Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Μαΐ 2014

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Στις 19/09/2013 ο (παραμένων ακόμα, παρά την πρωτοφανή κατάσταση στα πανεπιστήμια) υπουργός Παιδείας καί Θρησκευμάτων κ. Αρβανιτόπουλος, είχε εκδώσει μία εγκύκλιο με θέμα την απαλλαγή από τo μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία.

Στην εγκύκλιο τονίζεται αρχικά ο υποχρεωτικός κατά το Σύνταγμα χαρακτήρας του μαθήματος, προβλέπεται η (ήδη από συστάσεως ελληνικού κράτους προβλεπόμενη και απολύτως λογική και σωστή) δυνατότητα απαλλαγής των μη ορθοδόξων και των μη χριστιανών), αλλά στη συνέχεια προστίθεται και μία νέα κατηγορία δικαιούμενη απαλλαγής από τα Θρησκευτικά: τους «επικαλούμενους λόγους θρησκευτικής συνείδησης» ορθοδόξους μαθητές.

Δίνει δηλαδή τη δυνατότητα, ο κ. Αρβανιτόπουλος, σε όποιον ορθόδοξο μαθητή θέλει, να απαλλαγεί από το (δίωρο) μάθημα των Θρησκευτικών, αρκεί να επικαλεστεί συνειδησιακούς λόγους. Χωρίς καμία περαιτέρω τεκμηρίωση, αιτιολόγηση κλπ. Σύμφωνα με την εγκύκλιο, η υπεύθυνη δήλωση του ν.1599/1986 παραλαμβάνεται από τον Διευθυντή της σχολικής μονάδας και προσυπογράφεται από τον καθηγητή των Θρησκευτικών. Κάτι τέτοιο ασφαλώς αποτελεί και εμπαιγμό. Αλλά και παραβίαση του οικείου άρθρου 16, παράγραφος 2 του Ελληνικού Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο σκοπός της παιδείας είναι, μεταξύ άλλων, η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης. Αλλά και παραβίαση της ίσης μεταχείρισης των μαθητών, από τους οποίους κάποιοι για να περάσουν την τάξη θα έχουν ένα μάθημα λιγότερο να διαβάσουν.

Κι εσείς κι εγώ, και όλοι μας, κύριε Αρβανιτόπουλε, υπήρξαμε κάποτε μαθητές. Δίνοντας τη δυνατότητα στον κάθε μαθητή να συμπληρώσει μία αίτηση απαλλαγής από το μάθημα «διά λόγους θρησκευτικής συνειδήσεως», την οποία μάλιστα υποχρεωτικά πρέπει να δεχθεί ο οικείος καθηγητής Θρησκευτικών, οδηγείτε πολλούς μαθητές σε εξαπάτηση του κράτους και του εαυτού τους. Διότι, πιεσμένοι όπως είναι από ένα απαράδεκτο εκπαιδευτικό σύστημα (που και εσείς όπως και όλοι οι προκάτοχοί σας αποτύχατε οικτρά να βελτιώσετε), πολλοί μαθητές, μαθητές ορθόδοξοι, μαθητές που εκκλησιάζονται, μαθητές που πιστεύουν, θα υπογράψουν ελαφρά τη καρδία αίτηση απαλλαγής «διά λόγους συνειδήσεως». Για να κερδίσουν δύο ώρες χαλάρωσης και ξεκούρασης.

Αντιλαμβάνεται, εξάλλου, κανείς, ότι έτσι τα Θρησκευτικά θα οδηγηθούν σταδιακά σε περιθωριοποίηση, σε καθεστώς μαθήματος επιλογής και τελικώς σε εξάλειψη. Άλλωστε, αυτή είναι και η διακεκηρυγμένη άποψη πολλών «προοδευτικών» και «εκσυγχρονιστών» μας. Υπάρχουν, όμως, δύο σοβαρά ζητήματα. Πρώτον: η Ορθοδοξία, είτε μας αρέσει είτε όχι, αποτελεί εκτός από μεταφυσικό-θρησκευτικό και πολιτισμικό-εθνικό χαρακτηριστικό, που συγκροτεί τη συλλογική μας ταυτότητα και συνείδηση. Δεύτερον: αν κάτι δίδαξε η χρεοκοπία της χώρας, είναι ότι η ανηθικότητα, των κυβερνώντων και των απλών πολιτών, οδηγεί μία κοινωνία στη διάλυση. Και ότι η ηθική δεν είναι μόνον μία προσωπική επιλογή, αλλά και μια πολύ σημαντική, η σημαντικότερη, προϋπόθεση επιβίωσης μίας κοινωνίας.

Μάλλον δεν βοηθάει η ουσιαστική κατάργηση των Θρησκευτικών προς αυτήν την κατεύθυνση.

Πηγή KontraNews

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 

Τι μάθαμε από τις αποκαλύψεις των Financial Times για την Ελλάδα; Μάθαμε ότι το 2012 είχε εκπονηθεί ένα σχέδιο με την κωδική ονομασία Ζ, το οποίο προέβλεπε μια σειρά κινήσεων σε περίπτωση κατάρρευσης των ελληνικών τραπεζών με άμεσο στόχο τον αποκλεισμό μετάδοσης της κρίσης στην ευρωζώνη και με τελικό στόχο την ελεγχόμενη, από την πλευρά των δανειστών, μετάβαση της Ελλάδας από το ευρώ στη δραχμή με μια σειρά μεταβατικών μέτρων.

Τι μάθαμε ακόμα από τις εν λόγω αποκαλύψεις; Οτι ο βασικός πολιτικός υπέρμαχος του Σχεδίου Ζ ήταν ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κάτι που ο ίδιος πάντως αρνήθηκε κατηγορηματικά χθες, αν και είναι γνωστό ήδη από τότε ότι εκβίασε την ελληνική πλευρά όχι απλώς με έξοδο από το ευρώ αλλά και από την Ευρωπαική Ενωση ως “πακέτο” - λες και μπορούσε... Είναι από καιρό γνωστός ο σχετικός του διάλογος με τον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο να περιέρχεται σε δραματική κατάσταση. 

Μάθαμε ακόμα και τον λόγο για τον οποίο τελικά το σχέδιο αυτό έμεινε στα χαρτιά. Οχι επειδή η ελληνική κυβέρνηση έκανε ή δεν έκανε το α ή το β, αλλά επειδή η γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ, φυσικά όχι μόνη της, έκρινε τελικά ότι παρά τις όποιες προετοιμασίες προέβλεπε το Σχέδιο Ζ, η εφαρμογή του ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο να καταλήξει σε καταστροφή – όχι για την Ελλάδα, δεν ήταν εκεί το θέμα, αλλά για την ευρωζώνη. 

Αυτή ακριβώς η διάσταση της υπόθεσης, η πλέον σημαντική, είναι που ακόμα και σήμερα, μετά τις αποκαλύψεις, εξακολουθεί να διαφεύγει σε πολλούς: η απόφαση του Βερολίνου πάρθηκε όχι λόγω του εκλογικού αποτελέσματος ή επειδή κρίθηκε ότι η τότε νέα ελληνική κυβέρνηση έγινε “υπεύθυνη”, αλλά επειδή  ένα τέτοιο σχέδιο μπορούσε πολύ εύκολα να ξεφύγει, εντελώς ανεξάρτητα από το τι θα έκανε ή δεν θα έκανε η Ελλάδα. 

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, που δεν μάθαμε από τις αποκαλύψεις αυτές, υπό την έννοια ότι δεν το διδαχθήκαμε: πώς κάθε σοβαρός οργανισμός, κράτος, ένωση κρατών, ή ότι αντίστοιχο, προετοιμάζει εναλλακτικά σχέδια, είτε μείνουν στο συρτάρι είτε οδηγηθούν σε εφαρμογή. Είναι ακριβώς αυτό που εμείς δεν κάναμε: δεν εκπονήσαμε, ως οφείλαμε, ένα συγκροτημένο σχέδιο τόσο για τους κινδύνους όσο και για τα ενδεχόμενα οφέλη από μια συντεταγμένη μετάβαση της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα, την οποία όπως σήμερα αποδυκνείεται θα μας είχαν επιβάλλει αν δεν είχαν το δικό τους φόβο της μετάδοσης της κρίσης ο οποίος και κυριάρχησε, πράγμα φυσικά που όσοι έβλεπαν καθαρά και χωρίς φοβίες, είχαν από τότε διαπιστώσει. 

Όλα αυτά όμως είναι παρελθόν. Τώρα είμαστε μπροστά σε διπλές εκλογές και, ενδεχομένως, αμέσως μετά και σε εθνικές εκλογές, ή και σε πιθανότητα σχηματισμού νέας κυβέρνησης από την παρούσα Βουλή αν τα πράγματα για τον κυβερνητικό συνασπισμό πάνε πολύ άσχημα στις δύο πρώτες κάλπες. 

Το Σχέδιο Ζ δεν εφαρμόστηκε. Η Γερμανία φοβήθηκε τελικά να το πραγματοποιήσει – στο Βερολίνο προτίμησαν να βάλουν την Ελλάδα σε ένα ιδιότυπο καθεστώς εσωτερικής πτώχευσης σε συνδιασμό με υπερδιόγκωση του χρέους. Και αυτό ακριβώς είναι το δικό μας πρόβλημα σήμερα, καθώς η ελληνική κυβέρνηση δέχθηκε και εφάρμοσε άνευ συζητήσεως όλα όσα της απαίτησαν. Γι αυτό άλλωστε, πολύ πιο επίκαιρο από το Σχέδιο Ζ, είναι τώρα ένα άλλο σχέδιο με διαφόρους αποδέκτες εντός και εκτός Ελλάδος: Ένα Σχέδιο ξ(ου)... Και σύντομα... 

Πηγή "Το Βήμα"

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Την Πέμπτη ο Αλέξης Τσίπρας έλαβε μέρος στο debate των ευρωεκλογών και ανάγκασε τον Σούλτζ να κοκκινίσει και τον Γιούνκερ να καταπιεί τη γλώσσα του. Μπορεί στην Ελλάδα των άκρων να έχουμε περάσει από τη λογική της ανάθεσης στη λογική της ισοπέδωσης των πάντων, στο πεδίο της Ευρώπης όμως, φάνηκε ξεκάθαρα τι είναι αυτό που διαφοροποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ και την Ευρωπαϊκή Αριστερά από τις υπόλοιπες δυνάμεις. Κι αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση το δόγμα του “μη χείρον βέλτιστoν” που σπέρνουν παντού στη χώρα καναλάρχες και εκδότες εδώ και τέσσερα χρόνια.
 
Σε ένα debate που παρακολούθησε όλη η Ευρώπη ο Τσίπρας εξέθεσε τις θέσεις της Αριστεράς κατά της λιτότητας, του τρόπου διαχείρισης του χρέους, της δολοφονικής μεταναστευτικής πολιτικής, της πολεμοχαρούς και ανιστόρητης εξωτερικής πολιτικής, υπέρ της Άμεσης Δημοκρατίας και ενάντια στη μονομανή στήριξη των τραπεζών. 

Ο μόνος λόγος που κατάφερε να ξεχωρίσει στις Βρυξέλλες ήταν επειδή τα λόγια του βρίσκουν συμμάχους σε κάθε χώρα, και ειδικά σε αυτές που πλήττονται άμεσα από τα παραπάνω προβλήματα.

Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ προελαύνει στην Ελλάδα με τους αυλικούς του καθεστώτος να εξηγούν πως αυτό συμβαίνει επειδή οι άλλοι είναι χειρότεροι. Από που προκύπτει αυτό;

Από την αφασία της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής ζωής του τόπου, όπου “η ομάδα και το κόμμα είναι ένα” και λοιπά μικροαστικά τσιτάτα υποταγής στους εκλεκτούς της οικονομικής ελίτ του τόπου, περάσαμε στη φάση της ισοπέδωσης των πάντων και του “όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι”. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και μάλιστα της δραχμής. Που δεν ξέρει αγγλικά. Που δεν έχει εικόνα και αγνοεί την κατάσταση στον υπόλοιπο κόσμο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει φτάσει στον προθάλαμο της εξουσίας, σηκώνοντας ψηλά τα προβλήματα που απασχολούν την ευρεία πλειοψηφία της κοινωνίας. Η αμφισβήτηση στην οποία υπόκειται, και είναι υγιές να υπόκειται συνεχώς, έγκειται στο γεγονός πως πρόκειται να παραλάβει την εξουσία από ένα ξοφλημένο καθεστώς που ξεχειλίζει από διαφθορά και του περισσεύουν τα σκάνδαλα και οι ραδιουργίες.


Είναι λογικό και υγιές, μετά τη συνειδητοποίηση της κατάστασης, να αναρωτιέται κανείς και να φυλάει τα ρούχα του για να μην την ξαναπατήσει με μεθόδους του παρελθόντος. Όμως σήμερα, που η πολιτική πρέπει να ξαναγίνει (και γίνεται) πολιτική, ο κάθε πολίτης πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Και με τη σειρά του να δώσει τη δύναμη στις νέες δυνάμεις του τόπου να αλλάξουν την κατάσταση, ξεχνώντας μια για πάντα την λογική της ανάθεσης. Ο πολίτης έχει χρέος πλέον να βρίσκεται κοντά στα κέντρα αποφάσεων ή ακόμα και μέσα σε αυτά σε πολλές περιπτώσεις.

Ο Αντώνης Σαμαράς κατηγορεί τον Τσίπρα πως καλεί τους πολίτες να συμπράξουν μαζί του σε μια πολιτική ανωμαλία.

Πολιτική ανωμαλία δεν είναι η ανάγκη ανατροπής μιας γενοκτόνας κατάστασης που πλουτίζει τους συνήθης υπόπτους με τις συνήθεις υποσχέσεις για μερικά ψίχουλα σε όλους τους υπόλοιπους.

Πολιτική ανωμαλία είναι αυτό που έχει επέλθει στη χώρα από κυβερνήσεις που βασίζονταν στον σκοταδισμό, την παραπληροφόρηση και τον έλεγχο της πληροφορίας, την εκμετάλλευση καταστάσεων και την εξυπηρέτηση συμφερόντων.

Η συζήτηση που διεξάγεται ανοικτά πλέον στην κοινωνία για την περίπτωση διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και τους κινδύνους που διατρέχει αυτή από τα γνωστά παράσιτα της Μεταπολίτευσης είναι μια υγιής συζήτηση, που αλίμονο μας αν ακόμα και σήμερα δεν την κάναμε. Το γεγονός όμως πως αυτή η συζήτηση διεξάγεται δημόσια, δίνει στα απολειφάδια του χτες την ψευδαίσθηση πως έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν και οι ίδιοι. Και στους πολίτες την ψευδαίσθηση πως οι προσθέσεις τους είναι αγαστές.

Γι’ αυτό και κάθε τρεις και λίγο οι ξοφλημένοι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και των ουρών που έχουν κατασκευάσει για να επιβιώσουν επιτίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ με τα επιχειρήματα που και οι απλοί πολίτες χρησιμοποιούν για να τον δοκιμάσουν.

Μόνο που η αμφισβήτηση αυτή πρέπει να πάψει να βρίσκεται στο επίπεδο της απλής κριτικής και της σύγκρισης με το σάπιο παρελθόν που βρωμάει Βενιζέλο και Σαμαρά.

Η αμφισβήτηση πρέπει, αφού περάσει από γενεές δεκατέσσερις την αυριανή κυβέρνηση της χώρας, να περάσει με μιας στους αυριανούς πολίτες της χώρας.

Οι πολίτες της χώρας ζούσαν για δεκαετίες αγαπόντας τον βιαστή τους, λατρεύοντας τον βασανιστή τους και υπηρετώντας τυφλά τον δυνάστη τους, θεωρώντας πως κάτι τέτοιο είναι κανονικό.

Αν λοιπόν η κατάσταση στην οποία ζούσαμε μέχρι σήμερα χαρακτηρίζεται ομαλή, η μόνη ελπίδα είναι η ανωμαλία...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


«Η Ελλάδα εξαπάτησε τους εταίρους της για τα οικονομικά της»
Ο Παπανδρέου ξεκίνησε τις συζητήσεις για το Μνημόνιο από το 2009

Eπανεμφάνιση μετά από καιρό και τις «αταξίες» με την καμαριέρα, που είχαν δημιουργήσει σάλο στον πολιτικό κόσμο, για τον Στρος Καν, που δήλωσε «Επιβάλαμε μια ανυπόφορη πολιτική στην Ελλάδα», ο οποίος συμμετείχε σε εκπομπή - ντιμπέιτ που μετέδωσε χθες βράδυ η γαλλική δημόσια τηλεόραση, εν όψει των ευρωεκλογών. Στην εκπομπή, με τίτλο «Μυθιστόρημα του ευρώ», η Ελλάδα ήταν παρούσα σε όλη τη διάρκεια της διήγησης.

Την παράσταση όμως «έκλεψε» ο κ. Στρος Καν, με το ξεκάθαρο «κατηγορώ» κατά της Άγκελα Μέρκελ και του Νικολά Σαρκοζί για την απόφαση που πήραν στο Ντοβίλ, στις 18 Οκτωβρίου του 2010. Για τους συμμετέχοντες στην εκπομπή, στο Ντοβίλ διαπράχθηκε το «προπατορικό αμάρτημα» για την Ευρώπη, που επιτάχυνε την κρίση και είχε ως συνέπεια «την επιβολή μιας ανυπόφορης» πολιτικής στην Ελλάδα», όπως αναγνώρισε ο Στρος Καν.

Σύμφωνα με το «μυθιστόρημα», η κρίση ξεκίνησε όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου μετά την εκλογή του, τον Οκτώβριο του 2009, ανακάλυψε το δυσθεώρητο μέγεθος του ελλείμματος που έφθανε το 12,5% του ΑΕΠ. Ο Ντομινίκ Στρος Καν, που είχε αναλάβει την ηγεσία του ΔΝΤ δυο χρόνια πριν, θυμάται ότι ο κ. Παπανδρέου του τηλεφώνησε και του είπε πως η Ελλάδα θα χρειαζόταν ένα σχέδιο βοήθειας από το ΔΝΤ.
Ο κ. Στρος Καν του ζήτησε τότε να επικοινωνήσει πρώτα με του ευρωπαίους ομολόγους του «ώστε να είσαι σίγουρος ότι συμφωνούν να ασχοληθεί το ΔΝΤ με την Ελλάδα». «Η αποκάλυψη του σκανδάλου ότι η Ελλάδα εξαπάτησε τους εταίρους της για τα οικονομικά της εξέπληξε και εξόργισε τους εταίρους της», εξήγησε ο αφηγητής της εκπομπής.

Ο Φρανσουά Φιγιόν, πρώην πρωθυπουργός επί Σαρκοζί που επισκέφθηκε την Ελλάδα τον Ιούνιο του 2008 θυμάται: 
«Λίγο πριν το ξέσπασμα της κρίσης επισκεφθήκαμε την Ελλάδα με τον Νικολά Σαρκοζί. Η τότε κυβέρνηση έδειχνε αισιόδοξη και ικανοποιημένη για τα οικονομικά της. Είχαμε μάλιστα σοβαρές συζητήσεις για αγορά πολεμικών αεροπλάνων "Ραφάλ" και σημαντικά συμβόλαια για αγορά εξοπλισμού. Ήταν τόσο χαώδης η διαφορά ανάμεσα στην πραγματικότητα και το ύφος ικανοποίησης των κυβερνώντων που (μετά τις αποκαλύψεις) είχαμε κάθε δίκιο να θυμώσουμε».
Πιο πολύ απ' όλους βέβαια, φέρεται να θύμωσε η Άγκελα Μέρκελ, η οποία υποστήριξε από την αρχή μια «τιμωρητική» πολιτική για την Ελλάδα. Τον Οκτώβριο του 2010, στην παραλιακή πόλη Ντοβίλ, η κ. Μέρκελ πέτυχε τους στόχους της, επιβάλλοντας ένα σκληρό «μπρα-ντε-φερ» στο Νικολά Σαρκοζί. Η καγκελάριος αποδέχθηκε να αντιμετωπίσει η Ευρώπη τα χρέη του παρελθόντος, με την προϋπόθεση όμως, ότι στο μέλλον οι πιστωτές θα έχουν να αντιμετωπίσουν μόνοι τους τις συνέπειες ενός κράτους που χρεοκοπεί.

Ο Γάλλος πρόεδρος κέρδισε σαν αντάλλαγμα την υποχώρηση της κ. Μέρκελ στην επιβολή αυτόματων κυρώσεων στα κράτη που δεν ελέγχουν το έλλειμμά τους, πράγμα που αφορούσε άμεσα τη Γαλλία. Οι οικονομολόγοι της εκπομπής αναλογίσθηκαν κατά πόσο ο κ. Σαρκοζί «μέτρησε το μέγεθος των συνεπειών που θα είχε για την Ευρώπη» αυτή η υποχώρησή του μπροστά στη κ. Μέρκελ.

Ο Ντομινίκ Στρος Καν χαρακτήρισε «καταστροφική» τη γαλλογερμανική συμφωνία στο Ντοβίλ, υπογραμμίζοντας ότι «σπάνια μια συνάντηση κορυφής έχει δώσει τόσο αρνητικά αποτελέσματα». 
«Τι κάνετε όταν αναλαμβάνετε μια προβληματική επιχείρηση; Διαπραγματευόσαστε κατ' αρχάς με τους δανειστές σας, όσο μπορείτε τα παλιά χρέη και ξεχρεώνετε ό,τι μπορείτε. Για το μέλλον όμως, απευθύνεστε στην τράπεζά σας και λέτε: "Εάν με δανείσετε τώρα, θα σας αποπληρώσω τα πάντα". Δημιουργείτε έτσι καταρχάς μια ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης για το μέλλον και μπορείτε να συζητήσετε και να διαπραγματευθείτε για το παρελθόν»,
ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στην Ντοβίλ όμως έκαναν το εντελώς αντίθετο, συνέχισε ο Στρος Καν. «Είπαν ότι όλα τα χρέη του παρελθόντος της Ελλάδας θα αποπληρωθούν έως την τελευταία δεκάρα. Αυτό ήταν στην ουσία η άρνηση της αναδιάρθρωσης, την οποία τελικά έκαναν γιατί δεν μπόρεσαν να αντισταθούν μέχρι τέλους. Για το παρελθόν λοιπόν, είπαν ότι όλα τα χρέη θα πρέπει να αποπληρωθούν, για το μέλλον όμως το μήνυμα που έστειλαν (στους πιστωτές) ήταν: Προσοχή, εάν δανείσετε, υπάρχει ένα πρόβλημα, κινδυνεύετε να μην πάρετε πίσω τα χρήματά σας. Έκαναν ακριβώς το αντίθετο απ' ό,τι θα έκανε ένας επιχειρηματίας που αναλαμβάνει μια προβληματική επιχείρηση», πρόσθεσε.

Όπως αναφέρθηκε στην εκπομπή, η γαλλογερμανική συμφωνία έσκασε σαν βόμβα, οι αγορές πανικοβλήθηκαν και δεν θέλησαν πια να δανείσουν τις πιο ευαίσθητες χώρες, ακόμα και την Ολλανδία. Στην Ιρλανδία οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες χρεοκόπησαν, ακολούθησε η Πορτογαλία, αλλά και η Ισπανία, με την έκρηξη της «οικοδομικής φούσκας».

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Λουί Ροντρίγκες Θαπατέρο θυμάται: 
«Όταν άκουσα την απόφαση (της Ντοβίλ), με κατέλαβε μια μεγάλη ανησυχία, γιατί έβλεπα ότι αναγκαστικά η Ισπανία θα κατέληγε στις χώρες με προβλήματα. Συνειδητοποίησα, όπως και άλλες μεγάλες χώρες, ότι είμαστε εντελώς εξαρτημένοι από το τι θα έκαναν οι αγορές με το άνοιγμά τους την επόμενη Δευτέρα. Επιθετικοί μπίζνεσμαν και χρηματιστές μπροστά στις οθόνες τους, ήταν ικανοί μέσα σε μια ώρα να βουλιάξουν τρεις ή τέσσερις χώρες. Και τότε συλλογίσθηκα, ότι η πολιτική φθάνει πολύ αργά».
Τις καθυστερήσεις των Ευρωπαίων στη λήψη αποφάσεων επέκρινε και ο Στρος Καν: 
«Ό,τι έγινε από την αρχή της κρίσης ήταν με έξι μήνες ή ένα χρόνο καθυστέρηση. Υπάρχει τέτοια απροθυμία των πολιτικών για δραστηριοποίηση, που τελικά όλα γίνονται τελευταία στιγμή».
Ειδικά για την Ελλάδα, ο πρώην γενικός διευθυντής του ΔΝΤ παραδέχθηκε ότι έγιναν κάποια λάθη. 
"Χρειαζόταν λιγότερη πίεση και περισσότερη ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα κέρδισε η πιο απλή πολιτική που έλεγε μεγαλύτερη αυστηρότητα και πίεση, που ίσως ήταν αναγκαία για ορισμένους τομείς, δεν επαρκούσε όμως από μόνη της. Επιβάλλαμε επομένως, κατά τη γνώμη μου, στους Έλληνες μια πολιτική απολύτως ανυπόφορη, οι συνέπειες της οποίες είναι σήμερα τρομερές για την Ελλάδα", 
κατέληξε ο Ντομινίκ Στρος Καν.

Στο ντοκιμαντέρ μίλησε και ο πρώην συνεργάτης του Νικολά Σαρκοζί, Ενρίκ Γκενό, που αποκάλυψε ότι η Άγκελα Μέρκελ ήθελε μόνο το ΔΝΤ να συμβάλλει στην διάσωση της Ελλάδας, όχι όμως και η Ευρώπη όπως επιθυμούσαν οι Γάλλοι γιατί η Γερμανία θα έπρεπε τότε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Χρειάστηκε όπως είπε η δραματική συμβολή του Μπαράκ Ομπάμα.


"Ο κύριος Ομπάμα ξύπνησε τη Μέρκελ ένα βράδυ εξηγώντας της ότι θα έπρεπε οπωσδήποτε να επιλυθεί αυτό το πρόβλημα της Ελλάδας και ποιος θα τη βοηθούσε γιατί η στάση της Μέρκελ δεν έβαζε σε κίνδυνο μόνο την Ευρώπη αλλά και τον κόσμο ολόκληρο", 
επισήμανε.



Την Πέμπτη, το γερμανικό υπ. Οικονομικών διέψευσε ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε ζητήσει στο παρελθόν την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Πηγή του υπουργείου δήλωσε στην Ντόιτσε Βέλε ότι 
"πάγια θέση του κ. Σόιμπλε είναι ότι η Γερμανία θέλει την Ελλάδα εντός του ευρώ και ότι εναπόκειται στην Αθήνα να αποφασίσει εάν και αυτή θέλει να παραμείνει ή όχι".


Η ίδια πηγή επιβεβαίωσε, ωστόσο, ότι πράγματι στο παρελθόν εξετάζονταν από διάφορα όργανα και θεσμούς της Ε.Ε. οι συνέπειες μιας εξόδου της Ελλάδας και το πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μια τέτοια εξέλιξη. Σε σχέση με τις αναφορές στο βιβλίο του πρώην Αμερικανού υπουργού Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ, η πηγή συνέστησε προσεκτική ανάγνωση του σχετικού εδαφίου, όπου "ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν είχε πει ότι ο ίδιος είναι υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά ότι υπάρχουν πολλοί στην Ευρώπη που θα το ήθελαν".





Πηγή ΑΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Του Κίμωνα Γεωργακάκη 

Οι τελευταίες «αποκαλύψεις» σε σχέση με την Ελλάδα αποτελούν μέρος του προεκλογικού παιχνιδιού που λαμβάνει χώρα πριν τις ευρωεκλογές αλλά και της μάχης για την επικράτηση των μεν ή των δε επιδιώξεων στην περιοχή μας.
Ίσως μάλιστα να μην είναι τυχαίο ότι οι αποκαλύψεις περί γερμανικού σχεδίου εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ γίνονται στις Η.Π.Α. Δεν θα συνέφερε την Γερμανία να φύγει η Ελλάδα από την υπό γερμανική επιρροή Ευρωζώνη, κάτι που συμφέρει όμως τις Η.Π.Α. να γίνει πιστευτό, προκειμένου να «χτυπηθεί» η γερμανική επιρροή στην χώρα. Γι’ αυτό ως αντίδραση η Μέρκελ έσπευσε αμέσως μετά να «επικρίνει» τον Ερντογάν για την πρόθεση της μετατροπής της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί, «στηρίζοντας» τον Ελληνισμό.

Όπως και να έχουν τα πράγματα αποδεικνύεται το αυτονόητο, ότι δηλαδή η χώρα μας αποτελούσε και αποτελεί το πειραματόζωο της παγκόσμιας διαπλοκής αλλά και πεδίο σύγκρουσης ισχυρών συμφερόντων με όλους εμάς δυστυχώς θεατές. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον.

Φυσικά και δεν περιμέναμε τον Ντομινίκ Στρος Καν να μας πει πως εφαρμόστηκε πολιτική εξόντωσης των Ελλήνων, ούτε τον Σόιμπλε να μας δείξει την «αλληλεγγύη» των «Ευρωπαίων». Στην πολιτική υπάρχουν μόνο συμφέροντα. Έτσι, αφού στην αρχή μας γλύκαναν με δανεικά χρήματα που έβγαιναν χωρίς κόπο, με τον καταναλωτισμό να παίρνει την θέση του πατριωτισμού, εφαρμόστηκε το λεγόμενο μνημόνιο, το οποίο, ανάμεσα στα αναγκαία που παρουσίαζε και έπρεπε μόνοι μας εδώ και καιρό να είχαμε κάνει, «χτύπησε», μεταξύ άλλων, τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. Απόδειξη το ότι οι περισσότεροι άνεργοι προήλθαν από τον ιδιωτικό τομέα.

Τώρα, όσο κρατάει ακόμα ο πολιτικός μπερντές και δεν οδηγούνται τα πράγματα σε παγκόσμια σύρραξη, ο καθένας πρέπει πλέον να βασιστεί στις δυνάμεις του και όλοι μαζί να διευκολυνόμαστε κατά την διάρκεια της διαδρομής. Η εποχή που τα περιμέναμε όλα από το κράτος και έβρεχε διορισμούς και χρήματα έχει παρέλθει εκ των πραγμάτων.

Οι πολιτικάντηδες, αντί να πάρουν θαρραλέες αποφάσεις στην οικονομία και όχι μόνο, πετούν ξεροκόμματα, όπως το «κοινωνικό μέρισμα», στο οποίο απ’ ό,τι ακούγεται δεν έχουν προτεραιότητα οι Έλληνες, όντες «δούλοι» στην ίδια τους την πατρίδα.

Λίγοι φιλότιμοι προσπαθούν και δέχονται πιέσεις. Οι υπόλοιποι παραμένουν αφερέγγυοι απέναντι στις παχυλές υποσχέσεις που δυναμώνουν κάθε φορά λίγο πριν τις εκλογές. Γι’ αυτό και στην Ρωσία ο Τσίπρας τα άκουσε από τους Ρώσους σε σχέση με την μη τήρηση των ελλαδικών δεσμεύσεων απέναντι στην Μόσχα, όταν πρόκειται να προχωρήσει μια ελληνο-ρωσική συνεργασία στρατηγικής σημασίας. Προφανώς οι «πολιτικοί», αντί να ασκούν διπλωματία απέναντι σε όλους, προτιμούν την μονόπλευρη σχέση με τους «φίλους» «Αμερικανούς» και «Ευρωπαίους» που «πάντα βοηθούν την Ελλάδα». Έχουμε άλλωστε άφθονα παραδείγματα. Από την Σμύρνη μέχρι τα Ίμια και το Μνημόνιο του 2010.

Πηγή Πυγμή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ προειδοποίησε σήμερα για τον κίνδυνο να ξεσπάσει ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος και κατηγόρησε τις Βρυξέλλες ότι φέρουν μέρος της ευθύνης για την επιδείνωση της ουκρανικής κρίσης, σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα.

"Ο κίνδυνος να επιδεινωθεί η κατάσταση όπως τον Αύγουστο του 1914, μεγαλώνει μέρα με τη μέρα", δήλωσε ο 95χρονος σοσιαλδημοκράτης, ο οποίος γεννήθηκε λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και υπηρέτησε στο γερμανικό στρατό κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα "Μπιλντ".

"Η κατάσταση μου φαίνεται όλο και πιο συγκρίσιμη. Η Ευρώπη, οι Αμερικανοί και επίσης οι Ρώσοι συμπεριφέρονται όπως περιγράφει ο (αυστριακής καταγωγής) συγγραφέας Κρίστοφερ Κλαρκ στο βιβλίο του 'Οι υπνοβάτες'", πρόσθεσε.

Καταφέρθηκε εναντίον των υπαλλήλων και των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες, οι οποίοι "καταλαβαίνουν υπερβολικά λίγο" την εξωτερική πολιτική. "Θέτουν την Ουκρανία ενώπιον της δήθεν επιλογής να αποφασίσει ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση", εκτιμά αυτός που υπήρξε καγκελάριος της Γερμανίας από το 1974 ως το 1982.

Οι Βρυξέλλες "ανακατεύονται υπερβολικά στην εξωτερική πολιτική, ενώ οι περισσότεροι από τους ευρωπαίους επιτρόπους μόλις που την κατανοούν", προσθέτει.

"Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η απόπειρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να ενσωματώσει την Ουκρανία. Και μετά και τη Γεωργία. Υπενθυμίζεται πως η Γεωργία βρίσκεται εκτός της Ευρώπης. Πρόκειται για μεγαλομανία. Δεν έχουμε καμιά δουλειά εκεί", τονίζει.

Για να αντισταθμισθεί η εξουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, "που αποτελείται από 28 επιτρόπους και χιλιάδες γραφειοκράτες", ο Σμιτ καλεί σε ένα "πραξικόπημα" που θα έδινε περισσότερα προνόμια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. "Αυτό θα επιτύχει μόνον αν το κοινοβούλιο εξεγερθεί", λέει 19 ημέρες πριν από τις Ευρωεκλογές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Επί σειρά ετών το Έθνος ασχολείται με τα ελληνοτουρκικά και τον κίνδυνο εξ Ανατολών. Τα χρήματα που ξοδεύτηκαν σε εξοπλιστικά προγράμματα γέμισαν πολλές χιλιάδες σελίδες και προκάλεσαν άπειρα πρωτοσέλιδα, είτε εξαιτίας των ειδικών θεμάτων και τεχνικών αναλύσεων των υπό προμήθεια συστημάτων, είτε εξαιτίας των υπέρογκων κονδυλίων που επιβάρυναν και επιβαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο, είτε εξαιτίας διαφόρων σκανδάλων που προέκυψαν…

Γράφει ο Γιώργος Καράμπελας
Στρατηγικός και Πολιτικός Αναλυτής
Συνεργάτης του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Αναλύσεων (ΕΛΚΕΔΑ)

Μετά από τόσα χρόνια, όμως, πραγματικός ελληνοτουρκικός πόλεμος δεν έγινε. Δεν είναι λίγες οι φορές, βέβαια, που όντως φτάσαμε πολύ κοντά σε μία ένοπλη αναμέτρηση. Πάντα, όμως η πολιτική σύγκρουση αποτρεπόταν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθούν τα τελευταία χρόνια οι φωνές όσων ισχυρίζονται πως «πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει» ή ότι «και να πάει να ξεκινήσει θα τον σταματήσουν οι ξένοι (ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση)» και πως «όλα αυτά γίνονται για να πλουτίζουν οι… εμπόροι» (με αυτόν τον τονισμό).

Πού βρίσκεται η αλήθεια;

Οι περισσότερες από αυτές τις δηλώσεις έχουν το δικό τους ψήγμα αληθείας. Όμως, για να καταλάβουμε την κατάσταση, η οποία έχει διαμορφωθεί σήμερα, θα πρέπει να κοιτάξουμε κάποια δεδομένα αναφορικά με το ποιες κινήσεις έχουν γίνει εκατέρωθεν του Αρχιπελάγους.

Δεν θα υπεισέλθουμε σε λεπτομερείς αναλύσεις, καταγραφές και τεχνικές περιγραφές, ούτε σε στατιστικά και λοιπά οικονομικά δεδομένα. Θα μείνουμε στην ουσία. Η Τουρκία μετά την εισβολή στην Κύπρο αντιμετώπισε τον πρόσκαιρο αποκλεισμό της από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και το εμπάργκο των ΗΠΑ σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Αυτό την ώθησε να βάλει στόχο την κατά το δυνατόν ανεξαρτητοποίησή της από ξένες πηγές προμήθειας οπλικών συστημάτων, με την ανάπτυξη της δικής της βιομηχανίας όπλων.

Παράλληλα, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο αποκλεισμός έπαψε να ισχύει με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας(!), η Άγκυρα προσπάθησε με έναν φρενήρη ρυθμό, αλλά και με μεθοδικότητα, να καλύψει το χαμένο έδαφος των προηγούμενων ετών στους εξοπλισμούς. Η προσπάθεια αυτή διατηρείται αμείωτη έως και σήμερα, περίπου 34 χρόνια μετά! Έτσι προχώρησε σε συμφέρουσες για την ίδια συμφωνίες με τις ξένες προμηθεύτριες εταιρείες για εκτεταμένες συμπαραγωγές, επιλέγοντας εκείνα τα οπλικά συστήματα που θα της επέτρεπαν την σχεδόν απεριόριστη πρόσβαση σε κρίσιμες τεχνολογίες.

Η Ελληνική πλευρά, από την άλλη μεριά, προσπάθησε τα πρώτα χρόνια να εκμεταλλευτεί την κατάσταση, αλλά δεδομένης της ανοργάνωτης φύσεως τόσο της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής ελληνικής πολιτικής, αυτό έγινε με αποσπασματικό και λανθασμένο τρόπο, χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια τόνωσης της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.
Αργότερα δε η όλη προσπάθεια αμυντικής ενίσχυσης γνώρισε μεγάλα σκαμπανεβάσματα. Υπήρξαν περίοδοι όπου προμηθευόμασταν μόνο τα απολύτως απαραίτητα και άλλες περίοδο όπου υπήρχε μία «έκρηξη» εξοπλισμών, με χαρακτηριστικότερη την περίοδο μετά τα Ίμια, όπου όμως και εκεί υπήρξαν συστήματα που αποκτήθηκαν χωρίς την εισήγηση των επιτελείων. Εννοείται πως τα ποσά που δαπανήθηκαν είναι υπέρογκα.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία έστρεψε την προσοχή της στην προσπάθεια ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η θέση της στο ΝΑΤΟ ισχυροποιήθηκε με ένα αποφασιστικό και οργανωμένο lobbying στις ΗΠΑ και καθιερώθηκε ως σημαντικός παίκτης στην περιοχή, θέση που έτσι κι αλλιώς κατείχε και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και την οποία ανέπτυξε περαιτέρω στον μετα-ψυχροπολεμικό κόσμο.
Η θέση αυτή σε όλες τις κρίσεις που προέκυψαν με την Ελλάδα έπαιξε τον δικό της ρόλο, με τις ξένες δυνάμεις να προσπαθούν διπλωματικά να ικανοποιήσουν τις ό,ποιες επιδιώκεις της Άγκυρας.
Είναι άξιο λόγου και επαίνου για τη γείτονα, ότι όλες οι προαναφερθείσες πολιτικές, σε στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο, παρέμειναν αναλλοίωτες σε στόχευση και ένταση, ανεξαρτήτως των μεγάλων εσωτερικών πολιτικών και κομματικών εναλλαγών στην εξουσία της χώρας.

Η Ελλάδα από την πλευρά της επαναπαύθηκε στις δάφνες της εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφησυχασμένη και παραδομένη στην αυταπάτη μίας Ευρώπης που θα τρέξει να σώσει το «λίκνο της Δημοκρατίας»…
Έτσι, το ελληνο-αμερικανικό λόμπι αφέθηκε να ατροφήσει και χρησιμοποιήθηκε για εσωτερικούς μικροπολιτικούς κομματικούς σκοπούς, τα διπλωματικά αντανακλαστικά σκούριασαν και μία ολόκληρη χώρα βρέθηκε να περιμένει από όλους τους άλλους –πλην του εαυτού της- τις λύσεις στα προβλήματά της.
Παραμένοντας σε μία αέναη αναμονή της… πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης, εισήγαγε στην παγκόσμια διπλωματική και πολιτική σκηνή το «Δόγμα της Ήσσονος Προσπάθειας».

Το αβέβαιο μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων

Πώς μπορούν να εξελιχθούν, λοιπόν, οι έτσι κι αλλιώς άσχημες σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας;
Είναι αλήθεια ότι με τα προαναφερθέντα δεδομένα η περίπτωση μίας πολεμικής σύγκρουσης με την Τουρκία φαίνεται να μην φαντάζει πολύ πιθανή, αφού η επιρροή της Άγκυρας και η θέση της, όπως και οι λεπτές ισορροπίες στην περιοχή μας, θα προέτρεπαν τις όποιες μεγάλες δυνάμεις να σταματήσουν την κρίση πριν κλιμακωθεί.
Όμως, εδώ υπάρχουν δυο βασικά θέματα που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας.

Πρώτον, οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ αλλά και την ΕΕ είναι στο χειρότερο σημείο που υπήρξαν ποτέ και βαίνουν επιδεινούμενες. Οι σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα, επίσης, δεν περνάνε και την καλύτερη περίοδό τους. Και όλα αυτά με ευθύνη αποκλειστικά της Τουρκίας.

Ο ρόλος της παραμένει βέβαια σημαντικός, ιδιαίτερα μάλιστα μετά τις εξελίξεις στην Ουκρανία, και δεν παύει να είναι γεγονός ότι δύσκολα Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρώπη θα εγκαταλείψουν τη σύμμαχό τους στον όποιο μοναχικό δρόμο νομίζει ότι θα πάρει… Παρ’ όλα αυτά, οι σημερινές συνθήκες εγκυμονούν μεγάλες εξελίξεις, πολλές από τις οποίες ενδέχεται να τις εκκινήσει η ίδια η Τουρκία, λόγω της οψίμως αλλοπρόσαλλης και μεγαλοϊδεατικής πολιτικής της.

Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο, όπως μας βεβαιώνει ο Κλάουζεβιτς, ο πόλεμος είναι η συνέχιση της διπλωματίας με άλλα μέσα. Υπό αυτή την έννοια, πόλεμος μπορεί να προκύψει όταν και εφόσον κάποια πλευρά θελήσει να διεκδικήσει κάτι που με τη διπλωματία δεν μπορεί να επιτευχθεί και με δεδομένο ότι ο αμυνόμενος θα «δεχθεί» να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του πάση θυσία. Εάν ένα από τα δύο δεν ισχύσει, πόλεμος δεν μπορεί να υπάρξει.
Προσαρμόζοντας το δεδομένο αυτό στην ανάλυσή μας, κάτι τέτοιο θα ισχύει μόνο στην περίπτωση που αποδεχτούμε ότι η Ελλάδα θα δείξει την ελάχιστη πρόθεση να κάνει το αυτονόητο σε περίπτωση ανάγκης και ότι δεν θα σπεύσει να ευχαριστήσει τους ανέμους που θα έχουν πάρει σημαίες ή τις όποιες δυνάμεις για την… ουμανιστικών κινήτρων βοήθειά τους.

Έχοντας αυτά κατά νου και εάν ανατρέξουμε στις εξωφρενικές εξοπλιστικές προσπάθειες της Τουρκίας, βλέπουμε να συντίθεται μία πολύ επίφοβη εικόνα. Όλη η περιοχή στα ανατολικά, δηλαδή η Τουρκία, η Μέση Ανατολή, η Ανατολική Μεσόγειος και η Μαύρη Θάλασσα, βρίσκονται σε αναβρασμό για διαφορετικούς λόγους, αλλά με την Τουρκία σχεδόν στο γεωγραφικό και εν μέρει γεωστρατηγικό επίκεντρο της εν λόγω περιοχής.

Δεδομένης της εσωτερικής αναταραχής στην Τουρκία, της συμβατότητας με την τουρκική πραγματικότητα των εξεγέρσεων σε χώρες του Μαγκρέμπ και τις πιθανότατες έξωθεν προσπάθειες αποβολής του Ερντογάν από την εξουσία, είναι πάρα πολύ πιθανό να δούμε τη γνωστή τάση για «εξαγωγή» των όποιων εσωτερικών κρίσεων προς την Ελλάδα, με την ελπίδα από πλευράς Άγκυρας για μία ακόμη εύκολη διπλωματική, και όχι μόνο, νίκη εντυπωσιασμού.

Ενδείξεις τέτοιων προθέσεων έχουν ήδη εντοπισθεί τους τελευταίους λίγους μήνες από τα επιτελεία και τους –εργατικούς μεν, παραγκωνισμένους δε- διπλωμάτες μας…

Η οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα και μία –όπως ελπίζουμε- κατάρρευση των εγκληματικών συνομιλιών στην Κύπρο, η οποία θα αφήσει όμως ανοιχτό για τον Κυπριακό Ελληνισμό το θέμα της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων που έχουν βρεθεί, θέτουν επικίνδυνες βάσεις για εξελίξεις στην περιοχή μας.

Η Τουρκία κάποια στιγμή θα θελήσει να κεφαλαιοποιήσει τις επί τόσα χρόνια επίπονες και πείσμωνες προσπάθειες σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο.
Όλο το lobbying που κατηύθυνε πολλές δεκάδες εκατομμύρια σε εταιρείες – κολοσσούς δημοσίων σχέσεων, τα τόσες δεκάδες δισεκατομμύρια σε όλων των ειδών τους εξοπλισμούς, οι χιλιάδες των παραβάσεων και παραβιάσεων στο Αιγαίο, δεν μπορεί να έχουν γίνει χωρίς λόγο ή πολύ περισσότερο χωρίς ένα ορατό τελικό αντικειμενικό χρονικό ορίζοντα, ακόμα και όταν μιλάμε για τους υπερ-υπομονετικούς Ασιάτες γείτονές μας.

Άλλωστε, και το χρονικό περιθώριο στο οποίο θα είναι εμπορικά εκμεταλλεύσιμα τα ό,ποια κοιτάσματα υδρογονανθράκων είναι πεπερασμένα, δεδομένης της βαθμιαίας, αργής αλλά σταθερής και μη αναστρέψιμης αναγκαστικής αντικατάστασης του φυσικού αερίου και του πετρελαίου από άλλες μορφές ενέργειας.
Κάποια στιγμή στο ορατό μέλλον οι πιέσεις από τις μεγάλες δυνάμεις για εξεύρεση τελική λύσης για το καθεστώς στο Αιγαίο και για έναρξη εκμετάλλευσης των ό,ποιων κοιτασμάτων θα είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Άρα, ο χρόνος δεν είναι άπειρος όσον αφορά το Αιγαίο…

Δεν υπάρχει, λοιπόν, περίπτωση να δεχθούν οι γείτονες να διαιωνίζεται εις το διηνεκές αυτή η κατάσταση, ούτε και να δεχθούν μία ήττα στα «χαρτιά», πολύ περισσότερο μάλιστα όταν έχουν –καλώς ή κακώς- την εντύπωση ότι μπορούν να πετύχουν μία νίκη στον πόλεμο.
Πλέον, έχουν επενδύσει τόσα πολλά στις επιδιώξεις τους σε Αιγαίο και Κύπρο, που, αν μη τι άλλο, θα δοκιμάσουν όλα τα διαθέσιμα μέσα που έχουν για την επίτευξη των στόχων τους.

Δεδομένου ότι από την δική μας πλευρά έχουμε την πρόθεση και την ελάχιστη ευφυία να φτάσουμε μέχρι εκεί όπου μας επιβάλλουν οι δικές μας θυσίες, τα συμφέροντα και η Ιστορία μας, δηλαδή μέχρι τέλους, οφείλουμε να θέσουμε το σωστό ερώτημα.
Και το ερώτημα που προκύπτει δεν είναι αν θα προσπαθήσει να κάνει πράξη η Τουρκία τις απειλές της, αλλά το πότε!

Πηγή περιοδικό "Στρατηγική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Μην γελιέσαι, η κατάληξη θα είναι ίδια και ας μην σε βομβαρδίζουν με κανονικές βόμβες...

Χθες το βράδυ δέχτηκα μία "επίθεση" λογικής και επιχειρημάτων από στενό φίλο, ως εξής:
"Εσύ που είσαι τόσο απόλυτος, για πες. Αν στον δήμο μας όλοι οι υποψήφιοι αντικυβερνητικοί και αντιμνημονιακοί είναι βόδια, ο ένας βοϊδότερος του άλλου, και ο μόνος που αξίζει είναι ο κυβερνομνημονιακός υποψήφιος, τί κάνουμε; Πάει το χέρι μας να ψηφίσουμε τα βόδια, καταδικάζοντας εν γνώσει μας τον δήμο, ή πάει το χέρι μας να ψηφίσουμε κυβερνητικό υποψήφιο, να πανηγυρίζει την άλλη μέρα ο Ψευταράς και να ισχυρίζεται ότι ο λαός εγκρίνει την πολιτική του;"
Τα έχασα και έχασα και μερικές ώρες απ' τον ύπνο του, να σκεφτεί. 
Στο τέλος η φώτιση ήρθε:
 
Πρώτον, το δίλημμα είναι πλαστό! 
Είναι σχεδόν αδύνατον να βρεθούν όλοι και μάλιστα οι αντιμνημονιακοί υποψήφιοι άχρηστοι!  Κατά τεκμήριο είναι σκεπτόμενοι άνθρωποι.
 
Δεύτερον, αν υποθέσουμε ότι το δίλημμα είναι αληθινό, τότε είναι πράγματι ισχυρό!
Με απαραίτητη λοιπόν προϋπόθεση ότι μιλάμε μόνον για τις τοπικές δημοτικές αρχές, ούτε καν για τις περιφερειακές (διότι ο περιφερειάρχης είναι καθαρά πολιτικό πρόσωπο κι εκφράζει πολιτικές απόψεις και πρακτικές) και εννοείται ούτε κατά διάνοια για τις ευρωεκλογές, τότε και μόνον τότε, μία ψήφος υπέρ κάποιου άξιου, έντιμου, αξιοπρεπούς υποψήφιου που υποστηρίζεται από κυβερνητικό κόμμα, θα ήταν οριακά ανεκτή, και μόνον αν το επιτρέπει η συνείδηση του κάθε ψηφοφόρου.

Τρίτο και σπουδαιότερο, εφ' όσον ψηφίσουμε σωστά (αντιμνημονιακά) στις ευρωεκλογές, δεν θα υπάρχει πιά πολιτικά ούτε Ψευταράς, ούτε η Αυτού Χυδαιότης για να πανηγυρίζουν ότι κέρδισαν τον τάδε ή τον δείνα δήμο.

Θά 'χουν άλλα, σπουδαιότερα ζητήματα για να λύσουν!...
Φερ' ειπείν, πώς θ' αποφύγουν το Ειδικό Δικαστήριο και την φυλακή!...
       
Άρα ας μην αγχωνόμαστε τόσο πολύ!
Ας ψηφίσουμε όποιον θεωρούμε αξιότερο για Δήμαρχο...
Κι ας ψηφίσουμε τιμωρητικά και αντιμνημονιακά στις Περιφερειακές... Και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ στις Ευρωεκλογές!..



Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Εάν η Ελλάδα ήταν μία φυσιολογική χώρα και όχι χώρος, εάν σε αυτή την χώρα υπήρχαν και λειτουργούσαν πολιτικοί και όχι πωλητικοί, εάν, τέλος, την κατοικούσαν κάτοικοι (πολίτες και όχι πελάτες) που νοιάζονται για την πατρίδα και όχι για την πάρτι τους, τότε… όλα, μα όλα, θα ήταν πολύ διαφορετικά…

Είμαστε λίγο πριν από τις εκλογές. Τις αυτοδιοικητικές (Δήμων και Περιφερειών) και έρχονται μετά και οι ευρωεκλογές… Περιχαρείς οι υποψήφιοι περιδιαβαίνουν τα ΜΜΕ και παρουσιάζουν την… πραμάτεια τους, τα όνειρά τους και τους… στόχους τους!

Μεταξύ αυτών, και υποψήφιοι που επιλέχθηκαν για την κομματική τους πίστη και στηρίζονται από τα κυβερνώντα κόμματα (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) υπερήφανοι(;) στέκονται μπροστά στο πλήθος και κατηγορούν τους αντιπάλους, ελπίζοντας πως η προχωρημένη λήθη θα έχει κατορθώσει να διαγράψει τα εγκλήματα των κομμάτων που οι ίδιοι εκπροσωπούν!!! Αυτοί οι υποψήφιοι είτε είναι «κουκουλοφόροι» (κρύβουν δηλαδή την κομματική τους ταυτότητα και εξάρτηση) είτε εμφανίζονται με το επιχείρημα «είμαστε υποψήφιοι ως πρόσωπα» (και όχι ως κομματικά υποκείμενα)…

Την ίδια στιγμή μία άλλη κατηγορία υποψηφίων μας επιτίθεται για να κατορθώσει να υφαρπάξει την ψήφο μας… Θέλετε ποτάμια, θέλετε ελιές, θέλετε κάτι ρημάδια αποκόμματα πρώην συγκυβερνώντων… από όλα έχει ο «μπαξές», για να διαλέξει ο πολίτης που αντιμετωπίζεται ως… «πελάτης» ψηφοφόρος.
Τι κι αν δεν τους νοιάζει η πατρίδα;
Τι κι αν η θάλασσα είναι ιδιοκτησία των ψαριών της;
Τι κι αν συνεργάζονται με τον διάβολο (ή και τους Γκρίζους Λύκους, τούρκους ακραίους εθνικιστές που δίπλα τους η Χρυσή Αυγή είναι παρθεναγωγείο);
Τι κι αν η Ελλάδα γι αυτούς είναι χώρος υποδοχής των πανταχού παθόντων πλην των Ελλήνων;
Το ζήτημα είναι ότι αυτοί δεν υπέγραψαν μνημόνια και δεν δέχονται την υποτέλεια της χώρας (ακόμα)…

Αντί, λοιπόν, να κρύβονται όσοι κατεβαίνουν με δίπολα, τρίπολα, έγχρωμα, ασπρόμαυρα και με ποικίλες ιδεολογικές ενδυμασίες που έχουν κοινό παρονομαστή την… κωλοτούμπα, τολμούν να ζητάνε ή και να απαιτούν με εκβιαστικά διλήμματα την εμπιστοσύνη του λαού, την ψήφο των πολιτών…

Τολμούν, επειδή είναι πεπεισμένοι πως αντιμετωπίζουν ηλίθιους. Γιατί, μόνο ηλίθιοι θα ανεχόταν τα ψέματα και την θρασύτητα των σύγχρονων μαυρογιαλούρων, που ελπίζουν πως θα κατορθώσουν για μία ακόμη φορά (με την συνεπικουρία των μεγάλων χρηματικών ποσών που «σπρώχνουν» τα κόμματά τους σε διαφήμιση και όχι μόνο…) να ξεγελάσουν τον «λαουτζίκο», να πείσουν για τις ικανότητές τους και να καθίσουν επί έδρας εξουσίας, ενώ (αν ψαχτούν) θα έπρεπε ίσως να καθίσουν επί έδρας κατηγορουμένου για συναυτουργία, ηθική συνενοχή και στήριξη εγκληματικής οργάνωσης που δρα μεθοδευμένα κατά του λαού και της πατρίδας…

Τολμούν, επειδή οι πολίτες δεν τους πήραν με τα γιαούρτια ή τις ντομάτες (αυτό συμβαίνει λόγω φτώχειας) και ως εκ τούτου διαπίστωσαν πως έχουν δικαίωμα να εμπαίξουν για μία ακόμη φορά τον λαό και να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, να πάρουν τα σκήπτρα και να εξουσιάσουν, φυσικά καθ’ υπόδειξιν της κομματικής ηγεσίας και όχι προς το συμφέρον του λαού…

Κι, επειδή, μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…
Κι επειδή, η δημοκρατία σε αυτή τη χώρα και το δικαίωμα να «μιλήσουν» οι πολίτες υπάρχει μόνο την ημέρα των εκλογών…
Κι επειδή, δεν υπάρχει νόμος περί ευθύνης πολιτών (για να μας αθωώσει)…

Καλό θα είναι, όταν πλησιάσουμε την κάλπη να έχουμε σκεφτεί, πάρα πολύ καλά, πάρα πολύ σοβαρά και ψυχρά, το δικό μας ομαδικό συμφέρον και όχι το δικό τους το κομματικό, που θέλει να ξεπλύνει τα εγκλήματά του μέσω της δικής μας ψήφου…

Ας θυμόμαστε, λοιπόν, πως την ευθύνη για το δικό μας αύριο την έχουμε εμείς… Μέχρι να την παραδώσουμε σε κάποιον άξιο ή ανάξιο (στην δεύτερη περίπτωση βρίζουμε στον καθρέφτη μας την επομένη ημέρα των εκλογών)… 

Ας επιλέξουμε λοιπόν και ας κάνουμε την δική μας ανάθεση σε...

Εκείνους που αφήνουν τα περισσότερα για να πάνε στα λιγότερα...
Εκείνους που αφήνουν το βόλεμά τους για να ασχοληθούν ειλικρινά και έντιμα με τα προβλήματά μας...
Εκείνους που δεν συναθροίζονται κομματικά αλλά κυκλοφορούν άφοβα μεταξύ μας...
Εκείνους που δεν κάνουν συμφωνίες με διαβόλους και τριβόλους αλλά αναγνωρίζουν μόνο εμάς ως ιδιοκτήτες της χώρας...

Κι επειδή η ιστορία μέχρις στιγμής επαναλαμβάνεται τραγικά για τους πολίτες αυτής της δύσμοιρης πατρίδας, μήπως θα έπρεπε όλοι μαζί να συμφωνήσουμε και να κάνουμε μία «φάρσα στην ιστορία», αλλά και σε εκείνους που δεν πείθουν ως φάρσα για πολιτικοί εκπρόσωποί μας;

Αν δεν το κάνουμε αυτό, ούτε τώρα, τότε θα πρέπει να αισθανόμαστε φοβερά ευτυχείς, επειδή ο Καιάδας δεν υπάρχει πια, αφού αυτός θα μας αξίζει...

Πηγή «Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!»

ΥΓ: Κι επειδή άκουσα έναν μαθητή να λέει πανευτυχής "έχουμε εκλογές, ωραία, θα χάσουμε σχολείο", θα παρακαλούσα όσοι από εσάς είστε γονείς, σκεφτείτε πως η επιλογή σας στην κάλπη είναι πολύ πιθανό να φέρει εκείνο το αποτέλεσμα μέσα από το οποίο το παιδί σας θα χάσει το μέλλον του...


"Μοντέλο Θράκης" στη Ρόδο από την Άγκυρα, ενώ η Αθήνα μένει και πάλι θεατής...
Συνέδριο – πρόκληση για τα δικαιώματα της «μειονότητας» από κατευθυνόμενο σύλλογο

Εισαγωγή ιστολογίου: Είναι πλέον πασιφανής η στρατηγικά σχεδιασμένη και εκτελεσθείσα προσπάθεια από την πλευρά της Τουρκίας να δημιουργήσει προβλήματα –έως μείζονα ζητήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας- μέσω της δημιουργίας και ανάδειξης «τουρκικών» μειονοτήτων εντός της Ελληνικής Επικράτειας, προκειμένου μέσω της διεθνούς κοινότητας να κατορθώσει η Τουρκία να αποκτήσει δικαίωμα άσκησης ελέγχου στην άσκηση εσωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, να μετατραπεί δηλαδή σε «προστάτη και εγγυητή των ανθρωπίνων και λοιπών δικαιωμάτων των τουρκικών μειονοτήτων εντός της Ελλάδας».

Το εγχείρημα, που ακολουθείται είναι το "μοντέλο Κύπρου" που με κάποιες μικρές παραλλαγές (στοιχεία από την εισαγωγή του ισλαμικού φονταμενταλισμού και του τουρκισμού στο Κόσσοβο) εφαρμόστηκε στην Θράκη και μεθοδικά επεκτείνεται και σε νησιά του ανατολικού και κυρίως νοτιοανατολικού Αιγαίου.

Η βάση εργασίας του τουρκικού στρατηγικού σχεδιασμού είναι η στην αρχή προσέγγιση ενός μουσουλμάνου που είναι αναγνωρίσιμος στην μουσουλμανική μειονότητα. Αφού υλοποιηθεί αυτή η «στρατολόγηση», με τη βοήθεια ανδρών των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και φυσικά με μεγάλες ποσότητες χρήματος προσελκύονται και άλλοι. Αφού κατορθωθεί να δημιουργηθεί μία μικρή ομάδα, πιστών «τούρκων μουσουλμάνων», δημιουργείται ένας σύλλογος που ασκεί πιέσεις στον τοπικό ιμάμη προκειμένου να πιεσθούν οι μουσουλμάνοι της περιοχής με θρησκευτικά επιχειρήματα, ενώ συνεχίζεται η εξαγορά συνειδήσεων μουσουλμάνων που έχουν ικανότητα δημοσίων σχέσεων και εν γένει καλές κοινωνικές δραστηριότητες. Η πλούσια οικονομική στη συνέχεια στήριξή τους και η δημιουργία γραφείων και λοιπών υποδομών τουρκισμού (σύλλογοι, συνέδρια, εκδηλώσεις, συμμετοχής σε διεθνή φόρα κ.α. χωρίς αιτιολόγηση των οικονομικών τους) και η μεθοδική παρουσία διαφόρων «προσωπικοτήτων» της «τουρκικής μειονότητας» που ζει στην Ελλάδα, αλλά και οι συνεχείς «επισκέψεις» τούρκων πολιτικών ή άλλων που εμπλέκονται με ποικίλους τρόπους με το τουρκικό κράτος ή είναι υπάλληλοι των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών που εκτελούν κεκαλυμμένες μυστικές επιχειρήσεις (προβοκάτσιες κ.α.).

Η Τουρκία έχει αντιληφθεί πως με πολύ λίγα χρήματα μπορεί να αποκτήσει παρεμβατικό ρόλο σε μείζονος ενδιαφέροντος (γεωπολιτικού και ενεργειακού) περιοχές της Ελλάδας. Στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο που διανύουμε, και με δεδομένη την οικονομική κρίση που σπαράσσει την Ελλάδα, η ένταση των συγκεκριμένων επιχειρήσεων εκτουρκισμού (ή η δημιουργία μίας εικονικής «τουρκικής μειονότητας» για να καταγραφούν στατιστικά στοιχεία τουρκισμού) έχει κορυφωθεί και λόγω της υπάρχουσας φτώχειας του συνόλου των Ελλήνων πολιτών και φυσικά και των Ελλήνων μουσουλμάνων, βρίσκει δυστυχώς, εύφορο έδαφος για να δημιουργηθούν οι επιδιωκόμενες από την πλευρά της Τουρκίας συνθήκες.

Η Τουρκία παρατηρεί, καταγράφει, μελετά, σχεδιάζει και εκτελεί ένα ξεκάθαρο επιθετικό σχέδιο προς την Ελλάδα. Δυστυχώς, οι μόνοι που υποκρίνονται ότι δεν το βλέπουν είναι οι κυβερνώντες, μαζί με κάποιους άλλους πολιτικούς που άγονται και φέρονται από ιδεοληψίες, λίαν επικίνδυνες για την εθνική και γεωγραφική ακεραιότητα της πατρίδας μας... Οι πράξεις και οι παραλείψεις, η αποφυγή ευθύνης ή λήψης πρωτοβουλιών από τους θεσμικά υπεύθυνους, είναι ο "εθνικός οδικός χάρτης" που θα έπρεπε να υπάρχει και να παρακολουθείται απερέγκλιτα από όλους εκείνους που ενώ στα λόγια διατείνονται ότι αγαπάνε την πατρίδα, στα έργα -δυστυχώς- για όλους μας, λειτουργούν στον απόλυτα καταστροφικό βαθμό...

Στο στόχαστρο της Άγκυρας τα Δωδεκάνησα

Του Όμηρου Ιθακήσιου

Το κουβάρι των σχεδίων της Άγκυρας, που υιοθετεί το «μοντέλο της Θράκης» για τα Δωδεκάνησα (Ρόδο και Κω), έχει αρχίσει να ξετυλίγεται το τελευταίο χρονικό διάστημα, με πρόσχημα τις θρησκευτικές και εκπαιδευτικές ανάγκες των εκεί μουσουλμάνων.
Η κίνηση δημιουργίας μειονοτικού ζητήματος στα Δωδεκάνησα έγινε πριν από λίγες ημέρες στην τουρκική πρωτεύουσα, με «συνέδριο», στο οποίο, όπως ανέφερε η κρατική τηλεόραση της Τουρκίας TRT, έγινε εκτενής αναφορά στους «ξεχασμένους Τούρκους» της Ρόδου και της Κω! Μία εκδήλωση που είχε κάλυψη από πολύ ψηλά, καθώς παρέστη και χαιρέτησε ο εκπρόσωπος του τούρκου πρωθυπουργού, Μπιρόλ Ντακί.

Το συνέδριο, με τίτλο «Τα δικαιώματα των άλλων: Τούρκοι της Ελλάδας, από τη Ρόδο ως τη Δυτική Θράκη», συνδιοργανώθηκε από την Ένωση Τούρκων Δυτικής Θράκης (ΕΤΔΘ) και τον Σύλλογο Αλληλεγγύης και Πολιτισμού Τούρκων Ρόδου – Κω και Δωδεκανήσου, ενώ φιλοξενήθηκε και στηρίχθηκε από την Κοινότητα Ερευνών του Τουρκικού Κόσμου του Ιδιωτικού Πανεπιστημίου Bilkent.

Ο Σύλλογος Αλληλεγγύης και Πολιτισμού Τούρκων Ρόδου – Κω και Δωδεκανήσου, όπως έχει αναφέρει η εφημερίδα «Ροδιακή», είναι ένας σύλλογος που θεωρείται ότι καθοδηγείται από τη ΜΙΤ, εδρεύει στη Σμύρνη και εμφανίστηκε για να εγείρει θέμα μειονοτικού ζητήματος στα Δωδεκάνησα.

Πρώτος στο συνέδριο μίλησε ο πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύης και Πολιτισμού Τούρκων Ρόδου – Κω και Δωδεκανήσου, καθηγητής δρ. Μουσταφα ΚαΪμακτσί, ο οποίος υποστήριξε απροκάλυπτα ότι «η κατάσταση των «τούρκων» που ζουν σε Ρόδο και Κω είναι δυσκολότερη σε σύγκριση με των «τούρκων» της Δυτικής Θράκης», επειδή οι δήθεν κοινότητες των δύο νησιών δεν τελούν υπό καθεστώς μειονότητας, αφού αφέθηκαν στην τύχη τους με τον τερματισμό της ιταλικής κατοχής στα Δωδεκάνησα.
Το TRTχαρακτήρισε και αυτό «ξεχασμένους» τους «τούρκους» σε Ρόδο και Κω και ζήτησε τη συμβολή όλων στην προσπάθεια αποτροπής του περιορισμού της τουρκικής παρουσίας στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας πως δήθεν υπάρχουν «τούρκοι» σε Κω και Ρόδο.

Ο Αλί Χουσεΐνογλου, βοηθός κοσμήτορα του Ινστιτούτου Βαλκανικών Ερευνών του τουρκικού «Πανεπιστημίου Θράκης», εστίασε στα προβλήματα της «τουρκικής μειονότητας» της Δυτικής Θράκης.
Όπως ανέφερε, «από το 1991 και μετά, παραμένουν άλυτα χρόνια ζητήματα, όπως εκείνο της αναγνώρισης εθνικής ταυτότητας της μειονότητας, εκλογής μουφτήδων, εκπαίδευσης και διοίκησης των βακουφικών περιουσιών».

Στον χαιρετισμό που απηύθυνε ο Μπιρόλ Ντοκ σημείωσε πως «όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η «τουρκική» μειονότητα στην Ελλάδα».

Την εναρκτήρια ομιλία του συνεδρίου πραγματοποίησε ο πρόεδρος της λεγόμενης Ένωσης Τούρκων Δυτικής Θράκης, εδρεύουσας στην Άγκυρα, Αχμέτ Σινίκογλου. Μεταξύ άλλων, έκανε μία σύντομη αναφορά σε δήθεν υφιστάμενα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι «τούρκοι της Ελλάδας».

Συμπαραστάτης στα τουρκικά σχέδια φαίνεται να είναι και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Πριν από έναν περίπου χρόνο, η Διαρκής Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης αποδέχθηκε έκθεση με θέμα «Η κατάσταση των κατοίκων της Ρόδου και της Κω, που έχουν υπόβαθρο την τουρκική πολιτισμική κουλτούρα».
Το σχέδιο αυτής της απόφασης συντάχθηκε από τον Ελβετό Αντρέα Γκρος, μέλος της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Η εξέλιξη αυτή ήρθε μετά από επίσκεψη του κ. Γκρος στη Ρόδο και την Κω. Οι δηλώσεις του περί ύπαρξης τουρκικής μειονότητας στα δύο νησιά ταυτίζονται με τις επιδιώξεις της Άγκυρας να βαπτίσει «τουρκική» τη μικρή μουσουλμανική μειονότητα που ζει εκεί.

Στην επίσκεψη αυτή ο κ. Γκρος είχε δίπλα του την τουρκάλα βουλευτή, αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Ευρώπης και επικεφαλής της Τουρκίας στο Συμβούλιο, Μερσονάλ Μεχμετζάν και τον τούρκο γενικό πρόξενο στη Ρόδο, Αϊντέν Νιουρούς. Παρών ήταν και ο πρώην υπουργός και βουλευτής Αριστοτέλης Παυλίδης, ο οποίος δεν τόλμησε να διακόψει και να διορθώσει τον κ. Γκρος.

Με την απόφαση που έγινε δεκτή στη Διαρκή Επιτροπή, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης απαίτησε από την Ελλάδα την επικύρωση της Σύμβασης Πλαισίου για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων. Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση κάνει έκκληση στην Ελλάδα, να διοργανώσει σε συνεννόηση «με τους πολίτες που μιλούν την τουρκική», μία καμπάνια με σκοπό την πληροφόρηση των οικογενειών όλων των μαθητών σχετικά με τη δυνατότητα διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας…

Επιπλέον, ζητείται από τις αρχές της Ελλάδας να αξιολογηθεί το θέμα της επαναλειτουργίας των τουρκικών σχολείων και να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες ώστε οι διοικήσεις των δύο βακουφίων να υπάρχουν σε Ρόδο και Κω και να λειτουργούν με πλήρη διαφάνεια. Εξ αυτού, ζητείται η ανανέωση των Δ.Σ. των βακουφίων να πραγματοποιείται με ανοιχτό και διαφανή τρόπο και να προστατευτεί το δικαίωμα της πλήρους πρόσβασης στους δημόσιους λογαριασμούς της «τουρκικής κοινότητας».
Επιπρόσθετα, να προσδιοριστούν τα δικαιώματα και οι αρμοδιότητες των ιμάμηδων και των ηγετών των μουσουλμάνων πολιτών της Ρόδου και της Κω και να προστατευτεί το δικαίωμα της εκλογής αυτών από τους μουσουλμάνους πολίτες, ενώ απαιτείται από την Ελλάδα να συνεχίσει την αναπαλαίωση των μνημείων που ανήκουν στην Οθωμανική περίοδο.
Τέλος, της ζητείται να ενδυναμώσει τον διάλογο με τους εκπροσώπους της «τουρκικής κοινότητας» των νησιών για την επίλυση προβλημάτων, όπως είναι το ιδιοκτησιακό και θέματα ιθαγενειών.

Πηγή εφημ. Παραπολιτικά

Σχόλιο ιστολογίου: Είναι προφανές πως υπάρχει σημαντική όχι μόνο στοχοθέτηση αλλά και αύξηση της τουρκικής παρεμβατικότητας (μήπως θα έπρεπε να ερευνηθεί από την Ελλάδα ο κ. Γκρος;) σε ευρωπαϊκό επίπεδο και η στη συνέχεια κατάθεση μη σύννομων απαιτήσεων που θέτουν άμεσα θέμα Δωδεκανήσων… Φαίνεται, τελικά, πως το «μοντέλο Θράκη» έδωσε στην Τουρκία αρκετή «τεχνογνωσία», αλλά και άμεση δίοδο σε ανθρώπους που κατέχουν θέσεις κλειδιά στην Ευρώπη… Το δράμα των Δωδεκανήσων έχει μόλις αρχίσει και εάν δεν υπάρξει ουσιαστική κυβερνητική πολιτική στάση απέναντι στις πρώτες αυτές ευθείες προκλήσεις, τότε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα (ίσως όχι περισσότερο από δύο χρόνια) τα Δωδεκάνησα θα νιώσουν τι σημαίνει να έχεις ανίκανους, φοβικούς και πλέον ακατάλληλους πολιτικούς…

Ο πρόεδρος του DEB (Γκρίζοι Λύκοι Θράκης) σε επίσκεψή του στους "τούρκους" της Ρόδου


Ο Πρόεδρος του Συλλόγου "Τούρκων" της Ρόδου ομοτράπεζος του προέδρου του DEB και γνωστού τούρκου πράκτορα της ΜΙΤ