Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Ιουλ 2011


Γράφει ο Πάνος Παναγιώτου
Χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής

Μπορεί η εβδομάδα να έκλεισε με εντυπωσιακά κέρδη αλλά κάτι στον χρηματιστηριακό αέρα είναι διαφορετικό απ' ότι μόλις χτες και αυτό δεν είναι άλλο από το κενό που άφησε η ολοκλήρωση του δεύτερου πακέτου τόνωσης της αμερικανικής οικονομίας, του οποίου η επιρροή ήταν παγκόσμια. Η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ τροφοδοτούσε την αμερικανική οικονομία με 2 δις δολάρια την ημέρα τους τελευταίους 10 μήνες ρίχνοντας στην αγορά συνολικά 600 δις δολάρια.

Στο διάστημα αυτό, ο S&P 500 ενισχύθηκε κατά 23,9% το επιτόκιο του 10ετούς ομολόγου κατά 19,4% και ο χρυσός κατά 21,5%. Ταυτόγχρονα, όμως, το δολάριο υποτιμήθηκε στην αγορά συναλλαγματικών ισοτιμιών, η τιμή του πετρελαίου εκτοξεύτηκε κατά 25,2%, ο δείκτης τιμών τροφίμων κατέγραψε νέο ιστορικό υψηλό, το δολάριο υποτιμήθηκε κατά 10,4% και οι προσδοκίες πληθωρισμού σε ορίζοντα 12μήνου αυξήθηκαν κατά 48,1% και σε ορίζοντα 5-10% κατά 7,1%.

Το δεύτερο πακέτο τόνωσης της αμερικανικής οικονομίας ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου και έκλεισε, για την ώρα, έναν κύκλο πρωτοφανούς παραγωγής χρήματος με την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ να έχει αυξήσει τον ισολογισμό της περισσότερο από 2 τρις δολάρια από την αρχή της κρίσης, χρήματα που παρήγαγε και δάνεισε στο αμερικανικό κράτος, με τη Βρετανία να έχει 'τρέξει' δύο πακέτα τόνωσης, με την Κίνα να έχει ρίξει στην οικονομία της περισσότερο από 1 τρις δολάρια για να την στηρίξει και με την Ιαπωνία να είναι η τελευταία που απομένει στο χορό της παραγωγής ρευστότητας στην προσπάθεια της να αντιμετωπίσει τη βιβλική καταστροφή που προκάλεσαν τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα.

Στην Ευρώπη, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως η Γερμανία και η Γαλλία, στήριξαν τους σημαντικότερους κλάδους της οικονομίας και της βιομηχανίας τους που χτυπήθηκαν από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων 60 ετών αλλά και προστάτεψαν το τραπεζικό σύστημα παρέχοντας εγγυήσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ο πακτωλός της ΄φρέσκιας' αυτής παγκόσμιας ρευστότητας εισήλθε στις διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές και πολλαπλασιάστηκε, με τους αμερικανικούς δείκτες να έχουν ενισχυθεί περίπου κατά 100% από τα χαμηλά τους το 2009 και με το βασικό χρηματιστηριακό δείκτη της Γερμανίας να έχει ενισχυθεί ακόμη περισσότερο.

Η τεράστια παραγωγή ρευστότητας βοήθησε την παγκόσμια οικονομία να μπει σε τροχιά ανάρρωσης και έφερε ανάπτυξη στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ασία, με τη Γερμανία να εκμεταλλεύεται τις συνθήκες στο έπακρο για να καταρρίψει, σχεδόν, κάθε θετικό οικονομικό ρεκόρ των τελευταίων 20 ετών. Μεταξύ άλλων, όμως, η αύξηση αυτή της ρευστότητας είχε το τίμημα της δραματικής αύξησης των τιμών πετρελαίου και των τιμών τροφίμων, που προκάλεσαν τριγμούς σε δεκάδες κράτη με προβληματικές οικονομίες, συμβάλλοντας έτσι στο ξέσπασμα εξεγέρσεων και λειτουργώντας ως καταλύτης για τα γεγονότα της βόρειας Αφρικής και της Αιγύπτου, που πυροδότησαν το πόλεμο στο Λίβανο και τα γεγονότα στο Μπαχρέιν, τη Σαουδική Αραβία και το Ομάν. Και σε μία διαστροφική λειτουργία του συστήματος, ακόμη και η αντιμετώπιση των εξεγέρσεων σε πολλές περιοχές προκάλεσε την περαιτέρω ενίσχυση του κύκλου παροχής ρευστότητας, με τη Σαουδική Αραβία να εγκρίνει πρόγραμμα 100 δις δολαρίων για τον κατευνασμό των αντικαθεστωτικών και περί τα 20 δις δολάρια ως οικονομική στήριξη με τον ίδιο στόχο στο Μπαχρέιν και το Ομάν.

Επιπλέον, από την αύξηση των τιμών πετρελαίου αναμένεται να δημιουργηθεί πλεονάζουσα ρευστότητα της τάξης, τουλάχιστον, του 1,5 με 2 τρις δολαρίων το 2011 με ένα τμήμα από τα κεφάλαια αυτά να επιστρέφουν στις διεθνές αγορές μετοχών όπου πολλαπλασιάζονται δημιουργώντας και πάλι ρευστότητα.

Από το Μάρτιο του 2009 μέχρι σήμερα, η διεθνής χρηματιστηριακή αγορά δημιούργησε υπεραξίες ύψους 30 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Προσθέστε τα πακέτα στήριξης και όσα αναφέρθηκαν παραπάνω και η ρευστότητα που διοχετεύθηκε στο σύστημα πλησιάζει τα 40 τρις δολάρια. Στο ποσό αυτό δε συμπεριλαμβάνεται ο δανεισμός κρατών και τραπεζών από τις αγορές κεφαλαίων.

Τί αποκόμισε, όμως, από αυτό το ξέφρενο πάρτι ρευστότητας η Ελλάδα και πόσα χρήματα μπόρεσε να εξοικονομήσει από αυτά τα 40, περίπου, τρις δολάρια που δημιουργήθηκαν από τα τέλη του 2008 μέχρι σήμερα; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι μηδέν. Το ελληνικό χρηματιστήριο έχει χάσει περίπου 90 δις δολάρια σε κεφαλαιοποίηση από τον Οκτώβριο του 2009 ενώ σήμερα η κεφαλαιοποίηση του βρίσκεται στα επίπεδα του χαμηλού του Μαρτίου του 2009 (χαμηλό 15 ετών) χωρίς να έχει προσθέσει, σχεδόν, ούτε ένα ευρώ από τότε. Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε αντί να αναπτυχθεί όπως οι υπόλοιπες του κόσμου, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη ύφεση των τελευταίων 35 ετών το 2010 και τη μεγαλύτερη ύφεση από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αθροιστικά στο 2010-2011. Η ανεργία αυξήθηκε με το μεγαλύτερο ρυθμό των τελευταίων 60 ετών και οι βασικοί οικονομικοί δείκτες κατέγραψαν αρνητικά ρεκόρ δεκαετιών.

Η Ελλάδα όχι μόνο δε συμμετείχε στην παγκόσμια φάση ανάρρωσης εκμεταλλευόμενη τη διεθνή τάση αλλά και επηρεάστηκε αρνητικά από αυτήν με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, η αύξηση του πληθωρισμού στην Ευρώπη οδήγησε σε αύξηση των επιτοκίων του ευρώ και παράλληλα σε αύξηση των επιτοκίων των ελληνικών δανείων κατά 90, περίπου, μονάδες βάσης (0,9%). Επιπλέον, η πολιτική υποτίμησης των νομισμάτων τους από τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Βρετανία (η στερλίνα έχει υποτιμηθεί κατά 26% στην προσπάθεια της Βρετανίας να αντιμετωπίσει την κρίση), οδήγησε σε ανατίμηση του ευρώ προκαλώντας μείωση της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας με αποτέλεσμα όλα τα μέτρα και οι περικοπές που έγιναν το 2010 ώστε να προκληθεί εσωτερική υποτίμηση τελικά να οδηγήσουν σε ανατίμηση και περαιτέρω μείωση της ανταγωνιστικότητας, (το ΔΝΤ ζήτησε το Μάρτιο εσωτερική υποτίμηση της τάξης του 34% τονίζοντας πως εξωτερικοί παράγοντες εμπόδισαν την Ελλάδα να πραγματοποιήσει εσωτερική υποτίμηση το 2010).

Από τις 20 Ιουνίου μέχρι την 1η Ιουλίου του 2011, δηλαδή στις τελευταίες 11 ημέρες, η διεθνής χρηματιστηριακή αγορά αντέδρασε ανοδικά στις προσδοκίες και τελικά στην είδηση για έγκριση του Μεσοπρόθεσμου και μαζί με αυτό της 5ης δόσης του δανείου των 12,5 δις για την Ελλάδα. Η ανοδική αυτή αντίδραση των αγορών στην απόφαση της χώρας να ψηφίσει νέα μέτρα λιτότητας ύψους 28 δις ευρώ και να πουλήσει περιουσία της ύψους 50 δις ευρώ, προκάλεσε αύξηση της κεφαλαιοποίησης της διεθνούς χρηματιστηριακής αγοράς κατά 2,5 τρις δολάρια (1,72 τρις ευρώ).

Για όποιον δεν έκανε ήδη την πράξη, οι υπεραξίες αυτές που δημιουργήθηκαν σε δύο εβδομάδες είναι ίσες με 5 φορές το ελληνικό χρέος, το οποίο η Ελλάδα θα πληρώνει για δεκαετίες.

Η Ε.Ε. διακινδυνεύει να δημιουργήσει μια «Αργεντινή του Αιγαίου», παρ' ότι υπάρχει ακόμη λύση για να σωθεί η Ελλάδα από τη χρεοκοπία. Το συμπέρασμα αυτό εξάγεται από δύο διαφορετικά άρθρα που δημοσιεύτηκαν τις τελευταίες ημέρες στους «Financial Times» με αφορμή την ελληνική κρίση.

Στο πρώτο από αυτά, ο αρθρογράφος της βρετανικής οικονομικής εφημερίδας Αλαν Μπιτλ τονίζει ότι ακριβώς 10 χρόνια από την προσπάθεια της κυβέρνησης της Αργεντινής να παρατείνει την αποπληρωμή των χρεών της μέσω ενός γιγάντιου εθελοντικού swap ομολόγων -πρακτική που δεν πέτυχε και έξι μήνες αργότερα οδήγησε σε στάση πληρωμών, η Ελλάδα υιοθετώντας ανάλογες πρακτικές διακινδυνεύει να βαδίσει στο ίδιο μονοπάτι σημειώνοντας ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ κρατικής χρεοκοπίας.

Ο Μπιτλ βρίσκει κοινά σημεία μεταξύ των δύο χωρών: άπληστη πολιτική ελίτ, χρόνια διαφθορά που εξασθενεί την ανάπτυξη, δημοσιονομική ασωτία και κουλτούρα φοροδιαφυγής. Υποστηρίζει ότι στόχος του σχεδίου για τη μετακύληση της αποπληρωμής των ελληνικών ομολόγων που εκπόνησε η γαλλική πλευρά είναι να κερδηθεί χρόνος. Τονίζει όμως ότι οι βραχυπρόθεσμες ενέσεις ρευστότητας δεν λύνουν το πρόβλημα φερεγγυότητας που έχει η Ελλάδα, καθώς και ότι εκείνοι που διαχειρίζονται την ελληνική κρίση επαναλαμβάνουν όσα συνέβησαν στην κρίση της Αργεντινής.

Διαπιστώνει διάσταση ανάμεσα σε όσα υπέγραψαν οι έξυπνοι τεχνοκράτες και όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα και εκφράζει αμφιβολίες για την αποφασιστικότητα της Ελλάδας να προχωρήσει στις δύσκολες κινήσεις που επιβάλλει το Μνημόνιο.

Παρατηρεί έτσι ομοιότητες μεταξύ του μέχρις πρότινος υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου και του Αργεντινού Ντόμινγκο Καβάλο, καθώς και οι δύο τεχνοκράτες και συνομιλητές του ΔΝΤ δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς την κρίση.

Τονίζει ακόμη ότι η αποστολή διάσωσης της Ελλάδας, της οποίας ηγείται η ευρωζώνη, όχι μόνο αποφεύγει μια ουσιαστική αναδιάρθρωση του χρέους αλλά δεν μπορεί καν να το συζητήσει, τη στιγμή που η ευρεία εκτίμηση είναι ότι χρειάζεται μείωση της ονομαστικής αξίας του ελληνικού χρέους κατά τουλάχιστον 50%. Παρατηρεί ότι η συμφωνία διαχείρισης της ελληνικής κρίσης, σχεδιασμένη για να αποφευχθεί μια πυροδότηση των CDS, περιορίζει τα περιθώρια ελιγμών.

Και καταλήγει ότι τα πισωγυρίσματα, οι σπασμωδικές κινήσεις, οι καθυστερήσεις και οι διαφωνίες στο ελληνικό πρόβλημα αποτελούν κακό οιωνό, τη στιγμή που η ευρωζώνη θα έπρεπε να ήταν ενωμένη προκειμένου να πείσει τους επενδυτές.

Με επιτόκια Γερμανίας
Στην ίδια εφημερίδα ο επικεφαλής του Earth Institute του Πανεπιστημίου Κολούμπια Τζέφρεϊ Σακς υποστηρίζει ότι η Ελλάδα μπορεί να σωθεί από τη χρεοκοπία αν της δοθεί η δυνατότητα να εξυπηρετήσει το χρέος της με χαμηλότερα επιτόκια, χρονικό περιθώριο 20 ετών για την αποπληρωμή του και αναπτυξιακές προοπτικές. Συγκεκριμένα λέει ότι αν δινόταν στην Ελλάδα η δυνατότητα να εξυπηρετήσει τα χρέη της με τους όρους δανεισμού της Γερμανίας, δηλαδή πραγματικά επιτόκια κοντά στο 2%, η χώρα με ανάπτυξη 3% ετησίως θα μπορούσε να αποπληρώσει το χρέος της, προσφέροντας περίπου το 2% του ΑΕΠ της ετησίως. Σε 20 χρόνια θα μπορούσε να το μειώσει στο 70% του ΑΕΠ.

Υποστηρίζει ότι τόσο χαμηλά επιτόκια θα μπορούσαν να επιτευχθούν μέσω μιας ευρείας εγγύησης των Ευρωπαίων για την εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους, ενώ η ανάπτυξη με την εκμετάλλευση των απεριόριστων δυνατοτήτων της χώρας στην παραγωγή ηλιακής και αιολικής ενέργειας, της θέσης-κόμβου που κατέχει για το εμπόριο Ευρώπης-Ασίας, του τουρισμού, της εξειδίκευσης των νέων στην τεχνολογία της πληροφορικής.


Τα δωσίλογα κυβερνητικά ανδρείκελα, καθώς και το πλήθος των πολιτικών και δημοσιογραφικών γενιτσάρων-ραγιάδων του καθεστώτος, έχουν καταληφθεί από το αμόκ του πανικού.
Η ΟΡΓΗ του λαού τους τρομοκρατεί!!! Η λαϊκή ΟΡΓΗ τρομοκρατεί τους τρομοκράτες!!!

Η πωρωμένη εξουσιαστική αυθάδεια όλων αυτών των παρασιτικών υπαλλήλων του καθεστώτος, ιδιαίτερα αυτή των ανδρεικέλων της κυβέρνησης, κάτω από το βάρος του πανικού τους, παίρνει ιλαροτραγικές μορφές. Φωτίζεται λαμπερά όχι μόνο η απέραντη ηλιθιότητά τους, η παρασιτική τους παράκρουση, αλλά η εξουσιαστική τους φρενοβλάβεια.

Όλοι φορούνε το ίδιο μαύρο κοστούμι του σατράπη και αναθεματίζουν τις πράξεις βίας του λαού εναντίον τους, σαν έγκλημα κατά της «δημοκρατίας».

Της «δημοκρατίας» της δικτατορικής και άνευ ορίων και δισταγμών ΒΙΑΣ τους.

Της Δημοκρατίας» του δωσιλογισμού τους, της δικτατορικής μας κατοχής, της ολοκληρωτικής λεηλασίας και ληστείας του λαού, της εθνικής και κοινωνικής μας διάλυσης, του ξεπουλήματος της Ελλάδας στους τοκογλύφους…

ΟΛΑ αυτά, για τα κυβερνητικά ανδρείκελα και καθεστωτικά παράσιτα, είναι «δημοκρατία»!!!

Και η ΒΙΑ, μέσω της οποίας τα επιβάλλουν δεν είναι ΒΙΑ αλλά «δημοκρατική νομιμότητα»: τέτοια αυθάδεια εξουσιαστικής και δικτατορικής παραφροσύνης!!!

Παραφροσύνη που συμπληρώνεται με το δεύτερο διαλεκτικό της σκέλος: ΒΙΑ, μας λένε, ασκούν οι οργισμένες ομάδες του ελληνικού λαού που δεν θέλουν να μπούνε στο φέρετρο της καθεστωτικής ΒΙΑΣ, που απαντούν στη θηριώδη ΒΙΑ των δωσίλογων κυβερνητικών ανδρεικέλων…

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της λαϊκής ΟΡΓΗΣ, η ανώτερη μορφή δημοκρατίας ΚΑΤΑΛΥΕΙ, μας λένε, τη «δημοκρατία»: Την καθεστωτική δικτατορία τους!!!!

Εδώ, ο λαός από κυρίαρχη εξουσίας γίνεται «εχθρός της δημοκρατίας», ενώ οι πολιτικοί απατεώνες και οι γενίτσαροι του χρήματος είναι οι θεματοφύλακες της δημοκρατίας: Άλλο καραμπινάτο «αξίωμα» του πανικού των πωρωμένων της εξουσιαστικής αυθάδειας…

Και ακόμα ένα βλακώδη αξίωμα πανικού των ανδρεικέλων: Ψάχνουν να βρουν ΥΠΟΚΙΝΗΤΕΣ της «λαϊκής βίας». Πάντα πρέπει να υπάρχει κάποιος «σκοτεινός» δάκτυλος. Παλιότερα ήταν οι «δαίμονες» κομμουνιστές.

Σήμερα οι μέθοδοι έχουν γίνει «επιστημονικές»: Κατασκευάζουν «υποκινητές», σίγουρα καθεστωτικά τους τέκνα, τα οποία αύριο θα σώσουν το καθεστώς, αν τα πράγματα εκτροχιαστούν τελείως…

Διαβάστε εδώ.

Μα, αν υπάρχουν ΥΠΟΚΙΝΗΤΕΣ αυτοί είναι τα ίδια τα δωσίλογα κυβερνητικά ανδρείκελα, η ωμή ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ των μαφιών του χρήματος που αλώνει τα πάντα, καθώς και όλο το καθεστωτικό υπαλληλικό τους προσωπικό.

ΤΩΡΑ που η λαϊκή οργή απειλεί να τους σαρώσει, τώρα άρχισαν να βγαίνουν και πάλι τα ηθικολογικά σημειωματάρια των πολιτικών ηθικολόγων και Φιλισταίων, τα πολύ γνωστά και πολύ παλιά: Αυτά που θεωρούν και καταδικάζουν σαν ανήθικα όλα εκείνα τα μέσα που αντιτίθενται στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στις παρανομίες και κακουργίες της εξουσίας και στην κτηνωδία και ΩΜΗ ΒΙΑ των κυβερνητικών ανδρεικέλων…

Το «αξίωμα» των καθεστωτικών πνιγηρών αναθυμιάσεων συνοψίζεται σε τούτο: «Η βία είναι βία» και «όχι βία κατά της βίας»!!!

Είναι γνωστό ότι η ευνοούμενη μέθοδος ενός ηθικολόγου Φιλισταίου είναι η συνταύτιση μιας αγωνιστικής συμπεριφοράς με τη συμπεριφορά της αντίδρασης. Και το πετυχαίνει αυτό με το τέχνασμα των τυπικών αναλογιών. «Η βία είναι βία» - μας λένε, ή «όχι βία κατά της βίας». Έτσι με το τέχνασμα αυτό της γενικής και αφηρημένης καταδίκης της βίας ταυτίζεται ο θάνατος ενός τυράννου με το θάνατο ενός επαναστάτη, ο θάνατος ενός αγωνιστή με το θάνατο του δημίου του.

Όλα αυτά τα ηθικά, αλγεβρικά αξιώματα της «Μη -Βίας», τα οποία ακτινοβολούνε όλα τα χρώματα της μικροαστικής ίριδας, δεν είναι παρά δεσμά σκλαβιάς και υποταγής: Όχι μόνο δεν εμποδίζουν την αντίδραση να σπάει τα κόκαλα των διαδηλωτών, αλλά ρίχνουν και το λαό σε μια ραγιάδικη παθητικότητα εντελώς ασυμβίβαστη με την αναγκαιότητα του αγώνα του.

Τα κύρια χαρακτηριστικά όλων αυτών των υποκριτών ηθικολόγων είναι η αποξένωσή τους από τα μεγάλα ιστορικά κινήματα.

Ενώ είναι υποχωρητικοί, βολικοί και συμφιλιωτικοί απέναντι στην κτηνωδία και τον κυνισμό της κρατικής βίας και τρομοκρατίας, είναι κακόβουλοι, δόλιοι και συκοφαντικοί απέναντι σε πρακτικές βίας των μαζών.

Όλοι αυτοί οι κύριοι ενώ κλείνουν πεισματικά τα μάτια στα εγκλήματα της εξουσίας, ξεχωρίζουν κάποιες αντικειμενικά αναπόφευκτες πράξεις της λαϊκής οργής και ξεχύνουν όλο το ηθικό δηλητήριο κατά των κινημάτων. Βεβαίως ποτέ όλοι αυτοί δεν αναρωτήθηκαν εάν είναι το ίδιο η βία των καταπιεστών και η βία των καταπιεσμένων, εάν θα υπήρχε η δεύτερη χωρίς την πρώτη.

Ωρύονται οι πολιτικές, δημοσιογραφικές και ακαδημαϊκές «γλίτσες» για τον «τραμπουκισμό» των απελπισμένων θυμάτων της κυβερνητικής κακουργίας, ληστείας και απάτης.

Το δικό τους κανιβαλισμό εναντίον της ελληνικής κοινωνίας, τη λέπρα της δουλικότητάς τους στην εξουσία του χρήματος, την αποτρόπαια, κακουργηματικά συκοφαντική δυσφήμιση κάθε λαϊκού αγώνα που κάνουν σε καθημερινή βάση, την παρασιτική τους αχρειότητα και τους χείμαρρους του ψεύδους και της παραπληροφόρησης που χύνουν καθημερινά κατακλύζοντας τα πάντα, αυτή τη θηριώδη δική τους ιδεολογική και πολιτική βία και ανανδρία δεν τη βλέπουν: Αυτά είναι, γι’ αυτούς που γλείφουν τις κατουρημένες ποδιές των «νταβάδων» τους, «ενημέρωση», «ανδρεία» και «ήθος»…

Το επαχθές και δωσίλογο ΕΓΚΛΗΜΑ της κυβέρνησης δεν το βλέπουν ή περνάει στη σκιά. Αυτό που φωτίζεται είναι η «αντι-βία» των κολασμένων εναντίον των κακούργων και δωσίλογων δικτατόρων.

Είναι σκανδαλωδώς προκλητικό να παραδίδουν, στους κολασμένους, μαθήματα «δημοκρατίας», «ήθους» και «μη βίας» τα παράσιτά του καθεστώτος και τα κυβερνητικά ανδρείκελα: Αυτά και η κουστωδία τους που έχουν κηρύξει έναν κτηνώδη και εξοντωτικό πόλεμο κατά του ελληνικού λαού και της εθνικής μας υπόστασης.

Όταν επιβάλλεις τα φασιστικά ηλεκτροσόκ της ΚΑΤΟΧΗΣ και της δικτατορίας της τρόικας (Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα κ.λπ), πάει πολύ να αναθεματίζεις και να συκοφαντείς τις ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ του λαού, οποιασδήποτε μορφής….

Μόνο οι κυβερνητικοί «εγκάθετοι», οι πολύχρωμοι καθεστωτικοί «μπράβοι» και τα ποικίλα έμμισθα παράσιτα επιτελούν αυτό το ελεεινό έργο…

Αυτά που συμβαίνουν ακόμα εκ μέρους του λαού είναι χάδια και αβρότητες…

Εδώ έχει κηρυχθεί από τις μαφίες του χρήματος και τα καθεστωτικά τους ανδρείκελα ένα άγριος, ολοκληρωτικός και εξοντωτικός πόλεμος εναντίον της Ελλάδας και του λαού της και τα παράσιτα του καθεστώτος μιλούν για κάποιες πράξεις «βίας» των απελπισμένων!!!

ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ κύριοι…

Από τη μια βρίσκεται η δικτατορία των διεθνών και εγχώριων «νταβάδων», με τους λακέδες των ΜΜΕ, το κράτος και παρακράτος, με τα χημικά, τα δακρυγόνα και τους ροπαλοφόρους και από την άλλη αμύνεται ο ελληνικός λαός.

Μέσα σε ένα τέτοιο πόλεμο οι «καλοί τρόποι» και οι «ευγένειες» ΜΟΝΟ από το λαό, ισοδυναμούν με την ΥΠΟΤΑΓΗ, άνευ όρων, στο καθεστώς, στην «ηθική» του κρατικού ροπάλου και στο βούρδουλα της τρομοκρατίας των ΜΜΕ…

Συνεχίστηκε με αμείωτο ρυθμό η απόσυρση των καταθέσεων και τον Μάιο. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Τράπεζα της Ελλάδος οι καταθέσεις επιχειρήσεων και νοικοκυριών μειώθηκαν τον Μάιο κατά 4,9 δισ. ευρώ.

Η νέα αυτή εκροή ανεβάζει τις συνολικές απώλειες που έχουν υποστεί οι τράπεζες από την αρχή του έτους στα 17,8 δισ. ευρώ. Η εξέλιξη αυτή καθιστά δυσκολότερη την απεξάρτηση των ελληνικών τραπεζών από τη ρευστότητα που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Υπενθυμίζεται ότι το χρέος των ελληνικών τραπεζών αυξήθηκε το Μάιο στα 97,5 δισ. ευρώ από 86,8 δισ. ευρώ που ήταν τον Απρίλιο.

Όπως όλα δείχνουν, έπεται συνέχεια λόγω της εντεινόμενης ύφεσης, της αύξησης της ανεργίας αλλά και της ανασφάλειας που προκαλούν στους έλληνες αποταμιευτές τα σενάρια περί χρεοκοπίας της χώρας.

Τα στοιχεία της Τράπεζα της Ελλάδος δείχνουν και κάτι ακόμα πιο ανησυχιτικό: οι καταθέσεις στις τράπεζες μειώνονται σταθερά είτε γιατί οι κάτοχοί τους αποσύρουν μέρος αυτών για ναν καλύψουν τρέχουσες ανάγκες τους είτε τις …φυγαδεύουν στο εξωτερικό φοβούμενοι τα σενάρια πτώχευσης της χώρας μας ή εξόδου από την ευρωζώνη.

Ας τα πιάσουμε ανάποδα: στην δεύτερη περίπτωση ευθύνη φέρνουν και πάλι οι κυβερνώντες αφού επί πόσους μήνες δεν έχουν καταφέρει να μας πείσουν ότι η οικονομία σταθεροποιείται, ότι υπάρχει φως στο τούνελ και ότι οι τράπεζες μας δεν καταρρέουν.

Στην πρώτη περίπτωση, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα. Ο κόσμος τραβά τα χρήματά του για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του. Αυτό πρέπει να χτυπήσει τα καμπανάκια στο Υπουργείο Οικονομικών, ότι από εδώ και στο εξής ο κόσμος έχει φάει και τα έτοιμα!

Ας σκεφτούνε τι θα εισπράξουν στο μέλλον από τα φορομπηχτικά τους μέτρα, γιατί όταν ο φορολογούμενος δεν θα έχει λεφτά ούτε για να πληρώσει τους φόρους του ή δεν θα πληρώσει ή θα πάει στις τράπεζες να βγάλει ... Φοροδάνειο!
  • Ταξίδια χλιδής εξακολουθούν να πραγματοποιούν βουλευτές και υπουργοί της κυβέρνησης. Το θέμα έφερε στη δημοσιότητα βουλευτής της ΝΔ, μιλώντας στο Real Fm. Αναλυτικά η λίστα της σπατάλης
Προτίμηση στα κυβερνητικά αεροσκάφη δείχνουν οι υπουργοί της κυβέρνησης για τα ταξίδια τους, ακόμα και σε κοντινούς προορισμούς, γεγονός που κοστίζει στο ελληνικό δημόσιο...
5,8 εκατομμύρια ευρώ.

Όπως προκύπτει από σχετικά στοιχεία, για ένα μονοήμερο ταξίδι του υπουργού οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην Ουάσιγκτον, τον περασμένο Απρίλιο του 2010, σπαταλήθηκαν 145.000 ευρώ, ενώ για ταξίδι του υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα στις Βρυξέλλες χρειαστήκαν πάνω από 60.000 ευρώ, όταν το ακριβότερο εισιτήριο με αεροπλάνο της γραμμής δεν ξεπερνούσε μόλις τα 500 ευρώ.

Μιλώντας στον Real fm 97,8 και τον Νίκο Χατζηνικολάου, ο βουλευτής Δράμας της ΝΔ Μαργαρίτης Τζίμας, όπου επανέφερε το θέμα στη δημοσιότητα, σημείωσε ότι τα VIP ταξίδια υπουργών και βουλευτών της κυβέρνησης έχουν κοστίσει στον ελληνικό λαό, αρκετές χιλιάδες ευρώ και μάλιστα άσκοπα.

Αναρωτήθηκε μάλιστα δημοσίως "τί θα είχε πάθει ο κ. Παπακωνσταντίνου αν διανυκτέρευε στην Ουάσιγκτον και επέστρεφε την επόμενη μέρα; Το ταξίδι του κόστισε 145.000 ευρώ".

Ο βουλευτής υπογράμμισε ότι στα στοιχεία που έχει στη διάθεση του, αναφέρεται και η μετακίνηση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου από το αεροδρόμιο της Χρυσούπολης σε χωριό της Ξάνθης με ελικόπτερο, το οποίο κόστισε 16.000 ευρώ. Όπως είπε ο κ. Τζίμας, "το χωριό απέχει 30 χιλιόμετρα. Μισή ώρα με το αυτοκίνητο".

Ο βουλευτής της ΝΔ ανέφερε ότι τα ταξίδια γίνονται, ενώ υπάρχουν τρεις και τέσσερις πτήσεις κάθε ημέρα προς αυτούς τους προορισμούς και παραθέτει μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα που καίνε την τσέπη Ελλήνων πολιτών.

Ενδεικτικά, ο υπουργός Εθνικής Αμύνης Ευαγ. Βενιζέλος για πτήση στο Λουξεμβούργο ξόδεψε 47.749 ευρώ, ενώ για ταξίδι του αναπληρωτή υπουργού Εθνικής Αμύνης Πάνου Μπεγλίτη το ελληνικό δημόσιο επιβαρύνθηκε με 47.700 ευρώ.

Στις πολυτελείς πτήσεις, συγκαταλέγεται το ταξίδι του υπουργού Επικρατείας Γιώργου Πεταλωτή στη Δαμασκό, με κόστος 84.966 ευρώ.

Δείτε αναλυτικά εδώ τον πίνακα με τα ταξίδια της χλιδής:





Το ερώτημα που απασχολεί τον ίδιο, την οικογένεια του, τους συνεργάτες του και τους... αστυνομικούς που έχουν επιφορτισθεί με την φύλαξη του Πρωθυπουργού, είναι «που θα πάει διακοπές;».

Οι καιροί δεν προσφέρονται για ξέγνοιαστες διακοπές για τους πολιτικούς πλέον μετά τα τελευταία επεισόδια που έχουν γίνει εις βάρος βουλευτών κυρίως του κυβερνώντος κόμματος. Φανταστείτε τι θα γίνει λοιπόν αν οι αγανακτισμένοι" απανταχού της Ελλάδος μάθουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται στο νησί τους ή στη διπλανή παραλία.

Αυτό που φοβούνται κυρίως στο Καστρί είναι η καταγραφή βίντεο από τυχόν αποδοκιμασίες από το κινητό τηλέφωνο κάποιου θερμόαιμου και τι αντίκτυπο θα έχει αυτό στην εικόνα του Πρωθυπουργού. Οι άνδρες της ασφάλειας του Πρωθυπουργού ούτε που θέλουν να σκέφτονται ένα τέτοιο σενάριο γι' αυτό και έχουν εισηγηθεί διακοπές... εκτός συνόρων.

Παντού υπάρχουν Έλληνες φυσικά, ωστόσο σε μια ξένη χώρα είναι πιο δύσκολο να γίνει γνωστή η άφιξη ενός VIP. Έτσι ο κ. Παπανδρέου αναζητά στο διαδίκτυο έναν σχετικά κοντινό και κυρίως ήρεμο προορισμό σε χώρα του εξωτερικού, για να χαλαρώσει με μερικές βουτιές ή να ασχοληθεί με το αγαπημένο του κανό, μακριά από βλέμματα αποδοκιμασίας κάποιου που του έχουν κόψει τη σύνταξη ή ενός άνεργου νέου.

Οι ημερομηνίες "παίζουν" αλλά το πιθανότερο είναι αρχές Αυγούστου για μερικές ημέρες.

Κατά τα λοιπά θα αναλώσει το φετινό δύσκολο καλοκαίρι σε long weekends σε ανύποπτους προορισμούς εντός Ελλάδος...

Από iefimerida
  • Θα βασίζεται σε μυστικά αρχεία της Αγίας Έδρας
Το Βατικανό πρόκειται να συμμετάσχει στη δημοσίευση βιβλίου, που θα περιέχει έγγραφα στοιχεία και μαρτυρίες, ορισμένες ενταγμένες σε Μυστικά Αρχεία, για την "τεράστια σφαγή" των Αρμενίων την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποκάλυψε σήμερα ένα σημαντικό στέλεχος των Αρχείων της Αγίας Έδρας.

Ο Μονσινιόρος Σέρτζιο Παγκάνο, που είναι βαθμοφόρος επόπτης στα παπικά Αρχεία, με συνέντευξη τύπου ανήγγειλε, σήμερα, την προσεχή έκδοση του βιβλίου, "με τη συνεργασία των 'Αρχείων του Βατικανού", στο οποίο θα εκτεθούν "οι διαδικασίες βασανισμού, που οι Τούρκοι μετήλθαν σε βάρος των Αρμενίων, μία τεράστια σφαγή".

Επικαλούμενος τα Αρχεία του Βατικανού, ο Παγκάνο αναφέρθηκε στις "βάρβαρες πρακτικές" Τούρκων στρατιωτών, σε βάρος "εγκύων Αρμενίων γυναικών", τονίζοντας ότι "επεισόδια, σαν τα ανωτέρω, προκαλούν "ντροπή, για το ότι είμαστε άνθρωποι".
"Εάν δεν είχα την Πίστη, θα έβλεπα μόνον έρεβος σε τέτοια επεισόδια", υπογράμμισε ο ίδιος.

Ο Μονσινιόρος Παγκάνο διεκτραγώδησε, επίσης, την πρακτική Τούρκων στρατιωτών να "στοιχηματίζουν και να παίζουν στα ζάρια το φύλο του παιδιού" (...) "πριν αποσπάσουν από τη μητρική κοιλιά το έμβρυο και το θανατώσουν με μία ξιφολόγχη!" .

Έχει εκτιμηθεί από έγκυρους ιστορικούς ότι τουλάχιστον 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι χριστιανοί, δολοφονήθηκαν όλη τη διετία 1915-1916 από τον τουρκικό στρατό.

Ο Μονσινιόρος Παγκάνο ανήγγειλε, συγχρόνως, ότι τον Φεβρουάριο 2012 θα λειτουργήσει στα 'Μουσεία του Καπιτωλίου', στη Ρώμη, Έκθεση με έγγραφα στοιχεία, προερχόμενα από Μυστικά Αρχεία, για το θέμα της Σφαγής των Αρμενίων επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Εκεί που μας χρωστούσανε, μας παίρνουν και το βόδι.

Παλιά λαϊκή συνταγή, έκφραση ή απόφθεγμα.

Τράβηξε τόσα αυτός ο λαός και τραβάει, που κάθε του έκφραση κάλλιστα εκλαμβάνεται ως αποφθεγματική ρήση.

Είχαμε συνηθίσει άλλα να ακούμε από τους αρχηγούς μας όταν μας έλεγαν για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ό,τι δηλαδή τα σύνορα της χώρας είναι και σύνορα της Ευρώπης (τρομάρα μας).

Ό,τι μια υπερδύναμη με έναν υπερσύγχρονο στρατό -τον ευρωπαϊκό- θα είναι ο φύλακας - άγγελός μας (τρομάρα μας).

Ό, τι βρήκαμε τον παράδεισο πολύ πριν κλείσουμε τα μάτια μας και περάσουμε στην αιωνιότητα (τρομάρα μας).

Οπότε μπορούσαμε με την άνεσή μας να επιδοθούμε, να παραδοθούμε στην χλιδή, την καλή ζωή, τον Συβαριτισμό. Οι Συβαρίτες τότε έσφαξαν τα κοκόρια ώστε να παραδοθούν ψυχή και σώματι στην χλιδή και την κραιπάλη, εμείς διαολοστείλαμε τον υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Στέλιο Παπαθεμελή γιατί ήθελε η νυχτερινή ζωή μας να μην επεκτείνεται πέρα από τις τρεις το πρωί.

Άνοιξαν και οι ουρανοί με τους κρουνούς των τραπεζών να μην μας λείπει ούτε η Ντίσνεϋλαντ, ούτε ο Άη-Βασίλης στο Ροβανιέμι της Φινλανδίας, ούτε η Μύκονος ούτε η Αράχοβα, ούτε οι οριεντάλ χορεύτριες.

Αντικαταστάθηκε ο τραχανάς με τις αηδονόγλωσσες.

Η μακαρονάδα εμπλουτίστηκε με αστακοουρές.

Η λαδορίγανη με το μαύρο χαβιάρι.

Όχι, τί νόμισες...!

Βασιλιάδες, βασιλοπούλες, πρίγκιπες, αυτοκράτορες, αυτοκρατόρισσες, χολυγουντιανοί, χολυγουντιανές, όλοι φάνταζαν μπροστά μας παιδιά των φαναριών.

Μαζευτήκαμε και στις πόλεις, γιατί όσο και να ‘ναι στο χωριό -δημοτικό διαμέρισμα ονομάστηκε από τον Καποδίστρια μέχρι να ‘ρθει ο Καλλικράτης- η ζωή συνοδεύεται και από σχετικές εργασίες.

Για όλα φρόντιζε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όχι βεβαίως - βεβαίως για όλα τα κράτη - μέλη. Μόνο για την Ελλάδα γίνονταν αυτά.

Και μετά από όλα αυτά ξυπνήσαμε ένα πρωί και τί να δούμε…!

Τους Κροτωνιάτες να λεηλατούν την Σύβαρη.

Δικαστικός επιμελητής να μας ενημερώνει ότι αν δεν ξοφλήσουμε τα χρέη της χλιδής, θα μας ξεσπιτώσουν.

Θα μας πετάξουν στο δρόμο.

Θα μας «κοντύνουν» μάλιστα το ανάστημα σαν τον σύγχρονο Προκρούστη.

Με όλους αυτούς τους επίδοξους βιαστές και μνηστήρες ήμασταν ισότιμα μέλη έλεγαν με στόμφο οι αρχηγοί μας.

Τώρα κατάπιαν την γλώσσα τους οι αρχηγοί, ενώ χάσαμε το χρώμα μας, τις δουλειές μας όλοι εμείς.

Έπονται τα χειρότερα.

Δεν παράγουμε τίποτα, λένε και ξανα-λένε.

Αυτοί όλοι που μέχρι τώρα μας έλεγαν να καταναλώνουμε μονάχα.

Από Δήμαρχοι, κλητήρες.

Σε λίγο, ούτε τελάληδες.

Για πολεμικές αποζημιώσεις, για Ελγίνεια, για όλα όσα τους δώσαμε ή μας πήραν ούτε λόγος να γίνεται.

Παραφράζοντας λίγο τον Κρυστάλλη και το ποίημά του, «Η πατρίδα μας» μονολογώ.

Τί είναι η Ευρώπη μας;

Μην είναι οι τραπεζίτες της;

Μην είναι οι τοκογλύφοι της;

Μην είναι οι δολοφόνοι της;

Τί από όλα αυτά και πολύ χειρότερα είναι η Ευρώπη μας;

Μάλλον είναι το οριστικό και αμετάκλητο διαζύγιό μας.

Καλή τύχη του λοιπού και σε μας και στην Ευρώπη.
  • Επιστολή των Anonymous προς τους υπεύθυνους της καταστροφής της Ελλάδας
Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011
Anonymous OpGreece!
"Συγχαρητήρια. Τραβήξατε την προσοχή μας και τώρα είστε ο στόχος, στον πόλεμο μας ενάντια στο σάπιο σύστημά σας. Είμαστε ανώνυμοι. Είμαστε λεγεώνα. Δεν συγχωρούμε. Δεν ξεχνούμε. Να μας περιμένετε..."
Aκολουθεί η ανακοίνωση των Anonymous...
Πολιτικοί, μέσα, αστυνομία και banksters της Ελλάδας. Αυτό είναι ένα μήνυμα προς όλους σας.

Σας έχουμε προσέξει ενώ κατεδαφίζετε και το οποιοδήποτε τελευταίο δείγμα δημοκρατίας στη χώρα σας. Σας παρακολουθούσαμε όταν υπογράφατε τις προσβλητικές συμφωνίες δανείου με το ΔΝΤ, ενώ ξεπουλούσατε τις ψυχές του λαού σας, για να κρατήσετε τους φίλους σας ευτυχείς, καθώς παρατάσσατε τα παρά-κρατικά στρατεύματα, για να ενεργήσουν ως προβοκάτορες σε ειρηνικές διαμαρτυρίες.

Σας έχουμε προσέξει καθώς επιτίθεστε στους διαμαρτυρομένους με τα χημικά αέρια, τις πέτρες και όλα τα συμπράγκαλα της βίας. Μιας βίας που άφησε 500 τραυματίες τουλάχιστον, συμπεριλαμβανομένων συνταξιούχων και γυναικών.

Για αιώνες η χώρα σας υπήρξε το υπερήφανο λίκνο της δημοκρατίας και του πολιτισμού, αλλά τώρα την έχετε μετατρέψει σε παιδική χαρά για τους μεσάζοντες, έτσι ώστε αυτοί, να μπορούν να δοκιμάζουν πώς θα δημιουργήσουν το οικονομικό τους Ράιχ .

Έχετε απορρίψει τις συμφωνίες, με τις αραβικές χώρες, τη Ρωσία και την Κίνα. που σας έσωζαν σε μηδέν χρόνο.

Αποτύχατε να σταθείτε επάξιοι των περιστάσεων και να απαιτήσετε χρήματα των αποζημιώσεων σας του δευτέρου παγκόσμιου πόλεμου από τους Γερμανούς.

Έχετε αποτύχει σε κάθε πιθανή πτυχή της προστασίας των συμφερόντων των πολιτών σας, από μια τερατώδη οικονομία που δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο τον αέρα, που χτίζει όλο και περισσότερο πλούτο για τον πλούσιο, και που αφήνει τις μέσες και χαμηλότερες κατηγορίες φτωχότερες και φτωχότερες.

Αντ' αυτού έχετε πάρει εξοντωτικά μέτρα λιτότητας την ιδία στιγμή που κάποιοι σας εξαναγκάζουν σε αγορές ακαταλλήλου και πανάκριβου οπλισμού...

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν δαιμονοποιήσει τις διαμαρτυρίες.

Οι ανώτεροι υπάλληλοι τραπεζών λούζονται ακόμα μέσα στον χρυσό.

Δώσατε το τελικό χτύπημα στην οικονομία σας με την αποδοχή ενός άλλου δανείου παρά τη διαφωνία του ελληνικού λαού.

"Συγχαρητήρια. Τραβήξατε την προσοχή μας και τώρα είστε ο στόχος, στον πόλεμό μας ενάντια στο σάπιο σύστημά σας.

Είμαστε ανώνυμοι. Είμαστε λεγεώνα.
Δεν συγχωρούμε. Δεν ξεχνούμε.
Να μας περιμένετε..."


Μετάφραση HEIL GAP (or mind the GAP )

Τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν εκτεταμένα με τον προπυλακισμό βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Επεισόδια που αναδεικνύουν την κοινωνική οργή και που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί ανερυθρίαστα να τα εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά.

Έδωσαν αυτά τα επεισόδια την ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ να προκαλέσει αντιπερισπασμό στην επικαιρότητα. Αναλώθηκε το κυβερνών κόμμα σε μια επικοινωνιακή επίθεση, βάζοντας τον εαυτό του στη θέση του θύματος. Οποία ειρωνεία! Θύμα τυφλής βίας το ΠΑΣΟΚ λίγες μέρες μετα το ανελέητο ξύλο στο Σύνταγμα;

Ταυτόχρονα το ΠΑΣΟΚ έβαλε στη θέση του θύτη τον Συνασπισμό. Και μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί γιατί τον Συνασπισμό και όχι το ΚΚΕ ή άλλο κόμμα. Και γιατί πάντα τον Συνασπισμό.

Η αλήθεια είναι πως απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ το ΠΑΣΟΚ δείχνει μια ιδιαίτερη αντιπαλότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ από τις προηγούμενες εκλογές υπέστη μια διάσπαση με τη δημιουργία της ΔΗΜΑΡ. Και ενά όλοι περίμεναν την κατάρρευση του, αυτός άντεξε τις πιέσεις τουλάχιστον δημοσκοπικά. Και οι απώλειές του προς το κόμμα του κυρίου Κουβέλη αλλά και προς το ΚΚΕ φαίνεται να αναπληρώνονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Φαίνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί προνομιακό προορισμό των απογοητευμένων αριστεριζόντων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ειδικά μετά τη διάσπαση της φιλικής προς την κυβέρνηση ΔΗΜΑΡ. Ας μην ξεχνάμε πως για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια ο πρόεδρος ενός από τα αριστερά κόμματα δεν έχει αναφορές στα γεγονότα του 1989! Το ΠΑΣΟΚ φοβάται τον Τσίπρα από τη στιγμή που δεν τον χωρίζει η συγκυβέρνηση με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ και προσπαθεί να τον εμφανίσει ως αντιΠΑΣΟΚ στα μάτια των ψηφοφόρων του.

Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη. Το ΠΑΣΟΚ καταρρέει. Τόσο σαν κόμμα με πρόταση εξουσίας όπου ο κος Γιούνκερ δηλώνει πως το ΠΑΣΟΚ στην ουσία παρέδωσε την εθνική κυριαρχία, όσο και σαν κόμμα του «προοδευτικού χώρου», από τη στιγμή που στόχος της οικονομικής πολιτικής του είναι τα εισοδήματα των μέσων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων.

Αυτό νομίζω το έχουν καταλάβει όλοι.

Κάσσανδρος ο Κυανός


Στις έντονες αντιδράσεις για το νέο Νόμο που αφορά την Τριτοβάθμια εκπαίδευση εκτός από την ηχηρή άρνηση από σύσσωμη την Ακαδημαϊκή Κοινότητας προστίθεται και η απόρριψή του από το σύνολο της Αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική είναι η αντίδραση του Άρη Σπηλιωτόπουλου, τομεάρχη Παιδείας της ΝΔ και πρώην υπουργού Παιδείας, όπου σε συνέντευξη στο Σκαϊ, ανέφερε στην Έλλη Τριανταφύλλου

Με αφορμή το νέο νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ

ΣΠΗΛ.: Πράγματι πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του πανεπιστημίου έτσι ώστε και αυτό να συνδεθεί όχι μόνο με την κοινωνία αλλά και με την αγορά εργασίας. Από εκεί και έπειτα το ερώτημα είναι κατά πόσο το υφιστάμενο σχέδιο νόμου μπορεί ή υπηρετεί αυτές τις συγκεκριμένες ανάγκες. Είμαι ο τελευταίος από αυτούς που θα ήθελαν να δουν την παιδεία ως ένα χώρο κομματικής αντιπαράθεσης. Μακάρι να είχαμε τη συναίνεση της τότε αντιπολιτεύσεως όταν πράγματι επιχειρήσαμε βασικές αλλαγές και αυτά που σας λεω θα τα είχαμε ήδη κάνει.


Σήμερα έρχεται αιφνιδιαστικά ένα σχέδιο νόμου το οποίο έχει πάρα πολλές διατάξεις που δικαίως δημιουργούν πάρα πολλές αντιδράσεις στην ελληνική οικογένεια και στην εκπαιδευτική κοινότητα. Έχουν δίκιο οι πανεπιστημιακοί σε αυτό που λένε διότι το κείμενο σε διαβούλευση δεν έχει καμία σχέση με το υφιστάμενο σχέδιο νόμου έτσι όπως το κατέθεσε. Θα πρέπει λοιπόν η κα Διαμαντοπούλου αν δεν έχει σκοπιμότητες να εξυπηρετήσει να αφήσει την πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά και όλους μας να μελετήσουμε με προσοχή αυτό το νομοσχέδιο. Να φύγει ο ύποπτος χρόνος του καλοκαιριού και από Φθινόπωρο να μπορούμε να καταθέσουμε συγκεκριμένες και ολοκληρωμένες προτάσεις. Κυρίως να μπορέσει η πανεπιστημιακή κοινότητα να καταθέσει δικές της προτάσεις και ότι προκύψει να είναι πραγματικά αποτέλεσμα ουσιαστικού και ανοιχτού διαλόγου.


Για την αυριανή συνάντηση του κ. Σαμαρά με την κα Διαμαντοπούλου

«Υπάρχουν πάρα πολλά σημεία τα οποία όχι απλώς έχουν ερωτηματικά αλλά εγείρουν ζητήματα και συνταγματικότητας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ενώ δεν αγγίζουμε τίποτα στον τρόπο εισαγωγής των παιδιών στα πανεπιστήμια και εξακολουθεί και παραμένει το άγχος των πανελλαδικών τα παιδιά πηγαίνουνε σε ένα πρώτο έτος γενικό, προπαρασκευαστικό θα το έλεγα εγώ και μετά από αυτό το πρώτο έτος με κριτήρια και εξετάσεις που δεν διευκρινίζονται ποια μπορεί να είναι θα πάρουν το δρόμο τους για μια συγκεκριμένη σχολή.


Αυτό βάζει την παραπαιδεία και στο χώρο των πανεπιστημίων διότι όταν θα είσαι στο προπαρασκευαστικό έτος θα κοιτάς να βελτιώσεις όσο το δυνατόν τις επιδόσεις σου για να πας στην καλή σχολή και δεύτερον από τη στιγμή που δεν υπάρχει ένας αδιάβλητος θεσμός εξετάσεων για το ποιοι θα πάνε σε ποιες σχολές, αντιλαμβάνεστε ότι ενδεχομένως να υπάρξουνε και εστίες διαφθοράς και μέσα στο χώρο των πανεπιστημίων.


Δευτερευόντως υπάρχει ένα ζήτημα για το θέμα της αυτοδιοίκησης των πανεπιστημίων από τη στιγμή λοιπόν που τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να εκλέξουν τον δικό τους άνθρωπο ως πρύτανη και μπορεί εν πάση περιπτώσει με τον τρόπο που λεει το υφιστάμενο σχέδιο νόμου να υπάρχουν διαδικασίες τέτοιες που να επιτρέπουν στον οποιοδήποτε έξω από το χώρο του πανεπιστημίου ή από άλλες χώρες και όχι απαραιτήτως με τα απαιτούμενα προσόντα να έρθει να κάνει την διοίκηση δηλαδή τον πρύτανη αυτό εμμέσως πλην σαφώς καταστρατηγεί το πνεύμα του συντακτικού νομοθέτη για διοικητική αυτοτέλεια και αυτονομία του πανεπιστημίου.

Ο τρόπος χρηματοδότησης επίσης προσκρούει στο πνεύμα του συντακτικού νομοθέτη γιατί έχουμε μια ανεξάρτητη αρχή η οποία δεν μας λέει με ποιους όρους θα διασφαλίζει την επί ίσοις όροις χρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Η κατάργηση του βαθμού του λέκτορα, είναι εξαιρετικά σημαντικό. Ο λέκτορας είναι το ¼ του διδακτικού προσωπικού αν καταργηθεί ο βαθμός του λέκτορα τότε δημιουργούνται μια σειρά από ζητήματα για την λειτουργία των πανεπιστημίων αλλά και για την εύρυθμη διδασκαλία». «Για μας η παιδεία δεν προσφέρεται για αντιπαράθεση κομματικών γραμμών και κυρίως διαχωριστικών γραμμών του παρελθόντος. Εμείς θέλαμε και θέλουμε η παιδεία να αποτελεί προϊόν σύνθεσης απόψεων, αυτό το κάναμε με τον εθνικό διάλογο για το σχολείο. Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι ότι ενώ είχαμε συμφωνήσει αντί να εφαρμοστούν τα αποτελέσματα του διαλόγου που έγινε από όλους και με συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ αυτά τα αποτελέσματα του διαλόγου έμειναν ερμητικά κλειστά στο γραφείο της κας Διαμαντοπούλου και φέρνει άλλα πράγματα που αφορούν την λειτουργία των πανεπιστημίων με τρόπο αιφνιδιαστικό, μες το κατακαλόκαιρο χωρίς να υπολογίζει τις αντιδράσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας. Όλα αυτά δεν βοηθούν».


Το σχέδιο επίθεσης κατά της ευρωπαϊκής οικονομίας συνεχίζεται, μετά από την τελευταία εξέλιξη, αφού η Moodys επιτέθηκε ευθέως στην Πορτογαλία, υποβαθμίζοντάς την κατά 4 ολόκληρες μονάδες (σε Βa2), δίνοντας έτσι ένα σαφές στίγμα των προθέσεων που έχουν οι οίκοι αξιολόγησης στον επίσημο (πλέον) πόλεμο που έχουν κηρύξει κατά της Ευρώπης.

Μετά την Ελλάδα, το πρώτο και καίριο θύμα των οίκων αξιολόγησης που κατηγορούνται για πάρα πολλά, αλλά λειτουργούν πάνω και πέρα και από το Διεθνές Δίκαιο, η επίθεση δείχνει να εστιάζεται στην επόμενη ευαίσθητη οικονομία ευρωπαϊκής χώρας. Αλλά, σε αυτό δεν φταίνε μόνο οι οίκοι αξιολόγησης, αλλά και η "παγωμένη" (με σχεδόν μηδενικές ουσιαστικές αντιδράσεις) πολιτική των ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν δυναμικές λύσεις προκειμένου να εξαλείψουν δια παντός το πρόβλημα και να εκθέσουν στην διεθνή κοινότητα την επίθεση που δέχεται η Ευρωπαϊκή οικονομία...

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι ένας άνθρωπος αρκετά εφυής. Εγνωσμένης πολιτικής αξίας και σαφέστατα ένα από τα ατού του σημερινού πολιτικού σκηνικού. Δεν είναι λίγοι, όμως, εκείνοι που αιφνιδιάστηκαν όταν ο βορειο-ελλαδίτης πολιτικός δέχτηκε την πρόταση του πρωθυπουργού να αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών και την αντιπροεδρία της κυβέρνησης. Ήταν μία κίνηση «πολιτικής αυτοκτονίας», όπως την χαρακτήρισαν πολλοί. Κι όμως… Ο Βαγγέλης Βενιζέλος είχε κάτι στο μυαλό του…

Γνωρίζοντας –σαν εμπειρότατος στην πολιτική- πως η κυβέρνηση Παπανδρέου καταρρέει και μαζί της καταρρέει και το «όλον» ΠΑΣΟΚ, ο κύριος Βενιζέλος προτίμησε να «συμπορευθεί» στην κυβέρνηση της τρόικας για να μπορέσει να συνάψει τις κατάλληλες σχέσεις (στην Ευρώπη) που θα του επέτρεπαν την «δημοκρατική διέξοδο» και την άλωση του ΠΑΣΟΚ από τον Γιώργο Παπανδρέου.

Το σχέδιό του Βαγγέλη Βενιζέλου ήταν απολύτως σαφές και σε μία του μορφή εκδηλώθηκε όταν «τόλμησε» από το βήμα της Βουλής να αναφερθεί σε «φυλακή» στην περίπτωση που το Μεσοπρόθεσμο δεν ψηφιζόταν από 180 βουλευτές. Ήταν η πρώτη του κίνηση, μέσα στα πλάνα του σχεδίου Α (plan A) για να αναγκάσει τον ημιθανή (πολιτικά) Παπανδρέου, να προχωρήσει σε εκλογές. Ταυτόχρονα, κάποιες επαφές του με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ενδυνάμωσαν την θέση του και όλα έδειχναν πως ο Γιώργος Παπανδρέου θα εξαναγκαζόταν να προχωρήσει σε εκλογές. Φαίνεται όμως πως «κάποιος» μπήκε από την πίσω είσοδο του Μαξίμου παρέδωσε έναν φάκελο (την κρίσιμη εκείνη ημέρα που ο πρωθυπουργός είχε υποβάλει την αίτηση συνεργασίας προς τον Σαμαρά), και όλα άλλαξαν ως δια μαγείας!!!

Αν και η κίνηση Παπανδρέου (ο οποίος είχε στο μεταξύ ενημερωθεί για τα πάντα από τον κύριο Μπίκα, διοικητή της ΕΥΠ, για τα όσα γινόντουσαν παρασκηνιακά από την ομάδα Βενιζέλου -μεγάλη υπόθεση ΤΑ βαλιτσάκια-) έγινε μέσα στα πλαίσια εκφοβισμού των βουλευτών του και κυρίως του Βαγγέλη Βενιζέλου, τελικά ο πρωθυπουργός δέχτηκε να ενισχύσει επισήμως τον –έτσι κι αλλιώς- αναβαθμισμένο Βενιζέλο, προσφέροντάς του ουσιαστικά άτυπα την θέση του πρωθυπουργού. Ο φάκελος, όμως, που δέχθηκε, ήταν απολύτως σαφής. «Δεν φεύγεις»…! Και ο άνθρωπος που «δεν χρωστάει σε κανέναν», υποτάχθηκε και με τον φόβο να μείνει με ελάχιστους βουλευτές, προτίμησε να ισορροπήσει και να δώσει μία μικρή αλλά σημαντική νίκη στον Βαγγέλη Βενιζέλο…

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης (πλέον) Βενιζέλος, έκανε και την δεύτερη κρούση. Η αναφορά του σε 180 βουλευτές για τον Εφαρμοστικό, ήταν εκείνο το σημείο που εξόργισε τον πρωθυπουργό, ο οποίος και του απέστειλε το σαφές μήνυμα «κόψτο»… Από εκείνο το σημείο και μετά, ο νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, αποφάσισε να περάσει στο σχέδιο Β (plan B). Δηλαδή, στο ροκάνισμα της κυβέρνησης, με την ταυτόχρονη δική του ανάδειξη ως σώφρονα πολιτικού που προσπαθεί μεν, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε μόνος του…Τα 41 δισ. ευρώ των Ελληνικών ομολόγων που βρίσκονται σε αμερικανικές τράπεζες (όπως μας λένε οι πληροφορίες μας) ήταν ένα συμπαγές και σαφέστατα ανυπέρβλητο εμπόδιο. Η «εργολαβία» σαφής. Πρώτα θα «αδειάσουν» οι αμερικανικές τράπεζες και μετά μπορεί η κυβέρνηση να κάνει ό,τι θέλει (σχεδόν, μην λέμε και υπερβολές!).

Οι ισορροπίες που τώρα καλείται ο Βαγγέλης Βενιζέλος, να ορίσει, είναι πραγματικά δύσκολες. Το «καράβι» είναι σαφές πως βουλιάζει. Επίσης σαφές είναι πως κάθε μέρα το ΠΑΣΟΚ (σαν κόμμα) αποδυναμώνεται ολοένα και περισσότερο. Και η αγωνία του Βαγγέλη Βενιζέλου είναι να διασώσει ό,τι μπορεί προκειμένου να μπορέσει να υπάρξει μετά-Παπανδρέου εποχή.
Άραγε θα τα καταφέρει;
Θα μπορέσει να εξωθήσει τα γεγονότα έτσι ώστε αυτά να «φανούν» ως αναπόφευκτα;
Θα μπορέσει να διασώσει κάτι από το ΠΑΣΟΚ ή θα αποδεχθεί το "μοιραίο" μέσα από μία εντυπωσιακή αποχώρηση;
Το προφίλ, πάντως, που «χτίζει» δεν τον βοηθάει –μέχρι στιγμής- για να εκπληρώσει τον σκοπό του.
Μάλιστα, οι στόχοι που πρέπει να καλύψει για να κατορθώσει τελικά να φτάσει εκεί που επιθυμεί, έχουν πολλά εμπόδια, που συγκλίνουν στο εξής ένα: στο γνωστό κτίριο επί της λεωφόρου της Βασιλίσσης Σοφίας. Και αυτό το εμπόδιο είναι σαφές και απολύτως εγνωσμένης δυναμικής τοποθέτησης για τα όσα συμβαίνουν στην χώρα.

Με τα χέρια κατεβασμένα η ελληνική κυβέρνηση φτάνει στο σημείο να εξυμνεί τον Γιούνκερ ως «φιλέλληνα» όταν την ίδια στιγμή το σχέδιο των Ευρωπαίων είναι ξεκάθαρο. Να λύσουν τα προβλήματα που θα μπορούσε να δημιουργήσει σήμερα μια πτώχευση της Ελλάδας και όχι το ελληνικό πρόβλημα.

Και αυτό γιατί πολύ απλά και οι ίδιοι έχουν ανάλογο πρόβλημα και πιθανώς και μεγαλύτερο. Απλά ξέρουν το κρύβουν καλύτερα.

Ποιος δεν θυμάται άραγε ότι και η Γερμανία έχει χρησιμοποιήσει μεθόδους δημιουργικής λογιστικής ώστε να εμφανίσει καλύτερους δείκτες χρέους και ελλειμμάτων;

Ή μήπως πιστεύει κάποιος ότι υπάρχει διαφάνεια σε ότι αφορά στη σχέση μεταξύ του ομόσπονδου κράτους της Γερμανίας και των κρατιδίων που κινούνται αυτόνομα;

Απλά όλα αυτά περνούν σε δεύτερη μοίρα επειδή το πρόβλημα δεν επικεντρώνεται στο Γερμανία.

Βέβαια σε άλλες χώρες τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα όπως στην Ιταλία όπου πολλοί δήμοι έχουν συνάψει απίστευτα swaps και έχουν οι νυν ηγεσίες τους στραφεί νομικά κατά των θεσμικών επενδυτών που τους τα πούλησαν. Swaps τα οποία είναι ολοφάνερα τοξικά και όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι συνοδεύτηκαν από πλουσιοπάροχες μίζες και αν μη τι άλλο πως η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε δεν συνάδει με τους κανόνες του παιγνιδιού.

Στην Ελλάδα κάποιες φωνές μίλησαν για έλεγχο όλων των δανειακών συμβάσεων αλλά αντιμετωπίστηκαν λίγο-πολύ ως γραφικοί. Είναι όμως γραφικοί; Αυτό μπορεί να το δείξει μόνο ο έλεγχος των συμβάσεων. Και έλεγχος σημαίνει να ακολουθήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος την κίνηση του χρήματος. Έτσι όμως μπορεί να αποκαλυφθούν περίεργα πράγματα. Είναι άραγε έτοιμοι οι πολιτικοί μας και ειδικά όσοι κυβέρνησαν στο παρελθόν ή κυβερνούν σήμερα να αντιμετωπίσουν την αλήθεια;

«Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους Νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν υποχρέωση όλων των Ελλήνων», έτσι δεν είναι… σύντροφοι;
Διαβάζω, βλέπω και ακούω τις προκλητικές δηλώσεις των συντρόφων του ΠΑΣΟΚ αλλά και των συνοδοιπόρων τους, εναντίον των πολιτών που διαμαρτύρονται , τους αποδοκιμάζουν και τους …κράζουν όπου τους πετύχουν. Επιβεβαιώνουν με τη συμπεριφορά τους ότι ζουν αλλού και δεν θέλουν να τους ταράζουν. Το μόνο τους πρόβλημα είναι αν είναι του ΣΥΡΙΖΑ ή της Σπίθας. Όλα τα άλλα τα έχουν λυμένα.

Πιστεύουν ότι θα συνεχίσουν το παραμύθι περί χρεοκοπίας (όταν ήδη αυτό το πέτυχαν) γιατί το μόνο που έκαναν ήταν να σώσουν τα λεφτά των τοκογλύφων και των δανειστών που κάθε μέρα γίνονται πιο θρασείς και περισσότερο απαιτητικοί.

Ενοχλούνται λοιπόν οι δημοκράτες του ΠΑΣΟΚ από τις κραυγές και τα μπουγελώματα αλλά λησμονούν την ουσία του Συντάγματος του οποίου παραβιάζουν. Από τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη, όσο και τον κήνσορα του νεοπαπανδρεισμού Γιώργο Πεταλωτή, αλλά και τον…σύντροφο Γραμματέα Μιχάλη Καρχιμάκη, όλοι επισείουν τον κίνδυνο για τη Δημοκρατία μας από τις συμπεριφορές των πολιτών. Κανείς δεν επικροτεί το Νόμο του Λιντς πλην αυτών που ήδη τον εφαρμόζουν σε βάρος των Ελλήνων με τις πολιτικές τους συμπεριφορές. Γιατί όσα εφαρμόζει η κυβέρνηση των δάνειων δυνάμεων οδηγούν τις Ελληνίδες και τους Ελληνες στην κρεμάλα και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες.

Κάτι σαν τις αποφάσεις των στρατοδικείων (λαοδικείων) της …κυβέρνησης του βουνού και των στρατοδικείων της δικατορίας.

Θα θύμιζα λοιπόν στα κορυφαία αυτά στελέχη που ενοχλούνται το τι λέει το περιβόητο άρθρο 120 του ελληνικού Συντάγματος. Είναι το πάλαι ποτέ άρθρο 114 που η «δημοκρατική» παράταξη το είχε κάνει σημαία. Αναφέρει το ελληνικό Σύνταγμα στην ακροτελεύτια διάταξή του:
«Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους Νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν υποχρέωση όλων των Ελλήνων. Ο σφετερισμός με οποιονδήποτε τρόπο της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος».
Μπορεί λοιπόν οι σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ να μην διάβασαν το τι υπέγραψαν τόσο με το Μνημόνιο Ι όσο και με το Μεσοπρόθεσμο, αλλά οφείλουν να ξέρουν τι προβλέπει για την περίπτωσή τους το Σύνταγμα της Ελλάδας.

Γιατί με το «ναι» στο Μεσοπρόθεσμο έγιναν όλοι τους επίορκοι και σφετεριστές.

Γιατί όπως κυνικότατα δήλωσε ο Ζαν Κλόντ Γιούνκερ με τα όσα ψήφισαν «περιορίζεται η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων». Γιατί έρχονται οι γκαουλάιτερ. Γιατί ξεπουλούν δημόσια γη και τον εθνικό πλούτο της χώρας. Γιατί δεν ξέρουν να πουν ούτε καν το «ΟΧΙ» που είπε ακόμη και ο Μεταξάς. Ούτε καν αντέδρασαν στα όσα είπε ο Γιούνκερ ο Γιώργος από τη Μινεσότα και οι κορυφαίοι του ΠΑΣΟΚ.

Την άλλη φορά λοιπόν που θα ενοχληθούν να γνωρίζουν ότι κάποιοι και ευτυχώς πια είναι πολλοί ότι γνωρίζουν ότι « Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία». Και αυτό κάνετε σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ. Στέλνετε τη Δημοκρατία στο απόσπασμα με δανεικές σφαίρες…


Με εξαιρετικά επώδυνες δεσμεύσεις το Μνημόνιο 4 του Βενιζέλου που υπέγραψε το Σαββάτο.

Eφορμά ως προπομπός του «εφαρμοστικού νόμου 2», που έρχεται ως τις 15 Αυγούστου.

Περιλαμβάνει απολύσεις στο Δημόσιο και εξίσωση μισθών με τον ιδιωτικό τομέα, λουκέτα-συγχωνεύσεις σε 76 ΔΕΚΟ, ασφυκτικοί όροι για τις τράπεζες και τις αποκρατικοποιήσεις, απώλεια κυριαρχίας με τη μαζική κάθοδο επιτηρητών της τρόικας, αλλά και δραστικές αλλαγές όχι μόνο σε επικουρικές συντάξεις, βαρέα και εφ άπαξ, αλλά και στις βασικές συντάξεις (αν κρίνει η τρόικα ότι είναι αναγκαίο) είναι μόνο κάποια από τα μέτρα που δεσμεύθηκε να υλοποιήσει εδώ και τώρα η κυβέρνηση έναντι της τρόικας.

Αποτελούν απαράβατους όρους για τη δόση του Σεπτεμβρίου, αλλά και για το νέο δάνειο οι αποφάσεις για το οποίο (τυχαία;) αναβάλλονται χρονικά για την ίδια περίοδο.

Αυτό προκύπτει από το κείμενο που η Κομισιόν κοινοποίησε το βράδυ του Σαββάτου στα αγγλικά. Το κείμενο όταν μεταφραστεί θα δημοσιοποιηθεί από την κυβέρνηση κατά τη συνήθη διαδικασία.

Οι δεσμεύσεις περιλαμβάνονται στη νέα επικαιροποίηση του Μνημονίου. Το νέο Μνημόνιο έχει πλέον αλλάξει ριζικά, σε σχέση με το αρχικό κείμενο του 2010.

Περιλαμβάνει δεκάδες νέες και εξαιρετικά επώδυνες δεσμεύσεις, οι οποίες υπογράφηκαν από τον υπουργό Οικονομικών και αντιπρόεδρο Ευάγγελο Βενιζέλο και την τρόικα στις 2 Ιουλίου.

Τώρα, εκ των υστέρων, θα γίνουν γνωστές στους πολίτες και στο Κοινοβούλιο. Παραθέτουν και το περιεχόμενο του «εφαρμοστικού νόμου 2», που έρχεται ως τις 15 Αυγούστου.

Το κείμενο υπογράφηκε το βράδυ του Σαββάτου κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης του Eurogroup και συνοδεύεται από έκθεση των υπηρεσιών της Επιτροπής, που μεταξύ άλλων αναλύει τη βιωσιμότητα του χρέους κάνοντας λόγο για εκτίναξή του στο 170% του ΑΕΠ χωρίς μέτρα και υπό τις καλύτερες συνθήκες στον περιορισμό του στο 105% του ΑΕΠ. Δηλαδή σε επίπεδα που θα απαιτούν νέο κύκλο λιτότητας ή άλλων… λύσεων.

Το νέο κείμενο αποτελεί την τρίτη κατά σειρά επικαιροποίηση του Μνημονίου του Μαΐου του 2010. Βάσει του σχετικού νόμου, που τότε υπογράφηκε με διαδικασία κατεπείγοντος και απλή πλειοψηφία, εγκρίνεται με απλή υπογραφή του εκάστοτε υπουργού Οικονομικών.

Οι βασικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης είναι:

* Να ψηφιστεί έως τις 15 Αυγούστου από τη Βουλή ο «Εφαρμοστικός νόμος 2». Θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το νέο μισθολόγιο, τα λουκέτα και τις απολύσεις στις ΔΕΚΟ, τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό.

* Αποφασίζεται και νέα περικοπή δαπανών (πέραν των μέτρων που μόλις ψηφίστηκαν). Το υπουργείο Οικονομικών δεν θα απελευθερώνει περισσότερο από το 1/14 της ετήσιας πίστωσης (εξαιρουμένων των μισθών, των συντάξεων και των τόκων) ανά μήνα για κάθε υπουργείο. Επαναξιολόγηση θα γίνει στο τέλος Σεπτεμβρίου. Αν υπάρξουν αποκλίσεις, θα περικοπεί αυτό το αποθεματικό οριστικά (υπολογίζεται περί τα 1,5 δισ. ευρώ).

* Επιτηρητές. Η τρόικα για να διασφαλίσει την πιστή τήρηση του Μνημονίου υποχρεώνει την Ελλάδα σε «τεχνική βοήθεια» από τα κράτη-μέλη το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

* Το νέο πρόγραμμα θα περιλαμβάνει και ένα μαξιλάρι για 2013. Προβλέπει ότι έως τότε, αν πάει καλά η μάχη για τη φοροδιαφυγή ή την κρατική σπατάλη, κάποια μέτρα δεν θα γίνουν.

* ΔΕΚΟ. Μέχρι τα μέσα Αυγούστου θα περάσει νομοθεσία για λουκέτο ακόμη 40 μικρών φορέων, τη συγχώνευση 25 άλλων «μικρών» και λουκέτο ή συγχώνευση επιπλέον 11 μεγάλων επιχειρήσεων που απασχολούν 7.000 άτομα. Αναφέρονται: ΕΡΤ (συρρκίνωση), ΚΕΔ, ΕΤΑ, ΟΔΔΥ, Εθνικό ίδρυμα Νεότητας, ΕΟΜΜΕΧ, ΙΓΜΕ (λουκέτο), ΟΣΚ, ΔΕΠΑΝΟΜ, ΘΕΜΙΣ, ΕΘΥΑΓΕ, ΔΗΜΗΤΡΑ (συγχώνευση) με χρονικό όριο ολοκλήρωσης διαδικασιών το τέλος Σεπτεμβρίου. Μετά θα γίνει απολογισμός για να αποφασιστεί η μετέπειτα… δράση.

* Οι ΔΕΚΟ πρέπει έως τα μέσα Ιουλίου να ανακοινώσουν νέα επιχειρησιακά σχέδια με συγκεκριμένους στόχους εξοικονόμησης δαπανών και αύξησης εσόδων.

* Μισθολόγιο. Το νέο μισθολόγιο θα τεθεί σε εφαρμογή από τα μέσα Αυγούστου και σταδιακά σε διάστημα 3 ετών. Στόχος είναι «να ευθυγραμμιστούν οι μισθοί (επίτευξη της «ίσης αμοιβής για ίση εργασία»)». Στο ίδιο καθεστώς θα ενταχθούν και οι μισθοί σε ΔΕΚΟ.

* Κοινωνικά επιδόματα. Τον Σεπτέμβριο θα γίνει η αποτίμηση των επιδομάτων με τη θέσπιση αυστηρότερων κριτηρίων στην επιλογή των δικαιούχων (συμπεριλαμβανομένων των επιδομάτων ανεργίας, των εκπτώσεων στις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης και στις παροχές σε είδος).

* Υγεία. Εως το τέλος Νοεμβρίου και με βάση έκθεση που αναμένεται τον Σεπτέμβριο θα γίνουν νέες παρεμβάσεις στην υγεία, συμπεριλαμβανομένων της παροχής υπηρεσιών, της φαρμακευτικής δαπάνης κ.λπ.

* Η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι είναι έτοιμη για αλλαγή νομοθεσίας των κλαδικών συμβάσεων έως τέλος Ιουλίου αν κριθεί ότι είναι ανεπαρκής.

Πηγή

Το κυβερνών κόμμα μπορεί να ψήφισε το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και τον εφαρμοστικό του νόμο, αλλά η Τρόικα δεν εδέησε να εγκρίνει το νέο δάνειο που θα κάλυπτε τα χρηματοδοτικά κενά της χώρας μας για την περίοδο 2012-2014,γράφει ο Πάνος Αμυράς στον «Ελεύθερο Τύπο» . Οι αποφάσεις μετατέθηκαν για τον Σεπτέμβριο.

Και όμως μόλις πριν από λίγες ημέρες ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος διαβεβαίωνε τη Βουλή ότι με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου η χώρα μας θα «κέρδιζε» και το νέο πακέτο δανεισμού, ώστε χωρίς το άγχος των αγορών να προωθήσει τις διαρθρωτικές αλλαγές.

Τελικώς, οι Βρυξέλλες ενέκριναν μόνο την 5η δόση, την οποία θα παίρναμε και χωρίς κυβέρνηση, όπως είχε προαναγγείλει ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Ολι Ρεν, όταν ο πρωθυπουργός είχε… αυτοπαραιτηθεί για λίγες ώρες.

Οι εκβιασμοί του οικονομικού επιτελείου πέρασαν και αυτό το έλαβαν σοβαρά υπόψη τους οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που θα θελήσουν να επαναλάβουν την ίδια μέθοδο τον προσεχή Σεπτέμβριο.

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο Προϋπολογισμός ήδη έχει εκτροχιασθεί. Μέσα στους πρώτους έξι μήνες το έλλειμμα του Δημοσίου θα έχει πιάσει τα όρια όλου του χρόνου. Επομένως, πρέπει να ληφθούν ακόμη πιο σκληρά μέτρα.

Το δίλημμα «Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία» θα μετατραπεί το φθινόπωρο σε «απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων ή κατάρρευση». Ηδη από την έκθεση της Κομισιόν για την έγκριση της 5ης δόσης είναι εμφανές ότι η κυβέρνηση δεσμεύθηκε πως θα εφαρμόσει για χιλιάδες υπαλλήλους το σύστημα της εφεδρείας, με το οποίο επί 12 μήνες θα λαμβάνουν το 60% του βασικού τους μισθού και μετά θα απολύονται.

Μέσα στον Δεκαπενταύγουστο θα ανακοινωθεί το νέο μισθολόγιο στο Δημόσιο, με τις αποδοχές των υπαλλήλων να εξομοιώνονται σταδιακά με τις αντίστοιχες των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, ενώ από τον Σεπτέμβριο θα ξεκινήσει η φορολογική επιδρομή με την αποστολή των ειδοποιητηρίων είσπραξης της έκτακτης εισφοράς ΚΑΙ του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας.

Ουσιαστικά διαμορφώνεται το νέο πεδίο εκβιασμού για την Ελλάδα, με όρους που επιδεινώνονται διαρκώς.

Η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από τα διλήμματα τρόμου που θέτει κάθε τρεις μήνες η Τρόικα, και αντί να παρουσιάσει ένα πειστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση εφαρμόζει εντολές στα τυφλά.

Ομως, αυτή τη φορά το δίλημμα που θα τεθεί τον Σεπτέμβριο δεν θα είναι οικονομικό, αλλά βαθιά πολιτικό. Και η κυβέρνηση θα το χάσει…

Πηγή

  • Κύριε Παπουτσή, τι κάνατε όταν τα ΜΑΤ ξυλοκοπούσαν πολίτες;
Φόβος και τρόμος έχει πιάσει τον γνωστό κύριο Παπουτσή (ναι, αυτόν που στις Βρυξέλλες έκανε το περιβόητο χειροφίλημα στην Μιμή). Σύμφωνα με πληροφορίες και δημοσιεύματα στον τύπο και σε ιστολόγια, από χθες 45 άνδρες έχουν αναλάβει την φύλαξη της κατοικίας του υπουργού Προστασίας του Πολίτη (λέμε τώρα…). Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθε και η θωρακισμένη BMW για να εξασφαλίσει τις μετακινήσεις του πανικόβλητου υπουργού…

Γιατί όμως πανικοβλήθηκε ο τζέντλεμαν υπουργός; Τι τον έκανε να πιστεύει πως κινδυνεύει από τους πολίτες, αφού είναι δεδομένο πως οι αγανακτισμένοι Έλληνες απλά γιουχάρουν ή ρίχνουν και κανένα νεράκι (καλοκαίρι είναι, δροσίζει κιόλας…) στους πανικόβλητους πολιτικούς; Τίποτε περισσότερο… Και όμως, ο Υπ.Προ.Πο, κύριος Παπουτσής τρέμει!

Εύλογη είναι, λοιπόν, η απορία μας: Γιατί δεν έτρεμε το ίδιο, όταν την 29η Ιουνίου οι άνδρες των ΜΑΤ είχαν ανοίξει πόλεμο (και φυσικά πάμπολλα κεφάλια) κατά των Ελλήνων πολιτών; Μπορεί, εσείς να αναρωτιέστε πως είναι δυνατόν να μην φοβήθηκε, αλλά τα «χαρτιά» λένε άλλα. Τα χαρτιά που έχουμε στη διάθεσή μας αναφέρουν πως εκείνη την ώρα, ο πολλά βαρύς κύριος Παπουτσής, δεχόταν στο γραφείο του εκπροσώπους (μία ομάδα τεσσάρων ατόμων) της υπό σύσταση ομοσπονδίας υπαλλήλων της ΕΥΠ και συζήτησε μαζί τους για το μισθολογικό των υπηρετούντων σε αυτήν. Μάλιστα, δέχθηκε, απόλυτη ενημέρωση για όλα τα ζητήματα που απασχολούν την εν λόγω υπηρεσία, ενώ δεν παρέλειψαν οι πληροφοριοδότες (αυτή είναι η δουλειά τους, εμείς φταίμε αν τους χαρακτηρίζουμε έτσι;) να τον ενημερώσουν και για τις δραστηριότητες πρώην στελεχών αλλά και του πρώην διοικητή της ΕΥΠ και νυν βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Ιωάννη Κοραντή (στη συνάντηση χρησιμοποιήθηκε ο όρος «παρέα»), που έχουν δημιουργήσει κρίση στο εσωτερικό της ΕΥΠ!!!

Μέσα στον κακό χαμό, μέσα σε τόνους δακρυγόνων και ανείπωτης βίας από τα ΜΑΤ, ο κύριος Παπουτσής ήταν πάρα πολύ ήρεμος και ενημερώθηκε σχετικά με συγκεκριμένα αιτήματα των τεσσάρων (υπό ίδρυση συνδικαλιστικού σωματείου), υποσχόμενος πως θα μελετήσει τις προτάσεις τους σχετικά με αλλαγή του νόμου που διέπει την ΕΥΠ, για το ειδικό μισθολόγιο και το καθεστώς των εργαζομένων σε αυτήν, αλλά και για τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου εσωτερικής λειτουργίας και νέου οργανισμού στην συγκεκριμένη υπηρεσία… (όπως σαφέστατα αναφέρεται στην συνδικαλιστική ανακοίνωση με αριθμό πρωτοκόλλου 2, της 30ης Ιουνίου...)

Εδώ, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα: Ο κύριος Παπουτσής δεν είχε άλλη σοβαρότερη δουλειά να κάνει την 29η Ιουνίου του 2011, τη στιγμή που καταλυόταν η Δημοκρατία, τη στιγμή που η Αστυνομία οργίαζε με πρωτοφανή βία κατά των πολιτών της Ελλάδας, και ασχολιόταν με θέματα που σίγουρα δεν ήταν της στιγμής εκείνης; Ήταν, δηλαδή, τόσο ήρεμος, που λειτουργούσε για θέματα της καθημερινότητας, ενώ η Αθήνα είχε πνιγεί από τα χημικά που πετούσαν οι Αστυνομικοί; Και αν ήταν τόσο ήρεμος, τι ήταν αυτό που τον τρόμαξε;

Επειδή θεωρούμε πως ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη σαφέστατα δεν ήταν ήρεμος, εκείνη την ημέρα, αναρωτιόμαστε πολύ σοβαρά για την ειλικρίνεια των γραφομένων στην ανακοίνωση της ΟΜΕ-ΕΥΠ (η τετράδα που αναφέρεται πιο πάνω). Πιστεύουμε πως αυτή η συνάντηση (εάν έγινε) ικανοποιούσε άλλες ανάγκες. Στην περίπτωση όμως που δεν έγινε, τότε η ανακοίνωση της ΟΜΕ-ΕΥΠ έγινε προκειμένου να ενισχυθεί το κύρος των τεσσάρων συνδικαλιστών προκειμένου να ισχυροποιηθούν στο κάλεσμα που έκαναν για συμμετοχή στις Γ.Σ. των πρωτοβάθμιων συλλόγων για την ανάδειξη εφορευτικών επιτροπών για την ΟΜΕ-ΕΥΠ. Με απλά λόγια, η ανακοίνωση εκθέτει πάρα πολύ σοβαρά τον υπουργό κύριο Παπουτσή, τον εμφανίζει ως αδιάφορο για τα όσα γινόντουσαν την ώρα της «συνάντησης» στην πλατεία Συντάγματος και τους πέριξ αυτής δρόμους. Και όλα αυτά «έγιναν», για να μαζευτούν τελικά 70 άτομα (συνδικαλιστές) της ΕΥΠ, για να αναδείξουν εφορευτικές επιτροπές!!! Τη στιγμή που καταλυόταν η Δημοκρατία, τη στιγμή που παρακρατικοί λειτουργούσαν ως κράτος, τη στιγμή που οι πολίτες εκτίθονταν σε τεράστιους κινδύνους από την αλόγιστη χρήση βίας και χημικών εναντίων τους… Εκείνη τη στιγμή, τέσσερις από την ΕΥΠ σκεφτόντουσαν τον συνδικαλισμό και όχι τη χώρα!!! Μάλιστα, σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσαν, την σκέψη τους και την αγωνία τους συμμεριζόταν και ο κύριος Παπουτσής…! Για τέτοια πολιτική ευαισθησία μιλάμε!!!

Αν είναι δυνατόν!!! Τόσο ψύχραιμος ήταν που συζητούσε για μισθούς, ενώ μετά τον έπιασε το «κόψιμο» και έβαλε να τον προστατεύουν 45 αστυνομικοί, ενώ μετακινείται με θωρακισμένη BMW, για να νιώθει ασφαλής!!!

Σε αυτή την χώρα κάποιοι δουλεύουν τους πολλούς… Συμφωνείτε; Εγώ, τουλάχιστον, αυτό συμπέρανα από την ανακοίνωση των τεσσάρων συνδικαλιστών που έφτασε στα χέρια μου…! Λέτε να κάνω λάθος; Λέτε, τελικά, τα ποτάμια να ανεβαίνουν από τη θάλασσα προς το βουνό; ΠΑΣΟΚ έχουμε στην κυβέρνηση, τον κύριο Παπανδρέου έχουμε ως πρωθυπουργό, τον κύριο Παπουτσή για να μας προστατεύει εμάς τους πολίτες… Από εκεί και πέρα τι να πω; Όλα είναι πιθανά…! Όπως πιθανότατο είναι να δίνονται αυξήσεις στην ΕΥΠ και να κλείνουν «χώρους ενημέρωσης» για λόγους οικονομίας… Σωστά κύριε Παπουτσή; Σωστά κύριε Καρχιμάκη;

Κι επειδή δεν μας αρέσει να μιλάμε στον «αέρα», διαβάστε την ανακοίνωση των τεσσάρων συνδικαλιστών πρακτόρων, για να πεισθείτε…

κάντε κλικ πάνω στην εικόνα, για να διαβάσετε καλύτερα

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Και κάτι ακόμη κύριε Παπουτσή. Δηλώσεις εμφυλιοπολεμικού περιεχομένου δεν συνάδουν με την θέση την οποία υπηρετείτε ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όπως δεν είναι ακόλουθες της δημοκρατίας που υπηρετείτε υπό τον πρωθυπουργό κ. Γιώργο Παπανδρέου. Δηλώσεις του τύπου "έχουν σκεφτεί τι θα γίνει αν εμείς ζητήσουμε από τους ψηφοφόρους μας να επιβεβαιώσουν την ψήφο και την εμπιστοσύνη τους προς το πρόσωπό μας;", προφανώς αποτελούν την άκρη του τούνελ που οδηγείτε την χώρα, και στην οποία άκρη υπάρχει η άβυσσος... Δεν συμφωνείτε κύριε Παπουτσή;


Γράφει (από το Σικάγο) ο Dr. Alexander G. Alemis

Τι είναι όλη αυτή η φασαρία για το χρέος της Ελλάδας; Το χρέος της Ελλάδας! Το χρέος της Ελλάδας! Μα ποιανού χρέος είναι τέλος πάντων; Είναι χρέος του ελληνικού λαού; Είναι χρέος της χώρας; Είναι χρέος της Ευρώπης;

Το σίγουρο είναι πως δεν είναι χρέος του ελληνικού λαού, και ιδού γιατί:

α. O ελληνικός λαός ποτέ δεν ενημερώθηκε για τα όποια δάνεια.

β. Ούτε οι πολιτικοί ούτε οι δανειστές αποκάλυψαν τους όποιους όρους στο λαό.

γ. Ποτέ δε διεξήχθη κάποιο δημοψήφισμα στον ελληνικό λαό από τους πολιτικούς ή τους δανειστές για να τον ρωτήσουν εάν:

i. Ήθελε να πάρει δάνειο από κάποιον.

ii. Αν ήθελε να βάλει κάτι ή τμήματα της χώρας του ως εγγύηση.

δ. Ποτέ δεν υπέγραψε κάποιο δάνειο ούτε εισέπραξε, σε συλλογική ή ατομική βάση, κάποιο δάνειο απευθείας από οποιονδήποτε.

Οπότε πώς μπορεί να είναι χρέος του ελληνικού λαού αυτό; Δεν είναι.

Είναι χρέος της χώρας;

Η Ελλάδα ανήκει στον ελληνικό λαό κι όχι σε λίγους ανέντιμους πολιτικούς ή στο σινάφι των απατεώνων της Γαλλίας, της Γερμανίας ή του ΔΝΤ.

Εάν η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και οι Έλληνες ποτέ δεν έβαλαν τη χώρα τους σε χρέη ή σε εγγυήσεις, τότε δεν είναι δυνατόν να γίνονται κατασχέσεις εναντίον του λαού ή των περιουσιακών στοιχείων της χώρας.

Ποιανού χρέος λοιπόν είναι αυτό; Ποιος εμπλέκεται σε αυτό;

α. Κάποιοι Έλληνες πολιτικοί που επανειλημμένως υπέγραψαν τα δάνεια χωρίς να ενημερώσουν το λαό.

β. Κάποιοι Έλληνες πολιτικοί που χωρίς να ενημερώσουν το λαό πήραν τα χρήματα και έκαναν ό,τι ήθελαν με αυτά χωρίς την έγκριση του λαού ή χωρίς δημοψήφισμα. Χρησιμοποίησαν τα δάνεια για να συγκαλύψουν τη δική τους ανικανότητα να δημιουργήσουν μια καλύτερη οικονομία.

γ. Κάποιοι δανειστές, οι μισοί από άλλα μέρη του κόσμου και οι μισοί από την Ελλάδα, που θέλησαν να δανείσουν τη χώρα:

i. Για να βγάλουν χρήματα χωρίς οι ίδιοι να εργαστούν ή να παράξουν οτιδήποτε.

ii. Με κακές προθέσεις, με σκοπό να υπονομεύσουν τη χώρα για να την πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί.

iii. Χωρίς να πράξουν σωστά με την οφειλόμενη φροντίδα, δάνεισαν χρήματα σε ανέντιμους πολιτικούς.

iv. Έκαναν τους πολιτικούς ακόμα πιο ανέντιμους δανείζοντάς τους χρήματα τα οποία, όπως ισχυρίζονταν αυτοί, ήταν ικανοί να παράγουν.

Τι θα γινόταν αν οποιοσδήποτε από μας πήγαινε σε μια τράπεζα και έλεγε ότι θέλει ένα δάνειο και ότι αντιπροσωπεύει κάποιον άλλο κι ότι αυτός ο άλλος δε γνωρίζει τίποτα γι’ αυτό αλλά αυτός ο άλλος θα πληρώσει για το δάνειο; Ποιες πιθανότητες θα υπήρχαν να το εγκρίνει η τράπεζα; Μου φαίνεται ότι η τράπεζα θα καλούσε την αστυνομία, και η αστυνομία θα καλούσε κάτι ζόρικους τύπους για να μας πάνε στο τρελάδικο. Θέλω να πω, θα μας περνούσε για τρελούς, έτσι δεν είναι;

Καλά τα λες εσύ, θα μου πεις, αλλά ο ελληνικός λαός καρπώθηκε το όφελος απ’ όλα αυτά τα δάνεια. Λοιπόν, θα το ανασκευάσω αυτό ως εξής:

α. Οι πολιτικοί ποτέ δεν είπαν στο λαό από πού προέρχονται τα δάνεια.

β. Ο ελληνικός λαός συνέχιζε να βγάζει με την ψήφο του τους πολιτικούς αυτούς στην εξουσία επειδή του έλεγαν ψέματα ισχυριζόμενοι ότι τα λεφτά είναι προϊόν της σκληρής δουλειάς τους και της ικανότητάς τους να φτιάξουν την οικονομία.

γ. Εφόσον έρεε χρήμα στην οικονομία και τα πράγματα φαίνονταν καλά, οι Έλληνες συμφώνησαν να εκχωρήσουν τμήματα της οικονομίας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα που δε θα έπρατταν αν ήξεραν την αλήθεια.

Ποιανού λοιπόν είναι το χρέος;

Είναι των πολιτικών και των δανειστών και κανενός άλλου. Το να αποσπούν περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας που ανήκουν στο λαό της Ελλάδας ή το να περνούν νόμους υπέρ δανειστών τους οποίους οι Έλληνες ποτέ δε γνώριζαν ή δε συμφώνησαν γι’ αυτούς, είναι παράνομο.

Οι πολιτικοί υπηρετούν το λαό. Είναι όπως οι υπηρέτες. Πώς γίνεται ένας υπηρέτης, αντί να κάνει τη δουλειά του, να παίρνει δάνεια που βαρύνουν το σπίτι σου χωρίς να το γνωρίζεις εσύ και να βάζει άλλους να κάνουν τη δουλειά του; Θα ήταν ποτέ νόμιμα τέτοια δάνεια; Ποτέ – εκτός κι αν το κράτος είναι καταπιεστικό και προσπαθεί να σου πάρει το σπίτι επιτρέποντας να είναι νόμιμη η σύναψη συμφωνίας ανάμεσα σε μια τράπεζα και σε έναν υπηρέτη.

Κατά τη γνώμη μου, κανένα δάνειο ανάμεσα σε μια χώρα και σε δανειστές δεν μπορεί ποτέ να διαθέτει εγγυήσεις παρά μόνο σε ανάγκη λόγω κινδύνου, όπως στην περίπτωση πολέμου, και εφόσον τα 2/3 του λαού της χώρας έχουν συμφωνήσει και υπογράψει όλους τους όρους του δανείου.

Ποιανού λοιπόν είναι το χρέος;

Είναι ένα δάνειο που έγινε μεταξύ άπληστων και αφελών δανειστών και κάποιων Ελλήνων πολιτικών χωρίς νόμιμη εγγύηση. Εξετάζοντάς το από οικονομική σκοπιά, είναι χαρτιά χωρίς αντίκρισμα.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν;

Υπάρχουν δύο επιλογές:

α. Οι δανειστές αντιλαμβάνονται ότι τα έκαναν θάλασσα και αναλαμβάνουν τις απώλειές τους.

β. Ρωτούν τον ελληνικό λαό ευγενικά μέσω ενός δημοψηφίσματος εάν υπάρχει πιθανότητα να θελήσει να αναλάβει ένα μέρος της ευθύνης για το δάνειο.

Και τι γίνεται με τους πολιτικούς; Ε, αυτοί δημιούργησαν το δάνειο, αυτοί το υπέγραψαν και πήραν τα λεφτά. Οι δανειστές μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν μαζί τους: να τους κατάσχουν την περιουσία, να τους πουλήσουν για σκλάβους ή να πουλήσουν όργανα του σώματός τους, ας κάνουν ό,τι θέλουν μαζί τους, δε με νοιάζει.

Όχι, αυτό το χρέος δεν είναι χρέος της Ελλάδας• είναι χρέος των πολιτικών και των δανειστών. Και τι γίνεται με τη διαφθορά στην Ελλάδα και τα άλλα δεινά του κόσμου; Λοιπόν, οι Έλληνες κάνουν ό,τι θέλουν στη χώρα τους, κι αν πιστεύεις ότι είναι ανέντιμοι, τότε μην τους δανείζεις λεφτά ούτε τώρα ούτε ποτέ. Οι ίδιοι άνθρωποι που δάνεισαν τους πολιτικούς και τους έκαναν ανέντιμους, τώρα βγαίνουν στις ειδήσεις και λένε ότι η Ελλάδα έχει ανέντιμους πολιτικούς. Αλήθεια; Πόσο ηλίθιοι νομίζετε ότι είμαστε; Ένας πολιτικός που έχει εκτελεστικό πόστο πρέπει να δημιουργεί καλύτερη οικονομία με εξυπνάδα και σκληρή δουλειά. Το δανεικό χρήμα δημιουργεί ανέντιμους πολιτικούς από τη στιγμή που δεν είναι αναγκασμένοι να κάνουν τη δουλειά τους.

Οι κακοπροαίρετοι ισχυροί του κόσμου έχουν αποχαζέψει τους ανθρώπους και τους τροφοδοτούν με ψέματα για να μπορούν να υλοποιούν συστηματικά σχέδια όπως αυτό.

Αδερφέ μου, δεν είναι δυνατόν να είσαι υπεύθυνος για ένα δάνειο που δε σύναψες ποτέ. Μη σε ξεγελούν σ’ αυτό. Δεν τα έκανες εσύ μούσκεμα. Μπορεί να σε κορόιδεψαν ανέντιμοι και προδότες πολιτικοί, αλλά εσύ ποτέ δεν υπέγραψες το δάνειο. Το καταλαβαίνεις; Δεν είναι δυνατόν να είσαι υπεύθυνος. Φτιάξε καινούρια κυβέρνηση. Ξεκίνα ένα καινούριο κεφάλαιο, μια νέα αυτοκέφαλη κυβέρνηση εκλεγμένη από την πλειοψηφία του λαού αποκαλούμενη «Νέα Ελλάδα».

Και τι γίνεται με το δάνειο; Ε, λοιπόν δεν είναι δικός σου δανεισμός, ήταν ένα κόλπο, το οποίο δεν ήταν δική σου έμπνευση. Αναδιοργάνωσε την κυβέρνησή σου. Ξεκίνα μια νέα κυβερνητική ομάδα και νοικοκύρεψε το κράτος από την αρχή. Πίστεψε στην παραγωγή, ξόδευε λιγότερα απ’ όσα κερδίζεις και μην ξαναπάρεις ποτέ δάνειο από κανέναν στο μέλλον.

Πώς είναι δυνατόν μια κυβέρνηση να παίρνει δάνειο βάζοντας ενέχυρο τα περιουσιακά στοιχεία ανθρώπων που δεν έχουν καν γεννηθεί; Δεν είναι δυνατόν. Δεν είναι λογικό. Η Ελλάδα και ο λαός της έχουν πληρώσει αρκετά στο πέρασμα των χιλιετιών. Δημιούργησαν και υπερασπίστηκαν τον ελληνικό πολιτισμό –συγγνώμη, το δυτικό πολιτισμό– για 2.500 χρόνια. Κι όμως, τα ξαδέρφια τους από τα βορειοδυτικά λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη επανειλημμένως και ποτέ δεν ήρθαν να τους βοηθήσουν όταν το είχαν ανάγκη. Με ποιον τρόπο θα είχε φτάσει η Αναγέννηση του κλασικού πολιτισμού στην Ιταλία εάν οι Έλληνες δεν κρατούσαν τους βαρβάρους στριμωγμένους επί χιλιάδες χρόνια;

Και όμως, το μόνο που θέλει να κάνει η Δύση είναι να γελοιοποιήσει τους Έλληνες. Έφτασαν μάλιστα να εφεύρουν ένα νέο γεννήτορα πολιτισμό και γλώσσα, τον αποκαλούμενο «ινδοευρωπαϊκό». Σοβαρά; Όλες αυτές οι ρίζες είναι αρχαιοελληνικές. Το μήνυμά μου προς τους Έλληνες: Ξεχάστε αυτό το χρέος. Δεν είναι δικό σας. Και τι γίνεται με τον αντίκτυπο στον υπόλοιπο κόσμο; Όλες οι χώρες μπορούν να ακολουθήσουν το ίδιο μονοπάτι. Ξεφορτωθείτε τους δουλεμπόρους και κάντε την ελευθερία να βασιλέψει ανά τον κόσμο. Έτσι κι αλλιώς αυτό αρμόζει, δηλαδή να ξεκινήσει κάτι τέτοιο από την Ελλάδα.

Επικεντρωθείτε στη δημιουργία και δημιουργήστε πλούτο, και κάτω οι ανίκανοι και ανέντιμοι πολιτικοί.

Αμήν!

Ο Άγιος Πέτρος ήταν ανήσυχος και σκεφτικός. Βημάτιζε πάνω - κάτω στο γραφείο του νευρικά. Ένα ελαφρύ χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα του γραφείου του.

Μπήκε ο Καραμανλής. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής! «Με ζήτησες, Άγιε…».

«Ναι… έλα πρόεδρε, κάθισε».

Ο Καραμανλής ήταν περίεργος για την επείγουσα πρό­σκληση. Πάντα, βέβαια, ο Άγιος Πέτρος, σε δύσκολες καταστάσεις, ζητούσε τη συμβουλή του. Όμως, για πρώτη φορά η γραμματέας του Αγίου, του ζήτησε να γίνει ένα τόσο εσπευσμένο ραντεβού. Τον σήκωσε κυριολε­κτικά άρον - άρον από τη μεσημεριανή σιέστα του…

«Σε βλέπω ανήσυχο, Άγιε…».

«Ναι, πρόεδρε, είμαι πολύ ανήσυχος. Τα πράγματα στην Ελλάδα δεν πάνε καλά… Δεν πάνε καθόλου καλά!».

Ο Καραμανλής αιφνιδιάστηκε με τον τόνο που είχε η φωνή τού Αγίου Πέτρου.

«Άκουσα καλά…» ρώτησε, φοβούμενος μήπως τον πρό­δωσε η ακοή του…

«Άκουσες πολύ καλά. Η Ελλάδα, δυστυχώς, όπως λέει και εκείνος ο Γάλλος αμαρτωλός, ο Στρος Καν, έχει πέσει στα σκατά!».

Το… Στρος Καν δεν το ’πιασε ο πρόεδρος. Τα… σκατά, όμως, τα ’πιασε αμέσως!

Κούνησε το κεφάλι του με νόημα και κατήφεια.

«Κατάλαβα… έγινε πρωθυπουργός ο ανιψιός μου ο Κωστάκης!».

«Πρόεδρε, ξέρεις τους κανόνες του Παραδείσου, δεν μπορώ να δώσω πληροφορίες για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Όμως, τα πράγματα είναι ακόμη χειρό­τερα…».

«Μη μου πεις, Άγιε, ότι έγινε και ο… Γιωργάκης πρωθυ­πουργός!» είπε και σηκώθηκε από την πολυθρόνα του ταραγμένος ο Καραμανλής.

«Νο… comments », πέταξε ο Άγιος.

Ανησύχησε, όμως, έτσι όπως είδε ταραγμένο τον Καραμανλή και ανοίγοντας την πόρτα του γραφείου του, είπε στη γραμματέα του:

«Χριστίνα, ειδοποίησε τον Θόδωρο να φέρει τα χάπια τού προέδρου…». Μετά στράφηκε στον Καραμανλή. «Ηρέμησε, Κώστα, και κάθισε. Εξάλλου, εσύ το ’χες προβλέψει ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο!».

«Το ’λεγα – αλλά δεν το πίστευα!».

Ο Άγιος Πέτρος χαμογέλασε. «Οι Έλληνες πολιτικοί», σκέφτηκε, «ακόμα και την αλήθεια, όταν λένε, δεν την πιστεύουν…».

«Πρόεδρε, σε φώναξα επειγόντως γιατί υπάρχει ένα σο­βαρό θέμα. Ο Αντρέας θέλει να γυρίσει στην Ελλάδα!» σφύριξε μέσα απ’ τα δόντια του ο Άγιος Πέτρος.

Ο Καραμανλής έμεινε αποσβολωμένος. Έχασε το χρώμα του. Έπεσε πάγος μέσα στο γραφείο. Το πρώτο που σκέφτηκε μετά την παρατεταμένη σιω­πή ο πρόεδρος ήταν μήπως τον πρόδωσε για μια ακό­μα φορά η ακοή του…

«Άκουσα καλά;» ρώτησε διακριτικά.

«Πολύ καλά. Ο Αντρέας θέλει να επιστρέψει για μια εβδομάδα στην Ελλάδα. Ζητάει άδεια εξόδου από τον Παράδεισο!».

«Αυτό είναι τρέλα…».

«Του το ’πα. Αλλά επιμένει. Λέει ότι έχει επιδείξει κα­λή διαγωγή και δικαιούται ολιγοήμερης άδειας εξόδου. Υποστηρίζει ότι, αφού στις φυλακές εγκληματιών της Γης δίνουν άδειες εξόδου, δεν μπορεί αυτό να μην συμ­βαίνει στον Παράδεισο…».

«Αυτός ήταν πάντα ο Αντρέας…» πέταξε ο Καραμανλής.

«Σε φώναξα για να με βοηθήσεις. Τι να κάνω;».

Ο Καραμανλής συνοφρυώθηκε. Σκοτείνιασε.

Έμεινε ανέκφραστος για κάμποσα λεπτά. Μετά είπε στυ­φά: «Άσ’ τον να επιστρέψει για λίγες ημέρες. Θα είναι η μεγαλύτερη τιμωρία του…».

Ο Άγιος Πέτρος χαμογέλασε. «Μπορεί ο Καραμανλής να πήγε στο… Παρίσι και να γύρισε, αλλά παρέμεινε πάντα ο ίδιος! Η ανθρώπινη φύση…» σκέφτηκε μελαγχολικά.

Ο Αντρέας τέντωσε τα πόδια του στο ευρύχωρο σαλόνι της πρώτης θέσης του διαστημοπλοίου «Παράδεισος». Ήταν ευχαρι­στημένος. Επιτέλους θα επέστρεφε... Έστω και για λίγο. Δεν εί­χε σημασία, δεκαέξι χρόνια μετά τον θάνατό του. Αυτό που τον ερέθιζε να δει και να κατανοήσει ήταν το «μετά». Όχι η επιστρο­φή, αλλά αυτό που είχε γίνει, είτε στο... όνομα του είτε εναντίον του. Δεν τον συνάρπαζε η «ανάσταση». Σ' αυτήν, εξάλλου, δεν πίστευε. Η γοητεία της επιστροφής βρισκόταν στην ανάκτηση, έστω και για λίγο, των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της ανθρώπινης φύσης. Ο «Παράδεισος» ήταν ωραίος, αλλά πληκτικός.

Τους συλλογισμούς του διέκοψε η φωνή του Κυβερνήτη, που από την καμπίνα του προανήγγειλε την απογείωση του διαστη­μοπλοίου με προορισμό τη Γη.

Μετά εμφανίστηκε η αεροσυνοδός. Ψηλή, ξανθιά, νταρντάνα, με γαλάζια μάτια και μακριά μαλλιά. Της έμοιαζε... Ήταν όπως εκείνη την καλή εποχή. Είχε καιρό να δει αεροσυνοδό και του «άναψαν τα λαμπάκια...».

«Κύριε Πρόεδρε, να δέσετε τη ζώνη σας» είπε χαρίζοντας του ένα όμορφο χαμόγελο.

Ο Αντρέας της ανταπέδωσε το χαμόγελο. «Τώρα θα έπρεπε να τη λύ­σω... » της πέταξε πονηρά, καθώς έδενε τη ζώνη.

«Αργότερα, κύριε Πρόεδρε, μετά την απογείωση... Έχουμε καιρό -θέλετε κάτι άλλο; του 'πε τσαχπίνικα.

«Ευχαριστώ, προς το παρόν είμαι μια χαρά» ανταπάντησε ο Αντρέας σε στιλ αυτή τη φορά τζέντλεμαν. Η αεροσυνοδός απεσύρθη.

Ο Αντρέας ακούμπησε το κεφάλι του στο «μαξιλάρι» του καθίσματος και έκλεισε τα μάτια του. Ήθελε να αυτοσυγκεντρωθεί.

Ήταν ευχαριστημένος. Τα είχε καταφέρει. Στην αρχή, ο Άγιος Πέτρος δεν ήθελε ν' ακούσει ούτε κουβέντα για επιστροφή στη Γη με «άδεια εξόδου». Έλεγε ότι το απαγορεύουν οι άγιοι κανόνες.

Στο «κόλπο» όμως, αργότερα, έβαλε και τον Καραμανλή. Στην αρχή ήταν κι αυτός αρνητικός. «Ρε, Αντρέα, κάνεις σαν τον άρρωστο που απέδρασε από το φρενοκομείο και, ύστερα από λίγο, θέλει να ξαναγυρίσει οικειοθελώς»! Ο Αντρέας δεν πίστευε ότι η Ελλάδα είναι «φρενοκο­μείο». Και εν πάση περιπτώσει, ακόμα κι αν ήταν ως παλιός τροτσκιστής, ήθελε να την αλλάξει «από τα μέσα»... Όμως το επιχείρημα που διαφο­ροποίησε τη στάση του Καραμανλή, ήταν συναισθηματικό: «δεν θέλεις να μάθεις ότι ο Λιάπης ή ο Κωστάκης έγιναν πρωθυπουργοί και τι έκα­ναν;» του πέταξε.

Ο Καραμανλής δάκρυσε... Όλος ο καλός κρυμμένος συναισθηματι­σμός του ξεχείλισε. Από τότε που είχε έρθει στον «Παράδεισο» δεν το έκρυβε, όσο παλιά.

Με τον καιρό, συνηγόρησε στην επιστροφή του Αντρέα, παρ' όλο που δεν έκρυβε την ανησυχία του. «Ελπίζω να μην κάνεις, Αντρέα, τίποτα τρέλες» - του 'λεγε και του ξανάλεγε.

«Παιδιά είμαστε, Κώστα;...» του απαντούσε εκείνος.

Τελικά ο Καραμανλής, προσποιούμενος πάντα δημοσίως, και κυρίως προς τον Άγιο Πέτρο, ότι είναι κατά της επιστροφής του Αντρέα στην Ελ­λάδα, με τον τρόπο του τη διευκόλυνε... Ο Αντρέας βέβαια πάντα αμφέ­βαλλε αν τελικά τον βοήθησε γιατί ήθελε να τον διευκολύνει ή να τον τιμωρήσει... Πάντως, εκείνο που επιδίωκε, το είχε πετύχει! Αυτό πρωτί­στως μέτραγε για τον Ανδρέα. Το «κόστος» απέφευγε πάντα να το σκέ­φτεται. Αυτό ήταν ένα «αδύνατο» στοιχείο του και το 'ξερε...

Ο ξερακιανός «Γιάνκη» τον κοίταζε βλοσυρά. «Κύριε πρωθυπουργέ, θα χρεοκοπή­σετε! Οι αγορές δεν σας δανείζουν πια. Η προ­σφυγή σας στο ΔΝΤ είναι υποχρεωτική. Εμείς θέλουμε να σας βοηθήσουμε...»

Ο Αντρέας σηκώνεται από την πολυθρόνα του γραφείου του. Τα μάτια του έχουν αγριέψει. Τον «καρφώνει» με εκείνο το ανεπανάληπτο καθη­λωτικό βλέμμα του.

«Κύριε, η Ελλάδα, όσο μικρή κι αν είναι, δεν πωλείται. Ανήκει στους Έλληνες. Και όχι στα "μαύρα κοράκια" του ΔΝΤ και της "παρέας" των λαίμαργων κερδοσκόπων. Σε λίγο θα μάθετε και επισήμως την απάντη­ση της χώρας μου σ' αυτό το επαίσχυντο τελεσίγραφο...» σφύριξε στον ξερακιανό τύπο του ΔΝΤ και του 'δειξε την πόρτα εξόδου...

Μετά σήκωσε το εσωτερικό τηλέφωνο. «Αγγέλα, πάρε τον Αντώνη, τον Άκη, τον Γεράσιμο και τον Γιάννο, σε μια ώρα να 'ναι όλοι εδώ!»

Μπήκαν όλοι στο γραφείο του σκυθρωποί. Η Αγγέλα τους είχε προε­τοιμάσει. «Τα 'χει πάρει» τους είπε στα γρήγορα.

Ο Αντρέας ήταν σκεφτικός. Τους ενημέρωσε για το τηλεσίγραφο. Αναστατώθηκαν. Μετά άναψε την πίπα του. «Όταν σου κάνουν έναν εκβιασμό, η μόνη απάντηση που πιάνει είναι ένας μεγαλύτερος εκβι­ασμός!» πέταξε. Μετά στράφηκε στον Γιάννο: «Θα τους πεις ότι δεχό­μαστε ένα συμφωνημένο 7ετές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρ­μογής, με τους εξής όρους: πρώτον, εξασφάλιση μιας ομαλής ροής δα­νεισμού με την εγγύηση της ΕΚΤ και, δεύτερον, ένα ευρωπαϊκό αναπτυ­ξιακό πρόγραμμα επενδυτών της τάξης των 30 δισ. για την Ελλάδα. Το ΔΝΤ δεν το συζητώ - πρέπει να καταλάβουν ότι ο πλεονασματικός Βορ­ράς έχει υποχρέωση να στηρίξει τον ελλειμματικό Νότο. Πληρώνουμε τις ατέλειες του ευρώ, που ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των Γερμανών, και την άδικη ισοτιμία δραχμής - ευρώ που μπήκαμε... Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε! Εάν σου κάνουν τους δύσκολους, πες τους ότι η Ελλάδα θα κάνει παύση πληρωμών και θα τιναχθεί όχι μόνο η Ευρώπη, αλλά η παγκόσμια οικονομία στον αέρα! Το κραχτης Leahman Brothers θα μοιάζει με γρατζουνιά...»

Μετά απευθύνθηκε στον Λιβάνη: «Αντώνη, προετοίμασε την Κοινοβου­λευτική Ομάδα και τους υπουργούς, ξέρεις. Έτσι...» «Πρέπει να κάνεις, πρόεδρε, και διάγγελμα» είπε. «Εντάξει, πες στον Κώστα να ετοιμάσει ένα σχέδιο στη γραμμή της καταγγελίας των κερδοσκόπων και όσων μας εκβιάζουν και συνωμο­τούν κατά της χώρας. Με "μότο" η Ελλάδα δεν εκβιάζεται ούτε πω­λείται!

Χρειάζεται λαϊκός συναγερμός. Ο κόσμος πρέπει να μπει μπροστά. Αυτά τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται με τεχνοκρατικές μόνο διαβουλεύσεις...»

Ο Άκης είπε, όπως πάντα, «Συμφωνούμε πρόεδρε...». Ο Αρσένης ρώτησε εάν πρέπει να μπει και ο στρατός σε επιφυλακή. «Δεν εί­ναι άσχημη ιδέα...» απάντησε ο Αντρέας και συνέχισε: «Η μάχη τώρα αρχίζει. Θα είναι δύ­σκολη, αλλά θα νικήσουμε!»

Τη στιγμή που σηκώθηκαν οι υπουργοί για να φύγουν, ο πρόεδρος έκανε νόημα στον Λι­βάνη να μείνει.

Όταν έκλεισε η πόρτα και έμειναν μόνοι, ο Αντρέας χαμήλωσε τους τόνους. «Τι λες, Αντώνη;» «Πρόεδρε, παίρνεις μεγάλο ρίσκο. Η ζαριά είναι πολύ μεγάλη. Τα βάζεις σχεδόν με όλους». «Το ξέρω, αλλά δεν υπάρχει άλ­λος δρόμος. Εάν μας ρίξουν στον δρόμο του ΔΝΤ, θα κάνουμε δέκα χρόνια να βγούμε, κι αν βγούμε... θα μας πολτοποιήσουν πρώτα και μετά θα εξαγοράσουν τζάμπα ό,τι πλου­τοπαραγωγική πηγή έχει η Ελλάδα. Αντώνη, εγώ δεν το κάνω αυτό με τίποτα. Είναι σαν να αναιρώ τον εαυτό μου... Δεν γίνεται!»

Ο Λιβάνης κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Ο Αντρέας είχε δί­κιο. «Τι πιθανότητες έχουμε, πρόεδρε;» Ο Αντρέας σηκώθηκε σιωπη­λός. Έκανε μερικά βήματα σκεφτικός. Μετά είπε: «Πολλές, Αντώνη, πολύ περισσότερες απ' ό,τι μπορούμε να δούμε τώρα. Το πρόβλημα, σε τελευταία ανάλυση, είναι συστημικό και το ξέρουν. Επιπλέον είναι απροετοίμαστοι να το αντιμετωπίσουν. Ρισκάρουν πολύ περισσότερα απ' ό,τι εμείς. Οι τράπεζές τους έχουν πολλούς "σκελετούς" στα ντου­λάπια τους. Έχουν μετατρέψει το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε "κα­ζίνο". Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί εσαεί. Και σ' αυτό το "καζίνο" δεν μπορεί να παραμείνει "πειραματόζωο" η Ελλάδα...»

Ο Αντώνης σηκώθηκε. Είχε δίκιο ο Αντρέας, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι όλα αυτά δεν ήταν ένα μεγάλο ρίσκο. «Πρόεδρε, εάν δεν με θέλεις τίποτε άλλο, φεύγω για να προλάβω...»

«Εντάξει, Αντώνη, α, μην ξεχάσω, συνεννοήσου με το υπουργείο Εξωτερικών να μου κλείσουν όσο πιο σύντομα γίνεται συνάντηση με τους Ρώσους και τους Κινέζους. Το παιχνίδι θέλει "σκληρό" μαρκάρι­σμα από την αρχή!»

Όταν ο Αντρέας έμεινε μόνος στο γραφείο, «βούλιαξε» στην πολυ­θρόνα του εξαντλημένος...

Ξύπνησε ιδρωµένος και ταραγµένος. Κοίταξε αριστερά και δεξιά. Έκανε σχεδόν δύο λεπτά για να συνέλθει και να συνειδητοποιήσει ότι ήταν στην πριβέ καµπίνα του διαστηµοπλοίου «Παράδεισος 1».

«Θεέ µου, τι εφιάλτης ήταν αυτός!» ψέλλισε. Δεν µπορούσε να το πι­στέψει. Η Ελλάδα στο… ΔΝΤ! Δεν το χώραγε το µυαλό του. «Τι περίεργο όνειρο κι αυτό…» µουρµούρισε. Τον είχε αναστατώσει… «Δεν έχω και την ξεµατιάστρα της Δήµητρας» σκέφτηκε χαµογελώντας και αναπολώ­ντας µε τρυφερότητα µιαν άλλη εποχή. Η κυρία Μαριγώ εξηγούσε και τα όνειρα. Θυµήθηκε τη «φασαρία» που του ’χε κάνει η Δήµητρα όταν επέµενε ότι ήταν «µατιασµένος» και του ’χε δώσει την κυρία Μαριγώ στο τηλέφωνο για να τον ξεµατιάσει τηλεφωνικά, όταν κάποια στιγµή αντιλή­φθηκε ότι κρατούσε το τηλέφωνο… ανάποδα! Γέλασε... Από τη µια, δεν ήθελε να της χαλάσει το χατίρι και, από την άλλη, τα σιχαινόταν όλα αυ­τά. Έτσι είχε βρει το… ανάποδο τηλέφωνο!

Μ’ όλα αυτά, χαλάρωσε κάπως. Όµως ο εφιάλτης που ’χε δει, επανερ­χόταν κάθε τόσο στο µυαλό του. Τον είχε επηρεάσει.

Ευτυχώς, εκείνη τη στιγµή, µπήκε στην καµπίνα η σούπερ αεροσυνο­δός, µ’ ένα πλατύ θελκτικό, γοητευτικό χαµόγελο. «Πώς πάµε; Είστε κα­λά, κύριε πρόεδρε; Μήπως θα θέλατε κάτι;».

«Ένα διπλό Dimple µε πάγο» είπε αυθόρµητα ο Αντρέας. Του ’χε λεί­ψει στον «Παράδεισο» τόσο πολύ…

Όταν του το σερβίρισε, τη ρώτησε πώς τη λένε. «Έµιλυ» του ’πε. «Έχεις πολύ ωραίο όνοµα, Έµιλυ, δεν κάθεσαι λίγο να µου κάνεις παρέα;» της πέταξε. «Κύριε πρόεδρε, ξέρετε, αυτό δεν επιτρέπεται από τους κανό­νες προσωπικού των Διαπλανητικών Αερογραµµών Παράδεισος - Γη, αλ­λά για σας θα καθίσω µόνο λίγο…» είπε µε πολύ τσαχπινιά.

Έτσι έπιασαν συζήτηση περί ανέµων και υδάτων, γης και ουρανού. Σ’ αυτά ο Αντρέας ήταν µανούλα. Αυτό το κορίτσι εξέπεµπε µια άγρια θηλυ­κότητα. Τα µάτια του είχαν καρφωθεί από την αρχή στο σφιχτό και πλού­σιο µπούστο της, που ξεχείλιζε, αποκαλύπτωντας µια υπέροχη «τραγα­νή» σάρκα…

Η γυναικεία παρουσία τού είχε λείψει πολύ. Στον παράδεισο, βάζουν τις γυναίκες ξεχωριστά από τους άντρες. Σε άλλη πτέρυγα. Ακόµα και στα VIP δωµάτια, απαγορεύονται οι συγκατοικήσεις. Κάτι σαν τα πα­λιά γυµνάσια αρρένων και θηλέων. Ήταν κάτι που την «έσπαγε» στον Αντρέα, αλλά δεν µπορούσε να κάνει και πολλά…

Εν πάση περιπτώσει, όσο µιλούσε µε την Έµιλυ, µια τρελή ιδέα άρχισε να καρφώνεται στο µυαλό του!

Εκείνη την ώρα ακούστηκε από την καµπίνα του πιλότου του διαστη­µοπλοίου η φωνή του κυβερνήτη.

«Κυρίες και κύριοι, βρισκόµαστε στο µέσον της διαδροµής προς τη Γη. Σε λίγες ώρες θα προσγειωθούµε στην Αθήνα».

Η Έµιλυ σηκώθηκε. «Θα τα πούµε αργότερα» του ’πε µε τσαχπινιά. Καθώς έφευγε, ο Αντρέας «καρφώθηκε» στα υπέροχα οπίσθιά της…

Το κακό είναι ότι, όταν έκλεισε την πόρτα πίσω της, στο µυαλό του πάλι ήρθε εκείνος ο παράξενος εφιάλτης «Τι είναι αυτό µε το ΔΝΤ - περίεργα πράγµατα» µουρµούρισε καθώς σηκώθηκε να πάρει το ipad του…

Το ipad ήταν ο µηχανισµός - κάλυψη, µέσω του οποίου, όπως εί­χαν συµφωνήσει, θα επικοινωνούσε ο Άγιος Πέτρος µαζί του. Αλλά και ο Αντρέας µε τον… «σταθµάρχη» του Παραδείσου, όποτε αισθανόταν αυτή την ανάγκη ή ήθελε να ρωτήσει κάτι. Ο πρόεδρος κάθισε στην πολυθρόνα του διαστηµοπλοί­ου «Παράδεισος» και άνοιξε γεµάτος περιέργεια το... θεί­ον ipad. Ο Άγιος Πέτρος τού είχε φτιάξει έναν φάκελο µε µερικές γενικές πληροφορίες για το τι είχε γίνει στην Ελλά­δα από τότε που έφυγε…

Η καρδιά του χτύπαγε δυνατά. Είχε ανάµεικτα συναι­σθήµατα. Συγκίνηση και ταραχή. Πάτησε… κλικ, κάνοντας τον σταυρό του!

Στην οθόνη εµφανίστηκε η «Απόρρητη Έκθεση» του Τµήµατος Ελληνικών Υποθέσεων του Παραδείσου. Συνο­δευόταν από ένα µικρό ιδιόχειρο σηµείωµα του Αγίου Πέ­τρου.

«Αντρέα, µην ξεχάσεις ό,τι είπαµε και συµφωνήσαµε. Δεν θα ανακατευτείς σε πολιτικές υποθέσεις. Δεν θα δεις περισσότερα από δυο - τρία άτοµα. Δεν θα σου κάνει συ­γκεντρώσεις ο Παναγιωτακόπουλος µε τον… Μπιρσίµ. Και σε δέκα µέρες το πολύ, θα γυρίσεις πίσω».

Του Αντρέα αυτού του τύπου οι νουθεσίες του ’σπαγαν τα νεύρα. Αλλά το προσπέρασε γιατί η αγωνία του να δει τι είχε γίνει από τότε που έφυγε ήταν µεγάλη…

Τα µάτια του άρχισαν να καταπίνουν λαίµαργα και γρή­γορα τις πληροφορίες της «Απόρρητης Έκθεσης».

«Μετά την ‘‘αναχώρηση’’ Παπανδρέου εξελέγη πρωθυπουργός ο Σηµίτης. Δεν βγήκαν ούτε ο Αρσένης, ούτε ο Άκης. Ο Γιώργος στήριξε Σηµίτη. Και στον κρίσιµο δεύτερο γύρο µεταξύ Σηµίτη - Άκη ο Λαλιώτης τά­χθηκε µε τον Σηµίτη.

Ο Αρκούδος και ο Χυτήρης δεν έδωσαν ποτέ την επιστολή - διαθήκη τού Αντρέα στη δηµοσιότητα».

Η πληροφορία ότι τον διαδέχθηκε ο Σηµίτης δεν τον ξάφνιασε. Μπο­ρούσε να καταλάβει την «πατροκτονία» όχι µόνο του Γιώργου, αλλά και του ΠΑΣΟΚ…

Όπως αντιδρούν τα παιδιά στον πατέρα τους, µε τον ίδιο τρόπο συµπε­ριφέρονται και τα «συλλογικά υποκείµενα» στους ηγέτες τους!

Το µείγµα µεταξύ λατρείας και µίσους αποδοχής και απόρριψης κάθε φορά «παίζεται» και εξαρτάται από τις «συγκυρίες», τις ανάγκες της στιγµής και τους ανθρώπους της.

Εκείνο όµως που τον ξάφνιασε ήταν η «πολιτική διαθήκη του»! Όχι γιατί ο Αρκούδος και ο Χυτήρης δεν την έδωσαν στη δηµοσιότητα, αλλά γιατί δεν υπήρχε… «Περίεργο…» µουρµούρισε. Αλλά δεν στά­θηκε.

Η περιέργεια για το τι έγινε τον έσπρωξε παρακάτω. «Μετά το 2000, τη δεύτερη τετραετία του Σηµίτη ο εκσυγχρονισµός έχασε την προωθητική δυναµική του. Η ελληνική προεδρία στην Ε.Ε. και οι Ολυµπιακοί Αγώνες δεν επέτρεπαν το ρίσκο κοινωνικών συγκρούσεων.

Έτσι η φθορά άρχισε να γίνεται µεγάλη, παρ’ όλο που η Κύπρος µπήκε στην Ε.Ε. και η Ελλάδα στην Ευρωζώνη».

«Πώς µπήκαµε; Χωρίς αντισταθµιστικά; Χωρίς µεταρρυθ­µίσεις; Η οικονοµία της δραχµής πώς θα προσαρµοστεί στην οικονοµία του ευρώ; Υπάρχει κενό…» µουρµούρισε, αλλά συνέχισε την ανάγνωση.

«Τέλη του 2003 ο Σηµίτης είχε πειστεί ότι θα έχανε και µε µεγάλη διαφορά στις εκλογές του 2004. Αποφάσισε να µην κα­τέβει στις εκλογές και έδωσε το “δαχτυλίδι της διαδοχής” στον Γιώργο».

Ο Αντρέας τινάχθηκε. «Λάθος, Γιώργο - λάθος!» φώναξε αυ­θόρµητα. «Έπρεπε ν’ αφήσει να πάει ο Σηµίτης σε εκλογές». Μετά δι­άβασε και τη συνέχεια. Νίκη του Καραµανλή του µικρού στις εκλογές του 2004. Τις εσωκοµµατικές περιπέτειες του Γιώργου. Τη δεύ­τερη εκλογική νίκη του Καραµανλή το 2007 και την επικράτηση του Γιώργου επί του Βε­νιζέλου. Μάλιστα διασκέδασε ιδιαίτερα µε τις γαργαλιστικές περιγραφές που έκαναν οι καλά πληροφορηµένες υπηρεσίες του Ελληνικού Τµή­µατος του Παραδείσου για τις αλλεπάλληλες γκά­φες του Βενιζέλου. «Είναι χαρακτηριστικό παρά­δειγµα ενός εξαιρετικού ευφυούς ανθρώπου µε χαµηλό όµως δείκτη συναισθηµατικής ωριµότητος», σκέφθηκε.

Η «Έκθεση» τελείωσε µε την πληροφορία ότι ο Γιώργος κέρδισε τις εκλογές του 2009 και είναι τώρα πρωθυπουργός της Ελλάδας!

Ο Αντρέας συγκινήθηκε. Έφυγε από τον «µά­ταιο», πλην όµως συναρπαστικό κόσµο µε πρωθυπουργό Παπανδρέου και γυρνάει πάλι στον «κόσµο της µαταιότητας» µε πρωθυπουργό Πα­πανδρέου… «Ίσως είναι και µια απόδειξη της µα­ταιότητάς του!» µουρµούρισε µε τη γνωστή αυτο­σαρκαστική του διάθεση. «Εάν στην επιστροφή µου δεν συναντούσα στην πρωθυπουργία έναν Παπανδρέου ή έναν Κα­ραµανλή, µάλλον θα ’χα προσγειωθεί σε λάθος χώρα…» σκέφθηκε µε µια κυνική ειρωνεία, µε την οποία του άρεσε να πειράζει τον εαυτό του. Στο τέλος της ενηµερωτικής έκθεσης υπήρχε ένα ιδιόγραφο υστερόγραφο του Αγίου Πέτρου.

«Μέχρι εδώ οι πληροφορίες. Όλα τ’ άλλα θα τα ανακαλύψεις µόνος σου! Αυτό θα είναι το ‘‘κόστος’’ της επιστροφής που τόσο ήθελες…».

Αυτό τον τάραξε λίγο. Δεν καταλάβαινε πού το πήγαινε ο Άγιος. Αλλά η προσµονή της επιστροφής κυριάρχησε στη σκέψη του. Έκλεισε το ipad, τέντωσε τα πόδια του και έκλεισε τα µάτια του…

Συνεχίζεται...