Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Ιουλ 2016

Ο "σουλτάνος" έβλεπε το επόμενο πραξικόπημα στη γωνία…

Του Michael J. Koplow

Είναι δύσκολο να υπερεκτιμηθεί ο βαθμός στον οποίο οι φόβοι ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος έχουν κινητοποιήσει τις ενέργειες του Τούρκου ηγέτη Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως πολιτικού.

Οι συντηρητικοί και θρησκευόμενοι Τούρκοι έχουν ζήσει επί δεκαετίες κάτω από την σκιά του πραξικοπήματος του 1960 με το οποίο καθαιρέθηκε και εκτελέστηκε ο πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές, στον οποίο ο Ερντογάν αναφέρεται συχνά ως έναν μάρτυρα-ήρωα και μια προειδοποιητική ιστορία.

Το «μεταμοντέρνο» πραξικόπημα του 1997 που καθαίρεσε τον πολιτικό μέντορα του Ερντογάν, τον πρωθυπουργό Νετσμετίν Ερμπακάν, και οδήγησε στην επακόλουθη φυλάκιση του Ερντογάν και την απαγόρευση να εμπλέκεται με την πολιτική [ως κατηγορούμενος] για θρησκευτική υποκίνηση, μόνο ενίσχυσε την αντίληψη μεταξύ των μη-ελίτ Τούρκων ότι το παλιό κοσμικό κατεστημένο, στο οποίο ο στρατός ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος, ποτέ δεν θα παραχωρήσει πλήρη εξουσία.

Ήταν μόνο όταν ο Ερντογάν και ο συν-ιδρυτής του κόμματός του της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) Abdullah Gül κέρδισαν το 2007 την κόντρα τους με τον στρατό σχετικά με την υποψηφιότητα του Γκιουλ για την προεδρία (στην οποία αντιτίθετο ο στρατός επειδή η σύζυγός του Gül φορά μαντίλα), που ο Ερντογάν φάνηκε να αποκτά το πάνω χέρι και να είναι σε θέση να αλλάξει για τα καλά την ισορροπία δυνάμεων με τον στρατό.

Αυτό είναι το πλαίσιο για τις πρόσφατες δίκες «Εργκένεκον» και «Balyoz», στις οποίες η κυβέρνηση κατηγόρησε Τούρκους αξιωματικούς ότι σχεδίαζαν μια σειρά από πραξικοπήματα και παραπλανητικές επιθέσεις σχεδιασμένες έτσι ώστε να ανατρέψουν το καθεστώς του ΑΚΡ -δίκες που αποδεκάτισαν τις τάξεις των αξιωματικών της Τουρκίας και που επίσης αργότερα ανατράπηκαν όταν μερικές από τις καταδίκες βρέθηκε να βασίζονται σε κατασκευασμένα στοιχεία.

Είναι επίσης το πλαίσιο του φετιχισμού του Ερντογάν με τις εκλογές και της πλειοψηφικής θεωρίας του για την διακυβέρνηση. Τόσο ως πρωθυπουργός όσο και ως πρόεδρος, ο Ερντογάν έχει εκφράσει επανειλημμένα το ότι οι εκλογές παρέχουν απόλυτη εξουσία και επιτρέπουν στην κυβέρνηση να λάβει οποιαδήποτε μέτρα της αρέσουν. Αν και αυτές οι συμπεριφορές ήταν εν μέρει ένας τρόπος να διαλύσει τα (σε μεγάλο βαθμό ανίσχυρα) κόμματα της αντιπολίτευσης της Τουρκίας, ήταν επίσης η έσχατη γραμμή άμυνας ενάντια στον στρατό.

Ο Ερντογάν ποτέ δεν αισθάνθηκε ασφαλής από το μακρύ χέρι του στρατού και πάντα έβλεπε το επόμενο πραξικόπημα πίσω από την γωνία. Ως εκ τούτου κατέτασσε κάθε πρόκληση ως συνωμοσία, είτε προερχόταν από τον στρατό, είτε τους πρώην συμμάχους του τού κινήματος Γκιουλέν είτε ακόμα και από άοπλους διαδηλωτές στο Gezi Park.

Ο Ερντογάν πίστευε ότι θα μπορούσε να μην αντιμετωπίσει προβλήματα με τέτοιους χαρακτηρισμούς όσο θα μπορούσε να δείχνει τα υψηλά περιθώρια νίκης την ημέρα των εκλογών και να κινητοποιεί τους υποστηρικτές του σε εντυπωσιακές επιδείξεις λαϊκής ισχύος. Αυτά θα καθιστούσαν δύσκολο για τον στρατό να συνεχίσει την παράδοση των παρεμβάσεων στην πολιτική της Τουρκίας˙ η ανατροπή του Ερντογάν και του ΑΚΡ θα ήταν η επίθεση σε έναν ηγέτη με πρωτοφανή δημοτικότητα και σε ένα κόμμα που ήταν εξαιρετικά επιτυχές.

Γι’ αυτό ήταν μια έκπληξη, την Παρασκευή, όταν τα τανκς κύλισαν μέσα από τους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, τα μαχητικά F-16 πέταξαν χαμηλά πάνω από την Άγκυρα, και μια νέα οντότητα που αυτοαποκλήθηκε «Συμβούλιο Ειρήνης στην Πατρίδα» ανακοίνωσε στην τουρκική κρατική τηλεόραση ότι είχε αναλάβει όλη την χώρα. Ξαφνικά, φάνηκε ότι οι χειρότεροι φόβοι του Ερντογάν είχαν πραγματοποιηθεί και ότι οι προσπάθειές του να προστατέψει την Τουρκία από ένα πραξικόπημα είχαν προκαλέσει ακριβώς αυτό που προσπαθούσε να αποφύγει.

Ορισμένοι παρατηρητές φάνηκε να επικροτούν [2] το εξελισσόμενο πραξικόπημα. Αλλά το γεγονός ότι ο Ερντογάν έχει γίνει ολοένα και πιο αυταρχικός με την πάροδο του χρόνου και έχει συστηματικά ξεκοιλιάσει το τουρκικό κράτος δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το πραξικόπημα θα ήταν μια νίκη για την δημοκρατία. Τα πραξικοπήματα δεν είναι λαϊκές επαναστάσεις˙ είναι θεμελιωδώς ανελεύθερα και είναι γενικά καταστροφικά για την μακροπρόθεσμη πολιτική ανάπτυξη μιας χώρας. Η Τουρκία σίγουρα δεν αποτελεί εξαίρεση [3].

Πράγματι, ακόμα ένα πραξικόπημα δεν θα αποτελούσε ένα μαγικό ελιξίριο για την τουρκική δημοκρατία. Στην καλύτερη περίπτωση, θα είχε απλώς οδηγήσει σε ένα διαφορετικό είδος αυταρχισμού από εκείνο που έχει τώρα η Τουρκία. Στην χειρότερη περίπτωση, θα είχε προκαλέσει έναν εμφύλιο πόλεμο. Το ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης της Τουρκίας κατήγγειλαν όλα το πραξικόπημα πολύ πριν γίνει σαφές το αποτέλεσμά του (αντί να το αγκαλιάσουν ως μια ευκαιρία να απαλλαγούν για τα καλά από τον Ερντογάν και το ΑΚΡ), αποκαλύπτει το πώς η πλειοψηφία των Τούρκων βλέπει το παραμύθι που λέει ότι ένα πραξικόπημα θα οδηγούσε σε πολιτική αποκατάσταση.

Τα ανωτέρω δεν είναι ούτε για να πούμε ότι η αποτυχία του πραξικοπήματος θα ήταν μια νίκη για την δημοκρατία. Ο Ερντογάν έχει περάσει πάνω από μια δεκαετία μιλώντας για σχέδια ανατροπής της βούλησης του λαού. Οι συνεχείς προειδοποιήσεις του φαίνονται σήμερα προφητικές, όχι παρανοϊκές.

Γι’ αυτό, σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη θεωρία στην Τουρκία, ο Ερντογάν προγραμμάτισε και ενορχήστρωσε το αποτυχημένο πραξικόπημα ως έναν τρόπο για να εδραιώσει την εξουσία του. Αυτή η ιστορία είναι παρατραβηγμένη –το να κρατηθεί μια τέτοια επιχείρηση μυστική θα ήταν δύσκολο, και το να πείσει εκατοντάδες να σκοτωθούν θα ήταν ακόμη δυσκολότερο- αλλά είναι βέβαιο ότι ο Ερντογάν θα είναι ο κύριος ωφελημένος από την απόπειρα.

Από τώρα και στο εξής, ο Ερντογάν θα είναι όχι μόνο ο πρόεδρος ο οποίος νίκησε με επιτυχία μια προσπάθεια να τον ανατρέψουν -θα είναι επίσης εκείνος που είχε δίκιο όλον αυτόν τον καιρό. Είναι αδιάφορο το αν οι προηγούμενες εκκαθαρίσεις του στρατού και ο εν εξελίξει πόλεμός του ενάντια στους ανούσιους αντιπάλους του γκιουλενιστές έκαναν αυτοεκπληρούμενη την προφητεία του˙ όταν επιμένει τώρα για ένα νέο σύνταγμα που κατοχυρώνει ένα προεδρικό σύστημα και ξεριζώνει τους οποιουσδήποτε ελέγχους και ισορροπίες που έχουν κάποιο νόημα, και χρησιμοποιεί την λαϊκή κυριαρχία επί του στρατού ως δικαιολογία, λίγοι θα μείνουν για να διαφωνήσουν. Οι συνεχείς αναφορές του Ερντογάν στην βούληση του λαού, δεν σημαίνουν ότι το έργο το οποίο ξεκινά ο ίδιος τώρα θα είναι δημοκρατικό.

Οι ενθουσιώδεις και ανίκανοι πραξικοπηματίες πίστευαν ότι επρόκειτο να αναμορφώσουν το τουρκικό κράτος, και οι δράσεις τους [όντως] θα επιτύχουν τον στόχο αυτό -αλλά όχι με τον τρόπο με τον οποίον το οραματίστηκαν. Περίπου όπως και ορισμένοι Αμερικανοί πολιτικοί και στις δύο πλευρές του φάσματος που ακόμα διαλαλούν την αντίθεσή τους στον πόλεμο του Ιράκ ως απόδειξη της υπέρτατης κρίσης επί της εξωτερικής πολιτικής για κάθε περίσταση, ο Ερντογάν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα γεγονότα του περασμένου Σαββατοκύριακου ως δικαιολογία για να πάρει ό, τι θέλει στο υπόλοιπο της πολιτικής βασιλείας του.

Αυτό περιλαμβάνει ένα νέο σύνταγμα, την καταστολή και την εκκαθάριση κάθε αντιπολίτευσης [4] (σχετιζόμενης με το πραξικόπημα ή οποιασδήποτε άλλης) ή μια διαφαινόμενη αναμέτρηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες [5]. Όσο υψηλά κι αν είχε ανέβει ο Ερντογάν πριν, η θέση του [τώρα] είναι υψηλότερη.

ForeignAffairs
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δύο ένοπλοι αλγερινής καταγωγής εισέβαλαν σε εκκλησία κοντά στην Ρουέν της Νορμανδίας σκοτώνοντας τον υπέργηρο ιερέα και κρατώντας ομήρους τις μοναχές. Οι δράστες έπεσαν νεκροί κατά την επέμβαση της Αστυνομίας.
Αστυνομική πηγή ανέφερε πως οι δράστες έκοψαν τον λαιμό του ιερέα με μαχαίρι.”

Εἶναι πιά ἀρίδηλο, ὁ ἰσλαμικός φανατισμός ἔχει ἐξαπολύσει κατά τῆς χριστιανικῶν καταβολῶν Δύσης τόν “πολιτισμικό” πόλεμο πού τόσα χρόνια καλλιεργοῦσαν κάποιοι μεθοδικά.
Μόνο μιά βαρειά νοητική διαστροφή, τοῦ τύπου “πολιτική ὀρθότητα”, μπορεῖ νά συσκοτίσει τόν νοῦ καί νά μήν δεῖ κάτι τέτοιο στήν εὐρωπαϊκή καθημερινότητα.

Στόν “Ἀντιφωνητή” γιά χρόνια χλευάζουμε τά παραμύθια γιά τίς Ἀλκάιντες καί καταγράφουμε τίς κραυγαλέες προβοκάτσιες τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, κυρίως στίς ΗΠΑ, ὅπου στήνονταν ὑποθέσεις γιά νά παγιδέψουν ἀφελεῖς μουσουλμάνους σέ τρομοϋποθέσεις.
Προσπαθήσαμε νά δείξουμε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον τά ἀφεντικά ἐπεδίωκαν μιά ἰσλαμοχριστιανική σύγκρουση, γιά νά παραμείνουν αὐτοί ἥσυχοι στό ταμεῖο.

Δυστυχῶς, μιάμιση δεκαετία μετά τήν ἱστορική ἀπάτη τῆς 11ης Σεπτεμβρίου, φαίνεται νά ἐπετεύχθη ὁ στόχος τους.

Ὁ φανατισμός τοῦ πολιτικοῦ ἰσλάμ, ὁ πρωτογονισμός τῶν ἀφροασιατικῶν ἐθνῶν, ἡ νατοϊκή ὕβρις τῶν εὐρωπαϊκῶν κυβερνήσεων, ὁ ἐποικισμός τῆς γηραιᾶς ἠπείρου ἀπό λαθρομετανάστες, ἡ ἐπιβεβλημένη πολυπολιτισμικότητα κι ὁ ἐθνοθρησκευτικός ἀποχρωματισμός στίς κοινωνίες μας, ἡ παραίτηση τοῦ τρυφηλοῦ Εὐρωπαίου ἀπό τήν ταυτότητά του καί κάθε διάθεση ὑπεράσπισής της ἔχουν διαμορφώσει τό πεδίο τῆς μάχης.

Τό πλεονέκτημα ΔΕΝ τό ἔχει ἡ πλούσια Εὐρώπη, γιατί δέν ἔχει ἠθικό, δέν θέλει κἄν νά βλέπει τόν ἐχθρό, δέν διαθέτει ἡγεσία πού θά τήν διασώσει. Καθοδηγεῖται ἀπό πράκτορες τοῦ γκλομπαλισμοῦ, ὁ ὁποῖος φοβᾶται τόν Εὐρωπαῖο πολίτη ἀκόμα καί σήμερα, πολύ περισσότερο πάντως ἀπό τήν ἀσιατική κοινωνία τῆς μάζας.

Ὅταν οἱ κάφροι τοῦ Ἀλλάχου Ἀκμπάρ διαλύσουν - σέ ἀγαστή συνέργεια μέ τίς ἡμέτερες ἐλίτ - τίς κοινωνίες μας κι ἐξαλείψουν τίς ἐλευθερίες καί τά δικαιώματά μας, τότε θά ἔρθουν οἱ σκηνοθέτες τοῦ πολέμου νά δρέψουν τούς καρπούς τῶν μεθοδεύσεών τους.

Πηγή "Αντιφωνητής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το αποτυχημένο πραξικόπημα στη Τουρκία προκάλεσε σειρά τεκτονικών μετατοπίσεων, στις γεωπολιτικές πλάκες της Ευρασίας και της Μέσης Ανατολής, που ακόμα βρίσκονται σε εξέλιξη. Η σημαντικότερη εξ αυτών είναι η ανοιχτή εχθρότητα του «πληγωμένου σουλτάνου» προς τις ΗΠΑ και η πρόθεσή του να πλεύσει προς την αγκαλιά της Μόσχας.

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Αν η συγκεκριμένη τουρκική στροφή αποκτήσει διάρκεια τότε βρισκόμαστε στην αρχή μιας κομβικής αλλαγής στις ευρύτερες ισορροπίες της Δύσης με την Ανατολή. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η Δύση, δηλαδή οι ΗΠΑ και τα ισχυρά παγκόσμια κέντρα χρηματοπιστωτικής ισχύος, επιτρέψει αυτόν τον αναπροσανατολισμό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής προς την ρωσική άρκτο. Πριν απαντήσουμε, οφείλουμε προηγουμένως να αναζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους φθάσαμε σ’ αυτό το σημείο.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Τουρκία έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του τρίτου ισλαμικού άξονα έναντι του, κυρίως αραβικού, σουνιτικού, με επίκεντρο την Σαουδική Αραβία, και του σιιτικού, με κέντρο το Ιράν. Στόχος της ενίσχυσης του τουρκικού παράγοντα από τη Δύση υπήρξε η υπονόμευση της ρωσικής επιρροής στον πρώην σοβιετικό χώρο, μεταξύ των τουρκογενών μουσουλμάνων από την Κριμαία και τον Καύκασο μέχρι τα Ουράλια και το Ουζμπεκιστάν. Επιρροή που εκτεινόταν επίσης και στα Βαλκάνια – Βοσνία, Αλβανία, Κόσσοβο, Σκόπια, Βουλγαρία- και εκτός τη ρωσική παρουσία υπονόμευε και την ευρωπαϊκή πολιτική.

Έτσι, η οικονομική και πολιτισμικό-θρησκευτική επέκταση της Τουρκίας γινόταν με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Οι μεντρεσέδες του Γκιουλέν για παράδειγμα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη μιας νέας διεκδικητικής γενιάς μουσουλμάνων, με γερές υπερατλαντικές διασυνδέσεις. Το σχέδιο γενικά δεν ήταν καινοφανές. Το είχε εκπονήσει και χρησιμοποιήσει η Βρετανική Αυτοκρατορία από τον 19ο αιώνα για το «Great Game», και αργότερα το χρησιμοποίησε και η Γερμανία, μέχρι και το 1944. Αλλά και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής ο αναβαθμισμένος ρόλος της Τουρκίας στόχευε τα μπααθικά καθεστώτα, που συνιστούσαν πάντοτε τη σοβαρότερη απειλή για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ λόγω της συνοχής και του εθνικισμού τους.

Τις δεκαετίες αυτές η νέα Τουρκία μετασχηματιζόταν και εσωτερικά. Οι μάζες της Ανατολίας, με υψηλότερη δημογραφική αύξηση από τα παράλια, προόδευαν οικονομικά και εν τέλει κέρδισαν και την πολιτική εξουσία στο πρόσωπο του φιλόδοξου και φανατικού μουσουλμάνου Ερντογάν. Ο δυτικός σχεδιασμός δεν έπαψε να εφαρμόζεται, παρά τις ιδιοτροπίες του νεο-οθωμανού, που οραματιζόταν την προαγωγή του σε σουλτάνο και χαλίφη.

Οι Αμερικανοί θα πιστεύουν για πολύ καιρό ότι η Τουρκία, παρ’ όλες τις επί μέρους παρασπονδίες, όπως η απαγόρευση της βάσης Ιντσιρλίκ για χρήση από τον αμερικανικό στρατό για επιχειρήσεις στο Ιράκ ή οι στενές οικονομικές σχέσεις με τη Μόσχα, είναι ακόμη ελεγχόμενη και βέβαια πάντα χρήσιμη.

Στη διάρκεια μάλιστα της «Αραβικής Άνοιξης» η αίγλη της Άγκυρας εκτοξεύεται. Μέχρι, όμως, που ο Σίσι ανατρέπει τον Μόρσι και ο Πούτιν σώζει τον Άσαντ. Το παιχνίδι τότε αλλάζει ραγδαία. Κι ο Ερντογάν κάνει το λάθος να μην το παραδεχθεί εγκαίρως. Και τα βάζει με όλους. Το αποτέλεσμα είναι να χάνει σχεδόν παντού και το σπουδαιότερο να βάζει σε σοβαρό κίνδυνο τον μεγάλο σχεδιασμό.

Η εμμονή του στη μη δημιουργία κουρδικής οντότητας στα καντόνια της βόρειας Συρίας προκαλεί σοβαρές παρενέργειες στην διευθέτηση του μεταπολεμικού χάρτη της Μεσοποταμίας. Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, όμως, συνεργάζονταν ανοιχτά με τις δυνάμεις των Κούρδων στη Συρία και όχι μόνον γιατί δεν διατίθενται άλλες χερσαίες δυνάμεις για να κάνουν τη δύσκολη δουλειά εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους».

Ένας επιπλέον λόγος είναι γιατί και οι δύο επιθυμούν να δουν σύντομα κατασκευασμένο τον αγωγό που θα συνδέει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου του Ισραήλ προς τη Τουρκία, μέσω της Κύπρου. Εδώ εντάσσεται και η πίεση για λύση του Κυπριακού μέχρι το τέλος του έτους. Η Κύπρος, άλλωστε, έγινε ήδη πολύ πιο απαραίτητη στους σχεδιασμούς ΗΠΑ-Ισραήλ, μετά από την εγκατάσταση ισχυρής ρωσικής στρατιωτικής δύναμης στα παράλια της Συρίας.

Η δημιουργία του αγωγού, πέρα από τα οικονομικά οφέλη, θα κάνει την Τουρκία περισσότερη εξαρτημένη από το Ισραήλ και τη Δύση, ενώ ταυτόχρονα θα την μετατρέψει σε ενεργειακή οδό προς την Ευρώπη, και άρα θα τη βάλει σε μόνιμο ανταγωνισμό με τη Ρωσία. Το διακύβευμα είναι, προφανώς, πολύ μεγάλο.

Ο Ερντογάν, απογοητευμένος από την αμερικανική πίεση, έχοντας χάσει και την ελπίδα να μεταφέρει το φυσικό αέριο του Κατάρ μέσω της Συρίας, έψαχνε σανίδα σωτηρίας. Μαζί με τις σχέσεις με το Ισραήλ προσπάθησε να αποκαταστήσει και αυτές με τη Ρωσία, με εκείνη την περίπου συγνώμη για το καταρριφθέν αεροσκάφος. Ίσως αυτή να ήταν η στιγμή που δόθηκε και «το πράσινο φως» για την εκδήλωση στρατιωτικού πραξικοπήματος από χολωμένους κεμαλιστές αλλά και, συνδεδεμένους με τη Δύση, οπαδούς του Γκιουλέν.

Το τι συνέβη στο παρασκήνιο θα αργήσουμε να το μάθουμε, αν το μάθουμε ποτέ επακριβώς. Τώρα, αυτό που προέχει είναι να δούμε προς τα πού πάνε τα πράγματα. Για τη Ρωσία, τα γεγονότα της Τουρκίας ήταν θεόσταλτο δώρο. Βασικός στόχος του Πούτιν είναι η αποτροπή του πολλαπλασιασμού των ανοιχτών μετώπων. Γνωρίζει ότι αυτό επιδιώκουν τα «γεράκια», με πρώτο βιολί τη φοβερή κα Νούλαντ.

Ο Ρώσος πρόεδρος δεν έχει μάλλον ψευδαισθήσεις για το ποιόν και την αξιοπιστία του Ερντογάν. Ούτε για το πόσο μακριά μπορεί να πάει η Άγκυρα στις επιλογές της εξωτερικής της πολιτικής. Αλλά από την άλλη, όσο και να κρατήσει, μια φιλική προς τη Μόσχα Τουρκία τού προσφέρει τη δυνατότητα να επικεντρωθεί στο σημαντικότερο για τη Ρωσία πρόβλημα της Ουκρανίας. Παράλληλα, εμφανίζει τη Μόσχα ανοιχτή προς το Ισλάμ, και πυροδοτεί εσωτερικές εντάσεις στο ΝΑΤΟ.

Ο Ντούγκιν, παρά τη μεγαλοστομία του, έχει μάλλον δίκιο στα όσα πρόσφατα είπε για το ότι είναι προς το συμφέρον της ρωσικής πολιτικής να ακολουθήσει το παράδειγμα του Λένιν. Εννοούσε τη συμφωνία του 1921 με τον Κεμάλ για να διασφαλίσει τα σύνορά του στον Καύκασο και να κερδίσει τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της σοσιαλιστικής Ρωσίας.

Από τη συμφωνία αυτή κέρδισαν τότε και ο Λένιν και ο Κεμάλ -αυτοί, βέβαια, που έχασαν τα πάντα, ακόμη και τη ζωή τους, ήταν οι χριστιανοί της Μικράς Ασίας. Εκεί, ωστόσο, που σίγουρα αυταπατάται, είναι στη βεβαιότητα της προοπτικής μιας στρατηγικής σχέσης μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας στο πλαίσιο του ευρασιανισμού.

Όπως συνέβη και στο παρελθόν –το 1800, το 1831, αλλά και το 1921– η συμμαχία Τουρκίας και Ρωσίας κράτησε ελάχιστα. Και αυτό οφείλεται σε δύο λόγους:

Ο πρώτος είναι τα ριζικά αντίθετα συμφέροντα των δύο χωρών. Φαντάζει αδύνατο οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Τσετσένοι, οι Νταγκεστανοί ισλαμιστές και οι ομοϊδεάτες τους της Κεντρικής Ασίας, που επηρεάζουν καθοριστικά την τουρκική πολιτική, να συμβιβαστούν με την ιδέα της φιλορωσικής συμπόρευσης.

Ο δεύτερος και σημαντικότερος είναι η σημασία που έχει η Τουρκία για τη Δύση. Χωρίς την Τουρκία, οι ΗΠΑ θα έχουν σοβαρότατο πρόβλημα στην ανάσχεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, την Μαύρη Θάλασσα, την Υπερκαυκασία, και κυρίως στο Αζερμπαϊτζάν, και την Κεντρική Ασία. Το ρωσικό Ναυτικό θα κινείται με μεγαλύτερη άνεση στα Στενά και στο Αιγαίο μέχρι τη Συρία.

Στον βαλκανικό χώρο, η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Τουρκίας μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συγκρούσεις στα κέντρα εξουσίας –ιδιαίτερα μεταξύ των Αλβανών. Τέλος, θα αλλάξει αναγκαστικά όλος ο σχεδιασμός στη Μέση Ανατολή. Ένα «τετράγωνο» Μόσχας- Άγκυρας-Τεχεράνης-Δαμασκού (πιθανώς πεντάγωνο με το Πεκίνο) δεν είναι απλά ένας δυτικός και ισραηλινός εφιάλτης, είναι η ίδια η κόλαση.

Η θητεία του Ομπάμα, ενός προέδρου που είχε ως σκοπό να απαλύνει τις συνέπειες του χοντροκομμένου ιμπεριαλισμού του Μπους, κατά τα φαινόμενα θα τελειώσει με την πιο παταγώδη αποτυχία, μετά και από το τουρκικό πραξικόπημα – που μπορεί να ολοκληρωθεί με την εκλογή του Τραμπ.

Ωστόσο, κανείς πρόεδρος και κανένα παγκόσμιο κέντρο εξουσίας δεν θα αποδεχθεί ελαφρά τη καρδία την έστω και για λίγο απώλεια της Τουρκίας. Για την αποκατάσταση της «φυσικής τάξης των πραγμάτων» θα βγουν όλα τα όπλα: ο οικονομικός πόλεμος, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κούρδων, η πολιτική απομόνωση, αντιπαραθέσεις με γείτονες.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει και να δούμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μια πιθανή κρίση που θα έφθανε στα πρόθυρα της στρατιωτικής αντιπαράθεσης και η οποία θα επέβαλε την έξωθεν παρέμβαση και θα έβαζε πάλι το ταύρο στο στάβλο του, ίσως να μην είναι εκτός των επιλογών κάποιων. Έτσι κι αλλιώς, ο «πληγωμένος σουλτάνος» θα είναι ακόμη για καιρό αρκετά οργισμένος ώστε να αδυνατεί να σκεφτεί ψύχραιμα.

Για τον λόγο αυτό ας είναι πιο συγκρατημένοι όσοι συμπεραίνουν ότι η Ελλάδα αναβαθμίζεται μετά από τα γεγονότα της Τουρκίας κι ας προετοιμάζονται για την αποφυγή των χειρότερων σεναρίων.

Πηγή Σωτήρης Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Και πάνω εκεί που όλοι εμείς οι «άπιστοι Θωμάδες» ήμασταν έτοιμοι να πειστούμε από το «πες-πες» τόσο του Γ.Γ. ΝΑΤΟ κ. Stoltenberg (καλά αυτός την δουλειά του κατοχυρώνει), όσο κυρίως της ίδιας της Ελληνικής Κυβέρνησης ότι οι προσφυγικές ροές σταμάτησαν λόγω… της ναυτικής νατοϊκής επιχείρησης στο Αιγαίο, έρχεται ξανά η Τουρκία να ξεκαθαρίσει για το ποιος ανοιγοκλείνει την «στρόφιγγα» (επιτρέψτε μου την έκφραση) των ροών αυτών!

Από την αρχή της εβδομάδας είχαμε κατά μέσο όρο 200 αφίξεις την ημέρα, κυρίως στη Λέσβο και στη Χίο, όταν αυτές είχαν σχεδόν μηδενιστεί τους προηγούμενους 3 μήνες, επισημαίνοντας ότι στις περιοχές αυτές περιπολούν για επιτήρηση τα πλοία της νατοϊκής ναυτικής δύναμης SNMG2! Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει εύλογες ανησυχίες στις ελληνικές αρχές αλλά οι διαρρέοντες κυβερνητικοί ισχυρισμοί (οι οποίοι υιοθετούνται με ευκολία από μερίδα ΜΜΕ) ότι η αύξηση οφείλεται αποκλειστικά στην κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα δεν ευσταθούν. Αυτοί οι ισχυρισμοί θα μπορούσαν να έχουν βάση αν η αύξηση των προσφυγικών ροών παρατηρείτο τις αμέσως επόμενες ημέρες μετά την 15 Ιουλίου και όχι δέκα ημέρες μετά όταν όλες οι εμπλεκόμενες τουρκικές υπηρεσίας ασφαλείας είναι ξανά στις «θέσεις τους».

Ο Ερντογκάν παρά την φαινομενική του αδιαφορία στις πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ, για αυτοσυγκράτηση και σεβασμό των αρχών του κράτους δικαίου μετά τον ανηλεή διωγμό επί δικαίων και αδίκων, την ισοπεδωτική αντιμετώπιση όσων θεωρεί αντιφρονούντες και οπωσδήποτε την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, γνωρίζει ότι είναι απομονωμένος και τα περιθώρια ανοχής της Δύσης έχουν εξαντληθεί. Ψάχνει εναγωνίως διεθνή στηρίγματα, έστω και ευκαιριακά στην Ρωσία του Πούτιν και ταυτόχρονα αρχίζει να ανοίγει σταδιακά την «στρόφιγγα» των προσφυγικών ροών για να «εκβιάσει» πρωτίστως την Ελλάδα και μέσω αυτής την ΕΕ.

Την Τρίτη 26 Ιουλίου μάλιστα ξεπερνώντας το μονίμως γνωστό του θυμωμένο ύφος, σε έξαλλη κατάσταση (κάτι που λατρεύουν οι οπαδοί του) κατηγόρησε την Ένωση για μη … τήρηση (sic!) των συμφωνηθέντων σχετικά με την οικονομική βοήθεια προς την Τουρκία για το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα ανακατεύοντας με απειλητική διάθεση κατά την προσφιλή του τακτική και την Ελλάδα, με λάθος όμως αναγωγή (αναφέρθηκε σε οικονομική κρίση). Σαν υπόμνηση το τι μπορεί να κάνει και το ποιος ελέγχει τις ροές προσφύγων προς την Ελλάδα και την Ευρώπη είχαμε ταυτόχρονα αυτή την αξιοσημείωτη αύξηση αφίξεων προσφύγων και παρανόμων μεταναστών από τις απέναντι τουρκικές ακτές. Με λίγα λόγια, ο Τούρκος πρόεδρος απειλεί ευθέως και σαφώς την Ευρώπη ότι θα επιτρέψει την διακίνηση των προσφύγων και παράνομων μεταναστών με ότι αρνητικές επιπτώσεις θα έχει αυτό πρωτίστως για την Ελλάδα και δευτερευόντως για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η ελληνική κυβέρνηση, εντελώς λανθασμένα κατά την άποψη μου, από την αρχή της προσφυγικής κρίσης ποτέ δεν κατήγγειλε στους διεθνείς οργανισμούς και τα αρμόδια fora την Τουρκία για τον ρόλο της σε αυτό το τεράστιο εμπόριο ανθρώπινου πόνου. Οι τουρκικές αρχές γνώριζαν εξ αρχής που κατασκευάζονταν οι λαστιχένιες λέμβοι «μίας χρήσεως» από ποιους συγκεκριμένους όρμους ξεκινούσαν το επικίνδυνο για τις ζωές των επιβαινόντων ταξίδι καθώς επίσης και τους διακινητές (που τελικά δεν ήταν… Ελβετοί ή Σκανδιναβοί αλλά πολίτες της Τουρκίας). Ουδέποτε η Τουρκική Ακτοφυλακή έλαβε μέτρα αποτροπής απόπλου αυτών των αυτοσχεδίων λέμβων αλλά μάλλον ενθάρρυνε την αναχώρηση, ενώ ουδέποτε συνεργάστηκε με την αντίστοιχη Ελληνική. Όταν θέλησαν να σταματήσουν την διακίνηση πολύ απλά… το έκαναν. Έτσι φθάσαμε σήμερα να τρέμουμε μην μας φορτώσει ο Ερντογκάν άλλους 50 χιλιάδες και για να μην μας «κακιώσει» συνεχίζουμε να σιωπούμε για τον νέο αυτό εκβιασμό.

Για να μην υπάρξει αμφιβολία για το πού και το πώς το… πάνε οι Τούρκοι, σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της «Καθημερινής», η τουρκική κυβέρνηση ανακάλεσε τους Τούρκους αξιωματούχους που βρίσκονται στα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου στα πλαίσια της συμφωνίας επανεισδοχής μεταξύ ΕΕ -Τουρκίας για το προσφυγικό με επίσημη αιτιολογία ότι έληξαν τα διαβατήρια τους! Θα με ρωτήσετε βέβαια, καλά «αφού αυτών έληξαν τα διαβατήρια γιατί δεν …έστειλαν άλλους που τα δικά τους έχουν ανανεωθεί» ή δεν τα ανανέωσαν επί τόπου; Και πότε άραγε αυτοί θα επιστρέψουν; (παράδοξο… διερωτόμαστε πότε οι Τούρκοι αξιωματούχοι θα επιστρέψουν στα… νησιά μας!). Τις απαντήσεις μάλλον θα πρέπει να τις δώσει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη το οποίο κατά πως φαίνεται καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες να υποβαθμίσει την σημασία αυτής της τουρκικής αιφνιδιαστικής ενέργειας η οποία ουσιαστικά παγώνει τις διαδικασίες επανεισδοχής, ακόμα και αυτές τις λίγες βέβαια που πραγματοποιούνταν.

Δυστυχώς και σε αυτό το θέμα ακολουθούμε την στρατηγική του «βλέποντας και κάνοντας». Η Ελλάδα θα πρέπει να αναλάβει άμεσες πρωτοβουλίες και να θέσει το ζήτημα αυτό στους εταίρους της και στους αρμόδιους θεσμούς της ΕΕ (θα μου πείτε πάλι για ποια… Ένωση μιλάς) με έμφαση στους κινδύνους που προκύπτουν από την για ακόμα μία φορά εκβιαστική αυτή στάση της Άγκυρας!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επανεξέταση των σχέσεων με το Ισλάμ, αναστολή της ξένης χρηματοδότησης για την κατασκευή τεμένων σε γαλλικό έδαφος και συντριβή του "εχθρού" στο εξωτερικό είναι το τρίπτυχο της πολιτικής που έθεσε ο Γάλλος πρωθυπουργός Manuel Valls, σε συνέντευξή του στη "Le Monde".

"Αυτός ο πόλεμος θα είναι μακρύς και θα ζήσουμε κι άλλες επιθέσεις. Αλλά εμείς θα κερδίσουμε. Επειδή η Γαλλία έχει μια στρατηγική για να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο", επεσήμανε ο Γάλλος πρωθυπουργός και πρόσθεσε: "Πρέπει, πρώτα, όμως να συνθλίψουμε αυτόν τον εχθρό στο εξωτερικό", είπε, ξεκαθαρίζοντας πως "η κυβέρνηση των Παρισίων δεν θα είναι αυτή που θα δημιουργήσει ένα γαλλικό Γκουαντάναμο".

Ο Valls απάντησε και στον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας και νυν ηγέτη της γαλλικής Δεξιάς, Nicolas Sarkozy, ο οποίος εξαπέλυσε πυρά κατά της κυβέρνησης κατηγορώντας την για αδράνεια.

"Ο Nicolas Sarkozy έχει χάσει την υπομονή του", τόνισε και πρόσθεσε: "Δεν τίθεται θέμα να περιορίσουμε απλά τους υπόπτους σε στρατόπεδα. Ό,τι ενισχύει την αποτελεσματικότητά μας αξίζει να διατηρηθεί, αλλά υπάρχει μία απαραβίαστη γραμμή: το κράτος δικαίου. Ως εκ τούτου, ο περιορισμός των ατόμων σε κέντρα με βάση την υποψία και μόνο είναι ηθικά και νομικά απαράδεκτη".

Για τον Γάλλο πρωθυπουργό, "η καταπολέμηση της ριζοσπαστικοποίησης θα είναι το έργο μιας γενιάς" και πρέπει να υπάρξουν προγράμματα "πρόληψης και προγράμματα "αντι-ριζοσπαστικοποίησης".

Ο Valls πιστεύει επίσης ότι "απαιτείται μια επανεξέταση της σχέσης της Γαλλίας με το Ισλάμ επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση εξετάζει την απαγόρευση της χρηματοδότησης των τεμενών από το εξωτερικό για ένα χρονικό διάστημα που θα καθοριστεί."

Παράλληλα, ο M. Valls παραδέχτηκε την αποτυχία της κυβέρνησης στην παρακολούθηση ενός εκ των δραστών της Νορμανδίας.

Η απόφαση της γαλλικής δικαιοσύνης, αρμόδιας για θέματα τρομοκρατίας να απελευθερώσει τον έναν από τους δράστες του σφαγιασμού ιερέα στη Νορμανδία και να τον θέσει σε κατ' οίκον περιορισμό φορώντας του ηλεκτρονικό βραχιολάκι, είναι μια "αποτυχία, πρέπει να το παραδεχτούμε", δήλωσε.

"Αυτό πρέπει να ωθήσει τους εισαγγελείς να έχουν μια διαφορετική προσέγγιση, ανά περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη τις πολύ προωθημένες μεθόδους απόκρυψης των τζιχαντιστών", υπογράμμισε ο Βαλς ο οποίος αρνείται εντούτοις "την ευκολία να καταστήσει αυτούς τους δικαστές υπεύθυνους για την τρομοκρατική αυτή ενέργεια".

Ο ένας από τους τζιχαντιστές δράστες, ο 19χρονος Γάλλος Αντέλ Κερμίς είχε φυλακιστεί για περίπου δέκα μήνες εν αναμονή της δίκη του γιατί είχε επιχειρήσει δύο φορές πέρυσι να μεταβεί στη Συρία. Είχε βγει από τη φυλακή τον Μάρτιο, τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό με ηλεκτρονικό βραχιολάκι. Η εισαγγελία είχε ασκήσει έφεση μάταια για την αποφυλάκισή του υπό όρους.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η διακήρυξη της ουδετεροθρησκείας 
στο Σύνταγμα και οι κίνδυνοι

Θα επιμείνω και σήμερα στο ζήτημα των σχέσεων κράτους - Εκκλησίας, καθώς η ήπια προσέγγιση ΣΥΡΙΖΑ στην πρόταση για τη συνταγματική αναθεώρηση καθησύχασε πολλούς. Από τον εξαγγελόμενο χωρισμό και τη διακοπή της μισθοδοσίας των κληρικών, στα οποία επέμενε παρασκηνιακά ο αρμόδιος υπουργός, μέχρι τη γενικόλογη διακήρυξη Τσίπρα για κράτος αυστηρά ουδετερόθρησκο και την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου υπάρχει απόσταση μεγάλη, δεν γεννάται θέμα.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχει θέμα. Υπάρχει και πολλαπλό. Και αναφορικά με την Εκκλησία της Ελλάδος και αναφορικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Αρχίζω από αυτονόητα ερωτήματα: Η ουδετεροθρησκεία του κράτους σημαίνει κατάργηση της διδασκαλίας του Κορανίου στα δημόσια σχολεία της Θράκης; Σημαίνει ερμηνευτικά επίσης κατάργηση του ιερού ισλαμικού νόμου (σαρία), που στη μετριοπαθή εκδοχή του (αστικά δικαιώματα) εφαρμόζεται στη Θράκη από κρατικό λειτουργό (μουφτής); Οποιος πει «ναι», επειδή δεν του αρέσει αυτό το καθεστώς και πρεσβεύει την κοσμικότητα, θα πρέπει να θυμάται ότι με αυτό το νομικό καθεστώς δεν βγήκε μισός τζιχαντιστής από τη μειονότητα. Το αντίθετο: Νέος μουσουλμάνος από τον Αρατο της Ροδόπης έπεσε νεκρός από σφαίρες ακραίου στο Μόναχο προχθές.

Τι, άραγε, επιδιώκουμε με τη διακήρυξη της ουδετεροθρησκείας στο Σύνταγμα; Να βάλουμε μπελάδες στο κεφάλι μας; Να ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου; Και κάτι ακόμη: Η ελληνική δημοκρατία έχει εισαγάγει στο νομικό της πλαίσιο την έννοια της «θετικής διάκρισης». Εκατό τουλάχιστον μουσουλμάνοι μαθητές εισάγονται πλέον των επιτυχόντων σε θέσεις στα πανεπιστήμια, εντασσόμενοι στην ελληνική κοινωνία αντί να σπουδάζουν στην Τουρκία. Το αυτό ισχύει και για τους ιμάμηδες που φοιτούν στη σχολή μουσουλμανικών σπουδών του ΑΠΘ. Κανείς φωστήρας δεν καταλαβαίνει ότι στην πρώτη προσφυγή πολίτη με βάση το νέο Σύνταγμα θα κινδυνεύσει να καταρρεύσει κρατική πολιτική ενός αιώνα για τα καπρίτσια ορισμένων κολλημένων; Στα καθημάς, τι να πω! Η κατάργηση του θρησκεύματος στις ταυτότητες πρώτα και τώρα η κατάργηση της επιλογής μεταξύ πολιτικού και θρησκευτικού όρκου αποτελούν αλλοίωση ταυτότητας.

Η μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών από ομολογιακό μάθημα σε κάτι άλλο και η κατάργηση της προσευχής επίσης ταρακουνούν θεμέλια. Και, μάλιστα, σε μια εποχή που ο κόσμος ψάχνει τις απαντήσεις εντός του γιατί εκτός «σώθηκαν». Αχρείαστη αριστεροσύνη τα βρίσκω όλα αυτά. Δεν θα πάρει κανείς παράσημο. Οταν, μάλιστα, οι εξελίξεις στη Γαλλία και τη Γερμανία μάς δείχνουν ότι ο τζιχαντισμός γοητεύει και κερδίζει έδαφος εκεί όπου το κράτος παραμένει θρησκευτικά ουδέτερο, προσωπικά διερωτώμαι τι κάνουμε εμείς εδώ... Βάζουμε φωτιά στα μπατζάκια μας;

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Στέλιου Παπαθεμελή

Στην θερμή γεωπολιτική αστάθεια της ευρύτερης περιοχής μας προστίθενται ραγδαία αποσταθεροποιητικά ρήγματα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Γαλλία συνταράσσεται, ο αποκεφαλισθείς ιερέας είναι το 236 θύμα των τζιχαντιστών τους τελευταίους μήνες. Η Βρετανία ψάχνεται. Η Ιταλία κατατρύχεται από σοβαρή τραπεζική κρίση. Ενώ η ηγεμονεύουσα Γερμανία μόλις ένιωσε με το μακελειό του Γερμανοιρανού το πρώτο ισχυρό δάγκωμα.

Η Γηραιά ήπειρος στροβιλίζεται στις αβεβαιότητες αλλά οι ηγεσίες της είναι φευ, κατώτερες των περιστάσεων. Η τάχα Ενωμένη Ευρώπη είναι πολυραγισμένο γυαλί.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία ανατροφοδοτεί τον αυταρχισμό του επικυρίαρχου και συνεπώς την επικινδυνότητά του. «Πονηρά φύσις» λέει ο Αισχίνης - και ο σουλτάνος παραείναι πονηρά φύσις - «μεγάλης εξουσίας επιλαβομένη δημοσίας απεργάζεται συμφοράς»(Κατά Κτησιφώντος,147). Ο διεστραμμένος δηλαδή που αποκτά μεγάλη εξουσία, προξενεί μεγάλες εθνικές συμφορές.

Ο Ερντογάν είναι σήμερα παρά ποτέ επιρρεπής σε τυχοδιωκτική συμπεριφορά. Έχει όμως απέναντί του το κεμαλικό κράτος, σε φάση ενεργού αναμονής, και κυρίως τον Ιμάμη της Πενσυλβάνιας που παρά τις σαρωτικές εκκαθαρίσεις οπαδών του σε Δικαιοσύνη, Διοίκηση και Εκπαίδευση παραμένει αναμφισβήτητα ισχυρός. Η τρομοκρατία αποτέλεσμα μερικής αποστασιοποίησής του από το ISIS, το κουρδικό όλο και πιο απειλητικό και βεβαίως το προσφυγικό, όλα πελώρια εσωτερικά προβλήματα.

Στις διεθνείς του σχέσεις εντείνονται οι εμπλοκές με ΗΠΑ, Ε.Ε, ΝΑΤΟ. Δεδομένου του χαρακτήρα του ανδρός η μετάπτωσή του δια του αυταρχισμού από τον κοινοβουλευτισμό στην δικτατορία είναι πανεύκολη. Συντελείται δια διολισθήσεως. Περισσεύει η ύβρις. Και «ύβρις φυτεύει τύραννον» λέει ο Σοφοκλής(Οιδίπους τύραννος,813).

Είναι διφορούμενες οι σχέσεις του με Ρωσία. Οργιάζει πάντως η φημολογία ότι οι Ρώσοι προειδοποίησαν για το γεγονός την ΜΙΤ. Γιατί όμως δεν έλαβε τα μέτρα του;

Ο ισλαμοοθωμανός στήνει ένα καθαρά ισλαμικό κράτος, το πρώτο στον πλανήτη με κραυγαλέα προσωποπαγή χαρακτηριστικά. Όπως όμως έλεγε ο Σόλων (Πλουτάρχου Αποσπάσματα) «Καλόν μεν είναι την τυραννίδα χωρίον, ουκ έχει δε απόβασιν»(= ωραίο μέρος η τυραννία, αλλά δεν έχει έξοδο…).

Παραστατικότερος του Σόλωνος, ο Μέγας Φώτιος: «Ανέβησαν πολλοί επί το δένδρον τούτο, ο εστί καλούμενον τυραννίς, κατέβη δε ουδείς πάλιν». Οι πάντες γκρεμοτσακίστηκαν. Δεν θα ξεφύγει ούτε ο τούρκος…

Πάντως οι εξελίξεις στη γείτονα δημιουργούν σοβαρό στρατηγικό κενό για τη Δύση, που μόνο η Ελλάδα μπορεί να το καλύψει. Γι΄ αυτό πρέπει άνευ υπαιτίου βραδύτητος να εκπονηθεί μια στρατηγική σε κλίμα εθνικής συνεννόησης. Αυτό προέχει συνταγμάτων, εκλογικών νόμων και άλλων δαιμονίων.

Ο Τούρκος λογαριάζει ότι η Ευρωπαίοι τον θεωρούν αναντικατάστατο για το προσφυγικό και περιμένει να τον προσκυνήσουν.

Ωστόσο, αν οι Δυτικοί θέλουν να εξαφανίσουν τις προσφυγικές ροές, είναι στο χέρι τους. Πρώτον ενεργοποιούν σοβαρά την ρωσο-αμερικανική Συμμαχία και τερματίζουν το δράμα της Συρίας που παράγει τις μείζονες ροές. Δεύτερον εμποδίζουν -μέσα έχουν- τυχόν εκβιαστικό άδειασμα προσφύγων που θα επιχειρήσει ο σουλτάνος.

Ο Ερντογάν εμπεδώνει μιαν απολυταρχία τυράννου, αλλά είναι πιο αδύναμος από ποτέ, σίγουρα όμως πιο απρόβλεπτος, πιο διεκδικητικός, πιο μακιαβελικός.

Η Τουρκία έχει μακρά παράδοση εξαγωγής εσωτερικών προβλημάτων. Επομένως τίποτε δεν αποκλείεται και προς τις τρεις κατευθύνσεις: Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη. Η Θράκη είναι πιο ευάλωτη λόγω της μακροχρόνιας αδράνειάς μας και της ταυτόχρονα συστηματικής και εμμονικής διάβρωσης του ελλαδικού κρατικού imperium από τους πράκτορες και τους μηχανισμούς της Άγκυρας. Οι χειραγωγούμενες πρόσφατες κινήσεις στους κύκλους της μειονότητας, ελπίζουμε να αφυπνίσουν το κοιμώμενο ελληνικό κράτος και να αποφασίσει επιτέλους να (αντι)δράσει.

Υπερδραστήριοι ψευτομουφτήδες, υιός Σαδίκ, βουλευτές μοναδικοί μουσουλμάνοι-ντροπή στα κόμματά μας- που άφησαν ορφανές από Χριστιανούς Ξάνθη και Ροδόπη, υπονομευτικής δράσης τράπεζα Ziraat Bank, αλωνίζουν. Ο τούρκος Γεν. Πρόξενος λειτουργεί ως κράτος εν κράτει. Κώδωνα κινδύνου εκκωφαντικό και για εθνικά «κωφούς» κρούει ο Ευριπίδης Στυλιανίδης με το πόνημά του «Θράκη. Το επόμενο βήμα…».

Το «διά ταύτα» συνοψίζεται στο ευαγγελικό πρόσταγμα: «Γρηγορείτε»!

Μη ξεχνούμε την εκροή εγκεφάλων. Το παραγωγικότερο και ικανότερο τμήμα του ανθρωπίνου κεφαλαίου μας οι νέοι 25-39 ετών, άγαμοι με υψηλό βαθμό εξειδίκευσης, πήραν των ομματιών τους και αναζήτησαν την τύχη τους εκτός συνόρων. Αυτοί ανέρχονται μεταξύ 2008-2013 σε 223.000 από ένα συνολικό αριθμό ξενιτευθέντων 427.000 .

Θλιβερός ο απολογισμός της ελληνικής αγοράς: 2008 - σήμερα, έβαλαν λουκέτο 244.714 επιχειρήσεις και χάθηκαν 842.670 θέσεις εργασίας. Εθνική Καταστροφή!

Οι νέοι μας φεύγουν έξω, αλλά κάποιοι άλλοι ακατονόμαστοι (No Borders, No Nation) εισβάλλουν και καταλύουν το κράτος. Αυτό όμως τηρεί εκ του μακρόθεν τα γινόμενα ως απαθής θεατής. Ω της παραφροσύνης!

Ξεμπρόστιασε την συνένοχη εξουσία ο Πρύτανης του Αριστοτελείου (ΒΗΜΑ,24/7/16).

Υπάρχουν και καλές ειδήσεις: στον Good Country Index που μετράει την θετική συνεισφορά κρατών στον πολιτισμό και τις επιστήμες, μεταξύ 163 χωρών είμαστε 32η, η Κύπρος μας 15η.

Μπορούμε!

* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι ευρωπαϊκοί λαοί αντιδρούν στο 4ο Ράϊχ

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης

Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι ένας-ένας οι ευρωπαϊκοί λαοί τείνουν να θέλουν να αποδράσουν από τον “παράδεισο” του τρελλοκομείου της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μιας Ένωσης που δεν μπόρεσε να είναι τίποτε άλλο από το αρχικό σχέδιο της CIA και το τελικο κατάντημα του νέου γερμανικού Ράϊχ. Παρά την υπέρμετρη προπαγάνδα περί του αντιθέτου και περί ευρωπαϊκών “οραμάτων”, οι λαοί δεν δείχνουν να πείθονται.

Η ωμή αλήθεια διατυπώθηκε από τον ίδιο τον Μπαρόζο, πρώην πρόεδρο της Κομισιόν, σε ομιλία του, το 2014, στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ των ΗΠΑ, ότι η Ε.Ε. είναι “ένα εργαστήριο της παγκοσμιοποίησης”... το καλύτερο. Τελεία και παύλα. Γι' αυτό οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν τρομάξει μ' αυτά που βλέπουν, όπως έγραφε η γερμανική Die Welt. “Το μίσος για την Γερμανία έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όρια της Ελλάδας”, σημείωνε η εφημερίδα.

Ανάλογο είναι το κλίμα σ' ολόκληρη την Ευρώπη, και αυτή η Ευρώπη ΔΕΝ έχει κανένα μέλλον.
Η αντίθεση των πολιτών στις ευρωπαϊκές χώρες μεγαλώνει συνεχώς απέναντι στην Ευρωένωση και αυτό καταγράφεται παντού, και στον Νότο και στον Βορρά.

Στην συνείδηση των Ευρωπαίων, η “Βρυξελλαρία” έχει απονομιμοποιηθεί εξ αιτίας της καταστροφικής διαχείρισης της οικονομικης κρίσης χρέους και του μεταναστευτικού-προσφυγικού ζητήματος από τους διορισμένους γραφειοκράτες της Κομισιόν.

Η λαϊκή αγανάκτηση πυροδοτείται επιπλέον από τον καταιγισμό των diktats, που εκδίδει η μη-εκλεγμένη γραφειοκρατία της Ε.Ε., όπως ο “κώδικας δεοντολογίας” (“code of conduct”) για την καταπολέμηση των “παράνομων κηρυγμάτων μίσους” στο διαδίκτυο.

Στις 20 Απριλίου, το European Political Strategy Centre, ένα εσωτερικό think-tank της Κομισιόν, που αναφέρεται απ' ευθείας στον Γιούνκερ, πρότεινε την δημιουργία μιας Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, η οποία θα είναι στα πρότυπα της CIA και θα είναι υπό τον έλεγχο των μη-εκλεγμένων γραφειοκρατών της Ε.Ε.

Αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι που οι Ευρωπαίοι μαζικά γυρίζουν την πλάτη στο “όραμα” της “Ενωμένης Ευρώπης”, που έχει γίνει πλέον ο χειρότερος εφιάλτης των ημερών, όπως κατέγραψε μια πανευρωπαϊκή έρευνα (Euroskepticism Beyond Brexit) μόλις δύο εβδομάδες πριν το δημοψήφισμα στην Βρετανία.

Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από την έρευνα:

Το μεγαλύτερο μέρος της δυσαρέσκειας προς την Ε.Ε. μεταξύ των Ευρωπαίων αποδίδεται στον χειρισμό του προσφυγικού ζητήματος από τις Βρυξέλλες. Σε κάθε χώρα που έγινε η έρευνα, μεγάλες πλειοψηφίες είναι εναντίον της πολιτικής των Βρυξελλών.

Χαρακτηριστικά, το 94% των Ελλήνων, το 88% των Σουηδών και το 77% των Ιταλών απορρίπτουν την φιλομεταναστευτική πολιτική των Βρυξελλών.

Σε Ουγγαρία και Πολωνία, τα ποσοστά απόρριψης της ευρωπαϊκής πολιτικής για το μεταναστευτικό και την διαχείριση της προσφυγικής κρίσης είναι 72% και 71% αντίστοιχα. Στην Γαλλία 70% και στην Γερμανία 67%.

Η διαχείριση της κρίσης χρέους είναι μια άλλη τεράστια πηγή δυσαρέσκειας προς τις Βρυξέλλες. Περίπου οι εννέα στους δέκα Έλληνες (92%) διαφωνούν για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε. αντιμετώπισε την οικονομική κρίση και τα μέτρα που εφαρμόζονται.

Σχεδόν τα 2/3 των Ιταλών (68%), οι Γάλλοι σε ποσοστό 66% και οι Ισπανοί (65%) επίσης αποδοκιμάζουν το κέντρο αποφάσεων της Ε.Ε.

Η πλειοψηφία στην Σουηδία (59%) και το Ηνωμένο Βασίλειο (55%) επίσης απορρίπτουν τον τρόπο που η Ε.Ε. αντιμετωπίζει τις οικονομικές προκλήσεις.

Σχεδόν τα 2/3 των Βρετανών λένε ότι επιθυμούν να επιστραφούν από τις Βρυξέλλες, οι όποιες εξουσίες, ξανά στις εθνικές κυβερνήσεις.

Αυτός ο ευρωσκεπτικισμός διαχέεται και σε άλλες χώρες. Οι Έλληνες κατά 68% θέλουν ισχυρή εθνική κυβέρνηση, ακολουθούμενοι από τους Σουηδούς (47%), τους Ολλανδούς (44%) και τους Γερμανούς (43%).

Κατά μέσον όρο, το 42% των Ευρωπαίων σε δέκα χώρες που ερωτήθηκαν λένε ότι θέλουν να επιστρέψουν κάποιες εξουσίες πίσω στην χώρα τους. Μόλις το 19% ζητά μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό εξουσιών στις Βρυξέλλες. Το μεγαλύτερο ποσοστό υπέρ μιας ακόμα στενότερα συνδεδεμένης Ευρώπης είναι μόλις 34% και αφορά την Γαλλία.

Υπάρχει πολύ λίγη διάθεση για την συγκέντρωση της εξουσίας στις Βρυξέλλες με μια ομοσπονδοποίηση. Μόνο το 6% των Βρετανών, το 8% των Ελλήνων και το 13% των Σουηδών το επικροτούν. Στις περισσότερες χώρες, το ένα τέταρτο ή και περισσότερο των πολιτών προτιμά τον ισχύοντα διαχωρισμό εξουσιών.

Η ικανοποίηση από την Ε.Ε. είναι μειωμένη σε πέντε από τα έξι κράτη που ερωτήθηκαν τόσο το 2015 όσο και το 2016. Υπήρξε διψήφια πτώση στην Γαλλία (17 εκατοστιαίες μονάδες κάτω) και Ισπανία (16 μονάδες) και μονοψήφια μείωση στην Γερμανία (8 μονάδες), το Ηνωμένο Βασίλειο (7 μονάδες) και την Ιταλία (6 μονάδες).

Οι νεώτεροι άνθρωποι, οι ηλικίες 18 έως 34 ετών που έχουν υποστεί την μαζική πλύση εγκεφάλου από τα μίντια του Σόρος, του Βερολίνου και των Βρυξελλών, βλέπουν ευνοϊκότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση απ' ό,τι οι ώριμες ηλικίες από 50 και άνω, που έχουν μνήμες για να συγκρίνουν την παλιά καλή εποχή της Ευρώπης με το σημερινό πτωχευμένο “κρατητήριο” λαών και συνειδήσεων.

Το χάσμα των γενεών είναι πιο εντυπωσιακό στην Γαλλία (25 εκατοστιαίες μονάδες), όπου το 56% των νέων είναι υπέρ ενώ μόνο το 31% των μεγαλυτέρων (όσων προφανώς επωφελούνται αδρά) έχουν θετική γνώμη για την Ε.Ε. Ανάλογα χάσματα γενεών εμφανίζονται και σε άλλες χώρες, όπως: 19 μονάδες στο Ηνωμένο Βασίλειο, 16 μονάδες στην Ολλανδία, 14 μονάδες στην Πολωνία, και 13 μονάδες στην Ελλάδα. Είναι λίγο ξωφρενικό, βέβαια, γιατί οι νέοι Ευρωπαίοι παραμένουν σε μεγάλο βαθμό συμπαθείς απέναντι στο τερατούργημα των Βρυξελλών όταν ο δείκτης της ανεργίας των νέων είναι τόσο υψηλός, σχεδόν στο 50% σε ορισμένες χώρες. Αυτό είναι αντικείμενο μιας άλλης έρευνας και χρειάζεται να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για το πώς έχει μεθοδευτεί μια τεράστια ευρωκεντρική προπαγάνδα στην εκπαίδευση, από το νηπιαγωγείο μέχρι τα πανεπιστήμια. Ανάλογή της μόνο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του φασισμού και του ναζισμού είχε προϋπάρξει.

Βέβαια, το ψέμμα έχει κοντά ποδάρια, όπως η ιστορία έχει αποδείξει, και γρήγορα οι νεώτερες γενιές των Ευρωπαίων θα αφυπνισθούν και θα αντιληφθούν την αντιδημοκρατική φύση της Ε.Ε. και τις χωρίς όρια δαγκάνες της εξουσίας της.

Στις 31 Μαΐου, η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε συνεργασία με το Facebook, το Twitter, το YouTube και η Microsoft, παρουσίασε έναν «κώδικα δεοντολογίας» για την online καταπολέμηση της εξάπλωσης της “παράνομης ρητορική μίσους” στην Ευρώπη. Οι επικριτές λένε ότι η πρωτοβουλία ισοδυναμεί με επίθεση στην ελευθερία του λόγου στην Ευρώπη, διότι o ορισμός της «ρητορική μίσους» και “υποκίνησης σε βία” της Ε.Ε. είναι τόσο ασαφής ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει σχεδόν ο,τιδήποτε θεωρείται πολιτικά μη ορθό από τις ευρωπαϊκές αρχές, όπως η κριτική κατά της μαζικής μετανάστευσης, του ευρώ ή ακόμα και της ίδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στις 24 Μαΐου, ο μη εκλεγμένος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, ορκίστηκε να χρησιμοποιήσει κυρώσεις για να απομονώσει τις ακροδεξιές ή λαϊκιστικές κυβερνήσεις που ανέρχονται μαζικά στην εξουσία εξ αιτίας του κύματος λαϊκής οργής κατά της μετανάστευσης. Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων που δόθηκαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2014, ο Γιουνκέρ μπορεί να θέσει σε εφαρμογή έναν «κανόνα νομικού συναγερμού» για τις χώρες που αποκλίνουν από “τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις όλων των κρατών μελών”. Αντί να αποδεχθεί την βούληση του λαού όπως εκφράζεται από την κάλπη, ο Γιουνκέρ μπορεί να επιβάλει κυρώσεις για την αντιμετώπιση των “συστημικών διαταραχών" σε κράτη μέλη της Ε.Ε.
Στις 4 Μαΐου, ο Γιουνκέρ προειδοποιεί ότι οι χώρες της Ε.Ε. που δεν “έδειξαν αλληλεγγύη”, αρνούμενες να δεχθούν μετανάστες θα αντιμετωπίζουν πρόστιμο 250.000 Ευρώ ανά μετανάστη.

Στις 15 Δεκεμβρίου 2015, η Ευρωπαϊκή Κομισιόν αποκάλυψε τα σχέδιά της για την δημιουργία μιας νέας ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής που θα μπορεί να παρεμβαίνει παντού στην Ε.Ε., ακόμα και χωρίς την άδεια των εθνικών αρχών.
Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στην γαλλική Le Monde, ο “πολύς” κύριος Γιουνκέρ απείλησε τους Βρετανούς ότι, εάν φύγουν από την Ε.Ε., θα αντιμετωπιστούν ως “deserters” (λιποτάκτες). Σε μια συνέντευξή του, όμως, στην Telegraph, ο Giles Merritt, διευθύνων του think-tank “Φίλοι της Ευρώπης”, έδωσε την πραγματική εικόνα που κρύβεται πίσω από αυτές τις απειλές:
“Οι Ευρωπαίοι είναι σε πανικό. Το σοκ του BREXIT θα είναι τόσο τρομακτικό ώστε θα αναγκαστούν να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να αγνοούν τις δημοκρατικές απαιτήσεις των πολιτών. Αναγκαστικά θα διαλυθεί αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή θα προσπαθήσουν να ξαναφέρουν πίσω τους Βρετανούς και επειδή φοβούνται ότι ολόκληρη η πολιτική τάξη θα σαρρωθεί...”.
Πηγή: του Soeren Kern, Gatestone Institute

Δημοσιεύθηκε στο Hellenic Nexus τ.109, Ιούλιος 2016



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

"Τα σκ@τώσαμε με την Ελλάδα ", είναι το συμπέρασμα της έκθεσης του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ.Όχι ρε παιδιά δεν τα σκ@τώσατε. Δεν είμαστε τόσο αφελείς.
Δεν τα σκ@τώσατε καθόλου. Αυτό είναι το πρόγραμμά σας και το σχέδιό σας.
Θα τα είχατε ενδεχομένως σκ@τώσει αν επρόκειτο μόνο για την Ελλάδα.
Αλλά εσείς όπου έχετε πάει, από όποια χώρα κι αν έχετε περάσει, έχετε αφήσει πίσω ερείπια και καταστροφή.
Τυχαίο; Δεν νομίζουμε.
Και εν πάση περιπτώσει αφού βλέπετε τώρα πως τα σκ@τώσατε, γιατί δεν αλλάζετε συνταγή, παρά επιμένετε να ακολουθείτε το ίδιο στυλ φοροαφαίμαξης, και ληστρικής αρπαγής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας;

Δεν ήταν λάθος λοιπόν αυτό που έγινε.
Ήταν απολύτως στημένο, μεταξύ της νεο-ναζιστικής Ευρωπαϊκής "Ένωσης", του δικού σας ΔΝΤ και με την πρόθυμη βοήθεια προκειμένου να κερδίσει χρήματα ο ίδιος και η οικογένειά του, ενός απ' τους μεγαλύτερους και πιό σιχαμερούς προδότες της συνολικής ιστορίας των ελλήνων, του Μεγάλου Ηλίθιου ΓΑΠ, ο οποίος για το έγκλημά του θα έπρεπε ήδη να έχει καταδικαστεί τρις εις θάνατον.

Αργότερα, κι αφού είδαν πως όχι μόνον δεν δικάζεται για να καταδικαστεί, παρά του σπάνε και πιάτα όταν χορεύει, ακολούθησαν κι άλλοι μιμητές του, προδότες χειρότεροι εκείνου, εφ όσον τούτοι οι τελευταίοι δεν είχαν το άλλοθι  "δεν ήξερα" που επικαλείται ο Ηλίθιος.

Βρήκατε και τα κάνατε.
Βρήκατε έναν τόπο γεμάτο ανάξιους, χρηματόδουλους, προδότες πολιτικούς.
Πρόκειται για τον απόπατο της ελληνικής κοινωνίας, που όμως όπως όλα τα σκ@τά επιπλέουν, μέχρι να διαλυθούν για να επιπλεύσουν μετά καινούργια σκ@τά, και πάει λέγοντας.

Βρήκατε όμως κι έναν λαό απονευρωμένο, αποχαυνωμένο απ' την γλύκα της εικονικής ευμάρειας, και συνηθισμένο στην λαμογιά, στην ψευτιά στο παρακράτος, στην αρπαχτή, στην μίζα, στην φοροαποφυγή (που έντεχνα καλλιεργήθηκε και έγινε ανεκτή από τους ίδιους τους κρατούντες, προκειμένου να κλέβουν αυτοί 10 όταν όλη η "μαρίδα" μαζί εκλεβε 2 ), στην επίσημη και ημιανεπίσημη απάτη.

Δεν τα σκ@τώσατε λοιπόν. Πετύχατε. Πετύχατε αυτό που θέλατε: την ληστεία και αρπαγή ενός κράτους ολόκληρου.
Και τώρα κάνετε τάχα την αυτοκριτική σας, στάχτη στα μάτια πως και καλά είδατε τα λάθη σας και βάλατε μυαλό, προκειμένου να μη φοβηθούν και στρίψουν οι μελλοντικοί  "πελάτες" σας, τα επόμενα θύματά σας.

Ελπίζετε πως μαζί με τους συνεταίρους σας παγκοσμίως έχετε στήσει έναν ιστό αράχνης, αόρατο κι αδιαπέραστο και πως στην χειρότερη περίπτωση θα τον υπερασπιστούν οι δυνάμεις καταστολής σας.
Τα  "λάθη" σας όμως συσσωρεύονται.
Και οι λαοί βλέπουν και ξυπνάνε.

Το μόνο πρόβλημα είναι πως είσαστε τόσο πωρωμένοι εγκληματίες, που όταν φτάσει η ώρα οι λαοί να ξεσκίσουν το δίχτυ που υφάνατε, είσαστε ικανοί να προκαλέσετε έναν ακόμη Μεγάλο Πόλεμο, τον τελευταίο ίσως της ανθρωπότητας.

Υπερβολές;
Θα δείξει!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Διαβάζοντας τα πρώτα στοιχεία των εκθέσεων του ΔΝΤ αναφορικά με το «Ελληνικό Πρόγραμμα», στην ουσία μνημόνια, δεν μπορώ παρά να οργίζομαι. Οργίζομαι γιατί κατά καιρούς μας κάνουν πλύση εγκεφάλου, μας χειραγωγούν για να περάσουν συγκεκριμένες πολιτικές. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραμύθια που μας σέρβιραν:

• «Μπήκαμε» στην ΕΟΚ και μετά στην ΕΕ για να «προστατευθούμε» οικονομικά και πολιτικά.
• «Μπήκαμε» στη ζώνη του Ευρώ για να «προστατέψουμε» την οικονομία μας, την παραγωγή μας, την ευμάρεια μας.
• «Μπήκαμε» στους μηχανισμούς του/των μνημονίων για να μην «πτωχεύσουμε» να «προστατέψουμε» την καθημερινότητά μας, να παραμείνουμε στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ.

Τι κερδίσαμε;

Μπορούμε να ….υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε:
- Οι σωτήρες των Ευρωπαϊκών Τραπεζών, δίνοντας τους τον απαραίτητο χρόνο να κοινωνικοποιήσουν τα χρέη τους σε βάρος κρατών και λαών.
- Οι σωτήρες της Ευρωζώνης ως οικονομικού και πολιτικού status παρέχοντας χρόνο, αλλά και πεδίο εφαρμογής των μηχανισμών προστασίας της, θυματοποιώντας τους Έλληνες
- Οι σωτήρες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αφού αφομοιώσαμε την κρίση και απέφυγαν τη διάχυσή της σε άλλες χώρες, ενώ και κάποιοι από αυτούς αύξησαν την περιουσία τους σε βάρος μας.

Μετά τη δημοσιοποίηση των εκθέσεων του ΔΝΤ νομίζω ότι, όλοι οφείλουμε, να επανατοποθετηθούμε. Πρώτα από όλα τα πολιτικά κόμματα και κυρίως, όσα άσκησαν κυβερνητικό έργο τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Ευελπιστώ ότι, αδιάφορα αν διάβασαν ή όχι τα μνημόνια, τα στελέχη των Κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα ζητήσουν συγγνώμη από τον Ελληνικό λαό, από τις οικογένειες των ανθρώπων που αυτοκτόνησαν, από τα εκατομμύρια που φτωχοποίησαν, από τους νέους που οδήγησαν εκόντες-άκοντες στα νέα σκλαβοπάζαρα της ξενητειάς….

Και επειδή μια απλή συγνώμη δεν αρκεί (χορτάσαμε από αυτοκριτική) ελπίζω ότι θα αποχωρήσουν από την ενεργό πολιτική, δεδομένου ότι απέτυχαν. Θα είναι ιδιαίτερα αντιαισθητικό να τους ξαναβλέπουμε να διατρέχουν κανάλια και ραδιοφωνικούς σταθμούς και να συνεχίζουν τις κοκορομαχίες. Εζυγίσθησαν, εμετρήθησαν και ευρέθησαν ελλιπείς. Αρκετά με το φαινόμενο της πολιτικής πανούκλας στην Ελλάδα !!!

Ομοίως αναμένω κάποιοι νεόκοποι στην πολιτική κονίστρα, που «μένουν Ευρώπη», να αρχίσουν να προβληματίζονται σε ποιά Ευρώπη θέλουν να μένουμε. Αυτήν του Σόϊμπλε, της Μέρκελ, του Σαρκοζύ, του Ολαντ;

Είναι πλέον χρέος μας να δράσουμε, όπως έδρασαν οι γονείς μας, οι παπούδες μας, όταν η Ελλάδα είχε κατακτηθεί από τους ναζί. Να χτίσουμε ένα νέο Εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, με τη συμμετοχή όλων των Ελλήνων,που επιθυμούν να δουν ελεύθερη από προστάτες και δυνάστες την πατρίδα μας.

Εδώ και τώρα…και σε αυτές τις συνθήκες δεν περισσεύει κανείς. Τις πρωτοβουλίες μπορεί να αναλάβει είτε η κυβέρνηση, είτε η Αυτοδιοίκηση, είτε οι φορείς της οικονομίας και της παραγωγής.
Να διεκδικήσουμε πολιτικά-νομικά-οικονομικά την επιστροφή όλων όσων θυσιάσαμε για να διασωθούν οι τράπεζές τους-τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα τους-τα κράτη τους .

Αναγνωρίζουν μέσω των εκθέσεων τους πως δολίως και για ίδιον όφελος θυσίασαν την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Καιρός να μας τα επιστρέψουν. Και επιτέλους ας θέσουμε και πάλι, το θέμα των Γερμανικών επανορθώσεων. Οι Γερμανοί μας οφείλουν. Πρέπει άμεσα και πριν ξεσπάσει η κρίση στην Γερμανία (λόγω Deutsche Bank ) να κινήσουμε όλες τις πρόσφορες διαδικασίες.

* Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι Πολιτικός Αναλυτής, πολιτικός Επιστήμων – (skouterisd@gmail.com)

Υ.Γ.: Οι παρακάτω στίχοι του Θωμά Μπακαλάκου αφιερώνονται στους Έλληνες, που θυματοποίησαν κάποιοι για να σωθούν:
Κι αν ο τόπος μας μαράζωσε εσύ μην κλαις
μα να δούμε τι θα γίνει, μόνο αυτό να λες
αει, να τον αναστήσουμε,
ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει, ποιος,
ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει, ποιος,
αει, πρώτος είναι ο λαός, αει, πρώτος είναι ο λαός,
ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει, ποιος,
ο λαός.

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Τα τελευταία επεισόδια στη Γηραιά Ήπειρο, οι απανωτές τρομοκρατικές επιθέσεις, έχουν πλέον τεκμηριώσει στη συνείδηση του κάθε Ευρωπαίου πολίτη το γεγονός ότι ένα τουλάχιστον κομμάτι του Ισλάμ έχει κηρύξει τον πόλεμο σε αυτό που αποκαλείται “Δύση” και της οποίας η Ευρώπη αποτελεί μέρος.

Στη συντριπτική πλειοψηφία τους, όμως, αυτοί οι ίδιοι πολίτες που κατανοούν πλέον ότι είναι στόχοι και πιθανά θύματα του Ισλάμ, πιστεύουν ότι οι “πολεμιστές” του Ισλάμ μάς μισούν για δύο συγκεκριμένους λόγους. Ποίοι είναι αυτοί; “Οι Σταυροφορίες” και η “Ελευθερία” μας.

Αυτά τα δύο αφηγήματα είναι ενδεικτικά της πολιτικής προέλευσης όσων τα εκφέρουν. Από τη μία πλευρά η ενοχική αριστερά, που θέλει να δικαιολογήσει ακόμη και αυτόν τον τύπο που σκοτώνει με ένα φορτηγό και ένα πιστόλι 80 ανθρώπους, ενώ αυτοί γιορτάζουν σε μια παραλιακή πόλη. Αυτή η αριστερά που ψάχνει τρόπο για να αποδώσει μία “αιτία” σε αυτόν που μπαίνει σε μια εκκλησία και κόβει το λαρύγγι του παπά. Γιατί, είτε κάποιος λέει “φταίνε οι σταυροφορίες”, είτε λέει “φταίει ο πόλεμος του Ιράκ”, είτε χρησιμοποιεί την άθλια ατάκα “αυτοί είχαν αποικίες”, αυτό που κάνει επί της ουσίας είναι το να αποδίδει μία “ηθική ποιότητα” - αυτήν της “αυτοάμυνας” - στις μαζικές και τυφλές τρομοκρατικές δράσεις των διαφόρων δολοφόνων. Τους μετατρέπει με την μία σε θύματα, από θύτες, και ως εκ τούτου προσπαθεί ταυτόχρονα να “απαλύνει” τη βαρύτητα της πράξης τους αλλά και να μεταφέρει τις ενοχές στην πλευρά των πραγματικών θυμάτων.

Από την άλλη πλευρά είναι οι φιλελεύθεροι, οι οποίοι - είτε πραγματικά το πιστεύουν, είτε προσπαθούν να πείσουν εμάς – ισχυρίζονται ότι ο λόγος για τον οποίο μας επιτίθενται οι ισλαμιστές είναι οι “ελευθερίες” μας. Και πιο συγκεκριμένα η “κοινωνική ελευθερία” μας, η οποία εκφράζεται μέσω των gay pride, μέσω της κατάργησης του ρόλου της θρησκείας στα κράτη της Δύσης και από όλη την υπόλοιπη ατζέντα της αριστεράς, με κυρίαρχη ίσως μέσα σ’ αυτά την Πολυπολιτισμικότητα. Η δική τους αιτιολογία έχει συγκεκριμένη εφαπτόμενη λογική συνέπεια: Το ότι το να “υποχωρήσουμε” στα θέματα που αφορούν τις συγκεκριμένες “ελευθερίες” αποτελεί τη “νίκη” του Ισλάμ και ως εκ τούτου πρέπει να τις υπερασπιστούμε μέχρι τέλους, ακόμη και μετρώντας εκατόμβες νεκρών δίχως να απαντάμε παρά συνεχίζοντας να διαβιούμε ως έφηβοι σε rave party τη δεκαετία του '90. Γιατί μόνον λίγοι “ριζοσπάστες”, “φανατικοί” και “αμόρφωτοι” μουσουλμάνοι έχουν επιθετικές τάσεις εναντίον μας και άρα “ενσωματώνοντας” το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών το φαινόμενο θα εκλείψει. Απλά πρέπει να κάνουμε λίγη υπομονή. Με δύο λόγια είναι αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι τίποτε δεν πρέπει να γίνει, τίποτε δεν πρέπει να αλλάξει. “Μια παρεξήγηση” περίπου μας λένε ότι είναι και ότι όλα θα λυθούν σύντομα… Υπάρχουν αυτοί που πραγματικά πιστεύουν κάποιο από τα παραπάνω. Υπάρχουν και αυτοί που τα λένε διότι έχουν άμεσο συμφέρον στη διατήρηση του status quo.

Η αλήθεια δυστυχώς, όμως, είναι διαφορετική. Και δεν αφορά μόνον τους ισλαμιστές αλλά και τα εκατομμύρια ασιατών και αφρικανών που πλημμυρίζουν τα τελευταία χρόνια τη Δυτική Ευρώπη. Οι Ισλαμιστές απλά τυχαίνει τη στιγμή αυτή να είναι η πιο καλά οργανωμένη ομάδα. Αυτό που τους προτρέπει στο να έλθουν δεν είναι ούτε η εκδίκηση για τις σταυροφορίες, ούτε και η διάθεσή τους να συμμετέχουν στο προαναφερόμενο rave party. Παρόλο που είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν τόσο μουσουλμάνοι που θα ήθελαν να “εκδικηθούν” για τις σταυροφορίες, όσο και μουσουλμάνοι που έρχονται στις χώρες μας για να πηδήξουν τις “δυτικές έκφυλες πόρνες” και να κάνουν από όλα τα σύγχρονα ναρκωτικά που δεν βρίσκουν στις χώρες τους. Αυτό που τους τραβά, αυτό που τελικά κάνει την Ήπειρό μας έναν ελκυστικό στόχο για τους στρατιώτες του Αλλάχ είναι η μυρωδιά σήψης που εκχύουμε προς τα έξω. Μια γη πλούσια, με έναν πολιτισμό “γερασμένο” και έναν πληθυσμό δίχως θέληση για αντίσταση, ένα εύκολο λάφυρο για τις μάζες που προκύπτουν από τη δημογραφική έκρηξη Ασίας και Αφρικής. Μία Ήπειρος χωρίς θέληση να υπερασπισθεί τον εαυτό της, χωρίς τη ζωτικότητα να απομακρύνει τα χέρια που απλώνονται προς αυτήν, όχι ως ικεσία αλλά ως άρπαγες.

Ποιά όμως μπορεί να είναι η δική μας απάντηση σε αυτό;

Οι δύο τύποι αντιδράσεων έναντι των ισλαμικών επιθέσεων στην Ευρώπη εκφράζουν τους δύο διαφορετικούς δρόμους που επικράτησαν μεταπολεμικά. Η οδός της παλαιάς Αριστεράς, η οποία μας ζητά να “δικαιολογήσουμε” και να ανεχθούμε τους επιτιθέμενους, και από την άλλη η οδός της “φιλελεύθερης αριστεράς”, η οποία μας ζητά να συνεχίσουμε στο ίδιο μονοπάτι και να εξασφαλίσουμε έτσι το τέλος της πορείας του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ας ρίξουμε μια ματιά όμως στο Ισλάμ, μία από τις παραδοσιακές θρησκείες του κόσμου, η οποία αποτελεί ένα δόγμα που οδηγεί προς τα εμπρός τις μάζες της Ασίας και συντόμως της Αφρικής, χρησιμοποιώντας αρχετυπικά προστάγματα. Το Ισλάμ, ως μία μη δομημένη, με την έννοια των δυτικών Εκκλησιών, θρησκεία, χωρίς σαφή ιεραρχία, αλλά με έντονα τα στοιχεία των τριμπαλιστικών κοινωνιών στις οποίες αναπτύχθηκε αλλά και τις οποίες εκφράζει σήμερα, είναι τόσο ρευστό ώστε να καθίσταται αδύνατη η σαφής κατηγοριοποίησή του.

Δεν πρόκειται σ’ αυτό το κείμενο – καθότι δεν υπάρχει και το απαραίτητο background – να ασχοληθώ με ζητήματα αστυνομικής αντιμετώπισης του φαινομένου της τρομοκρατίας. Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι όσα και εάν είναι τα “μέτρα” που θα ληφθούν, όσο και εάν αυξηθεί το budget των μυστικών υπηρεσιών, όσο και εάν διευρυνθούν οι αρμοδιότητες συγκεκριμένων τμημάτων, εάν δεν υπάρξει μια σοβαρή αλλαγή στην ψυχολογία των Ευρωπαίων θα είναι σαν να προσπαθούμε με κουβάδες να σταματήσουμε το νερό που ξεχειλίζει από ένα φράγμα που καταρρέει.

Με απλά λόγια: Δεν μπορούμε να πάρουμε σοβαρά μέτρα “αστυνόμευσης” του προβλήματος. Όσο και εάν ενισχύσουμε τις δομές παρακολούθησης εντός των Ευρωπαϊκών χωρών, όσο και εάν ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε δυναμικά τα τρομοκρατικά χτυπήματα, όσο και εάν τα δίκτυα πληροφοριών επεκταθούν, η αλήθεια είναι ότι για τον κάθε έναν ισλαμιστή που αποφασίζει να σκοτώσει και να σκοτωθεί θα υπάρχουν δέκα, εκατό ή χίλιοι “μετριοπαθείς” μουσουλμάνοι εντός του Ευρωπαϊκού εδάφους που θα του παρέχουν νομιμοποίηση στα μάτια της κοινότητάς τους. Και όταν ένας άνθρωπος είναι αποφασισμένος να πεθάνει και να πάρει κάποιους άλλους μαζί του, καμία ποιοτική διαφορά στην τεχνολογία, καμία ποσοτική διαφορά στη δυνατότητα συγκέντρωσης ισχύος δεν θα μπορέσει να τον εμποδίσει. Ειδικά όταν αυτός νιώθει μέρος της “ανερχόμενης δύναμης”, όταν νιώθει κομμάτι μιας κοινότητας της οποίας οι συγκολλητικοί δεσμοί είναι κατά πολύ ισχυρότεροι του αντιπάλου τους. Ειδικά όταν για τον “εχθρό” δεν νιώθει τίποτε άλλο παρά περιφρόνηση.

Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας. Αφού η αστυνόμευση δεν αρκεί, αφού ήδη έχουν εγκατασταθεί εκατομμύρια μουσουλμάνων εντός του ευρωπαϊκού εδάφους, αφού οι γεωπολιτικοί κλυδωνισμοί ενθαρρύνουν την άνοδο του Ισλάμ δημιουργώντας κενά ισχύος, πώς μπορεί η Ευρώπη και φυσικά η Ελλάδα να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση; Ας είμαστε ειλικρινείς. Στην τωρινή της κατάσταση δεν μπορεί. Με βάση τα σημερινά δεδομένα, δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά μια μάχη οπισθοδρόμησης και να περιμένει τη στιγμή κατά την οποία η “έκρηξη” δεν θα είναι ένα τρομοκρατικό χτύπημα ή μια περίοδος αυξημένων “εγκληματικών” χτυπημάτων (όπως σύντομα θα αρχίσουν να ονομάζονται τα μικρότερα χτυπήματα των μουσουλμάνων προκειμένου να μην υπάρχει “πρόβλημα τρομοκρατίας”).

Η μόνη λύση για την επιβίωση της χώρας μας, αλλά και ως επέκταση της Ευρώπης, είναι το να δοθεί ένα τέλος σε αυτή την μυρωδιά της “σήψης”. Να τερματισθεί για τα καλά το παραμύθι της ανεκτικότητας, να μετατραπεί η Ευρώπη από ένα “εύκολο λάφυρο” σε ένα πολύ καλά προστατευμένο “φρούριο”, που φυλάσσεται από άνδρες και γυναίκες αποφασισμένους να κόψουν οποιοδήποτε χέρι προσπαθήσει να το αρπάξει.

Για να γίνει όμως αυτό είναι ανάγκη να συνθλιβούν οι παράγοντες οι οποίοι οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση και για να φτάσουμε εκεί είναι απαραίτητο να εκμηδενισθούν οι “μύθοι” τόσο της αριστεράς όσο και του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Από τη μία πλευρά να επανανακαλύψουμε τους δικούς μας μύθους, τη δική μας ιστορία και να πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων τις προσπάθειες της αριστεράς για τη δαιμονοποίηση των ηρώων μας. Και από την άλλη πλευρά, να εννοήσουμε ότι ελευθερία δεν σημαίνει παρακμή αλλά συνειδητή ανάληψη των καθηκόντων μας και φυσικά ολοκλήρωσή τους.

Να γκρεμίσουμε από το βάθρο που έχουν στήσει τους “κοινωνικούς αγωνιστές” - πλαστούς και αναδυόμενους από τα υπόγεια των διαφόρων κομματικών μηχανισμών της αριστεράς - και να περιφρονήσουμε τους φορείς της διαστροφής που διαστρεβλώνουν την Ευρωπαϊκή παράδοση της ατομικής ελευθερίας σε έναν εορτασμό του κάθε τι που θέλει να διαλύσει τις ίδιες τις δομές μας.

Να διαμορφώσουμε το μέλλον μας πατώντας γερά στα θεμέλια της Παράδοσής μας, όπως αυτή εκφράστηκε στην υπερχιλιετή πορεία του πολιτισμού μας: Αυτός πρέπει να είναι ο Συντηρητισμός μας.

Να πλάσουμε τον χαρακτήρα μας παιδεύοντας το σώμα και το πνεύμα μας. Να μην επιτρέψουμε στην παρακμή να μας ναρκώσει, προκειμένου να είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις: Αυτός είναι πρέπει να είναι ο Ανδρισμός μας.

Να υπερασπιστούμε τη μνήμη των γονέων μας και το μέλλον των παιδιών μας. Όχι μόνον να υπερασπίσουμε αυτά για τα οποία οι πρόγονοί μας μάτωσαν, αλλά και να διαμορφώσουμε τη μελλοντική μας θέση στον κόσμο που αλλάζει: Αυτός πρέπει να είναι ο Εθνικισμός μας.

Δουλεύοντας με βάση αυτά τα τρία θα πρέπει να διαμορφώσουμε όχι απλά μια πολιτική πρόταση επιβίωσης για τους συμπολίτες μας, αλλά στην πραγματικότητα μία συνταγή επιβίωσης για το Έθνος μας.

Πηγή Ιδεάπολις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το θέμα της υπερχρέωσης αποτελεί το κορυφαίο της εποχής μας, ενώ επιλύεται είτε με μαζικές διαγραφές, είτε με υπερπληθωρισμό, είτε με πόλεμο – ευχόμενοι να έχει ωριμάσει η ανθρωπότητα και να μην επιλεχθεί το σενάριο της καταστροφής / ηχητικό 

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι τράπεζες είναι επακόλουθο της πολιτικής λιτότητας που έχει επιβάλλει η Γερμανία στην Ευρώπη – λόγω της οποίας η ήπειρος μας έχει βυθιστεί στην ύφεση, με αποτέλεσμα να μειώνονται η κατανάλωση, οι επενδύσεις, το ΑΕΠ κοκ. Προηγούνται βέβαια τα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου, μηδενός εξαιρουμένου, ενώ ακολουθεί αμέσως μετά η Ανατολική Ευρώπη – με αρκετές άλλες χώρες που δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν αυτή τη στιγμή προβλήματα, να κινδυνεύουν επίσης.

Για παράδειγμα η Ολλανδία λόγω του τεράστιου ιδιωτικού της χρέους (ανάλυση), το Βέλγιο (δημόσιο χρέος), η Αυστρία κοκ. – ενώ δεν θα μείνει αλώβητη ούτε η Γερμανία, αφενός μεν επειδή είναι η κυριότερη δανείστρια οικονομία της Ευρωζώνης, αφετέρου λόγω του εξαιρετικά ευάλωτου χρηματοπιστωτικού της τομέα, με κορυφή του παγόβουνου τη Deutsche Bank.

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται το ποσοστό των κόκκινων δανείων ως προς το ΑΕΠ στην Ευρώπη πριν από έναν περίπου χρόνο – έχοντας έκτοτε αυξηθεί σημαντικά. Όπως διαπιστώνεται, η Ελλάδα ακολουθεί την Κύπρο, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ιταλία είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση, καθώς επίσης η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Ουγγαρία κοκ. – όταν παράλληλα ορισμένοι αναρωτιούνται εάν η Μ. Βρετανία θα βρεθεί τελικά κερδισμένη, ψηφίζοντας την αποχώρηση της από την καταρρέουσα ΕΕ.

Περαιτέρω, ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης δεν είναι ούτε η Ελλάδα, ούτε οι άλλες χώρες που αναφέραμε παραπάνω – αλλά η Ιταλία, αφενός μεν λόγω των τεραστίων προβλημάτων της οικονομίας της σε συνδυασμό με το μέγεθος της (δημόσιο χρέος 2,2 τρις €!), αφετέρου εξαιτίας των τραπεζών της (ανάλυση).

Με δεδομένο δε το ότι η μεγαλύτερη τράπεζα της (Unicredit) είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση, ενώ έχει εξαγοράσει μία σημαντικότατη Αυστριακή (Bank of Austria), καθώς επίσης μία αντίστοιχα μεγάλη Γερμανική (HypoVereinsbank), κατανοεί κανείς πού θα οδηγούσε τυχόν χρεοκοπία της – η οποία φυσικά δεν θα επιτραπεί ούτε από την Ιταλία, ούτε από την ΕΚΤ.

Όπως φαίνεται τώρα από το επόμενο γράφημα, η εξέλιξη των κόκκινων δανείων στην Ιταλία είναι καταστροφική – επίσης στην Πορτογαλία, οι τράπεζες της οποίας ευρίσκονται σε οριακό επίπεδο. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε την άποψη πως η Ιταλία είναι αδύνατον να επιβιώσει εντός της Ευρωζώνης, εκτός εάν αποφασισθεί η πολιτική ένωση των κρατών μελών – κάτι που όμως θεωρούμε πολύ δύσκολο να συμβεί.

Συνεχίζοντας, τα τεστ αντοχής που θα δημοσιευθούν από την ΕΚΤ την Παρασκευή το βράδυ, μετά το κλείσιμο των χρηματιστηρίων, έχουν κυρίως στόχο να προσπαθήσουν να πείσουν τους καταθέτες, τους μετόχους, καθώς επίσης τους ομολογιούχους των τραπεζών ότι δεν υπάρχει πρόβλημα – έτσι ώστε να μην διαταραχθεί η εμπιστοσύνη τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, χωρίς την οποία θα καταρρεύσει.

Ακόμη όμως και αν το πετύχουν, «καταδικάζοντας» έστω κάποιες τράπεζες για να μην αντιληφθούν οι καταθέτες τις υπόγειες μεθόδους παραπλάνησης, απλά θα καθυστερήσουν το κακό, διογκώνοντας το ταυτόχρονα – αφού δεν πρόκειται να λυθούν τα πραγματικά προβλήματα της Ευρώπης, εάν συνεχισθεί η ίδια πολιτική.

Το θέμα του χρέους πάντως αποτελεί κορυφαίο της εποχής μας, αυξάνεται συνεχώς σε παγκόσμιο επίπεδο (άρθρο), ενώ επιλύεται είτε με τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του, είτε με υπερπληθωρισμό (ο οποίος όμως καταστρέφει νομίσματα και οικονομίες), είτε με πόλεμο – ευχόμενοι να έχει ωριμάσει η ανθρωπότητα, οπότε να επιλεχθεί η διαγραφή.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Πριν από λίγες μόλις ημέρες το Eurogroup έλαβε στις Βρυξέλλες μία απόφαση: να επιβάλλει πρόστιμα στην Ισπανία και την Πορτογαλία για τις υπερβάσεις τους στους στόχους του ελλείμματος. Η απόφαση ελήφθη με τις συνήθεις διαδικασίες των ευρωπαικών οργάνων, δηλαδή, με τις εισηγήσεις των αρμοδίων στελεχών και πολιτικών παραγόντων, υπό την επίνευση της Γερμανίας.

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της εν λόγω απόφασης και, προχθές, ο αληθινός αρχηγός του Eurogroup, ο Γερμανός υπουργός Σόιμπλε, άσκησε ευθεία πολιτική παρέμβαση κατά της ίδιας αυτής απόφασης, στη λήψη της οποίας προ ολίγων ημερών η Γερμανία είχε πρωταγωνιστήσει!

Εξυπνη και σπάνια κίνηση του πονηρού Σόιμπλε: πρώτα «τιμωρεί» τις δύο χώρες και, στη συνέχεια, μαζεύει ο ίδιος την τιμωρία.

Το γεγονός θυμίζει σε κάτι την επίθεση που δέχθηκαν πρόσφατα οι ιταλικές τράπεζες, η οποία όμως γρήγορα κατευνάστηκε και πάλι με παρέμβαση του Γερμανού υπουργού, ενώ αρχικά προσκείμενες στο υπουργείο του πηγές την είχαν τροφοδοτήσει.

Είναι προφανές ότι εισερχόμαστε σε μια νέα φάση στην οποία η Γερμανία έχει αντιληφθεί ότι αν δεν λάβει υπόψη της την πραγματικότητα, θα οδηγήσει τα πράγματα σε έκρηξη.

Τα παραμύθια με δράκους για το Brexit αποδείχθηκαν ακριβώς αυτό που εξ αρχής ήταν: παραμύθια με δράκους. Τώρα είναι πλέον οι Βρυξέλλες εκείνες που επείγονται για μία καλή και τίμια συμφωνία με τη Βρετανία, ενώ το Λονδίνο έχει ήδη, με απόλυτη επιτυχία, όχι μόνον αναστρέψει το άθλιο κλίμα της τρομοκρατικής προπαγάνδας που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος, αλλά και έχει αγριέψει στις Βρυξέλλες που νιώθουν -και είναι- εγκλωβισμένες. Εν τω μεταξύ όμως, οι άλλοι λαοί βλέπουν τώρα ξεκάθαρα ότι όλα αυτά τα απίθανα σενάρια τρόμου εναντίον της ελεύθερης βούλησης των Βρετανών ήταν, κυριολεκτικά, μπούρδες.

Την ίδια στιγμή το κύμα τρομοκρατίας που σαρώνει την Ευρώπη έχει καταστήσει επικίνδυνη πολυτέλεια για το Βερολίνο την απροσχημάτιστη άσκηση του ηγεμονικού του ρόλου, ενώ και η ίδια η Γερμανία έπεσε πλέον θύμα των αδίστακτων δολοφόνων του ISIS.

Όλα τα παραπάνω, και μάλιστα συνθετικά, όχι απλώς δεν μπορεί πια να τα αγνοήσουν στο Βερολίνο, αλλά, αντιθέτως, αντιλαμβάνονται ότι αν η Ευρώπη δεν ρίξει όλο της το βάρος σε αυτόν τον πραγματικό κίνδυνο, η διάλυση βρίσκεται επί θύραις.

Ομως την ώρα που οι χώρες της Ιβηρικής παίρνουν μία ανάσα, και ευτυχώς γι αυτές, από το κλίμα που διαμορφώνεται, κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο συμβαίνει με την Ελλάδα. Μάλιστα, έως και η γερμανική επιθεώρηση DerSpiegel άσκησε κριτική στον υπουργό Σόιμπλε για τα «δύο μέτρα και δύο σταθμά» σε σχέση με τη χώρα μας από πλευράς Βερολίνου.

Ο Ελληνας πρωθυπουργός όμως αποδείχθηκε ιδιαιτέρως αφελής: πήγε και ψήφισε τα μέτρα κατά της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και αυτοί που τον έβαλαν να τα ψηφίσει τα πήραν πίσω! Κάτι αντίστοιχο έπαθε και με το βρετανικό δημοψήφισμα όταν έσπευσε, πριν τη διεξαγωγή του, να χαρακτηρίσει την ενδεχόμενη έξοδο της Βρετανίας αρνητικά, ως δήθεν «συντηρητική εξέλιξη». Κοινώς, την πάτησε και στα δύο.

Ετσι, δεν καταρρέουν μόνον οι ρητορείες του περί άλλης Ευρώπης, αλλά και οι δυνατότητές του να έχει κάποια στοιχειώδη επαφή και με τις τρεις εν λόγω χώρες.

Δεν πειράζει όμως: έχει με τον Σόιμπλε, του οποίου τώρα την πολιτική ψηφίζει εντός και εκτός Ελλάδος!

Και έχουν και ραντεβού για τα εργασιακά και την υποδόση στην ερχόμενη αξιολόγηση. Ραντεβού τον Σεπτέμβριο. Πολύ πικρό…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κωνσταντίνου Βέργου

Στην Αγγλία, ο Τόνυ Μπλερ, πρώην αρχηγός του Εργατικού κόμματος, ενδεχομένως να συλληφθεί και καταδικαστεί στους επόμενους μήνες για εγκλήματα πολέμου, καθώς βομβάρδισε μία χώρα βασισμένος σε ένα ψέμα. Μήπως πρέπει και ο κος Σόιμπλε, ενορχηστρωτής της φτωχοποίησης του 1/3 της Ευρωπαϊκής Ένωσης εις όφελος μιας χούφτας εταιριών να δικαστεί για εγκλήματα;

Η γνώμη του γράφοντος, είναι ότι ο Σόιμπλε όχι μόνο δεν πρέπει να δικαστεί, ή να καταδικαστεί, αλλά αντίθετα, πρέπει να προταθεί επισήμως και να του δοθεί, όπως και στο ιερατείο των Βρυξελλών με επικεφαλής τους Μπαρόζο και Γιούγκερ, το νόμπελ Οικονομικών! Ποτέ άλλοτε η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν κατάφερε να βουλιάξει τόσο γρήγορα μια οικονομική ζώνη 510 εκατομμυρίων πολιτών! Ως τώρα πιστεύαμε ότι έγινε τυχαία, όμως από σήμερα υπάρχουν και οι αποδείξεις ότι αυτό έγινε σκόπιμα, με πολιτικό δόλο!

Δύο εκθέσεις, η μία από την ίδια Γερμανία, με αποκαλύψεις της έγκυρης εφημερίδας Neues Deutschland, και η άλλη από τα σπλάχνα του ΔΝΤ, χορηγούν ενδείξεις και αποδείξεις, ότι επί 6 χρόνια τόσο η Γερμανική ηγεσία, όσο και οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και το ΔΝΤ είχαν «στήσει» ένα παιχνίδι απειλών, διαστρέβλωσης πραγματικότητας και πολιτικού γκαγκστερισμού ώστε να επιβάλλουν μέτρα που εξαρχής θα ήταν καταστρεπτικά. Η έκθεση του ΔΝΤ και το δημοσίευμα της εγκυρότατης γερμανικής εφημερίδας…. ενδεχομένως επαρκούν για να τεκμηριωθεί σε διεθνή δικαστήρια ότι έχει διαπραχθεί ανθρωπιστικό έγκλημα κατά της Ελλάδας και η Ελλάς ενδεχομένως έχει βάση να προχωρήσει ακόμη και σε στάση πληρωμών, και να ασκήσει διώξεις έναντι συγκεκριμένων προσώπων. Να σημειώσουμε ότι διώξεις μπορεί να ασκηθούν όχι μόνο για πράξεις, αλλά και για παραλείψεις!

Όμως, γνωρίζοντας την «αντικειμενικότητα» των διεθνών δικαστηρίων, πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε τέτοια κίνηση, οποιαδήποτε δίωξη, θα ήταν μια τρύπα στο νερό. Τα διεθνή δικαστήρια ελέγχονται από αυτούς που δημιουργούν τις «ελεγχόμενες κρίσεις», είναι όργανά τους για να επιβάλλουν πολιτική με την «τήβεννο», θα ήταν αφελές να χτυπάμε το χέρι μας στο καρφί! Αντίθετα, θα μπορούσε να είναι ένα θαυμάσιο επιχείρημα ώστε η Ελλάς να επιταχύνει άμεσα τις διαπραγματεύσεις και να διευθετήσει άμεσα το ζήτημα του χρέους, πατώντας όλα τα κουμπιά! Η Ελλάδα δεν θα πρέπει να παρασυρθεί σε νομικές «τρύπες στον νερό», αλλά να ασκήσει τώρα αποφασιστική πολιτική που να υποχρεώσει σε διαγραφή και χρονική διαπλάτυνση του χρέους, βασιζόμενη στα νέα δεδομένα, κυρίως την έκθεση του ΔΝΤ. Το ότι ο κος Σόιμπλε ήθελε έξοδο της Ελλάδος από την Ευρωζώνη είναι κάτι για το οποίο δεν υπάρχει αμφιβολία, το δήλωσε ο ίδιος δημοσίως σε δείπνο που διοργάνωσε η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, το Μάιο του 2016. Και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για τις απόψεις του. Όμως, αυτό είναι κάτι διαφορετικό από το ότι το χρησιμοποίησε ως βασικό εργαλείο εκβιασμού της ελληνικής κυβέρνησης , όπως αποδεικνύεται από έγγραφα που επισυνάπτει η έγκυρη γερμανική εφημερίδα Neues Deutschland. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις, που υπογράφει ο κορυφαίος γερμανός δημοσιογράφος Tom Strohscheider, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, δηλαδή ο κύριος Σόιμπλε, έχει εκβιάσει την ελληνική Κυβέρνηση με έγγραφο (11/6/2015) που ανέφερε ωμά το Grexit ώστε να επιβάλλει ανάλγητη και χωρίς όρους λιτότητα στην Ελλάδα! Πολιτικός γκαγκστερισμός, δηλαδή, με πολιτική που φτωχοποιεί το 1/3 της Ευρώπης, εξυπηρετώντας τα στενά συμφέροντα των «αφεντικών» του Σόιμπλε, μιας χούφτας εταιριών! Τόσο ο προηγούμενος πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, όσο και ο κύριος Παπανδρέου, ενδεχομένως είχαν υποστεί αντίστοιχους γκανγκστερικού τύπου εκβιασμούς ώστε να εξαναγκαστούν να υπογράφουν μνημόνια φτωχοποίησης της Ελλάδος, όμως εδώ έχουμε, για πρώτη φορά, γραπτές αποδείξεις.

Με την σειρά του το ΙΕΟ, το όργανο εσωτερικού ελέγχου της ποιότητας των εργασιών του ΔΝΤ, δημοσίευσε χτες έκθεση-σεισμό με τίτλο ‘The IMF and the Crises in Greece, Ireland, and Portugal’, στην οποία διαπιστώνει ότι τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα ήταν αντιεπιστημονικά και υπονοεί ότι υπήρχε πολιτικός δάκτυλος σε ό,τι αφορά το ύψος του χρέους που είναι βιώσιμο. Σκόπιμα δεν έγινε σοβαρή διαγραφή του χρέους, ενώ ήξεραν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να το πληρώσει. Ρίχνει ευθύνες στο ΔΝΤ που δεν ζήτησε διαγραφή και αναρωτιέται γιατί αυτό δεν έγινε. Αυτή είναι σημαντική εξέλιξη. Σημαντικότατο επιχείρημα, με το οποίο η κυβέρνηση οφείλει να ζητήσει διαγραφή τώρα!

Ας σημειώσουμε στα παραπάνω ότι μετά το δημοψήφισμα-βόμβα των Βρετανών που ανοίγει τον δρόμο στο Brexit, και το σημερινό νέο ότι ο μέχρι πρόσφατα «σκληροτράχηλος» Σόιμπλε υποχρεώθηκε σε προσωπική ταπείνωση εκλιπαρώντας να διαγραφούν τα πρόστιμα σε Πορτογάλους και Ισπανούς αλλά και την παράλληλη γεωπολιτική στροφή Ερντογάν προς Ρωσία, είναι ξεκάθαρο ότι πολλά αλλάζουν για την Ελλάδα. Η γεωπολιτική ενίσχυση της Ελλάδος, αλλά και το ξεδόντιασμα τόσο του Σόιμπλε όσο και του «ιερατείου των Βρυξελλών», που πλέον εκλιπαρούν ώστε να μην αποχωρήσουν από την ΕΕ και οι υπόλοιπες 28 χώρες, δημιουργούν συνθήκες ώστε η χώρα μας να πετύχει τους καλύτερους όρους διαγραφής χρέους άμεσα! Διαγραφής που πρέπει να είναι τουλάχιστον 20% όπως το έχουμε εξηγήσει, για να έχει έννοια, και διαπλάτυνσης-αντικατάστασής του υπολοίπου από Ομόλογα 50 ως 100 ετών διάρκειας. Να σημειώσουμε ότι αυτά δεν θα γίνουν από μόνα τους! Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να κινήσει τον τροχό! Όμως, παράλληλα, πρέπει να σημειώσουμε ότι στενεύουν και τα χρονικά περιθώρια για την ελληνική κυβέρνηση. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να κινηθεί άμεσα, πιέζοντας ΗΠΑ και ΕΕ για απόφαση για χρέος πριν τα τέλη Οκτωβρίου, καθώς η αμερικάνικη κυβέρνηση θα αλλάξει ηγεσία από το νέο έτος, λόγω προεδρικών εκλογών, και είναι άγνωστο αν και εφόσον ο νέος Πρόεδρος (μάλλον ο Ντόναλντ Τραμπ) θα δεχτεί διευθέτηση του ελληνικού χρέους, ενώ ξέρουμε ότι η κυβέρνηση Μπαράκ Ομπάμα, το βλέπει θετικά!

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου