Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Αυγ 2011


Προσοχή οδόστρωμα ολισθηρό λόγω... σιέλου!!!

Τραγική για έλληνα πολίτη, πόσο μάλλον πρωθυπουργό, είναι η σημερινή αποκάλυψη της wikileaks για συνάντηση του ΓΑΠ με τον γερουσιαστή Durbin, τον Γιαννούλα και τον Σπέκχαρντ.

Το τι τους είπε δεν περιγράφεται!!

Παραβλέπουμε ότι στη συνάντηση που έγινε τον Φεβρουάριο του 2009 σε ερώτηση του Γιαννούλα τι σκέφτεται να κάνει με το διογκούμενο χρέος, του λέει ότι η χώρα χρειάζεται μια νέα κυβέρνηση που να μπορεί να πάρει δύσκολες αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν...

Παραβλέπουμε ότι παραδέχεται ότι η κρίση είναι τόσο εξωγενής όσο και ενδογενής ενώ δημόσια έλεγε ότι η κρίση είναι ελληνική... και τα παραβλέπουμε όλα γιατί η συνομιλία περιέχει δύο βόμβες που ως συνήθως θα θαφτούν από τα ελληνικά ΜΜΕ:

1. Ο Παπανδρέου γλύφει πατόκορφα τον Αμερικάνο Γερουσιαστή και του λέει ότι νιώθει πάρα πολύ κοντά στις ΗΠΑ, ενώ του θυμίζει τόσο ότι γεννήθηκε όσο και ότι σπούδασε εκεί!!

Στη συνέχεια λέει ότι οι ΗΠΑ είναι η μόνη δύναμη στον κόσμο που μπορεί να προωθήσει τις δημοκρατικές αξίες δίνοντας ουσιαστικά πράσινο φως για επεμβάσεις σε στυλ Λιβύη...

Τέλος δεν ξεχνά να τους θυμίσει ότι η Ελλάδα είναι μια "μικρή χώρα... που μπορεί όμως να συμβάλει σε επίλυση προβλημάτων... ηγέτης να σου πετύχει...

2. Αφού τους λέει ότι σαν Πρόεδρος της ΣοσιαλΗστικής Διεθνούς βοήθησε τους πρώην κομμουνιστές του ανατολικού μπλόκ να καμουφλαριστούν σαν δημοκράτες και κατάφερε να κάνει τους Ισραηλινούν και τους Παλαιστίνιους να συνομιλήσουν... Τους σκάει το μεγάλο παραμύθι που μοιάζει σαν αγγελία για δουλειά: Είμαι διατεθειμένος αν θέλετε να μεσολαβήσω μεταξύ των ΗΠΑ και διαφόρων ηγετών στον κόσμο με τους οποίους έχετε προβλήματα!!!

Και αυτός ο άνθρωπος είναι Πρωθυπουργός της Ελλάδας...

Εννοείται ότι τους φλόμωσε στις παπαριές "η Ελλάδα μπορεί να καλύψει όλη την ενέργειά της με τον άνεμο" η "μπορούμε να φτιάξουμε ανεμόμυλους που θα δένουν και με το τοπίο" κ.λπ παπαριές για πράσινη ανάπτυξη.

Τέλος αυτονόητο θεωρείται ότι τους έλεγε "μπορούμε να δουλέψουμε μαζί σας" και σαν καλός "Έλληνας" τα έχωσε στη Μέρκελ που δεν γυρνάει να μοιράζει ακάλυπτες επιταγές σε όσους χρωστάνε λεφτά...

Διαβάστε όλο το έγγραφο να φρίξετε:

UNCLAS SECTION 01 OF 02 ATHENS 000250

SENSITIVE
SIPDIS

E.O. 12958: N/A
TAGS: PREL PGOV ECON OVIP ENRG TU GR
SUBJECT: CODEL DURBIN'S MEETING WITH GREEK OPPOSITION
LEADER PAPANDREOU

REF: ATHENS 207

Summary
-------
ΒΆ1. (SBU) In a wide-ranging discussion February 18, Senator Durbin and main opposition PASOK party president George Papandreou shared views on the global economic crisis, Cyprus, Greek-Turkish relations, Afghanistan, and other issues. They agreed that the international goodwill surrounding the new U.S. administration provided an opportunity to make lasting reforms in the global economy -- including expansion of renewable energy -- and to improve the global image of the U.S. Papandreou stressed the "closeness" he feels with the U.S., the country of his birth, and he argued that the U.S. is "the only power in the world" able to take the lead in promoting our shared democratic values. He added that Greece would be ready to do its part under a future PASOK government. Papandreou expressed admiration for the recently signed U.S. economic stimulus package, and said he wished the EU would consider something similar.
Unfortunately, he said, Germany had taken the lead in holding back the EU's reaction to the economic crisis, based on what Papandreou considered a misguided commitment to fiscal rules that made little sense in a recession. Noting his role as current head of the Socialist International, Papandreou explained his work with leaders in the Muslim world and elsewhere to find peaceful ways to resolve disputes and to deal with terrorism. He said he would be open to U.S. ideas if there were ways he could help build connections to confrontational leaders anywhere in the world. End Summary.

"Time to Work Together"
-----------------------
ΒΆ2. (SBU) Papandreou began the meeting with Senator Durbin, Illinois Treasurer Alexi Giannoulias, and the Ambassador by offering congratulations for the election of President Obama and by noting how his own life story was deeply connected with the U.S. (including a year Papandreou spent in high school in Elmhurst, Illinois). Durbin noted the wide range of challenges facing the new administration, including the global economic crisis, Iraq, and Afghanistan. Durbin also shared impressions of his recent visit to Cyprus, including the prospects for progress this year in the negotiations, as well as weaknesses in civil society. Papandreou thanked Durbin for his work in the Senate on Greek-Turkish relations and other issues of importance to Greece. Papandreou said that now is the time for us to work together, and he endorsed what he called President Obama's "message to world" to solve our common problems. Papandreou said that although Greece is a "smaller country," it can contribute to stability in surrounding regions, and he noted in particular Greece's historic relationships with the Muslim world.

ΒΆ3. (SBU) Durbin noted the importance of President Obama's first Executive Order on Guantanamo, torture, and ensuring humane standards for rendition, and Papandreou expressed strong support, adding that he had publicly used the President's statement about security and freedom not being mutually exclusive. He agreed that there is currently an opportunity for the U.S. to create a different image around the world, observing that in the past it was easy for groups opposed to our shared democratic values to point to torture as a way to discredit the U.S. Papandreou said that while the U.S. could not "dictate solutions," it was the "only power in the world that can lead" in promoting our values.
Papandreou said we would have his support in this effort.

Seeking a Large EU Stimulus
---------------------------
ΒΆ4. (SBU) Papandreou said that early parliamentary elections were a real possibility in Greece, and he noted that opinion polls showed PASOK would likely win. He stressed that the current government had been weakened by internal and external crises, and Greece needed a new government that would have the credibility with society to make difficult decisions and to mobilize people. Telling the delegation "we can work with you," Papandreou noted that his top priority in government would be the same as President Obama's: dealing with the economic situation. Papandreou said it would be in the interest of both Greece and the U.S. to push the EU to consider a larger stimulus package on the model of the U.S. stimulus. He said the EU should do its part to encourage investment for the good of the global economy. Papandreou lamented that the EU's cumbersome rules and the opposition of key members -- especially an overly inflation-phobic Germany -- had constrained the EU response to the crisis. He called for the EU to relax its "master criteria" that require member states to run no more than a 3 percent budget deficit, arguing that these rules made no sense in a recession. He also expressed support for ending disparities in interest rates for loans within the euro zone.

ATHENS 00000250 002 OF 002

ΒΆ5. (SBU) Durbin noted that energy independence was a key goal of the U.S. stimulus, and that the package's investment in renewable energy had resonated with the U.S. public.
Papandreou agreed, noting it would be possible "to power Greece only with wind." He expressed support for new windmills based on traditional Greek designs, so that tourist areas would embrace them as part of the Greek "brand" rather than opposing them as an eyesore. He added that Greece had the potential to do more with solar, water, and geothermal power. Papandreou also agreed with the Ambassador's suggestion that Greece look at developing its communication infrastructure, noting the economic benefits of expanding broadband access.

ΒΆ6. (SBU) Asked by Durbin for his views on trade, Papandreou emphasized that he was not a protectionist, but instead took the social democratic view that markets should be open but governed by rules to encourage development. He said he would like to see an organization like the IMF that would do more to put clear, strict international rules on financial development, "geared toward where we want to move the planet," including greater use of renewable energy. He expressed support for "incentives for free competition" in the WTO that would over time improve the poor conditions that workers currently face in many poor countries. Papandreou said both the U.S. and EU should be more open for trade in agriculture. He noted that Greece could do well as a niche producer of high-quality agricultural goods in a more competitive market.

ΒΆ7. (SBU) Giannoulias asked about the alarming growth in Greece's public debt, and Papandreou agreed it was a problem, unlike private debt and toxic assets, two problems Greece had largely managed to avoid. Papandreou said Greece lacked of competitiveness, and this could be dealt with through modernization, including moving toward a green economy. He noted that Greece was made more vulnerable to the global financial crisis because its banks had invested heavily in the Balkans. He peppered the delegation with questions about how the U.S. was responding to the current economic challenges in the areas of real estate, unemployment, and public transportation. Durbin and Giannoulias noted the importance of infrastructure investment as part of the U.S. stimulus.

Papandreou's International Outreach
-----------------------------------
ΒΆ8. (SBU) Papandreou said his position as leader of the Socialist International had given him access to a wide range of leftist parties around the world, some in power and some not. Noting that he had helped eastern European communist parties to democratize after the fall of the Berlin Wall, Papandreou said he would be willing to reach out to confrontational leaders in Latin America or elsewhere in the world if the U.S. thought he could be of use in building connections. Papandreou noted that the Socialist International had brought together Palestinian and Israeli parties to discuss peace plans, and that he had discussed with Pakistani President Zardari the idea of setting up a committee to find ways to isolate terrorist groups without relying solely on force. Papandreou added that he had doubts about the wisdom of Zardari's recent cease-fire agreement that permits Sharia law in parts of Pakistan, but he understood that Zardari was in a difficult situation.
Papandreou said he had developed contacts with such countries as Syria and Iran during his tenure as Foreign Minister (1999-2004).

ΒΆ9. (SBU) Turning to Turkey and Cyprus, Papandreou stressed that as Foreign Minister he and his Turkish counterpart, the late Ismail Cem, had launched a new era in bilateral relations, based in part on a significant increase in person-to-person contacts. These started with mutual assistance efforts following earthquakes in both countries in 1999 and continued with exchanges in music, soccer, business, and local government. By the initiative's second year, Papandreou saidhttp://www.blogger.com/img/blank.gif, there were so many cross-border civil society activities that it was impossible to count them. He said he had promoted similar efforts in Cyprus, including a high-profile case in which a Turkish Cypriot boy with leukemia had been matched with a Greek Cypriot donor. These initiatives stopped after the failed referendum in Cyprus in ΒΆ2004. Papandreou said it would be important to push on initiatives such as these when PASOK is back in power. If the leadership empowers people to establish contacts, he said, those contacts will happen.

ΒΆ10. (U) CODEL Durbin departed post prior to clearing this cable.
SPECKHARD



Όσα χάσαμε είναι φυλαγμένα σε ένα μεγάλο μπαούλο κάτω από το ξύλινο πάτωμα της πατρίδας. Μέσα στην υγρασία, τη μούχλα και κάτω από τα ποδοβολητά των καταπατητών. Είναι μέσα σε εφημερίδες τυλιγμένα και λαδωμένα σαν όπλα που περιμένουν τα ανάλογα χέρια να κρατηθούν.
Είναι μέσα στην πρώτη μας νεανική νίκη και σε μια κανάτα της κυράς που μας έβαζε να πιούμε τον καθάριο ουρανό όταν διψούσαμε από τις πορείες για τις κορυφές που θέλαμε να κατακτήσουμε.
Τακτοποιημένα με σειρά όσα χάσαμε και ακουμπισμένα ελαφριά πάνω στο πανί που είναι κεντημένο από χέρι ιερό ο όρκος ότι δεν θα αλλάξουμε ακόμα κι αν αλλάξει χέρια τούτη η γη.
Γραμμένα σε ένα τετραδιάκι με φθαρμένο εξώφυλλο οι ερωτήσεις που σαν παιδιά κάναμε όταν ζοριζόταν η επιβίωση μας από το αδίστακτο δίκαιο. "Γιατί;"
Και η απάντηση στην επόμενη γραμμή:
"Για αυτή την χούφτα χώμα. Για ένα λουλούδι που επιμένει να ζει εδώ και όχι δίπλα. Για σένα, για μένα, για αυτούς".

Όλα σε ένα μπαούλο φυλαγμένα και θαμμένα σαν τους τάφους που κάναμε στα παιχνίδια μας όταν έπρεπε να τα αποχωριστούμε και ξέραμε ότι σε άλλα χέρια δεν θα αντέχαμε να βρεθούν. Σε μπουκάλια με ξεκολλημένες ετικέτες φυλαγμένα τα δάκρυά μας από τις ήττες μας και από τις χαρές μας.
Τρεις κασέτες με τα τραγούδια που μιλούσαν όταν η σιωπή ήταν μεγαλύτερη από το σκοτάδι και μία ρίζα ελάτου που αρνήθηκε να γίνει δέντρο σε ξεπουλημένη γη.
Στο πακέτο από τα τσιγάρα του πατέρα η αίσθηση της ζεστής παλάμης που σου έσφιγγε τον ώμο όταν κατέβαζες το κεφάλι και σε ένα βάζο η σφιγμένη πλάτη της μάνας όταν έβαζε την ζάχαρη περίσσια μετρώντας στον κάθε κόκκο και μία πίκρα που δεν δήλωσε ποτέ.
Σε φυλαχτό ραμμένα μάτια δακρυσμένα όταν το «εις το επανιδείν» δεν ξεστομίστηκε αλλά το άκουσαν μέχρι και τα αστέρια.

Χάσαμε, μα στο μπαούλο, που είναι από ξύλα νοτισμένο από χιλιάδες σταγόνες δουλεμένου ιδρώτα και τα καρφιά του φτιαγμένα από το ίδιο υλικό που ξύνει αυτές τις μέρες την ψυχή μας, είναι όλα ασφαλή.
Όσα κυβικά μπετόν να ρίξουν οι επιφανειούχοι, όσους τόνους λάσπης και να στρώσουν πάνω του οι εισβολείς, αυτό το ένα τετραγωνικό που πιάνει η ηθική μας έχει τις διαστάσεις του σύμπαντος.
Αυτός ο τάφος, που με τα χέρια μας ανοίξαμε για να μείνουν αθάνατα αυτά που ξεχώρισε η καρδιά μας, που δεν χώρεσαν ποτέ σε μια φωτογραφία να τα κουβαλάμε, που ανασαίνουν με την ίδια ορμή ακόμα και σε μπαούλο κλεισμένα, είναι η απόδειξη ότι σε αυτόν τον πόλεμο χάσαμε χωρίς να χάσουμε τίποτε.

Λίγες ημέρες πέρασαν από τότε που ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου είχε «απειλήσει» πως «αν τεθεί θέμα περισσότερων προωθημένων βημάτων από την Κύπρο, θα επιδείξουμε την απαιτούμενη αντίδραση». Εμφανίζοντας έτσι την Άγκυρα έτοιμη να κλιμακώσει τις αντιδράσεις της, αν η Λευκωσία προχωρήσει στην πραγματοποίηση γεωτρήσεων για πετρέλαιο και φυσικό αέριο το προσεχές φθινόπωρο…!

Σήμερα η Κύπρος συμφώνησε σε όλα με την ισραηλινή εταιρεία Delek και με την αμερικανική Noble για συμμετοχή στις εξορύξεις που θα γίνουν στο οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ.

Λίγο νωρίτερα, ο υπουργός Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης ενημέρωσε τα μέλη της Επιτροπής εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής ότι θα επισκεφθεί από 4 έως 6 Σεπτεμβρίου το Ισραήλ.

Όπως επίσης είναι γνωστό, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας είχε δηλώσει από την Κύπρο πως

«η τουρκική απειλή δεν είναι θεωρητική, είναι υπαρκτή. Το βλέπουμε αυτό στο Αιγαίο και στην Κύπρο δια της κατοχικής παρουσίας των τουρκικών στρατευμάτων, ως αποτέλεσμα της εισβολής του 1974».

Σήμερα ενημερώνοντας τα μέλη της επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας, αρχικά κεκλεισμένων των θυρών και μετά δημοσίως, συνέστησε στρατηγική ψυχραιμία, στενή παρακολούθηση των εξελίξεων και αποφασιστικότητα, ζητώντας παράλληλα συναίνεση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις και επαναβεβαίωση του εθνικού Μετώπου εφόσον χρειαστεί για θέματα που άπτονται με συμφέροντα στο Αιγαίο και την ευρύτερη Μεσόγειο…! (όπως είπε)

Στη συνέχεια επανέλαβε πως η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της κυπριακής δημοκρατίας «όποτε κι αν υπάρξει ανάγκη».

Όσον αφορά στην Ελληνική ΑΟΖ, «απλά» είπε πως δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και ότι αποτελεί κυρίαρχο δικαίωμα της χώρας μας που θα το ασκήσει όταν και όποτε θελήσει…! (όπως η διεύρυνση των ναυτικών μιλίων…)

Ο κ. Μπεγλίτης δέχτηκε πολλές ερωτήσεις για το αν επηρεάζονται ή ακόμα κι αν κινδυνεύουν να θιγούν οι σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τις άλλες Αραβικές Χώρες.

Ο Βαγγελης Μειμαράκης αναφέρθηκε στις ανησυχίες όλων για το πως θα ερμηνευθεί η επίσκεψη του υπουργού Άμυνας στο Ισραήλ γιατί όπως είπε χαρακτηριστικά είναι σαν να εγκαταλείπουμε τα δίκαια του Παλαιστινιακού λαού.

Ο κ. Μπεγλίτης απάντησε πως η επίσκεψή του στο Ισραήλ και η σύναψη συμφωνίας αλλά και η υπογραφή μνημονίου στρατηγικής συνεργασίας δεν θα διαταράξουν τις ιστορικές σχέσεις που διατηρεί η Ελλάδα με τις άλλες χώρες του Αραβικού κόσμου.

Εξήγησε δε ότι θα συνεχιστούν οι κοινές αεροπορικές ασκήσεις μεταξύ των δυο χωρών, τονίζοντας ιδιαίτερα την ανάγκη επιχειρησιακής ετοιμότητας της χώρας μας ενώ, όπως επίσης είπε «θα εξεταστεί και το ενδεχόμενο να διευρυνθούν οι κοινές ασκήσεις στο στρατό ξηράς και το Ναυτικό». Συμπλήρωσε μάλιστα ότι «είμαστε ανοιχτοί και στις στρατιωτικές μας επιλογές»…!

Ο Δ. Αβραμόπουλος συνέστησε προσοχή εν όψει των εξελίξεων που αναμένονται στην περιοχή ενώ ο Π. Παναγιωτόπουλος ζήτησε τη σύγκλιση του Συμβουλίου εξωτερικής πολιτικής και χαρακτήρισε την Τουρκία «διεθνή ταραχοποιό».

Η Λιάνα Κανέλη ρώτησε τον υπουργό άμυνας εάν η συνεργασία με το Ισραηλ είναι προς το συμφέρον της χώρας μας και εάν προβλέπει νέες πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή, (μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου) καθώς όπως είπε στο θέμα της ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης), ο Λίβανος κατηγορεί το Ισραήλ ότι έχει καταπατήσει 850 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Αntiκοινοβουλευτικός


Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία: Στο ίδιο έργο… πρωταγωνιστές!
  • Των RENAUD VIVIEN, ERIC TOUSSAINT*
Η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι τρεις πρώτες χώρες της Ευρωζώνης που τέθηκαν υπό τη κηδεμονία των πιστωτών τους συνάπτοντας σχέδια «βοήθειας» με τη «Τρόικα» που αποτελείται από τηνΕυρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Όμως αυτές οι συμφωνίες, που γεννάνε νέα χρέη και που επιβάλλουν στους λαούς μέτρα λιτότητας χωρίς προηγούμενο, μπορούν νααμφισβητηθούν στη βάση του διεθνούς δικαίου.

Πράγματι, αυτές οι συμφωνίες είναι «επαχθείς» και άρα άνομες. Όπως το τονίζει η θεωρία του επαχθούς χρέους,
«τα χρέη των Κρατών πρέπει να έχουν συναφθεί και τα απορρέοντα κεφάλαια να έχουν χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Κράτους» (1)
. Όμως, τα δάνεια της Τρόικα χορηγούνται υπό τον όρο της λήψης μέτρων λιτότητας που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και που δεν θα επιτρέψουν σε αυτά τα Κράτη να βγουν από τη κρίση.

Κάθε δάνειο που χορηγήθηκε με αντάλλαγμα την εφαρμογή πολιτικών που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επαχθές
Όπως το βεβαιώνει ο ειδικός εισηγητής Mohammed Bedjaoui στοσχέδιο άρθρου του περί της διαδοχής στο ζήτημα των κρατικών χρεών για τηΣυνθήκη της Βιέννης του 1983: «Τοποθετούμενοι από την άποψη της διεθνούς κοινότητας, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε επαχθές χρέος κάθε χρέος που έχει συναφθεί μεσκοπούς μη σύμφωνους προς το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, και ειδικότερα προς τις αρχές τουδιεθνούς δικαίου που έχουν ενσωματωθεί στη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών» (2).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότιοι όροι που έχει επιβάλει η Τρόικα (μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, διάλυση της κοινωνικής προστασίας και των δημόσιων υπηρεσιών,μείωση των κοινωνικών προϋπολογισμών, αύξηση των έμμεσων φόρων όπως του ΦΠΑ, μείωση του κατώτατου μισθού, κλπ.) παραβιάζουν πασιφανώς τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών. Πράγματι, μεταξύ των υποχρεώσεων που περιλαμβάνονται σε αυτή τη Χάρτα, βρίσκουμε ειδικά, στα άρθρα 55 και 56, «τη βελτίωση των επιπέδων διαβίωσης, την πλήρη απασχόληση και συνθήκες προόδου και ανάπτυξης στην οικονομική και κοινωνική τάξη πραγμάτων (...), τον οικουμενικό και πραγματικό σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών για όλους, χωρίς διάκριση φυλετική, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας». Κατά συνέπεια, τα μέτρα λιτότητας και τα χρέη τα συναφθέντα στο πλαίσιο αυτών των συμφωνιών με τη Τρόικα κηρύσσονται άκυρα επειδή ό,τι είναι αντίθετο στη Χάρτα του ΟΗΕ θεωρείται ότι δεν έχει γραφεί (3).

Πέρα από τη παραβίαση των οικονομικών, κοινωνικών και μορφωτικών δικαιωμάτων που απορρέει από την εφαρμογή αυτών των αντικοινωνικών μέτρων, αυτό που η Τρόικα ποδοπατάει είναι το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, που κατοχυρώνεται από το άρθρο 1-2 της Χάρτας του ΟΗΕ και ταδυο Σύμφωνα του 1966 για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο που είναι κοινό στα δυο σύμφωνα, «Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Σύμφωνα με αυτό το δικαίωμα, καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό καθεστώς τους και εξασφαλίζουν ελεύθερα την οικονομική, κοινωνική και μορφωτική τους ανάπτυξη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους, όλοι οι λαοί μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα τον πλούτο και τους φυσικούς τους πόρους, με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη διεθνή οικονομική συνεργασία, η οποία στηρίζεται στην αρχή του αμοιβαίου συμφέροντος και του διεθνούς δικαίου. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ένας λαός να στερηθεί τα μέσα επιβίωσής του».

Όμως, είναι εξόφθαλμη η επέμβαση της Τρόικα στις εσωτερικές υποθέσεις αυτών των Κρατών, γεγονός που συνιστά περιφρόνηση της δημοκρατίας. Αυτοί οι πιστωτές προειδοποίησαν ξεκάθαρα ότι οι εκλογές στην Ιρλανδία και στη Πορτογαλία δεν έπρεπε να θέσουν υπό αμφισβήτηση την εφαρμογή αυτών των συμφωνιών. Αναφέρουμε για παράδειγμα το άρθρο της γαλλικής εφημερίδας Le Figaro της 9ης Απριλίου 2011 που θυμίζει τις προσταγές προς τη Πορτογαλία των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη συνάντηση που έγινε στη Βουδαπέστη πριν από τις βουλευτικές εκλογές στη Πορτογαλία: «Η προετοιμασία (του σχεδίου λιτότητας) θα πρέπει να αρχίσει αμέσως τώρα, με στόχο τη συμφωνία μεταξύ των μερών στα μέσα Μαΐου, και να επιτρέψει την εφαρμογή χωρίς καθυστέρηση του προγράμματος προσαρμογής ταυτόχρονα με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης» (...) «οι υπουργοί ξεκαθάρισαν στη Πορτογαλία ότι δεν θέλουν να υποχρεωθούν να ξαναδιαπραγματευτούν τα ανταλλάγματα για τη βοήθεια, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών» (4). Στην περίπτωση της Ελλάδας, η δανειακή Σύμβαση, που συμφωνήθηκε με τη Τρόικα επιβλήθηκε το 2010χωρίς καν το Κοινοβούλιο να την κυρώσει, παρόλο που επρόκειτο εδώ για μια υποχρέωση του ελληνικού Συντάγματος (άρθρο 36 παράγραφος 2) (5).

Αυτή τη περιφρόνηση της Τρόικα για την εθνική κυριαρχία αυτών των τριών Κρατών την έκανε δυνατή η απελπιστική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας (τα πρώτα αλλά σίγουρα όχι και τα τελευταία θύματα της κρίσης του χρέους στην Ευρωζώνη). Με αυτή την έννοια, μπορούμε δύσκολα να υπερασπιστούμε την εγκυρότητα αυτών των συμφωνιών επικαλούμενοι την ελευθερία συγκατάθεσης. Στο δίκαιο, όταν μια πλευρά μιας συμφωνίας δεν είναι σε θέση να ασκήσει την αυτονομία της βούλησης, τότε η συμφωνία κηρύσσεται άκυρη. Πώς αυτή η αρχή εφαρμόζεται στη παρούσα περίπτωση; Μη μπορώντας λογικά να δανειστεί στις χρηματαγορές μακροπρόθεσμα εξαιτίας των επιτοκίων που ζητούν οι χρηματαγορές και που κυμαίνονται μεταξύ12% και 17% ανάλογα με την περίπτωση, οι κυβερνήσεις αυτών των τριών χωρών αναγκάστηκαν να στραφούν προς τη Τρόικα που επωφελήθηκε από το γεγονός ότι αποτελούσε τονέσχατο δανειστή. Εκμεταλλευόμενη τη απελπιστική κατάσταση των ελληνικών, ιρλανδικών και πορτογαλικών αρχών, η Τρόικα πέτυχε να επιβάλλει σχέδια που είχαν και θα έχουν αρνητικές συνέπειες για τηνοικονομική υγεία αυτών των χωρών με δεδομένο τοπροκυκλικό χαρακτήρα των μέτρων που υιοθετήθηκαν (δηλαδή, που ενισχύουν τους παράγοντες που γεννούν τη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας).

Οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις στους βασικούς τομείς της οικονομίας (μεταφορές, ενέργεια, ταχυδρομείο, κλπ) που επέβαλε η Τρόικα επιτρέπουν στιςξένες ιδιωτικές επιχειρήσεις να αναλάβουν τον έλεγχό τους και κατά συνέπεια πλήττουν την κυριαρχία αυτών των Κρατών και το δικαίωμα των λαών να διαθέτουν ελεύθερα τους πλουτοπαραγωγικούς και φυσικούς τους πόρους. Αν και ένα Κράτος έχει το δικαίωμα, μέσω μιας συμφωνίας, να μεταβιβάσει ένα μέρος της κυριαρχίας του σε μια ξένη οντότητα, αυτή η μεταβίβαση δεν πρέπει, εκτός κι αν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, να θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ανεξαρτησία του Κράτους, που αποτελεί έναβασικό στοιχείο τηςπολιτικής του ανεξαρτησίας (6).

Μέσω αυτών των όρων, η Τρόικα δεν έχει μόνο παραβιάσει τοδιεθνές δίκαιο. Έχει γίνει και συνένοχη στη παραβίαση των εθνικών δικαιωμάτων αυτών των Κρατών. Στην Ελλάδα, ειδικότερα, γινόμαστε μάρτυρες ενός αληθινού νομικού πραξικοπήματος. Για παράδειγμα, πολλές διατάξεις του νόμου 3845/2010 που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας, παραβιάζουν το Σύνταγμα, συγκεκριμένα καταργώντας το νόμιμο ελάχιστο μισθό. Η εγκατάλειψη της κυριαρχίας του ελληνικού Κράτους επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο από τη διάταξη της συμφωνίας με τη Τρόικα που προβλέπει ότι σε περίπτωση διαφοράς μπορεί να εφαρμοστεί το αγγλοσαξονικό δίκαιο και να αναγνωριστεί η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). Έτσι, το Κράτος παραιτείται από ένα θεμελιώδες προνόμιο της κυριαρχίας που είναι η εδαφική αρμοδιότητα των εθνικών του δικαστηρίων. Την ίδια ώρα, ο ελληνικός νόμος που θέτει σε ισχύ το πρόγραμμα λιτότητας απαιτεί να κηρυχθούν άκυρες και μη εκτελεστέες οι διαιτητικές αποφάσεις (που έχουν συνταγματική αξία) που έδιναν μισθολογικές αυξήσεις για το 2010 και 2011. Με λίγα λόγια, όπως το γράφουν οι νομικοί Γ. Κατρούγκαλος και Γ. Παυλίδης, «η κρατική κυριαρχία περιορίζεται κατά τρόπο πολύ παρόμοιο με εκείνο του διεθνούς οικονομικού ελέγχου που είχε επιβληθεί στη χώρα το 1897 ως συνέπεια της χρεοκοπίας (1893) και κυρίως της ήττας της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο».

Είναι επαχθές κάθε δάνειο η αιτία του οποίου είναι ανήθικη
Η νομική θεμελίωση που βγαίνει από την ανήθικη και άνομη αιτία προκειμένου να αμφισβητηθεί η εγκυρότητα των συμβάσεων απαντάται σε πολλές εθνικές εμπορικές και αστικές νομοθεσίες. Μας παραπέμπει κατευθείαν σε ένα ζήτημα που θίγει η θεωρία του επαχθούς χρέους: ποιός ωφελείται από τα δάνεια; Στη περίπτωση των συμφωνιών που έχουν συναφθεί με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία, είναι ξεκάθαρο ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες που έχουν δανείσει σε αυτές τις χώρες με εντελώς ανεύθυνο τρόπο, κερδίζουν ενώ φέρουν μεγάλη ευθύνη για τη κρίση του χρέους. Πράγματι, η διάσωση τωνιδιωτικών τραπεζών από το δημόσιο που ακολούθησε το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2007 προκάλεσε την έκρηξη του χρέους των Κρατών. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τουλάχιστον «ανήθικη» την αιτία των συμφωνιών που συνάφθηκαν με τη Τρόικα και να κάνουμε λόγο για «αναίτιο πλουτισμό» (μια γενική αρχή του διεθνούς δικαίου σύμφωνα με το άρθρο 38 του καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου (7)) προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών.

Ο αναίτιος πλουτισμός των ιδιωτικών τραπεζών γίνεται ακόμα χειρότερος από το γεγονός ότι αυτές βγάζουν τεράστιο κέρδος στη πλάτη του δημοσίου εξαιτίας της διαφοράς μεταξύ από τη μια, των επιτοκίων πάνω από 4% που απαιτούν από τα ενδιαφερόμενα Κράτη για να αγοράσουν τους τίτλους που εκδίδουν για διάρκεια 3 μέχρι 6 μηνών, και από την άλλη, του επιτοκίου 1% με το οποίο αυτές οι ίδιες τράπεζες δανείστηκαν από τηνΕΚΤ μέχρι τον Απρίλιο 2011, πριν αυτό ανέβει στο1,25% και κατόπιν στο1,50% (8). Μπορούμε επίσης να κάνουμε λόγο για αναίτιο πλουτισμό (αυθαίρετο και παράνομο πλουτισμό) στη περίπτωση Κρατών όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία που δανείστηκαν με2% στις χρηματαγορές και δάνεισαν στην Ελλάδα με 5% ή 5,5%, στην Ιρλανδία με 6%. Το ίδιο και τοΔΝΤ που δανείζεται από τα μέλη του με χαμηλό επιτόκιο και δανείζει στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία με πολύυψηλότερα επιτόκια.

Τα μέτρα που εξήγγειλαν οι ευρωπαϊκές αρχές στις21 Ιουλίου συνιστούν μια ξεκάθαρη ομολογία του «αναίτιου πλουτισμού» για τον οποίο φέρουν την ευθύνη καθώς και του απατηλού χαρακτήρα της πολιτικής τους. Ανακοίνωσαν τελικά την πρόθεσή τους να μειώσουν κατά2 ή 3 μονάδες τα επιτόκια που απαιτούν από την Ελλάδα, την Ιρλανδία και τη Πορτογαλία. Διακηρύσσοντας ότι κατεβάζουν το επιτόκιο γύρω στο 3,5% για τα δάνεια 15 ή ακόμα και 30 ετών, παραδέχονται ότι τα επιτόκια που απαιτούν είναι απαγορευτικά. Το κάνουν επειδή είναι οφθαλμοφανής η καταστροφή στην οποία συνέβαλαν να βυθιστούν αυτές οι χώρες και επειδή το κακόαπλώνεται γρήγορα σε άλλες χώρες.

Ποιο συμφέρον είχαν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία να συνάψουν αυτές τις συμφωνίες με τη Τρόικα; Κανένα, εκτός από το ότι τους δίνουν λίγο χρηματοπιστωτικό οξυγόνο... που προορίζεται όμως να εξυπηρετήσει την εξόφληση των πιστωτών τους. Μάλιστα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, αυτά τα σχέδια λιτότητας θα επιδεινώσουν την κατάστασή τους καθώς έχει μπει σε κίνηση μια διαδικασία «χιονοστιβάδας». Πράγματι, αυξάνεται το φόρτωμα αυτών των νέων χρεών με τόκους ενώ τα μέτρα που υπαγορεύει η Τρόικα έχουν για συνέπεια να μειώνουν την οικονομική δραστηριότητα μια και μειώνουν τη συνολική ζήτηση πλήττοντας τις συνθήκες διαβίωσης των πληθυσμών. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι υπάρχει εδώ απατηλή συμπεριφορά του ΔΝΤ καθώς άβυσσος χωρίζει τα λόγια του από την πραγματικότητα. Πράγματι, στο άρθρο 1 του καταστατικού του, το ΔΝΤ έχει ως στόχους «να διευκολύνει την επέκταση και την αρμονική αύξηση του διεθνούς εμπορίου και να συμβάλει έτσι στην εγκαθίδρυση και διατήρηση υψηλών επιπέδων απασχόλησης και πραγματικού εισοδήματος καθώς και στην ανάπτυξη των παραγωγικών πόρων όλων των Κρατών μελών, που αποτελούν τους πρώτους στόχους της οικονομικής πολιτικής» ή ακόμα «να δώσει εμπιστοσύνη στα Κράτη μέλη θέτοντας προσωρινά στη διάθεσή τους τούς γενικούς πόρους του Ταμείου με αντάλλαγμα τις κατάλληλες εγγυήσεις, προσφέροντας έτσι σε αυτά τη δυνατότητα να διορθώσουν τις ανισορροπίες των ισοζυγίων πληρωμών τους χωρίς να προσφύγουν σε μέτρα επιβλαβή για την εθνική ή διεθνή ευημερία» (9). Μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να ισχυριστούμε ότι η δράση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ συνιστά επίσης απάτη σε βάρος των ενδιαφερόμενων χωρών.

Τα μέτρα που υπαγόρευσαν το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχουν επίσης για συνέπεια να εγκλωβίσουν αυτές τις χώρες μέσα στη καταραμένη λογική του χρέους καθώς θα υποχρεωθούν να συνεχίσουν να δανείζονται για να μπορέσουν να αποπληρώσουν. Έχουν μπει λοιπόν σε μια περίοδο δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνων λιτότητας και αύξησης του χρέους (10). Η μελέτη του ΟΟΣΑ για το ελληνικό χρέος, που δημοσιεύθηκε στις 2 Αυγούστου 2011 (11), βεβαιώνει συγκεκριμένα ότι το δημόσιο χρέος που ήταν 140% το 2010 πιθανόν θα πέσει στο 100% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος το... 2035.

Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, οι κυβερνήσεις, αν θέλουν το καλό του πληθυσμού, έχουν συμφέρον να σπάσουν τις συμφωνίες με τη Τρόικα, να αναστείλουν πάραυτα την αποπληρωμή του χρέους τους (με πάγωμα των τόκων) και να πραγματοποιήσουν λογιστικούς ελέγχους με τη συμμετοχή των πολιτών. Αυτοί οι λογιστικοί έλεγχοι θα πρέπει να ταυτοποιήσουν το άνομο τμήμα αυτών των χρεών, αυτό που πρέπει να ακυρωθεί άνευ όρων. Το υπόλοιπο του δημόσιου χρέους πρέπει επίσης να μειωθεί με μέτρα σε βάρος εκείνων που ωφελήθηκαν από αυτό. Πρέπει να κινηθούν δικαστικές διώξεις ενάντια στους υπεύθυνους των ζημιών που προκλήθηκαν. Φυσικά, συμπληρωματικά και ουσιαστικά μέτρα (μεταφορά τραπεζών στο δημόσιο τομέα, ριζική φορολογική μεταρρύθμιση, κοινωνικοποίηση τομέων που ιδιωτικοποιήθηκαν κατά τη νεοφιλελεύθερη περίοδο... (12) πρέπει να ληφθούν καθώς η ακύρωση των άνομων χρεών, αν και απαραίτητη, δεν αρκεί αν η λογική του συστήματος παραμείνει άθικτη.

Σημειώσεις:
(1) Alexander Nahum Sack, Les effets des Transformations des Etats sur leurs dettes publiques et autres obligations financières, Recueil Sirey, 1927.
(2) Mohammed Bedjaoui, «Neuvième rapport sur la succession dans les matières autres que les traits», A/CN, 4/301 et Add. I, p. 73.
(3) Monique et Roland Weyl, Sortir le droit international du placard, PubliCETIM No 32, CETIM, novembre 2008.
(4) www.lefigaro.fr/conjoncture/...
(5) Georgios Katrougalos et Georgios Pavlidis, «La Constitution nationale face a une situation de détresse financière: leçons tirées de la crise grecque (2009-2011)».
(6) www.unesdoc.unesco.org/images/00...
(7) Προβλέπεται επίσης σε πολλούς εθνικούς αστικούς κώδικες όπως στον ισπανικό (στα άρθρα 1895 και σε εκείνα που ακολουθούν) και γαλλικό (στα άρθρα 1376 και σε εκείνα που ακολουθούν).
(8) Θυμίζουμε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ απαγορεύει στην ΕΚΤ να δανείζει κατευθείαν στα Κράτη.
(9) Υπογραμμισμένα από τους συγγραφείς.
(10)Eric Toussaint, «Δηλητηριώδεις βοήθειες στο ευρωπαϊκό μενού», 2011
(11) www.oecd.org/document/62/0.3...
(12) Βλέπε «Οκτώ επείγουσες προτάσεις για μιαν άλλη Ευρώπη».

* Ο Renaud Vivien, νομικός, είναι μέλος της Νομικής ομάδας εργασίας της CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου) Βελγίου (www.cadtm.org)
Ο Eric Toussaint, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών, είναι πρόεδρος της CADTM Βελγίου. Έχουν συγγράψει μαζί το συλλογικό βιβλίο «La Dette ou la Vie» (Το Χρέος ή η Ζωή), 2011.



Όταν βρισκόμαστε σε παρέα και αναλύουμε την πολιτικοοιοκονομική κατάσταση στην Ελλάδα κτλ και γίνεται αναφορά στις πηγές πλούτου που έχει η χώρα μας, εγώ σφίγγομαι και το δηλώνω...

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός της "άνοιξης των Αράβων" που ζούμε τον τελευταίο χρόνο, και ούτε ανεξάρτητο από την επικείμενη εκμετάλλευση των αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου της Μεσογείου...

Ίσα ίσα είναι απ' ευθείας συνδεδεμένο...

Αν δει κανείς που εξάγεται ο μαύρος χρυσός και τι πολιτικοοικονομική κατάσταση επικρατεί εκεί και σε κάθε "εκεί" θα καταλάβει ότι οι πλούτοι αυτοί συνδέονται μόνο με βάσανα για τους ιθαγενείς...

Οι χώρες του πετρελαίου είχαν ανέκαθεν καταπιεστικά καθεστώτα , σειρά μας...

Αφού στο μέλλον μάλλον θα γίνουμε κι εμείς τέτοια χώρα, είμαστε ήδη σε πορεία υποχώρησης όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όλων των δημοκρατικών αξιών...

Το μεγαλύτερο τέρας που έχει να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος είναι η ανθρώπινη απληστία... Απληστία τόσο για τον πλούτο όσο περισσότερο για την εξουσία...

Εμείς σήμερα όχι μόνο καμία δύναμη δεν έχουμε να επηρεάσουμε την μοίρα του κόσμου..., αλλά ούτε την ίδια την δική μας μοίρα σαν χώρα δεν μπορούμε -όχι να αλλάξουμε- να επηρεάσουμε προς το καλύτερο...

Είμαστε ένα μικρό προτεκτοράτο με ξένη δοτή εξουσία... Όσοι μπορούν να φύγουν φεύγουν πανικόβλητοι...

Ο Καντάφι είχε όραμα να κάνει:

Αφρικανική Ένωση...

Αφρικανική κεντρική τράπεζα...

με Παναφρικανικό νόμισμα διεθνών συναλλαγών και να καταργήσει το δολάριο στην χρήση αυτή...

Επίσης... είχε και τα χρήματα για να πραγματοποιήσει τις επιλογές του, σε αποθέματα χρυσού στην Λυβική τράπεζα, που φτάνουν σε τιμές πριν την κρίση γύρω στα 400 δις δολάρια...

Σήμερα με την τιμή του χρυσού στα ύψη μπορεί να ξεπερνούν τα 700 δισ. δολάρια σε χρυσό...

Αν υλοποιούταν τα σχέδια του οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. θα έχαναν την κότα με το χρυσό αυγό, γιατί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ΑΕΠ τους είναι από την στυγνή εκμετάλλευση (κλοπή) των πρώτων υλών και του εμπορίου τους από τις αφρικανικές χώρες...

Τώρα θές να το πεις οργάνωση στοών...θέλεις να το πεις δυτικές κυβερνήσεις... θέλεις να το πεις ανθρώπινη απληστία...

Δεν ξέρω τι να πω εγώ...

Τα δεδομένα πάντως είναι αυτά...


Μήπως η κυβέρνηση Παπανδρέου θέλει να "πιέσει" προς την κατεύθυνση δημιουργίας σκηνικού "σκληρού ροκ" με την Άγκυρα; Πολλαπλασιάζονται και διογκώνονται συνεχώς τα αδιέξοδα που έχουν σχηματιστεί στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Και η συνέχεια δείχνει πως θα είναι ακόμη χειρότερη, αφού ο Σεπτέμβριος δείχνει πως θα είναι αρκετά "μαύρος" και θα αφήσει τεράστιες πληγές, εάν δεν εξαναγκάσει τον Γιώργο Παπανδρέου να συρθεί σε εκλογές.

Μπροστά σε σχεδόν δεδομένες (αν και αναμενόμενες) πολιτικές εξελίξεις, η Άγκυρα προβάλει (ή μπορεί να προβάλει) ως ιδανική λύση αποπροσανατολισμού και εξαναγκασμού σε εθνική συσπείρωση των Ελλήνων γύρω από το πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου. Μπροστά στα εθνικά ζητήματα, οι Έλληνες πάντα (ή σχεδόν πάντα) έδειχναν μία απαράμιλλη τάση συσπείρωσης και απώλειας μνήμης σχετικά με οτιδήποτε άλλο... Ίσως (το τονίζουμε) τελικά οι σύμβουλοι του πρωθυπουργού αποφάσισαν πως μία ηρωική έξοδος στο Αιγαίο και την Θράκη, αποτελέσουν την σανίδα σωτηρίας για την ίδια την κυβέρνηση...

Αγρίεψε ο Μπεγλίτης κάνοντας αυστηρές συστάσεις στην Άγκυρα σχετικά με την ΑΟΖ

Όχι, δεν είναι ανέκδοτο, αλλά σαφές και κατηγορηματικό μήνυμα προς την Τουρκία ότι «η Ελλάδα θα διασφαλίσει σε απόλυτο βαθμό τα εθνικά κυριαρχικά της δικαιώματα, όπως απορρέουν από το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και τις διεθνείς συνθήκες, σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα και την αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ)», έστειλε ο υπουργός Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης.

Στο πλαίσιο ενημέρωσης της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής, ενόψει τις επίσημης επίσκεψής του στο Ισραήλ και τις επαφές που θα έχει εκεί με την ισραηλινή κυβέρνηση, ο κ. Μπεγλίτης τόνισε ότι η Ελλάδα θα διαχειριστεί «με στρατηγική, ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και στενή παρακολούθηση τις όποιες εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο», σημειώνοντας ότι η κυβέρνηση στηρίζεται στην ευρύτατη συναίνεση των κομμάτων που υπάρχει και σε ένα στέρεο εθνικό μέτωπο.

«Σε καμία περίπτωση δεν θα εκχωρήσουμε τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, όπως απορρέουν από το διεθνές δίκαιο της θάλασσας και τους διεθνείς κανόνες. Το δικαίωμά μας να επεκτείνουμε στα 12 μίλια τα χωρικά μας ύδατα και να ανακηρύξουμε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) θα το κάνουμε όταν το κρίνουμε σκόπιμο», υπογράμμισε ο υπουργός Άμυνας και κάλεσε όλα τα πολιτικά κόμματα «να μην αμφισβητούν αυτό το εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας».

Κληθείς να σχολιάσει τις απειλές της Τουρκίας κατά της συνεργασίας Κύπρου - Ισραήλ και τις θαλάσσιες έρευνες για φυσικό αέριο, ο κ. Μπεγλίτης υπογράμμισε χαρακτηριστικά: «Αναγνωρίζουμε και είμαστε σε θέση να υπερασπιστούμε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Στη καρδιά του αμυντικού μας δόγματος βρίσκεται πάντα η κυπριακή Δημοκρατία και αυτές τις αρχές θα τις υπερασπιστούμε, όταν και αν υπάρξει ανάγκη. Πέρα από τις απειλές και την συνεχιζόμενη αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας, έχουμε την αποφασιστικότητα και τα αναγκαία μέσα να την διαχειριστούμε. Έχουμε χρέος, με ανάληψη δυναμικών πρωτοβουλιών να φέρουμε τη Τουρκία ως υπόλογο στο χώρο του διεθνούς δίκαιου».

Νωρίτερα, ο τομεάρχης Εξωτερικών της ΝΔ Πάνος Παναγιωτόπουλος ζήτησε την άμεση σύγκληση του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής ώστε να συζητηθούν τόσο οι εξελίξεις που αφορούν την Ανατολική Μεσόγειο, όσο και τις απειλές της Τουρκίας προς την Κυπριακή Δημοκρατία.

Όπως είπε ο κ. Παναγιωτόπουλος, η επίσκεψη του Π. Μπεγλίτη συμπίπτει χρονικά με το επικίνδυνο διάστημα που ξεκινούν οι έρευνες για το φυσικό αέριο στο «οικόπεδο 12», που βρίσκεται εντός της κυπριακής ΑΟΖ και γειτνιάζει με το Ισραήλ.

«Η Τουρκία με τη συμπεριφορά της επιβεβαιώνει ότι είναι μια χώρα - διεθνής ταραξίας. Παρά τις μεταρρυθμίσεις βιτρίνας, εξακολουθεί ως πολιτικό σύστημα να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της το Διεθνές Δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ, το δίκαιο της θάλασσας και τα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών. Οι απειλές που εκστομίζονται προέρχονται μάλιστα από τα πιο επίσημα χείλη. Δεν μπορεί ο κ. Ερντογάν να απειλεί ότι δεν θα επιτρέψει να γίνουν οι θαλάσσιες έρευνες. Η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να ασκήσει ανενόχλητα κάθε δικαιοπρακτικό δικαίωμα της», επεσήμανε ο κ. Παναγιωτόπουλος.

Από την πλευρά του, ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης, χαρακτήρισε «καλοδεχούμενη τη συνύπαρξη - συλλειτουργία της χώρας μας με το Ισραήλ», ενώ τόνισε ότι πρέπει η χώρα μας να είναι προετοιμασμένη, καθώς η Τουρκία θέλει να ελέγξει τα τεκταινόμενα στη Μεσόγειο και μπορεί, όπως είπε, να δημιουργήσει συνθήκες επεισοδίων για την καλύτερη εδραίωση της.

Και ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Δημήτρης Αβραμόπουλος σημείωσε ότι το θέμα της ΑΟΖ είναι πολύ σημαντικό, παρά τις αντιδράσεις της Τουρκίας, ενώ τόνισε την ανάγκη να διαμορφωθεί περιβάλλον συναίνεσης.

Η εκπρόσωπος του ΚΚΕ Διαμάντω Μανωλάκου επεσήμανε, μεταξύ άλλων ότι κλειδί για την πορεία και τις εξελίξεις στην περιοχή της Μεσογείου είναι η λύση του παλαιστινιακού ζητήματος. Πρόσθεσε δε ότι το κόμμα της ζήτησε την ακύρωση της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ, καθώς συνεχίζονται οι δολοφονικές επιθέσεις στη λωρίδα της Γάζας, από τους ισραηλινούς.

Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλης Μουλόπουλος έκανε λόγο για «θεαματική στροφή στις σχέσεις μας με τον αραβικό κόσμο, που γίνεται σε λάθος συγκυριακά και πολιτικά χρονική στιγμή» γιατί, όπως είπε, οι εξελίξεις που δρομολογούνται είναι «ρευστές».

«Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για αυτή την επίσκεψη, πρέπει, όμως, να είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε τις παράπλευρες συνέπειες», σημείωσε ο πρώην υπουργός Άμυνας της ΝΔ Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

Κλείνοντας ο υπουργός Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης την ενημέρωσή του ξεκαθάρισε ότι οι σχέσεις μας με το Ισραήλ δεν πρέπει να συνδέονται με τις θέσεις που έχουμε για το παλαιστινιακό ζήτημα.

«Ιστορικά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν ξεκάθαρη θέση, Στο παλαιστινιακό ζήτημα καμία έκπτωση δεν κάνουμε στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου, δημοκρατικού βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους εντός των ορίων του 1967 και βάσει των αποφάσεων του ΟΗΕ. Πρέπει, όμως, να αναγνωρίσουμε ότι και το Ισραήλ έχει και την αναγκαιότητα και το δικαίωμα στην ασφάλεια του», σημείωσε.

Τέλος, ο κ. Μπεγλίτης υπογράμμισε ότι οι σχέσεις μας με το Ισραήλ θα ενδυναμωθούν, θα είναι πάνω σε ισότιμη βάση και αυτό, όπως είπε, θα διατυπωθεί και σε κάθε φάση των συμφωνιών που θα υπογραφούν. Παράλληλα, δεσμεύτηκε ότι αμέσως μετά την επιστροφή του από το Ισραήλ θα ενημερώσει πλήρως το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής.


  • Όταν η κοινοφελής εργασία δίνει κέρδος στους επιτήδειους, τότε έχουμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ!
Το σκάνδαλο Κοσκωτά, μπροστά στις αποκαλύψεις που έρχονται για τις παράνομες χρηματοδοτήσεις των ΜΚΟ, θα μοιάζει με παιδικό πάρτι γενεθλίων!

Διαβάστε την επερώτηση του Μάξιμου Χαρακόπουλου για το τεράστιο αυτό ΣΚΑΝΔΑΛΟ του ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΕΛΠΙΔΑΣ για εργασία των Ελλήνων:

«Το τελευταίο διάστημα έχει προκύψει σοβαρότατο πρόβλημα με την ευρεία και αμφιλεγόμενη συμμετοχή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στο κοινοτικό πρόγραμμα «Κοινωφελούς Εργασίας» για την πρόσληψη ανέργων. Η συμμετοχή αυτή εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για την διαφάνεια της διαδικασίας επιλογής της κάθε ΜΚΟ που συμφωνεί με τον εκάστοτε δημόσιο φορέα, καθώς επίσης για τον τρόπο επιλογής των ανέργων που θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα, χωρίς ουσιαστικό ρόλο τουΑΣΕΠ.

Σωρεία δημοσιευμάτων κάνουν ιδιαίτερη μνεία στη συμμετοχή στα Διοικητικά Συμβούλια των ΜΚΟ, που λαμβάνουν μέρος στο πρόγραμμα, βουλευτών, κομματικών στελεχών, παραγόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πολιτευτών ή συγγενών τους, που προκαλεί επίσης σοβαρότατα ερωτηματικά.

Οι αντιδράσεις απέναντι στην επιλογή του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης για συμμετοχή των ΜΚΟ στο πρόγραμμα «Κοινωφελούς Εργασίας» εκτείνονται ακόμη και στο χώρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, όπως αυτές εκδηλώθηκαν σε πρόσφατη συνεδρίαση του ΚΤΕ Εργασίας.

Επιπλέον, το Υπουργείο Εξωτερικών αναγκάστηκε να «παγώσει» τη χρηματοδότηση σε ΜΚΟ, διότι ελέγχονται από το Σώμα Ελεγκτών Ορκωτών Λογιστών για τη διαχείριση των κονδυλίων με τα οποία χρηματοδοτήθηκαν στο πλαίσιο συμμετοχής τους σε 195 προγράμματα της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του εν λόγω υπουργείου, κατά την περίοδο 2002-2010.

Τα στοιχεία αυτά έρχονται να προστεθούν σε παλαιότερα δημοσιεύματα, στα οποία γινόταν λόγος για διασπάθιση των κονδυλίων από ΜΚΟ, για έργα και υπηρεσίες, που είτε δεν πραγματοποιήθηκαν, είτε υπερκοστολογήθηκαν.

Τα παραπάνω έχουν δημιουργήσει στην κοινή γνώμη την άποψη ότι πολλές ΜΚΟ στην Ελλάδα δεν λειτουργούν σύμφωνα με τους κανόνες της μη κερδοσκοπικής τους αποστολής αλλά, αντιθέτως, συστήνονται και λειτουργούν για την αποκόμιση οικονομικών –από κοινοτικούς και εθνικούς πόρους- κερδών και άλλων οφελών. Επίσης, ότι πίσω από διάφορες ΜΚΟ αποκρύπτονται συμφέροντα «παραγόντων» της οικονομικής και της πολιτικής ζωής.

Είναι απαραίτητο, επομένως, το τοπίο των ΜΚΟ να ξεκαθαρίσει και να δουν το φως της δημοσιότητας όλες οι ΜΚΟ που συμμετείχαν σε κάθε πρόγραμμα που προκήρυξαν τα υπουργεία, τα ποσά τα οποία αυτές απέσπασαν, καθώς και τα ονόματα των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων τους.

Γι’ αυτό το λόγο, υπέβαλα ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων, προς το σύνολο των υπουργών της κυβέρνησης, ζητώντας να πληροφορηθώ:

1. Ποιες ήταν οι ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν κατά τη περίοδο 1996-2011, και από ποια κοινοτικά και εθνικά προγράμματα;
2. Με ποιο ποσό χρηματοδοτήθηκε κάθε ΜΚΟ και ποια ήταν η αξιολόγηση του έργου του κάθε προγράμματος;
3. Ποια είναι τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν;
4. Ποιες είναι οι ΜΚΟ που ελέγχονται για την οικονομική διαχείριση των κονδυλίων με τα οποία χρηματοδοτήθηκαν στο πλαίσιο συμμετοχής τους σε 195 προγράμματα της ΥΔΑΣ του υπουργείου Εξωτερικών κατά την περίοδο 2002-2010».



Μετά την κόντρα Παπουτσή - Παμπούκη, όπου ακούσαμε την ανεκδιήγητη "ατάκα" του υπουργού Προστασίας του Πολίτη "άλλοι κοιτάζουν την αξιοπρέπειά τους κι εμείς κάνουμε τη δουλειά μας"*, ήταν λογικό να υπάρξουν τεράστιες εξελίξεις στην καταρρέουσα ανθυπο-κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Έτσι, παραιτήθηκε σήμερα ο αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης Χ. Παμπούκης. Αφορμή η επίθεση που δέχθηκε χθες στο υπουργικό συμβούλιο από τον Χρ. Παπουτσή και τον Μ. Χρυσοχοίδη για το θέμα του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας την ανασύσταση του οποίου ζητούσε.

Η παραίτησή του αποτελεί προσωπικό πλήγμα κατά του Γ. Παπανδρέου του οποίου επί μακρόν υπήρξε ο βασικός σύμβουλος και συνεργάτης.

Από το γραφείο του κ. Παμπούκη εκδόθηκε πριν από λίγο η ακόλουθη ανακοίνωση:

Σε μια κρίσιμη στιγμή για τον τόπο οφείλουμε να μην υπακούμε σε δογματισμούς και προσωπικές στρατηγικές, που δεν εξυπηρετούν τους εθνικούς στόχους. Σήμερα, κύριο ζητούμενο είναι η ανάπτυξη και η ναυτιλία μπορεί να συμβάλλει στην επίτευξη αυτού του στόχου.

Επί δύο μήνες κατέβαλλα προσπάθειες να ανασυγκροτήσω ένα εθνικά ωφέλιμο τομέα. Εντούτοις, δεν μπορούσαν να έχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα χωρίς την αναγκαία πολιτική συγκρότηση μέσω της επανασύστασης του Υπουργείου Ναυτιλίας. Ενός, δηλαδή, θεσμικού εργαλείου του κράτους.

Πρόσφατα διατύπωσα δημοσίως με καθαρότητα και παρρησία την πρόταση για την επανασύσταση του Υπουργείου Ναυτιλίας, η οποία υπηρετεί το προφανές. Τη θέση αυτή, άλλωστε, έχουν υιοθετήσει όλοι οι κοινωνικοί φορείς και πέραν του χώρου της ναυτιλίας.

Θεωρώ αυτονόητη πολιτική υποχρέωση να υπερασπίζεται κανείς και να διατυπώνει θέσεις προς όφελος του εθνικού συμφέροντος. Και προφανώς η πολιτική αδικείται, όταν προσλαμβάνει προσωπικά χαρακτηριστικά.

Η συμμετοχή μου στα πολιτικά δρώμενα της χώρας σ’ αυτήν τη χρονικά ιστορική περίοδο είχε ως αποκλειστικό γνώμονα τη συμβολή μου στην υπέρβαση της εθνικής κρίσης, το οποίο θεωρώ πατριωτικό καθήκον όλων μας. Ακόμα και όταν δεν συμφωνούσα με όλες τις αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν.

Η αμετάκλητη απόφαση μου να παραιτηθώ επιβεβαιώνει πλήρως τον χαρακτήρα και την ουσία της εμπλοκής μου στην πολιτική. Αποτελεί πράξη ευθύνης, πράξη ενός ανθρώπου που δεν είχε ποτέ σχέση εξάρτησης με θέσεις ή καρέκλες. Είναι αυτονόητη πράξη αξιοπρέπειας.

Θέλω να ευχαριστήσω τον Πρωθυπουργό για την τιμή συμμετοχής στην ευθύνη καθώς επίσης τους συνεργάτες μου, οι οποίοι στήριξαν αυτήν την προσπάθεια σε όλο το διάστημα της κυβερνητικής μου θητείας. Εύχομαι στην Κυβέρνηση να συνεχίσει απρόσκοπτα και με επιτυχία το εθνικό της έργο“.

Ο Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Γ. Μιχελάκης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Ο κ. Παμπούκης το κατάλαβε έστω και αργά. Υπέβαλε την παραίτησή του. Την οποία χαρακτήρισε μάλιστα, ως “αυτονόητη πράξη αξιοπρέπειας”. Ο κ. Παπανδρέου, όμως, επιμένει στο λάθος. Αρνείται πεισματικά, κόντρα στο συμφέρον της χώρας, να δεχθεί αυτό που προτείνει εδώ και μήνες η Νέα Δημοκρατία και ο Αντώνης Σαμαράς: Να επανασυστήσει το υπουργείο Ναυτιλίας! Επιτέλους, ο Πρωθυπουργός της καταρρέουσας κυβέρνησης, ας το κάνει πράξη έστω και την ύστατη ώρα…».

* Σχόλιο ιστολογίου: Δηλαδή ο κύριος Παμπούκης είναι αξιοπρεπής και οι υπόλοιποι κάνουν αναξιοπρεπείς δουλειές; Δεν το κατάλαβα, ειλικρινά... Εκτός και αν άκουσα λάθος ή υπήρξε λάθος μεταφορά από το τηλεοπτικό ΣΚΑΪ...
Υπουργικό συμβούλιο, ενημέρωση του ΚΤΕ Οικονομίας, δηλώσεις Ευρωπαίων ηγετών για το ευρωομόλογο, νέα διελκυστίνδα για τις εγγυήσεις, που τώρα κινδυνεύουν να γίνουν εμπράγματες, χάος στη Λιβύη.

Αλλά στην ελληνική πολιτική επικαιρότητα κυριάρχησε η ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία με την οποία ψηφίστηκε χθες ο νόμος-πλαίσιο για την παιδεία και το διαρκές από το βήμα της Βουλής «λιβάνισμα» της υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου.

Η Ελλάδα ζούσε άλλη μια «ιστορική στιγμή», το ΠΑΣΟΚ αποκτούσε νέο αυτάρεσκο δελφίνο γένους θηλυκού και στο υπουργικό συμβούλιο ο πρωθυπουργός αναφερόταν και πάλι στην ανάγκη για τήρηση των «σφιχτών χρονοδιαγραμμάτων» - που ως φαίνεται δεν μπορούν να τηρηθούν ούτε όταν πρόκειται για την ώρα έναρξης της συνεδρίασης του ίδιου του υπουργικού συμβουλίου.

Επιπλέον, παρά το τελευταίο φιάσκο με τις εγγυήσεις – και ενώ το θέμα βρίσκεται σε αδιέξοδο – ο κ. Παπανδρέου είπε κατά την εισήγησή του ότι η κυβέρνηση δεν σταμάτησε να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και να καταθέτει προτάσεις και βρήκε πως όλα όσα έχουν συμβεί δικαιώνουν τις θέσεις που η κυβέρνηση είχε από την αρχή της κρίσης, αναφερόμενος στην ανάγκη συντονισμένης απάντησης της ευρωζώνης και μεγαλύτερης εμβάθυνσης της λειτουργίας της Ε.Ε.

Την ίδια ώρα, η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, που υπάγεται στο υπουργείο των Οικονομικών, αναρτούσε στο διαδίκτυο τα αναλυτικά στοιχεία απόδοσης των 34 μεγαλυτέρων ΔΟΥ, από όπου προκύπτει πως τον περασμένο Ιούνιο εμφάνισαν σχεδόν μηδενικό έργο!

Μάθαμε έτσι πως στις 28 από αυτές τις εφορίες, κάθε υπάλληλος πραγματοποίησε κάτω από έναν έλεγχο και στις υπόλοιπες έξι οι έλεγχοι δεν ξεπέρασαν τους δύο, ενώ οι δώδεκα μεγαλύτερες εφορίες δεν έχουν ελέγξει ούτε μία υπόθεση!

Και το αναμενόμενο: Οι φορολογούμενοι αρνούνται να συμμορφωθούν σε τεράστια ποσοστά, γεγονός που αποδίδεται στην αδυναμία των πολιτών να ανταποκριθούν στις φορολογικές υποχρεώσεις τους.

Με λίγα λόγια, την ίδια ώρα του θριάμβου περί συναίνεσης και περί δικαίωσης των κυβερνητικών αποφάσεων, ερχόταν η έμπρακτη διάψευση όσον αφορά στην ορθότητα των κυβερνητικών πρωτοβουλιών.

Επιπλέον, αίσθηση προκαλεί και δημοσίευμα του Wall Street Journal, σύμφωνα με το οποίο η ευρωζώνη, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε η παράδοξη συμφωνία του κ. Βενιζέλου με την Φινλανδία, επεξεργάζεται σχέδιο εμπράγματων εγγυήσεων, δηλαδή εγγυήσεων επί των ακινήτων περιουσιακών στοιχείων του κράτους – αυτό δηλαδή ακριβώς που προσπάθησε να αποφύγει για λόγους επικοινωνιακούς ο υπουργός των Οικονομικών.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, στο ζήτημα έχει παρέμβει και το ΔΝΤ, που είδε να κινδυνεύει η θέση του ως «προτιμώμενου δανειστή», καθώς, ως γνωστόν, με βάση την απόφαση της 11ης Μαρτίου, σε περίπτωση αδυναμίας μιας χώρας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, πρώτο αποπληρώνεται το Ταμείο, μετά οι χώρες της ΕΕ και τελευταίοι οι ιδιώτες.

Με το σύστημα, όμως, που είχαν συμφωνήσει Ελλάδα και Φινλανδία, αυτό το καθεστώς ετίθετο εν κινδύνω, αφού η χώρα μας θα προπλήρωνε το δάνειο προς τον δανειστή και επομένως εκ των πραγμάτων αυτός (η Φινλανδία εν προκειμένω), εμφανιζόταν εξασφαλισμένη εκ των προτέρων.

Μάλιστα, η εφημερίδα αναφέρει πως κατ’ αρχήν συζητήθηκε το ενδεχόμενο εγγυήσεων σε μετρητά και χρυσό, αλλά τώρα προσανατολίζονται και σε συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία, όπως είναι οι κρατικές επιχειρήσεις ή η ακίνητη περιουσία του Δημοσίου.

Το σχέδιο πάντως, φαίνεται να προσκρούει στο γεγονός ότι όλα αυτά τα περιουσιακά στοιχεία και οι κρατικές επιχειρήσεις υποτίθεται ότι έχουν μπει στο «καλάθι» των αποκρατικοποιήσεων και, αν έμπαιναν ως εγγύηση, δεν θα μπορούσαν πλέον να αποκρατικοποιηθούν.

Στο μέτωπο της Φινλανδίας, ο πρωθυπουργός Κατάινεν δήλωσε πως το Ελσίνκι συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις σχετικά με την παροχή εγγυήσεων για το δεύτερο δάνειο προς την Ελλάδα, υπογραμμίζοντας πάντως ότι η χώρα του δεν επιθυμεί να βλάψει άλλα μέλη της ευρωζώνης ή το ευρώ με το αίτημά της για εγγυήσεις.

Στο αυστριακό μέτωπο, η υπουργός των Οικονομικών Μαρία Φέκτερ επανέλαβε την αντίθεση της χώρας της σε μεμονωμένες διμερείς συμφωνίες για εγγυήσεις από την Ελλάδα και ζήτησε να υπάρξει απόφαση της ΕΕ για το ζήτημα.

Όπως μετέδωσε το αυστριακό πρακτορείο ειδήσεων APA, η κ. Φέκτερ ζήτησε είτε όλες οι χώρες να παραιτηθούν από τα αιτήματά τους για εγγυήσεις, είτε αυτές οι πρόσθετες εγγυήσεις να δοθούν σε όλες τις μικρές χώρες μέλη της ευρωζώνης.

Όσο για την Γερμανίδα καγκελάριο απέρριψε και αυτή την «συμφωνία» Ελλάδας – Φινλανδίας, προβαίνοντας παράλληλα χθες και σε νέα δήλωση απόρριψης του ενδεχομένου έκδοσης ευρωομολόγου, καθώς, όπως είπε μιλώντας στο γερμανικό κοινοβούλιο, ενθυμούμενη το ανατολικογερμανικό παρελθόν της, κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε «κολεκτιβοποίηση του χρέους στην ευρωζώνη».



Αναδημοσιεύει η «Αυγή» από τη Wall Street Journal, το όργανο της Κεντρικής Επιτροπής των Απανταχού Καπιταλιστών: «Φορολογήστε τους πάμπλουτους, αλλιώς θα ξεσπάσουν εξεγέρσεις το 2012»!!!

Πρώτον: εξεγέρσεις μπορεί να ξεσπάσουν και το 2011.
Δεύτερον: αν υπάρχουν καπιταλιστές που βλέπουν τον Κίνδυνο που προκαλούν τα έργα τους, άλλο τόσον υπάρχουν οι θεότυφλοι όμοιοί τους που δεν βλέπουν πέρα απ' τη μύτη τους.
Τρίτον: συνήθως κουμάντο στα πράγματα κάνουν οι δεύτεροι, με αποτέλεσμα οι «μονόδρομοι» να οδηγούν στα οδοφράγματα... Η ιστορία με τον ΦΠΑ στις μπακαλοταβέρνες, αν θα 'ναι 23% στο σαγανάκι και 13% στο τυρί (για το σαγανάκι), αποδεικνύει ότι ο έως τώρα θεωρούμενος ως «γάτος» Βενιζέλος μπορεί να είναι επαξίως και μπακαλόγατος...


Θα φανεί ίσως σε κάποιους οξύμωρο, αλλά τον δρόμο προς τα «μεροκάματα Βουλγαρίας» για τους Ιταλούς, τους Ελληνες, τους Γάλλους, τους Ισπανούς και τους λοιπούς Ευρωπαίους τον άνοιξε η γερμανική εργατική τάξη.

Οχι βεβαίως η ίδια, ούτε τα συνδικάτα της, η IGE Metal αυτοπροσώπως, αλλά εμμέσως. Πώς; αφήνοντας τη γερμανική αστική τάξη να τη μανιπουλάρει. Αφήνοντας τη γερμανική μπουρζουαζία να κάνει τους γερμανούς εργαζόμενους αιχμή του δόρατος στους ανταγωνισμούς της με τις αντίπαλες μπουρζουαζίες - και στην Ευρώπη και διεθνώς.

Διότι η γερμανική εργατική τάξη συναίνεσε, δέκα χρόνια τώρα, να δουλεύει χωρίς αύξηση, συναίνεσε στην ευέλικτη εργασία -αρκετά εκατομμύρια Γερμανοί εργάζονται τετράωρα κι εξάωρα με αντίστοιχα μειωμένες αμοιβές. Ετσι οι γερμανοί εργαζόμενοι έδωσαν στη γερμανική οικονομία, δηλαδή στη γερμανική αστική τάξη ένα συγκριτικό πλεονέκτημα (μάλλον συντριπτικό) στον ανταγωνισμό της με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές ελίτ και στην Ευρωζώνη, και στην Ενωση, και διεθνώς.

Βεβαίως αυτό το πλεονέκτημα για τη γερμανική πραγματική οικονομία, όχι μόνον έχει καθηλώσει τους γερμανούς εργαζόμενους στην απέξω από τη διανομή του πλούτου που οι ίδιοι παράγουν, αλλά στο εγγύς μέλλον θα τους φτωχύνει ακόμα περισσότερο, αφού στο μεταξύ θα έχουν ήδη οδηγηθεί στη φτώχεια οι Ιταλοί, οι Ελληνες κι όλοι οι εργάτες της Ενωσης. Οταν ο Γάλλος αρχίσει να πληρώνεται το «βουλγάρικο μεροκάματο» που πληρώνεται ήδη ο Πορτογάλος ή ο Ελληνας, θα έρθει και η σειρά του γερμανού εργάτη να πάθει τα ίδια.

*****

Η εργατική τάξη δεν είναι στους καιρούς μας τόσο διεθνιστική όσον η αστική τάξη, και γι' αυτό ηττάται.

Η αστική τάξη κάθε χώρας, έχοντας στα χέρια της το πλείστον των ΜΜΕ κι ελέγχοντας την εκπαίδευση, εύκολα καλλιεργεί στην εργατική τάξη του κάθε κράτους στερεότυπα εναντίον των εργατικών τάξεων των άλλων κρατών.

Ετσι, οι γερμανοί εργαζόμενοι φθάνουν να πιστέψουν ότι οι έλληνες εργαζόμενοι είναι τεμπέληδες και διεφθαρμένοι, ενώ οι Ελληνες περιφρονούν ή κοροϊδεύουν τους Γερμανούς ότι είναι ρομπότ και πάει λέγοντας.

Αυτό το «διαίρει και βασίλευε», που η αστική τάξη κάθε χώρας το εφαρμόζει με άνεση στο εσωτερικό του κράτους της στρέφοντας τον έναν κλάδο κατά του άλλου (φέρ' ειπείν τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα εναντίον των εργαζομένων στον δημόσιο),

το επιτυγχάνει ακόμα πιο εύκολα όταν στρέφει την εργατική τάξη μιας χώρας εναντίον της εργατικής τάξης της άλλης. Χωρίς μάλιστα να χρειασθεί να καταφύγει στον εθνικισμό -αν και σε αυτόν

αναπόφευκτα καταλήγουμε, όταν το παιχνίδι χοντραίνει και αρχίζει να μυρίζει μπαρούτι. Το μπαρούτι του πολέμου...

Στην ήπια εκδοχή του αυτό το παιχνίδι καθώς και η προπαγάνδα που το συνοδεύει αρκούνται στο να πιστεύει ο Γερμανός εργάτης ότι διεφθαρμένος είναι ο έλληνας εργάτης κι όχι οι μίζες της Ζήμενς ούτε οι μιζολήπτες της. Στην

άγρια εκδοχή του αυτό το παιχνίδι καταλήγει στο Βερντέν και στο Σωμ.

Και βεβαίως, όσον πιο αδύναμη είναι διεθνώς η Αριστερά, τόσον πιο εύκολα αυτό το παιχνίδι παίζεται.

Ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του. Και οι κρίσεις του είναι εργαλείο ανακατανομής του πλούτου εν πρώτοις μέσα στο εσωτερικό της διεθνούς άρχουσας τάξης -κι όποιος το αρπάξει πρώτος. Ενώ, κατά δεύτερον, πλην όμως κύριον και καίριον, είναι επίσης εργαλείο υπαγωγής των λαών σε ολοκληρωτική υποταγή και συνεπώς εξαθλίωση...

Αυτά ακριβώς βλέπουμε στον καιρό μας να συμβαίνουν, και διεθνώς, και στην Ελλάδα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ από enet
  • Μεγάλη αποκάλυψη από τα Επίκαιρα, που εκθέτουν τις μυστικές δράσεις και συναντήσεις του Γιώργου Παπανδρέου
Λίγες ώρες πριν την παραίτηση Παμπούκη, που είχε να κάνει και με τις σχέσεις του με τη γερμανική πλευρά, με αφορμή την επένδυση στο Ελληνικό και το ενδιαφέρον του Κατάρ, το σημερινό (25/8/11) τεύχος του περιοδικού “Επίκαιρα” φέρνει στο φως ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ με τις μυστικές συνομιλίες Παπανδρέου με Ισραήλ και ΗΠΑ για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο.

Καθώς η κυβέρνηση ψάχνει διέξοδο από την κατάρρευση της οικονομικής πολιτικής μέσω της επιβεβλημένης ανακήρυξης της ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης), ο Παπανδρέου φαίνεται ότι σχεδιάζει νέες επενδυτικές στρατηγικές, ενώ Ομπάμα και Νετανιάχου είναι αποφασισμένοι να στηρίξουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή CasusBelli από την Τουρκία.

Η ανακήρυξη της ΑΟΖ με την Κύπρο θα δρομολογήσει τις διαδικασίες για τον εντοπισμό και την εκεμτάλλευση των πιθανολογούμενων κοιτασμάτων άνθρακα στην ευρύτερη περιοχή ελληνικού ενδιαφέροντος, βάζοντας την Ελλάδα δυναμικά στο ενεργειακό παιχνίδι, το οποίο ήδη εξελίσσεται στην Ανατολική Μεσόγειο. Με την κίνηση αυτή άλλωστε, συμφωνεί σύσσωμη και η αντιπολίτευση, αφού καιρό τώρα η ΝΔ ζητά την ανακήρυξη της ΑΟΖ της Κύπρου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα στο σημερινό τεύχος του περιοδικού, ο δεύτερος παράγοντας που συμπληρωματικά με τον πρώτο ωθεί την κυβέρνηση σε ένα τέτοιο σχεδιασμό είναι η ταχέως πλέον εξελισσόμενη ενεργειακή συνεργασία Κύπρου και Ισραήλ, η ιδανική ολοκλήρωση της οποίας, απαιτεί την συνεργασία και της Ελλάδας.

Άλλωστε, η ηχηρή παρέμβαση των ΗΠΑ και της Ρωσίας υπέρ του δικαιώματος της Κύπρου να προβεί σε γεωτρήσεις εντός της ΑΟΖ και η κάθετη απόρριψη Ουάσιγκτον και Μόσχας για τις παρόμοιες πρωτοβουλίες της Τουρκίας αποδεικνύουν ότι ένα νέο γεωπολιτικό παράθυρο ιστορικής σημασίας ανοίγει για την Ελλάδα.

Αν βέβαια η Ελλάδα αδρανήσει και το παράθυρο κλείσει, θα επρόκειτο για ασυγχώρητη ολιγωρία, με εθνικές οικονομικές συνέπειες.

Σύμφωνα με το εν λόγω δημοσίευμα, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου είχε συζητήσει το θέμα με την Αμερικανίδα υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον κατά την επίσκεψή της στη χώρα μας, αλλά και με τον Ισραηλινό ομόλογό του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Η ανακήρυξη των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών μεταξυ Ελλάδας και Κύπρου θα ενοποιήσει το θαλάσσιο οικονομικό και ενεργειακό χώρο μέχρι το Ισραήλ, το επόμενο λογικό βήμα τη δημιουργία αγωγού, ο οποίος θα μεταφέρει κυπριακό, ισραηλινό και αργότερα εφόσον εντοπιστεί ελληνικό φυσικό αέριο στις αγορές της Ευρώπης.

Οι συμφωνίες που ανοίγουν το δρόμο

Συμφώνησαν σε όλα η ισραηλινή εταιρεία Delek με την αμερικανική Noble για συμμετοχή στις εξορύξεις που θα γίνουν στο οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ.

Η Delek ανακοίνωσε πως υπέγραψε σχετική συμφωνία με τη Noble Cyprus, αλλά και την Avner Oil and Gas Ltd σχετικά με ερευνητικές δραστηριότητες στο οικόπεδο 12. Στην ανακοίνωση προστίθεται πως η Κυπριακή Δημοκρατία θα μπορεί να αποφασίσει αν θα επιτρέψει τη συμμετοχή της Delek και της Avner στις έρευνες μέχρι την 1η Αυγούστου 2013.

Με τη συμφωνία, Delek και Avner θα αναλάβουν το 15% των εξόδων που θα κάνει η Noble για ερευνητικές εργασίες συμπεριλαμβανομένων εξορύξεων, αξιολογήσεων, ανάπτυξης ακόμα και παραγωγής.

Παράλληλα, μέχρι την 1η Αυγούστου 2013, η Delek Drilling Management και η Avner Oil and Gas θα δικαιούνται να μεταφέρουν τα δικαιώματα τους από τη συμφωνία σε οποιοδήποτε τρίτο μέρος, το οποίο θα γίνει αποδεκτό από τη Νoble, αλλά θα λάβει την έγκριση και των κυπριακών αρχών.

Σε περίπτωση που η Κυπριακή Δημοκρατία δεν εγκρίνει τη συμμετοχή των δύο εταιρειών και η Noble ανακοινώσει εμπορικά ευρήματα στο οικόπεδο 12, τότε θα δικαιούνται επιστροφή των χρημάτων που συνέβαλαν στο συνεταιρισμό από τη Noble, αναφέρει η συμφωνία.

Παράλληλα, μέχρι την έγκριση από την κυπριακή κυβέρνηση, οι δύο εταιρείες δεν θα έχουν καμία πρόσβαση σε πληροφορίες που σχετίζονται με το οικόπεδο 12, οι οποίες είναι εμπιστευτικές.

Εξάλλου, η εταιρεία Cairn Energy, από τους μεγαλύτερους στο είδος του οργανισμούς, ενδιαφέρεται για επέκταση των ερευνητικών της δραστηριοτήτων στον τομέα της ενέργειας και στην Κύπρο, όπως αναφέρει δημοσίευμα των Financial Times και σύμφωνα με την παρουσίαση των εξαμηνιαίων αποτελεσμάτων της εταιρείας.



Λυπούμαι αν θα στενοχωρήσω μερικούς από τους «μεγάλους μεταρρυθμιστές» της κυβέρνησης, που με επικεφαλής τον κ. Παπανδρέου συνεχίζουν να «αλλάζουν την Ελλάδα», χωρίς να αλλάζουν το παραμικρό.

Θα ήθελα, όμως, να τους υπενθυμίσω ότι η χώρα έχει πτωχεύσει - μερικώς θεωρητικά, ολοσχερώς στην πράξη.

Ελλοχεύει δε ο κίνδυνος – θα μπορούσαμε να μιλούμε για βεβαιότητα – μέχρι το τέλος του χρόνου να ανακοινωθεί επισήμως η ολική χρεοκοπία, με όλες τις συνέπειες μιας κανονικής πτώχευσης.

Δεν πρόκειται για γκρίνια, αλλά μπορεί κάποιος να μας πει τι νόημα θα έχει ο χθεσινός θρίαμβος της υπουργού Παιδείας, όταν δεν θα μπορεί το πτωχευμένο κράτος να καταβάλει τα αναγκαία για την (μεταρρυθμισμένη) παιδεία;

Θα έχει άλλο νόημα εκτός από το «δαχτυλίδι» που θεωρεί η ίδια ότι έλαβε από τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος μάλιστα τηλεφώνησε και στον κ. Σαμαρά για να πετύχει την «συναίνεση»;

Μπορούμε να μάθουμε αν σε μια χώρα που κινδυνεύει να χρεοκοπήσει μπορεί να υπάρχει άλλη ιστορική στιγμή εκτός από την εξεύρεση λύσης για να αποφευχθεί η χρεοκοπία;

Προσωπικά, όλα αυτά μου φαίνονται τουλάχιστον γελοία.

Όπως γελοίο μου φαίνεται να συνεδριάζει (χθες) το υπουργικό συμβούλιο για να ασχοληθεί είτε με θέματα εξυγίανσης των τραπεζών – μπορεί να μιλούν για εξυγίανση άνθρωποι που ποτέ δεν κατάφεραν να εξυγιάνουν οτιδήποτε; - είτε με άλλα ανούσια και άσχετα με το μέγα πρόβλημα της πτώχευσης θέματα.

Όπως το πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων ή οι συγχωνεύσεις οργανισμών που εποπτεύει ο κ. Σκανδαλίδης (έλεος πλέον με τον Ελληνικό Γεωργικό Οργανισμό Δήμητρα) ή η διάθεση φυτοπροστατευτικών προϊόντων στην αγορά (έλεος, έλεος) ή η σύσταση επικουρικής ακτοφυλακής (όταν δεν έχουμε υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και τα σχετικά θέματα βρίσκονται αλλού ο παπάς κι’ άλλου τα γένια του) ή η ενσωμάτωση μιας κοινοτικής οδηγίας από το υπουργείο Ανάπτυξης (λέμε τώρα).

Όπως γελοίο μου φαίνεται κάθε τόσο να «ενημερώνεται» ο ΚΤΕ Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ, τα μέλη του οποίου ουδέποτε έπαιξαν κάποιον ουσιώδη ρόλο, έδωσαν μια γνώμη που να εισακούστηκε, ρωτήθηκαν για κορυφαία ζητήματα όπως η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο ελληνικό χρέος ή ο τρόπος διαπραγμάτευσης για τις εγγυήσεις ή τα προς συζήτηση θέματα στο Eurogroup ή στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια.

Εξίσου γελοία μου φαίνεται και αυτή η μάχη (λέμε τώρα) για την εξυγίανση του ποδοσφαίρου. Έχει καταντήσει οι αρμόδιοι υπουργοί Γερουλάνος και Νικητιάδης να έχουν κάνει περισσότερες δηλώσεις για αυτό το (επίσης άσχετο με την πτώχευση) θέμα, παρά για την πορεία του τουρισμού.

Οι δυο τους έχουν σχολιάσει περισσότερο τα του πρωταθλήματος από το γεγονός ότι εξαιτίας των ενεργειών του συναδέλφου τους επί των Μεταφορών όσον αφορά στην υπόθεση των ταξί επλήγη ο τουρισμός τον Ιούλιο. Για την ακρίβεια, επί του θέματος δεν έχουν πει λέξη – για λόγους συναδελφικής αλληλεγγύης.

Χωράει, κύριοι, η συναδελφική αλληλεγγύη σε μια πτωχευμένη χώρα;

Είναι δυνατόν, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, να χάνετε χρόνο για το τι θα γίνει με τους λέκτορες;

Να συνεχίζει ο καθένας το βιολί του – άλλος να «εξυγιαίνει» το ποδόσφαιρο, άλλος την παιδεία, άλλος τα ΜΜΕ και πάει λέγοντας – ενώ έπρεπε να κάθονται και να σκέφτονται, μήπως και τους κατέβει καμιά ιδέα (λέμε τώρα) και σωθούμε;

Ούτε καν χρειάζονταν όλοι αυτοί οι υπουργοί και οι υφυπουργοί. Μια ομάδα δέκα ικανών ανθρώπων χρειαζόταν, για να βρεθεί μια διέξοδος από την παρούσα τραγική κατάσταση.

Χορεύουν πάνω στον Τιτανικό που βουλιάζει και χθες ο κ. Παπανδρέου έβαλε την κ. Διαμαντοπούλου να σύρει τον χορό - για να κόψει τη φόρα σε άλλους και να βάλει τους δελφίνους να υποβλέπουν ο ένας την άλλη.

Μήπως μπορούν να μας πουν όταν το καράβι βουλιάξει τι θα λένε;

Θα μας πει η κ. Διαμαντοπούλου ότι έλυσε το θέμα με τους λέκτορες; (Εντάξει, γνωρίζω πως δεν ήταν αυτό το θέμα, αλλά πρέπει να μας πει αν με το νόμο της θα βρεθούν τα χρήματα για να μειώσουμε το χρέος).

Θα μας πει ο κ. Σκανδαλίδης ότι έλυσε το θέμα με τη «Δήμητρα» και τα… φυτοφάρμακα;

Θα μας πει ο κ. Ραγκούσης ότι τσακώθηκε με τους ταξιτζήδες;

Θα μας πουν οι κύριοι Γερουλάνος και Νικητιάδης ότι τα έβαλαν με τον Μπέο;

Θα μας πει ο κ. Παμπούκης ότι αφού (και με την δική του συμφωνία τον καιρό της παντοδυναμίας του ως υπουργού Επικρατείας) διαλύθηκε το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, δυο χρόνια μετά ανακάλυψε ότι τώρα χρειάζεται;

Θα μας πει ο κ. Παπουτσής ότι ανακοίνωσε φράχτη στον Έβρο τον Ιανουάριο και τον Αύγουστο το θέμα βρισκόταν ακόμη σε διαβούλευση;

Θα μας πει ο κ. Χρυσοχοΐδης ότι ετοίμασε την ανάπτυξη στα χαρτιά, αλλά τι ανάπτυξη να φέρεις σε μια πτωχευμένη χώρα;

Τι στο καλό θα μας λέτε κύριοι όταν πτωχεύσουμε ολοκληρωτικά;

Υ.Γ. 1 Οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος θα ντρεπόταν να ασχολείται με όσα ασχολούνται σήμερα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου – και πανηγυρίζουν κι’ από πάνω.

Υ.Γ. 2 Για τους κ.κ. Παπανδρέου και Βενιζέλο δεν ρωτάω τι θα μας λένε. Είναι σαφές ότι ο πρώτος αποφάσισε να πάρει μαζί του τον δεύτερο. Διότι η κούρσα διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ έχει αρχίσει. Η κ. Διαμαντοπούλου δοκίμασε πρώτη στο δάχτυλό της το δαχτυλίδι. Γι’ αυτό άλλωστε και, μετά τον «θρίαμβο», έλαβε μόνη της τον λόγο για να απαντήσει στον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ Τ. Κουράκη, προκάλεσε την ενόχληση του προεδρεύοντος αντιπροέδρου κ. Αργύρη (ο οποίος της επισήμανε δηκτικά πως «απ’ ότι βλέπω δεν χρειάζεστε το προεδρείο, κ. υπουργέ»), αλλά εκείνη συνέχισε απτόητη, απαξιώντας να συμμορφωθεί ή να απαντήσει στην παρατήρηση του προεδρείου.


Μια από τις σοβαρότερες παθογένειες που οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή εθνική κατρακύλα, είναι φυσικά η χαμηλή ποιότητα της δημοσιογραφίας στη χώρα μας. Και επειδή η δημοσιογραφία σαν λειτούργημα… δεν μας φταίει σε τίποτα, το πρόβλημα εστιάζεται σε εκείνους που την ασκούν.

Αφήστε λίγο τη μνήμη σας να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο. Ας πούμε, στο 1989. Το 1990. Τότε που η ιδιωτική τηλεόραση έκανε την εμφάνισή της, και όλοι την υποδεχτήκαμε εν χορδαίς και οργάνοις, προσδοκώντας σε πλουραλισμό, νέες ιδέες και ενίσχυση του προοδευτικού προσανατολισμού της χώρας μας.

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν περισσότερα από είκοσι χρόνια. Και όμως, στα κεντρικά πόστα, στα δελτία ειδήσεων, στις λεγόμενες «σοβαρές» ενημερωτικές εκπομπές, στα κύρια άρθρα των εφημερίδων, βλέπεις, ακούς και διαβάζεις τους ίδιους δημοσιογράφους.

Κάτι που δεν θα ήταν απαραιτήτως αρνητικό, αν δεν είχαν οι ίδιοι καταστεί παρωχημένοι από τις εξελίξεις. Ξεπερασμένος λόγος, φθαρμένες αντιλήψεις, ταύτιση και όχι κριτική απέναντι στην εξουσία, αδυναμία ουσιαστικής ανάλυσης των γεγονότων, και εμβάθυνσης στην ουσία τους.

Το ερώτημα λοιπόν προκύπτει αβίαστα: Πότε θα βγουν στη σύνταξη, όλοι αυτοί οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης; Πότε θα σταματήσουν να προσπαθούν να παραμένουν στην επικαιρότητα, να μοιάζουν χρήσιμοι και χρηστικοί, ανεξαρτήτως της προφανούς αδυναμίας τους να αντιληφθούν με επάρκεια τις σύγχρονες εξελίξεις;

Το ερώτημα μάλιστα καθίσταται κάθε άλλο παρά ρητορικό, επειδή στην περίπτωση αυτών των δημοσιογράφων, η κοινή λογική έχασε, και μάλιστα πανηγυρικά. Η τηλεθέαση και η ακροαματικότητα των εκπομπών τους συρρικνώθηκε, η κυκλοφορία των εφημερίδων συμβαδίζει με τον… ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, η κοινωνική απαξίωση που αντιμετωπίζουν, θα έκανε άλλους επαγγελματίες να απομακρυνθούν από το προσκήνιο. Αλλά εκείνοι, νομίζουν ότι βρέχει…


Οι επόμενες μέρες θα είναι ιστορικές για τα κοινοβουλευτικά χρονικά της χώρας αφού για δεύτερη φορά μέσα σε 24 ώρες, τέσσερα κόμματα (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΗΣΥ) φαίνεται να βρίσκουν κοινό σημείο αναφοράς και κοινό λόγο.

Μόλις χθες, τα «βρήκαν» για το Πανεπιστημιακό άσυλο… Και σήμερα Πέμπτη είναι αποφασισμένοι για πολύ μεγάλες ανατροπές…

Τα τέσσερα κόμματα είναι αποφασισμένα να αφήσουν στην άκρη τις ιδεολογικές (;) διαφορές, τα προγράμματα, τους «δεκάρικους» λόγους και για πρώτη φορά να μιλήσουν την ίδια γλώσσα για μια ακόμα φορά…Μόνο που αυτό το θέμα, ΔΕΝ είναι η δημόσια υγεία ΔΕΝ είναι η ανάπτυξη, ΔΕΝ είναι ένα κοινό όραμα για την επόμενη μέρα. Είναι τα αυθαίρετα! Είναι, η δικαίωση όσων πολιτών έχουν παρανομήσει και έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια Σύνταγμα και νόμους. Είναι η δικαίωση των δυο μεγάλων κομμάτων που μονοπωλούν τη διαχείριση της χώρας με την πολιτική της «αρπαχτής», του φτηνιάρικου μάρκετινγκ και της αποθέωσης του λαϊκισμού. Είναι η δικαίωση των πολιτικών που δεν εφάρμοζαν κανένα νόμο, που στην καλύτερη περίπτωση όταν δεν έβαζαν «πλάτη», έκαναν τα στραβά μάτια όταν οι ψηφοφόροι τους έχτιζαν με τσαμπουκά όπου ήθελαν ότι ήθελαν. Είναι η δικαίωση των νοσταλγών των ερτζιανών του ΄60 και του ΄70 τότε που κυριαρχούσε το όραμα του… «οικόπεδα εκτός σχεδίου μία ώρα από την Ομόνοια με φως, νερό, τηλέφωνο». Είναι η δικαίωση του πολιτικάντη έναντι του πολιτικού.

Οι ρυθμίσεις για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων συζητιούνται σήμερα Πέμπτη για δεύτερη φορά στη Βουλή και την ερχόμενη εβδομάδα το σχέδιο νόμου εισάγεται στην Ολομέλεια για ψήφιση. Ασφαλώς και θα γίνουν νόμος του κράτους κατά παράβαση της κοινής λογικής, της αρχής της ισονομίας, του Συντάγματος, της πολεοδομικής νομοθεσίας. Ασφαλώς και θα ικανοποιήσουν μικρά, μεσαία και μεγάλα συμφέροντα και ασφαλώς δεν θα βάλουν – επί της ουσίας και όχι στα χαρτιά- καμιά «κόκκινη γραμμή» στην αυθαιρεσία όπως δεν θέλησε να βάλει ποτέ, κανείς.

Οι επόμενες ημέρες θα είναι πράγματι ιστορικές, αφού η χώρα με την ισχυρότερη συναίνεση που έχει ονειρευτεί ποτέ κανείς θα πάει και επισήμως 40 χρόνια πίσω…


Εμείς εξ αρχής πάντως λέμε ότι εύκολη απάντηση, μια επιλογή δηλαδή που να μη συνοδεύεται από κόστος, δεν υπάρχει! Η κυβέρνηση με απόλυτη σιγουριά λέει να εφαρμοστούν και μάλιστα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα οι αποφάσεις που έλαβαν οι ηγέτες της ευρωζώνης στις 21 Ιούλη. Η Αθήνα βιάζεται γιατί – πολύ σωστά – βλέπει ότι το κλίμα αλλάζει κι οι επόμενες εβδομάδες θα είναι πολύ πιο απρόβλεπτες ακόμη κι απ’ αυτές του καλοκαιριού.

Με την Ιταλία και την Ισπανία, συγκεκριμένα, να στέκονται στην κόψη του ξυραφιού, ποιός μπορεί να εγγυηθεί ότι αύριο δεν θα χρειασθούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για να σωθούν αυτές οι δύο χώρες, ενώ η διάσωση της Ελλάδας τότε να μετατρέπεται σε παρωνυχίδα μπροστά στα τεράστια διακυβεύματα από μια πιθανή χρεοκοπία της Ρώμης και της Μαδρίτης; Ποιός μπορεί επίσης να θεωρεί δεδομένη την συμμετοχή των δύο αυτών χωρών στη δεύτερη δανειοδότηση της Ελλάδας ύψους 109 δισ. ευρώ, όταν για παράδειγμα οι ίδιες δανείζονται πλέον με πολύ μεγαλύτερο επιτόκιο απ’ αυτό που θα μας δανείσουν; Ποιός τέλος μπορεί να θεωρεί σίγουρη ακόμη κι αυτή την ψυχρή, βεβιασμένη συμφωνία πολλών κρατών και κυβερνήσεων όταν στο εσωτερικό τους οι αντιδράσεις πληθαίνουν;

Από την άλλη, μια πιθανή εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιούλη ανοίγει τον ασκό του Αιόλου. Δίνει δηλαδή το δικαίωμα στις χώρες της ευρωζώνης να απαιτήσουν από την Ελλάδα ενυπόθηκες εγγυήσεις! Κι αυτό μάλιστα όχι βάσει κάποιας αυθαίρετης ή διασταλτικής ερμηνείας των άρθρων της, αλλά κατά την πλήρη εφαρμογή τους κι ειδικότερα του άρθρου 9 που αναφέρεται ρητά στη δυνατότητα ενυπόθηκων εγγυήσεων που μπορεί να ζητήσει όποια χώρα συμμετέχει.

Σε αυτό το πλαίσιο κάθε άλλο παρά αυθαιρέτησε η Φινλανδία που ζήτησε την υπογραφή διμερούς συμφωνίας με την Ελλάδα ως εκ των ων ουκ άνευ όρο για να προχωρήσει στην έγκριση από τη Βουλή της τής σχετικής συμφωνίας. Σε εξ’ ίσου στέρεο έδαφος πάταγε κι η γερμανίδα υπουργός Εργασίας, Ούρσουλα φον ντερ Λέγεν που μιλώντας σε ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο της χώρας της την Τρίτη ζήτησε εγγυήσεις όπως αποθέματα χρυσού ή μετοχές από κρατικές επιχειρήσεις ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε μελλοντική «διάσωση».

Παρόλα αυτά, το κατά πόσο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Β. Βενιζέλος έπρεπε να υπογράψει τη συμφωνία με την Φινλανδία, την οποία πλέον αποκηρύσσει και το ίδιο το Βερολίνο, είναι κάτι διαφορετικό. Δεν έπρεπε!, είναι η δική μας γνώμη. Μπορούσε κάλλιστα να παρέπεμπε τις φινλανδικές αξιώσεις στις Βρυξέλλες χωρίς να επωμιζόταν η Αθήνα το πολιτικό κόστος από την ακύρωση στην πράξη της συμφωνίας της 21ης Ιούλη. Γιατί αυτό σήμαινε η διμερής συμφωνία με την Φινλανδία και το ντόμινο ανάλογων απαιτήσεων που αυτόματα ενεργοποιήθηκε από άλλες χώρες.

Το μεγάλο πρόβλημα ωστόσο δεν έγκειται στο παροιμιώδες αλαλούμ της κυβέρνησης Παπανδρέου αλλά στην ίδια την συμφωνία, τις αντιφάσεις που τη συνοδεύουν και τους σοβαρότατους κινδύνους που εγκυμονεί η υλοποίησή της για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα που έχουν βρεθεί αλλεπάλληλες φορές στο στόχαστρο των πιστωτών τον τελευταίο ενάμισι χρόνο. Η απόκρυψη από την μεριά της κυβέρνησης αυτών των κινδύνων μπορεί να βοηθάει ώστε να φαίνεται προφανής η απάντηση που δίνει, στην πραγματικότητα όμως θολώνει και δεν ξεκαθαρίζει το τοπίο...

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται μόνο στη δίνη του αβάστα­κτου χρέους, της οικονομικής κρίσης, του Διε­θνούς Ελέγχου και της κοινωνικής κατάρρευσης. Δυστυχώς, πάντα έφερε το βάρος της γεωγραφι­κής της θέσης και, ειδικά τις τελευταίες δεκαετί­ες, έχει μονίμως ανοιχτά εθνικά θέματα, τα οποία την υποχρεώνουν να κρατάει τα μάτια της ορθά­νοιχτα.

Στη σηµερινή κρίση στη Μεσόγειο, στις ακτές της οποίας συντελούνται κοσμοϊστορικές αλλαγές και ανατρέπονται δεδομένα δεκαετιών, ένα κεντρικό επίδικο είναι η οριστικοποίηση, για τα επόμενα πολλά χρόνια, του ενεργειακού στάτους - και με την έννοια του ελέγχου των δρόμων μεταφοράς ενέργειας και, κυρίως, με αυτήν του ελέγχου των πηγών της.

Ήδη η τάση της απόσπασης του ελέγχου των πετρε­λαϊκών αποθεμάτων από τα κράτη, εκ μέρους των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, επιβεβαιώνεται με τη δραματική και αιματηρή αλλαγή στη Λιβύη.

Όµως στην περιοχή δεν βρίσκονται μόνον οι Άραβες, οι Ισραηλινοί, το ΝΑΤΟ και οι εταιρείες. Βρίσκο­νται η Ελλάδα και η Κύπρος. Και απέναντί τους η Τουρκία. Ήδη η Κύπρος βρίσκεται στη δίνη ενός πολύπλοκου προβλήματος, καθώς η απειλή ενός... Μνημονίου, οι ενεργειακές της συμφωνίες και οι γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της για φυσικό αέριο, η επερχόμενη προεδρία της στην Ε.Ε. και το εθνι­κό της πρόβλημα διαπλέκονται ευθέως με τις δι­απραγματεύσεις - που κακώς άρχισαν και κακώς συντηρούνται - για «επίλυση» του Κυπριακού.

Το ακόµη χειρότερο για τη μαρτυρική Μεγαλόνησο εί­ναι ότι όλο αυτό το αξεδιάλυτο κουβάρι, με τους πολλαπλούς εκβιασμούς, καλείται να το διαχειρι­στεί μια αδύναμη κυβέρνηση, της οποίας ο επικε­φαλής, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, βρίσκεται σε υπό διαρκώς εντεινόμενη αμφισβήτηση που τείνει να εξελιχθεί σε απομόνωση.

Δυστυχώς τα νέα δεν είναι ευοίωνα. Η άσκηση πι­έσεων και εκβιασμών σε όλα τα επίπεδα, στο δημοσιονομικό από τη Γερμανία και τους οίκους αξιολόγησης και στο εθνικό και τα ενεργειακά από την Τουρκία, παρά τη λεκτική «στήριξη» από ΗΠΑ, Ισραήλ και Ρωσία, απαιτεί εθνικό σχεδια­σμό - ο οποίος φαίνεται να λείπει. Τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα αν συνυπολογίσου­με ότι και αυτή ακόμη η «στήριξη» μόνο τζάμπα δεν είναι...

Πηγή


Τίτλους τέλους στην εκτέλεση του προϋπολογισμού και στην αξιοπιστία της κυβέρνησης έβαλε ο Βενιζέλος με όσα είπε στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για την οικονομία.

Ο υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε ότι

- Θα προχωρήσει σε νέα διαπραγμάτευση του προϋπολογισμού με την τρόικα. Πρόκειται για ομολογία αποτυχίας της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης και του μνημονίου, αλλά και αδυναμία της κυβέρνησης να υλοποιήσει το μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό που ψήφισε ο ίδιος! Είναι το αποτέλεσμα της ύφεσης που θα ξεπεράσει το 5% και του ελλείμματος που φθάνει το 15,5 δις ευρώ το 2011.

- Οι ιδιωτικοποιήσεις θα πάνε πίσω, καθώς το Χρηματιστήριο είναι πολύ χαμηλά και το ξεπούλημα των εισηγμένων εταιρειών δεν θα αποδώσει τα προβλεπόμενα.

- Η Ελλάδα επιμένει στην υλοποίηση των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της 21ηςΙουλίου με τη συμμετοχή των ιδιωτών.

- Η συμφωνία για το νέο δανεισμό της χώρας μας θα υπογραφεί τον Οκτώβριο από την Ελλάδα, η οποία θα είναι η τελευταία χώρα που θα την υπογράψει.

Πάνε οι αποκρατικοποιήσεις… πάνε οι φοροφυγάδες, πάει το μεσοπρόθεσμο… πάνε κατά διάολου...

Έτσι ακριβώς έλεγε στο περιστύλιο της Βουλής βουλευτής και πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, αμέσως μετά το Υπουργικό Συμβούλιο και την ενημέρωση που είχαν στο ΚΤΕ από τον Υπουργό Οικονομίας Ευάγγελο Βενιζέλο.

Τώρα εξηγείται γιατί διέρρευσε η πληροφορία πως τελικά ο Γ. Παπανδρέου δεν θα μιλούσε στη ΔΕΘ…

Πηγή


Η αναίσθητη και υπεροπτική αντιμετώπιση του Λαού από τους καλαμοκαβαλάρηδες πολιτικούς οδηγεί με βεβαιότητα σε ξέσπασμα της Λαϊκής οργής στις επόμενες βδομάδες. Μπροστά στην αδυναμία του να επιβιώσει, πόσο μάλλον να πληρώσει πρόσθετα χαράτσια για να μη χαλάσει η βολή των πραιτοριανών, από λιγότερο λόγω κρίσεως εισόδημα, ο Έλληνας θα επαναστατήσει..

Οι ελεγκτές της τρόικας είναι ήδη εδώ και κοσκινίζουν τα νούμερα. Το τι θα βρουν ήδη το γνωρίζουν εκ των προτέρων, όμως τα μάκρο είναι ήδη ξεκάθαρα σε όλους, και η υστέρηση των εισπράξεων πιθανόν να μην εκπλήσσει κανένα. Ειδικά με βάση το γεγονός ότι η οικονομία συρρικνώθηκε κατά ακόμα 4,5% στο πρώτο εξάμηνο του ‘11, είναι απορίας άξιον πώς οι εισπράξεις δεν κατέρρευσαν τελείως.

Η συρρίκνωση της οικονομίας φυσικά αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα, καθώς οι ενέργειες δημοσιονομικού συμμαζέματος έχουν μείνει πίσω, πολύ πίσω.

Στην ουσία τίποτε δεν έχει αλλάξει επί της στόχευσης και θυσίας του ιδιωτικού τομέα, με τουλάχιστον 150,000 νέους άνεργους να προστίθενται στις στρατιές των ανέργων φέρνοντας το “επίσημο” άθροισμά τους πάνω από 850,000 εργαζόμενους. Με την ολοκλήρωση της τουριστικής σαιζόν και την παύση των εποχιακών θέσεων, η επίσημη ανεργία θα εκτοξευθεί στο 1.000.000 στις επόμενες 90 ημέρες. Αυτό το επίσημο νούμερο φυσικά δεν περιλαμβάνει τους ελεύθερους επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες που έβαλαν λουκέτο, όπως και εκείνους που βιαστικά έτρεξαν να καταθέσουν τα χαρτιά τους μήπως και προλάβουν να πάρουν σύνταξη.

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση αγκομαχάει να αποσπάσει από τους 2,5 εκατομμύρια εναπομείναντες εργαζόμενους της ιδιωτικής οικονομίας 5,5 δις ευρώ το μήνα ως το τέλος του χρόνου, πολλοί από αυτούς καταλήγουν άνεργοι, άστεγοι, παιδιά ενός κατώτερου θεού, πολίτες μιας χαμηλότερης κατηγορίας από τα χαϊδεμένα παιδιά των δημοσίων υπηρεσιών και του ευρύτερου δημοσίου τομέα, περιλαμβανομένων και των ψευδοανάπηρων και νεκρών συνταξιούχων αλλά και των παντοιοτρόπως αργόμιθων που εισπράττουν την ψήφο τους κάθε μήνα στον τραπεζικό τους λογαριασμό από το μόχθο και το αίμα του Έλληνα.

Την ίδια στιγμή που υποχρεώνουμε την 85χρονη αγρότισσα να πληρώσει τα φάρμακα από την τσέπη της διατηρούμε στρατούς δημοσίων υπαλλήλων σε ανύπαρκτες δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς, πληρώνουμε δεκάδες αστυνομικούς να φυλάνε “επωνύμους” και πολιτικούς πιθανότατα από την οργή του ίδιου του λαού, και προσφέρουμε πάγιες αντιμισθίες των 12.000 ευρώ το μήνα σε νομικούς συμβούλους και μέλη δεκαπενταμελών διοικητικών συμβουλίων οργανισμών με κύκλο εργασιών μικρότερο από τις μηνιαίες αμοιβές των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων τους.

Το πάρτι στις προμήθειες του δημοσίου συνεχίζεται ανενόχλητο, με κάποιες “δήθεν” μειώσεις για τα μάτια του κόσμου, ενώ από την πίσω πόρτα, με πλαστές υπερωρίες και έξαφνες προαγωγές ολόκληρων οργανισμών, οι αργόμισθοι καρεκλοκένταυροι διεκδικούν το δικαίωμα τους να πίνουν το αίμα του Ελληνικού Λαού.

Ο κόμπος έχει προ πολλού φτάσει στο χτένι, και πολύ φοβάμαι ότι ο Σεπτέμβριος θα αποδειχθεί υπερβολικά θερμός για ολόκληρη την Ελλάδα. Η αναίσθητη και υπεροπτική αντιμετώπιση του Λαού από τους καλαμοκαβαλάρηδες πολιτικούς οδηγεί με βεβαιότητα σε ξέσπασμα της Λαϊκής οργής στις επόμενες βδομάδες. Μπροστά στην αδυναμία του να επιβιώσει, πόσο μάλλον να πληρώσει πρόσθετα χαράτσια για να μη χαλάσει η βολή των πραιτοριανών, από λιγότερο λόγω κρίσεως εισόδημα, ο Έλληνας θα επαναστατήσει. Εξ άλλου ο Σεπτέμβρης και ο Μάρτης ήταν πάντα πρόσφοροι μήνες στην Ελλάδα των νεώτερων χρόνων για Λαϊκές διεκδικήσεις και αιματηρές κινητοποιήσεις.

Ελπίζω η τρόικα να προβλέπει αυτή την εξέλιξη των πραγμάτων που έρχεται, και να κάνει τα απαραίτητα για να εφαρμοστεί αρχικά το διαβόητο Ενιαίο Μισθολόγιο, που δέκα μήνες τώρα κοσκινίζει η κυβέρνηση, γιατί αλλιώς βλέπω να παίρνει στα χέρια του την τύχη του ο Έλληνας στις επόμενες βδομάδες.

Είναι καιρός να κάνουν κάτι στην κατεύθυνση της μείωσης του Λαβιάθαν που ονομάζουμε Ελληνικό Δημόσιο, αν και είναι ήδη αργά για πολλούς στον ιδιωτικό τομέα που καταστράφηκαν ανεπιστρεπτί από την σπάταλη και ανεύθυνη αυτή κυβέρνηση του “Τιτανικού” και του t10.

Ο Θεός της Ελλάδας ας μας φυλάξει από τον εφιάλτη της Λαϊκής οργής αυτό το Σεπτέμβρη. Φοβάμαι όμως ότι αν δεν κουνήσει το χέρι της και η Τρόικα, η κυβέρνηση θα μας παραδώσει σε σκηνές που μας πηγαίνουν πολλές πέτρινες δεκαετίες πίσω.