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997). Τον Δεκέμβριο 1996 κυκλοφόρησε τον σύντομο «Αποχαιρετισμό».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Παναγιώτη Λυμπερόπουλου

Εδώ και πολύ καιρό η Δικαιοσύνη βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Δυστυχώς, όμως και στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής σε σημείο μάλιστα να καθορίζει και την ατζέντα της. Ίσως και χειρότερα να χρησιμοποιείται για να καθορίζεται η ατζέντα της.

Παρακολουθώντας άλλες σύγχρονες κοινωνίες με κουλτούρα που προσδιορίσθηκε μέσα από τα κλασσικά ιδεώδη της Δημοκρατίας, παρατηρώ πως οι πολιτικοί και οι πολίτες διαχειρίζονται το θεσμό της Δικαιοσύνης, όχι με απουσία στη κριτική, αλλά με βασικό μέλημα την προστασία του θεσμού. Στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών μια αντίστοιχη, με σαφώς μικρότερη ένταση, αναγνώριση οδεύει με γεωμετρική πρόοδο προς εξαφάνιση. Η σχετικοποίηση των αξιών, η αποδοχή των ακραίων δράσεων, η αμοραλιστική εκμετάλλευση κάθε έκφανσης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής γίνεται σταδιακά κατάκτηση όλο και περισσοτέρων σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η Δικαιοσύνη ταλανίζεται από αυτή τη δοκιμασία ως σύστημα αξιών. Επιπλέον κλυδωνίζεται και ως σύστημα οργανωτικό, σε κάποιο βαθμό και με δική της ευθύνη.

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, η κατάσταση επιδεινώθηκε. Σα να διαμορφώθηκε με έναν αυτοματισμό σε αυτό το τόπο ένα κλίμα για την αποδόμηση και της Δικαιοσύνης μαζί με τις πολλές αρχές και αξίες, που υπομονετικά αντιστέκονται. Αλήθεια, πως μπορείς να αποδομήσεις ένα θεσμό στην Εποχή της Κρίσης; Ο ασφαλέστερος τρόπος είναι με τον λαϊκισμό. Με τον λαϊκισμό που δρα διαβρωτικά, διεισδύοντας τόσο πολύ μέσα στη ματιά του παρατηρητή, που τελικά την αλλοιώνει. Με το λαϊκισμό που μπορεί εύκολα να διεγείρει χαμηλά ένστικτα, όχι στο επίπεδο της αισθητικής πια, αλλά σε αυτό του παθογόνου δόγματος της μισαλλοδοξίας του διαφορετικού ή του καλύτερου. Με το λαϊκισμό που μπορεί να εφεύρει δικαιώματα και δικαιούχους εκεί που ποτέ δεν υπήρχαν και ουδέποτε θα αναγνωρίζονταν. Να αναθέτει σε αυτόκλητους ή εντεταλμένους αξιολογητές να επιχειρούν με τακτική -συνήθως αθέμιτη ή άλλοτε κατ’ επίφαση συστημική- να εξουδετερώνουν αυτούς που δεν πλέουν με το κατευθυνόμενο ρεύμα. Με το λαϊκισμό, που με τις τεχνικές προπαγάνδας μπορεί να πείσει, ιδίως σε εποχές σαν τη σημερινή, όταν οπωσδήποτε πρέπει να βρεθεί κάποιος άλλος να φταίει αρκεί αυτός να μην είναι ο καθρέπτης.

Ο λαϊκισμός στην Εποχή της Κρίσης είναι ο μεγάλος εχθρός της Δικαιοσύνης. Ο αληθινός του στόχος είναι το Κράτος Δικαίου η αντίρροπη δύναμη της ανέλεγκτης εξουσίας σε κάθε της έκφραση. Η κατάλυσή του μπορεί να διευκολύνει τους μετέχοντες σε αυτόν δίνοντας τους την παρακμιακή δύναμη που χρειάζονται. Μπορεί οι υπηρετούντες το σκοπό αυτό να μην αντιλαμβάνονται το μέγεθος της συνέπειας που προκαλούν, είτε γιατί τα κοντόφθαλμα συμφέροντα τους τους εμποδίζουν, είτε γιατί το αξιακό βεληνεκές τους είναι ανύπαρκτο.

Οι υπόλοιποι όμως τι κάνουμε; Αξιολογούμε το κίνδυνο της κατάλυσης του Κράτους Δικαίου ή έχουμε υποστεί το μιθριδατισμό που μας επιφυλάσσουν; Παραμένουμε αμέτοχοι παρατηρητές της κατάρρευσης του ή απλά αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα εγκλωβισμένοι στις προσωπικές μας ιστορίες; Αρνούμαστε να δώσουμε τη μάχη για την προστασία του Κράτους Δικαίου, αδρανοποιημένοι μέσα στο σύνδρομο της Στοκχόλμης, περιμένοντας απλά το τέλος μιας Δημοκρατίας όπως την γνωρίζουμε;

Δεν πρέπει να συμμαχήσουμε με την εικόνα μιας Δικαιοσύνης με το «δ» μικρό, μιας «δικαιοσύνης» που δεν θα μπορεί να στηρίξει το Κράτος Δικαίου. Η αξίωση για την επιστροφή αξιών πρέπει να γίνει το νέο αίτημα της κοινωνίας μας.

Αντί υστερόγραφου: Οι παραπάνω σκέψεις αποτυπώθηκαν μετά από πολλά εικοσιτετράωρα εσωτερικής διαμάχης και δημόσιας αντιπαράθεσης στο χώρο της Δικαιοσύνης με το «Δ» κεφαλαίο, όπου λειτουργώ, έχοντας αφορμή τη στάση και τη θέση πλήθους ανωνύμων Δικαστικών Λειτουργών, που ουδέποτε ζήτησαν αυξήσεις κόντρα σε μια κοινωνία που υποφέρει, που υποστηρίζουν το αξίωμα της τήρησης των δικαστικών αποφάσεων, που προτιμούν να λιθοβοληθούν γιατί δεν ακολουθούν το σφυγμό της κοινωνίας, παρά να αυτοχειριασθούν ηθικά υπακούοντας σε κάτι άλλο από το Σύνταγμα, τους Νόμους και τη Συνείδησή τους, που εξακολουθούν να στηρίζουν το Κράτος Δικαίου.

* Ο κ. Παναγιώτης Λυμπερόπουλος είναι Εφέτης, Α' Αντιπρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ζουν πάνω από ένας στους τρεις κατοίκους στην Ελλάδα και κατά μέσο όρο ένας στους τέσσερις στην ΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2015, που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat.

Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα, το 2015 βρισκόταν αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού το 35,7% του πληθυσμού (3,8 εκατ. άνθρωποι), έναντι 28,1% το 2008. Στην ΕΕ, το αντίστοιχο ποσοστό επανήλθε το 2015 στα επίπεδα του 2008, δηλαδή στο 23,7% (118,8 εκατ. άνθρωποι).

Σύμφωνα με τη Eurostat, ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού όταν αντιμετωπίζει μία ή περισσότερες από τις παρακάτω προβληματικές καταστάσεις: Είτε θεωρείται φτωχός (δηλαδή έχει εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος), είτε ζει σε κατάσταση ένδειας (δηλαδή στερείται βασικά καταναλωτικά αγαθά ή αδυνατεί να ανταπεξέλθει σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις), είτε ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας (δηλαδή σε οικογένεια που κανένα μέλος της δεν έχει «κανονική δουλειά»).

Ως προς την Ελλαδα, σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 21,4% του πληθυσμού, σε συνθήκες ένδοιας το 22,2%, ενώ ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας το 16,8% του πληθυσμού. Τα αντίστοιχα μέσα ποσοστά στην ΕΕ είναι 17,3%, 8,1% και 10,5%.

Γενικότερα, σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα, αναφορικά με το ποσοστό του πληθυσμού που θεωρείται ότι βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, είναι η Βουλγαρία (41,3%) και η Ρουμανία (37,3). Στον αντίποδα (με ποσοστά μικρότερα του 20%) βρίσκονται η Τσεχία (14%), η Σουηδία (16%), η Ολλανδία και η Φινλανδία (16,8%), η Δανία και η Γαλλία (17,7%).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Τη φωτογραφία αυτή μου την είχε στείλει το καλοκαίρι ένας φίλος από τη Νάπολη της Ιταλίας, ο οποίος είχε μείνει έκπληκτος με την ομοιότητα του Τσίπρα. Την κράτησα περιμένοντας την κατάλληλη περίσταση. Και πράγματι ήρθε σήμερα. Νομίζω πως αποδίδει με τον ιδανικότερο τρόπο τη σχέση Τσίπρα – ΣΥΡΙΖΑ την «επόμενη μέρα» του 2ου συνεδρίου.

Τι έμεινε από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ; Τίποτα περισσότερο από την απόλυτη επικυριαρχία του Τσίπρα, γεγονός που επιβεβαιώνει αυτό που είχαμε επισημάνει από αυτή τη στήλη πριν από καμιά δεκαριά μέρες : Τσίπρας χωρίς ΣΥΡΙΖΑ έχει πολιτικό μέλλον. ΣΥΡΙΖΑ χωρίς Τσίπρα δεν έχει κανένα. Αυτό το ξέρουν και ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καθόλου παράξενο λοιπόν που ο Τσίπρας επανεξελέγη Πρόεδρος με ποσοστά Τσαουσέκου και ο ΣΥΡΙΖΑ με το δεύτερο συνέδριό του έδειξε πως έχει μετατραπεί σ’ ένα πλήρες συστημικό κόμμα, το οποίο με τη σειρά του και αυτό κάνει ό,τι έκαναν και όλα τα υπόλοιπα κόμματα εξουσίας: λέει, λέει, λέει και στο τέλος χειροκροτεί την κυβέρνησή του. Κι αυτό είναι τελικά το πολιτικό μήνυμα του συνεδρίου: η κομματική ψήφος στον πρωθυπουργό και στην κυβέρνηση. Διότι δεν εξελέγη πανηγυρικά μόνον ο Τσίπρας. Εξίσου πανηγυρικά εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή, πρώτος σε σταυρούς, ο Υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος! Αν δεν είναι αυτό ανοιχτή επιβράβευση της οικονομικής πολιτικής, τότε τι είναι;

Αλλά και ο Φίλης δεν έχει παράπονο. Φιγουράρει μεταξύ των πρώτων, εισπράττοντας τα αριστερά εύσημα για το γεγονός ότι λειτούργησε ως η φωνή της «αριστερής συνείδησης» στο θέμα των σχέσεων με την Εκκλησία αλλά και σε μια σειρά ζητημάτων της εκπαίδευσης. Σημειώστε εδώ πως ένα μεγάλο τμήμα του κομματικού στρατού του ΣΥΡΙΖΑ σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με το εκπαιδευτικό σύστημα.
Ακόμη και ο Παπάς, ο οποίος άνοιξε το ζήτημα των καναλιών και το έκλεισε όπως το έκλεισε, παρά το γεγονός πως αποδείχθηκε θέμα αδιάφορο για τη κοινή γνώμη, έλαβε την πλήρη υποστήριξη του κόμματος με την εκλογή του μέσα στην πρώτη δεκάδα.

Με δεδομένο λοιπόν πως βασικοί υπουργοί, όπως αυτοί που αναφέρθηκαν αλλά και αρκετοί άλλοι, πήραν «ψήφο εμπιστοσύνης» από το συνέδριο, είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατον να βρεθούν εκτός κυβέρνησης. Γι αυτό και ο Τσίπρας αφήνει να εννοηθεί πως ο ανασχηματισμός θα αργήσει… Άλλωστε, με αυτά τα δεδομένα, τι να αλλάξει; Θα έμοιαζε όπως οι εξαγγελίες για «σαρωτικούς ανασχηματισμούς» του Καραμανλή, που συνοδεύονταν όμως από τον αστερίσκο που είναι αμετακίνητοι ο Ρουσόπουλος, ο Παυλόπουλος, ο Σιούφας, η Ντόρα, κλπ.

Από κει και πέρα στελέχη όπως ο Σκουρλέτης, μπορεί να έχουν την άποψη πως κόμμα και κυβέρνηση πρέπει να έχουν διακριτούς ρόλους κι αυτό να φαίνεται, αλλά μέχρι τώρα τουλάχιστον δεν έχει δείξει η τάση αυτή πως πρόκειται για κάτι περισσότερο από μια απλή θεωρητική προσέγγιση.

Συμπέρασμα: Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κανένα απολύτως ενδιαφέρον για όποιον δεν είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει όμως μεγάλη πολιτική σημασία, καθώς έδειξε πως ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πως μπορεί να υπάρχει μόνο με Τσίπρα, αλλιώς θα γίνει το μπάχαλο του 3% που έχει υπάρξει. Και ο Τσίπρας από την πλευρά του πήρε μια εν λευκώ εξουσιοδότηση από το κόμμα του για να κυβερνήσει με τα πρόσωπα και τις πολιτικές που αυτός και μόνον επιλέγει.

Πάνε και τα ρεύματα, πάνε και οι τάσεις και οι «εξωκοινοβουλευτικοί» και οι «αναρχικοί» και οι «SOS Χαλκιδική» και η Ιγγλέση στον… πάτο.

Η «ενός ανδρός αρχή» επιστρέφει στο πολιτικό προσκήνιο.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι καλύτερες κωμωδίες του πλανήτη αυτή την περίοδο παίζονται σε αίθουσες των Αθηνών και της Ουάσινγκτον. Μην τις χάσετε!

Ολοκληρώθηκε το δεύτερο Συνέδριο της δεύτερης μετάλλαξης της πασοκάρας (αφού η πρώτη ήταν η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου) και οι ειδικοί ακόμα ταξινομούν εντυπωσιασμένοι τα αποτελέσματα. Η ορθή ανάλυσή τους και παρουσίασή τους σε επιστημονικό συνέδριο μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε Νόμπελ (όχι λογοτεχνίας, αυτό το καβάντζωσε ο Ντίλαν).

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς μπορεί η εξουσία να... συγκολλήσει φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους ανθρώπους και να φέρει στην ίδια ευθεία τους φορείς ετερόκλητων ιδεολογιών.

Επίσης, είναι μνημειώδη τα συμπτώματα του επίκτητου κωλοτουμπικού συνδρόμου από το οποίο πάσχουν οι λεβέντες της Αριστεράς. Μόλις στο Συνέδριο ψήφισαν κάτι που δεν άρεσε στον τρέντουλα Αλέξη, εκείνος πήρε τον λόγο ως βλοσυρός Τσίπρας και τους είπε: «Δεν ξέρω αν έχετε καταλάβει τι ψηφίσατε, αλλά είστε ενάντια στην εισήγησή μου». Κι εκείνοι έκαναν σε χρόνο μηδέν γαργάρα την προηγούμενη ψήφο τους και ψήφισαν σωστά (σ.σ.: σωστά σημαίνει να ψηφίζεις ό,τι θέλει ο εργοδότης αρχηγός σου). Κοντολογίς, όλα για το μεροκάματο και σε καλή μεριά να πάνε τα μισθά και τα επιδόματα, μάγκες.

Εν τω μεταξύ, εις τας ΗΠΑ, περίπου ανά δεκάλεπτο, εμφανίζονται θήλεα τα οποία καταγγέλλουν ότι πριν από 5, 10 ή ακόμα και 20 χρόνια ο Ντόναλντ Τραμπ αποπειράθηκε να προβεί σε μη εξουσιοδοτημένα χουφτώματα σε βάρος τους. Και εσύ δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις τη βαθιά πολιτική παιδεία αυτών των γυναικών. Ενώ γνώριζαν ότι είναι δισεκατομμυριούχος και πως θα μπορούσαν να τον «δαγκώσουν» (από οικονομικής απόψεως) μέσω αγωγών και μηνύσεων, εκείνες δεν το έπραξαν.

Στην Αμερική, τη χώρα όπου η εμπιστοσύνη στον Θεό (In God We Trust) είναι αποτυπωμένη στο δολάριο, οι κυρίες δεν ήθελαν ούτε αποκατάσταση της τρωθείσας τιμής τους ούτε χρήματα.

Ομως, μόλις κόντεψε να διαβεί το κατώφλι του Λευκού Οίκου ο Ντόναλντ, αυτές οι κυρίες (αλλά και σύσσωμο το βαθύ και βαθύτατο μιντιακό και επικοινωνιακό κράτος της υπερδύναμης) θυμήθηκαν τις απόπειρες μπαλαμουτιασμάτων και προσπαθούν να προστατεύσουν τη χώρα τους από εκείνον. Μιλάμε για πατριωτισμό ολκής.

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Καραμπελιά

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σ’ ένα έθνος είναι η παρακμή διά του μιθριδατισμού, ή ίσως η παρακμή συνοδεύεται πάντοτε από αυτόν: Σιγά, σιγά συνηθίζεις το δηλητήριο και την έκπτωση. Ίσως. Πάντως, οι Έλληνες και σε παρακμή βρίσκονται και την έχουν αποδεχθεί δια του μιθριδατισμού.

Καθημερινά, χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ και όχι πλέον αδιόρατα επιταχύνεται η πτώση και η κατάπτωση ενός έθνους που κάποτε έβγαζε Μακρυγιάννηδες και Καραολήδες. Ενός έθνους που σέρνεται πια σε βρώμικες πόλεις, σε θλιβερές πλατείες και εξαντλείται κάθε πρωί στα τουρκοσήριαλ.

Καθόλου τυχαία, κυβερνιέται από τους αθλίους που ανέδειξε στο προσκήνιο μέσα από την κρίση. Αυτό ακριβώς είναι το βαρύτερο σύμπτωμα της παρακμής. Όταν απέναντι στην κρίση δεν προτάσσεις τους καλύτερους που έχει το έθνος σου, αλλά αντίθετα αναδεικνύεις τους χειρότερους. Ξεκίνησαν από τον ΓΑΠ και κατέληξαν στον Τσίπρα.

Τι πιο χαρακτηριστικό από τους δήθεν αντισυστημικούς τους οποίους παρήγαγε μέσα στα έξι χρόνια της κρίσης, τον Βαρουφάκη, τον Κατρούγκαλο, τον Σώρρα, τον Βασίλη Λεβέντη και εσχάτως τον άλλοτε Κώστα Ζουράρι. Σε μια χώρα που βουλιάζει στη φτώχεια, την ανέχεια, όπου η φυγή γίνεται το αποκλειστικό όραμα των νεότερων γενιών, καθώς προχωράει ανελέητη, δρεπανηφόρα, η εκπτώχευση, η συρρίκνωση, η ισλαμοποίηση, η νεοθωμανική απειλή.

Πλέον δε, αφού οι αθλιότεροι όλων ανέλαβαν να ξεπουλήσουν και τα τελευταία υπολείμματα αξιοπρέπειας που διαθέταμε ως έθνος, ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ, ο Πούτιν ο … Ολάντ, αναφέρονται πια στην Ελλάδα σαν ένα ανύπαρκτο μέγεθος, η τύχη της οποίας ενδιαφέρει όλο και λιγότερο και πλέον η ίδια η αποσταθεροποίησή της δεν τρομάζει κανέναν.

Γι’ αυτό εξάλλου, ο Ερντογάν διεκδικεί πλέον και τη Θεσσαλονίκη. Και οι ναιναίκοι του υπουργείου Εξωτερικών διακηρύττουν απλώς πως η Θράκη είναι ελληνική, αντί να ανακαλέσουν αμέσως τον πρέσβη από την Άγκυρα στην Αθήνα. Εξάλλου είναι γνωστή η τακτική τους, «να μην πέσουμε στην παγίδα της πρόκλησης» και έτσι, να το καταπιούμε και αυτό.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, το κόμμα των διορισμένων «συνεδριάζει» και ορχείται με τα αντάρτικα που τους παίζει ο Ζουράρις. Και η μεγαλύτερη καταισχύνη μου είναι πως ανάμεσά τους βρίσκονται και παλιοί «σύντροφοι».

«Έβγαλε βρώμα η ιστορία, ότι ξοφλήσαμε», έλεγε ένα παλιό τραγουδάκι. Η πένα μου –ίσως και ο υπολογιστής μου– δεν βρίσκει δυστυχώς σύμφωνα και φωνήεντα για να περιγράψει την κατρακύλα που έχουμε πάρει. Τα λόγια παύουν πλέον να έχουν νόημα, μοιάζει σαν να έχουν ειπωθεί τα πάντα και να ζητάνε απεγνωσμένα ρεύμα μόνο από την ψυχή μας, για όσους έχουμε ακόμα ψυχή.

Πηγή Άρδην - Ρήξη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Άρθρο του Αναστάσιου Λαυρέντζου

Ενώ η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στο τέλμα της οικονομικής κρίσης, σε ένα άλλο πεδίο – πολύ πιο θεμελιώδες – συντελούνται διεργασίες, οι οποίες θα αλλάξουν μεσοπρόθεσμα την πληθυσμιακή της υπόσταση: η μία διεργασία είναι η εν εξελίξει και πλέον επιταχυνόμενη δημογραφική της κατάρρευση και η άλλη είναι η αθρόα είσοδος μεταναστών και προσφύγων, φαινόμενο το οποίο θα μας συνοδεύσει στις επόμενες δεκαετίες...

Γιατί καταρρέει δημογραφικά ο ελληνικός πληθυσμός;

Η δημογραφική κατάρρευση του ελληνικού πληθυσμού ξεκίνησε τυπικά στη δεκαετία του 1980, όταν οι γεννήσεις ανά έτος μειώθηκαν από τις 160 στις 100 χιλιάδες και αντίστοιχα η γονιμότητα των Ελληνίδων έπεσε στα 1,3-1,4 παιδιά ανά γυναίκα, δηλαδή κάτω από το όριο ανανέωσης των γενεών (2,1 παιδιά ανά γυναίκα). Για περισσότερο από μια 25ετία λοιπόν, κάθε Ελληνίδα δεν γεννά τα δύο παιδιά που απαιτούνται, ώστε (κατά μέσο όρο) να φέρει στη ζωή μια κόρη που θα την αντικαταστήσει, και άρα κάθε γενιά γυναικών είναι μικρότερη από την προηγούμενη. Αυτή είναι η «περίφημη» παγίδα χαμηλής γονιμότητας στην οποία όταν εγκλωβίζεται ένας πληθυσμός, εισέρχεται σε ένα αυτοτροφοδοτούμενο και ως εκ τούτου ασταμάτητο καθοδικό σπιράλ...

Γιατί οι συνέπειες της υπογεννητικότητας μόλις τώρα γίνονται ορατές;

Οι παραπάνω εξελίξεις δεν έδωσαν έως τώρα πολύ ορατά αποτελέσματα, γιατί οι μεταναστευτικές εισροές της δεκαετίας του 1990 και οι γεννήσεις των αλλοδαπών (περίπου 17% στο σύνολο) «μασκάρησαν» κάπως το ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα. Ως σύνολο λοιπόν ο πληθυσμός της χώρας περέμεινε περίπου σταθερός στη δεκαετία 2001-2010, αλλά στις αρχές της ο ελληνογενής πληθυσμός ήδη είχε εισέλθει σε τροχιά συρρίκνωσης, ενώ παράλληλα συνέχισε να γερνά... (Σημείωση: Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, ο ελληνικός πληθυσμός το 2015 ήταν ο 6ος πιο γηρασμένος στον κόσμο, με μέσο όρο ηλικίας τα 44 έτη.)

Με την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης μετά το 2010, το ήδη υπάρχον ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα επιτείνεται με διπλό τρόπο: από τη μια μεριά συμπιέζεται περαιτέρω η ήδη χαμηλή γονιμότητα του ελληνικού πληθυσμού, ενώ από την άλλη μεριά διαρρέει προς το εξωτερικό σημαντικό τμήμα της ελληνικής νεολαίας, παίρνοντας μαζί του και τις γεννήσεις που θα παρήγε... Δηλαδή έχει δημιουργηθεί ο ίδιος καταστροφικός συνδυασμός αρνητικού ισοζυγίου γεννήσεων-θανάτων και αρνητικού μεταναστευτικού ισοζυγίου γηγενών, τον οποίο γνώρισε η Βουλγαρία μετά το 1990 με συνέπειες δραματικές για τον πληθυσμό της, ο οποίος μέσα σε 25 χρόνια συρρικνώθηκε από τα 9 στα 7 εκατομμύρια (!) και σήμερα συνεχίζει να μειώνεται με έναν από τους ταχύτερους ρυθμούς στον κόσμο...

Ποιές είναι οι προβλέψεις για την εξέλιξη του ελληνικού πληθυσμού;

Το παράδειγμα της Βουλγαρίας μας δείχνει ξεκάθαρα τί περιμένει την Ελλάδα: Για να έχουμε μια ποσοτική αίσθηση των όσων θα συμβούν, αναφέρουμε ότι σύμφωνα με τις δημογραφικές προβολές της Eurostat (2013), αναμένεται ότι στο μέσον του 21ου αιώνα ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας δεν θα ξεπερνά τα 9 εκατομμύρια (και βέβαια θα συνεχίσει να μειώνεται όσο η γονιμότητα θα παραμένει στα παρόντα επίπεδα). Αυτό όμως που είναι πιο συνταρακτικό είναι η βαθιά γήρανσή του η οποία σταδιακά θα συντελεστεί: από τα 9 εκατομμύρια του 2050, τα 3 εκατομμύρια θα είναι άνω των 65 ετών! Δηλαδή σε χρονική απόσταση μιας γενιάς ο ελληνικός πληθυσμός θα είναι ένας πληθυσμός στα πρόθυρα της δημογραφικής κατάρρευσης με ό,τι αυτό συνεπάγεται...


Αντικατάσταση πληθυσμού...

Την ίδια ώρα που συμβαίνουν αυτά, η Ελλάδα λόγω της γεωγραφικής της θέσης δέχεται μια αφόρητη μεταναστευτική πίεση από την Ασία και από την Αφρική, η οποία θα συνεχιστεί στις επόμενες δεκαετίες καθώς θα τροφοδοτείται από την καλπάζουσα δημογραφία, τη φτώχεια και την πολιτική αστάθεια που χαρακτηρίζουν πολλές χώρες αυτών των περιοχών, αλλά και από τις κλιματικές αλλαγές οι οποίες θα προκαλέσουν κύματα «κλιματικών προσφύγων». Με άλλα λόγια στις επόμενες δεκαετίες αναμένεται να συμβεί μια αντικατάσταση πληθυσμού με απρόβλεπτες κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες...

Οι δύο παράλληλες εξελίξεις τις οποίες επισημαίνουμε εδώ οδηγούν πολλούς στο απλοϊκό συμπέρασμα ότι μέσω των μεταναστευτικών εισροών θα λυθεί το ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα. Όμως το δημογραφικό έλλειμμα της χώρας είναι τόσο μεγάλο, ώστε μια ολοκληρωτική του κάλυψη με μεταναστευτικές εισροές θα σήμαινε ότι περίπου στο μέσο του τρέχοντος αιώνα θα μιλάμε για μια άλλη χώρα. Και το πρόβλημα βεβαίως εδώ δεν είναι μόνο η διατήρηση της πολιτιστικής της φυσιογνωμίας που ίσως κάποιους δεν τους συγκινεί ή δεν τους ενδιαφέρει, αλλά ότι μια τέτοια κοινωνία πολύ δύσκολα θα μπορέσει να είναι συνεκτική. Διότι κάτι τέτοιο θα είναι πρακτικά αδύνατο, αν τότε ο μισός περίπου νεανικός πληθυσμός θα προέρχεται από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν ή χώρες της Αφρικής, δηλαδή θα συντίθεται από πληθυσμούς πολιτισμικά πολύ μακρινούς από τον ελληνικό...

Το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι η επερχόμενη μεταβολή της πληθυσμιακής της υπόστασης

Τα παραπάνω σκιαγραφούν το μείζον πρόβλημα που καλούνται να αντιμετωπίσουν σήμερα οι πολιτικές και οι πνευματικές ηγεσίες της χώρας και το οποίο δεν είναι άλλο από την επερχόμενη (και μη αναστρέψιμη) μεταβολή της πληθυσμιακής της σύστασης. Η αναγνώριση της σημαντικότητας αυτού του ζητήματος καθόλου δεν θέτει στο περιθώριο την άμεση ανάγκη οικονομικής ανασύνταξης, η οποία όμως δεν είναι τελικά ο σκοπός, αλλά το μέσον για να παρεμείνει αυτή η κοινωνία βιώσιμη. Διότι μια χώρα μπορεί να ζήσει και ως φτωχή. Δεν μπορεί όμως να υπάρξει χωρίς πληθυσμό ή με μια κοινωνία κατακερματισμένη, αποτελούμενη από ξένα ή και αντιτιθέμενα μεταξύ τους υποσύνολα...

Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο του Αναστάσιου Λαυρέντζου, «Σιωπηρή Άλωση – Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας» (Εκδόσεις Πραγματεία).



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Ράπτη

Αθόρυβα και χωρίς τα διεθνή μέσα ενημέρωσης να δίνουν σημασία στο γεγονός, οι ΗΠΑ έχουν βρεθεί από την περασμένη εβδομάδα να έχουν άμεση στρατιωτική εμπλοκή σε έναν ακόμη πόλεμο, εναντίον ενός αντιπάλου που δεν είναι εύκολο να προσδιορισθεί.

Στις 13 Οκτωβρίου πύραυλοι Tomahawk που εκτοξεύτηκαν από το αμερικανικό αντιτορπιλικό USS Nitze έπληξαν θέσεις ραντάρ στην Υεμένη που ελέγχονται από την Επαναστατική Επιτροπή, δηλ. την κυβέρνηση των σιιτών ανταρτών Houthi που ανέτρεψαν την προηγούμενη κυβέρνηση της Σανάα και ελέγχουν μεγάλο μέρος της χώρας - έχοντας, κατά τους αντιπάλους τους, και την υποστήριξη του Ιράν.

Η ευθεία εμπλοκή των ΗΠΑ ήρθε σε αντίποινα προς την εκτόξευση από περιοχές ελεγχόμενες από τους Houthi πυραύλων εναντίον δύο αμερικανικών αντιτορπιλικών στην Ερυθρά Θάλασσα (οι πύραυλοι δεν βρήκαν τον στόχο τους εξαιτίας των αντιμέτρων που εξαπέλυσαν τα πλοία). "Σκοπός των επιθέσεών μας ήταν να αποτρέψουμε μελλοντικές επιθέσεις και να περιορίσουμε τον κίνδυνο για τα αμερικανικά και άλλα σκάφη”, δήλωσε ο αναπληρωτής εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Eric Schultz. Είχε προηγηθεί, άλλωστε, στις 5 Οκτωβρίου επιτυχημένη πυραυλική επίθεση των Houthi εναντίον πλοίου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Η επίθεση της 13ης Οκτωβρίου δεν ήταν η πρώτη των ΗΠΑ στο έδαφος της Υεμένης. Τα πλήγματα εναντίον στόχων της Αλ Κάιντα στα νότια και ανατολικά της αραβικής χώρας υπήρξαν αλλεπάλληλα. Όμως, επρόκειτο για στοχευμένες επιθέσεις σε θέσεις τρομοκρατών και όχι για ευθεία εμπλοκή στον υεμενικό εμφύλιο πόλεμο. Υπενθυμίζεται ότι οι Houthi προβάλλουν, έστω και "επαναστικώ δικαίω”, ως η κυβέρνηση της Υεμένης, ενώ έσχουν συμμαχήσει με τους πιστούς του πρώην προέδρου Saleh.

Προφανώς και η εμπλοκή των ΗΠΑ δεν ξεκίνησε τώρα. Το Μάριο του 2015 συνασπισμός κρατών, με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία εξαπέλυσε εκστρατεία βομβαρδισμών ενάντια στις δυνάμεις των Houthi, οι οποίοι 4 μήνες νωρίτερα είχαν καταλάβει την πρωτεύουσα και είχαν εκδιώξει τον πρόεδρο Αbdrabbuh Mansour Hadi (άλλοτε αντιπρόεδρο και κατόπιν διάδοχο του Saleh), ο οποίος είχε τη στήριξη της Ουάσιγκτον και του Ριάντ. Έκτοτε, οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει τον ανεφοδιασμό 5700 σαουδαραβικών αεροσκαφών, έχουν προσφέρει πληροφορίες για στόχους και έχουν ενισχύσει την προσπάθεια των Σαούντ με πολεμικούς εξοπλισμούς δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Συνολικά, αφότου ο Barack Obama εισήλθε στον Λευκό Οίκο, οι ΗΠΑ έχουν πουλήσει στη Σαουδική Αραβία όπλα αξίας 110 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Επομένως, κάθε άλλο παρά έξω από την πολεμική σύγκρουση βρίσκεται η αμερικανική πλευρά.

Άλλωστε, το ζήτημα της αμερικανικής εμπλοκής ήρθε με τραγικό τρόπο στο προσκήνιο με αφορμή και τον βομβαρδισμό στις 8 Οκτωβρίου από τον σαουδαραβικό συνασπισμό της κηδείας του πατέρα του υπουργού Εσωτερικών της Υεμένης (διορισμένου από τον Hadi, αλλά πλέον συνεργασζόμενου με τους Houthi). που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 125 ανθρώπων και τον τραυματισμό 525. Θραύσματα κατευθυνόμενων βομβών MK-82, από αυτές που έχουν δοθεί από τις ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία, βρέθηκαν και φωτογραφήθηκαν στον τόπο της επίθεσης, ενώ ο συνασπισμός απέδωσε την επίθεση σε λανθασμένες πληροφορίες. Ειδικότερα, πηγή προσκείμενη στον Hadi, φέρεται να υποστήριξε ότι στο σημείο της επίθεσης πραγματοποιούνταν σύναξη σημαντικών στρατιωτικών ηγετών των Houthi.

Πάντως η κατακραυγή για την επίθεση οδήγησε και την αμερικανική πλευρά σε μερική αποστασιοποίηση. Ο Ned Price, εκπρόσωπος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ, δήλωσε ότι "η συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία σε θέματα ασφάλειας, δεν είναι μια λευκή επιταγή” και συμπλήρωσε ότι η αμερικανική κυβέρνηση "προετοιμάζεται να προσαρμόσει την υποστήριξή μας έτσι που να ευθυγραμμίζεται καλύτερα με τις αρχές, τις αξίες και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών”.

Μέχρι στιγμής, η εκστρατεία βομβαρδισμών ενάντια στην Υεμένη και κυρίως ο ναυτικός αποκλεισμός που τη συνοδεύει έχουν οδηγήσει σε μια μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή. Η Υεμένη, φτωχότερη χώρα της Μέσης Ανατολής πριν από την έναρξη της σύγκρουσης, βρίσκεται σήμερα στα πρόθυρα λιμού. Περισσότερα από 19 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό, 14 εκατομμύρια κινδυνεύουν από υποσιτισμό και περισσότερα από 3 εκατομμύρια αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Έχουν καταγραφεί 101 επιθέσεις σε σχολεία και νοσοκομεία, συμπεριλαμβανομένων δύο νοσοκομείων των Γιατρών χωρίς Σύνορα που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, ενώ πρόσφατα υπήρξαν και κρούσματα χολέρας.

Η όλη εξέλιξη γεννά σημαντικά ερωτήματα για την αμερικανική εξωτερική πολιτική και αυτό μπορεί να εξηγήσει και αντιδράσεις όπως αυτή του Ray Offenheiser, προέδρου του Oxfam America, που τονίζει με άρθρο του ότι στηρίζοντας οι ΗΠΑ τη Σαουδική Αραβία χάνουν το ηθικό τους έρεισμα.

Βέβαια, όλη η ιστορία των σχέσεων ΗΠΑ και Σαουδικής Αραβίας έχει δείξει ότι το συγκεκριμένο βασίλειο έχει δείξει την ικανότητά του να εξασφαλίζει (ενίοτε και εκβιάζοντας...) την αμερικανική υποστήριξη, τόσο λόγω της σημασίας της σαουδαραβικής παραγωγής πετρελαίου όσο και λόγω της εκπροσώπησης των δυτικών συμφερόντων στην περιοχή.

Το τίμημα είναι το γνωστό: ο ένοπλος σαλαφισμός που αρέσκονται να εξάγουν πτέρυγες της σαουδαραβικής ελίτ ανά τον κόσμο, ήδη προελαύνει στην Υεμένη, που βλέπει να καταρρέει η κρατική της υπόσταση. (Υπενθυμίζεται ότι η Βόρεια και η Νότια Υεμένη επανενώθηκαν μόλις το 1990 και οι διαχωριστικές γραμμές δεν έσβησαν ποτέ).

Για τον Ριάντ περίπου τα πάντα ερμηνεύονται υπό το φώς του ανταγωνισμού του με την Τεχεράνη – και στον βαθμό που οι Houthi ακολουθούν το σιιτικό δόγμα του Ζαϊδισμού θεωρούνται εκ των προτέρων ενεργούμενα του Ιράν. Επιπλέον, ο δεύτερος στην διαδοχή του θρόνου και αγαπημένος υιός του βασιλιά Salman, πρίγκηπας Mohammad διοικεί το σαουδαραβικό υπουργείο Άμυνας: η διεξαγωγή του πολέμου στην Υεμένη ήταν ο δικός του τρόπος να ενισχύσει τη θέση του στο εσωτερικό της βασιλικής οικογένειας.

Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα για την ίδια τη Σαουδική Αραβία. Ο πόλεμος στην Υεμένη έχει μεγάλο δημοσιονομικό κόστος, ενώ που οι τιμές του πετρελαίου δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα ανακάμψουν το επόμενο διάστημα στην αναγκαία κλίμακα. Άλλωστε οι συμπεφωνημένες μειώσεις παραγωγής, όπως αυτή που διαπραγματεύεται το Ριάντ και με τη Ρωσική πλευρά, δεν έχουν τον ίδιο αντίκτυπο στις τιμές κύρια λόγω των περίπλοκων πρακτικών αντιστάθμισης (hedging) με τις οποίες οι αγοραστές πετρελαίου επιδιώκουν να προστατευτούν απέναντι σε απότομες διακυμάνσεις των τιμών.

Πάντως η επιλογή των Houthi να στραφούν εναντίον αμερικανικού σκάφους, με πλήρη επίγνωση του ότι αυτό θα έφερε αντίποινα, προφανώς δεν υπήρξε τυχαία. Ήταν μια απόπειρα διεθνοποίησης της σύγκρουσης και άρα ενεργοποίησης κάποιας διεθνούς διαπραγμάτευσης, σε πείσμα της εκτεταμένης σιωπής για αυτόν τον συνεχιζόμενο πόλεμο; Ήταν ένα μήνυμα εκ μέρους άλλων δυνάμεων που εμπλέκονται στη σύγκρουση άμεσα ή έμμεσα (από το Ιράν μέχρι τη Ρωσία και την Κίνα), θα ήθελαν σε αυτή τη φάση να ασκήσουν πίεση στη σαουδαραβική και αμερικανική πλευρά; Η εξέλιξη των συγκρούσεων στην πάλαι ποτέ Ευδαίμονα Αραβία (Felix Arabia) ίσως μας δώσει απαντήσεις και σε αυτά.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πολλές οι υποθέσεις από τους αναλυτές σχετικά με το κίνητρο του Ερντογάν να ανακινήσει θέμα με την Συνθήκη της Λοζάνης. Οι περισσότεροι συγκλίνουν στην άποψη ότι το προέχον είναι να επαναφέρει στην Τουρκία περιοχές της οθωμανικής αυτοκρατορίας, γι’ αυτό άλλωστε εξεστράτευσε και στο Ιράκ, για κατάληψη της Μοσούλης.

Όμως, ίσως στο πίσω μέρος του μυαλού του Ερντογάν βρίσκεται η μυστική Συμφωνία Σάικς-Πικό (Sykes–Picot Agreement) η οποία συνήφθη τον Μάιο του 1916, ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία και είχε και τη συναίνεση της Ρωσίας. Με αυτό μοιράζονταν σε σφαίρες επιρροής και ελέγχου της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και αρχικά της Ρωσίας, εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη σημερινή Τουρκία, τη Μέση Ανατολή, το Ιράκ και τη Συρία.

Η ονομασία του συμφώνου, του οποίου με την συμπλήρωση εφέτος 100 ετών, προέβλεπε άλλες αναδιατάξεις προέρχεται από τα ονόματα των Μαρκ Σάικς και Ζωρζ Πικό, που ήταν οι διπλωμάτες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας αντίστοιχα και οι οποίοι διαμόρφωσαν τους όρους του.

Δεν εφαρμόστηκαν οι διατάξεις του, επειδή προέκυψε η Συνθήκη της Λοζάνης. Αν όμως αυτή καταργηθεί, ζημιωμένη θα είναι η Τουρκία και όχι οι γειτονικές της χώρες. Επειδή το εν λόγω σύμφωνο προέβλεπε ότι μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου πολέμου:
α) η Ρωσία θα αποκτούσε την επαρχία του Ερζερούμ, του Βαν, της Τραπεζούντας και του Μπιλίς
β) η Γαλλία θα αποκτούσε τον Λίβανο, τα παράλια της Συρίας, τα Άδανα, την Κιλικία, το Γκαζίαντεπ, την Ούρφα, το Μαρντίν, το Ντιγιάρμπακιρ και την Μοσούλη
γ) η Μεγάλη Βρετανία θα αποκτούσε την νότια Μεσοποταμία με τη Βαγδάτη και τα λιμάνια της Χάιφας και της Άκρας (σημερινό Ισραήλ) και
δ) η Παλαιστίνη θα ετίθετο υπό διεθνές καθεστώς. Επίσης προέβλεπε ότι στις περιοχές που θα ήταν στη βρετανική και στη γαλλική σφαίρα επιρροής θα σχηματιζόταν μια συνομοσπονδία αραβικών κρατών ή ένα ανεξάρτητο αραβικό κράτος.

Το θέμα βεβαίως είναι ότι σχεδίασαν κράτη χωρίς να λάβουν υπόψη τις εθνότητες, με αποτέλεσμα να έχει αναστατωθεί σήμερα η περιοχή. Κανείς δεν έλαβε υπόψη του τους Κούρδους της ευρύτερης περιοχής, με αποτέλεσμα 30 εκατομμύρια Κούρδοι σήμερα να κατοικούν στην Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία, κατακερματισμένοι ανάμεσα σε τέσσερα μεσανατολικά κράτη.

Γνωρίζει ο Ερντογάν, ότι η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης δεν τον ευνοεί, επειδή με την κατάργησή της θα επανέλθει στην επικαιρότητα η Συμφωνία Σάικς-Πικό. Φαίνεται όμως πως υπερισχύει η μεγαλομανία του και είναι αποφασισμένος να οδηγήσει την κατάσταση στα άκρα, αρχής γενομένης από την Μοσούλη και την ζώνη ασφαλείας που θέλει στη Συρία. Αν επιτύχει αυτούς τους στόχους, τότε έρχεται η ώρα του Αιγαίου και της Θράκης.

Ότι παίζει την τύχη της Τουρκίας στα ζάρια, φαίνεται από τον τίτλο της Χουριέτ: «Η Τουρκία ή θα μεγαλώσει ή θα μικρύνει». Και παίρνει αφορμή από το άρθρο του Μεχμέτ Ατζέτ, που δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου στην εφημερίδα «Yeni Şafak», με τίτλο «Ο νέος στόχος που έδειξε ο Ερντογάν στην κυβέρνηση»: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Ερντογάν, κάνοντας τα εγκαίνια λειτουργίας της νέας περιόδου της κυβέρνησης, στο μέγαρο του Μπέστεπε, και μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο, απευθυνόμενος προς τα μέλη της κυβέρνησης που κάθονταν στις δυο πλευρές του τραπεζιού, είπε τα εξής:
"Σύντροφοι, η Τουρκία πλέον δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει. Το στάτους κβο με κάποιον τρόπο θα αλλάξει. Ή θα κινηθούμε με άλματα προς τα μπροστά και θα κερδίσουμε, ή θα καταδικαστούμε να χάσουμε εδάφη. Εγώ είμαι αποφασισμένος να κάνω άλματα προς τα εμπρός".

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Philip Stephens
Financial Times


Ηταν μόλις προχθές που οι πλούσιες δημοκρατίες φαντάζονταν μια παγκόσμια τάξη μετά τον ψυχρό πόλεμο βασισμένη στις δικές τους ιδέες. Τώρα τρέχουν μακριά από τον κόσμο.

Υπήρχαν τρεις πυλώνες για τη νέα τάξη πραγμάτων. Ως ένας καλοκάγαθος ηγεμών, οι ΗΠΑ θα εγγυούταν την παγκόσμια ειρήνη και θα προωθούσαν την διάδοση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η Ευρώπη θα εξήγαγε το μοντέλο της μεταμοντέρνης ολοκλήρωσης στους γείτονές της και πέρα από αυτούς, θυμάστε εκείνες τις προβλέψεις ότι η Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας θα μοιάζει σύντομα σαν την Ευρωπαϊκή Ενωση; Μια υποχωρούσα Ρωσία θα ακολουθούσε την Κίνα και τις ανερχόμενες δυνάμεις της Ανατολής και του Νότου στην αναγνώριση του εθνικού πλεονεκτήματος να γίνουν μέτοχοι του συστήματος που σχεδίασε η Δύση.

Αυτά ήταν τότε. Οι ΗΠΑ είναι ακόμα, με μικρή απόκλιση, η διαπρεπής δύναμη, αλλά ανεξάρτητα από το εάν η Χίλαρι Κλίντον ή ο Ντ. Τραμπ κερδίσουν τις εκλογές το Νοέμβρη, η εγχώρια πολιτική ώθηση είναι να τραβηχτεί από τον κόσμο.

Η Ευρώπη είναι πολύ απασχολημένη με το να γεμίζει τα κενά του δικού της σχεδίου ώστε να προσέχει τι συμβαίνει αλλού. Βυθισμένη στις κρίσεις –την ευρωζώνη, το προσφυγικό και πρόσφατα το Brexit- είναι μια ήπειρος που έχασε την δυνατότητα να σκέφτεται στρατηγικά. Εν τω μεταξύ, Κίνα και Ρωσία δεν έχουν έφεση στο να δεχτούν τις κανόνες που έγραψαν οι ΗΠΑ.

Τι συνέβη; Ο πόλεμος στο Ιράκ, σκόπευε να επιδείξει την ισχύ της αμερικανικής δύναμης, αντ’ αυτού οριοθέτησε τα όριά της. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2008 εξέθεσε με σκληρό τρόπο τις αδυναμίες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Τα όνειρα ενοποίησης της Ευρώπης γκρεμίστηκαν από το σοκ στην ευρωζώνη. Η Κίνα αναπτύχθηκε πολύ γρηγορότερα απ’ ότι κανείς περίμενε, επιταχύνοντας την ανακατανομή δυνάμεων στο παγκόσμιο σύστημα.

Ο κοινός εχθρός τώρα είναι ο εθνικισμός. Στις ΗΠΑ παίρνει τη μορφή του «η Αμερική πρώτα», ορισμένοι λένε «απομονωτισμός». Για τον Βλ. Πούτιν, ο ένοπλος ρεβανσισμός είναι ότι του έχει απομείνει: Η Ρωσία είναι αδύναμη σε όλες τις διαστάσεις δύναμης εκτός της στρατιωτικής. Η Ευρώπη με τον λαϊκισμό και εξουσιαστές σε μέγεθος τσέπης-όπως ο Viktor Orban της Ουγγαρίας ξεχνά τα μαθήματα της ιστορίας. Η Κίνα θέλει να εξαλείψει 100 χρόνια ταπείνωσης. Μπορείς να πεις ότι όλοι είναι αντιδυτικοί τώρα.

Θυμήθηκα το μέγεθος της παρεξήγησης και της έλλειψης εμπιστοσύνης σε μια συνάντηση στο Πεκινο αυτή την εβδομάδα. Το ετήσιο forum ασφάλειας Xiangshan είναι το μέρος που η στρατιωτική και πολιτική ελίτ της Κίνας μιλά στον κόσμο. Είναι ένα συναρπαστικό γεγονός για ένα δυτικό, ένα μέρος που οι φωνές των ευρωπαίων και των αμερικανών πρέπει να ανταγωνιστούν για το χρόνο στο podium με αυτές από έθνη όπως η Καμπότζη, η Μογγολία και φυσικά, το βολικό σύμμαχο της Κίνας, τη Ρωσία.

Το θέμα που επιλέχθηκε για το 2016 είναι η αναζήτηση ενός «νέου μοντέλου διεθνών σχέσεων». Το υποσυνείδητο μήνυμα ήταν ότι η Δύση πρέπει να αναγνωρίσει ότι η «παλαιά τάξη» έχει παρέλθει και είναι καιρός να συνεργαστεί με την Κίνα για την συνδιαμόρφωση του αντικαταστάτη της.

Οι συζητήσεις στη Δύση για προσαρμογή του υπάρχοντος μοντέλου ώστε να περιλαμβάνει το Πεκίνο απέτυχε να αναγνωρίσει ότι αυτό που χρειάζεται είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό. Πάνω απ’ όλα οι ΗΠΑ, ως ξένος στην ανατολική Ασία πρέπει να προσαρμοστεί σε νέες πραγματικότητες. Το σύστημα συμμαχιών του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα δεν χωρά στις γεωπολιτικές πραγματικότητες από την άνοδο της Κινας.

Εκτός από κάποιες αιχμηρές λέξεις για την αποφασιστικότητα του Πεκίνου να προστατεύσει τα συμφέροντά του στην θάλασσα της Νότιας Κίνας, η γλώσσα των οικοδεσποτών ήταν κατευναστική. Η Κίνα αναζητά θετική συνεργασία και είναι αποφασισμένη να αποφύγει την «παγίδα του Θουκυδίδη», μια σύγκρουση μεταξύ μιας καθιερωμένης και μιας ανερχόμενης δύναμης. Αλλά η νέα τάξη πραγμάτων δεν μπορεί να μοιάζει με την παλαιά.

Σαν τι θα μοιάζει τότε; Ακούς συζητήσεις στο παρασκήνιο για ένα νέο κονσέρτο των μεγάλων δυνάμεων που θα μοιάζει με τη δουλειά του Μέττερνιχ στο Συνέδριο της Βιέννης τον 19ο αιώνα. Ή ίσως μια σειρά περιφερειακών ισορροπιών δυνάμεων με τις ΗΠΑ και την Κίνα στην κορυφή; Μια λιγότερο αισιόδοξη άποψη είναι ότι η τάση απλά θα αντικατασταθεί από «μισοργανωμένη» ακαταστασία.

Υπάρχει όμως μια διαφορετική σχολή σκέψης, πείτε την ρεαλισμό, πραγματισμό ή περισσότερο ρεαλιστικά, μοιρολατρεία, η οποία λέει ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Αργότερα ή νωρίτερα, αυτός ο πολύπλοκος κόσμος θα βρει μια νέα ισορροπία. Ασε τα κράτη να λύσουν τα προβλήματα και τις συγκρούσεις τους, προτείνουν οι υποστηρικτές της. Μια νέα ισορροπία θα εμφανιστεί εν τέλει.

Το πρόβλημα είναι ότι το «εν τέλει» μπορεί να είναι πολύ αργά. Η Μέση Ανατολή φλέγεται και η Ρωσία θέλει να ανατρέψει την μετά τον ψυχρό πόλεμο κατάσταση στην Ευρώπη, αλλά το πραγματικά επικίνδυνο πεδίο ανάφλεξης για τις μεγάλες δυνάμεις είναι στην ανατολική Ασία. Προσθέστε το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας στις περιφερειακές αντιπαλότητες στην ανατολική και Νότια θάλασσα της Κίνας και δεν είναι δύσκολο να δεις τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας να μετατρέπεται σε αντιπαράθεση και χειρότερα.

Ο κόσμος είναι σε κρίσιμο σημείο. Η μετά τον ψυχρό πόλεμο διευθέτηση, οργανωμένη γύρω από την αδιαμφισβήτητη δύναμη των ΗΠΑ, δυτικά σχεδιασμένων παγκόσμιων θεσμών, πολυμερείς κανόνες και νόρμες, έχει διαβρωθεί. Ο κανόνας της δύναμης έρχεται σε προστριβή με τον κανόνα του δικαίου, ο εθνικισμός με τον διεθνισμό.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η απλή πραγματικότητα της οικονομικής αλληλεξάρτησης θα σώσει την κατάσταση, οι συγκρούσεις θα έχουν μόνο ηττημένους. Αλλά η δυναμική μπορεί να λειτουργήσει προς άλλη κατεύθυνση. Δεν είναι τυχαίο που το ΔΝΤ στην τελευταία έκθεσή του αναφέρει τα «πολιτικά ρίσκα» ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την παγκόσμια οικονομία.

Το φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο εξαρτάται πάνω απ’ όλα στην παγκόσμια ασφάλεια.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το καλό είναι πως η συζήτηση για εθνικό νόμισμα έχει ανοίξει.
Και όταν λέμε έχει ανοίξει, εννοούμε σε επίπεδο κοινωνίας.
Αυτό πριν από δύο-τρία χρόνια ανήκε ή στα μη συζητούμενα θέματα, ή στην σφαίρα του φαντασιακού, όπου ο καλός ιππότης (λέγε με Αλέξη) θα ερχόταν και ως δια μαγείας θα ελευθέρωνε την άτυχη πλην ατιμασμένη πριγκίπισσα από τα δεσμά της, όποια κι αν ήταν αυτά. Αυτός ήξερε. Εμείς απλώς θα περιμέναμε το παληκάρι.

Τώρα όμως που αποδείχτηκε πως ο ιππότης δεν ήταν παρά άλλος ένας νταβατζής που ήρθε κι αυτός να κάνει business (as usual) πουλώντας κι αυτός με την σειρά του το κορμί της ηλίθιας πριγκίπισσας, άρχισε να γίνεται αισθητή η ανάγκη κάποιας εναλλακτικής πορείας, που μοιραία δεν είναι άλλη από την ρήξη της σχέσης μας με το μόνο αποδεκτό από τους ευρωπαίους επιβήτορες νόμισμα για το νταβατζηλίκι, που είναι το ευρώ. 

Και είναι το μόνο αποδεκτό γι αυτούς, για τον απλούστατο λόγο ότι δικό τους είναι, αυτοί το παράγουν, ή εν πάση περιπτώσει το δανείζονται σχεδόν τζάμπα σε σχέση με μας κι έρχονται εδώ με γεμάτες τις τσέπες, πηδάνε εμάς και την πριγκίπισσα και η ζωή κυλάει την ανηφόρα ή την κατηφόρα, ανάλογα με το πού είναι η θέση σου ως παρατηρητής.

Και είναι φανερό πως η συζήτηση στον λαό για το εθνικό νόμισμα έχει ανοίξει, από τις αντιδράσεις του συστήματος. 
Ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται ιστορίες όπου εμφανίζουν τους "κακούς δραχμολάτρες" να βυσσοδομούν εναντίον του "αγίου" ευρώ, παρέα με διάφορους περίεργους τύπους, από διάφορες ύποπτες χώρες, που άλλες μας λένε ότι ήταν ήδη πτωχευμένες, και άλλες πτώχευσαν μετά την επιστροφή τους σε εθνικό νόμισμα (υπονοώντας πως το ίδιο θα πάθουμε κι εμείς αν τολμήσουμε κάτι ανάλογο, λες και τώρα δεν είμαστε ήδη στον έκτο χρόνο μετά την πτώχευση, λες και τώρα δεν ζούμε ήδη στην κόλαση) και που πάντως το κεντρικό νόημα όλων αυτών των ιστοριών-σεναρίων είναι: "ουφ! ευτυχώς που δεν τα κατάφεραν και γλυτώσαμε"!

Το σύστημα προσπαθεί να ενοχοποιήσει, και προς το παρόν τουλάχιστον τα είχε καταφέρει, κάθε συζήτηση και σκέψη που αφορά ένα αναφαίρετο δικαίωμα μιάς χώρας κι ενός λαού: να συζητάει τί θέλει αυτός για δικό του νόμισμα και να αποφασίζει και να ξε-αποφασίζει κατά το δοκούν (άσε που την πρώτη φορά που αποφάσισαν υπέρ του ευρώ, δεν αποφάσισε ο λαός, δεν ρωτήθηκε, παρά ήταν μιά απόφαση μιάς σπείρας "εκσυγχρονιστών" απατεώνων).

Αν η συζήτηση δείξει πως ανοίγει περισσότερο, αν μεγαλώσει και θεριέψει, τότε θα κλιμακωθεί κι η αντίδραση του συστήματος. 
Θα αρχίσουν οι εκβιασμοί κι οι παραλογισμοί ανάλογοι εκείνων που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος, οι καταστροφολογίες κι οι ιερεμιάδες, που μπορεί να φτάσουν μέχρι προσωπικών απειλών, και μέχρι του σημείου να κηρύξουν παράνομη ή αντεθνική με την άλφα ή την βήτα δικαιολογία την συζήτηση περί εθνικού νομίσματος και εναλλακτικής λύσης γενικότερα, "τρομοκράτες" δε όλους όσους επιχειρηματολογούν και ζητούν την ρήξη.

Οι μέρες που ζούμε, τόχουμε ξαναπεί, είναι ζοφερές.
Είναι ζοφερότερες απ' όσο ο καθένας μπορεί να φανταστεί. 
Ζούμε ήδη μέσα σε μία δυστοπία.
Ζούμε με δεσμά. 
Η μόνη λύση είναι η διάρρηξη των δεσμών.
Και επειδή ποτέ κανείς σκλάβος δεν κέρδισε την ελευθερία του διαπραγματευόμενος με τ' αφεντικά κι ούτε ποτέ κανένα αφεντικό ελευθέρωσε τους σκλάβους του οικειοθελώς, δεν μένει παρά η ΡΗΞΗ!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



H κατάσταση της οικονομίας της Ιταλίας είναι τόσο απελπιστική, ώστε η έξοδός της από την Ευρωζώνη είναι θέμα χρόνου, κατά τον γνωστότερο οικονομολόγο της Γερμανίας, Hans-Werner Sinn. Ο λόγος για την κρίση της οικονομίας της είναι ότι εξακολουθεί να παράγει εξίσου ακριβά όσο και πριν την οικονομική κρίση.

«Η πιθανότητα να παραμείνει η Ιταλία στο ευρώ μειώνεται από χρόνο σε χρόνο» είπε ο Hans-Werner Sinn σε συνέντευξή του στη Welt. «Η χώρα δεν τα βγάζει πέρα με το ευρώ. Η ιταλική οικονομία δεν είναι ανταγωνιστική και δεν έκανε τα περασμένα χρόνια καμιά σοβαρή προσπάθεια να ξαναγίνει ανταγωνιστική».

«Η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι τόσο απελπιστική, ώστε η έξοδός της από την ευρωζώνη είναι μόνο θέμα χρόνου. Αναρωτιέμαι πραγματικά πόσο θα αντέξει η Ιταλία ακόμα στο ευρώ» υποστήριξε ο πρώην διευθυντής του Ινστιτούτου Οικονομικών Μελετών (Ifo) του Μονάχου στη γερμανική εφημερίδα.

H ιταλική οικονομία εξακολουθεί να παράγει 22% λιγότερο από ότι πριν την κρίση και υπάρχουν ολοένα και περισσότερες πτωχεύσεις. Η ανεργία των νέων ανέρχεται στο 40%. «Μια τόσο καταστροφική κατάσταση δεν μπορεί να την αντέξει για πολύ μια χώρα» ανέφερε. Ο ίδιος δεν θα ήθελε να αποχωρήσει η Ιταλία από την ευρωζώνη, αλλά το ιταλικό κατεστημένο δεν βλέπει άλλη εναλλακτική από την έξοδό της. Επίσης, σημείωσε ο κ. Sinn, «οι μισοί από τους Ιταλούς επιθυμούν να βγουν από το ευρώ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες ετέθη αυτό το ερώτημα τον τελευταίο καιρό. Στην Ιταλία συζητούν πολύ, αλλά δεν δρουν. Η ιταλική οικονομία συνεχίζει να παράγει πολύ ακριβά για να μπορεί να είναι ανταγωνιστική διεθνώς. Ηδη και πριν την κρίση οι τιμές ήταν ακριβές και έκτοτε δεν έχουν μειωθεί».

Μάλιστα, από το 1995 η Ιταλία έχει γίνει κατά 42% ακριβότερη από τη Γερμανία, σημειώνει η Welt, η οποία υπενθυμίζει ότι ανάλογη άποψη, ότι δηλαδή η Ιταλία θα εγκαταλείψει το ευρώ, είχε διατυπώσει σε συνέντευξή του στην ίδια και ο αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz στις αρχές Οκτωβρίου.

Ρέντσι: Θα μειώσουμε τις δαπάνες μας όταν η ΕΕ αρχίσει να βοηθά στο προσφυγικό

Στις δαπάνες της χώρας του για το προσφυγικό και τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2017 αναφέρθηκε ο ιταλός πρωθυπουργό Matteo Renzi σε συνέντευξή του στο δημόσιο τηλεοπτικό κανάλι Rai Uno.

«Aν η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να συζητήσει και να εκφράσει κάποιες ενστάσεις σχετικά με τις δαπάνες μας για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό, έχω μια λαμπρή ιδέα: ας αρχίσουν, πρώτα, να μας δίνουν ένα χέρι από την στιγμή που επικρατούν οι εγωισμοί και όχι η αλληλεγγύη», τόνισε ο ιταλός πρωθυπουργός.

«Μόλις η Ένωση αρχίσει να μας βοηθά στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, θα δείτε ότι οι σχετικές δαπάνες στην Ιταλία θα μειωθούν», πρόσθεσε ο ιταλός κεντροαριστερός πρωθυπουργός.

Με αναφορά στον προϋπολογισμό του ιταλικού δημοσίου, ο οποίος πρόκειται να αποσταλεί σήμερα στις Βρυξέλλες, ο M. Renzi δήλωσε ότι μετά από σειρά ετών κατά τα οποία οι πολιτικοί ζητούσαν θυσίες από τις πολίτες, η κυβέρνησή του προσπαθεί να τους επιστρέψει κάποια χρήματα, «έστω και αν οι καιροί είναι οπωσδήποτε δύσκολοι».

Υπογράμμισε, δε, ότι πρόκειται να στηριχθεί η δημόσια υγεία, η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων (υπό τον όρο να επενδύουν χρήματα και οι επιχειρηματίες), και να μειωθούν τα πρόστιμα και οι τόκοι για τους πολίτες που οφείλουν χρήματα στο δημόσιο.

Σε ό,τι αφορά, τέλος, την συνάντησή του με τον αμερικανό πρόεδρο Barack Obama στην Ουάσιγκτον, την ερχόμενη Τρίτη, ο Matteo Renzi επιβεβαίωσε ότι στο επίσημο δείπνο στον Λευκό Οίκο θα συνοδεύεται, μεταξύ των άλλων, από τον βραβευμένο με Όσκαρ ηθοποιό και σκηνοθέτη Roberto Benigni, από την δήμαρχο του μικρού νησιού της Λαμπεντούζα Giusy Nicolini, και από την ιταλίδα παραολυμπιονίκη της ξιφασκίας Beatrice Vio.

ΑΠΕ- ΜΠΕ
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τι ακριβώς κάνει ένας στρατός κατοχής; Την καταλαμβάνει και υποχρεώνει και επιβάλει στους κατοίκους της του δικούς του όρους. Λαμβάνει μέτρα κατά των κατοίκων και προπαγανδίζει τα πιστεύω του ακόμα και με τη βία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει δυστυχώς και στην Ελλάδα από τους μετανάστες που τείνουν να ξεχάσουν πως φιλοξενούνται στην Ελλάδα και υποχρεώνουν τους Έλληνες να νιώθουν ως φιλοξενούμενοι στον τόπο τους.

Της Μαρίας Πολυζωίδου
The Gatestone Institute


Κάθε πρόσφυγας που καταφεύγει σε μια άλλη χώρα για να σώσει τη ζωή του οφείλει ευγνωμοσύνη στη χώρα που του προσφέρει άσυλο, σέβεται την ιστορία της, τους κατοίκους της και τις αρχές τους και κυρίως τους νόμους της. το αυτό ισχύει και για τους μετανάστες.

Στην Ελλάδα αντίθετα οι παράνομοι μετανάστες τους οποίους τα ΜΜΕ βαπτίζουν πρόσφυγες, προσπαθώντας να τους νομιμοποιήσουν, καταλαμβάνουν περιοχές, χρησιμοποιούν βία, κλείνουν δρόμους, διαπράττουν εγκλήματα κατά της δημόσιας περιουσίας, επιτίθενται σε πολίτες και αστυνομικούς και δηλώνουν προσβεβλημένοι από τα σύμβολα του Χριστιανισμού. Φαίνεται πως οι φιλοξενούμενοι κατέλαβαν το σπίτι που τους φιλοξενεί.

Πριν μερικές εβδομάδες 200 Βορειοαφρικανοί και Πακιστανοί εξεγέρθηκαν στη Λέσβο και απαίτησαν να φύγουν από το νησί. Φωνάζοντας «τζιχάντ, τζιχάντ», κατέστρεψαν αυτοκίνητα στη Μυτιλήνη και προκάλεσαν προβλήματα στους κατοίκους.

Υποτίθεται ότι εξεγέρθηκαν διότι πληροφορήθηκαν τον θάνατο επτά άλλων μεταναστών. Αν και η αστυνομία και μέλη ΜΚΟ τους είπαν ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει αυτοί συνέχισαν όντας έτοιμοι να εξαπολύσουν «ιερό πόλεμο» λόγω μιας φήμης που και αληθινή να ήταν οι ελληνικές αρχές και οι κάτοικοι δεν θα έφεραν καμία ευθύνη.

Οι μετανάστες είπαν ότι πληροφορήθηκαν τον υποτιθέμενο θάνατο των επτά μέσω κλήσης σε κινητό τηλέφωνο. Αστυνομικές πηγές δήλωσαν, ανώνυμα, ότι η όλη υπόθεση έχει όλα τα σημάδια υβριδικής επιχείρησης.

Στις 19 Σεπτεμβρίου και πάλι στη Λέσβο υπήρξε επίσης εξέγερση στο κέντρο φιλοξενίας της Μόρια λόγω φημών που άκουσαν οι μετανάστες και έλεγαν ότι επίκειται η επιστροφή τους στην Τουρκία. Και η φήμες αυτές ήταν ψευδείς αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να βάλουν φωτιά σε ελαιώνες και στον χώρο του κέντρου φιλοξενίας.

Σε άλλη περίπτωση 300 μετανάστες διαδήλωσαν στη Μυτιλήνη και έκαψαν τα πάντα στο κέντρο και στη γύρω περιοχή. Οι κάτοικοι είδαν τους ελαιώνες τους να πυρπολούνται. Ορισμένοι από τους μετανάστες μάλιστα έβγαζαν σέλφι κατά τη διάρκεια της πυρπόλησης και φώναζαν Αλλάχου Ακμπάρ.

Το λιμάνι της Μυτιλήνης μετατράπηκε σε πεδίο μάχης επίσης όταν μετανάστες μαζί με αριστερίζοντες Έλληνες προσπάθησαν να εμποδίσουν στρατιωτικό άγημα να υποστείλει την ελληνική σημαία. Την επόμενη εβδομάδα πολλοί κάτοικοι συγκεντρώθηκαν ώστε να μην υπάρχει επανάληψη του συμβάντος και προστάτευσαν το στρατιωτικό άγημα κατά την υποστολή ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο.

Στις 26 Σεπτεμβρίου στο Τυμπάκι της Κρήτης οι κάτοικοι είδαν τους τοίχους γεμάτους με ρήσεις του κορανίου. Είχαν γραφτεί από τη «Μουσουλμανική Αδελφότητα Κρήτης». Έγραφαν: «Μόνο η πίστη σας μετράει και κανείς άλλος δεν έχει δικαίωμα ζωής ή θανάτου και περιουσίας επί όποιου τολμά να σας προκαλεί και να μη δέχεται την πίστη σας. Ο Αλλάχ απαιτεί από τους πιστούς να είναι οι κυρίαρχοι στη γη που ζουν και μόνο αυτοί μπορούν να κατέχουν περιουσία και γη. Ο Αλλάχ λέει πως πρέπει να κυριεύσετε όλη τη Γη γιατί σε εσάς ανήκει, τους πιστούς».

Την ίδια ημέρα στην Ασπροβάλτα Θεσσαλονίκης 49χρονος γαλλικής υπηκοότητας επιτέθηκε σε αστυνομικό που τον ακολουθούσε γιατί φώναζε Αλλάχου Άκμπαρ. Έναν μήνα πριν στο χωριό της Χίου Βαβίλοι οι κάτοικοι κατήγγειλαν πάνω από 10 κλοπές και ακόμα περισσότερες καταστροφικές επιδρομές στις περιουσίες τους. Στις 24 Σεπτεμβρίου πάλι στη Λέσβο τέσσερις Πακιστανοί βίασαν έναν 16χρονο συμπατριώτη τους.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι φιλική προς τους μετανάστες. Παράνομοι μετανάστες έκαναν ακόμα και ελέγχους σε Έλληνες οδηγούς δημιουργώντας σημεία ελέγχου όπως ένας στρατός κατοχής. Η κυβέρνηση δεν έκανε το παραμικρό.

Πως θα ένιωθαν άραγε οι Αμερικανοί αν μουσουλμάνοι παράνομοι μετανάστες έλεγαν ότι προσβάλλονται από το άγαλμα της Ελευθερίας η οποία δεν φορά μπούρκα;

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών τον περασμένο Μάρτιο είχε βγάλει τον σταυρό που φορούσε, το σύμβολο του Χριστιανισμού, όταν επισκέφτηκε το λιμάνι του Πειραιά για να μην προσβληθούν οι εκεί μουσουλμάνοι μετανάστες. Ποιος του είπε ότι οι μετανάστες θα προσβάλλονταν από τον σταυρό του; Τι θα συνέβαινε αν δεν τον έβγαζε; Θα τον σκότωναν; Θα έκαιγαν το λιμάνι του Πειραιά; Θα εξαπέλυαν ιερό πόλεμο κατά των Ελλήνων;

Γιατί να κρύψει κάποιος το σύμβολο της πίστεώς του από ανθρώπους που παράνομα και απρόσκλητα ήρθαν στη χώρα του; Ποιος υποχρέωσε τον αρχιεπίσκοπο να βγάλει στον σταυρό του αν όχι η πολιτική εξουσία;

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο η κακή διαχείριση του μεταναστευτικού από την κυβέρνηση. Όλα τα παραδοσιακά ελληνικά κόμματα άμεσα ή έμμεσα ακολουθούν την αυτή γραμμή ακολουθώντας τις ευρωπαϊκές οδηγίες που όμως υπονομεύουν τις ελληνικές-ιουδαϊκές και χριστιανικές αξίες της Ευρώπης.


Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αναρωτιέται κανείς στα σοβαρά τι το θέλει το συνέδριο ένα πασοκικό κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ αφού η εξουσία και οι επιλογές ξεκινούν από τον αρχηγό και τελειώνουν στον αρχηγό. Αυτός με το στενό του κύκλο προτείνει την πολιτική, αυτός αποφασίζει για τα πρόσωπα, αυτός αποφασίζει και για την πολιτική. Κι όταν αμφισβητείται, ζητάει και αλλάζει υπέρ του η αμφισβήτηση! Σε Συνέδριο!

Δεν θα κολλήσουμε στο δημοκρατικό 93,54% των ψήφων (έναντι του 74% και του 70% παλιότερα) που πήρε για πρόεδρος του κόμματος. Τόσο περίπου έπαιρναν ο Τσαουσέσκου, ο Ναζαρμπάγιεφ, ο Μπερντιμουκχαμεντόφ, ο Καρίμοφ και άλλες δημοκρατικές προσωπικότητες. Δείχνει τη δημοκρατικότητα και τις προσωπικότητες που διαθέτει σήμερα η άλλοτε ανανεωτική αριστερά, οι οποίες ακολουθούν από τα έδρανα του κόμματος την πολιτική του άλλοτε γραμματέα και νυν φυλακισμένου Άκη Τσοχατζόπουλου: -«Τι ώρα είναι Άκη;», - «Ό,τι ώρα πεις εσύ πρόεδρε».

Αν θέλει κανείς να δεί τι έγινε τελικά στο Β’ Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ η απάντηση είναι μία: Έγινε ό,τι ήθελε ο αρχηγός και ο στενός του περίγυρος.
  1. Ψηφίστηκε χωρίς αμφισβήτηση ως μόνος υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος, όπως γινόταν επί Ανδρέα.
  2. Ψηφίστηκε η πολιτική συνέχισης της εφαρμογής των μνημονίων, όπως ακριβώς και στο ΠΑΣΟΚ.
  3. Ψηφίστηκε η ουσιαστική κατάργηση των τάσεων στο κόμμα και η επιβολή της κομματικής γραμμής, με την καθιέρωση Πειθαρχικού Οργάνου, στα πρότυπα του ΠΑΣΟΚ, για τους απείθαρχους.
  4. Ψηφίστηκε η ουσιαστική αποδυνάμωση του κόμματος στις αποφάσεις της κυβέρνησης, όπως ακριβώς έγινε και επί ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα δήθεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις κυβερνητικές αποφάσεις, οι οποίες παίρνονται πολύ πριν το κόμμα προλάβει καν να ενημερωθεί γι αυτές! Αν τολμάει ας διαφωνήσει εκ των υστέρων. Ποιος του δίνει σημασία.
  5. Ψηφίστηκε η εξαίρεση των βουλευτών από την ποσόστωση του 25% για συμμετοχή στην κυβέρνηση, όπως ήθελε ο κ Τσίπρας, παρ όλο που η πρότασή του καταψηφίστηκε από τους Σύνεδρους! Ο απόλυτος άρχων, μετά την καταψήφιση της ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ πρότασης ανέβηκε στο βήμα και διόρθωσε την πλειοψηφία, που υπάκουσε πειθήνια… Τεράστιες πολιτικές προσωπικότητες οι σύνεδροι!
Μ αυτά τα πραγματικά περιστατικά, είναι χωρίς αξία:
  1. ποιος εκλέχτηκε και ποιος όχι στα κομματικά όργανα από άποψη πολιτικής φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που περιέγραψε ο νέος και παλιός του πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας: «Εμπρός να σηκώσουμε ΞΑΝΑ τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα». Μια μετεξέλιξη του λούμπεν ΠΑΣΟΚ. Επί τα χείρω.
  2. Ποιος είπε τι στη διάρκεια του συνεδρίου. Οι δήθεν αντιπολιτευόμενες διαλέξεις από τον Π. Σκουρλέτη, τον Γ Φίλη (!), τον μαέστρο στην πολιτική ίντριγκα Ν. Βούτση και τους δήθεν ριζοσπάστες της τάσης «53+» δεν έχουν καμιά ΠΡΑΚΤΙΚΗ αξία. Είναι ντουφεκιές με άσφαιρα για να αποκοιμίσουν τους αφελείς ότι τάχα υπάρχουν αριστερές αντιστεκόμενες φωνές στον ΣΥΡΙΖΑ. Η πράξη τεκμηριώνει τη θεωρία. Και στην πράξη όλοι λένε ναι στον αρχηγό και στους παρακοιμώμενούς του. Οι οποίοι δεν περιμένουν καμιά νομιμοποίηση ή νουθεσία ή καθοδήγηση ή υπακοή από το κόμμα. Αυτοί είναι το κράτος.Η καμαρίλα.
Για όποιον δεν κατάλαβε, το Β’ Συνέδριο ανέδειξε και επίσημα τον Α. Τσίπρα σαν αναμφισβήτητο μονοκράτορα στον ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή αυτός κερδίζει γι αυτούς την εξουσία. Η ιδεολογία πέθανε. Είναι μόνο ένα διαφημιστικό εργαλείο για αφελείς.

Επιβεβαίωσε επίσης το Συνέδριο αυτό που είναι σαφές σε όσους βλέπουν: Ότι ο πρωθυπουργός δεν είχε και δεν έχει καμιά σχέση με την αριστερά και τη δημοκρατία. Όνειρό του είναι να γίνει Ανδρέας στη θέση του Ανδρέα (τον οποίο είναι σαφές ότι παρακολουθεί σε βίντεο και μιμείται στη φωνή, τη φρασεολογία και τις κινήσεις), ως ηγέτης μιας λαϊκιστικής κεντροαριστερής πλειοψηφίας. Σαν τοποθέτηση στο χώρο. Όχι στις ιδεολογίες. Το χώρο θέλει, όχι τις ιδέες του. Δεν έχει ιδέες. Μόνο φιλοδοξίες. Σαν τον Ανδρέα.

Δεν χρειαζόταν την έγκριση του Συνεδρίου γι αυτό. Χρειαζόταν, όμως τη σύγκλισή του για να εδραιώσει την ισχύ του.

Το ΠΑΣΟΚ είν’ εδώ, πεινασμένο δυνατό. Πεινασμένο,με τα λιγούρια που δεν πρόλαβαν να φάνε αρκετά ή δε χόρτασαν στα 24 χρόνια διακυβέρνησης από τη διακυβέρνηση Ανδρέα, Σημίτη, Γιωργάκη και του περίγυρού τους, σύν τα λιγούρια που ήταν τότε μακριά από το μέλι (ελέω ιδεολογίας) και τώρα είναι μέσα στο βάζο.

Μόνο που το βάζο έχει μέσα τον δικό μας εργασιακό κόπο. Και το ερώτημα είναι απλό: Θα τους αφήσουμε να τον ξανακλέψουν;

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου