Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Απρ 2017


Σε συνέντευξή του o πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan επέμεινε ότι ενίσχυση των προεδρικών εξουσιών δεν τον κάνει δικτάτορα και κατηγόρησε την Ευρώπη ότι δεν έχει τηρήσει τις υποσχέσεις της.

Ειδικότερα, σε αποκλειστική συνέντευξη στο CNN, ο Erdogan δήλωσε ότι το πακέτο συνταγματικών μεταρρυθμίσεων - που υποστηρίχθηκε από μια ισχνή πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Τουρκίας στο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής - δεν έγινε για τον ίδιο.

«Είμαι ένας θνητός πραγματικά, θα μπορούσα να πεθάνω ανά πάσα στιγμή», υπογράμμισε ο Erdogan, απορρίπτοντας τις κατηγορίες ότι η επιθυμία του είναι να προσδώσει υπερεξουσίες στον εαυτό του. Αντίθετα, ισχυρίστηκε ότι το νέο Σύνταγμα αντιπροσωπεύει μια αλλαγή, μια μεταμόρφωση στη δημοκρατική ιστορία της Τουρκίας.

Οι μεταρρυθμίσεις «δεν είναι βήμα προς τη δικτατορία» τόνισε ο Τούρκος πρόεδρος. «Όπου υπάρχουν δικτατορίες, δεν χρειάζεται να έχεις προεδρικό σύστημα. Εδώ έχουμε μια κάλπη... η δημοκρατία παίρνει δύναμη από το λαό. Είναι αυτό που λέμε εθνική βούληση», συμπλήρωσε ο Τ. Erdogan.

Όταν ρωτήθηκε για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, όπου το ΝΑΙ κέρδισε με οριακή διαφορά, ο Erdogan χρησιμοποίησε ένα ποδοσφαιρικό παράδειγμα: «Δεν έχει σημασία αν κερδίσεις 1-0 ή 5-0, ο σκοπός είναι να κερδίσεις το παιχνίδι».

Στα πλαίσια της ίδιας συνέντευξης ο τούρκος Πρόεδρος έκανε επίθεση και πάλι στην ΕΕ για τις καθυστερήσεις στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας, κατηγορώντας τους Ευρωπαίους ότι δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους. «Η Ευρωπαϊκή Ένωση μας έχει αναγκάσει να περιμένουμε στο κατώφλι της για 54 χρόνια. Αυτό, από άποψη πολιτικής σχέσης, είναι μη ανεκτό. Έχουμε προσπαθήσει σκληρά να αποδεχθούμε όλες τις προϋποθέσεις της… η ΕΕ δεν έχει τηρήσει τις υποσχέσεις της... πρέπει να τηρήσει τις υποσχέσεις της», είπε.

«Αν κρατήσουν τις υποσχέσεις τους, μπορούμε να καθίσουμε στο τραπέζι. Μπορούμε να δούμε ποια βήματα πρέπει να γίνουν», πρόσθεσε.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

H τουρκική κυβέρνηση απέρριψε σήμερα την έκκληση που απηύθυνε η Ευρωπαϊκή Ένωση για την διεξαγωγή μιας έρευνας με αντικείμενο τις παρατυπίες που καταγράφηκαν στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, ζητώντας από τις Βρυξέλλες να σεβαστούν το αποτέλεσμα της κάλπης.

«Μια τέτοια αναπόδεικτη δήλωση εκ μέρους ενός εκπροσώπου τύπου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή» δήλωσε κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Omer Celik. Επιπλέον, προέτρεψε την ΕΕ να σεβαστεί «τις δημοκρατικές διαδικασίες».

Νωρίτερα σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε καλέσει την Τουρκία να «ξεκινήσει μια διαφανή έρευνα» μετά την έκθεση της κοινής αποστολής των παρατηρητών της Οργάνωσης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπου επισημαίνεται ότι το δημοψήφισμα της Κυριακής διεξήχθη υπό άνισες συνθήκες και δεν πληροί τα δημοκρατικά κριτήρια.

«Προτρέπουμε όλους τους πρωταγωνιστές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και τις αρχές να ξεκινήσουν μια διαφανή έρευνα για τις φερόμενες παρατυπίες που διαπιστώθηκαν από τους διεθνείς παρατηρητές» τόνισε ο εκπρόσωπος τύπου της Κομισιόν Μαργαρίτης Σχοινάς.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το "μεγάλο ριφιφί" σε Τράπεζα εκ των... έσω!!!
Ο περίεργος ρόλος του Τύπου και η Απόφαση της Δικαιοσύνης!!!

Γράφει η Ίριδα Θάμαντα

Μια υπόθεση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον απασχόλησε την Ελληνική Δικαιοσύνη, με πρωταγωνίστρια διευθύντρια τραπεζικού καταστήματος, νησιωτικής πρωτεύουσας, η οποία -σύμφωνα με το κατηγορητήριο και την απόφαση της Δικαιοσύνης- "είδε" έναν τρόπο να αυξήσει τα εισοδήματά της, εις βάρος των (κορόιδων) πελατών της τράπεζας! Και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον εστιάζεται στην "σχέση" της καταδικασθείσας με γνωστό επώνυμο φιλοκυβερνητικό εκδότη ερευνητή δημοσιογράφο, ο οποίος την εμφάνισε κατά το πρόσφατο παρελθόν και σε ραδιοφωνική του εκπομπή, ως καταγγέλοντα μάρτυρα εναντίον ανθρώπου, πρώην μεγαλοστελέχους των μυστικών μας υπηρεσιών, με τον οποίο ο δημοσιογράφος έχει καταγεγραμμένες δικαστικές διαφορές...

Τι συνέβη λοιπόν; Πώς η διευθύντρια τραπεζικού υποκαταστήματος κατέληξε στην φυλακή με την ποινή των ισοβίων;
Όπως πληροφορούμαστε από το ρεπορτάζ του πελοποννήσιου δημοσιογράφου Γιώργου Ηλιόπουλου σαν κεραυνός ακούστηκε στην αίθουσα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Πάτρας, η λέξη «ισόβια» της προέδρου σε βάρος της πρώην διευθύντριας του υποκαταστήματος τράπεζας στη Ζάκυνθο Α.Α. Σαν κεραυνός όμως είχε ακουστεί πριν από δέκα χρόνια και η αποκάλυψη ότι η κατηγορουμένη είχε «τζογάρει» μέσα σε τέσσερα χρόνια το ποσό των 43,5 εκατομμυρίων ευρώ από λογαριασμούς, κερδίζοντας από τόκους!
Καταδικάστηκε επίσης ο πρώην υπάλληλος της τράπεζας Δ.Γ. σε κάθειρξη 17 ετών, και με τη δυνατότητα η έφεση που θα ασκούσε να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα. Για την ίδια υπόθεση αθωώθηκαν και δύο υπάλληλοι της τράπεζας που εργάζονταν στα ταμεία.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ
Η Α. είχε καταφέρει να δημιουργήσει προθεσμιακούς λογαριασμούς 148 πελατών από την τράπεζα, από το 2003 μέχρι και το 2007, χωρίς να τους περνάει στο κεντρικό σύστημα, καθώς τους έδινε φωτοτυπημένα παραστατικά με τα οποία εμφανίζονταν ότι διέθεταν προθεσμιακό λογαριασμό.
Η ίδια φέρεται να κέρδιζε χρήματα από τα υψηλά επιτόκια, διότι στο μεσοδιάστημα προέβαινε στις αναλήψεις των χρημάτων αυτών χωρίς οι δικαιούχοι να το γνωρίζουν και στη συνέχεια τα χρήματα επανατοποθετούνταν, αφού είχαν αποδώσει τόκο. Ο υπάλληλος που καταδικάστηκε φέρεται να είχε τον ρόλο του επιβλέποντα και κάθε φορά που ένας λογαριασμός επρόκειτο να λήξει, τοποθετούσε τα χρήματα του δικαιούχου κατ' εντολή της διευθύντριας.

ΤΑ ΕΠΙΤΟΚΙΑ
Η Α. είχε καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πελατών διότι το υποκατάστημα έδινε υψηλότερα επιτόκια από άλλες τράπεζες, με αποτέλεσμα η φήμη του να εξαπλωθεί από στόμα σε στόμα και να προσελκύει πελάτες από διάφορα μέρη της χώρας. Έτσι, με τα επιπρόσθετα χρήματα που τοποθετούσε στους λογαριασμούς των πελατών λόγω των ασυνήθιστα μεγάλων επιτοκίων κέρδιζε την εμπιστοσύνη τους και δεν έλεγχαν τις κινήσεις των λογαριασμών τους.

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ
Η αντίστροφή μέτρηση ξεκίνησε όταν τον Ιούλιο του 2007 στην περιφερειακή διοίκηση εμφανίστηκαν δύο παραστατικά, σύμφωνα με τα οποία, δύο πελάτες διατηρούσαν προθεσμιακούς λογαριασμούς στην τράπεζα. Από τον έλεγχο διαπιστώθηκε ότι στο σύστημα της τράπεζας δεν είχαν καν περαστεί οι συγκεκριμένοι λογαριασμοί και τότε ξεκίνησε το ξήλωμα του πουλόβερ.
Ειδικό κλιμάκιο βρέθηκε με ελικόπτερο από την Αθήνα στη Ζάκυνθο και έκανε φύλλο και φτερό το αρχείο. Η Α. ζήτησε ένα περιθώριο τεσσάρων μηνών για να μπορέσει να τακτοποιήσει τα οικονομικά ανοίγματα που είχε δημιουργήσει, κάτι που βέβαια δεν έγινε δεκτό. Ο δεύτερος κατηγορούμενος, πάντως, ήταν εκείνος που βοήθησε στην αποκάλυψη της υπόθεσης, καθώς στα γραφεία βρέθηκαν τέσσερις κούτες με παραστατικά, όπου πελάτες φέρονταν να είχαν ανοίξει προθεσμιακούς λογαριασμούς.

ΤΙ ΙΣΧΥΡΙΣΤΗΚΕ Η ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ
Η συγκεκριμένη υπόθεση, πάντως, στάθηκε η αιτία να αλλάξει η τράπεζα το ηλεκτρονικό σύστημά της. Όπως φάνηκε από την έρευνα, τα παραστατικά που έδινε στους πελάτες η διευθύντρια δεν είχαν περαστεί και στο αποθεματικό της τράπεζας. Έτσι η Τράπεζα εμφανιζόταν να είχε εισπράξει ή και δώσει χρήματα που δεν ήταν περασμένα στο ταμείο.
Η κατηγορουμένη στην απολογία της δήλωσε ότι οι συγκεκριμένες πράξεις ήταν σε γνώση της κεντρικής διοίκησης και δεν είχε κάνει κάποια παρατυπία. Υποστήριξε επίσης για τα παραστατικά ότι δεν είχαν αρχειοθετηθεί επειδή η ίδια είχε μεγάλο φόρτο εργασίας. Στον συγκατηγορούμενό της που επίσης του επιβλήθηκε ποινή βαριάς καθείρξεως, δόθηκε η δυνατότητα να παραμείνει ελεύθερος μέχρι το Εφετείο, καθώς χάρη στη συμβολή του αποκαλύφθηκαν οι ατασθαλίες στο εσωτερικό του υποκαταστήματος σε σύντομο διάστημα.

ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ ΕΥΠ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΩΝ "ΕΡΓΑΛΕΊΑ" ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ;
Και το ερώτημα που προκύπτει, δεν αφορά το δεδικασμένο της υπόθεσης, αλλά τον τύπο (και την πιθανή σκοπιμότητα) της σχέσης που ανέπτυξε ο γνωστός επώνυμος ερευνητής δημοσιογράφος με την συγκεκριμένη κυρία, η οποία εμφανίστηκε ξαφνικά να κατηγορεί κάποιον πολίτη και δη κρατικό στέλεχος με τον οποίο ο ερευνητής δημοσιογράφος έχει πολλές ανοιχτές υποθέσεις στην Ελληνική Δικαιοσύνη... Σημειωτέον, ο δημοσιογράφος ο οποίος εσχάτως εμφανίζεται ως το "45άρι" της συριζαίικης αριστεράς πρέπει να κατέχει, σύμφωνα με το ρεπορτάζ μας, το ρεκόρ αναβολών σε δίκες που ο ίδιος είναι κατηγορούμενος, αλλά έχει κατορθώσει και το απίστευτο (για δημοσιογράφο), να παρουσιάζει μάρτυρες υπεράσπισής του ανθρώπους των... μυστικών μας υπηρεσιών!!! Θα συνεχίσουμε το ρεπορτάζ μας επί του θέματος και θα επανέλθουμε με περισσότερες αποκαλύψεις για την υπόθεση...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με τις αντιδράσεις για το δημοψήφισμα – παρωδία του Ερντογάν στην Τουρκία να αυξάνονται, καθώς πλέον ανοικτά γίνεται λόγος για ενέργειες που δε συνάδουν με τέτοιες διαδικασίες σε δημοκρατικά κράτη, η στάση τόσο της Ουάσιγκτον όσο και της Μόσχας παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και ίσως προδιαγράφει ορισμένες καταστάσεις που θα μας απασχολήσουν στο μέλλον.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Ξεκινώντας από την τοποθέτηση του Κρεμλίνου διά του εκπροσώπου Ντμίτρι Πεσκόφ, ζητήθηκε να γίνουν σεβαστά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, αποκαλώντας τη διαδικασία «εσωτερική υπόθεση της Τουρκίας». Με απλά λόγια, η Μόσχα δεν είδε και δεν άκουσε οτιδήποτε για νοθεία.

Η πρώτη παρατήρηση είναι πως θα πρέπει να θεωρείται φυσιολογικό το να μην ασχολείται με «λεπτομέρειες» όπως οι καταγγελίες περί νοθείας, η σχεδόν αποκλειστική πρόσβαση των εκπροσώπων του «ναι» στα μέσα ενημέρωσης και η τεράστια και πανάκριβη καμπάνια -με χρήματα άραγε ποιου;- για να πειστεί ο Τούρκος πολίτης να δώσει θετική ψήφο στις προτεινόμενες συνταγματικές αλλαγές.

Ο Ερντογάν ποτέ δεν έκρυψε την πεποίθησή του ότι ένα σύστημα σαν κι αυτό της Ρωσίας είναι καταλληλότερο για τη διακυβέρνησης μιας χώρας όπως η Τουρκία… αρκεί να βρίσκεται ο ίδιος στον προεδρικό θώκο. Επίσης, την εποχή του διδύμου με τον Αμπντουλάχ Γκιουλ, καθώς οι δυο τους «τράβηξαν το κάρο» και το AKP έγινε κυβέρνηση, πολλοί αναλυτές διεθνώς έβλεπαν ομοιότητες με το ρωσικό δίδυμο Πούτιν-Μεντβέντεφ.

Με μια μεγάλη διαφορά όμως: Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και το ρωσικό σύνταγμα απαγόρευε στον Πούτιν να είναι ξανά προεδρικός υποψήφιος, ασχέτως του αν αυτός παρέμεινε για όλη του τη θητεία ως το ισχυρό πρόσωπο και η πραγματική εξουσία στη χώρα, έκανε στην άκρη και υποψήφιος κατήλθε ο Μέντβεντεφ, εξαντλώντας τη θητεία του και στη συνέχεια, όταν επανεξελέγη ο Πούτιν, ο Μέντβεντεφ επανήλθε στη θέση του πρωθυπουργού της Ρωσίας.

Αντίθετα, ο Ερντογάν, εξελέγη πρόεδρος, έχοντας προαναγγείλει την πρόθεσή του να αλλάξει το σύνταγμα μετατρέποντας την Τουρκία από Προεδρευομένη σε Προεδρική Δημοκρατία, ώστε να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα δικά του χέρια.

Και σε μια αποθέωση της «δημοκρατίας», δεν περίμενε καν να το πετύχει πρώτα, αλλά τις συγκέντρωσε de facto, με τους γνωστούς τρόπους που συναντά κανείς σε δικτατορικά καθεστώτα και απλώς συνέχισε να κινείται επιδιώκοντας να προσαρμόσει το πολίτευμα της χώρας πάνω του!

Άρα, παρά τις ομοιότητες μεταξύ δυο αυταρχικών καθεστώτων (για τη Ρωσία επαναλαμβάνουμε ακόμα μια φορά ότι το αχανές της μέγεθος και η πληθυσμιακή σύσταση, συν η δυσμενής γεωγραφία, πολύ δύσκολα θα επέτρεπε σε άλλο πολιτικό σύστημα να κρατήσει τη χώρα ενωμένη), η τουρκική περίπτωση κυριαρχείται από την «ασυμβίβαστη ιδιοτέλεια» του Ερντογάν.

Βέβαια, αυτό το περί «εσωτερικής τουρκικής υπόθεσης» ακούγεται λίγο ειρωνικό αν αναλογιστεί κανείς όσα καταλόγιζε η Μόσχα στο Κίεβο, για τη μεταχείριση που επεφύλασσαν οι Ουκρανοί στους Ρωσόφωνους. Άρα, εσωτερική υπόθεση, όταν δεν διακυβεύεται κάποιο ρωσικό συμφέρον.

Ίσως βέβαια αποδειχθεί λίγο δύσκολο να εξηγηθεί αυτή η θέση στους Κούρδους της βόρειας Συρίας με τους οποίους υποτίθεται έχουν καλές σχέσεις και συνεργασία. Εκτός κι αν έχουμε σε αυτό το μέτωπο κάποια νέα αλλαγή που θα μας απασχολήσει προσεχώς. Σε κάθε περίπτωση, είναι φανερό ότι η Μόσχα με τη θέση που διατύπωσε επιχειρεί να μην είναι ανακόλουθη, αφού συχνά πυκνά κατηγορούσε ξένες δυνάμεις για παρέμβαση στις εσωτερικές της υποθέσεις.

Πάμε όμως και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου για μια ακόμη φορά αποδείχθηκε ότι το μπάχαλο στην Ουάσιγκτον συνεχίζεται και είναι σοβαρό. Ενώ το State Department ακολουθούσε σκληρή γραμμή απέναντι στον Ερντογάν, το γραφείο του Τούρκου προέδρου «κάρφωνε» τον Ντόναλντ Τραμπ ότι επικοινώνησε με τον Ερντογάν για να τον συγχαρεί για τη νίκη του στο δημοψήφισμα!

Αυτό δεν το λες και ιδιαίτερα τιμητικό για μια χώρα όπως η ΗΠΑ, να εμφανίζεται με δυο γραμμές σε ένα τόσο σημαντικό περιφερειακό ζήτημα! Υπάρχει όμως και χειρότερο! Ο ίδιος ο Λευκός Οίκος είχε νωρίτερα ανακοινώσει δια του εκπροσώπου Τύπου, Σον Σπάισερ, ότι θα περιμένει την τοποθέτηση της διεθνούς επιτροπής που παρακολούθησε το τουρκικό δημοψήφισμα και θα δώσει στη δημοσιότητα την έκθεσή της σε 10-12 μέρες, προτού τοποθετηθεί επίσημα. Επικίνδυνος ερασιτεχνισμός…

Ο δε… συνάδελφος εκπρόσωπος Τύπου του State Department, ο Μαρκ Τόνερ, κάλεσε την τουρκική ηγεσία να σεβαστεί την αντιπολίτευση και την ελευθερία της έκφρασης, με τα εξής μεγάλα λόγια: «Οι δημοκρατίες είναι ακόμα πιο ισχυρές όταν σέβονται τις διαφορετικές απόψεις, ιδίως στα δύσκολα ζητήματα». Χρειάζεται σχολιασμός;

Εάν δε επιχειρηθεί να σχολιαστεί η πρωτοβουλία του Ντόναλντ Τραμπ, εάν αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει ζήτημα παραπληροφόρησης από την πλευρά της Τουρκίας, κάτι μάλλον απίθανο σε ένα τέτοιο ζήτημα, θα μπορούσε πάλι κανείς να βρει ομοιότητες με τη ρωσική στάση, αφού παρά τις όποιες όψιμες συγκρούσεις, είναι ηλίου φαεινότερο ότι η νοοτροπία των Τραμπ και Πούτιν δεν δείχνει να απέχει και πολύ.

Εν ολίγοις, εάν δεν υπήρχαν για τον Τραμπ «συστημικοί περιορισμοί», θα μπορούσε κάλλιστα να επιχειρήσει να μετατρέψει σε αμερικανική πολιτική την προσωπική του προδιάθεση – θεώρηση, που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στα παρακάτω: «Στα παλιά μου τα παπούτσια τι θα κάνουν οι Τούρκοι και ποιος θα τους κυβερνάει και με ποιον τρόπο, εάν αυτός εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ»… προφανώς όπως ο ίδιος τα κατανοεί.

Ίσως ξεχάσαμε να προσθέσουμε εντός των εισαγωγικών, ότι πρόκειται για εσωτερική υπόθεση της Τουρκίας… Τι άλλο να υπήρχε στο μυαλό του όταν αποφάσιζε να τηλεφωνήσει, αν τελικά όντως τηλεφώνησε; Καλά τι έλεγε το State Department, είναι δυνατό να μη γνώριζε την επίσημη θέση που διατύπωσε ο δικός του εκπρόσωπος;

Όχι. Απλά πίστευε ότι δεν θα διαρρεύσει ο αφελής… πόσο πολύ δεν ξέρει τους Τούρκους! Επειδή όμως δεν «καταπίνεται» εύκολα τέτοιο άδειασμα, πόσο απίθανο είναι να του τη φυλάξει – τη απάντηση – του Ερντογάν και να έχουμε άλλα στο μέλλον; Καθόλου!

Το σίγουρο είναι όμως, ότι τελευταία έχουν μαζευτεί πολλοί ηγέτες με κάπως… «ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση» και συμπαθεί ο ένας τον άλλον, προτού τουλάχιστο συγκρουστούν οι ιδιορρυθμίες τους. Και όπως είναι γνωστό από τη φυσική, στο τέλος της ημέρας «τα ετερώνυμα έλκονται, τα ομώνυμα απωθούνται». Εκρηκτικό το μίγμα… εκπληκτικό το μοντάζ στην πρώτη φωτογραφία-μοντάζ που δημοσίευσε πρόσφατα η γερμανική Handelsblatt.

Σε μια διαβολική σύμπτωση, το αμερικανικό περιοδικό Newsweek κυκλοφόρησε με ένα άρθρο το οποίο αποκαλύπτει τις σχέσεις του Στιβ Μπάνον, επικεφαλής στρατηγικής του Λευκού Οίκου – που φαίνεται να έχει τελευταία περιπέσει σε δυσμένεια – με τον «Ευρασιανισμό» και τον περίφημο Αλεξάντερ Ντούγκιν!

Στο άρθρο εξηγούνται τα στοιχεία που φέρνουν κοντά τις ιδεολογίες αυτών των ανθρώπων, ιδίως την αναβίωση της «γνήσιας» έννοιας του «έθνους-κράτους» (nation-state), ο ένας δοξάζει τη ρωσική αυτοκρατορία και ο άλλος, μέσω του περίφημου ακροδεξιού «Breidbart News» εισήγαγε το «America First» (πρώτα η Αμερική) που αποτέλεσε το κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ, ενώ και οι δυο μαζί εύχονται… ή και προσπαθούν, για την εκλογή ομοϊδεατών πολιτικών στην Ευρώπη, καθώς δεν κρύβουν την απέχθειά τους για την Ευρωπαϊκή Ένωση!

Αυτά ειπώθηκαν για τη συμπλήρωση του κεντρικού επιχειρήματος, ότι στον πλανήτη μας σήμερα, πολύ σημαντικές δυνάμεις δεν δείχνουν να ενοχλούνται και πολύ από τους Ερντογάν και είναι έτοιμοι να κάνουν συμφωνίες μαζί τους, ενώ άλλοι αφελείς κοιτούν ενεοί τις εξελίξεις.

Μήπως αυτό «διάβασε» η ομάδα των συμβούλων του Ερντογάν και έκτοτε, φασίστες ανεβάζει, Ναζί την κατεβάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, στέλνοντας μήνυμα σε Πούτιν και Τραμπ «ελάτε να οικοδομήσουμε μαζί μια νέα τάξη πραγμάτων»; Ας το σκεφτούμε…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εδώ και πολύ καιρό ο «σουλτάνος» της Αγκυρας ήταν μόνος στο Σεράι, με τους εμπίστους του. Το αποτυχημένο πραξικόπημα του είχε αλλάξει για τα καλά την ψυχολογία. Στην πορεία, βλέποντας φαντάσματα και εχθρούς παντού, κατάφερε να τα χαλάσει με όλους τους συμμάχους και φίλους του, ελπίζοντας πλέον μόνο στη Ρωσία.

Πόνταρε πολλά σε αυτό το δημοψήφισμα ο Ταγίπ Ερντογάν, ελπίζοντας ότι θα έπαιρνε ένα τέτοιο ποσοστό που θα του έδινε τη δύναμη να διαπραγματευτεί με άλλους όρους. Γι' αυτό και προσπάθησε με κάθε τρόπο να πετύχει.

Από βία και νοθεία μέχρι ένα κλίμα τρομοκρατίας και συλλήψεων, που δεν είχε προηγούμενο. Και όμως, παρ' όλα αυτά οι πολίτες στην Τουρκία τού γύρισαν την πλάτη και τον έκλεισαν ακόμη πιο πολύ στον εαυτό του.

Το ερώτημα είναι τώρα πού θα ξεσπάσει πλέον ο στριμωγμένος και απογοητευμένος Τούρκος ηγέτης για να κερδίσει όσους έχασε στο δημοψήφισμα· για να πείσει ότι η χώρα του δεν κινδυνεύει να σπάσει στα τρία με βάση το αποτέλεσμα. Θα θελήσει να συσπειρώσει τον λαό του, που δείχνει κατακερματισμένος.

Το βέβαιο είναι ότι στο εσωτερικό θα προχωρήσει στην εκκαθάριση όσων ακόμη θεωρεί αντιπάλους του, καθώς σε αυτήν την αναμέτρηση προστέθηκαν και άλλοι.

Το δεύτερο είναι ότι θα υλοποιήσει τα σχέδιά του να αλώσει ό,τι έχει απομείνει ως φερετζές δημοκρατίας στην Τουρκία. Το τρίτο, ότι θα προσπαθήσει να κάνει εξαγωγή της κρίσης του.

Από την πλευρά της Συρίας είναι δύσκολο, γιατί υπάρχουν οι Αμερικανοί. Από την πλευρά της Κύπρου τα πράγματα είναι ήδη στο κόκκινο. Το μόνο που του έχει μείνει είναι το Αιγαίο. Η Αθήνα το γνωρίζει αυτό και παρακολουθεί τις κινήσεις Ερντογάν με κομμένη την ανάσα αλλά και
με ψυχραιμία.

Ο χρόνος θα δείξει εάν ο «σουλτάνος» πήρε το μήνυμα ή θα συνεχίσει να προκαλεί ξεσπώντας στους γύρω του...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Από τον Γιώργο Χαρβαλιά

Ακαδημαϊκή μόνο σημασία έχει το ακριβές ποσοστό του «ναι» στο προχθεσινό τουρκικό δημοψήφισμα, που επικύρωσε τυπικά τη διολίσθηση της γειτονικής χώρας σε μια μορφή αυταρχικής και απόλυτα προσωποπαγούς διακυβέρνησης με ευθείες αναφορές σε... σουλτανάτο του 19ου αιώνα. Η οριακότητα του απολύτως προδιαγεγραμμένου αποτελέσματος έγκειται απλώς και μόνο στην αδυναμία του συστήματος Ερντογάν να ελέγξει τη χειραγώγηση της ψηφοφορίας στα μεγάλα αστικά κέντρα της δυτικής Τουρκίας, όπου οι τελευταίοι κεμαλικοί θύλακες, αν και... ξεδοντιασμένοι, διατηρούν ισχυρά λαϊκά ερείσματα.

Στις περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας με τους συμπαγείς κουρδικούς πληθυσμούς η επικράτηση του «Οχι» αναμενόταν και είχε προεξοφληθεί, ωστόσο η εκτεταμένη νοθεία στην ευρωπαϊκή «όχθη» της αυτοκρατορίας στάθηκε δύσκολη, γιατί εκεί ακριβώς η παρουσία της οργανωμένης κεμαλικής αντιπολίτευσης, των ξένων μέσων ενημέρωσης αλλά και των διεθνών παρατηρητών δεν επέτρεψαν να... ψηφίζουν με τα τέσσερα οι ισλαμιστές.

Σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορούσε να υπάρχει η παραμικρή ψευδαίσθηση ότι ο επίδοξος «πατέρας» του νεότερου τουρκικού έθνους θα άφηνε να του πάρουν μέσα από τα χέρια μια τυπική επικύρωση της υπερεξουσίας που έχει επιβάλει εδώ και καιρό στη γειτονική χώρα.
Για την Ελλάδα η επικράτηση του Ερντογάν προσφέρει μια προσωρινή έστω ανακούφιση, γιατί σε αντίθετη περίπτωση κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει τι είδους «εναλλακτικές» θα επιστράτευε η ανάγκη του Τούρκου ηγέτη να επιβεβαιώσει την πρωτοκαθεδρία του με μια διαφορετική «επίδειξη πυγμής». Η γενική αμφισβήτηση μάλιστα του αποτελέσματος φέρνει τις επόμενες κινήσεις του «σουλτάνου» στο μικροσκόπιο της παγκόσμιας κοινής γνώμης με αποτέλεσμα να δυσχεραίνονται τα περιθώρια στρατιωτικών προκλήσεων εις βάρος της Ελλάδας.

Οχι ασφαλώς επειδή σε περίπτωση σύγκρουσης θα σπεύσουν οι άσπονδοι φίλοι μας να προσφέρουν έμπρακτη στήριξη, αλλά επειδή στο λεγόμενο «blame game» που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το οπτικό πρίσμα των τρίτων σε μια διακρατική διένεξη ο Ερντογάν θα βρεθεί εκ των προτέρων με μια έξωθεν... κακή μαρτυρία.

Προδικάζουν όμως όλα αυτά το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων; Ασφαλώς και όχι. Επιβεβαιώνουν όμως ότι η γειτονική χώρα βρίσκεται σε μια ιστορική αναβίωση σαρκοβόρου εθνικού διχασμού, που απειλεί την εθνική της υπόσταση. Ο Ερντογάν κατάφερε να πάρει μια άγρια ρεβάνς για λογαριασμό των καταπιεσμένων ισλαμικών μαζών που στέναζαν από την οικονομική ηγεμονία των κοσμικών «ευρωπαϊστών», αλλά σε αντίθεση με τον Κεμάλ, που ένωσε τη σύγχρονη Τουρκία, ίσως αποδειχθεί αυτός που θα τη διαλύσει...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συνεχίζεται η κριτική των Βρετανών σχολιαστών κατά του Recep Tayyip Erdogan μετά από τη νίκη του στο ιστορικό δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση στην Τουρκία, ενώ παράλληλα εξετάζεται η αντίδραση της Δύσης.

Στο κύριο άρθρο του ο Guardian σχολιάζει ότι η νίκη, αν και με μικρή διαφορά, εκλαμβάνεται από τον Τούρκο Πρόεδρο ως νομιμοποίηση της διάλυσης των δημοκρατικών θεσμών της χώρας. «Εάν εφαρμοστούν οι σαρωτικές συνταγματικές αλλαγές, η Τουρκία σχεδόν θα επανιδρυθεί ως σουλτανάτο, περίπου έναν αιώνα αφότου ο Ατατούρκ ίδρυσε τη δημοκρατία επί των ερειπίων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Η εφημερίδα προσθέτει πως πλέον έχει σχεδόν ολοκληρωθεί η στροφή της Τουρκίας προς τον απολυταρχισμό, καθώς οι έλεγχοι και οι περιορισμοί που επιβάλλει το δημοκρατικό σύστημα αναμένεται να συνθλιβούν.

Η Τουρκία είναι μια χώρα διαιρεμένη και επίτηδες πολωμένη από τον ίδιο τον Erdogan, συμπληρώνει ο Guardian. Επιχειρώντας να εξηγήσει τη συμπεριφορά του Τούρκου Προέδρου, το άρθρο της εφημερίδας την αποδίδει σε έναν συνδυασμό δίψας για εξουσία, ενός βαθμού παράνοιας και ενός όλο και πιο στενού κύκλου συμβούλων, μαζί με τις εντάσεις και το «χάος» στη Μέση Ανατολή.

Το άρθρο κλείνει με την παραίνεση προς την Ευρώπη να παράσχει όλη τη βοήθεια που μπορεί στους δημοκράτες της Τουρκίας.

Σε ό,τι αφορά την αντίδραση της Δύσης, το BBC σημειώνει ότι τα συγχαρητήρια μέσω τηλεφώνου προς τον Erdogan από τον Ντόναλντ Τραμπ θα ερμηνευθούν ως «νομιμοποίηση» της επικράτησης του Τούρκου Προέδρου. Παρόλα αυτά, ο Guardian τονίζει ότι η μεταμόρφωση της Τουρκίας θα έχει σημαντικές συνέπειες για τη Δύση, η οποία έχει επίγνωση αυτού όπως μαρτυρά η αμηχανία σε Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι.

Οι Times αναφέρονται στους φόβους της ΕΕ ότι η Τουρκία θα εγκαταλείψει τη συμφωνία για τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών. Ανώτερος Έλληνας αξιωματούχος που δεν κατονομάζεται δηλώνει στην εφημερίδα ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις έχουν καταρτίσει έκτακτα σχέδια για την αντιμετώπιση μίας νέας προσφυγικής κρίσης.

«Υπήρχε πολλή νεφελώδης, πολεμοχαρής ρητορική από τον Erdogan πριν από το δημοψήφισμα. Αν συνεχίσει με αυτές τις φιλοπόλεμες πολιτικές, τότε η Ελλάδα θα είναι η πρώτη που θα έρθει αντιμέτωπη με τις συνέπειες. Ο φόβος είναι πραγματικός, αλλά το ερώτημα είναι κατά πόσο ο Erdogan θα διακινδυνεύσει να μετατραπεί σε περιφερειακό παρία», λέει ο Έλληνας αξιωματούχος στους Times.

Σε άρθρο του στην Daily Telegraph, εξάλλου, ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Γουίλιαμ Χέιγκ γράφει πως η συλλογική κακή διαχείριση της Τουρκίας από τους Ευρωπαίους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «τραγική». Υποδεικνύει δε το Παρίσι, την Αθήνα και τη Λευκωσία ως πρωτεύουσες που ύψωναν εμπόδια στην πορεία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, παρομοιάζοντας το αποτέλεσμα του τουρκικού δημοψηφίσματος με το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit ως προς την αντίδραση κατά της ενωμένης Ευρώπης.

Για τον Βρετανό Συντηρητικό πολιτικό, η νίκη Erdogan είναι μία ακόμα έκφραση της τάσης ανόδου των εθνικισμών και του αυταρχισμού διεθνώς και σημειώνει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος νίκησε παρά το ότι οδηγεί την Τουρκία στο αδιέξοδο της έλλειψης ανεκτικότητας, της διαίρεσης και της καταστολής.

Τονίζει όμως ότι η Βρετανία και η Δύση έχουν πολλά κοινά με τον τουρκικό λαό και δεν πρέπει να τον εγκαταλείψουν, αλλά να επιδείξουν κατανόηση και φιλία και να αφήσουν ανοιχτές διόδους για εμπόριο και συμμαχίες μαζί τους.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την προκήρυξη πρόωρων εκλογών στις 8 Ιουνίου ανήγγειλε με έκτακτο διάγγελμά της έξω από την Downing Street η βρετανίδα πρωθυπουργός, Theresa May.

«Μόλις προήδρευσα μια συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, όπου συμφωνήσαμε ότι η κυβέρνηση πρέπει να προκηρύξει γενικές εκλογές για τις 8 Ιουνίου», είπε χαρακτηριστικά.

Εξηγώντας την απόφασή της, ανέφερε ότι τη στιγμή που ανέλαβε χρέη πρωθυπουργίας, η χώρα της χρειαζόταν σταθερότητα. Συνέχισε τονίζοντας ότι κατάφερε να φέρει τη σταθερότητα αυτή, ενώ προέβει παράλληλα στις απαραίτητες ενέργειες σχετικά με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ.

Τόνισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει γυρισμός ως προς το Brexit, σημειώνοντας: «Δεν θα επιτρέψω στους αντιπάλους μου να θέσουν σε κίνδυνο τις διαπραγματεύσεις».

Παράλληλα, η Theresa May εξήγησε ότι επιθυμεί τη λαϊκή νομιμοποίηση σχετικά με τις αποφάσεις που πρόκειται να ληφθούν στη συνέχεια για τη διαδικασία εξόδου από την ΕΕ. «Ας απομακρύνουμε τον κίνδυνο της αβεβαιότητας και της αστάθειας», ανέφερε και τόνισε ότι «η χώρα χρειάζεται ισχυρή ηγεσία».

Η βρετανίδα πρωθυπουργός εξήγησε ότι η κυβέρνηση έχει το σωστό σχέδιο για τη διαπραγμάτευση με την ΕΕ, όμως τόνισε ότι χρειάζεται ενότητα στο Κοινοβούλιο, ενώ τώρα υπάρχει διαίρεση.

«Οι Εργατικοί λένε ότι θα καταψηφίσουν τη συμφωνία για το Brexit, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες θέλουν καθυστέρηση τις διαδικασίες, το Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα διαφωνεί με ό,τι κάνει η κυβέρνηση», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Οι πολιτικοί αντίπαλοι κάνουν λάθος να πιστεύουν ότι θα αλλάξουμε πορεία για το Brexit, δήλωσε η May, προσθέτοντας ότι η αντιπολίτευση αποδυναμώνει τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης με την ΕΕ.

«Αποφάσισα με δισταγμό ότι η χώρα χρειάζεται αυτές τις εκλογές, αλλά με ισχυρή πεποίθηση δηλώνω ότι είναι απαραίτητες για να διασφαλιστεί η ισχυρή και σταθερή ηγεσία που χρειάζεται η χώρα για να προχωρήσει με το Brexit και πέρα από αυτό», δήλωσε.

Όπως ανέφερε στο διάγγελμα το νομοσχέδιο για τη διεξαγωγή των εκλογών θα κατατεθεί στη βρετανική βουλή την Τετάρτη. Η απόφαση της πρωθυπουργού για τη διεξαγωγή τους στις 8 Ιουνίου πρέπει να επικυρωθεί με πλειοψηφία των 2/3 από το Κοινοβούλιο.

Βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας, οι επόμενες εκλογές ήταν προγραμματισμένες για το 2020.

Ο ηγέτης του αντιπολιτευόμενου Εργατικού Κόμματος Jeremy Corbyn λέει ότι χαιρετίζει την απόφαση της Theresa May να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το κόμμα του θα δώσει τη στήριξη που η May χρειάζεται βάσει του εκλογικού νόμου για την προκήρυξή τους.

«Χαιρετίζω την απόφαση της πρωθυπουργού να δώσει στο βρετανικό λαό την ευκαιρία να ψηφίσει για μια κυβέρνηση που θα βάζει πρώτα τα συμφέροντα της πλειοψηφίας», ανέφερε σε ανακοίνωση που εστάλη με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Ευγενίδης

Αν έβλεπε κάποιος που δεν ήξερε τι είχε συμβεί την αντίδραση του Ταγίπ Ερντογάν μετά το πέρας του δημοψηφίσματος στην Τουρκία, ίσως και να πίστευε πως ο πρόεδρος της γείτονος χώρας είχε καταγάγει κάποια εντυπωσιακή νίκη έναντι των πολιτικών του αντιπάλων, η οποία ενίσχυε σε μεγάλο βαθμό τη νομιμοποίηση των αλλαγών που πρότεινε στο Σύνταγμα της χώρας.

Η αλήθεια είναι όμως πως το εύρος του ενθουσιασμού του Ερντογάν, ορισμένων συνεργατών του και μερίδας των ψηφοφόρων του δεν είναι αντιπροσωπευτικό του τι συνέβη στην κάλπη. Απλώς, με τον τρόπο που έχει μάθει να πορεύεται ο Τούρκος πρόεδρος, δεν έχει άλλο τρόπο αντίδρασης παρά το να κάνει το μαύρο άσπρο και να επιδιώξει τη φυγή προς τα εμπρός.

Μπορεί σε τμήματα της εκλογικής βάσης του ΑΚΡ και του εθνικιστικού κόμματος του Ντεβλέτ Μπαχτσελί να υπήρξαν σοβαρές ρωγμές, όμως ο Τούρκος πρόεδρος πήρε ουσιαστικά ό,τι ζητούσε. Απλώς, δεν το πήρε με τον τρόπο που ζητούσε και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως η συνέχεια θα είναι ανέφελη.

Αν για ένα πράγμα μπορεί να είναι αισιόδοξος ο Ερντογάν, είναι ότι δεν υπάρχει αυτ΄ή τη στιγμη στη γείτονα χώρα ενωμένη αντιπολίτευση, ώστε να τον αμφισβητήσει. Οι κεμαλιστές δεν πήγαν άσχημα, αλλά δεν έχουν οργανωμένους βρααχίονες αντίδρασης, ενώ και το φιλοκουρδικό και αριστερό HDP δεν συμπορεύεται ευθεία με τους κεμαλιστές.

Από την άλλη, μερίδα του αστικού κόσμου που στήριζε τον Ερντογάν λόγω της ευημερίας των προηγούμενων χρόνων, αλλά και μεγάλο κομμάτι της εκλογικής βάσης των εθνικιστών, πήγαν κόντρα στις κομματικές γραμμές. Είναι, όμως, δύσκολο όλες αυτές οι ψηφίδες αντίδρασης και διαφωνίας με τις αλαζονικές επιθυμίες του Σουλτάνου να ευθυγραμμιστούν και να αποτελέσουν τμήματα ενός κοινού ψηφιδωτού.

Κάπου εδώ όμως τα καλά μαντάτα τελειώνουν, τόσο για την τουρκική κυβέρνηση και το προεδρικό μέγαρο όσο και για τους παρατηρητές από το εξωτερικό. Η πολιτική ένταση εντός της Τουρκίας θα συνεχιστεί με αμείωτο ρυθμό. Αλλωστε, η γεωγραφική τριχοτόμηση της χώρας είναι πλέον ενδεικτική της προβληματικής κατάστασης, με τον Ερντογάν να στηρίζεται πολιτικά στο βαθιά συντηρητικό και ισλαμικό κομμάτι της τουρκικής ενδοχώρας.

Ακόμα, ήδη ο Ερντογάν έσπευσε να επαναφέρει το ζήτημα της θανατικής ποινής, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει θρυαλλίδα οριστικής ρήξης με τους Ευρωπαίους και να δημιουργήσει προβλήματα ακόμα και στη διαχείριση του προσφυγικού.

Μιας και αναφερθήκαμε, βέβαια, στη συνέχιση της εξωτερικής έντασης, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Ερντογάν, όποτε έχει προβλήματα, εξάγει τις κρίσεις του, ώστε να πετύχει συσπείρωση στο εσωτερικό δια της ανάδειξης εξωτερικών εχθρών. Η συνταγή είναι παλιά και δοκιμασμένη και θεωρείται απίθανο να μην την επιστρατεύσει ο Τούρκος πρόεδρος.

Για την Ελλάδα, η κατάσταση γεννά κινδύνους και η αποκωδικοποίηση τους είναι το μεγάλο στοίχημα του επόμενου διαστήματος για την ελληνική διπλωματία και τα πολιτικά κόμματα. Βέβαια, η μουδιασμένη υποδοχή του αποτελέσματος από την πολιτική ηγεσία δείχνει πως έχει αντιληφθεί τρόπον τινά το μέγεθος του προβλήματος που θα κληθούμε να διαχειριστούμε να αντιμετωπίσουμε ακριβώς δίπλα μας.

Υπό αυτό το πρίσμα, το momentum για τις τεταμένες αυτή την περίοδο ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν είναι καλό, ενώ δεν μπορώ να δω πώς θα επανέλθει η θετική δυναμική στη διαδικασία των συζητήσεων για το Κυπριακό. Βεβαίως, το Κυπριακό θα πρέπει να διαβάζεται μαζί με τη βούληση της Άγκυρας να συμμετάσχει στην αναδιανομή της ενεργειακής πίτας στη νοτιανατολική Μεσόγειο, αν και είναι δύσκολο για τον Ερντογάν σε αυτή τη φάση να εγγυηθεί την οιαδήποτε θετική εξέλιξη, μιας και θα αναγκαστεί να προβεί σε δυσάρεστες για τον ίδιο και το ακροατήριό του παραχωρήσεις.

Ίσως μόνο η συμφωνία για το προσφυγικό θα τηρείται ακόμα, μιας και έχει δομηθεί στη βάση αμοιβαίου συμφέροντος, αν και τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο, εφόσον αρκετές παράμετροι μπορεί να αλλάξουν στο εγγύς μέλλον.

Τούτων δοθέντων, η ολοκλήρωση του δημοψηφίσματος σηματοδοτεί το τέλος της Τουρκίας, όπως την ξέραμε. Ο Ερντογάν ολοκλήρωσε, μέσα από το θεσμικό πλαίσιο, τη διαδικασία αναθεώρησης των δεδομένων που είχαν διαμορφωθεί κατά τη δημιουργία ενός κοσμικού, κεμαλικού κράτους. Και με τη βούλα, πια, η Τουρκία συντηρητικοποιείται και ισλαμοποιείται.

Δεν είναι σαφές πώς θα αντιδράσει μεγάλη μερίδα του τουρκικού πληθυσμού σε αυτές τις αλλαγές, αλλά είναι σαφές πως αυτές ακριβώς οι αλλαγές δημιουργούν στη γειτονιά μας έναν παίχτη με διαφορετικό προφίλ σε σχέση με όσα μέχρι πρότινος γνωρίζαμε. Η Τουρκία μετατρέπεται σε ένα μονοπρόσωπο καθεστώς, με ακόμα πιο θολή τη διάκριση των εξουσιών και σοβαρά προβλήματα εντός και γύρω της. Αν μη τι άλλο, ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς.

Υ.Γ. Να με συγχωρείτε, αλλά είχε απόλυτο δίκιο ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε όταν, από το 2004 σε εκείνο το εμβληματικό κοινό άρθρο του με τον David Philllips με τίτλο «Talking Turkey» στο Foreign Affairs τεκμηρίωνε το γιατί δεν πρέπει η Τουρκία να ενταχθεί ως μέλος στην Ε.Ε, αλλά να διαμορφωθεί μια σχέση προνομιακής συνεργασίας.
Ίσως είναι και η ώρα της αυτοκριτικής για όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που πίστεψαν στην ενσωμάτωση της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι δια της ένταξης, μιας και αυτή ποτέ δεν ήταν η πραγματική πρόθεση του Ερντογάν, ακόμα και όταν παρίστανε τον φιλο-δυτικό μεταρρυθμιστή.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το δημοψήφισμα στην Τουρκία μπορεί να ήταν παρωδία δημοκρατικών διαδικασιών, όπως καταγγέλλουν οι διεθνείς παρατηρητές του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, μπορεί να μην ανταποκρίθηκε στα κριτήρια που έχει ορίσει το Συμβούλιο της Ευρώπης, μπορεί να διεξήχθη με κλειστά ΜΜΕ, συλλήψεις δημοσιογράφων και περιορισμένη πρόσβαση των ψηφοφόρων στον πολυφωνία των απόψεων, μη σφραγισμένα ψηφοδέλτια που εξελήφθησαν ως έγκυρα, κλπ. Όμως, θα παράξει αποτέλεσμα.

Ήδη o Ερντογάν, με ελάχιστο ποσοστό διαφοράς που πήρε, είναι νικητής και παραμένει σουλτάνος. Η ιδιότητα δεν απορρέει από τα ποσοστά αλλά από τη νοοτροπία. Πρόλαβε και δήλωσε πως θα κάνει δημοψήφισμα για τις σχέσεις της χώρας του με την ΕΕ (που την έχουν «μισό αιώνα στο θάλαμο αναμονής»), χαρακτήρισε ως μη σημαντικό θέμα ενδεχόμενη αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, και απέδωσε «νοοτροπία σταυροφόρων» στη Δύση, επειδή οι ευρωπαίοι παρατηρητές αποκάλυψαν την ψευδαίσθητη, αντιδημοκρατική διαδικασία του δημοψηφίσματος.

Το αποτέλεσμα σημαίνει επίσης ότι η αντιπολίτευση παραμένει ισχυρή, με ευρεία λαϊκή απήχηση, το εκλογικό σώμα βρίσκεται ακραίως διχασμένο, αλλά αυτό παράλληλα δεν σημαίνει πως θα ευοδωθεί η εύκολη πρόβλεψη -καραμέλα, ότι η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου.

Ένας εμφύλιος απαιτεί όπλα, και τα όπλα τα έχει ο στρατός. Ο στρατός είναι κεμαλικός, αλλά οι δυναμικοί αντι-ερντογανικοί πυρήνες, έχουν πλέον τσακιστεί, ο στρατός έχει αποδιαρθρωθεί, μετά το πραξικόπημα ή το «πραξικόπημα». Διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι ο Ερντογάν είναι απόλυτα κυρίαρχος αυτή την στιγμή και στο εσωτερικό του στρατού, άρα δεν αναμένονται δυναμικές κινήσεις αποκαθήλωσής του.

Το μετριοπαθές διάγγελμά του, ήταν για λόγους εσωτερικής καταλαγής, χωρίς να προεικάζει και χωρίς να δεσμεύει την μελλοντική του συμπεριφορά, που είναι εκ φύσεως αυταρχική. Η όποια προσπάθειά του για συνεργασία με την αντιπολίτευση, αναμένεται να πέσει στο κενό.

Το πρόβλημα Ερντογάν μας αφορά άμεσα. Όσο και να ελέγχονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι περιοδικές εξάρσεις, μέσω των μηχανισμών του ΝΑΤΟ, όσο και να διατηρούνται προς το παρόν σε κατάσταση ελεγχόμενης έντασης, επηρεάζονται ανακλαστικά από τον ανατολικό μέτωπο, στο κουρδικό και την Συρία. Μια ενδεχόμενη αποτυχία σε αυτά θα μπορούσε να απελευθερώσει επιθετικότητα, την οποία ως αντιστάθμισμα θα διοχέτευε στο Αιγαίο.

Η περίοδος είναι ευνοϊκή γι' αυτόν στο εσωτερικό μέτωπο. Υπάρχει συμμαχία με τους γκρίζους λύκους, οι οποίοι συστρατεύτηκαν και τον βοήθησαν στο δημοψήφισμα. Ως ανταπόδοση πήραν τη σκλήρυνση των θέσεών του στο Αιγαίο. Σε έναν παρόμοιο αγώνα δρόμου ανθελληνικής επιθετικότητας, αναγκάστηκε να εισέλθει και η αντιπολίτευση. (Λογικό είναι, το είδαμε πρόσφατα να συμβαίνει - σε άλλη κλίμακα και με άλλη στόχευση – στις ολλανδικές εκλογές. Υπό την πίεση της παρουσίας του ακροδεξιού Wilders, όλα τα κόμματα έλαβαν σκληρότερες θέσεις, τόσο στην αντίθεση με τον Ερντογάν, όσο και στο μεταναστευτικό).

Υπενθυμίζεται ότι ο Κιλιτσντάρογλου, ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, τον περασμένο Δεκέμβρη από τα Άδανα, προκάλεσε τον Ερντογάν να κάνει επέμβαση στο Αιγαίο: «Είπαν ότι είναι εθνικιστές, αλλά στα χαρτιά μόνο είναι εθνικιστές. Εμείς λέμε, στα 18 νησιά στο Αιγαίο, που η Ελλάδα ύψωσε σημαία, γιατί δεν επεμβαίνετε;», είχε δηλώσει

Ως εκ τούτου, η νέα ασθενής νίκη του Ερντογάν, δεν τον δεσμεύει και σε ασθενή στάση απέναντι στη χώρα μας, τους γκιαούρηδες, όπως προσφάτως μας αποκάλεσε.

Η Αθήνα, μέσω κυβερνητικών πηγών, στέλνει μήνυμα υποστήριξης της σταθερότητας και της δημοκρατίας στην Τουρκία, ενώ επισημαίνει ότι η Ελλάδα θέλει μια Τουρκία, αρωγό στο διάλογο και τη συνεργασία, στη βάση του αλληλοσεβασμού».

Τυπική διπλωματική γλώσσα, αυτή που θα έπρεπε να ειπωθεί, χωρίς όμως να σημαίνει τίποτα για τον Ερντογάν. Η νίκη του διαιωνίζει μια εστία τριβής, αν δεν την αναζωπυρώνει, και της οποίας η εξέλιξη είναι εν δυνάμει επικίνδυνη.

Γιάννης Σιδέρης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και αφού οι Δυτικές κοινωνίες άφησαν με την αδιαφορία και την ψήφο τους να γιγαντωθεί και να κυριεύσει ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή αφού παρέδωσαν τις εθνικές κρατικές εξουσίες στο χρηματοοικονομικό σύστημα, δηλαδή στην ελεύθερη αγορά και την τραπεζοκρατία, τώρα προσπαθούν σπασμωδικά να διορθώσουν το λάθος τους τρέχοντας να κρυφτούν κάτω απ΄τις φτερούγες ακροδεξιών σχηματισμών και κομμάτων σε όλες τις χώρες.

Ακόμα και στην Τουρκία, που πολύ απέχει απ' το να χαρακτηριστεί δυτική κοινωνία, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δείχνει πως οι λαοί είναι ικανοί να ψηφίσουν ακόμη και δικτατορία προκειμένου να γλυτώσουν από αυτό που θεωρουν πιά μείζον κακό: την παγκόσμια Νέα Τάξη, τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό.
Ακόμη και αν το 51.8% ΝΑΙ είναι προϊόν νοθείας, ακόμη κι αν στην θέση του θάπρεπε να είναι το ΟΧΙ με τις ψήφους που κλάπηκαν και πάλι το υπόλοιπο που θα έμενε και θα αντιστοιχούσε στην πραγματική δύναμη του ΝΑΙ είναι τεράστιο, είναι αψυχολόγητο, αλλά κυρίως είναι "αγράμματο" και ανιστόρητο.

Το ίδιο ακριβώς και ίσως ακόμη χειρότερο είναι αυτό που συμβαίνει με τις προβλέψεις για τις γαλλικές Προεδρικές εκλογές.
Και δείχνει πως οι λαοί προσπαθουν πιά να ριζοσπαστικοποιηθούν αλλά με τον λάθος τρόπο.
Το αν βέβαια ο τρόπος είναι λάθος δεν εξαρτάται μόνον απ' τους λαούς, ή μάλλον δεν οφείλεται μόνον σε αυτούς.
Οφείλεται στα κόμματα που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο προσχώρησαν και διηθήθηκαν απ΄τον νεοφιλελευθερισμό είτε απ'ευθείας (Δεξιά, Κέντρο), είτε μέσω της αποδοχής του υπερκαταναλωτισμού και της κάλπικης ευημερίας (Σοσιαλιστικά κόμματα, Δημοκρατικά κόμματα, και κόμματα προσκείμενα στην πρώην Ευρωαριστερά).
Όσο γι αυτά που σήμερα ονομάζονται "αριστερά" κόμματα (μιλάμε πάντα για τον Δυτικό κόσμο) δεν είναι παρά παράσιτα της κοινωνίας που ιδιοποιήθηκαν μία κατά βάση σωστή οικονομικοπολιτική θεωρία που ποτέ και πουθενά δεν εφαρμόστηκε ως τώρα παρά ως σκιά-φάρσα και εμφανίστηκαν στους λαούς με την λεοντή του δημοκράτη-ριζοσπάστη-λαϊκού, λεοντή που όταν πέφτει όπως εδώ σε εμάς, αποκαλύπτει όχι μόνο την γύμνια των "αριστερών", παρά μία αηδιαστική παραμόρφωση σώματος και πνεύματος.

Πού αλλού λοιπόν να βρουν οι λαοί κατά την γνώμη τους αποκούμπι και παρηγοριά, παρά στον πρώην μπαμπούλα του φασισμού και του ναζισμού, τόσο έντεχνα όμως πιά καλλωπισμένου και μεταμφιεσμένου σε φιλολαϊκό προστάτη, που η απαίδευτη και ουσιαστικά πολιτικά αγράμματη κοινωνία της Δύσης δεν μπορεί να δεί πως πίσω του κρύβεται αυτός που αιματοκύλισε όλο τον κόσμο πριν εβδομήντα χρόνια.

Βέβαια όλος ο κόσμος ήδη τώρα αιματοκυλιέται καθημερινά, ύπουλα, κρυφά...
Με τεσσεράμιση χιλιάδες βρεφικούς θανάτους καθημερινά από πείνα, δίψα και έλλειψη φαρμάκων...
Με ακραία φτώχεια για το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού...
Με καθημερινή ανυπολόγιστη και πιθανόν μη αναστρέψιμη καταστροφή του οικολογικού περιβάλλοντος του πλανήτη...
Με βομβαρδισμούς αμάχων...
Με ακραία και πρόστυχη συσσώρευση άχρηστου πλούτου.

Οι Δυτικές κοινωνίες σε αδιέξοδο που οι ίδιες δημιούργησαν.
Ο Δυτικός πολιτισμός σε αποκαθήλωση.
Η λύση που απομένει είναι μάλλον μόνο μία:
Η ουτοπία της επανάστασης της παγκόσμιας συνείδησης.

Η μάχη θα δοθεί πρώτα στο πεδίο του Παγκόσμιου Ιστού.
Στο ίντερνετ.
Μετά, στους δρόμους του κόσμου!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Head of a right-wing think tank says the existence of ISIS serves a "strategic purpose" in the West's interests

According to a think tank that does contract work for NATO and the Israeli government, the West should not destroy ISIS, the fascist Islamist extremist group that is committing genocide and ethnically cleansing minority groups in Syria and Iraq.

Why? The so-called Islamic State “can be a useful tool in undermining” Iran, Hezbollah, Syria and Russia, argues the think tank’s director.

“The continuing existence of IS serves a strategic purpose,” wrote Efraim Inbar in “The Destruction of Islamic State Is a Strategic Mistake,” a paper published on Aug. 2.

By cooperating with Russia to fight the genocidal extremist group, the United States is committing a “strategic folly” that will “enhance the power of the Moscow-Tehran-Damascus axis,” Inbar argued, implying that Russia, Iran and Syria are forming a strategic alliance to dominate the Middle East.

“The West should seek the further weakening of Islamic State, but not its destruction,” he added. “A weak IS is, counterintuitively, preferable to a destroyed IS.”

Inbar, an influential Israeli scholar, is the director of the Begin-Sadat Center for Strategic Studies, a think tank that says its mission is to advance “a realist, conservative, and Zionist agenda in the search for security and peace for Israel.”

The think tank, known by its acronym BESA, is affiliated with Israel’s Bar Ilan University and has been supported by the Israeli government, the NATO Mediterranean Initiative, the U.S. embassy in Israel and the Carnegie Council for Ethics in International Affairs.

BESA also says it “conducts specialized research on contract to the Israeli foreign affairs and defense establishment, and for NATO.”

In his paper, Inbar suggested that it would be a good idea to prolong the war in Syria, which has destroyed the country, killing hundreds of thousands of people and displacing more than half the population.

As for the argument that defeating ISIS would make the Middle East more stable, Inbar maintained: “Stability is not a value in and of itself. It is desirable only if it serves our interests.”

“Instability and crises sometimes contain portents of positive change,” he added.

Inbar stressed that the West’s “main enemy” is not the self-declared Islamic State; it is Iran. He accused the Obama administration of “inflat[ing] the threat from IS in order to legitimize Iran as a ‘responsible’ actor that will, supposedly, fight IS in the Middle East.”

Despite Inbar’s claims, Iran is a mortal enemy of ISIS, particularly because the Iranian government is founded on Shia Islam, a branch that the Sunni extremists of ISIS consider a form of apostasy. ISIS and its affiliates have massacred and ethnically cleansed Shia Muslims in Syria, Iraq and elsewhere.

Inbar noted that ISIS threatens the regime of Syrian President Bashar al-Assad. If the Syrian government survives, Inbar argued, “Many radical Islamists in the opposition forces, i.e., Al Nusra and its offshoots, might find other arenas in which to operate closer to Paris and Berlin.” Jabhat al-Nusra is Syria’s al-Qaida affiliate, and one of the most powerful rebel groups in the country. (It recently changed its name to Jabhat Fatah al-Sham.)

Hezbollah, the Lebanese-based militia that receives weapons and support from Iran, is also “being seriously taxed by the fight against IS, a state of affairs that suits Western interests,” Inbar wrote.
“Allowing bad guys to kill bad guys sounds very cynical, but it is useful and even moral to do so if it keeps the bad guys busy and less able to harm the good guys,” Inbar explained.

Ben Norton
Salon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νίκου Ροβάκη σκίτσο – εξώφυλλο του βιβλίου «Η Τουρκία στις φλόγες»

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία δεν μπορούσε παρά να είναι ΝΑΙ – φρόντισε μεθοδικά γι΄ αυτό, ολόκληρος ο μηχανισμός του νέο – οθωμανού δικτάτορα της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν, «σημαδεύοντας» την τράπουλα του δημοψηφίσματος.

Με σαρωτική «πλύση εγκεφάλου» των αμόρφωτων πληθυσμών της Ανατολής, με ισχύουσα από πέρσι κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», με φίμωση ΜΜΕ, δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, στρατιωτικών και κάθε «αντιφρονούντα», με απειλές, με βία και φυσικά την αναγκαία νοθεία του αποτελέσματος, το ΝΑΙ θα έβγαινε πρώτο – έστω και οριακά (σχετικό άρθρο μας 48 ώρες πριν από την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος εδώ).

Έτσι ακριβώς και έγινε. Με την Τουρκία χωρισμένη σε δύο τεράστιες «ζώνες»: Η πρώτη, η ζώνη του ΟΧΙ, ξεκινάει από την Ανατολική Θράκη, την Κωνσταντινούπολη, όλα τα Μικρασιατικά παράλια, τα παράλια της Μεσογείου, τις Κουρδικές, νοτιοανατολικές περιοχές της Τουρκίας, μέχρι τις περιοχές που συνορεύουν με την Αρμενία και τη Γεωργία.   Ολόκληρη αυτή η τεράστια ζώνη έχει πέντε περιοχές (Κάρς, Σανλιούρφα, Γκαζιαντέπ, Κιλίς, Οσμανιγιέ) που ψήφισαν ΝΑΙ, οι οποίες όμως «αντισταθμίζονται» με το παραπάνω στο εσωτερικό της Τουρκίας (Άγκυρα, Εσκισεχίρ, Μπιλέτσικ, Τούντζελι, Ζονγκουλντάκ) που ψήφισαν ένα μη αναμενόμενο ΟΧΙ.

Το επίσημο 51,4% που εξασφάλισε με κάθε μέσο ο Ρ. Τ. Ερντογάν δεν είναι μόνο ανεπαρκές για να ικανοποιήσει την μεγαλομανία του, αλλά και κάλπικο: Τόσο η αντιπολίτευση του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP), όσο και το φιλοκουρδικό HDΡ καταγγέλλουν νοθεία του αποτελέσματος, προβάλλοντας την απόφαση της Ανώτατης Εκλογικής Επιτροπής (YSK) να δεχθεί ψηφοδέλτια χωρίς σφραγίδα σαν σαφέστατη παραβίαση του εκλογικού νόμου, διοχετεύοντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκλητικές περιπτώσεις νοθείας σε διάφορα εκλογικά τμήματα και αναγγέλλοντας την προσφυγή για την επανακαταμέτρηση τουλάχιστον των 2/3 των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Ο δικτάτορας της Τουρκίας βέβαια, δεν είχε κανένα πρόβλημα να σπεύσει να αναγγείλει  «μια νέα εποχή για την Τουρκία», ενώ ο πρωθυπουργός – μαριονέτα Μπιναλί Γιλνιρίμ είδε θρίαμβο στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Ο διχασμός όμως της Τουρκικής κοινωνίας είναι απόλυτος.  Ένα πολύ μεγάλο μέρος της Τουρκικής κοινωνίας επέδειξε μια ανέλπιστη ωριμότητα αλλά και δύναμη προκειμένου να αντισταθεί αποφασιστικά στην δικτατορία Ερντογάν, παρά την προκλητικά άνιση μάχη που δόθηκε στον προεκλογικό αγώνα. Η Τουρκική κοινωνία φώναξε ένα βροντερό ΟΧΙ στις νέο – οθωμανικές φαντασιώσεις του μεγαλομανή δικτάτορα της Τουρκίας και στην προσπάθεια του να «δέσει» με νομιμοφάνεια την απόλυτη εξουσία του για άλλα δώδεκα χρόνια (συν 14 που κυβερνάει, σύνολο 26 χρόνια και … βλέπουμε).

Το αποφασιστικό ΟΧΙ της Τουρκικής κοινωνίας ήταν τόσο δυνατό, ώστε υποχρέωσε τον δικτάτορα σε απροκάλυπτη νοθεία του αποτελέσματος προκειμένου να κρατήσει την εξουσία που λυμαίνεται αυτός, η οικογένεια, το σόι και οι «κολλητοί» του. Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνουν η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης και το Γραφείο Δημοκρατικών Θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΑΣΕ (ODIHR) που παρακολούθησαν από κοντά το δημοψήφισμα.

Στο βροντερό ΟΧΙ του Τουρκικού δημοψηφίσματος «συνέβαλαν» πολλοί και αντιφατικοί παράγοντες:

Η συμμαχία Ντεβλέτ Μπαχτελί – Ρ. Τ. Ερντογάν με αντάλλαγμα την θέση Αντιπροέδρου στην «νέα Τουρκία», συνέβαλε στην κατάρρευση του Εθνικιστικού Κόμματος το συντριπτικό ποσοστό των οπαδών του οποίου ψήφισε ΟΧΙ. Απόλυτα φυσικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι μόλις τον Μάιο του 2013 ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί αποκαλούσε τον Ρ. Τ. Ερντογάν «ψεύτη με παραισθήσεις που θέτει σε αμφισβήτηση και σε κίνδυνο την ασφάλεια της Τουρκίας». Τώρα πως ο «ψεύτης με παραισθήσεις» μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε «σύμμαχο» είναι κάτι που δεν κατάλαβαν καλά οι οπαδοί των γκρίζων λύκων και ψήφισαν μαζικά ΟΧΙ.

Οι Κουρδικοί πληθυσμοί της Τουρκίας, είτε βρίσκονται στην νοτιοανατολική Τουρκία, είτε σε μεγάλες πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα ή η Σμύρνη, συνέβαλαν αποφασιστικά στην ενίσχυση της δυναμικής του ΟΧΙ.

Στο έργο του «Άνθρωπος για όλες τις εποχές» ο Thomas Man αναδεικνύει μοναδικά πως η σιωπή αποτελεί και την πιο εύγλωττη άρνηση. Αυτό ακριβώς που έκαναν επιδεικτικά ο συνιδρυτής του Ισλαμικού Κόμματος ΑΚΡ Αμπτουλάχ Γκιούλ, ο μέντορας του Ερντογάν και θεωρητικός του νέο – οθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου καθώς και δεκάδες προβεβλημένα στελέχη του καθεστώτος Ερντογάν. Η «εύγλωττη αυτή σιωπή» είναι βέβαιο πως έκανε σημαντική μερίδα ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος να στραφούν στο ΟΧΙ.

Όλη η δυτική πλευρά της Τουρκίας ανθεί  οικονομικά από τον τουρισμό και δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι τις «κορώνες» του Ρ. Τ. Ερντογάν εναντίον των «ξένων» που αποτελούν όμως τους καλύτερους πελάτες του Τουρκικού τουριστικού προϊόντος. Ούτε φυσικά τις νέο – οθωμανικές φαντασιώσεις, τις πολιτικές υποστήριξης της Ισλαμικής τρομοκρατίας και τον αιματηρό πόλεμο σε Κουρδικούς πληθυσμούς  μέσα ή έξω από την Τουρκία. Έτσι το ΟΧΙ, παρά τον φόβο και την τρομοκρατία, δεν ήταν παρά ένα ισχυρό μέσο έκφρασης της αντίθεσης στις πολιτικές αυτές.

Συμπέρασμα: Η αλαζονεία και η μεγαλομανία ενός ανθρώπου που σέρνει αιμόφυρτη ολόκληρη την Τουρκία στις φλόγες, τον υποχρεώνει να κρυφτεί πίσω από μια κάλπικη νίκη στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 προκειμένου να κρατήσει όλα τα προνόμια και την εξουσία του.
Η εκτεταμένη νοθεία όχι μόνο σε ψήφους αλλά και σε όλες τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξήχθη το δημοψήφισμα, η μετατροπή ενός ανέλπιστου, εντυπωσιακού ΟΧΙ σε ΝΑΙ προκειμένου να «θωρακιστεί» η μεταμόρφωση της Τουρκίας σε «προσωπικό κτήμα» του Ρ. Τ. Ερντογάν, ασφαλώς και δεν αποτελούν εχέγγυα ομαλής πορείας της γειτονικής χώρας προς το μέλλον…

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Άγγελος Συρίγος

Το 1853 ο τσάρος Νικόλαος της Ρωσίας χαρακτήρισε την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως τον μεγάλο ασθενή της Ευρώπης. Ο φόβος ότι ο διαμελισμός της Τουρκίας θα απέφερε σημαντικά οφέλη σε κάποια από τις Μεγάλες Δυνάμεις, οδήγησε σε τεχνητή παράταση της ζωής της αυτοκρατορίας την οποία ουδείς τολμούσε να αγγίξει. Μέχρι που ήλθε η θύελλα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τα σάρωσε όλα.

Σε μία αντίστοιχη κατάσταση μεγάλου ασθενούς φαίνεται να εισέρχεται και η σημερινή Τουρκία. Τα σοβαρά προβλήματα με όλους τους γείτονές της, η μακροχρόνια υποστήριξη του Ισλαμικού Κράτους, η στάση της στο Συριακό, τα παιχνιδάκια των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που θέλησαν να εμπλέξουν τις ΗΠΑ σε πόλεμο το 2013, όταν σκόρπισαν το θανατηφόρο αέριο σαρίν σε συνοικίες της Δαμασκού, η τρομοκράτηση και οι διώξεις στο εσωτερικό της χώρας οποιασδήποτε αντίθετης φωνής μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, φωνάζουν ότι η Τουρκία του Ερντογάν είναι προβληματικός και αναξιόπιστος εταίρος.

Ουδείς, όμως, τολμά να θέσει επισήμως αυτή τη διάσταση του θέματος. Πιο χαρακτηριστική είναι η στάση της ΕΕ που ενοχλείται σφόδρα από τυχόν επαναφορά της θανατικής ποινής. Την ίδια ώρα καταπίνει αμάσητη τη συστηματική εξόντωση όλων των πολιτικών αντιπάλων του Ερντογάν, ή τον αεροπορικό βομβαρδισμό κουρδικών πόλεων στο εσωτερικό της Τουρκίας κατά τα δύο τελευταία χρόνια!

Η Ευρώπη δεν μιλά διότι τρέμει τα μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα που μπορούν να την ξαναπλημμυρίσουν, εάν ο Ερντογάν επιτρέψει εκ νέου τις ροές. Οι ΗΠΑ υπολογίζουν το μεγάλης γεωπολιτικής αξίας οικόπεδο της Τουρκίας. Παρά, όμως, τη σιωπή Ευρώπης και Αμερικής, ανατολικά της χώρας μας διαμορφώνεται μία ριζικά διαφορετική κατάσταση.

Κατ’ αρχάς, ο εφιάλτης της ΕΕ για νέα προσφυγικά/μεταναστευτικά ρεύματα στοιχειώνει και το δικό μας ύπνο. Το ερώτημα είναι πόσο θα πιέσει τα πράγματα ο Ερντογάν για να επιτύχει περισσότερα ανταλλάγματα από την ΕΕ και κυρίως την πολυπόθητη απαλλαγή από τη βίζα για τους Τούρκους ταξιδιώτες. Έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι ξέρει να τραβά τα πράγματα στα άκρα αν και στο τέλος αποδεικνύεται πραγματιστής. Τις πιέσεις του, όμως, θα τις πληρώσουμε πρωτίστως εμείς.

Πιο σοβαρό είναι το θέμα της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Το 1999 η Ελλάδα, θεωρώντας ότι το είδος των επιχειρημάτων της (επίκληση του διεθνούς δικαίου στο Αιγαίο και στην Κύπρο) δεν ήταν αρκετά πειστικό έναντι της τουρκικής ισχύος, μετέφερε στους ώμους της ΕΕ το σύνολο των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, περιλαμβανομένου και του Κυπριακού. Οι ελληνοτουρκικές διαφορές πέρασαν υπό την εποπτεία της ΕΕ, συνδέθηκαν με την εξέλιξη της τουρκικής υποψηφιότητας και έγιναν ευρω-τουρκικές διαφορές. Όσο η Τουρκία διατηρούσε ένα στοιχειώδες ευρωπαϊκό όραμα, η στρατηγική αυτή είχε κάποιο νόημα. Το Brexit και η στάση Ερντογάν μετά το πραξικόπημα κατέστησαν την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας τυπική διαδικασία χωρίς ορίζοντα. Είμαστε πλέον χωρίς στρατηγική.

Στη Θράκη τα πράγματα εδώ και καιρό δείχνουν να έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο της ελληνικής Πολιτείας. Ασχέτως ευνοϊκής ή μη συγκυρίας, πρέπει επιτέλους να μπουν όρια στις δράσεις του παράλληλου κράτους που έχουν στήσει οι μηχανισμοί του τουρκικού προξενείου.

Στην Κύπρο θα πρέπει να δούμε με θάρρος την πραγματικότητα. Είναι δυνατόν να βρεθεί μία στοιχειωδώς ευπρεπής λύση για το Κυπριακό όταν διαπραγματευόμαστε με ένα καθεστώς που μετατρέπει το πατρικό σπίτι του Γκιουλέν σε δημόσια ουρητήρια, απαγορεύει τη θρησκευτική ταφή στους αντιπάλους του και δημιουργεί νεκροταφείο προδοτών για να τους καταριούνται οι περαστικοί; Το μεγάλο ενδιαφέρον πετρελαϊκών κολοσσών, όπως εκδηλώθηκε στον πρόσφατο διαγωνισμό για θαλάσσια ερευνητικά τεμάχια νοτίως του νησιού δείχνει το δρόμο. Μόνον η ανακάλυψη και άλλων κοιτασμάτων μπορεί να αλλάξει το σταθερά αρνητικό για εμάς ισοζύγιο ισχύος.

Τέλος, ακούγεται ότι η Ελλάδα (μαζί με την Κύπρο) μπορεί να αποτελέσει τον σταθερό πυλώνα ασφάλειας στην περιοχή μας. Οι εξελίξεις στην Τουρκία και στη Μέση Ανατολή προσφέρουν τη δυνατότητα να στήσουμε τη νέα στρατηγική μας πάνω σε αυτό το σχήμα. Δεν αρκεί, όμως, να λέμε ότι είμαστε σημεία σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή. Πρέπει να το δείξουμε κιόλας. Πρωτοβουλίες μας στα Βαλκάνια και όχι μόνο θα περάσουν αυτό το μήνυμα.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

By Tassos Symeonides
RIEAS Academic Advisor


Erdogan won the April 16 referendum by a narrow margin. How dangerous is he now as newly minted sultan-for-life, provided he lasts?
Erdogan is unpredictable, suspicious, and impulsive. He is also revengeful and ruthless when dealing with enemies, both true and fictional. He sees conspiracies coming from all points of the horizon. In other words, he clearly demonstrates the obsessive character traits which distinguish dictators from normal people. His paranoia is increasing proportionally to his recent revengeful, hostile rants against Europe. In a recent reshuffle of his spy agency, he created a unit of dark “special operations” to wage total war against enemies inside and outside Turkey.
When dealing with a person like this, all bets are off. Those who still insist Erdogan is a careful political manipulator, with a cool disposition masked behind his hateful charlatanic exterior, are making a mistake. The referendum result is far from the landslide in his favor he predicted. And the opposition won’t be sitting with hands crossed on its chest. In the following weeks and months we will witness an expanded crackdown, with more arrests, more discoveries of supposed “conspiracies,” more purges, and an intensified war against the Kurds. In short, we’re looking at instability and turmoil that can get out of hand. Today, Erdogan is more dangerous than ever before.

Brussels and Berlin have made clear that Turkey’s attempt to join the EU could be terminated with Erdogan elevating himself to dictatorial power. Now that the chips are down, how fast could Turkey be booted out of the “European family?”
Europe’s current troubles make a quick decision on what to do with the sultan difficult, to say the least. Thus, we are in for yet another round of confused to and fro as Berlin and its satellites are wringing their hands on what to do. Looming elections in France and Germany, and steadily increasing anti-EU feeling across the Continent, complicate things even further. Erdogan holds a gun to Europe’s head by threatening to let loose renewed waves of Moslem illegals seeking to reach the gold pot in northern Europe. Any such “accident” -- or, even, the mere mention of the possibility of one -- could shift the French election on April 23 and give a mandate to Marine Le Pen. Such potentialities would push Merkel et. al. to keep doing what the European “dis-Union” does best: procrastinate and postpone any action until “more details” about the “alleged” fraud emerge. In a joint statement, Merkel and Sigmar Gabriel, her foreign minister, have said exactly that.

Turkish opposition leaders demand recounts and an investigation about fraud declaring, in effect, they do not recognize the legitimacy of the poll outcome. How could such action influence the Turkish political situation?
Monitors from the Organization for Security and Cooperation in Europe and the Council for Europe, in a preliminary statement, agreed with the opposition and delivered a “scathing verdict” on the conduct of the referendum. The news is hardly surprising. Erdogan has demonstrated he is an Islamic “democrat” with brass knuckles and a knack for destroying any opposition that might threaten the consolidation of his power. He made sure the referendum was “fair” and “just” but only according to his own political interests. He tiptoed on the very frontier separating an open dictatorship result of 99.90 percent, ala Saddam Hussein, and Turkish “democratic” traditions (which were never democratic) with success. With a state of emergency still in effect, he hounded his opponents, he deprived them of any real access to mass media, and he sent out his thugs to “persuade” anyone displaying an appetite to challenge his oncoming sultanate in any effective way.
Despite this massive intimidation campaign, however, Turkey ended up clearly divided between those who believe in secular government and democratic ideals and those of the aboriginal Anatolian Islamic mind. This division in not at all new. Kemal was temporarily successful in suppressing the Islamic element, but Erdogan succeeded in dismantling his military-secular legacy securing the Islam-free government. The referendum was thus the catalyst which brought back into sharp relief these deep cleavages in Turkish society and has painted the lines of the future internal conflict. Erdogan will accelerate his punitive action against the opposition now that he believes he has all of his enemies on the run. The opposition should not be expected to lie down and take it.

The next obvious question is how to approach Turkey as NATO member after this referendum result.
There is little doubt NATO will bend over backwards to avoid expressing any justified criticism of the newly elected sultan and his vicious clampdown of all and sundry. The West, in general, has a long history of working with murderous dictators for “geo-strategic reasons” and “in the interest of national security.” Only last January, for example, a key NATO ally, Britain, sent PM Theresa May to Ankara to sign a deal with Erdogan for joint UK-Turkey building of fighter jets. Mrs. May also issued a thoughtful message to the Turkish leadership “to respect democracy,” which no doubt ended in Erdogan’s dustbin posthaste.
NATO is “pragmatic.” It would be all too hopeful to expect any substantive conceptual change in order to deal with yet another out-and-out dictator (NATO happily embraced the Greek colonels, too). From NATO’s standpoint, the stakes are too high for any rehashing of uncomfortable history and the moral obligations toward those in Turkey who are persecuted, imprisoned, and, even, killed for opposing the rising Islamic republic. And, of course, this is no time to recall Erdogan nursed the Free Syrian Army (along with Saudi Arabia and Qatar) aided and abetted ISIS, and promoted Jabhat al-Nusra, the Islamist terrorist group affiliated with al-Qaeda under the umbrella of the Islamist Jaish al-Fatah command structure -- or that he almost triggered a war between his country and Iraq.
NATO, therefore, is about to earn an added combat ribbon as the key Western security alliance harboring an emergent fundamentalist Islamic republic and its elected dictator. There is no doubt that NATO “traditionalists” will continue to lobby in favor of Ankara. That these “traditionalists” commit a fatal mistake will attract attention only when the sultan’s “devout” tactics and Islamist fanaticism cause a catastrophe that could have been avoided.

Greece is too close for comfort to Turkey and within Erdogan’s easy reach. Is there a “sound” way of approaching the Turkish threat “post-referendum?”
Greece is in the unenviable position of having zero “strategic depth” vis-a-vis Turkey. And as summer 2015 proved beyond doubt, illegal immigration is the perfect cost-free weapon of mass destruction in the hands of the sultan. Greece is not a sovereign state any longer, regardless of all claims (Greek and European) to the contrary, and it is being hammered into the ground by its European “partners” via debt bondage.
Therefore, all “pragmatists” need to accept Greece is easy prey not only for the sultan but for other “friends” in the Balkan neighborhood. A quick look at the government press releases is enough to give us a taste of the “planned” Greek “policy:” there’s plenty more on “friendship and cooperation,” more on “international treaties in force,” and more on “democracy and the rights of the Turkish people.” Party leaders, in turn, echoed this “sober” attitude underlining that “stability” in Turkey, now that the referendum is over, will surely increase hopes for rational Ankara decisions.
All of the above, translated into plain English, says Athens has no clue as to what to do with the burgeoning Turkish Islamist chauvinism and its war plans.
Much will be decided by the US posture toward the elected sultan. So far, the Trump administration appears undecided on any particular course of action. On the other hand, both Defense Secretary Mattis and National Security Advisor General McMaster are “traditionalists” when it comes to alliance politics, which could give the sultan space for manipulation and carpet bazaar haggling.
Perhaps more importantly, McMaster refuses to use the term “radical Islamic terrorism,” which President Trump has endorsed, and is on record of claiming Islamist fanatics are “un-Islamic” presumably because Islam “is peace.” This view is purely Obama and has raised brows among many Trumpists.
Greece, exposed to the imminent threat of another wave of illegal Moslem “refugees,” operates with an unnerved government, clawing upon the fantasy life raft of Left “internationalism,” and a disjointed political elite fearful of any demonstration, verbal or otherwise, which may be construed as “non-pacific” toward the clear enemy next door.
With such leadership in place, Greek security, in the era of the sultanate, could face risks which will make previous Turkish behavior look like that of a true and dedicated friend.

RIEAS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Αλέξανδρου Δρίβα

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία ήταν εν πολλοίς αναμενόμενο. Το ποσοστό δε, ακόμη περισσότερο. Μετά Χριστόν προφητεία; Δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ένα δημοψήφισμα σαν αυτό (πολιτειακού τύπου) που λαμβάνει χώρα σε μια Τουρκία που βαδίζει εδώ και χρόνια προς μια πολύ διαφορετική κατεύθυνση, εύκολα θα οδηγούσε σε μια πρόβλεψη πως το ποσοστό υπέρ ή κατά της πολιτειακής αλλαγής, θα στηριζόταν σε ποσοστιαίες υποδιαστολές.

Το "Ναι" ήταν πιθανότερο από το "Όχι" καθώς το ΑΚΡ και ο Ερντογάν, εργάζονται εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία για να πετύχουν την πολιτειακή αυτή αλλαγή. Η Τουρκία ουσιαστικά, μπήκε στον δρόμο χωρίς γυρισμό κατά τις προηγούμενες εκλογές και βέβαια, στο παράξενο και αποτυχημένο πραξικόπημα. Το επόμενο ερώτημα που έρχεται φυσιολογικά, είναι: Πού σταματάει αυτή η πορεία της Τουρκίας;

Ο Bernard Lewis και ο Edward Luttwak για την Τουρκία

Στην αρχή (περίπου) της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, ο Bernard Lewis(από τους πλέον ειδικούς στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής) είχε αναφέρει πως η Τουρκία θα εξελιχθεί περίπου, όπως ήταν το Ιράν του Αχμεντινετζάντ. Αναφορές για το μέλλον της Μέσης Ανατολής και της Τουρκίας, υπάρχουν στην τιτλοφορούμενη συνέντευξη " The Tyrannies are Doomed” που είχε παραχωρήσει στην WSJ, 6 χρόνια πριν. Ο Edward Luttwak από την άλλη, (κορυφαίος στρατηγιστής) δεν είχε διστάσει να χρησιμοποιήσει διάφορους χαρακτηρισμούς (αρνητικούς) για το τότε δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου. Προειδοποιούσε μάλιστα τις ΗΠΑ πως πρέπει να αλλάξουν συμπεριφορά απέναντι στην Τουρκία.

Εκείνη την περίοδο, οι ΗΠΑ και ο Μπάρακ Ομπάμα πίστευαν ακόμη πως η Τουρκία μπορούσε να εξάγει το κοσμικό Ισλάμ στην περιοχή. Η τραγωδία της πολιτικής έχει στον πυρήνα της τα προβλήματα και τις λύσεις. Η μεγάλη τραγωδία της πολιτικής, είναι πως τα προβλήματα δε λύνονται με την εμφάνιση των συνεπειών τους αλλά προ-λαμβάνονται. Ο Ταγίπ Ερντογάν κέρδισε χρόνο υποστηρίζοντας τη θέση των ΗΠΑ για απομάκρυνση του Άσαντ και από τη στιγμή που κρατούσε τα κλειδιά του προσφυγικού και της αυξημένης πόλωσης μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, βρήκε τον απαραίτητο χρόνο να δημιουργήσει την Τουρκία που ονειρευόταν όταν ακόμη ήταν δήμαρχος στην Κωνσταντινούπολη.

Γιατί υπάρχει τελικά πρόβλημα με το δημοψήφισμα;

Η Τουρκία θα γινόταν πιο αυταρχική είτε κέρδιζε το "Ναι", είτε κέρδιζε το "Όχι". Ο Ταγίπ Ερντογάν μετά το παράξενο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου και την αποτυχία ανατροπής του, κατάφερε να φέρει τον στρατό υπό τον έλεγχό του. Ουσιαστικά, η μεταβολή του τουρκικού πολιτειακού συστήματος ήρθε τότε. Αν το "Όχι" υπερίσχυε, ο Ταγίπ Ερντογάν θα το μετέτρεπε σε "Ναι" αφού έχει δείξει πως είναι ικανός να περάσει κάθε νόμο στο τουρκικό κράτος. Οι πολεμικές περιπέτειες που προτίμησε ο Τούρκος ηγέτης, απαιτούσαν τον έλεγχο του στρατού και ταυτόχρονα, ένα πολιτειακό σύστημα που θα του έδινε άφθονο, χαμηλό πολιτικό κόστος.

Η μόνη διάσταση η οποία αξίζει προσοχής για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αφορά τον διχασμό της τουρκικής κοινωνίας.

Το πρόβλημα το οποίο ο Ερντογάν δημιούργησε φέρεται να είναι πολύ βαθύτερο από αυτά που τελικά αναλύονται. Ποιό είναι; Η οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας και η έξοδος από το πρόγραμμα του ΔΝΤ, αποτέλεσε τον θρίαμβο του Ερντογάν. Σε αυτόν επάνω, προσπάθησε να νομιμοποιήσει την απο-κεμαλικοποίηση της Τουρκίας. Αυτή η οικονομική ανάπτυξη, επηρέασε θετικά το βιοτικό επίπεδο των Τούρκων πολιτών. Αυτή η βελτίωση (ειδικά στη δυτική Τουρκία) είναι πλήρως αντιφατική με την ισλαμοποίησή της. Στην Τουρκία υπάρχει λοιπόν μια έτοιμη βόμβα να εκραγεί και ακούει στο όνομα του κινδύνου να λάβει χώρα ένας εμφύλιος.

Από την ιστορία γνωρίζουμε πως οι εμφύλιοι πόλεμοι (δυστυχώς) παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των οργανωμένων κοινωνιών και στην ανάταξή τους. Υπάρχει στην Τουρκία μια γεωγραφική κατανομή (όχι απόλυτη) του "Ναι" και του "Όχι". Μέσα στους υποστηρικτές του "όχι" βρίσκονται βέβαια και οι αναρίθμητες μειονότητες της Τουρκίας. Ένας πιθανός εμφύλιος στην Τουρκία θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και θα έχει συνέπειες οι οποίες δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν μιας και κάνουμε λόγω για την περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Η διεθνής διάσταση, η Ελλάδα και η Κύπρος

Η Τουρκία απομονώνεται και οι σχέσεις της με τη Δύση θα είναι αρκετά δύσκολες. Ο μόνος ίσως που συγκρατημένα χαίρεται με την κατάληξη του τουρκικού δημοψηφίσματος είναι ο Πούτιν ο οποίος γνωρίζει ότι η αυταρχικοποίηση της Τουρκίας θα φέρει πιο έντονες τις προβληματικές σχέσεις της Άγκυρας με τη Δύση. Οφείλουμε όμως και εμείς να δούμε τα οφέλη.

Οι τ/κ στην Κύπρο φαίνεται να προτίμησαν το "Όχι". Αυτό δείχνει αρκετά πράγματα. Η Δύση γνωρίζει πλέον ότι ο Κύριος Ακιντζί θα γίνεται όλο και περισσότερο ο "άνθρωπος του προέδρου" και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί η όποια επίλυση του Κυπριακού, να φέρει από την πίσω πόρτα στην Ε.Ε μια Τουρκία που βαδίζει στη θεοκρατία. Οι τ/κ δεν επιθυμούν μια λύση η οποία θα βολεύει τον Σουλτάνο και ο Κύριος Ακιντζί θα περάσει δύσκολες ώρες αφού από τη μία θα πρέπει να εξηγεί στους τ/κ τους λόγους που συχνά γίνεται φερέφωνο της Άγκυρας και από την άλλη, θα πρέπει να πείσει τον Ερντογάν ότι ο τουρκοκυπριακός λαός έχει άλλη λύση στο μυαλό του.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή γίνεται (μαζί με την Κύπρο και το Ισραήλ) το σύνορο της δημοκρατίας. Η θέση της θα αναβαθμιστεί αναπόφευκτα καθώς η Τουρκία θα γίνεται και με τη βούλα πλέον, όλο και πιο αυταρχική και αντιδυτική. Ο Τούρκος πρόεδρος άφησε μια παρακαταθήκη για μια 12ετία τουλάχιστον που δύσκολα θα αρνηθεί ακόμη και ένας άλλος, πολύ πιο διαλλακτικός Τούρκος πρόεδρος. Άφησε μια παρακαταθήκη της απόλυτης εξουσίας. Όποιος πρόεδρος και να εκλεγεί στην Τουρκία (τουλάχιστον μέχρι το 2029) θα δύναται να απολαμβάνει εξουσίες "Σουλτάνου". Η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ακόμη περισσότερους λόγους πλέον να εμβαθύνουν τη συνεργασία τους καθώς η Τουρκία έχει περάσει πλέον τη γραμμή της αναξιοπιστίας. Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε και όσοι επένδυσαν στον πάλαι ποτέ "γεωπολιτικό μονόδρομο" που έξυπνα πούλησε η Τουρκία, έχουν πλέον την υποχρέωση να κοιτάξουν με πολύ διαφορετική οπτική την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

* Ο κ. Αλέξανδρος Θ. Δρίβας είναι Συντονιστής Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων και Υποψήφιος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων.
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την επιθυμία της να συνεισφέρει η Τουρκία σε εποικοδομητικό διάλογο και συνεργασία με την Ελλάδα, στη βάση του αυτοσεβασμού, εκφράζει η κυβέρνηση των Αθηνών μέσω κύκλων της στο Μέγαρο Μαξίμου, ως πρώτη αντίδραση μετά τη γνωστοποίηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, με το οποίο γίνονται αποδεκτές όλες οι συνταγματικές αλλαγές που πρότεινε ο Πρόεδρος Ερντογάν.

Κυβερνητικό στέλεχος δήλωσε στο ΚΥΠΕ ότι το ζητούμενο ειδικώς για την Ελλάδα είναι να υπάρξει σταθερότητα στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και παραδέχθηκε ότι αυτή τη στιγμή “η ανησυχία όλων είναι απολύτως δικαιολογημένη”.

Κανείς, πρόσθεσε, ακόμα και το “πιο μεγάλο πολιτικό μυαλό, δεν μπορεί να γνωρίζει τι βρίσκεται μες το μυαλό του Ταγίπ Ερντογάν”.

«Παρακολουθούμε με προσοχή και ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη γείτονα χώρα και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος. Οι αποφάσεις του τουρκικού λαού για το μέλλον του θα γίνουν σεβαστές», ανέφεραν κυβερνητικές πηγές.

Το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, ελπίζει “σε επίδειξη σωφροσύνης εκ μέρους της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας και του τουρκικού λαού”.

«Προσβλέπουμε σε μια Τουρκία που θα συμβάλλει στη σταθερότητα και στην ειρήνη στην περιοχή μας, χωρίς πολιτικές εντάσεων και προκλήσεων που, άλλωστε, δεν οδηγούν πουθενά”, τονίζεται σε ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας, που υπογραμμίζει ότι οι καλές σχέσεις βασίζονται απαραιτήτως και στο σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και στις ισχύουσες διεθνείς Συνθήκες. “Προσβλέπουμε, τέλος, σε μια Τουρκία που, όχι μόνον θα διατηρήσει, αλλά και θα μπορέσει να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Ευρώπη της Δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», καταλήγει η ανακοίνωση της ΝΔ.

“Ευχόμαστε τώρα που ολοκληρώθηκε η διαδικασία του δημοψηφίσματος, ο κ. Ερντογάν να σταματήσει τις προκλήσεις και να πολιτευτεί με σεβασμό στις διεθνείς συνθήκες. Εμείς θέλουμε δημοκρατία και σταθερότητα στη Τουρκία και σχέσεις καλής γειτονίας, βασισμένες στο διεθνές δίκαιο”, ήταν η ολιγόλογη αντίδραση της Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά, από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Τουρκία.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Μελάνθης Λουκαΐδου

Μετά το πέρας της ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας με τις εταιρείες που συμμετείχαν στον γ’ γύρο αδειόδοτησης και μετά την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου για τις τελικές υπογραφές, το ενδιαφέρον εστιάζεται πλέον τόσο στο πρόγραμμα των γεωτρήσεων, όσο και στα πιθανά σενάρια αξιοποίησης των θαλάσσιων κοιτασμάτων.

Αρχικώς, τονίζεται ότι η γεωστρατηγική και οικονομική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου έχει αναβαθμιστεί τα τελευταία χρόνια χάρη στην ανακάλυψη του μεγάλου κοιτάσματος φυσικού αερίου Λεβιάθαν στην ΑΟΖ του Ισραήλ το 2010. Ακολούθως, το 2015 η ιταλική ENI ανακάλυψε ένα ακόμη τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου στην περιοχή, το επονομαζόμενο Ζορ, εντός της αιγυπτιακής ΑΟΖ.

Στην περίπτωση της Κύπρου η παρουσία και μόνο ενεργειακών κολοσσών όπως οι εταιρείες Exxon-Mobil, Total, Eni και Qatar Petroleum οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πιθανόν να υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για ποσότητες φυσικού αερίου, ίσως και πετρελαίου στα θάλασσια οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ. Υπενθυμίζεται ότι η αμερικανική Exxon-Mobil είναι η μεγαλύτερη εταιρεία έρευνας, εξόρυξης και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στον κόσμο, ενώ η Qatar Petroleum International αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία στην υγροποίηση φυσικού αερίου. Τα μέχρι στιγμής δεδομένα στην ΑΟΖ της Κύπρου έχουν ως εξής: τα οικόπεδα 2, 3 και 9 έχει αναλάβει η ιταλική ENI με την κορεατική εταιρεία KOGAS, τα οικόπεδα 6 και 11 έχουν αποδοθεί στην κοινοπραξία ENI και TOTAL, τα δικαιώματα του 8 έχει κερδίσει η ENI, αυτά του οικοπέδου 10 η Exxon-Mobil σε συνεργασία με την Qatar Petroleum, ενώ το οικόπεδο 12 που συνορεύει με την ισραηλινή ΑΟΖ και βρίσκεται 34 χιλιόμετρα δυτικά του κοιτάσματος φυσικού αερίου Leviathan έχει αναλάβει η αμερικανική Noble Energy.

Πιθανά σενάρια

Είναι πασιφανές ότι το κάθε σενάριο, από όσα ακολουθούν, εμπεριέχει σημαντικά οφέλη αλλά ταυτόχρονα μπορεί να ενέχει και κινδύνους για την Κυπριακή Δημοκρατία. Η εντατικοποίηση των ερευνητικών γεωτρήσεων για ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων αποτελεί μονόδρομο και στο επιθυμητό σενάριο που αυτές ευοδωθούν, με τις τελικές καταγραφές να επιτρέπουν εξαγώγιμη χρήση, ορισμένες πιθανές προτάσεις είναι οι ακόλουθες:

α) Τερματικός σταθμός υγροποίησης στην Κύπρο (LNG)(1)
Για την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία η πρόταση αυτή αποτελεί την καλύτερη επιλογή τόσο από οικονομική, όσο και από γεωπολιτική άποψη. Από οικονομικής απόψεως, το σενάριο αυτό θα προσδώσει σημαντικά οφέλη στην κοινωνία με άνοιγμα νέων θέσεων εργασίας και ευκαιριών, χαμηλότερες τιμές και εξασφαλίζοντας τη δεδομένη ενεργειακή αυτάρκεια της μικρής, σε έκταση και αριθμό, κυπριακής αγοράς. Από γεωπολιτικής άποψης, η Κυπριακή Δημοκρατία φαίνεται να ενισχύεται μέσω του σεναρίου αυτού ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ θα τονίζεται και ο ρόλος της στο πλαίσιο των περιφερειακών συνεργασιών στο χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Από την άλλη, τα μειονεκτήματα που προκύπτουν είναι σαφώς το υψηλό κόστος κατασκευής ενός τέτοιου έργου και ο χρόνος.

β) Αγωγός με Αίγυπτο

Η προσπάθεια ενεργειακής σύνδεσης μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου έχει ενδυναμωθεί, από τη μια πλευρά, εξαιτίας της ενδυνάμωσης των διμερών περιφερειακών σχέσεων μεταξύ Λευκωσίας και Καΐρου και από την άλλη, λόγω του τουρκικού αναθεωρητισμού που χαρακτηρίζει την εξωτερική πολιτική της Άγκυρας. Η συμφωνία καθορισμού των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου το 2003, η αιγυπτιακή αγορά, η προοπτική της περιοχής σε κοιτάσματα καθώς και η διεθνής στήριξη που απολαμβάνει το καθεστώς του στρατηγού αλ Σίσι στην Αίγυπτο είναι παράγοντες που συγκαταλέγονται στα θετικά της πρότασης. Στα αρνητικά, ωστόσο, πρέπει να προσμετρηθούν η πολιτική ρευστότητα στη χώρα, η ισλαμική τρομοκρατία στη χερσόνησο του Σινά και η εγγύτητά της με αποσταθεροποιημένα κράτη στα οποία δρουν εξτρεμιστικές οργανώσεις. Γενικότερα, τα μακροχρόνια προβλήματα της περιοχής της Μέσης Ανατολής οφείλουν να εξεταστούν σε ένα τέτοιο σενάριο.

γ) Αγωγός με Ιορδανία

Ο αγωγός με την Ιορδανία μέσω Ισραήλ αποτελεί επιλογή εάν το Τελ Αβίβ επιλέξει την εξαγωγή του δικού του φυσικού αερίου ανατολικά. Στα θετικά του εν λόγω σεναρίου είναι η γεωγραφική εγγύτητα, το χαμηλό κόστος που θα παρουσιάσει η κατασκευή και το ήδη υπάρχον δίκτυο μεταφοράς του Ισραήλ. Στα αρνητικά πρέπει να συνυπολογισθούν ότι η ελληνική πλευρά μένει, ενδεχομένως, εκτός σχεδιασμών. Επίσης, οφείλει να καταγραφεί η μικρή δυναμική της αγοράς της Ιορδανίας, ενώ είναι μάλλον βέβαιο το ενδεχόμενο ο αγωγός να υλοποιηθεί μέσω Τουρκίας.

δ) Αγωγός με Τουρκία

Πρωτίστως, είναι σημαντικό να γίνει λόγος για το γεγονός ότι η εξάρτηση της Κύπρου από την Τουρκία σε ενεργειακό, οικονομικό και κατ’ επέκταση πολιτικό επίπεδο εγκυμονεί σοβαρότατους και άμεσους κινδύνους για τη Λευκωσία. Παρά το ίσως μοναδικό θετικό του μικρού κόστους κατασκευής του αγωγού μέσω κατεχομένων, το σενάριο προϋποθέτει την οριστική λύση του κυπριακού αλλά και το σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εντούτοις, χωρίς καμιά αμφιβολία ο σεβασμός προς το κυπριακό κράτος απουσιάζει από τον τουρκικό δημόσιο λόγο από ιδρύσεως του κράτους το 1960.

Εν συνεχεία, στην περίπτωση αγωγού της κυπριακής ΑΟΖ με το ισραηλινό κοίτασμα Leviathan και το τουρκικό λιμάνι Ceyhan, πρέπει να θεωρηθεί ως δεδομένο ότι τα ενεργειακά και κατ’επέκταση γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή θα αλλάξουν ριζικά. Πέραν του γεγονότος ότι αποκλείεται αυτομάτως το τρίτο σενάριο, μια τέτοια πρόταση θα αποτελούσε αρνητική εξέλιξη για την πρόταση του αγωγού East-Med που θα αναφερθεί πιο κάτω. Με το σενάριο αγωγού Κύπρου διαμέσου Τουρκίας, το οποίο αξίζει να αναφερθεί βρίσκει ή τουλάχιστον έβρισκε υποστηρικτές πολιτικούς του κυπριακού δημόσιου βίου (!), η Άγκυρα θα αποτελεί ένα δυναμικά ενεργό παίκτη στα ενεργειακά δρώμενα της ανατολικής Μεσογείου, με το Ισραήλ να διαφαίνεται ως μόνιμος σύμμαχός της. Η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να εξετάσει το σενάριο της διαφοροποίησης των υπαρχουσών κυπρο-ισραηλινών σχέσεων, οι οποίες ενδεχομένως να διαφοροποιηθούν από τη σημερινή τους κατάσταση (2). Στο Ισραήλ υπάρχει, βεβαίως, η συζήτηση γύρω από ένα τέτοιο σενάριο με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, ως φαίνεται, να αναγνωρίζουν τους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς κινδύνους που περιέχει η πρόταση αυτή στο κομμάτι της ενεργειακής ασφάλειας. Ωστόσο, τα βραχυπρόθεσμα οικονομικά πλεονεκτήματα από την κατασκευή του εν λόγω αγωγού που θα ενώνει την Τουρκία με το Ισραήλ είναι δεδομένα τα οποία εξετάζουν και πιθανώς προκρίνουν τεχνοκράτες και εταιρείες με επιχειρήματα το χαμηλό κόστος και το σύντομο χρονικό διάστημα περάτωσης ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Η περίπτωση του αγωγού East-Med και η τετραμερής στο Τελ Αβίβ

Στο πλαίσιο της ενεργειακής πολιτικής ασφάλειας της ΕΕ για εξεύρεση εναλλακτικών πηγών τροφοδοσίας της ευρωπαϊκής αγοράς, ένας αγωγός που θα συνδέει το Ισραήλ με την Κύπρο και ακολούθως την Ελλάδα με την Ευρώπη θα έχει σημαντικά πλεονεκτήματα για την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο αγωγός East-Med υπενθυμίζεται ότι περιλαμβάνεται στη λίστα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τα Έργα Ευρωπαϊκού Ενδιαφέροντος (Projects of Common Interest) βάσει του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 347/2013 (3). Στα θετικά της πρότασης αυτής προσμετρώνται η ενίσχυση του ενεργειακού -και όχι μόνο- δεσμού της Λευκωσίας με το Τελ Αβίβ και την Αθήνα υπό τη θεσμική μάλιστα ομπρέλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στα αρνητικά συνυπολογίζονται, αναντίρρητα, η απουσία ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ με αυτή της Κύπρου, η ήδη υπάρχουσα συζήτηση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας και σαφώς το υψηλό κόστος του αγωγού εξαιτίας του μεγάλου βάθους της θάλασσας στη λεκάνη της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Η Κοινή Διακήρυξη που υπεγράφη στο Τελ Αβίβ στις αρχές του τρέχοντος μηνός προνοεί την παρακολούθηση και στήριξη του έργου του αγωγού East-Med και την εξέταση των όρων για την απαραίτητη διακυβερνητική συμφωνία ως προς την επίσπευση της κατασκευής του (4). Στη συνάντηση παρευρέθηκαν ο Ευρωπαίος Επίτροπος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε, ο Έλληνας Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης, ο Κύπριος Υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού Γιώργος Λακκοτρύπης, ο Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης της Ιταλίας Κάρλο Καλέντα και ο Ισραηλινός Υπουργός Εθνικών Υποδομών, Ενέργειας και Υδάτινων Πόρων Γιουβάλ Στάινιτζ.

Η διακήρυξη προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι τα συμβαλλόμενα μέρη στηρίζουν τη μετατροπή της ανατολικής Μεσογείου σε έναν εναλλακτικό διάδρομο φυσικού αερίου προς την Ευρώπη. Επιπλέον, το έργο του East-Med συμπληρώνει άλλες επιλογές εξαγωγών υπό αξιολόγηση όμως ταυτόχρονα αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα για την εξαγωγή προς την ευρωπαϊκή αγορά μέρους των υφιστάμενων αποθεμάτων αερίου της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Διαπραγματευτική ισχύς Κυπριακής Δημοκρατίας

Παρά τα όποια πιθανά ή λιγότερο πιθανά σενάρια και προτάσεις συζητώνται αναφορικά με τους τρόπους αξιοποίησης των κοιτασμάτων της περιοχής, η διείσδυση ενεργειακών κολοσσών όπως οι Exxon-Mobil, ΕΝΙ, ΤOTAL και Qatar Petroleum στην κυπριακή ΑΟΖ αυξάνει τη γεωπολιτική αξία και τις οικονομικές προοπτικές της Κ.Δ. (5). Από τη μια, ενισχύεται η διαπραγματευτική ισχύς του κράτους ιδιαίτερα στις συνομιλίες και από την άλλη, ενισχύεται και ο ρόλος του στο πλαίσιο των περιφερειακών τριμερών ή τετραμερών συνεργασιών στην ανατολική Μεσόγειο με Ελλάδα, Αίγυπτο, Ισραήλ, Λίβανο και Ιορδανία.

Παράλληλα, η παρουσία Αμερικανών, Γάλλων, Ιταλών και Καταρινών δυσχεραίνει πιθανές επιθετικές ενέργειες της Άγκυρας σε ύδατα και θαλάσσια τεμάχια στα οποία δραστηριοποιούνται οι πιο πάνω και διακυβεύονται ισχυρά συμφέροντα. Χαρακτηριστική ήταν η επισήμανση του Αμερικανού διπλώματη και συντονιστή του State Department για την ενέργεια, Amos Hochstein, σε συνέντευξή του στην «Κ» όπου υποστήριξε ότι «η Τουρκία μπορεί να μη σέβεται την ΑΟΖ της Κύπρου, τη σέβονται όμως οι ΗΠΑ» (6). Πρόσφατα, επίσης, οι αποκαλύψεις των WikiLeaks είχαν δώσει στο φως της δημοσιότητας την ενόχληση του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, επί Χ. Κλίντον, για την παρουσία τουρκικών πολεμικών σκαφών στην κυπριακή ΑΟΖ κατά τη διάρκεια γεωτρήσεων της αμερικανικής εταιρείας Noble Energy. Πιο συγκεκριμένα, στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο συμβούλου της πρώην Αμερικανίδας ΥΠΕΞ σημειωνόταν ενδεικτικά ότι «τουρκικά πλοία εξακολουθούν να επιχειρούν εντός κυπριακών υδάτων και να διεξάγουν παράνομες στρατιωτικές ασκήσεις περίπου 60 χιλιόμετρα από την εξέδρα γεωτρήσεων της Noble Energy», ζητώντας μάλιστα να καταστεί σαφές ότι «η ασφάλεια των Αμερικανών πολιτών βρίσκεται σε κίνδυνο». Στο ίδιο πνεύμα και η ανάλυση Γάλλου αξιωματούχου στην «Κ» όταν με αφορμή την εμπλοκή της γαλλικής TOTAL στα της κυπριακής ΑΟΖ ξεκαθάρισε ότι η Γαλλία θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο και υπενθύμισε ότι το γαλλικό αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle βρίσκεται στην περιοχή (7).

Η γεωπολιτική υπεραξία της Κύπρου αποτελεί μια σταθερή παράμετρο στη διεθνή πολιτική (8), μεταβαλλόμενη βεβαίως ανάλογα με τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα τόσο στο ευρύτερο διεθνές σύστημα όσο και στο υποσύστημα της Μέσης Ανατολής και της γειτνιάζουσας περιοχής. Το «πάντρεμα» της γεωγραφίας με την πολιτική και η ανάδειξη των συμφερόντων της Κυπριακής Δημοκρατίας όχι μόνο όσον αφορά τα ενεργειακά, αλλά και το εθνικό πρόβλημα είναι αυτό που καλούνται να υποστηρίξουν, να υπηρετήσουν και να εξασφαλίσουν προς όφελος του λαού στην περιοχή τόσο ο διπλωματικός παράγοντας όσο και η πολιτική ηγεσία. Η ενεργειακή πολιτική ασφάλειας στην ανατολική Μεσόγειο αποτελεί κλειδί για την αξιοποίηση των στρατηγικών σχεδιασμών της Λευκωσίας στο οικονομικό σκέλος και ταυτόχρονα στο διαπραγματευτικό τραπέζι για την ασφάλεια και την επιβίωση του ίδιου του κράτους σε ένα ταχύτατα μεταβαλλόμενο περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον.

1) Αμπαρτζίδης, Ι., Αποστόλου, Α., «Φυσικό Αέριο και Κυπριακή Δημοκρατία: Σενάρια και εκτιμήσεις», The Huffington Post, 23/3/2017
2) Ό.π.
3) Insider.gr, «Έως το 2025, ο στόχος ολοκλήρωσης του East Med», 3/4/2017
4) Newsit.com.cy, «Τετραμερής Eastmed: Αυτά προβλέπει η Κοινή Διακήρυξη», 3/4/2017
5) Έλλις, Α., «Οι ενεργειακοί κολοσσοί στην κυπριακή ΑΟΖ», Η Καθημερινή, 2/1/2017
6) Ό.π.
7) Ό.π.
8) Γιαλλουρίδης, Χ., «Η γεωπολιτική υπεραξία της Κύπρου», Foreign Affairs, The Hellenic Edition, 3/21/2005

* Η Μελάνθη Λουκαΐδου είναι πτυχιούχος του ΕΚΠΑ «Γεωπολιτική & Ασφάλεια σε Τουρκία και Μέση Ανατολή» και δόκιμη ερευνήτρια στον Τομέα Ρωσίας, Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ) του ΙΔΙΣ.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου