Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Αυγ 2015

Στις Ένοπλες Δυνάμεις και στο προσωπικό τους δεν χρειάζεται καμία απολύτως δημοσκόπηση για να διαπιστωθεί ποιο είναι το πρώτο “κόμμα”. Είναι το κόμμα της απογοήτευσης, που έχει πάρει κεφάλι εδώ και καιρό, ακολουθούμενο από το “κόμμα” της απόγνωσης, κοντά στο οποίο βρίσκεται το “κόμμα” του θυμού! Ο συνδυασμός των τριών δημιουργεί ένα εκρητκικό μίγμα και κάνει την ψήφο των στρατιωτικών για τα πραγματικά κόμματα τελείως απρόβλεπτη.

Δεν θα τολμήσουμε να προβλέψουμε προς τα που θα πάνε οι ψήφοι των στρατιωτικών στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Ασφαλώς ένα τεράστιο ποσοστό θα έχει τιμωρητική διάθεση για την κυβέρνηση. Πως ο κάθε στρατιωτικός ψηφοφόρος θα εκφράσει την τιμωρία είναι δικό του θέμα. Οι προβλέψεις δεν έχουν κανένα νόημα και αυτό αποδείχτηκε στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.

"Γιατί να είναι τόσο θυμωμένοι οι στρατιωτικοί;" θα αναρωτηθούν πιθανότατα πολίτες άλλων επαγγελματικών κατηγοριών και τάξεων. Οι οποίοι θα βρίσκονται ίσως σε χειρότερη οικονομική και επαγγελματική κατάσταση.

Πρώτα απ΄ όλα επειδή εμείς έχουμε το… συνήθειο να ασχολούμαστε με τον “μέσο” μάχιμο στρατιωτικό που βρίσκεται στις μονάδες που “κινούν” κάθε μέρα τον μηχανισμό των ΕΔ, δεν νομίζουμε ότι έχουν απομείνει και πολλές κοινωνικές ομάδες οι οποίες να είναι σε χειρότερη μοίρα απο τους στρατιωτικούς. Οι άνεργοι φυσικά εξαιρούνται αυτής της εκτίμησης.

Δεύτερον. Η κατάντια των ΕΔ και η απαξίωση των στρατιωτικών έχει ξεπεράσει κάθε πρόβλεψη. Αν δεχόμαστε ως κοινωνία ότι Αρχηγοί Γενικών Επιτελείων είναι σωστό να λαμβάνουν σύνταξη 1400 ευρώ, τότε …εύκολα θα δεχτούμε και τα σχέδια που μας παρουσιάζουν κάθε τόσο για συντάξεις με …ταβάνι τα 300 ευρώ!

Τρίτον. Οι στρατιωτικοί είναι θυμωμένοι, γιατί είναι απ΄ αυτούς που ένοιωσαν για τα καλά ότι δεν υπηρετούν σε μια Πολιτεία, όπου οι θεσμοί, όπως η Δικαιοσύνη έχουν ουσιαστικο ρόλο! Ακούγεται ίσως πολύ υερβολικό, αλλά δυστυχώς, έτσι είναι.
Οι στρατιωτικοί ως πολίτες που δεν έχουν δικαίωμα αντίδρασης αξιοποίησαν όλα τα νόμιμα μέσα για να διεκδικήσουν το δίκιο τους, που είχε να κάνει με τις κατάφορα άδικες περικοπές των μισθών τους.
Προσέφυγαν στην ελληνική Δικαιοσύνη η οποία προς τιμήν της ανεπηρέαστη από το γενικότερο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα που επικρατούσε τους δικαίωσε! Η απόφαση του ΣτΕ όχι μόνο δεν έγινε σεβαστή από τις κυβερνήσεις που κλήθηκαν να την εφαρμόσουν, αλλά την έκαναν “προεκλογικό εγχειρίδιο” για να μαζέψουν “ψηφαλάκια” και μετά την κατάντησαν κουρελόχαρτο!
Αυτή η περιφρόνηση ακόμη και απέναντι σε αποφάσεις της Δικαιοσύνης, δεν μπορεί να χωρέσει σε καμία περίπτωση στην λογική των στρατιωτικών, οι οποίοι έχουν γαλουχηθεί μέσα σε κλίμα τάξης και απόλυτου σεβασμού της νομιμότητατας. Αν κάποιοι πολίτες εκτός Ενόπλων Δυνάμεων μπορούν να δεχτούν ότι η Δικαιοσύνη και οι αποφάσεις της απλά …δεν λαμβάνονται υπ΄ όψη από τις κυβερνήσεις, οι στρατιωτικοί θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να το “χωνέψουν”. Χωρίς να είναι απολύτως βέβαιο ότι θα τα καταφέρουν.

Αυτές τις προεκλογικές ημέρες θα ακουστούν πάλι υποσχέσεις για τήρηση των προβλεπομένων. Τα κομματικά επιτελεία θα καταλάβουν σύντομα ότι θα δυσκολευτούν όχι απλά να πείσουν τους στρατιωτικούς γι΄ αυτά που λένε, αλλά θα κουραστούν πάρα πολύ για να τους κάνουν να ακούσουν έστω αυτά που έχουν σχεδιάσει για να τους πουν.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Χιμαριώτες ήσαν οι πλέον ανυπότακτοι, που μάχονταν συνεχώς για την ένωση με την Ελλάδα. Οι Αλβανοί θέλουν να ξεριζώσουν τον ελληνισμό

Η κατεδάφιση από την αλβανική κυβέρνηση ενός παλαιού ιστορικού ναού στους Δρυμάδες της Χιμάρας έρχεται ως συνέχεια πολλών άλλων ενεργειών εναντίον των Χιμαριωτών. Πάντοτε, άλλωστε, οι Χιμαριώτες ήσαν οι πλέον ανυπότακτοι, που μάχονταν συνεχώς για την ένωση με την Ελλάδα.

Τον Μάρτιο του 1914, όταν υπεγράφη το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, το οποίο ίδρυε την Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου, εντάχθηκε και η Χιμάρα, αν και η ίδια η Αυτόνομη Δημοκρατία παρέμενε τυπικά τμήμα του νεοϊδρυθέντος Αλβανικού κράτους.

Όμως, στα τέλη Ιουλίου 1914 όταν συγκλήθηκε Πανηπειρωτική Διάσκεψη στο Δέλβινο, για να επικυρωθούν οι όροι του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας από τους Βορειοηπειρώτες εκπροσώπους, οι Χιμαριώτες, παρ’ όλες τις πιέσεις του Ελ. Βενιζέλου υπέρ αποδοχής του Πρωτοκόλλου για αυτονομία εντός της αλβανικής επικράτειας, αποχώρησαν ζητωκραυγάζοντας υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα.
Και ενώ αρχικώς η περιοχή υπαγόταν στην αναγνωρισμένη μειονοτική ζώνη από τις αλβανικές αρχές, το 1945 (με το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα, του οποίου μέγας θαυμαστής εξακολουθεί να είναι ο Μανόλης Γλέζος) εξαιρέθηκε από αυτήν, ως αποτέλεσμα να κλείσουν τα ελληνικά σχολεία. Μόλις το 2006 επαναλειτούργησε ελληνικό σχολείο

Αυτήν την εξαίρεση εκμεταλλεύεται το αλβανικό κράτος, μη αναγνωρίζοντας την ύπαρξη ελληνικής κοινότητας, παρ’ όλο που η περιοχή κατοικείται από Έλληνες, αποκλειστικώς μέχρι προ ολίγου, αλλά με αλλαγή της σύνθεσης λόγω ένταξης της Χιμάρας σε «καποδιστριακό» δήμο, με αλβανική πλειοψηφία.

Γι’ αυτό και πάση θυσία οι Αλβανοί θέλουν να ξεριζώσουν τον ελληνισμό από την περιοχή, η οποία άλλωστε είναι εξέχουσας ομορφιάς, χαρακτηριζόμενη ως η «Ριβιέρα της Αλβανίας». Γίνεται αντιληπτό, ότι υπάρχουν και ύψιστα οικονομικά συμφέροντα από τις ιταλικές επιχειρήσεις, που ελέγχουν ακόμη την αλβανική πολιτική (παραχωρώντας προσφάτως τμήμα εξουσίας και στους Τούρκους).

Όταν προ έτους γινόταν συζήτηση στην αλβανική Βουλή, πηγές από την αρμόδια Επιτροπή, τις οποίες επικαλέσθηκαν τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης και μετέφερε η himara, ανέφεραν ότι η βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος κ. Μεσίλα Ντόντα, ρώτησε τον επικεφαλής της ΕΥΠ στην Αλβανία (SHIK) «αν η νέα διοικητική μεταρρύθμιση καθορίσει την Χιμάρα ως ξεχωριστό διοικητικό διαμέρισμα υπάρχει δυνατότητα σύμφωνα με τις πληροφορίες σας οι κάτοικοι της να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Κριμαίας;».

Η ερώτηση αυτή προκάλεσε βεβαίως την αντίδραση τον βουλευτών του κυβερνώντος σοσιαλιστικού κόμματος που ζήτησαν να απορριφθεί, διότι είναι εκτός της ημερήσιας διάταξης. Όμως, παρά την παρέμβαση αυτή, ο επικεφαλής του SHIK, δήλωσε ότι «οι πληροφορίες μας λένε πως υπάρχει μια τάση να χρησιμοποιηθεί το προηγούμενο της Κριμαίας». Είπε συγκεκριμένα ο επικεφαλής της αλβανικής ΕΥΠ, κ. Visho Ajazi Lika ενώπιον της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας, όπου για περισσότερες από 4 ώρες παρουσίασε την ετήσια έκθεση της δράσης της Υπηρεσίας:

«Εάν η νέα διοικητική διαίρεση της Αλβανίας, θα καθορίσει την Χιμάρα ως μια ξεχωριστή διοικητική περιφέρεια από την Αυλώνα, τότε υπάρχει πιθανότητα οι κάτοικοι αυτής της περιοχής, υπό την επιρροή των εξτρεμιστικών ομάδων και ελληνικών πολιτικών κύκλων, να ζητήσουν ανεξαρτησία σύμφωνα με το μοντέλο της Κριμαίας στην Ουκρανία». Και μετά από αυτό, η Χιμάρα εντάχθηκε σε αλβανική περιφέρεια.

Ιδιαιτέρως δε στους Δρυμάδες, ο κ. Έντι Ράμα έβαλε σκοπό τον αφελληνισμό της, με τέτοιο πάθος, ώστε προκάλεσε και την αντίδραση του κ. Μπερίσα, ο οποίος προέβη σε δημόσια καταγγελία, τόσο κατά του πρωθυπουργού, όσο κατά του βουλευτή της περιοχής Κώτσο Κοκεδήμα, καταγγέλλοντας πως οι δεκάδες κατεδαφίσεις ξενοδοχείων και άλλων κτηρίων στους Δρυμάδες της Χιμάρας -ελληνικής ιδιοκτησίας, φυσικά- που έγιναν στο πλαίσιο της επιχείρησης με την κωδική ονομασία «ο υιός της ακτής», έγιναν παράνομα καθώς όλα τα κτίρια είχαν κτιστεί πάνω σε ιδιόκτητα οικόπεδα που είχαν όλες τις απαιτούμενες από το νόμο άδειες ενώ είχαν εγγραφεί και στα αρχεία του υποθηκοφυλακείου.

Ειδικότερα, ο κ. Μπερίσα έγραψε στην επίσημη σελίδα που διατηρεί στο κοινωνικό δίκτυο Facebook, ότι «η συντριπτική πλειοψηφία των κτιρίων αυτών χτίστηκαν από τους μετανάστες, οι οποίοι μετά από 20 χρόνια άρχισαν να επενδύουν στις περιουσίες τους με σκοπό την ανάπτυξη της περιοχής». Οι μετανάστες, είναι οι Βορειοηπειρώτες που εργάστηκαν στην Ελλάδα, και που επέστρεψαν στον τόπο τους. Και ο κ. Ράμα τους ξανάστειλε πάλι στην φτώχεια, καταστρέφοντας ό,τι νομίμως απέκτησαν.
Εμείς αρκούμαστε σε διαμαρτυρίες στον Τύπο.

Ο Μακεδών
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Ξένου  

Στον Σύριζα, αν συνεχίσουν με τον ίδιο ρυθμό να φτιάχνουν ή να ανακοινώνουν πρόθεση για δημιουργία κομμάτων, σε λίγο καιρό θα έχουν περισσότερα και από τις συνιστώσες που τον συνέθεσαν. Την αρχή έκανε η Αριστερή Πλατφόρμα του Λαφαζάνη. ακολουθεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου που οσονούπω θα ανακοινώσει το δικό της κόμμα. κόμμα θέλει να φτιάξει και ο Βαρουφάκης (το δικό του όμως θα είναι πανευρωπαϊκό). με δημιουργία πολιτικού φορέα απειλεί και η Νεολαία Σύριζα που αύριο συνεδριάζει και αναμένεται η πλειοψηφία να αποχωρήσει και να φτιάξει δική της κίνηση. Ακόμα και στους πιστούς «53» υπάρχουν φωνές που προτείνουν ανάμεσα στις συμπληγάδες Τσίπρα/Λαφαζάνη να προχωρήσουν στη δημιουργία νέου φορέας. Κάποιο κόμμα/κίνηση/φορέα λογικά θα δημιουργήσει και η ΚΟΕ, αλλά αυτή μάλλον μετά τις εκλογές. Η «πρώτη φορά αριστερά» διαλύεται και αλληλοσπαράσσεται.

Το κόμμα Λαφαζάνη 

Πιθανώς ένας από τους λόγους που ο Τσίπρας μας πάει καλοκαιριάτικα σε εκλογές είναι ότι έβλεπε τα φαινόμενα διάλυσης στο κόμμα του και ήθελε όσο μπορούσε να τα περιορίσει διά του αιφνιδιασμού. Και αυτό το κόλπο δεν του βγήκε. Ο Λαφαζάνης φάνηκε σαν έτοιμος από καιρό και μέσα σε λίγα 24ωρα δημιούργησε κοινοβουλευτική ομάδα, κόμμα και πήρε και τη διερευνητική εντολή για τρεις ημέρες. Με τόσα χρόνια εμπειρίας στο ΚΚΕ και στα εκλογομαγειρεία του Συνασπισμού αυτός και η ομάδα του είναι πολύ πιο ικανή στα εκλογικά από τους πρώην συντρόφους του στο Σύριζα. Ο αιφνιδιασμός του Τσίπρα δεν έπιασε και ο Λαφαζάνης πέρασε στην αντεπίθεση και τις τελευταίες μέρες ανακοινώνει συνεχώς προσχωρήσεις και συνεργασίες στο κόμμα του. Χθες ήταν η σειρά των «Αριστερών Σοσιαλιστών», από πρώην πασόκους συνδικαλιστές όπως ο Ν. Φωτόπουλος (της ΔΕΗ) και ο Π. Καλφαγιάννης (της ΠΟΣΠΕΡΤ) να ανακοινώσουν τη συνεργασία τους με τη ΛΑΕ. Η ΛΑΕ ενισχύθηκε και από τον προερχόμενο από τους ΑΝΕΛ (και πιο παλιά από τη ΝΔ) Γιώργο Ρωμανιά, το κόμμα βρήκε έτσι μόνιμο στασίδι στις εκπομπές του Γ. Αυτιά. Το φλερτ με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ζωηρό, χθες στο Προεδρικό Μέγαρο στην αντιπαράθεση με τον Πρ. Παυλόπουλο από το στόμα του Λαφαζάνη έβγαιναν τα λόγια της Ζωής. Λογικά μέσα στο Σαββατοκύριακο θα προκύψει η συνεργασία του κόμματος Κωνστανοπούλου με τον Λαφαζάνη ο οποίος Λαφαζάνης καλεί σε συστράτευση το σύνολο του αντιμνημονιακού χώρου που τάχθηκε με το Όχι. Οι μικρότερες κινήσεις και προσωπικότητες αποδέχτηκαν το κάλεσμα, αλλά μεγαλύτερες κινήσεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (http://antarsya.gr/node/3238) απέρριψαν το κάλεσμα κατηγορώντας τη ΛΑΕ για ηγεμονισμό.

Εδώ και μήνες ο Γ. Καραμπελιάς είχε επισημάνει ότι ο Τσίπρας είναι ο πρώτος αρχηγός αριστερού κόμματος που δεν ελέγχει την πλειοψηφία του κόμματός του, που δεν έχει στο εσωτερικό του κόμματός του μια πλειοψηφική τάση που να αναφέρεται αποκλειστικά σ’ αυτόν. Και αυτή την ανεπάρκεια, που οφείλεται στη δική του πολιτική και ιδεολογική μηδαμινότητα και στη βιασύνη του να πάρει με κάθε τρόπο την εξουσία πριν το κόμμα του και ο ίδιος να είναι έτοιμοι, την πληρώνει τώρα. Ακόμα και οι «53» που ήταν πιο κοντά στον Τσίπρα κάνουν νερά. Τον απειλούν ότι αν δεν κάνει άκρη πασόκους, όπως ο Μάρδας, ο Πανούσης και άλλοι, θα χάσει και το τελευταίο του αποκούμπι στο κόμμα. Στελέχη όπως ο Τσακαλώτος και ο Σακελλαρίδης που τους προηγούμενους μήνες ήταν μαζί του στην παρωδία διαπραγμάτευσης, προσπαθούν να εξαφανιστούν και να μην κατέβουν στις εκλογές.

Το άλλο σπορ στο οποίο επιδίδονται οι πρώην σύντροφοι στο Σύριζα είναι το αλληλοφάγωμα. Ο Τσίπρας με την προχθεσινή του συνέντευξη στον Άλφα πήρε τη σκυτάλη από τη Κωνσταντοπούλου και απέδειξε ότι είναι και κάπου καλός. Κάρφωσε πρώτα τον Λαφαζάνη ότι τις μέρες του δημοψηφίσματος στο υπουργικό συμβούλιο φοβόταν πως αν κλείσει καμιά τράπεζα θα τους πάρουν με ελικόπτερα από το Μαξίμου. Εύλογοι οι φόβοι του Λαφαζάνη γιατί είναι γνωστό ότι του πρότεινε να πάρει τη συμφωνία που του έδινε ο Γιουνκέρ και να μην πάει σε δημοψήφισμα. Δεύτερον κάρφωσε τον Βαρουφάκη λέγοντας ότι συνειδητοποίησε ότι οι εταίροι δεν τον παίρνουν σοβαρά στις 25 Ιουνίου. Αλήθεια του πήρε 5 μήνες για να κατανοήσει ότι τον υπουργό Οικονομικών του τον θεωρούν αρλεκίνο οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ και θέλει πάλι να γίνει πρωθυπουργός; Και αφού στις 25 Ιουνίου κατάλαβε ότι ο Βαρουφάκης είναι ένας μπαρούφας γιατί δέχτηκε το σχέδιό του για δημοψήφισμα λίγες μέρες μετά; Από τα πολλά ψέματα τα έχει χαμένα.

Τη σκυτάλη πήρε ο Βαρουφάκης που μέσες άκρες αποκάλεσε τον Τσίπρα ηλίθιο, επειδή το έργο του (να υπογράψει τρίτο μνημόνιο) είναι σισύφειο και αυτός θεωρούσε από παιδί τον Σίσυφο ηλίθιο! Στο προχθεσινό επεισόδιο του σήριαλ συριζαίικοι αλληλοσπαραγμοί η απελθούσα πρόεδρος αποκάλυψε ότι ο Αλ. Φλαμπουράρης την «συμβούλεψε» να μην παραζορίζει τον Στουρνάρα. Ο Φλαμπουράρης άφησε να εννοηθεί στον Σκάι ότι η Ζωή είναι τρελή και φαντάζεται πράγματα! Και το ξεκατίνιασμα συνεχίζεται. 

Ο ρόλος του εξωτερικού παράγοντα και των καναλιών 

Με το κόμμα του πολυδιασπασμένο, τον ίδιο να έχει φέρει τρίτο μνημόνιο χειρότερο από τα δύο προηγούμενα, την οικονομία τσακισμένη και τις ελπίδες των ψηφοφόρων του διαψευσμένες, υπό κανονικές συνθήκες ο Τσίπρας θα έπρεπε ήδη να βρίσκεται στο σπίτι του και όχι να κλαίγεται στον Άλφα ότι δεν είχε τον χρόνο, όπως ο Σημίτης και ο Καραμανλής, να κυβερνήσει! Αλλά αυτά γίνονται σε ανεξάρτητες χώρες. Η στήριξη που απολαμβάνει από Αμερικανούς και Ευρωπαίους τον κρατά ζωντανό. Οι Αμερικανοί τον στηρίζουν γιατί θέλουν το χειμώνα να κλείσουν το Κυπριακό και να κάνουν ένα δώρο στον Ερντογάν που δέχτηκε να συμμετάσχει στον πόλεμο κατά του ISIS. Άλλωστε πού θα βρουν πιο συνεργάσιμο ΥΠΕΞ από τον Νίκο Κοτζιά, που έφτασε μέσα στο Βελιγράδι να δηλώνει ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει το Κόσσοβο;

Αλλά και τους Ευρωπαίους δεν τους ενοχλεί πια ο Τσίπρας, ακριβώς το αντίθετο. Η Μέρκελ την προηγούμενη εβδομάδα δήλωσε ότι οι εκλογές είναι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Ο Γερμανός Κλ. Ρέγκλινγκ διευθυντής του ESM, του ταμείου που θα μας δίνει λεφτά στο νέο πρόγραμμα, δήλωσε ότι οι εκλογές δεν τον ανησυχούν. Είναι αισιόδοξος ότι το πρόγραμμα θα τηρηθεί και υπόσχεται λύση για το χρέος. Η μεταστροφή των Γερμανών προκύπτει από τη βεβαιότητα τους ότι πια ο Τσίπρας συνέδεσε την πολιτική του επιβίωση με την υλοποίηση του μνημονίου, επομένως καλύτερα αυτός πρώτο κόμμα με μικρή απόσταση από τη ΝΔ για να εφαρμοστεί σίγουρα το μνημόνιο, παρά στην αντιπολίτευση που θα ξαναβάλει την αντιμνημονιακή μάσκα. Από την άλλη ο μνημονιακός Τσίπρας είναι και ένα μήνυμα σε εκείνους τους Ευρωπαίους που πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει ένας διαφορετικός δρόμος από αυτόν που θέλει η Γερμανία για την Ευρώπη, όποιος αντιδρά θα έχει τη μοίρα του Τσίπρα, θα αναγκαστεί να παραδοθεί άνευ όρων.

Στο εσωτερικό μέτωπο εντύπωση προκαλεί η προκλητική στήριξη που απολαμβάνει ο Τσίπρας από το μεγαλύτερο μέρος των μεγάλων μέσων ενημέρωσης. Τον χορό σέρνει ο ΔΟΛ του Ψυχάρη, που όπως και τον περασμένο Δεκέμβριο, στηρίζει σκανδαλωδώς τον Τσίπρα. Το περασμένο Σάββατο το εξώφυλλο Των Νέων το καταλάμβανε μια φωτογραφία του Τσίπρα που συνοδευόταν από το εξής: «Μόνος εναντίον όλων. Το στοίχημα της αυτοδυναμίας σε μια καθαρά προσωπική κίνηση που είναι η τελευταία σφυριά στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο από τα αριστερά ως τα δεξιά»! Τα Νέα, το Μέγκα (που πια ο Ψυχάρης παίζει μόνος του), ο Βήμα ΦΜ και οι ιστοσελίδες του συγκροτήματος παίζουν αποκλειστικά Τσίπρα και χτυπάνε Μεϊμαράκη και Λαφαζάνη-Κωνσταντοπούλου. Χαρακτηριστικό το χθεσινό δελτίο ειδήσεων του Μέγκα που ο κεντρικός σχολιαστής Νίκος Ευαγγελάτος (τρομάρα του!) έκρινε την παρουσία του Τσίπρα στον Άλφα ως στροφή προς τον ρεαλισμό και τον βρήκε πολύ καλό. Αμέσως μετά πρόβαλαν δύο βίντεο αρκετών λεπτών που επιτίθονταν στο Λαφαζάνη και στη Ζωή, ενώ τη ΝΔ την ξεπέταξαν μέσα σε λίγα λεπτά. Ακόμα και ο Κωστας Μητρόπουλος στα σκίτσα του στηρίζει τόσο σκανδαλωδώς τον Τσίπρα και δαιμονοποιεί τον Λαφαζάνη εμφανίζοντάς τον σαν συμμορίτη με μια χαντζάρα, ώστε θα έπρέπε να ντρέπεται μεγάλος άνθρωπος και κάποτε σπουδαίος σκιτσογράφος. Όσο για τους Οικονομέα-Καμπουράκη τα πρωινά ξεπερνούν –κυριολεκτικά– και την ΕΤ1 σε γλοιώδη και σκανδαλώδη στήριξη προς τον Σύριζα,  ακόμα και στους Ανέλ!.

Ρόλο στη νέα μεταστροφή του ΔΟΛ μπορεί να έπαιξε ότι στις 20 Αυγούστου, τη μέρα ακριβώς που εγκρίθηκε το πρόγραμμα, ο αναπλ. Υπ. Πολιτισμού, Νίκος Ξυδάκης, (που τον βρίσκεις που τον χάνεις τις τελευταίες μέρες έχει πιάσει στασίδι στα Μέσα του συγκροτήματος) κατέθεσε στο Μέγαρο Μουσικής 600.000 ευρώ, που είναι μέρος της ετήσιας κρατικής επιχορήγησης προς το Μέγαρο. Με το που ήρθαν τα λεφτά από το Τρίτο Μνημόνιο η κυβέρνηση δεν έσπευσε να πληρώσει κανέναν προμηθευτή των Νοσοκομείων που η κατάσταση είναι απελπιστική, αλλά πρώτο μέλημά της είναι να επιδοτήσει το Μέγαρο.

Ανάλογη τήριξη, ο Τσίπρας έχει και από τα υπόλοιπα Μέσα. Παράδειγμα η συνέντευξη του στον Άλφα όπου στα 73 λεπτά που κράτησε η Σ. Παπαϊωάννου δεν «πρόφτασε» να του κάνει μια ερώτηση για το μεταναστευτικό/προσφυγικό, με τέτοια ασήμαντα θέματα θα απασχολούσε τον πρωθυπουργό! Ενώ και ο Σκάι το τελευταίο διάστημα δεν είναι τόσο επιθετικός, έφτασε ο Μπ. Παπαδημητρίου να πει στο κεντρικό δελτίο ότι δεν τον ενδιαφέρει αν βγει ο Σύριζα ή η ΝΔ, αρκεί το μνημόνιο να εφαρμοστεί όπως πρέπει.

Με το σπρώξιμο από ξένα και εγχώρια κέντρα ο Τσίπρας ονειρεύεται ότι θα κερδίσει με λίγες μονάδες και θα παραμείνει στα πράγματα, διαφορετικά η πτωτική του πορεία μετά τις εκλογές θα επιταχυνθεί. Ο κόσμος όμως, παρότι οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές, αρχίζει να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της εξαπάτησης και του γυρίζει την πλάτη.

Υ.Γ. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση που ορκίστηκε χαρακτηρίζεται ως πιο καραμανλική και από τις κυβερνήσεις του Κ. Καραμανλή τα χρόνια 2004-2009. Είναι προμήνυμα για το ποια θα είναι η σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης; Επιπλέον τόσα καραμανλικά στελέχη μπήκαν στην κυβέρνηση χωρίς να ρωτήσουν τον Καραμανλή; Χλωμό, ο Καραμανλής θα διαπράξει και δεύτερο ατόπημα στηρίζοντας και πάλι Τσίπρα; Προφανώς, διότι η στρατηγική του συστήματος εγχώριου και διεθνούς είναι να εκλεγεί ο Σύριζα έστω με λίγες ψήφους διαφορά ώστε να γίνει κυβέρνηση συνεργασίας με τον Σύριζα επικεφαλής για μπορεί να εφαρμοστεί το μνημόνιο.

 Πηγή ardin-rixi

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σωτήρη Σιδέρη

Έπειτα από πέντε χρόνια εντάσεων, Τουρκία και Ισραήλ οδεύουν προς αποκατάσταση των σχέσεών τους, αλλάζοντας και πάλι τα δεδομένα στην περιοχή, την ίδια ώρα, μάλιστα, που, σύμφωνα με πληροφορίες, επανεξετάζουν τη συνολική τους στρατηγική.
Μία τέτοια εξέλιξη όχι μόνο επηρεάζει τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά διαταράσσει ταυτόχρονα τις ισορροπίες που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Όπως εκτιμούν καλά ενημερωμένες διπλωματικές πηγές, η τριμερής συνεργασία Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ αλλά και η αντίστοιχη Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου θα δοκιμαστούν, καθώς είναι γνωστό ότι η Άγκυρα δεν είδε ποτέ με καλό μάτι αυτά τα σχήματα. Μάλιστα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, θα προσπαθήσει να επηρεάσει και τις εξελίξεις στο ενεργειακό, εκβιάζοντας τη διέλευση αγωγού μέσω Τουρκίας. Πληροφορίες από τον ενεργειακό χώρο αναφέρουν ότι ήδη Ισραηλινές και τουρκικές εταιρείες συζητούν, οι πολιτικές ηγεσίες το εξετάζουν, αλλά αποφάσεις δεν έχουν ληφθεί, μια και δεν συντρέχουν ακόμη οι προϋποθέσεις.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η Άγκυρα έχει εγείρει το θέμα των τριμερών συνεργασιών στο πλαίσιο των μυστικών διαπραγματεύσεων, θέτοντας ουσιαστικά ως όρο στο Τελ Αβίβ την κατάργηση ή, έστω, αποδυνάμωση των σχέσεων με την Αθήνα και τη Λευκωσία. Σημειώνεται ότι τον Οκτώβριο αναμένεται να γίνει μετά από αναβολές, η τριμερής συνάντηση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τόσο πολιτικό όσο και γεωπολιτικό, καθώς θα διαφανεί αν το Τελ Αβίβ προτίθεται να αναβαθμίσει τη συνεργασία ή να την υποβαθμίσει. Ανατροπή, βέβαια, των διμερών σχέσεων της χώρας μας με το Ισραήλ δεν θα υπάρξει, αλλαγές όμως είναι πιθανές, καθώς το Τελ Αβίβ είναι εκείνο που στρέφεται προς την Άγκυρα, η οποία δεν πρόκειται να χάσει την ευκαιρία να επιβάλει τους δικούς της όρους.

Ο Αναστασιάδης επιχαίρει γα τη σύγκλιση!

Οι σχέσεις Κυπριακής Δημοκρατίας – Ισραήλ αναπτύσσονται εκ των πραγμάτων λόγω των κοινών συμφερόντων –συνδιαχειρίζονται το Οικόπεδο 12, όπου έχει βρεθεί φυσικό αέριο-, αλλά για την ώρα δεν υπάρχει σαφής στόχος ως προς την Ελλάδα, πέραν της στρατιωτικοποίησης των σχέσεων, που είναι το μόνο κεφάλαιο που γνωρίζει καλά το Ισραήλ και είναι αποτελεσματικό, αφού είναι γνωστό ότι η διπλωματία του είναι από τις χειρότερες στον κόσμο ακριβώς γι αυτό τον λόγο. Παρά τις σκληρές επιθέσεις του Προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου, και την όξυνση των διμερών σχέσεων, το Τελ Αβίβ, ευρισκόμενο σε απομόνωση μετά τη συμφωνία της Δύσης με το Ιράν, επισπεύδει τώρα την αποκατάσταση των σχέσεων με την Άγκυρα, που όλα δείχνουν ότι είναι θέμα χρόνου να ομαλοποιηθούν. ΗΠΑ και ΕΕ εργάζονται, εξάλλου, προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι χαρακτηριστικό ότι τους τελευταίους μήνες οι Τούρκοι κυρίως αποφεύγουν συστηματικά να επιτίθενται κατά των Ισραηλινών, με εξαίρεση ορισμένες καταγγελίες για επιθέσεις κατά Παλαιστινίων, ώστε να τηρούνται τα προσχήματα και να μην φανεί η αλλαγή πολιτικής για εσωτερικούς λόγους.

Προκαλεί επίσης ερωτήματα το ότι και η Κυπριακή Δημοκρατία φέρεται να είναι σύμφωνη(!) με την αποκατάσταση των σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ, όπως έχει καταστήσει σαφές, όπως ενημερώνουν έγκυρες πηγές, ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης τόσο στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου όσο και στην ύπατη εκπρόσωπο της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική, Φεντερίνα Μογκερίνι. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες που δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας μέχρι τώρα, κατά την επίσκεψη Μογκερίνι στη Λευκωσία στις 24 Ιουλίου και τη συνάντησή της με τον Κύπριο Πρόεδρο, ο Νίκος Αναστασιάδης σημείωσε και η κυρία Μογκερίνι συμφώνησε ότι η προσέγγιση Τουρκίας – Ισραήλ είναι προς το συμφέρον της ευρύτερης περιοχής! Συμφώνησαν επίσης ότι η πιο ενεργός συνεργασία Άγκυρας – Τελ Αβίβ μπορεί να οδηγήσει σε θετικές προοπτικές την περιοχή, ενώ ο κ. Αναστασιάδης επεσήμανε ότι η προσέγγιση των δύο χωρών δεν θα αποβεί σε βάρος της Κύπρου…

Πρόκειται για καινοφανή άποψη, καθώς είναι γνωστό ότι στο παρελθόν η συμμαχία Τουρκίας – Ισραήλ προκάλεσε πολλά προβλήματα στο Κυπριακό, ενώ δρούσε αποσταθεροποιητικά στην περιοχή, έχοντας, μάλιστα, προσλάβει χαρακτηριστικά γεωπολιτικού χωροφύλακα. Οι ομαλές σχέσεις μεταξύ όλων των χωρών προφανώς συμβάλλουν στη σταθερότητα, όμως ουδέποτε Ισραήλ και Τουρκία επέδειξαν ζήλο για σταθερότητα, καθώς έχουν τα δικά τους σχέδια, που υπερτερούν. Η δική τους σταθερότητα προφανώς είναι προτεραιότητα, όχι όμως και των άλλων χωρών. Είναι δεδομένο ότι ούτε η Λευκωσία ούτε η Αθήνα είναι σε θέση να αποτρέψουν το Τελ Αβίβ να αναπτύσσει τις σχέσεις του με όποιες χώρες θέλει. Απλώς με την επαναπροσέγγιση και τον τρόπο που γίνεται αποκαλύπτεται ότι είναι πρόθυμο να «θυσιάσει» μέρος τουλάχιστον της λεγόμενες «στρατηγικής συνεργασίας» με την Ελλάδα προκειμένου να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την Τουρκία.

Ασφαλιστικές δικλείδες

Η γείτων όμως, ιδιαίτερα από την εκλογή του Ερντογάν και μετά, είναι μεγάλο πρόβλημα για την σταθερότητα στην περιοχή, καθώς στήριξε τον Μοχάμεντ Μόρσι στην Αίγυπτο, στην αρχή τον Καντάφι και μετά τους ανατροπείς του στη Λιβύη, ενώ πρωταγωνιστεί στον βρώμικο πόλεμο της Συρίας και κατά των Κούρδων, για τον οποίο τηρείται σιγή ιχθύος και από την Αθήνα. Είναι επίσης γνωστό ότι, όπως και στο σχέδιο Ανάν, έτσι και τώρα, η Τουρκία θέλει να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στην Κύπρο μέσω μίας νέας συμφωνίας και να έχει λόγο στην εξωτερική πολιτική της Μεγαλονήσου, ενώ η Ελλάδα δεν διασφαλίζει τίποτα. Σε διπλωματικούς κύκλους συζητείται πολύ έντονα ότι αν είχε εφαρμοστεί το σχέδιο Ανάν, δεν θα υπήρχαν οι τριμερείς της Αθήνας και της Λευκωσίας με το Κάιρο και το Τελ Αβίβ, πράγμα που επιδιώκει τώρα η Τουρκία. Μέσα από τη λύση του Κυπριακού, αν υπάρξει, η Άγκυρα επιδιώκει να έχει λόγο στις διεθνείς σχέσεις της Κύπρου, κάτι που η Αθήνα δείχνει ιδιαίτερο ζήλο να συμβεί.

Η κατάσταση δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη στην αναδυόμενη επαναπροσέγγιση Τουρκίας – Ισραήλ, καθώς και τα δύο κράτη έχουν κατηγορηθεί πολλές φορές για τυχοδιωκτική πολιτική στην περιοχή. Ταυτόχρονα, το ευρωπαϊκό διπλωματικό κατεστημένο και οι κυβερνήσεις στην ΕΕ φαίνεται ότι δεν έχουν το παραμικρό σχέδιο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καν στοιχειώδης οδικός χάρτης που να δημιουργεί ελπίδα σταθερότητας, αντίθετα οι φόβοι αυξάνονται. Αμηχανία, αποφάσεις στο πόδι, σύγχυση, υποστήριξη της βίας στη Συρία έχουν συντελέσει στην κατάρρευση της σταθερότητας στην περιοχή.
Είχαμε επισημάνει από την άνοιξη ότι με την αύξηση της έντασης του πολέμου που σχεδιαζόταν στη Συρία, οι πρόσφυγες θα κινούνταν κατά κύματα, όπως και έγινε. Κι όμως, παρά τη βεβαιότητα αυτή, που προφανώς γνώριζαν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, κανένα μέτρο δεν ελήφθη και τώρα παρατηρούμε παραλυμένοι μία μαζική μετακίνηση πληθυσμού που κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει, αν τελειώσει ποτέ.

Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι το φθινόπωρο, όταν –και αν- πραγματοποιηθεί η τριμερής συνάντηση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, η Αθήνα θα πρέπει να απαιτήσει ασφαλιστικές δικλίδες όσον αφορά στις αλλαγές που θα συντελεστούν στην περιοχή από την επαναπροσέγγιση Τελ Αβίβ – Άγκυρας. Και κυρίως να επιδιώξει να αναβαθμίσει στο μέγιστο την ατζέντα της συνεργασίας προκειμένου να διαπιστωθεί αν το Ισραήλ θέλει ειλικρινή στρατηγική συνεργασία ή κάνει παιχνίδια ανάλογα με τις συνθήκες.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 303


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έναν αγνώριστο Αλέξη Τσίπρα αντίκρισαν οι πολίτες στην τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε στο κανάλι ALPHA. Πέρα από τη σημειολογία της συνέντευξης- πληθώρα όρων και εκφράσεων στα αγγλικά, αμηχανία και πολλαπλές αντιφάσεις- ο απερχόμενος πρωθυπουργός εμφανίστηκε, ουσιαστικά, ως ηγέτης ενός νέου, ακραιφνώς «ευρωπαϊκού», Κεντροαριστερού κόμματος, που έχει κόψει τον ομφάλιο λώρο με τις προγραμματικές θέσεις και τις κινηματικές αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ...

Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Εντυπωσιάζει η αποκάλυψη- ομολογία του πρωθυπουργού ότι αποφάσισε τις εκλογές στις 12 Ιουλίου, δηλαδή την ίδια ημέρα που συνομολογούσε με τους «εταίρους» το τρίτο Μνημόνιο. Δεν γνωρίζουμε αν την απόφασή του αυτή την επέβαλαν οι ίδιοι οι δανειστές, ως προϋπόθεση για να εξοστρακίσει από το κόμμα του την αριστερή πτέρυγα και να το μεταμορφώσει σε μια «αξιόπιστη», απολύτως συστημική δύναμη. Γνωρίζουμε όμως ότι η κ. Μέρκελ ευλόγησε δημοσίως τις εκλογές- εξπρές ως «μέρος της λύσης και όχι της κρίσης», ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν οι κ.κ. Γιούνκερ, Ντάιζελμπλουμ και Μοσκοβισί.

Σε κάθε περίπτωση, η ομολογία του Αλέξη Τσίπρα σημαίνει, απλούστατα, ότι εξαπατούσε το ίδιο το κόμμα του- ακόμη και τους πιο στενούς του συνεργάτες- όταν προφασιζόταν ότι θα συζητούσε τα κρίσιμα ζητήματα σε έκτακτο συνέδριο. Την ίδια στιγμή που υπέγραφε την ταπεινωτική συνθηκολόγηση με τους δανειστές, προωθούσε ο ίδιος τη ρήξη με την αριστερή αντιπολίτευση του κόμματός του ώστε να έχει λυτά τα χέρια για την εφαρμογή των μνημονιακών του δεσμεύσεων.

Η δεύτερη αποκάλυψη του Αλέξη Τσίπρα ήταν ότι ο ίδιος μεν δεν θα ηγηθεί κυβέρνησης συνεργασίας με ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- Ποτάμι, αλλά και δεν θα προκαλέσει νέες εκλογές εάν δεν έχει αυτοδυναμία στη νέα Βουλή. Με αυτό τον τρόπο, αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για μια συγκυβέρνηση συνεργασίας του κόμματός του με τα «παραδοσιακά» μνημονιακά κόμματα, έστω και με άλλον πρωθυπουργό.

Φυσικά, το μέγαρο Μαξίμου θα χρησιμοποιήσει αυτό το ενδεχόμενο για να εκβιάσει αριστερούς ψηφοφόρους να ψηφίσουν, έστω και σιχτιρίζοντας, το κόμμα του κ. Τσίπρα. Για ποιο σκοπό και με τι πρόγραμμα, άραγε; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ήταν αφοπλιστικά ειλικρινής στην πρόθεσή του να δώσει στις εκλογές χαρακτήρα λαϊκής νομιμοποίησης στο επαίσχυντο μνημόνιο. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, το γεγονός δηλαδή ότι μετέτρεψε το βροντερό ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε ένα ταπεινωτικό ΝΑΙ της κυβέρνησής του, δήλωσε: «Το ΟΧΙ σε μια κακή συμφωνία το έκανα ΝΑΙ σε μια συμφωνία με προοπτική». Και σ' αυτή του την Οβιδιακή μεταμόρφωση, θέλει να έχει συνένοχους τους αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ και τη λαϊκή πλειοψηφία. Ελπίζουμε ότι δεν θα το πετύχει.

Όσο για το τελευταίο εύρημα του Μαξίμου, ότι δηλαδή, παράλληλα με το Μνημόνιο που επέβαλε στον ελληνικό λαό, θα έχει και ένα «παράλληλο πρόγραμμα», αντίβαρο στις ολέθριες κοινωνικές επιπτώσεις του Μνημονίου, αυτό πια αποτελεί επιτομή πολιτικής σχιζοφρένειας. Καλούν, δηλαδή, τον κόσμο να ψηφίσει ένα κόμμα που θα εμφανίζεται ως Δρ Τζέκυλ- κύριος Χάυντ: το πρωί καλός Σαμαρείτης στο κρεβάτι των χειμαζόμενων λαϊκών στρωμάτων, το βράδυ κοινωνικός καταστροφέας κατ' εντολήν των Μέρκελ- Σόιμπλε. Έλεος!

Αν κάτι θα μείνει από αυτή την αποκαρδιωτική συνέντευξη ήταν η αποστροφή του κ. Τσίπρα ότι αισθάνεται «υπερήφανος» για το μνημόνιο που υπέγραψε, χαρακτηρίζοντάς το πράξη ευθύνης. Οι αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι που πίστεψαν σ' αυτόν δεν αισθάνθηκαν καμία περηφάνεια, μόνο οδύνη και ντροπή. Ζητούμενο είναι αυτή η ντροπή να μην απλωθεί. Να μείνει μόνο σ' αυτούς που την αξίζουν.

Πηγή ISKRA


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Η επιλογή μου να πάω στις κάλπες, τώρα, σηματοδοτεί την προσήλωση μου στη δημοκρατία» είπε, χτες, στη συνέντευξη του στον ALPHA, ο κύριος Τσίπρας. Πρόσθεσε πως αφήνει και μια «παρακαταθήκη δημοκρατίας»...

Γράφει ο Γεράσιμος Χολέβας

Ας δεχθούμε το συλλογισμό του κ. Τσίπρα, ο οποίος υποστηρίζει πως εκβιάστηκε και γι’ αυτό τελικά υπέγραψε. Υπέγραψε, όπως λέει, για να σώσει τη χώρα από την καταστροφή. Ας αφήσουμε στην άκρη ποια είναι αυτή η καταστροφή (και εάν είναι καταστροφή), ας αφήσουμε ακόμα και το δεδομένο πως το μνημόνιο είναι καταστροφή, όπως υποστήριζε και αυτός και το κόμμα του, προεκλογικά και μετεκλογικά. Ας εξετάσουμε μόνο τη δημοκρατικότητα του κ. Τσίπρα ήσυχα – ήσυχα, όπως ο ίδιος επιλέγει πια να μιλάει…

Πόσο δημοκρατικό είναι πρώτα να υπογράφεις και να δέχεσαι ένα μνημόνιο και μετά να θέτεις στην κρίση του λαού την επιλογή σου;

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε για να καταργήσει τα μνημόνια μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό ήταν το πρόγραμμα του. Ας δεχθούμε ότι ο κ. Τσίπρας κατάλαβε κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης πόσο «κακοί» είναι οι «εταίροι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Φανταζόμαστε πως το αντιλήφθηκε σχετικά νωρίς, αλλά ας πούμε πως μπορεί και να το συνειδητοποίησε αργά. Γιατί δεν είπε – όποια στιγμή ο ίδιος επέλεγε ότι ήταν η κατάλληλη – ότι εκβιάζεται και γι’ αυτό δεν μπορεί να υπογράψει; Γιατί τότε δεν ζήτησε την κρίση του ελληνικού λαού και συνέχισε τη διαπραγμάτευση, υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, την τρίτη καταστροφή;

Η επιλογή να παρουσιάζει ως «παρακαταθήκη δημοκρατίας» τις εκλογές, αφού ψήφισε (μαζί με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι), είναι προκλητική. Δεν γίνεται και να παραβιάζει τη λαϊκή εντολή που πήρε (με βάση εκείνα που έλεγε) και να κάνει το αντίθετο από αυτό που εξήγγειλε και να θέλει να εμφανιστεί ως ο απόλυτος δημοκράτης.

Εάν ήθελε ας έθετε στην κρίση του ελληνικού λαού, με εκλογές, την επιλογή του, πριν την υλοποιήσει. Ο κ. Τσίπρας δεν το έκανε. Μάλιστα, αποφάσισε ένα δημοψήφισμα, στο οποίο ο λαός είπε ένα περήφανο όχι στα μνημόνια. Ακόμα και τότε – μετά το δημοψήφισμα – δεν θα μπορούσε να πει «δεν υπογράφω»; Ο ίδιος είχε την εικόνα. Ας έλεγε ως δημοκράτης: Εκβιάζομαι, πάμε για εκλογές να επιλέξει ο λαός.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκβιάστηκε. Είχε επιλογή, να απευθυνθεί ανοιχτά στο λαό.Και για να μπούμε ακόμα περισσότερο στο συλλογισμό που μας παρουσιάζει ο κύριος Τσίπρας: 7 ολόκληρους μήνες διαπραγματευόταν. Θα μπορούσε να επιλέξει ποια στιγμή η χώρα δεν θα κινδύνευε να «πεταχτεί» από το ευρώ και την ΕΕ.

Παρόλο που διαφωνούμε στη βάση του συλλογισμού του κ. Τσίπρα και θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε πολλές ενστάσεις, δεν θα το κάνουμε σε αυτό το κείμενο. Πιστεύουμε ότι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει φιλολαϊκός δρόμος. Διαφωνούμε ακόμα και με τις αντιλήψεις του κ. Τσίπρα περί δημοκρατίας.

Φαίνεται, πάντως, πως – ακόμα κι έτσι – η επιχειρηματολογία του είναι το λιγότερο έωλη.Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να γράψει η Ιστορία «Τρίτο μνημόνιο – Αλέξης Τσίπρας». Το επέλεξε και δεν έδειξε καμία δημοκρατική ευαισθησία, όπως και αν την αντιλαμβάνεται.

Πηγή "Ημεροδρόμος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει ιδέες πρωτότυπες και συγκλονιστικές, αυτό τουλάχιστον οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε. Δείτε, επί παραδείγματι, την πρότασή του για το ντιμπέιτ. Να μην μαζευτούνε, λέει, όλοι μαζί οι οκτώ αρχηγοί και γίνει οχλοβοή, να τα πούνε ανά δύο, μπας και βγει κανένα συμπέρασμα. Ποιοι δύο, όμως; Ο Σταύρος με τον Τσίπρα και ο Σταύρος με τον Μεϊμαράκη, ο εκπρόσωπος του 6%, με τους εκπροσώπους του 36,4% και του 27, 8%. Γιατί να μείνεις, Σταύρο μου, μόνο στους δύο, θα μπορούσες να τους κατατροπώσεις έναν- έναν και τους εφτά, σαν τον Μπίλι δε Κιντ των γουέστερν που εξολόθρευε τους κακούς με αύξουσα σειρά κακότητας.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης θεωρεί ότι θα είναι ο ρυθμιστής των εξελίξεων και το δηλώνει ευθαρσώς. Το δήλωνε και στις ευρωεκλογές του 2014 και στις εθνικές του 2015, πήρε 6, 5% στις μεν, 6% στις δε, αλλά κάτω δεν το έβαλε. Ρυθμιστής του πολιτεύματος δεν έγινε, παρέμεινε όμως για πάντα ρυθμιστής στις καρδιές μας. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν, τώρα το ΠΟΤΑΜΙ θα πάρει, όπως προεξόφλησε ο ιδρυτής του, ποσοστό διψήφιο.
Και γιατί θα πάρετε διψήφιο κ. Σταύρο; Διότι «Το Ποτάμι προβάλλει σήμερα ως το πιο ανανεωτικό, άφθαρτο κι ανοιχτό κόμμα. Ως το κίνημα που έχει λύσεις, που διαθέτει στελέχη με γνώση κι εμπειρία, δοκιμασμένα στην πραγματική ζωή κι όχι στην εικονική πραγματικότητα. Ως το κίνημα που εκπροσωπεί τις δυνάμεις της εργασίας, της δημιουργίας και της παραγωγής». Εντάξει τότε.

Δεν θα πάρει διψήφιο ο Σταύρος Θεοδωράκης, θα πάρει ό, τι πήρε και στις προηγούμενες εκλογές. Ακόμη κι έτσι, όμως, ακόμη και με 6%, μπορεί να γίνει ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων. Όχι επειδή θα τον καλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να φτιάξουν τη μεγάλη μνημονιακή κυβέρνηση, όπως προεξοφλούν κάποιοι με αγνή χαιρεκακία. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθάρισε ήδη ότι δεν πρόκειται να ξεπλύνει τις δυνάμεις του παλαιού συστήματος της διαπλοκής, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται απαξάπαντος και το ΠΟΤΑΜΙ.

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΠΟΤΑΜΙ με πρωθυπουργό τον Τσίπρα δεν θα υπάρξει κι ας κορυβαντιούν οι κήνσορες των σόσιαλ μίντια.
Ακόμη κι έτσι, όμως, ο κ. Θεοδωράκης μπορεί να γίνει ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων. Θα γίνει σίγουρα ρυθμιστής, αν βγει πρώτη η ΝΔ, θα γίνει, πιθανότατα, ρυθμιστής κι αν βγει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ με χαμηλό ποσοστό, εκεί γύρω στο 30%.

Επαναληπτικές εκλογές δεν θα γίνουν, οπότε θα καταλήξουμε αναγκαστικά σε σχήματα εθνικών κυβερνήσεων, χωρίς τον Τσίπρα.
Θα καταλήξουμε στην αριστοκρατική κυβέρνηση των είκοσι σοφών που προτείνει ο Θεοδωράκης, η οποία θα εφαρμόσει τη συμφωνία κατά γράμμα, χωρίς αντίβαρα και κοινωνικές ευαισθησίες. Τη συμφωνία και μόνο. Όλα τ’ άλλα θα πάνε στις ελληνικές καλένδες και η παιδεία και ο πολιτισμός και τα δικαιώματα και η διαφθορά και η διαπλοκή.

Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι η διαπλοκή μπορεί να χτυπηθεί από μια κυβέρνηση που θα έχει ρυθμιστή τον Σταύρο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tα ά-λογα και τα παράλογα

Όταν αρχίζουν τα ψέματα και οι παραλογισμοί, η παρακμή έχει πλέον επέλθει και οι συνέπειές της είναι πια θέμα χρόνου να φανούν - βυθίζοντας τα πράγματα στην εντροπία τους, καθότι αυτό είναι η παρακμή...
Εις ό,τι αφορά την Αριστερά, θα είναι άχαρο (για όλους μας) το καθήκον της κριτικής μεταξύ πρώην συντρόφων, πλην όμως αναπόδραστο και αναγκαίο, «φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δε η αλήθεια».

Και ο κ. Παππάς, φερ’ ειπείν, δεν λέει την αλήθεια όταν ισχυρίζεται ότι «η κυβέρνηση έπεσε εκ των έσω», εκτός και αν εννοεί ότι όντως «εκ των έσω» η κυβέρνηση άνοιξε την κερκόπορτα στο μνημόνιο και «μπήκαν στην πόλη» οι γκαουλάιτερ, στρογγυλοκάθισαν στα υπουργεία, και κρέμασε τον εαυτόν της η τρόικα δαμόκλεια σπάθη πάνω απ’ το κεφάλι του κ. Τσίπρα στου Μαξίμου. Αριστερός πρωθυπουργός με κεχαγιά στο κεφάλι του εις ουδέν διαφέρει από δεξιόν πρωθυπουργό με κεχαγιά στο κεφάλι του.

Συνεπώς αυταπατάται ο κ. Τσίπρας, αν δεν εξαπατά κι εμάς, όταν λέει ότι «είναι σαφές(!) ότι θα εφαρμόσουμε μια συμφωνία για να την αλλάξουμε»!!! Πώς θα την αλλάξουμε; Με τους γκαουλάιτερστα υπουργεία;

Για κουτόφραγκους περνάμε τους γκαουλάιτερ ή προσπαθούμε να ταΐσουμε κουτόχορτο τους Έλληνες;

Επ’ αυτού όχι μόνον ο κ. Τσίπρας αλλά και άλλα στελέχη απ’ το «περιβάλλον του» σημειώνουν ότι θα υπάρξει ένα «παράλληλο προς το μνημόνιο πακέτο φιλολαϊκών μέτρων». Σε ένα παράλληλο σύμπαν, πιθανόν! Στο δικό μας, αδύνατον. Με ποιους πόρους; Με τα 600.000 ευρώ που έδωσε η κυβέρνηση στο Μέγαρο Ψυχαρομουσικής, μία ημέρα πριν να απέλθει απ’ το Μαξίμου; Με τους πενήντα διορισμούς λαθρεπιβατών της εξουσίας που έκανε η κυρία Χριστοδουλοπούλου, χωρίς ταυτοχρόνως να εξασφαλίσει ούτε πενήντα ευρώ για τους πρόσφυγες απ’ τα πενήντα εκατομμύρια ευρώ που έχουν εγκριθεί για αυτούς από την Ένωση; (Πράγματι, την κυρία Χριστοδουλοπούλου θα τη «γράψει η Ιστορία», καθώς η ίδια παινεύθηκε για τον εαυτό της. Δεν ξέρω όμως με πόση αηδία και περιφρόνηση).

Πρόκειται για μια επελαύνουσα παρακμή που έχει αιφνιδιάσει την κοινωνία, αλλά και τους περισσότερους αριστερούς. Δεν είναι δυνατόν το ύστατο και έσχατο επιχείρημα ενός (αριστερού) πρωθυπουργού να είναι: «Ωραία! Τότε βρέστε έναν καλύτερο από εμένα να τα κάνει!».

Πρώτον, πάντα υπάρχουν καλύτεροι. Δεύτερον, για να κάνουν τι; Το χειρότερο; Τρίτον, αυτό το «επιχείρημα» που παραπέμπει στο «ή εγώ ή το χάος» (κι ακόμα χειρότερα στο «μετά από μένα το χάος») ταιριάζει σε σχολιαρόπαιδα. Σε αμαθείς που δεν γνωρίζουν ότι τα πολιτικά νεκροταφεία είναι γεμάτα από «αναντικατάστατους».

Όμως ο κ. Τσίπρας καταφεύγει πλέον και σε αυταπόδεικτα ψέματα. Ισχυρίσθηκε στη συνέντευξή του ότι είχε αποφασίσει εκλογές από τις 13 Ιουλίου. Και τότε γιατί διαβεβαίωνε τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς (όπως οι ίδιοι μαρτυρούν) ότι αφού όλοι μαζί ψηφίσουν το μνημόνιο δεν θα τους αιφνιδιάσει μετά με εκλογές;

Και αφού όλοι μαζί συνεργάσθηκαν και ψήφισαν αυτό το έκτρωμα, γιατί τώρα ο κ. Τσίπρας λέει ότι δεν μπορεί να συνεργασθεί μαζί τους μετά τις εκλογές που εν τέλει προκήρυξε; Κι αν δεν συνεργασθεί μαζί τους, τι θα γίνει; Πάλι εκλογές; Αν πιστέψω τον κ. Φλαμπουράρη, «δεν θα πάμε ξανά σε εκλογές» - συμβόλαιο ο λόγος του βεβαίως, αλλά τότε θα πρέπει να επιτευχθεί αυτοδυναμία. Δυστυχώς, όμως, εκτός από τον ΔΟΛ, ουδείς άλλος δείχνει να πιστεύει κάτι τέτοιο.

Βεβαίως ο ΔΟΛ έχει τους δικούς του λόγους για να ακολουθεί αυτήν την πολιτική (της ενσωμάτωσης ή του στυψίματος της Αριστεράς), αλλά είναι δυνατόντο ύστατο και έσχατο χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ για να πετύχει αυτοδυναμία να είναι ο ίδιος ο Αλέξης; Είναι δυνατόν να είναι προσωποπαγές ένα κόμμα της Αριστεράς; Είναι δυνατόν να αγγίζει την καταραμένη περιοχή της προσωπολατρίας ο κ.Βούτσης , φερ’ ειπείν, κλίνοντας το όνομα του κ. Τσίπρα σ’ όλες τις πτώσεις; Είναι πολιτική, είναι στρατηγική για τη χώρα η δημοφιλία του αρχηγού; Η όποια δημοφιλία, του όποιου αρχηγού. Όχι αριστερά δεν είναι αυτά τα πράγματα, αλλά «άστοχα και κινδυνώδη».

Αλλά και όσοι βασίζονται σ’ αυτήν τη δημοφιλία, αυτήν τη δημοφιλία πού τη βασίζουν; Είναι εβδομάδες τώρα που ο κ. Τσίπρας έχει μεταβληθεί σε κήρυκα της ήττας του (μας).

Βγαίνει στα κανάλια και οικτίρει τον εαυτόν του για τις πιέσεις που δέχθηκε, περιαυτολογεί για την αντοχή του σε αυτές τις πιέσεις και τέλος ομολογεί την υποταγή του σε δαύτες, σαν αυτό να μη σημαίνει το έτι περαιτέρω τσάκισμα της ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων! Απορίας άξια πράγματα. Ο κ. Τσίπρας να έχει γίνει σημαιοφόρος μιας ήττας της Αριστεράς και να επαίρεται κι από πάνω για αυτό, λέγοντας «βρέστε μου έναν καλύτερο». Α-λογα πράγματα και παράλογα. Καμία σχέση με τον Τσίπρα που ξέραμε. Δεν γνωρίζω αν τέτοιου επιπέδου επιχειρήματα υπαγορεύονται στον κ. Τσίπρα απ’ τον κ. Παππά ή κάποιον άλλο, όμως δεν έχει σημασία. Το «περιβάλλον» του κ. πρωθυπουργού έχει ούτως ή άλλως στενέψει (γύρω του και τον σφίγγει). Όμως οι ηγέτες της Αριστεράς δεν έχουν «περιβάλλοντα», έχουν κομματικά όργανα: πολιτικές γραμματείες και κεντρικές επιτροπές και οργανώσεις βάσεις. Οι ηγέτες της Αριστεράς είναι “primi inter pares” , δεν ξεγελούν το κόμμα τους, δεν το διχάζουν, δεν το διαλύουν.

Και πάνω απ’ όλα οι ηγέτες της Αριστεράς σέβονται και αγαπούν την πατρίδα τους. Δεν είναι δυνατόν ο κ. Τσίπρας να λέει urbi et orbi ότι «ελπίζει πως κάποια μέρα η Ελλάδα δεν θα υπολείπεταιτης Ευρώπης σε κουλτούρα και νοοτροπία».
Μπορεί η Ελλάδα να υπολείπεται όντως της Ευρώπης σε θέματα διοίκησης, παραγωγικότητας ακόμα και ευνομίας, αλλά ούτε ακαλλιέργητοι είναι οι Έλληνες, ούτε η νοοτροπία τους πρέπει να απαρνηθεί την ιδιοπροσωπία τους - αυτά είναι πράγματα κομπλεξικά και ανάξια.

Ατιμάζουν την ιδιομορφία, την ιδιοσυστασία και τον τρόπο ενός λαού που αναγεννήθηκε μέσα απ’ τα αίματα, που κάλυψε την απόσταση που τον χώριζε απ’ την Ευρώπη με άλματα, μνήματα, έπη και καταστροφές.

Δεν είναι του πεταματού από καλλιέργεια οι Έλληνες, στην καρδιά της Οικουμένης κι όχι μόνον της Ευρώπης βρίσκεται η ψυχή τους. Ρώτα έναν τσοπάνη απ’ τα Άγραφα, έναν μετανάστη από την Ήπειρο κι έναν ψαρά απ’ τη Μάνη να σου πουν για καλλιέργεια και νοοτροπία, κύριε πρωθυπουργέ…

Του Στάθη
Πηγή enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θανάση Καρτερού

Θα συμφωνήσετε όλοι ότι χαζοί δεν είναι όσοι αποφάσισαν να συμπήξουν τη ΛΑΕ. Έμπειροι άνθρωποι είναι, σε ώριμη ηλικία πολλοί από αυτούς, με μακρά διαδρομή στην Αριστερά. Και με μια, δυο και τρεις θητείες σε θέσεις προβολής και ευθύνης. Και μ’ αυτό το δεδομένο ορισμένες από τις κινήσεις τους τον τελευταίο καιρό αναζητούν εξήγηση που να εναρμονίζεται με τη διαδρομή και τις εξαγγελίες τους. Και να μην αφήνει περιθώρια για υποψίες μικροκομματικής πονηριάς.

Εξηγούμαι. Διαβάσαμε χθες ένα κείμενο καταγγελίας της κυβέρνησης Τσίπρα και αποχώρησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο υπογράφουν πάνω από πενήντα μέλη της Κεντρικής του Επιτροπής. Και βλέποντας τα ονόματα εκείνων που υπογράφουν και αποχωρούν είδαμε στελέχη που είναι ήδη ιδρυτικά και κεντρικά στελέχη του νέου κόμματος. Κατέχουν ήδη θέσεις κλειδιά στο νέο κόμμα. Ο Κώστας Ήσυχος για παράδειγμα. Ή ο Στάθης Λεουτσάκος. Και άλλοι πολλοί.

Και αναρωτιέμαι. Δηλαδή τώρα παραιτούνται από την ηγεσία του κόμματος και από τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν είναι ήδη εδώ και τόσες μέρες στην ηγεσία άλλου κόμματος; Πλάκα μας κάνουν; Τι χρειαζόταν το κατεβατό της παραίτησής τους, όταν έχουν ήδη μετακομίσει σε άλλες πολιτείες; Υπήρχε περίπτωση δηλαδή να μπερδευτούμε και να πιστέψουμε ότι παραμένουν στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ενώ εμφανίζονται κάθε μέρα στις τηλεοράσεις ως εκπρόσωποι και ηγεσία της ΛΑΕ;

Εν τούτοις αυτό που προφανώς ήθελαν το πέτυχαν. Κύμα αποχώρησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, γράφει το «Βήμα». Διαλύεται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η εικόνα που καλλιεργείται σκοπίμως. Έτσι δεν είναι; Αν λοιπόν εμείς σκεφτούμε ότι με παραιτήσεις και καταγγελίες εις διπλούν και εις τριπλούν, σε κεντρικό και νομαρχιακό επίπεδο, θέλουν να συντηρούν αυτή την εικόνα θα έχουμε άδικο; Ή θα έχουμε άδικο αν υποψιαστούμε ότι ένα από τα κίνητρά τους είναι να κάνουν ζημιά στο κόμμα που μέχρι χθες ανήκαν, έστω κι αν άλλοι κι όχι αυτοί επωφελούνται;

Δικαίωμά τους, και υποχρέωσή τους μάλιστα, αφού έχουν στρατηγικές διαφωνίες, να φύγουν και να χτίσουν με τον ιδρώτα του προσώπου τους το κόμμα που τους ταιριάζει.
Αλλά είναι δυνατό με τόση πείρα, να μην καταλαβαίνουν ποιος ωφελείται από τον εμφύλιο που δείχνουν να προκρίνουν;
Και ποιος κερδίζει από την εικόνα ενός αιμορραγικού ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν, όπως φαίνεται, να συντηρούν;

Πηγή εφημ. "Αυγή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Περίμενα να ανακοινωθεί και επισήμως η σύνθεση της υπηρεσιακής κυβέρνησης για να γράψω το σημερινό άρθρο μου. Έλεγα μήπως διαψευστούν οι πληροφορίες που ήθελαν συγκεκριμένα πρόσωπα να αναλαμβάνουν τους υπηρεσιακούς υπουργικούς θώκους. Δυστυχώς, οι πληροφορίες δεν διαψεύστηκαν.

Αποδεικνύεται λοιπόν πως όταν σε αυτή τη χώρα μιλάμε για προσωπικότητες στις οποίες μπορεί να υπάρχει μια ευρεία συμφωνία μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, στην πραγματικότητα αναφερόμαστε σε πρόσωπα τα οποία απλώς «τα έχουν καλά» με το πολιτικό κατεστημένο και το έχουν πετύχει διότι σε όποια θέση έχουν αναλάβει στο παρελθόν φρόντισαν να μην κάνουν απολύτως τίποτα.

Έτσι λοιπόν έχουμε υπουργό Εξωτερικών τον Πέτρο Μολυβιάτη, τον εισηγητή του δόγματος «η μη θέση είναι θέση», στον οποίο εν πολλοίς οφείλεται και το γεγονός πως το Κυπριακό παραμένει άλυτο ζήτημα.

Έχουμε υπουργό Εσωτερικών τον Αντώνη Μανιτάκη, ο οποίος θυμίζω πως με πρόταση της ΔΗΜΑΡ συμμετείχε στην αρχική κυβέρνηση Σαμαρά ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και αντιστάθηκε σθεναρά στο να φύγουν από το δημόσιο ακόμη και διάφορα αποδεδειγμένα «λαμόγια» δημόσιοι υπάλληλοι.

Ή μήπως πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι για το γεγονός ότι αναγνωρίζεται η συνεισφορά του Νίκου Χριστοδουλάκη στην εθνική οικονομία και επιβραβεύεται με τη θέση του υπηρεσιακού Υπουργού Οικονομίας; Γιατί άραγε; Επειδή ήταν «τσάρος» της Οικονομίας κατά την είσοδο της χώρας στο ευρώ;

Επιπλέον είναι προφανές πως η Άλκηστις Πρωτοψάλτη έγινε Υπουργός Τουρισμού ως «κολλητή» του Λαζόπουλου, όπως διάφοροι άλλοι έγιναν υπουργοί ως «κολλητοί» του Παυλόπουλου.

Θα μπορούσε να πει κάποιος «έλα μωρέ μια υπηρεσιακή κυβέρνηση 20 ημερών, γιατί κάνεις έτσι;».
Κάνω έτσι γιατί κατά τη γνώμη μου αυτή είναι η πιο μεγάλη αποτυχία του Τσίπρα. Να απαλλάξει τη χώρα απ’ όλο το «παλιό σύστημα», όλων των αποχρώσεων και αποκλίσεων.
Για την αποτυχία του να φέρει φρέσκιες ιδέες και καινούργια πρόσωπα στο προσκήνιο.
Για την αποτυχία του να δείξει πως αυτή η χώρα έχει πραγματικά ικανούς ανθρώπους και δεν χρειάζεται να ψάχνει ανάμεσα σε «προσωπικότητες» βολεμένες όλα αυτά τα χρόνια σε ακαδημαϊκές, δικαστικές ή πολιτικές καρέκλες.
Και είμαι σίγουρος πως αυτή την αποτυχία θα τη βρει μπροστά του στις κάλπες. Διότι δεν είναι πλέον διακύβευμα για τη χώρα το ποιος θα βγει πρώτος. Για αυτό και λέω πως θα βρει μπροστά του την αποτυχία του αυτή στις κάλπες,  ο Τσίπρας. Κι αφορά τον ίδιο και τη γενιά του. Εκτός αν θεωρεί επιτυχία του ό,τι διέσωσε τον Νίκο Παππά…

‘Έχω λοιπόν την αίσθηση πως αν οι περιστάσεις οδηγήσουν στην ανάγκη οικουμενικής ή εν πάση περιπτώσει ευρείας συνεργασίας κυβέρνησης, τα πρόσωπα που θα την απαρτίζουν δεν θα είναι πολύ διαφορετικά από τους σημερινούς υπηρεσιακούς υπουργούς. Κι αυτό τότε θα είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα για μια χώρα σε τόσο μεγάλη κρίση.

ΥΓ: Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τον υπερτονισμό του γεγονότος να έχουμε γυναίκα πρωθυπουργό, έστω και υπηρεσιακή. Το πρόβλημα με τους πρωθυπουργούς μας μέχρι σήμερα δεν ήταν το φύλο τους αλλά οι ικανότητές τους. Επιπλέον θεωρώ πολιτικό αναχρονισμό την ανάγκη διορισμού υπηρεσιακών κυβερνήσεων για να διενεργούνται εκλογές και πρέπει να επιστρατεύονται δικαστικοί για να εγγυηθούν το αδιάβλητό τους. Είναι σύμπτωμα πολιτικού πρωτογονισμού κι αναδεικνύει την ανάγκη ευρείας συνταγματικής αναθεώρησης, η οποία θα λαμβάνει υπόψη τα πραγματικά μεγέθη που επηρεάζουν μια εκλογική διαδικασία και όχι το πώς θα μοιράσει ένας υπουργός Εσωτερικών τα ψηφοδέλτια. Κι αναφέρομαι στη  ισχύ και τη χειραγωγική επενέργεια των ΜΜΕ, την άνθηση του  πολιτικού χρήματος και την αποτυχία καταπολέμησης της διαφθοράς.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας 

Αυτό που στις δημοκρατίες ήταν κανόνας, ότι δηλαδή: η ψήφος είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ, το παρόν σαθρό πολιτικό σύστημα το κατάντησε ΠΑΓΙΔΑ, ΕΚΒΙΑΣΜΟ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.
Γιατί θα πρέπει κάποιος να πάει να ψηφίσει, όταν νοιώθει ότι κανείς δεν αξίζει την ψήφο του, την εκτίμηση του και την εμπιστοσύνη του;

Μαύρο στους Μαυρογιαλούρους….
Μην τους ακούς.
Όταν με την ψήφο σου δεν μπορείς να αλλάξεις το σάπιο πολιτικό σύστημα, που αναπαράγει διεφθαρμένες, άθλιες και καρμπονιζέ κυβερνήσεις, γιατί να πας να ψηφίσεις;
Αν κοιτάξεις πίσω σου να δεις που πήγε η ψήφος σου, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που συμμετείχες θα φρίξεις.

Με την ψήφο σου, ανέδειξες επί δεκαετίες, ότι πιο ανίκανο και άθλιο υπήρξε στην πολιτική σκηνή, στην προσπάθειά σου να δώσεις λύσεις στα προβλήματά σου και τις αγωνίες σου.

Δεν κουράστηκες να νοιώθεις οργή, πίκρα, αγανάκτηση, απογοήτευση και προδοσία από τις επιλογές σου;
Πόσες φορές θα πεις ακόμα, «δεν το έκοβα καλύτερα από την ρίζα» για να αλλάξεις; Και δέκα χέρια να είχες δεν θα σου είχε μείνει ούτε ένα.

Το 2004 ψήφισες τον Καραμανλή, τον πιο τεμπέλη Έλληνα πρωθυπουργό, γιατί σου είπε τρώγοντας γαρδούμπα και σουβλάκια στον «Μπαϊρακτάρη», ότι θα αρχίσει ανένδοτο αγώνα με τους νταβαντζήδες και σου υποσχέθηκε την επανίδρυση του κράτους.
Τι έκανε;
Έδωσε τα κλειδιά στον ανεκδιήγητο Ρουσόπουλο, εκείνος έπαιζε play station στην Ραφήνα και ο Αλογοσκούφης προετοίμαζε το έδαφος για την είσοδο της χώρας στο μνημόνιο.

Το 2009 επέλεξες  για πρωθυπουργό το «βλαμμένο», γοητευμένος ίσως από την ευφράδεια του, -τι να πει κανείς; -,που σου υποσχέθηκε ότι λεφτά υπάρχουν και λίγους μήνες μετά σε έβαλε στο μνημόνιο από το Καστελόριζο.
Πάει και αυτός.

Ύστερα έφερες με την ψήφο σου στην εξουσία, τον ακροδεξιό γαμπρό της Μεσσηνίας, γιατί έβγαζε αντιμνημονιακές κορώνες, από τους κήπους του Ζαππείου με τα Ζάππειο 1 και 2.
Τι έκανε τούτος;
Θεώρησε ότι είναι πιο ασφαλές να είσαι στα τέσσερα με κάτω τα σώβρακα, από το να περπατάς όρθιος.

Και πάμε στο τελευταίο πολιτικό φρούτο τον Αλέξη.
Αυτόν τον ερωτεύτηκες.
Σε σαγήνεψε το γλαρό του βλέμμα, η δήθεν τάχα μου επαναστατική ορολογία, οι ιδεοληψίες, τα χάρτινα συνθήματα, οι λεονταρισμοί και υποκλίθηκες.
Πήρες στις πλάτες σου ένα κόμμα του 4.5% και το ανέβασες στην αίθουσα του θρόνου, πιστεύοντας ότι ανέβηκες και εσύ μαζί του.

Τρίχες κατσαρές.
Σε 6 μήνες αποδείχτηκε ότι ήταν επαναστάτης την πορδής.
Χρειάστηκαν 6 μήνες για την μεγαλύτερη πολιτική μετάλλαξη που έγινε ποτέ στην ιστορία της χώρας.
Όλες, μα όλες οι υποσχέσεις αποδείχτηκαν ότι ήταν κούφια λόγια.
Είτε γιατί συνειδητά σου έλεγε ψέματα και ήταν ο μεγαλύτερος υποκριτής και απατεώνας, είτε γιατί τα πίστευε και πρόκειται για έναν ανεπαρκή και επιπόλαιο πολιτικό.
Δεν ξέρω πραγματικά τι είναι χειρότερο και πιο επικίνδυνο από τα δύο.
Οι αυταπάτες του, σε κατέστρεψαν.

Θα μου πεις τώρα: «να ψηφίσω τότε κάποιο από τα μικρά κόμματα».
Μπορεί η ασφάλεια του μεγέθους τους, να τα κάνει πιο ελκυστικά, όταν όμως κλήθηκαν και αυτά να παίξουν πιο υπεύθυνους ρόλους, έγιναν μια από τα ίδια.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;
Τους ακροδεξιούς του Καρατζαφέρη;
Την ΔΗΜΑΡ του μπάρμπα Φώτη;
Τους ψεκασμένους του Καμένου;
Με κορυφαίο όλων φυσικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτός μικρό κόμμα ήταν.
Εσύ το έκανες κόμμα εξουσίας με την ψήφο σου, μην το ξεχνάς αυτό.
Για να επιβεβαιωθεί, ο Ζώρζ Κλεμανσώ που έλεγε κάποτε: 
«Στην πολιτική, διαδέχεται κανείς ηλίθιους και αντικαθίσταται από ανίκανους.»

Πόσες εκλογικές αναμετρήσεις θέλεις ακόμα για να αλλάξεις θέση;
Πόσες φορές θα παρακολουθείς αδρανής τις μεταμορφώσεις των κομμάτων;
Πότε θα καταλάβεις, ότι και να ψηφίσεις, οι μυλόπετρες του άθλιου πολιτικού συστήματος που γεννά κυβερνήσεις τέρατα, δεν θα σταματήσουν να γυρνούν.
Συμμετέχεις και συμμορφώνεσαι, για να σε κάνουν κιμά και να σε χωνέψουν πιο εύκολα. 

Δεν κουράστηκες να επιλέγεις τους δημίους σου;
Στηρίζεις κόμματα, αποκόμματα όλων των θεωριών και των αποχρώσεων, που επί δεκαετίες ολόκληρες, ασελγούν στο κορμί το δικό σου και της χώρας, αναγκάζοντας πολίτες να πηδούν από τα παράθυρα και εσύ το μόνο που κάνεις είναι να ψάχνεις τον επόμενο αφέντη.

Δεν υπάρχουν πια διαχωριστικές γραμμές. Δεξιοί-αριστεροί, κεντρώοι-σοσιαλιστές, μικρά και μεγάλα κόμματα. Μόνο υποψήφιοι της κακιάς ώρας, που κρατούν το μαχαίρι για την τελευταία πισώπλατη μαχαιριά.
Άλλα σκέφτονται, άλλα λένε και άλλα πράττουν.

Πολιτικός αμοραλισμός, δημοκρατία αλά κάρτ. 
Άλλος την τραβά από εδώ, άλλος από εκεί, την έχουν ξεσκίσει.
Στο όνομα αυτής της ξεσκισμένης δημοκρατίας σε στέλνουν στις κάλπες.

Μην τους ακούς, γύρνα τους την πλάτη, δείξε τους την αδιαφορία σου, αυτό ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ
Συνενόχους  ψάχνουν, συνυπεύθυνους στα εγκλήματα τους.
Αγνόησε τους. Στείλ΄τους το μήνυμα ότι ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ.
Πόσο θα αντέχεις ακόμα το ξεπούλημα, την μετριότητα και το ψέμα;

Σε έπεισαν ότι η ψήφος είναι η δύναμή σου. ΜΠΟΥΡΔΕΣ.
Δική τους δύναμη είναι. Αυτή τους τρέφει, χωρίς αυτήν δεν ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Το γνώρισες από μέσα το τέρας, έχεις ζήσει στα σπλάχνα του τόσα χρόνια.
Απελευθερώσου, βγες από το κλουβί που σε έβαλαν, αυτή είναι η πραγματική σου δύναμη, αυτή σου την απόφαση ΤΡΕΜΟΥΝ.

Απόδειξε αυτό που λένε: πως οι λαοί διατηρούν ψηλά στην κλίμακα των αξιών, χαρακτηριστικά που έχουν απωλέσει στην τροχιά της παρακμής τους. 
Το φιλότιμο, την υπερηφάνεια, τον εγωισμό και την αξιοπρέπεια τους.

Τώρα τους έμαθες τους κανόνες, ξέχνα το παιχνίδι, γιατί είναι πουλημένο από την αρχή. Οπότε πες μου έναν καλό λόγο για να παίξεις; για να κερδίσεις ότι σου πούλησαν;
Τιμώρησέ τους, μην τους δώσεις άλλη μια ευκαιρία να σε πατήσουν πάλι κάτω.
Πάρτο χαμπάρι, δεν υπάρχεις όταν οι άλλοι ορίζουν ποιος είσαι.

ΥΓ. Και για όσους πιστεύουν ότι η αποχή δεν είναι λύση, αναφέρω ένα παράδειγμα.
Αν από τα καραγκιοζιλίκια του δημοψηφίσματος, ο Ελληνικός λαός απείχε μαζικά, πιστεύει κανείς ότι θα τολμούσε  το ανόητο, εγωκεντρικό σχολιαρόπαιδο να ζητήσει πάλι εκλογές;
Εγώ πιστεύω πως όχι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε διάσπαση φαίνεται πως οδεύει και η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, με μεγάλη μερίδα εξ αυτών να επιλέγει την αποχώρηση από το κόμμα.

Μεγάλη μερίδα της Νεολαίας φαίνεται να έχει πάρει την απόφαση να πάρει ξεχωριστό δρόμο από τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να ξεκαθαρίζει εάν θα προχωρήσει στον σχηματισμό νέου πολιτικού φορέα ή θα συμπαραταχθεί με τη Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Οι σχέσεις της Νεολαία με την ηγεσία του κόμματος δοκιμάστηκαν κατά την διακυβέρνηση Τσίπρα, με τον Γιάννη Πανούση να βρίσκεται στο επίκεντρο τις διαμάχης των δύο πλευρών και την κόντρα να κορυφώνεται με την υπογραφή του μνημονίου.

Σύμφωνα με το επίμαχο ρεπορτάζ την Παρασκευή, 28/8/15, αναμένεται και η παραίτηση όλων των μελών του Κεντρικού Συμβουλίου που εντάσσονταν στην Αριστερή Πλατφόρμα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποια είναι η μέθοδος που ακολουθεί το ΠΚΚ έναντι των αεροπορικών βομβαρδισμών;
Σύμφωνα με το κείμενο του Αλή Αίντίν από την εφημερίδα Habertürk, η οργάνωση για να προστατευτεί ακολουθεί ένα σχέδιο δύο σταδίων.

Σε πρώτο στάδιο σε περιόδους που υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες αεροπορικών επιχειρήσεων, μέλη της οργάνωσης αμέσως μόλις απογειωθούν F-16 από Ντιγιαρμπακίρ ή Μαλάτια, αμέσως μέσω των πολιτοφυλακών ενημερώνουν τα στελέχη της οργάνωσης που βρίσκονται στο Βόρειο Ιράκ.

Από τη στιγμή που τα αεροπλάνα εισέρχονται σε περιοχές που ελέγχονται από το ΠΚΚ, μέλη της οργάνωσης ενημερώνουν μέσω ασυρμάτου για αυτή την πληροφορία.

Το ΡΚΚ για να ενημερώσει χρησιμοποιεί τον ραδιοφωνικό σταθμό που λειτουργεί εξ ονόματος της οργάνωσης και πληροφορεί από εκεί για την αεροπορική κινητικότητα.
Έτσι μέσω ασυρμάτων, ραδιοφωνικού σταθμού και κούριερ, ενεργοποιούνται τα συστήματα ¨άμυνας και επίθεσης¨ στις περιοχές όπου βρίσκεται η οργάνωση.

Στα δρομολόγια που ακολουθούν τα αεροπλάνα, οι ΠΚΚδες χρησιμοποιούν πυραύλους που εκτοξεύονται από τον ώμο και άλλα αντιαεροπορικά.
Ενώ οι ΠΚΚδες που είναι στις θέσεις τους αν δουν ότι κινδυνεύουν να χτυπηθούν -σύμφωνα με την κατεύθυνση άφιξης και τη θέση του αεροσκάφους- παρατάνε τη θέση τους και κρύβονται στα χαρακώματα που έχουν σκάψει.
Οι ΠΚΚδες σκάβουν χαρακώματα σε σχήμα L”, “I”, “T σύμφωνα με την κατεύθυνση του αεροσκάφους και σύμφωνα με τον τρόπο που θα μπορέσουν να κινηθούν σε τυχόν έκρηξη βόμβας.
Για παράδειγμα σε μια κοιλάδα ανάμεσα σε 2 βουνά, στα 50-100 μέτρα κοντά στο σημείο όπου τυχόν μπορεί να γίνει εναέρια επίθεση σκάβονται χαρακώματα σε σχήμα “I” και μπαίνουν εκεί μέσα τρέχοντας.
Με αυτόν τον τρόπο, όταν εκραγεί η βόμβα επειδή τα θραύσματα κινούνται οριζόντια επιτυγχάνεται η πρόληψη τραυματισμών στα χαρακώματα.
Τα χαρακώματα “L” και “T” σκάβονται σύμφωνα με τον υπολογισμό του πώς θα κινηθούν τα αεροσκάφη σε μια τυχόν επίθεση.

Haber.sol.org
Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Σήμερα αποκαλύπτουμε την ιστορική φωτογραφία μετά την ιστορική συνάντηση Τσάκαλου-Στουρναριού, κατά την οποία οι δύο ογκόλιθοι της οικονομικής σκέψης συμφώνησαν ότι το χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο και πως το κρύβουν για να πιάσουν κορόϊδο τους κουτόφραγκους και πως η όποια αλλοίωση στοιχείων έγινε προς όφελος της Ελλάδας και ζημιά των συν-''εταίρων'' τοκογλύφων.

Κατόπιν τούτων, ο ξελιγωμένος από χαρά αντιπρόεδρος της απερχόμενης κυβέρνησης πρότεινε και τους δύο για το βραβείο Νόμπελ της παρα-οικονομίας, σιχτίρντισε δε για αλλη μία φορά την παράφρονα απερχόμενη Πρόεδρο της Βουλής που έχει βάλει στο μάτι το εθνικό κεφάλαιο που ακούει στο όνομα Στουρνάρι.

Ο δε Τσάκαλος απ' την χαρά του βγήκε άλλη μιά φορά στα χρεοκοπημένα και παράνομα κανάλια, για να προτρέψει (άλλη μία φορά) τους πολίτες να επιστρέψουν τα χρήματα που έχουν στα σπίτια τους, στις τράπεζες, ώστε να μπορούν να τα παίρνουν εξήντα-εξήντα κάθε μέρα! 
(Ρε συ Τσάκαλε έχει κι άλλους τέτοιους έξυπνους εκεί έξω που μεγάλωσες;) 

Εδώ να υπενθυμίσουμε ότι ο πρωθυπουργός στην προχθεσινή του συνέντευξη αποκάλυψε πως τρίτο μνημόνιο δεν υπάρχει και πως όλο αυτό είναι μιά εικονική πραγματικότητα (ελληνικά: virtual reality), ένα τάχαμ δήθεν να πούμε, διότι αμέσως μετά τις εκλογές και την συντριπτική αυτοδυναμία που θα αποσπάσει απ' τον χαχόλο λαό, αλλά ΑΜΕΣΩΣ μετά τις εκλογές, μ' έναν νόμο κι ένα άρθρο, θα ψηφίσει τέτοια αντίμετρα, που θα τρώμε με χρυσά κουτάλια και θα παρακαλάμε και για τέταρτο μνημόνιο, ώστε να ψηφιστούν κι άλλα αντίμετρα.

Κατόπιν όλων αυτών οι εκλογές μπορούν να χαρακτηριστούν και ως περίπατος (στον δρόμο με τις λεύκες), μιά υγιεινή άσκηση (μ@λακίας) του λαού, ένα τεστ IQ (ραδικιού) των πολιτών. 

Προσδεθείτε και ρίξτε το στα χάπια!
Η προεκλογική περίοδος, αρχίζει!...



Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Η μεγαλύτερη άσκηση του ΝΑΤΟ με την συμμετοχή της Ελλάδας για εκφοβισμό της Ρωσίας
  • Οι ΗΠΑ μπήκαν και στην Γεωργία...
Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Η μεγαλύτερη σε όγκο στρατιωτών άσκηση του ΝΑΤΟ από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου πραγματοποιείται από την Τετάρτη στην Γερμανία. Σύμφωνα με τους στρατηγούς του ΝΑΤΟ η άσκηση γίνεται για να καθησυχάσουν τα κράτη σύμμαχοι του για οποιαδήποτε απειλή δεχθούν προσθέτοντας ότι οι αλεξιπτωτιστές προσγειώνονται σε εδάφη της Γερμανίας μόνο για αμυντικό σκοπό. Καθαρός στόχος της άσκησης δεν είναι άλλος από το να προκαλέσουν την Ρωσία με αφορμή την στάση που κρατά απέναντι στην ναζιστοκρατούμενη Ουκρανία. Καθόλου τυχαία ότι η Γερμανία είναι η χώρα που πρόσφερε τα εδάφη της για την άσκηση πολέμου εναντίον των Ρώσων.

Η άσκηση γίνεται από την 82ης Αερομεταφερόμενη Μεραρχία των ΗΠΑ στο Hohenfels κοντά στην Νυρεμβέργη με κοινή συμμετοχή 1,100 στρατιωτών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ. Συγκεκριμένα οι στρατιώτες που συμμετέχουν είναι από την Γερμανία, Ελλάδα, Βουλγαρία, Ιταλία, Πολωνία, Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ.

ΗΠΑ και ΕΕ εναντίον της Ρωσίας

Οι Αμερικανοί διοργανωτές δήλωσαν ότι στόχος αυτής της πολυεθνικής άσκησης είναι η στρατιωτική δέσμευση απέναντι στα κράτη της Συμμαχίας ότι θα αποτρέψουν οποιαδήποτε σκέψη πιθανής επίθεσης εχθρών πριν φτάσουν σε πόλεμο ή σύγκρουση.
Ο πτέραρχος Νίκολσον, ο οποίος έχει την γενική διαταγή της άσκησης τόνισε τα εξής: "Οι ΗΠΑ θα υπερασπιστούν την Εσθονία, την Λετονία και την Λιθουανία και και όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ και αυτό δεν χωρά καμία αμφισβήτηση".

Από την πλευρά του ο Αμερικανός στρατηγός, Gen Hodges, τόνισε ότι τέτοιου είδους ασκήσεις αποδεικνύουν την άμεση και ισχυρή συμμαχία αλλά και αποτρέπουν τους εχθρούς πριν ξεκινήσουν πολεμικές στρατηγικές να επιλέξουν υποχρεωτικά την πολιτική λύση.


Οι ΗΠΑ μπήκαν στην Γεωργία

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg, πραγματοποιεί επίσκεψη στην Γεωργία, χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από την Γερμανία που είναι το κέντρο ασκήσεων, με σκοπό να ανοιχτεί ένα νέο στρατόπεδο εκπαίδευσης και ασκήσεων του ΝΑΤΟ.

Μετά από αυτή την κίνηση η Ρωσία, μέσω της εκπροσώπου τύπου του υπουργείου Εξωτερικών, Μαρίας Ζαχάροβα, βάπτισε την απόφαση του ΝΑΤΟ να στρατοπεδεύσει στην Γεωργία ως προκλητική κίνηση με στόχο την επέκταση της γεωπολιτικής επιρροής της Συμμαχίας στην περιοχή. Μιλώντας στο πρακτορείο TASS, η Ζαχάροβα χαρακτήρισε το εγχείρημα του ΝΑΤΟ ως ένα ακόμα βήμα των ΗΠΑ και της Συμμαχίας ως "επεκτατική πολιτική που σκοπό έχει την χρήση των εθνικών πόρων των κρατών μελών του".

Η Ρωσία κρούει τον κώδωνα του κίνδυνου για την περιοχή λέγοντας ότι η ανάπτυξη ενός τέτοιου μηχανισμού στην Γεωργία είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσει στην αποσταθεροποίηση της περιοχής.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαθέσει 600 εκατομμύρια ευρώ για την υλοποίηση δέκα περιφερειακών υποδομών.

Στα έργα συμπεριλαμβάνεται μεταξύ άλλων, η εθνική οδός στο Δυρράχιο της Αλβανίας, εκσυγχρονισμός της σιδηροδρομικής γραμμής Βελιγραδίου – Βουδαπέστης, όπως συμφωνήθηκε στη Σύνοδο Κορυφής των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, που πραγματοποιήθηκε χθες στη Βιέννη.

Από το συνολικό ποσό των 600 εκατομμυρίων ευρώ που συμφωνήθηκε για το πακέτο των υποδομών, τα 200 εκατομμύρια είναι από την Ένωση και τα υπόλοιπα 400 εκατομμύρια ευρώ από άλλα θεσμικά όργανα, όπως η γερμανική Τράπεζα Ανάπτυξης (KFW) η Ευρωπαϊκη Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) και η Ευρωπαϊκής Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης ( ΕΤΑΑ).

Στη διάσκεψη εκτός από τους πρωθυπουργούς των χωρών της περιοχής, παρέστη και η Γερμανίδα Καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, η επικεφαλής της Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, Φρεντερίκα Μογκερίνι, όπου επιβεβαιώθηκαν τα 24 έργα, αξίας περίπου 7,7 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα διατεθούν την επόμενη περίοδο.

Όπως τονίστηκε, με τα έργα αυτά θα επιτευχθεί αύξηση του ΑΕΠ κατά 1% ετησίως στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων και μέσα στα επόμενα 15 χρόνια στην περιοχή θα ανοίξουν 200 χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας.

Στη Σύνοδο Κορυφής ανακοινώθηκε, επίσης, η επεξεργασία ενός οδικού χάρτη για την εισαγωγή του διπλού συστήματος εκπαίδευσης στα Δυτικά Βαλκάνια, ακολουθώντας το παράδειγμα της Αυστρίας, όπως σημειώνει το σερβικό πρακτορείο ειδήσεων.

Πηγή Εχέδωρος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Κι ενώ όλα τα βλέμματα είναι, όπως είναι φυσικό, καρφωμένα στις εκλογές έστω κι αν μέχρι στιγμής τουλάχιστον ουσιαστική δημόσια συζήτηση δεν έχει γίνει, ξαφνικά, πριν καν το αντιληφθούμε, ανακαλύπτουμε μια πραγματικότητα πιο πολύπλοκη και δυσχερέστερη ακόμα και από αυτή που συνταράζει διαρκώς επιδεινούμενη την Ελλάδα από το 2010.

Πρώτον, ως προς το κεντρικό ζήτημα της δικής μας κρίσης έχει πλέον καταστεί σαφές ότι ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει, αλλά ούτε και αναμένεται: παρά τα όσα έχουν κατά καιρούς απειλήσει οι δανειστές δεν είναι αυτή η επιλογή τους – αντίθετα, ακόμα και αν στο Βερολίνο άρεσε η ιδέα, άλλες χώρες διαφωνούν, όπως η Γαλλία ή οι ΗΠΑ. Η επιλογή του αδιάσπαστου της ευρωζώνης έχει αποδειχθεί κυρίαρχη και όλα προσδιορίζονται από αυτήν: αυτό το «όλα» όμως σημαίνει και την πιθανότατη παγίωση της εσωτερικής ελληνικής χρεοκοπίας: αν δεν γίνουν βήματα μπροστά, η χώρα απλώς θα αφεθεί να λιώνει μέχρι που να μην πάει άλλο…

Δεύτερον, παρά το γεγονός ότι φαινομενικά οι εκλογές συνιστούν ένα ακόμα βήμα αστάθειας και σίγουρα φέρνουν περεταίρω βλάβη στην οικονομία, στην πραγματικότητα οι πολιτικές εξελίξεις συνηγορούν στην κατεύθυνση εκτόνωσης και σταθεροποίησης: ότι κι αν λένε τώρα, είναι προφανές ότι τα δύο κόμματα που αναμένεται να έρθουν πρώτα στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ., ασφαλώς και θα συνεργαστούν τελικά σε μία μετεκλογική κυβέρνηση για την εφαρμογή και την ολοκλήρωση του νέου μνημονίου, εν μέσω βέβαια ισχυρών πλην ανεπαρκών αντιδράσεων – άλλωστε πολλά έχουν ήδη γίνει σε αυτή την κατεύθυνση. Το ζήτημα δεν είναι εκεί. Το μείζον ζήτημα είναι αν και έτσι θα είναι σε θέση να επαναφέρουν τη χώρα σε μια τροχιά στοιχειώδους ομαλοποίησης και προοπτικής, κάτι που για πλήθος λόγους και σχετικούς με το μνημόνιο και σχετικούς με τις ελληνικές παθογένειες κάθε άλλο παρά αυτονόητο ή εύκολο φαντάζει ακόμα και σε τέτοια συγκυβέρνηση.

Τρίτον και, ενδεχομένως, σημαντικότερο πλέον όλων: ξαφνικά νέες μείζονες κρίσεις αναδύονται στον ορίζοντα και απειλούν την Ευρώπη και τον κόσμο. Από τη μία, οι νέοι τριγμοί από την οικονομία της Κίνας κάνουν τον πλανήτη ολόκληρο να τρέμει και τις διεθνείς αγορές να κινούνται άναρχα: δείξανε δείγματα αυτή την εβδομάδα, αλλά ποιος προεξοφλεί ότι θα μείνουν στα δείγματα; Από την άλλη, η τραγωδία με τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες του πολέμου που φτάνουν καθημερινά στον ευρωπαικό χώρο, αλλά και οι τζιχατζιστές που όλο και εξαπλώνονται. Και τα δύο μας αφορούν κάτι περισσότερο από άμεσα και σε πολλά επίπεδα και κάθε άλλο παρά απλά ζητήματα είναι, ειδικά για μια πτωχευμένη χώρα που βρίσκεται τόσο κοντά τους.

Ολα αυτά κάθε άλλο παρά μπορούν να αγνοηθούν από την Ευρώπη. Ετσι, μέσα σε ένα περιβάλλον που διαρκώς επιδεινώνεται, η συνολική επαναφορά της Ελλάδας στη σταθερότητα καθίσταται απόλυτα αναγκαία: όχι τόσο ως προς το ευρώ, όσο ως προς τα σύνορα της Ευρώπης προς την Ανατολή που, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να ενισχυθούν για να μην «πέσει» η χώρα προπύργιο της Ε.Ε.

Όπως λοιπόν έγινε και με τη χρεοκοπία του 1932 η οποία ταλάνισε τον τόπο μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου το 1939, ίσως, έτσι και τώρα υπέρτερα κατά πολύ πιο επικίνδυνα ζητήματα ενδέχεται να θέσουν την κρίση σε δεύτερο πλάνο – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα είναι αναγκαστικά για καλό με τόσα που έτσι κι αλλιώς πρέπει να γίνουν, ειδικά δε όταν είναι και τέτοιες οι κρίσεις που πλησιάζουν.

Το συμπέρασμα είναι λοιπόν ένα: πρέπει να γίνει ότι είναι δυνατόν η χώρα αυτή να σταθεί το γρηγορότερο που μπορεί ξανά στα πόδια της καθώς οι απειλές που συνθέτουν τη νέα πραγματικότητα είναι πλέον εξαιρετικά μεγάλες.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Η εποχή της Δυτικής Κυριαρχίας στην οικονομία και την πολιτική έχει τελειώσει". Αυτό είπε τη Δευτέρα κατά τη διάρκεια Φόρουμ, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ.

«Είμαστε μάρτυρες του τέλους μια πολύ μακράς περιόδου, ολοκλήρωσης μιας μακριάς ιστορικής περιόδου κυριαρχίας της Δύσης- Οικονομική, δημοσιονομική και πολιτική κυριαρχία», δήλωσε ο υπουργός.

Σύμφωνα με τον Λαβρόφ, η Δύση προσπαθεί να συντηρήσει τεχνητά την κυρίαρχη θέση.

«Βλέπουμε προσπάθειες της Δύσης να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση με τεχνητό τρόπο, με πιέσεις σε άλλες χώρες μέσω της χρήσης των κυρώσεων και ακόμη και μέσω της χρήσης της ένοπλης δύναμης κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό προσθέτει χάος στη διεθνή συγκυρία», δήλωσε ο πρώτος διπλωμάτης της Ρωσίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου