Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Οκτ 2012


Επερώτηση στη Βουλή από το ανεκδιήγητο υποκείμενο που παριστάνει την (λέμε τώρα) Ελληνίδα βουλευτή, υπέρ των πρακτόρων της Τουρκίας για το ζήτημα των παράνομων νηπιαγωγείων της Θράκης…
 
     Δεν περιμέναμε φυσικά και τίποτε καλύτερο από το απερίγραπτο μισελληνικό υποκείμενο που τόλμησε κάποτε να ονοματίσει τη μαζική σφαγή των προγόνων μας «συνωστισμό» ή την αντίσταση της Κλεφτουριάς στην Τουρκοκρατία «επίθεση σε κρατικούς αξιωματούχους»! 

Την ώρα λοιπόν που οι τουρκόφρονες παραβιάζουν κατάφωρα τη νομοθεσία για τα νηπιαγωγεία (τόσο κατάφωρα, που ακόμη και οι πλέον σεσημασμένοι τουρκόψυχοι βουλευτές της Θράκης ΔΕΝ τολμούν επισήμως να μιλήσουν), οι λακέδες της Άγκυρας βρίσκουν απρόσκλητο συνοδοιπόρο στο πρόσωπο της συνοικιακής κομμώτριας, που κάποια ελληνοφοβικά σούργελα τη βάφτισαν κάποτε πανεπιστημιακή καθηγήτρια (φανταστείτε δηλαδή τώρα το μέγεθος της γελοιότητας της χώρας που ζούμε!) και αργότερα και βουλευτή! 

Ε, αφού την παινεύει και ο τριπλοπράκτορας Ντεντέ στη βοθροφυλλάδα του «Τρακιανίν Σεσί» (7/10/2012) (απ’ όπου και η φωτογραφία), τι έτι χρείαν έχετε δηλαδή μαρτύρων; Απολαύστε το νέο ρεπούσειο βοθρόλυμα, χωρίς κανένα άλλο δικό μας σχόλιο. Είναι φορές άλλωστε που τα λόγια είναι πραγματικά περιττά…

     «Το σκάνδαλο με τα νηπιαγωγεία στην βουλή. Αυτό που δεν έκαναν ή δεν μπόρεσαν να κάνουν οι μειονοτικοί βουλευτές …το έκανε η Ρεπούση

     ΕΡΩΤΗΣΗ
     Προς τον Υπουργό Παιδείας & Θρησκευμάτων, Πολιτισμού & Αθλητισμού
     Θέμα: Για την αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας της μειονοτικής εκπαίδευσης
     Κύριε Υπουργέ,
     Όπως γνωρίζετε τα ζητήματα εκπαίδευσης της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης ρυθμίζονται από τη συνθήκη της Λοζάνης και, συγκεκριμένα, από τα άρθρα 40 και 41 τα οποία εξασφαλίζουν συνθήκες βασικής εκπαίδευσης – ιδιωτικής και δημόσιας – για τη μειονότητα προβλέποντας ταυτόχρονα τη διδασκαλία της θρησκείας και της μητρικής τους γλώσσας. Έτσι σήμερα, με βάση και το ελληνοτουρκικό μορφωτικό πρωτόκολλο του 1968, υπάρχουν στη Θράκη περί τα 170 μειονοτικά σχολεία στα οποία λειτουργούν δίγλωσσα προγράμματα, στην ελληνική και τουρκική γλώσσα.

     Θα θέλαμε να σας επισημάνουμε ότι τα τελευταία χρόνια έχει προκύψει ένα σημαντικό πρόβλημα στον χώρο της μειονοτικής εκπαίδευσης, το οποίο δυσχεραίνει την ομαλή λειτουργία της. Ειδικότερα, από την στιγμή που τέθηκε σε ουσιαστική εφαρμογή το άρθρο 27 του Νόμου 3687/2008 (ΦΕΚ 159/Α/01.8.2008), σύμφωνα με το οποίο η προσκόμιση βεβαίωσης παρακολούθησης νηπιαγωγείου κατέστη ως προϋπόθεση για την εγγραφή στο δημοτικό σχολείο, παρατηρείται το φαινόμενο ένας υπολογίσιμος αριθμός παιδιών της μειονότητας να παρεμποδίζεται να παρακολουθήσει τα μαθήματα της Α΄ Δημοτικού, διότι ο νόμος δεν επιτρέπει την εγγραφή του στα σχολεία. Τις προηγούμενες σχολικές χρονιές το πρόβλημα αυτό ξεπεράστηκε με την έκδοση της εγκυκλίου (Φ.6/110/50654/Γ1/6-5-2009 Υ.Α) και την ρύθμιση του άρθρου 47 παρ. 2 του Νόμου 3848/2010 (ΦΕΚ 71 Α/19-5-2010), φέτος όμως δεν έχει δοθεί ακόμη λύση στο πρόβλημα με ιδιαίτερα αρνητικές εκπαιδευτικές και κοινωνικές επιπτώσεις.

     Επειδή η εγγραφή ενός παιδιού στο πρωτοβάθμιο σχολείο αποτελεί συνταγματική επιταγή, αφού το άρθρο 16 παρ. 3 του Συντάγματος ορίζει ρητά ότι η εννιάχρονη εκπαίδευση είναι υποχρεωτική, επειδή η μη παρακολούθηση της προσχολικής αγωγής – μολονότι αναγνωρίζεται πλήρως η σημασία της από παιδαγωγική άποψη – δεν μπορεί να οδηγεί σε υιοθέτηση δυσανάλογων διοικητικών πρακτικών και στην καταστρατήγηση της συνταγματικής διάταξης περί υποχρεωτικής εκπαίδευσης, και επειδή η Πολιτεία δεν πρέπει να ασκεί τιμωρητική πολιτική απέναντι στα παιδιά της μειονότητας παρά την ενδεχόμενη, σε κάποιες περιπτώσεις, ευθύνη των γονιών τους,

    ΕΡΩΤΑΤΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ

     1. Ποιες πρωτοβουλίες σκοπεύει να αναλάβει προκειμένου να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της εγγραφής των μαθητών της μειονότητας στην Α΄ τάξη του Δημοτικού κατά τη φετινή σχολική χρονιά; Προγραμματίζεται η έκδοση συγκεκριμένης εγκυκλίου ή η προώθηση άλλης νομοθετικής ρύθμισης που να δίνει άμεση λύση στο πρόβλημα;
     2. Με στόχο την ευκολότερη ένταξη και προσαρμογή των παιδιών της μειονότητας στο Δημοτικό Σχολείο, εξετάζεται η προοπτική στελέχωσης των υφιστάμενων δημόσιων νηπιαγωγείων με εκπαιδευτικούς που να κατέχουν τη μητρική γλώσσα των παιδιών της μειονότητας ή και της ίδρυσης μειονοτικών νηπιαγωγείων με δίγλωσσο εκπαιδευτικό πρόγραμμα;

Η ερωτώσα βουλευτής
ΜΑΡΙΑ ΡΕΠΟΥΣΗ



Την παράσταση κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Νταβούτογλου κέρδισε η δήλωσή του για «ελεύθερο» Αιγαίο, η οποία αποδόθηκε σε μεταφραστικό λάθος, αλλά, όπως συνήθως, η ουσία βρίσκεται αλλού. Δεν χρειάζεται να εγκύψουμε σ’ αυτή τη δήλωση για να μάθουμε τις τουρκικές προθέσεις. Η Αγκυρα προβάλλει συνεχώς και ξεκάθαρα τις θέσεις της και φροντίζει να τις συνοδεύει με πράξεις.

Η ρητορική του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών είναι κλασικό δείγμα δημόσιας διπλωματίας. Δεν μπερδεύει την εξωτερική πολιτική με τις δημόσιες σχέσεις. Ξέρει, όμως, να χρησιμοποιεί τις δημόσιες σχέσεις και τα ρητορικά ανοίγματα για να υπηρετήσει τη στρατηγική του. Ο Νταβούτογλου προσπαθεί να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη ότι η Τουρκία όχι μόνο δεν απειλεί την Ελλάδα, αλλά και εργάζεται για να απαλλάξει τις διμερείς σχέσεις από προκαταλήψεις του παρελθόντος.

Για να διαλύσει τις ελληνικές επιφυλάξεις και να εντάξει την Αθήνα στη στρατηγική του, επιστρατεύει το δέλεαρ ενός κοινού ρόλου στην ευρύτερη περιοχή. Η νεοοθωμανική στρατηγική χρησιμοποιεί τακτικές ήπιας ισχύος, με στόχο να ρυμουλκήσει την Ελλάδα σε τροχιά δορυφοροποίησης. Ετσι, ενώ η τουρκική διπλωματία καλλιεργεί ένα κλίμα διευθέτησης, δεν εγκαταλείπει τις πάγιες επεκτατικές θέσεις και τις προκλητικές πρακτικές της.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μονομερής και αυθαίρετη οριοθέτηση των τουρκικών θαλάσσιων ζωνών στην Α. Μεσόγειο. Υπενθυμίζουμε ότι στις αρχές του 2011 η Αγκυρα είχε χαράξει 11 θαλάσσια οικόπεδα συνολικού εμβαδού 20.000 τ. χλμ. νότια, νοτιοανατολικά και νοτιοδυτικά της Αττάλειας. Ορισμένα από αυτά τα «οικόπεδα» παραβιάζουν την αρχή της μέσης γραμμής και εισέρχονται βαθιά στην ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα. Τον περασμένο Απρίλιο δημοσίευσε επίσημους χάρτες που παραβιάζουν και την κυπριακή και την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Πριν από 40 ημέρες, μάλιστα, επιχείρησε να προσδώσει υπόσταση στην αυθαιρεσία της, καταθέτοντας σχετικά έγγραφα στον ΟΗΕ. Η Αθήνα απάντησε μόνο με διάβημα, ενώ θετική είναι η σχετική αναφορά στην έκθεση της Κομισιόν για τις ευρωτουρκικές σχέσεις.

Ενώ η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει με αυθαίρετες μονομερείς ενέργειες τετελεσμένα, ο Νταβούτογλου προσπαθεί να αποτρέψει την Ελλάδα από την άσκηση νόμμιμων δικαιωμάτων της. Εξέφρασε στον Ελληνα ομόλογό του την αντίθεση της χώρας του στην ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ πριν οριοθετηθούν χωρικά ύδατα και υφαλοκρηπίδα. Η Αγκυρα έχει σε μεγάλο βαθμό καταφέρει να μετατρέψει τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της σε διμερείς διαφορές. Προβάλλει τις απειλές της σαν θεμιτή προσπάθεια προάσπισης των δικαιωμάτων της.

Υπενθυμίζουμε ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια είναι νόμιμο δικαίωμα που ασκείται μονομερώς. Δηλώνοντας επισήμως ότι η επέκταση είναι αιτία πολέμου, η Αγκυρα μετέτρεψε ένα ελληνικό δικαίωμα σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Το ίδιο ακριβώς επιχειρεί να πράξει και με την ΑΟΖ. Ο Αβραμόπουλος πρέπει να ξεκαθαρίσει εάν αληθεύει η πληροφορία πως είπε στον Τούρκο ομόλογό του ότι η Ελλάδα προς το παρόν δεν θα ανακηρύξει ΑΟΖ.

Εκτός αυτών, ο Νταβούτογλου επανέλαβε τη θέση για εξαίρεση του Καστελλόριζου (η Ελληνική ονομασία του νησιού είναι "Μεγίστη") από τις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται στις διερευνητικές επαφές για τις θαλάσσιες ζώνες. Η Αγκυρα εμφανίζει το Καστελλόριζο όχι ως ακροτελεύτιο κρίκο στην ελληνική νησιωτική αλυσίδα, αλλά σαν αποκομμένες νησίδες έξω από τις τουρκικές ακτές. Με τον τρόπο αυτόν, επιχειρεί να αποδυναμώσει την επήρρειά τους στην οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, εάν ποτέ η υπόθεση φθάσει στο Διεθνές Δικαστήριο.

Μέχρι τότε, η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι τα ελληνικά νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και επιχειρεί να οικειοποιηθεί ολόκληρη την υφαλοκρηπίδα ανατολικά της γραμμής Ρόδος - Κάρπαθος - Κάσος - Κρήτη. Στις 13 - 14 Νοεμβρίου 2008, μάλιστα, είχαν εκδοθεί δύο τουρκικές αναγγελίες για διεξαγωγή γεωλογικών ερευνών νοτίως του Καστελλόριζου, από νορβηγικό σκάφος. Ηταν μία έμπρακτη προειδοποίηση προς την Αθήνα να μην ανακηρύξει ΑΟΖ και προχωρήσει σε έρευνες. Μερικές ημέρες πριν (Οκτώβριος 2008), ο τότε αρχηγός του τουρκικού ναυτικού Μετίν Ατάτς είχε δηλώσει: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων, επειδή προσεχώς θα αποκτήσει σπουδαιότητα. Λόγω των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σε έννα δεύτερο Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει».

Οπως στο Αιγαίο, οι Τούρκοι χρησιμοποιούν τη διεξαγωγή ερευνών ως μηχανισμό πρόκλησης κρίσης για να αποτρέψουν την Ελλάδα από την άσκηση του νόμιμου δικαιώματός της για εκμετάλλευση κοιτασμάτων. Στόχος τους είναι να την υποχρεώσουν ή σε μία εκτός διεθνούς δικαίου μοιρασιά ή σε συνεκμετάλλευση. Μοιρασιά και συνεκμετάλλευση ελληνικού πλούτου.

Η Αθήνα φοβάται τουρκικές έρευνες σε ελληνική υφαλοκρηπίδα. Οι Τούρκοι καλλιεργούν τον ελληνικό φόβο και με τη συνεχή και έντονη αεροναυτική παρουσία τους στην περιοχή. Θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι έχουν θέσει υπό τον στρατιωτικό έλεγχό τους τη θάλασσα μεταξύ της γραμμής Ρόδου - Κρήτης και της Κύπρου.


Η πλειονότητα των όπλων που διοχετεύονται μυστικά προς τη Συρία με πρωτοβουλία της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, καταλήγουν στα χέρια των αδιάλλακτων ισλαμιστικών οργανώσεων μάλλον, παρά σ' αυτά των περισσότερο λαϊκών οργανώσεων που έχουν την υποστήριξη της Δύσης, αναφέρεται σε σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας "Νιού Γιόρκ Τάιμς".

Επικαλούμενοι ανώνυμους αξιωματούχους, η εφημερίδα υποστηρίζει πως αυτό είναι το συμπέρασμα πολλών απόρρητων εκθέσεων που έχουν υποβληθεί στον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και άλλους υπεύθυνους για την πολιτική των ΗΠΑ.

Οι αξιωματούχοι αυτοί εκφράζουν τη λύπη τους για το γεγονός ότι δεν υπάρχει κεντρικό σύστημα για να συντονίζει τις παραδόσεις αυτές και να ελέγχει για ποιές οργανώσεις προορίζονται, διευκρινίζει η εφημερίδα.

Γι' αυτό το λόγο, υποστηρίζεται στο δημοσίευμα, ο διευθυντής της CIA Ντέιβιντ Πετρέους μετέβη μυστικά τον περασμένο μήνα στην Τουρκία για να προσπαθήσει να θέσει υπό έλεγχο τις προμήθειες αυτές.

Η CIA δεν έχει αναφερθεί στο ταξίδι αυτό.

Ο στόχος του Πετρέους, σύμφωνα με τους "Νιού Γιόρκ Τάιμς", ήταν να επιβλέψει τη διαδικασία "που έγκειται στην υποστήριξη και συνεπώς το σχηματισμό της αντιπολίτευσης (στο καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ) με την οποία οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι μπορούν να εργασθούν", αναφέρει η εφημερίδα επικαλούμενη ένα μεσανατολίτη διπλωμάτη τον οποίο δεν κατονομάζει.

Η CIA έστειλε επίσης πράκτορες στην Τουρκία για να βοηθήσουν στον προσανατολισμό της βοήθειας, αλλά η υπηρεσία δεν έχει πληροφορίες για τους αντάρτες και τις πολυάριθμες παρατάξεις τους που δραστηριοποιούονται στη Συρία, επισημαίνεται στο δημοσίευμα των "Νιού Γιόρκ Τάιμς".  

 
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να κατανοηθεί ότι οι «εταίροι» και η κυβέρνηση έχουν αλλάξει μόνον τη μέθοδο του εκβιασμού των πολιτών. Κατά τα άλλα, ο παρανομαστής παραμένει ίδιος: Αν δεν ψηφιστεί το καταστροφικότερο Μνημόνιο 2 με τα παράλογα μέτρα, απειλούν ξανά με έξοδο της Ελλάδας από την ΟΝΕ, έξοδο από την ΕΕ, έξοδο από τον πλανήτη γη κτλ. Δεν έχει σημασία αν δεν το δηλώνουν ευθέως, το λένε πλαγίως αυτή τη φορά (σημ.: για να μην διαψεύσουν το προπαγανδιστικό σύνθημα του ΓΑΠ2 – Α. Σαμαρά, ότι δήθεν: «Η Ευρώπη θα ψηφίσει Ελλάδα»). 
Εκτός από το βαρετό μοτίβο των εκβιασμών, έχουμε επιπλέον το παραμύθι των «δραματικών διαπραγματεύσεων» μεταξύ των υποτελών στούρνων της κυβέρνησης και των σχιζοφρενών τεχνοκρατών της Τρόικας.
Οι «διαπραγματεύσεις» δεν έχουν κανένα νόημα. Διότι όταν κάποιος ξεκινάει να διαπραγματεύεται εξωφρενικά παράλογες απαιτήσεις, το περισσότερο που θα μπορέσει να επιτύχει θα είναι η αφαίρεση του εξωφρενικού από το παράλογο. Λ.χ., αν η Τρόικα ζητάει την αύξηση των ημερών της εβδομάδας κατά μία, προκειμένου οι Έλληνες να δουλεύουν οχτώ(!) ημέρες την «εβδομάδα» (...για βγουν τα νούμερα…), δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί επιτυχία ο συμβιβασμός για εργασία εφτά ημέρες την εβδομάδα. 
 
Αντίθετα με ό,τι ακούγεται από τα ελεγχόμενα και απατηλά ΜΜ’Ε’, τίποτα δεν έχει αλλάξει υπέρ της Ελλάδας. Η δημοκρατία και οι πολίτες της εξακολουθούν να βρίσκονται σε ομηρία εξωθεσμικών κέντρων, παράφρονων τεχνοκρατών και ψευτών πολιτικατζήδων. Κανένας τους δεν γνωρίζει πότε θα τελειώσει το μαρτύριο της Ελλάδας: η φτωχοποίηση και ο εξανδραποδισμός του λαού. 
Για αυτό το Μνημόνιο 2 δεν γίνεται αποδεκτό, ούτε καν από τους ψηφοφόρους των ψεύτων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Οι παρελκυστικές διαβεβαιώσεις που κάνουν λόγο για «τελευταίο κάβο» και τα παρόμοια, είναι λόγια του αέρα του πολιτικού μάρκετινγκ. Εκείνοι που τα λένε δεν «παίρνουν κάβο» – δεν χαμπερίζουν, δεν αντιλαμβάνονται τα προβλήματα και τα αδιέξοδα στα οποία έχουν οδηγήσει την κοινωνία. 
Όσοι έχουν επαφή με τους πολίτες, ξέρουν τα αιτήματά τους. Καταρχάς, θέλουν να δoθεί τέλος στον παραλογισμό και τον εμπαιγμό, ΤΩΡΑ! Η Ελλάδα να προωθηθεί από το μεσαίωνα (όπου βρίσκεται) στον 21ο αιώνα, χωρίς Μνημόνια. Η ΕΕ πρέπει να αποδείξει ότι είναι φιλική ένωση ισότιμων εταίρων, κι όχι μια κλίκα εχθροπάθων, ιδιοτελών δανειστών. 
Οι Έλληνες πολίτες δεν επιθυμούν να γίνουν το γεύμα της γερμανοποιημένης ευρωπαϊκής κλίκας των ανθρωποφάγων. 
Από massmedia
Μετά την απώλεια των εργασιών μας, μετά την απώλεια των εισοδημάτων μας, μετά τα ληγμένα σκουπίδια που πλέον θα αγοράζουμε, ήρθε τώρα η ώρα γι’ αυτό που σας προειδοποιούσαμε ήδη από το 2010. Ήρθε η ώρα να χάσουμε και τις περιουσίες μας.
 
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα ethnos.gr έρχονται πλέον κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, ενοικίων, τραπεζικών καταθέσεων ακόμη και ΙΧ αυτοκινήτων για όσους χρωστούν στο Δημόσιο από 300 ευρώ και πάνω. Αιτία για την εξέλιξη αυτή είναι…. η έκρηξη των ληξιπρόθεσμων χρεών, τα οποία έφτασαν τον Οκτώβριο στα 53,47 δισ. Ευρώ. Μόνο μέσα στο 2012 αυξήθηκαν κατά 10 δισ. Ευρώ!!!! 

Το γεγονός αυτό πανικόβαλε το σάπιο πολιτειακό σύστημα, το οποίο μπροστά στο φάσμα της κατάρρευσης πρώτα του ίδιου λόγω έλλειψης χρηματοδότησης, φέρνει στο προσκήνιο το μέτρο της αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος των περιουσιών  και των εισοδημάτων των πολιτών, που οφείλουν στο Δημόσιο (δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα) και το οποίο μέτρο είχε ατονήσει τον τελευταίο καιρό εξ αιτίας της κρίσης ρευστότητας που πλήττει τους Έλληνες. Περιουσίες Ελλήνων τις οποίες θα αγοράσουν στους πλειστηριασμούς έναντι ευτελούς τιμήματος, αυτοί που έχουν χρήματα εδώ και στο εξωτερικό και περιμένουν να κατασπαράξουν τα οικονομικά πτώματα των πολιτών.


Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, αυτό είναι σίγουρο. Και οι εξαιρετικές περιστάσεις απαιτούν και ρηξικέλευθες λύσεις. Παρακολουθούμε όλες αυτές τις τελευταίες μέρες, αναλύσεις και σχόλια να περιστρέφονται (σχεδόν) όλα στην πλευρά της διαχείρισης. Ομολογούμε πως κι εμείς πέφτουμε καμιά φορά σε αυτή την παγίδα, καθώς είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς απόλυτα το κρίσιμο και πρωτοφανές που καλείται να διαχειριστεί ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. Άσχετα με λάθη, παραλείψεις και αβελτηρίες που μπορεί κανείς να του προσάψει, είναι πανθομολογούμενο πως αποτελεί το τελευταίο ανάχωμα πριν την κατάρρευση, την τελευταία ελπίδα για την αντιστροφή της μοιραίας πορείας της χώρας.

Εκεί που κάνουμε λάθος οι περισσότεροι που προσπαθούμε να αναλύσουμε και να σχολιάσουμε την πολιτική πραγματικότητα, είναι όταν επιμένουμε σε επικοινωνιακές παραλείψεις, όταν προτείνουμε  βελτίωση της διαχείρισης, όταν προσδοκούμε ολική αλλαγή του κλίματος με αποσπασματικές και τμηματικές μεταρρυθμιστικές κινήσεις. Εκεί είναι, που όλοι μαζί, βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Και δυστυχώς πολλά δέντρα μαζί, δεν κάνουν πάντοτε ένα δάσος!

Καμιά φορά, το μυαλό καθαρίζει, το βλέμμα ανοίγει και η συνολική εικόνα εμφανίζεται στα έκθαμβα μάτια μας σε όλη της την ζοφερή μεγαλοπρέπεια. Και τότε, συνειδητοποιεί κανείς, πως με εμβαλωματικές κινήσεις και πολιτικές «εντός πλαισίου», αποκλείεται να αντιμετωπιστεί η πολλαπλή ανήκεστος βλάβη της οικονομίας και της χώρας. Οι πολιτικές που απαιτούνται για την πολυπόθητη επανεκκίνηση, πρέπει να είναι κατά την  γνώμη μας πολιτικές θάρρους, τόλμης, σωστής αίσθησης της σύνθετης πραγματικότητας και ανατρεπτικής λογικής. Πρέπει να είναι, με δυο λόγια, πολιτικές «εκτός πλαισίου». Κινήσεις πέρα από τα αναμενόμενα, έξω από διαχειριστικές λογικές, μικροκομματικούς υπολογισμούς, διακομματικές ισορροπίες, λογιστικές εγγραφές, αριθμητικές εξισώσεις, καθεστωτικές ακροβασίες και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Αυτές τις κινήσεις που απαιτούν οι περιστάσεις  και τις λένε σε … απλά ελληνικά «out of the box»!

Στον Αντώνη Σαμαρά έλαχε ο κλήρος να είναι ο τελευταίος αστός Πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης και συγχρόνως, οι περιστάσεις απαιτούν από αυτόν να γίνει ο πρώτος επαναστάτης – μεταρρυθμιστής Πρωθυπουργός της Τέταρτης Ελληνικής Δημοκρατίας που γεννιέται. Αυτός είναι ο ρόλος που του επιφύλαξε η Ιστορία. Η αναδοχή ή η απεμπόληση αυτού του ιστορικού ρόλου είναι δική του απόφαση. Η Ιστορία τελικά θα τον κρίνει ανάλογα με την απάντηση που θα δώσει στην (πολιτική) πράξη. Ένα είναι κατά την γνώμη μας σίγουρο. Δεν θα του χαριστεί!

Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος και Τομεάρχης Εξωτερικών των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ, σε συνεννόηση με τον Πολιτευτή  και πρώην Βουλευτή Λέσβου του Κινήματος Σπύρο Γαληνό, έκανε την εξής δήλωση:

«Πολλά ερωτηματικά προκαλεί η απόφαση της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου να εμπλέξει Τούρκους ομιλητές, με την από χέρι πλαστογραφημένη δικής τους εκδοχή της Ελληνικής Επανάστασης του ’21, στις πανηγυρικές εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια απελευθέρωσης της Λέσβου, που εκ των πραγμάτων, είναι η απολύτως κορυφαία επέτειος για το νησί.
Ο πρώην Βουλευτής Λέσβου και νυν Πολιτευτής των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, αλλά και Γραμματέας Αιγαίου και Νήσων του Κινήματος Σπύρος Γαληνός σε ανάρτηση στο προφίλ του στο Facebook αναρωτιέται:

«ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΙΣ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ;».

Σήμερα (15/10/2012)  αργά το μεσημέρι συνομίλησα τηλεφωνικά με τον Περιφερειάρχη κ. Νάσο Γιακαλή, προσπαθώντας να καταλάβω ποια αναγκαιότητα τον οδήγησε στο να ανακατευθούν τα πράγματα, που ήδη έχουν προκαλέσει ισχυρές αντιδράσεις, όταν μία τέτοια εκδήλωση ενδεχομένως (αν…καιγόμασταν να ακούσουμε κατά πρόσωπο τις τουρκικές πλαστογραφημένες εκδοχές) θα μπορούσε να προγραμματιστεί σε άλλη χρονική στιγμή, τελείως αποσυνδεδεμένη από τα «Ελευθέρια».

Και επειδή σε τέτοια ζητήματα η υπόθεση δεν μπορεί να λυθεί με μία τηλεφωνική συνομιλία ενός Βουλευτή και ενός Περιφερειάρχη, θέτω δημόσια τα ερωτήματα που παρακαλώ ο ίδιος ο κ. Γιακαλής να απαντήσει με ανακοίνωσή του.

1.Είναι σε γνώση της ελληνικής κυβέρνησης και των υπευθύνων της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας αυτή η επιλογή;
Υποβάλλω το σχετικό ερώτημα διότι όταν ενημέρωσα τον Υπουργό Εξωτερικών κ. Δημήτρη Αβραμόπουλο πριν από περίπου 2 μήνες για τον τουρκόγλωσσο χάρτη της Σάμου και σε ερώτημά μου πώς μπορούν να διασφαλιστούν τέτοιου είδους «γκέλες» στο μέλλον, μου απάντησε ότι θα στείλει επιστολή στον Υπουργό Εσωτερικών κ. Ευρυπίδη Στυλιανίδη με την οποία θα του ζητά εκείνος να συστήσει σε όλους τους Αυτοδιοικητικούς, κυρίως του χώρου του Αιγαίου, να έρχονται πρώτα σε επαφή με την αρμόδια Διεύθυνση του ΥΠΕΞ πριν προχωρήσουν σε ενέργειες οι οποίες μπορεί να θεωρηθούν ότι είτε προσβάλλουν την Ελλάδα και τους Έλληνες είτε δίνουν πατήματα στους Τούρκους στα δικά τους θέματα εξωτερικής πολιτικής.

2. Αληθεύει ότι οι Τούρκοι καθηγητές ζήτησαν να έχουν προκαταβολικά τη μετάφραση των ομιλιών των Ελλήνων ομιλητών, που αν συμβαίνει έστω και σε μορφή περίληψης, είναι ένα αίτημα από χέρι απαράδεκτο;

3.Με ποιο σκεπτικό η Οργανωτική Επιτροπή των «Ελευθερίων» ενέπλεξε για τη σημαντικότατη επέτειο των 100 χρόνων τους Τούρκους ομιλητές, όταν είναι γνωστό ότι από πλευράς Τουρκίας πλαστογραφείται ασύστολα η ελληνική ιστορία και στο σκέλος της ελληνικής επανάστασης του ’21; Και πώς περιμένουν εκείνοι που πήραν αυτή την απόφαση να αντιδράσουν οι Έλληνες πολίτες; Όχι μόνο εκείνοι που θα παραβρίσκονται στις εκδηλώσεις, αλλά γενικά οι πολίτες της Λέσβου και όχι μόνο, όταν θα ακούν την ιστορία της Επανάστασης, της Εθνικής Παλιγεννεσίας, της ποτισμένης  με το αίμα των Ελλήνων, στην ανιστόρητη έκδοση που προσπαθούν να επιβάλλουν η Άγκυρα και ορισμένοι Έλληνες «κουλτουριάρηδες»;

4. Στη συνεδρίαση της συγκεκριμένης Οργανωτικής Επιτροπής, τηρήθηκαν μαγνητοφωνημένα πρακτικά; Υπήρξε ομοφωνία; Και αν τηρήθηκαν πρακτικά, θα δοθούν στη δημοσιότητα;

5. Όπως ερωτά και ο κ. Σπύρος Γαληνός στη διαδικτυακή παρέμβασή του, υπήρξε ενημέρωση των τοπικών φορέων, του Δήμου Λέσβου και των περιφερειακών παρατάξεων και ποια είναι η θέση του καθένα ξεχωριστά;

Μαζί με τον Σπύρο Γαληνό, διευκρινίζουμε ότι δεν είμαστε αντίθετοι σε μία ημερίδα, ανεξάρτητα με το αν έχει να κάνει με την ελληνική ιστορία, την οποία-όπως προαναφέραμε- συνεχώς παραχαράσσει η τουρκική πλευρά. Αλλά άλλο επιστημονική ημερίδα σε ανύποπτο χρόνο και άλλο να παίρνει τη μορφή πανηγυρικής εκδήλωσης στα «Ελευθέρια» που θα ζήσει το νησί της Λέσβου το πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου.

Αναμένουμε τις απαντήσεις του κ. Περιφερειάρχη και μάλιστα σε μία περίοδο όπου η Άγκυρα με όλα τα διακεκριμένα στελέχη της με επικεφαλής τον Αχμέτ Νταβούτογλου θέτουν σειρά ζητημάτων που ξεκινούν από το Καστελόριζο, περνάνε από την ΑΟΖ, προσβάλλουν την Κυπριακή Δημοκρατία, παραβιάζουν προκλητικά τον ελληνικό εναέριο χώρο, ζητούν με τον πιο ψυχρό τρόπο τη συνιδιοκτησία του Αιγαίου και διεμβολίζουν την ελληνικότητα της Ελληνικής Θράκης, ακόμα και μέσω της Παιδείας, για να αναφέρω μερικά…

Πριν από δύο δεκαετίες, όταν το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα έφθασε στα πρόθυρα της κατάρρευσης, το ύστατο ερώτημα ήταν πόση προσπάθεια θα κάνει η Γερμανία, η οικονομική δύναμη της ηπείρου, για να το σώσει. 

Οι περιφερειακές οικονομίες ήταν πληγωμένες, καταβεβλημένες από μια νομισματική πολιτική που ήταν κατάλληλη για τη Γερμανία αλλά και πολύ αυστηρή για τις ασθενέστερες ευρωπαϊκές χώρες. Η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, η Bundesbank, έπρεπε να κάνει μια επιλογή. Θα μπορούσε να συνεχίσει να κρατά υψηλά τα επιτόκια, δεσμευόμενη κατά συνέπεια στη σταθερότητα των τιμών. Ή θα μπορούσε να μειώσει τα επιτόκια και να δεχθεί έναν μικρό πληθωρισμό - και έτσι να σώσει το υπόλοιπο της Ευρώπης από μια παρατεταμένη ύφεση.

Γνωρίζουμε ποια επιλογή έκανε τότε η Γερμανία. Η Bundesbank απέρριψε τις προτάσεις ότι θα έπρεπε να αποδεχθεί το ρίσκο του πληθωρισμού για το καλό της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Οι κερδοσκόποι ορθώς κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η απόφαση αυτή οδηγεί σε μια κοινή νομισματική πολιτική ανυπόφορη για τις ασθενέστερες οικονομίες της Ευρώπης. Και τον Σεπτέμβριο του 1992, ο Μηχανισμός Συναλλαγματικών Ισοτιμιών της γηραιάς ηπείρου, ένας πρόδρομος του σημερινού ευρώ, γκρεμίστηκε κάτω από την πίεση των επιθέσεων από τα hedge funds. Σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, ο κόσμος περιμένει μια νέα απάντηση στην ίδια ερώτηση. Πόσο μακριά θα πάει η Γερμανία για να κρατήσει την Ευρώπη ενωμένη;

Ο οικονομολόγος Ρούντιγκερ Ντόρνμπους (Rudiger Dornbusch) παρατήρησε ότι στα οικονομικά, οι κρίσεις χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να φθάσουν σε σημείο αιχμής από ό, τι νομίζουν οι περισσότεροι, και τότε εξελίσσονται γρηγορότερα από ό, τι νομιζόταν ότι θα μπορούσαν. Μέχρι τη στιγμή που διαβάζετε αυτό το κείμενο, η ευρωζώνη μπορεί να έχει διασπαστεί. Αλλά είτε έχει συμβεί είτε όχι, είτε συμβεί στο προσεχές μέλλον, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Από την αρχή της κρίσης, η Γερμανία είχε τη δύναμη να σώσει την νομισματική ένωση, αν ήθελε. Η διάλυση της Ένωσης μπορεί να είναι μια προαιρετική καταστροφή.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ «ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ»

Για να γίνει κατανοητό το γιατί η αποτυχία του ευρώ θα μπορούσε να αποφευχθεί, πρέπει κανείς να συλλάβει αρχικά την τρομερή δύναμη των σημερινών κεντρικών τραπεζών. Μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι προηγμένες οικονομίες ήταν προσδεμένες στον κανόνα του χρυσού, που σημαίνει ότι οι κεντρικές τράπεζες δεν μπορούσαν να τυπώσουν χρήματα σε απεριόριστες ποσότητες. Ομοίως, για σχεδόν όλα τα έτη από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, η δύναμη της νομισματικής… τυπογραφίας έχει ελεγχθεί, πρώτα από μια αποδυναμωμένη εκδοχή του κανόνα του χρυσού και στη συνέχεια από το φόβο του πληθωρισμού. Αλλά ο συνδυασμός των νομισμάτων «Fiat» (σ.σ.: δηλαδή τα αδύναμα νομίσματα) και των οικονομιών που βρίσκονται σε ύφεση αλλάζει το παιχνίδι. Το χρήμα, που δεν συνδέεται πλέον με τον χρυσό ή οποιοδήποτε άλλο στιβαρό σημείο αγκύρωσης, μπορεί να δημιουργηθεί άμεσα, σε άπειρες ποσότητες, με μια εντολή των τεχνοκρατών. Και εφ 'όσον τα εργοστάσια έχουν πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα και η ανεργία κρατά υπό έλεγχο τους μισθούς, είναι απίθανο να υπάρξει κάποιο σημαντικό κόστος από τον πληθωρισμό.

Φυσικά, οι κεντρικές τράπεζες είχαν την ίδια εξουσία τη δεκαετία του 1930, όταν ο κόσμος ήταν σε ύφεση και ο κανόνας του χρυσού είχε εγκαταλειφθεί. Αλλά δίστασαν να την χρησιμοποιήσουν, μια απόφαση που τεκμηριώθηκε και θρηνήθηκε από νομισματικούς ιστορικούς ξεκινώντας από τον Μίλτον Φρίντμαν (Milton Friedman) και φθάνοντας ως τον Μπεν Μπερνάνκι (τον σημερινό πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ). Από το 2008, αντίθετα, οι κεντρικοί τραπεζίτες είναι αποφασισμένοι να αποδείξουν ότι κατανοούν τα διδάγματα της ιστορίας. Σε εμφάνισή του στο Λόφο του Καπιτωλίου λίγο μετά την κήρυξη πτώχευσης της επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers το 2008, ο ίδιος ο Μπερνάνκι ενημέρωσε τον Μπάρνι Φρανκ (Barney Frank), τότε πρόεδρο της Επιτροπής Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών της Βουλής, ότι η Federal Reserve θα σταθεροποιήσει την ασφαλιστική AIG με κόστος πάνω από 80 δισεκατομμύρια δολάρια. «Έχετε 80 δισεκατομμύρια δολάρια;», ρώτησε ο Φρανκ. «Έχουμε 800 δισεκατομμύρια», απάντησε ο Μπερνάνκι. Στην πραγματικότητα, τον Δεκέμβριο του 2008, η Fed αφιέρωσε 1,5 τρισ. δολάρια σε χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης στις αγορές, ξεπερνώντας τα 700 δισεκατομμύρια δολάρια του Ταμείου Διάσωσης που είχαν εγκριθεί από το Κογκρέσο μέσω του Προγράμματος Ανακούφισης Προβληματικών Κεφαλαίων (Troubled Asset Relief Program, TARP).

Οι κεντρικές τράπεζες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ενήργησαν με την ίδια αποφασιστικότητα. Για το μεγαλύτερο μέρος του 2011, η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης λογομαχούσε για τις λεπτομέρειες του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), ένα ταμείο διάσωσης παρόμοιο με το TARP με «δύναμη πυρός» 440 δισ. ευρώ. Τότε, μια μέρα τον περασμένο Δεκέμβριο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρείχε 489 δισ. ευρώ για τις προβληματικές τράπεζες της γηραιάς ηπείρου και τον Φεβρουάριο του 2012 επανέλαβε αυτήν την ακροβασία, χρησιμοποιώντας αποτελεσματικά το ισοδύναμο δύο EFSFs από κοπανιστό αέρα μέσω της μαγείας της νομισματικής τυπογραφίας. Από την αρχή του 2007, η ΕΚΤ έχει αγοράσει χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ύψους 1,7 τρισεκατομμυρίων ευρώ, διευρύνοντας το χαρτοφυλάκιό της από 13% σε πάνω από 30% επί του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι η ΕΚΤ έχει τυπώσει αρκετά χρήματα για να αυξήσει τον χάρτινο πλούτο της κατά ένα ποσό που υπερβαίνει την αξία του ελληνικού ΑΕΠ οκτώ ετών.

Αυτή η πράξη τύπου Superman, τουλάχιστον σύμφωνα με αυτό το άρθρο, έσωσε το σύστημα του ευρώ από τη διάλυση. Χωρίς την έκτακτη στήριξη της Κεντρικής Τράπεζας, οι ιδιωτικές τράπεζες σε ολόκληρη την ευρωζώνη θα πάλευαν να συγκεντρώσουν χρήματα και θα είχαν καταρρεύσει. Ιδιωτικές εταιρίες, μη μπορώντας να πάρουν τραπεζικά δάνεια, θα μπορούσαν επίσης να χρεοκοπήσουν. Οι δανειζόμενες χώρες δεν θα μπορούσαν να βασίζονται στις τράπεζες που αγοράζουν τα κρατικά ομόλογα τους και έτσι θα είχαν χρεοκοπήσει με τη σειρά τους, καταστρέφοντας τις ιδιωτικές τράπεζες που κατείχαν ήδη ομόλογά τους. Το τύπωμα χρημάτων από την ΕΚΤ βελτίωσε δεόντως κλίμα στην αγορά. Το επιτόκιο των δεκαετών ομολόγων της Ιταλίας, για παράδειγμα, υποχώρησε, από περίπου 7% σε περίπου 5,5%, αν και έκτοτε έχει αυξηθεί.

Η ΕΚΤ θα χρησιμοποιήσει τελικά μέχρι και το έσχατο περιθώριο των ελιγμών της. Ορισμένοι παρατηρητές φοβούνται ότι ο τεράστιος όγκος των πρόσφατα τυπωμένων ευρώ είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε σοβαρό πληθωρισμό, είτε όταν τα χρήματα αρχίσουν να κυκλοφορούν πιο γρήγορα ή όταν ακριβώς η προοπτική αυτής της ενέργειας δημιουργήσει αυτο-εκπλήρωση των πληθωριστικών προσδοκιών. Αλλά το καλύτερο στοίχημα είναι ότι, με αμετάβλητη την ανάπτυξη και την ανεργία πάνω από 10%, η απειλή της ραγδαίας ανόδου του πληθωρισμού σε ολόκληρη την ήπειρο είναι απομακρυσμένη: με άφθονη πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα κάθε αύξηση της ζήτησης θα καλυφθεί με την αύξηση της προσφοράς και όχι με υψηλότερες τιμές. Για το ορατό μέλλον, ως εκ τούτου, η ΕΚΤ μπορεί να συνεχίσει την εκτύπωση χρήματος για να στηρίξει τις τράπεζες. Μπορεί να επεκτείνει τις επιφυλακτικές απευθείας αγορές ομολόγων για να εξασφαλίσει ότι τα υπουργεία Οικονομικών μπορούν να συγκεντρώσουν χρήματα με επιτόκια που να μην μοιάζουν με τιμωρία. Θα μπορούσε να επεκτείνει την υποστήριξή της ακόμα και σε μη χρηματοοικονομικές επιχειρήσεις, για παράδειγμα, ανακοινώνοντας ότι είναι έτοιμη να συμπεριλάβει δάνεια προς μικρές επιχειρήσεις στον δικό της ισολογισμό. Προφανώς, η ΕΚΤ μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση της κρίσης διατηρώντας τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια σε χαμηλά επίπεδα.

Η αύξηση της προσφοράς χρήματος μερικές φορές απορρίπτεται ως απλά παρηγορητική. Αλλά εκτός από το να ενισχύει τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και τις κυβερνήσεις, το εύκολο χρήμα μπορεί να διευκολύνει και τις διαρθρωτικές προσαρμογές. Εάν η ΕΚΤ τυπώσει αρκετά χρήματα για να φθάσει το όριό της για πληθωρισμό 2% σε όλη την ευρωζώνη, αυτό είναι πιθανό να σημαίνει μηδέν πληθωρισμό στις χώρες της κρίσης, όπου η ανεργία είναι υψηλή, και 3% - 4% πληθωρισμό στις ισχυρές οικονομίες της Ευρώπης, όπου οι εργαζόμενοι έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση για να απαιτήσουν μισθολογικές αυξήσεις. Με άλλα λόγια, επιτυγχάνοντας τον στόχο του πληθωρισμού, η ΕΚΤ μπορεί να βοηθήσει την Ιταλία και την Ισπανία να ανταγωνιστούν τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες, μειώνοντας σταδιακά την διαφορά του κόστους εργασίας που βρίσκεται στην καρδιά των προβλημάτων της Ευρώπης. Ταυτόχρονα, μια αποφασιστική και παρατεταμένη περίοδος χαλάρωσης της νομισματικής πολιτικής θα οδηγήσει κατά πάσα πιθανότητα σε εξασθένιση του ευρώ. Αυτό θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των οικονομιών που βρίσκονται σε κρίση έναντι του υπολοίπου κόσμου, αυξάνοντας περαιτέρω τις πιθανότητες μιας ανάκαμψης μέσω των εξαγωγών.

Εν ολίγοις, η ΕΚΤ έχει πραγματική δύναμη. Μπορεί να αποτρέψει μια κατάρρευση της αγοράς και την ίδια στιγμή να κάνει σταδιακά την περιφέρεια πιο ανταγωνιστική. Αλλά για να ανταποκριθεί στις δυνατότητές της η ΕΚΤ, η Γερμανία πρέπει να αποφασίσει να μην σταθεί εμπόδιο. Θα πρέπει να επιτρέψει την επέκταση των καινοτόμων μέτρων διάσωσης της ΕΚΤ και να αποδεχθεί πληθωρισμό στη Γερμανία από 3% έως 4%. Κατά το παρελθόν έτος, δυστυχώς, οι Γερμανοί οικονομική ηγέτες έστειλαν ανάμικτα μηνύματα. Το μεγάλο ερώτημα του 1992 - πόσο μακριά θα πάει η Γερμανία για χάρη της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης; - δεν έχει απαντηθεί με σαφήνεια. Και έτσι το μέλλον της Ευρώπης παραμένει θολό.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ

Οι ηγέτες της Γερμανίας έχουν δίκιο ότι οι χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση πρέπει να κερδίσουν μόνες τους την ανάκαμψη. Η ΕΚΤ δεν μπορεί να τους σώσει από μόνη της. Ειδικότερα, θα πρέπει να βελτιώσουν τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών τους, να πατάξουν την φοροδιαφυγή και την σπατάλη των κρατικών δαπανών και να άρουν κανονισμούς που υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα από τις αγορές προϊόντων και εργασίας. Αλλά οι μεταρρυθμίσεις αυτές έχουν την τάση να αποδίδουν μακροπρόθεσμα. Σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, οι περικοπές των προϋπολογισμών θα συρρικνώσουν τη ζήτηση και θα περιστείλουν την ανάπτυξη, ενώ ορισμένες μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας που καθιστούν ευκολότερες τις απολύσεις εργαζομένων μπορεί αρχικά να ανεβάσουν την ανεργία, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη των καταναλωτών και μειώνοντας περαιτέρω την ανάπτυξη. Ως εκ τούτου, τα πιο επείγοντα συμπληρώματα της αντίδρασης της ΕΚΤ βρίσκονται αλλού - και απαιτούν πρωτοβουλία από τη Γερμανία.

Η Γερμανία πρέπει αρχικά να αναπροσαρμόσει τη στάση της σχετικά με τα δημόσια οικονομικά της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Μέχρι στιγμής, η στρατηγική της Γερμανίας έδωσε έμφαση στη μείωση του ελλείμματος, με βάση τη θεωρία ότι οι χώρες που δανείζονται λιγότερο θα συσσωρεύουν λιγότερα χρέη σε μακροπρόθεσμη βάση. Αλλά επειδή η μείωση του ελλείμματος κρατά μια οικονομία μακριά από την ανάπτυξη, μπορεί να χάσει τον στόχο. Κατά το παρελθόν έτος, η ευρωζώνη έχει πράγματι μειώσει δραστικά τα ελλείμματα, αλλά ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ έχει επιδεινωθεί. Η Γερμανία θα πρέπει να αποδεχθεί ότι τα επιθετικά προγράμματα λιτότητας δεν είναι ούτε πολιτικά βιώσιμα ούτε έξυπνα από οικονομικής απόψεως. Για να πάρει τον έλεγχο του χρέους της, μια χώρα πρέπει να επιτεθεί άμεσα στο ίδιο της το χρέος.

Αν οι ηγέτες της Ευρώπης είχαν καταφέρει μια δυναμική απάντηση νωρίτερα στην κρίση, θα μπορούσαν να επιβάλουν μια σημαντική μείωση του χρέους σε ιδιώτες πιστωτές σε ολόκληρη την ήπειρο. Αλλά τώρα πια, οι περισσότεροι ιδιώτες πιστωτές έχουν ξεπουλήσει, μεταφέροντας το χρέος τους προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την ΕΚΤ και άλλους επίσημους πιστωτές. (Σίγουρα οι ιδιωτικές ευρωπαϊκές τράπεζες κατέχουν μεγάλα χαρτοφυλάκια ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων. Αλλά δεδομένου ότι ο δημόσιος τομέας είναι έτοιμος για τη διάσωση αυτών των τραπεζών, δεν αποτελούν πραγματικούς ιδιώτες πιστωτές). Η περσινή αναδιάρθρωση του χρέους στην Ελλάδα περιγράφει το πρόβλημα. Σχεδόν δύο χρόνια μέσα στην ελληνική κρίση, οι ιδιώτες πιστωτές της χώρας αναγκάστηκαν να δεχτούν μια μείωση της αξίας των απαιτήσεών τους της τάξης του 65%. Αλλά σε εκείνο το σημείο, οι περισσότεροι ιδιώτες πιστωτές είχαν ήδη αποτινάξει τα ομόλογά τους, έτσι ώστε η προκύπτουσα ελάφρυνση του χρέους για την Ελλάδα να είναι πολύ μικρότερη από όσο χρειαζόταν η χώρα για να διορθώσει τα οικονομικά της.

Δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις των πλεονασματικών χωρών και οι πολυμερείς δανειστές έχουν γίνει σημαντικοί πιστωτές των υπό κρίση χωρών, η ελάφρυνση του χρέους πρέπει να περιλαμβάνει επιείκεια από την πλευρά τους. Αυτό είναι μάλλον απίθανο να λάβει τη μορφή της ρητής μείωσης των απαιτήσεων επί των χρεών: η αξιοπιστία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της ΕΚΤ θα υποφέρουν πάρα πολύ από την παραδοχή ότι τα δάνειά τους μπορεί να μην εξυπηρετηθούν. Ούτε είναι πιθανό να περιλάβει ρητά την εξόφληση χρεών της περιφέρειας από τους φορολογούμενους του πυρήνα της Ευρώπης: αυτό θα ήταν πολιτικά εκρηκτικό. Η πιο πιθανή διαδρομή για την μείωση του χρέους είναι να δημιουργηθεί ένα ομόλογο της ευρωζώνης (το λεγόμενο ευρωομόλογο), έτσι ώστε μέρος του χρέους των χωρών που βρίσκονται σε κρίση να μπορεί να αντικατασταθεί από ομόλογα που εκδίδονται από ολόκληρη την περιοχή. Οικονομικοί σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης έχουν προωθήσει ένα σχέδιο το οποίο θα πετύχει αυτόν τον στόχο. Τώρα, η κυβέρνηση πρέπει να το υιοθετήσει.

Εκτός από την αντιμετώπιση των υπερβάσεων των κυβερνητικών χρεών, οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει να στηρίξουν το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης το οποίο μαστίζεται από έναν συρφετό επισφαλών δανείων και, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, ένα έλλειμμα ειλικρίνειας σχετικά με αυτό το ζήτημα. Μέχρι οι τράπεζες να ομολογήσουν ότι τα στεγαστικά δάνεια σε ανέργους ή σε προβληματικές επιχειρήσεις δεν θα εξυπηρετηθούν στην ώρα τους, και μέχρι να βρουν κεφάλαια για την κάλυψη των ζημιών τους, η ανομολόγητη αδυναμία τους θα αναστέλλει το δανεισμό τους: πολύ λίγα άτομα και επιχειρήσεις θα είναι σε θέση να δανειστούν χρήματα και η ανάπτυξη θα παραμείνει αναιμική. Επιπλέον, η επιστροφή των τραπεζών σε μια υγιή κατάσταση αποτελεί προϋπόθεση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην αγορά, δεδομένου ότι η πιθανότητα δαπανηρών τραπεζικών χρεοκοπιών ρίχνει μια σκιά πάνω από τις χώρες της κρίσης. Προς το παρόν, η γενναιόδωρη χρηματοδότηση της ΕΚΤ έχει εγγυηθεί τη ρευστότητα των τραπεζών, θωρακίζοντάς τις κατά της στάσης δανεισμού που έχουν υποστεί στις ιδιωτικές αγορές ομολόγων. Αλλά εάν τα εκατομμύρια των καταθετών αρχίζουν να εγκαταλείπουν τις τράπεζες ταυτόχρονα, η ρευστότητα της ΕΚΤ μπορεί να μην είναι αρκετή και κανένα ποσό ρευστότητας δεν μπορεί να αποκαταστήσει τη φερεγγυότητα των τραπεζών. Υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης εκτός κι αν οι τράπεζες διατηρήσουν περισσότερα κεφάλαια στο ταμείο τους. Οι ιδιώτες επενδυτές είναι απίθανο να παράσχουν αυτά τα κεφάλαια και οι κυβερνήσεις των χωρών της κρίσης είναι πολύ πιεσμένες για να κάνουν μόνες τους τη δουλειά αυτή. Επομένως, μερικά από τα χρήματα θα πρέπει να προέρχονται από ισχυρότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Το 1992, η Γερμανία έδωσε προτεραιότητα στη διαχείριση της δικής της οικονομίας έναντι της υποστήριξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Στη συνέχεια φάνηκε να δείχνει μεταμέλεια και υποστήριξε τη δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Παρά τους σαφείς κινδύνους της ένωσης διαφορετικών οικονομιών σε μια ενιαία νομισματική πολιτική, η πολιτική βούληση για ένωση της Ευρώπης νίκησε. «Η ιστορία της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης χαρακτηρίζεται από αργή, αλλά σταθερή, πρόοδο απέναντι σε έναν συνεχή σκεπτικισμό και σε προβλέψεις καταστροφών», διακήρυξε το 2001 ο Ότμαρ Ίσινγκ (Otmar Issing), ένας Γερμανός, μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της ΕΚΤ. «Η έναρξη της ενιαίας νομισματικής πολιτικής ήταν μια μεγάλη επιτυχία».
Ωστόσο, παρά τις θριαμβολογίες του Ίσινγκ, η Γερμανία σήμερα φαίνεται να βρίσκεται σε σύγχυση σχετικά με τον τρόπο που θέλει να προχωρήσει. Το βάρος της ιστορίας και του αίματος τάσσεται υπέρ της διατήρησης της ενότητας της Ευρώπης, και οι ηγέτες των βιομηχανιών της Γερμανίας καταλαβαίνουν ότι η επιτυχία τους ως εξαγωγείς θα πνιγεί σε μια ενδεχόμενη επιστροφή σε ένα ισχυρό εθνικό νόμισμα. Ταυτόχρονα, όμως, οι ηγέτες της Γερμανίας αντιστέκονται ακόμη σε κάποιο έστω και μικρό πληθωρισμό και είναι δικαιολογημένα δύσπιστοι όσον αφορά την υποστήριξη του χρέους άλλων χωρών ή της διάσωσης των τραπεζικών συστημάτων τους. Η Γερμανία είναι φυσικά ελεύθερη να επιλέξει όποια πορεία θέλει. Αλλά αν ξανασυμπεριφερθεί όπως το 1992, η «μεγάλη επιτυχία» του ευρώ θα περάσει στην ιστορία ως μια παταγώδης αποτυχία.

 
«Ας περιμένουμε την έκθεση της τρόικας, να δούμε τι έχετε καταφέρει». Αυτή είναι η τελική απάντηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στις επίμονες ερωτήσεις μου για το αν το Βερολίνο θα κάνει κάποια χειρονομία βοήθειας προς την Αθήνα και τον «ομοϊδεάτη» του, τον κ. Σαμαρά.
Μιλάμε στον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών, που μόλις έχει τελειώσει την ομιλία του στο «θερινό πανεπιστήμιο», κύριο think tank του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, εδώ στο Βερολίνο. Δίπλα μας, η ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος του ΕΛΚ Ρόδη Κράτσα παρακολουθεί απογοητευμένη τη συζήτηση. Μίλησε άλλωστε προηγουμένως και η ίδια για λίγα λεπτά με τον Σόιμπλε και, αν κρίνω από τις εκφράσεις αμφοτέρων, μόνο ενθουσιασμός δεν τους συνεπήρε τους δύο συνομιλητές.  

Όπως μας λέει ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών, όλες οι χώρες της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, πλην της Ελλάδας, έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στο θέμα των μεταρρυθμίσεων, της ανταγωνιστικότητας και της δημοσιονομικής εξυγίανσης. «Χάσατε πολύ χρόνο», προσθέτει.

Ελλάδα: μια «μαύρη τρύπα» διεθνώς

Συνήθως, η ΝΔ λάμπει δια της απουσίας της από τις εκδηλώσεις αυτές, παρόλο που η Ελλάδα βρίσκεται, κατά τραγικό τρόπο, στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής κρίσης. Πάλι καλά που φέτος εδέησε να στείλει την Κυρία Κράτσα να είναι παρούσα, έστω και αν δεν συμμετέχει ως ομιλήτρια σε κάποιο από τα πολλά πάνελ της διοργάνωσης. Οι Ισπανοί ομοϊδεάτες της ΝΔ, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, όχι μόνο είναι παρόντες και πολύ δραστήριοι στη διοργάνωση, έβαλαν μάλιστα εμβόλιμα μια αποκλειστικά δική τους εκδήλωση, όπου παρουσίασαν αναλυτικά τις προτάσεις τους για το πώς θα σωθεί το ευρώ και για την Τραπεζική ‘Ενωση, μοιράζοντας και δύο εύληπτες μπροσούρες στους συνέδρους. Η Ισπανία όμως είναι κράτος δεν είναι καραγκιοζοπαίκτης, σκέφτομαι περπατώντας στους δρόμους του Βερολίνου. «’Ακλαυτοι πάμε προς το τέλος, την κορύφωση της τραγωδίας», είναι η σκέψη που έρχεται στο μυαλό μου, καθώς η οργή εναλλάσσεται με την απελπισία και τη θλίψη.

Φταίει η Μέρκελ, φταίνε οι αγορές, φταίει ο κόσμος όλος. Αλλά ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί με απορία πάνω σε ένα κολοσσιαίο γεγονός. Το πώς η ελληνική «ελίτ» απέφυγε συστηματικά, όταν δεν συνέδραμε αποφασιστικά, στην επίθεση και την καταστροφή της χώρας της (;). Πως τα κατάφερε όλος ο πλανήτης να μιλάει για την Ελλάδα, απόντων των Ελλήνων. Μόνο τους δύο-τρεις τελευταίους μήνες εδέησε η κυβέρνηση Σαμαρά να αρχίσει τουλάχιστο να διαμαρτύρεται στους Ευρωπαίους για τη διαρκώς ανανεούμενη φιλολογία περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ (που δυστυχώς άλλωστε άρχισε η ίδια η ελληνική ελίτ και τη χρησιμοποίησε ευρέως

ως εσωερικό πολιτικό όπλο). Και μόνο κατά την τελευταία επίσκεψή του στη Γερμανία, ο κ. Σαμαράς επιτέλους υπενθύμισε στους Γερμανούς τα πιθανά γεωπολιτικά αποτελέσματα μιας ελληνικής εξόδου από το ευρώ – αν καο δε είμαστε βέβαιοι για την ορθότητα των συγκεκριμένων επιχειρημάτων του προς την Καγκελλάριο. Αν όμως έκανε ένα βήμα προς την ορθή κατεύθυνση, ο κ. Πρωθυπουργός έκανε άλλα δέκα προς τη λάθος. Εγκατέλειψε την αναδιαπραγμάτευση και έκανε δήλωση μετάνοιας για την αρχική «αντιμνημονιακή» του στάση, παρόλο που είναι ηλίου φαεινότερο για όλους τους σημαντικούς οικονομολόγους διεθνώς ότι το ελληνικό μνημόνιο, λόγω κατασκευής και όχι λόγω μη ή κακής εφαρμογής, είναι ίσως το χειρότερο και πιο αποτυχημένο οικονομικό πρόγραμμα στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Η στάση αυτή ακριβώς, των Ελλήνων πολιτικών, είναι που θα επιτρέψει αύριο, όταν έρθει η ώρα του τελικού κραχ, να εκδιωχθεί κακήν-κακώς η Ελλάδα από τι ευρώ και να αποδοθεί στους ‘Ελληνες η πλήρης ευθύνη για ότι θα συμβεί.

Θα περίμενε κανείς το ελληνικό συντηρητικό κόμμα, όπως και τα άλλα ελληνικά κόμματα και άλλοι φορείς της χώρας, να βρίσκονται διαρκώς παρόντες σε όλα τα ευρωπαϊκά και διεθνή φόρουμ, να εξηγούν την έκταση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής καταστροφής που σημειώνεται στη χώρα, να προσπαθούν να επηρεάσουν τη διεθνή κοινή γνώμη και τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Στην πραγματικότητα, και με ελάχιστες εξαιρέσεις, υπάρχει πλήρης ελληνική αφάνεια διεθνώς. Ο μέσος Γερμανός σήμερα πιστεύει ακράδαντα ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα απολύτως υπεύθυνη για όσα της συμβαίνουν, παρά την κολοσσιαία βοήθεια που δέχεται. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν οι ελληνικές προσπάθειες θα μπορούσαν να αντιστρέψουν μια εικόνα που καλλιέργησε συστηματικά η εφημερίδα Μπιλντ και οι πιο συντηρητικοί κύκλοι της Γερμανίας. Ξέρουμε όμως ότι κανένας από την Ελλάδα δεν κατέβαλε την παραμικρή σοβαρή προσπάθεια να επηρεάσει τη γερμανική και διεθνή κοινή γνώμη, που συχνά κινητοποιήθηκε από μόνη της, όσο και όπως μπορούσε, υπέρ της χώρας μας.

Το βλέπω κι εδώ στο Βερολίνο, καθώς Ευρωπαίοι συντηρητικοί πληροφορούμενοι την εθνικότητά μου έρχονται υποψιασμένοι να με ρωτήσουν για το τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα μου και είναι φανερό ότι δεν έχουν ιδέα. Συμμετέχω σε μια συζήτηση για το αν και πως είναι δυνατός ο συνδυασμός ανάπτυξης και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Ζητάω τον λόγο και τους λέω ότι έρχομαι από την Ελλάδα, δηλαδή το (προπολεμικό) παρελθόν της Ευρώπης και αντιπροσωπεύω το τρομερό μέλλον της, αν δεν αλλάξουμε αμέσως υπόδειγμα. Τους λέω ότι δεν έχει νόημα η συζήτηση αν δεν πάρουμε υπόψιν μας τα αποτελέσματα που ήδη είχαν οι πολιτικές μας στην Ελλάδα. Τους υπενθυμίζω ότι το «πρόγραμμα σωτηρίας» της χώρας μου έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη ύφεση στη δυτική οικονομική ιστορία, περιλαμβανομένου του Μεγάλου Κραχ του 1929. Η αίθουσα με ακούει σιωπηλή αλλά τεταμένη. Εμφανώς ενοχλημένος από την εισπήδηση της ελληνικής πραγματικότητας, ο Τιτμάγιερ, μέλος του ΔΣ της Ντώυτσε Μπανκ, κάνει νόημα στο προεδρεύοντα να με σταματήσει.  Κλείνω κι εγώ την παρέμβασή μου απευθυνόμενος στον ίδιο και θυμίζοντάς του το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ούτε ο ίδιος όμως, ούτε κανείς άλλος από το πάνελ δεν επιχειρεί να ανασκευάσει όσα είπα – είτε σιωπούν, είτε περιορίζονται σε κάνα δύο αμήχανα λόγια συμπάθειας. Αν όμως ακούγανε συνεχώς αυτά τα πράγματα, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, θα άρχιζε να αλλάζει κάπως και το κλίμα διεθνώς για την Ελλάδα.

Από αυτά που λένε, αλλά και από αυτά που δεν λένε, ιδίως οι Ισπανοί συντηρητικοί, αντιλαμβάνομαι ότι θα ήθελαν και ότι χρειάζονται απελπιστικά τη φωνή της Ελλάδας και την περιγραφή του τι συμβαίνει στη χώρα, ως αποτέλεσμα των επιλογών που επέβαλε στην Ευρώπη η Γερμανία. Αυτός είναι πιθανώς και ο λόγος που προτίμησαν να καλέσουν τον γράφοντα τον περασμένο Φεβρουάριο, σε μια ημερίδα για την ευρωπαϊκή κρίση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εν γνώσει τους του τι θα έλεγε και πως θα περιέγραφε την κατάσταση. Το ζήτημα ενός «μετώπου του Νότου» ή της «περιφέρειας» έχει τεθεί εκ των πραγμάτων, ελάχιστα πράγματα όμως προς αυτή την κατεύθυνση έχουν κάνει οι ‘Ελληνες πολιτικοί και της κυβέρνησης, δυστυχώς όμως και της αντιπολίτευσης. ‘Όταν θα το καταλάβουν θα είναι πια πολύ αργά – ήδη, η κατάσταση τείνει να γίνει μη αντιστρέψιμη, γιατί οι επιμέρους παίκτες αυτού του πολυπαραγοντικού παιγνίου της ευρωπαϊκής κρίσης έχουν αναλάβει ισχυρές δεσμεύσεις σε πολιτικές που δεν μπορούν εύκολα να μην καταλήξουν σε καταστροφή.

Ευτυχώς που ήρθε πρόσφατα ο κ. Τσίπρας στη Γερμανία και είχε μια εξαιρετική παρουσία – αν και δεν αρκεί φυσικά μια επίσκεψη τον χρόνο ή το εξάμηνο για να αντιστρέψει τα αποτελέσματα μιας «επικοινωνιακής» επίθεσης που δέχεται σχεδόν τρία χρόνια τώρα, χωρίς να αμύνεται, η Ελλάδα. Θα χρειαζόντουσαν πολύ πολύ περισσότερα για να αρχίσει να αντιστρέφεται η κατάσταση. Δυστυχώς, τείνει ήδη να γίνει ανεπίστρεπτη, γεγονός που «κλειδώνει» όλο και περισσότερο την πορεία της χώρας (ίσως και της Ευρώπης, έστω και με καθυστέρηση φάσης), σε μια ιστορική καταστροφή επικών διαστάσεων. Τα όσα τραβήξαμε τα τελευταία τρία χρόνια θα είναι, σε αυτό το σενάριο, τίποτα μπροστά σε αυτά που έρχονται.

Το ελληνικό πολιτικό προσωπικό δεν έχει όμως συνείδηση όλων αυτών ή, αν έχει, η συνείδηση αυτή είναι εξαιρετικά περιορισμένη και ανεπαρκής. Η υποτέλεια και η μειονεξία είναι στο DNA του ‘Ελληνα πολιτικού, που φρόντισε να εμβολιάσει και πλατιά στρώματα της κοινωνίας. Κάποτε, αναπόφευκτα, έρχεται βέβαια και η ώρα της «εξέγερσης», αλλά κι αυτή παίρνει άλογες μορφές, αφού κανείς δεν την έχει προετοιμάσει.  ‘Ετσι, αντί οι δυνάμεις της χώρας να έχουν βγει διεθνώς και να την υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια, προσπαθούν απλά να διαχειριστούν επικοινωνιακά στο εσωτερικό μια καταστροφή, δηλαδή κάτι εξ ορισμού μη διαχειρίσιμο, κάνοντας το σταυρό τους που δεν έχει έρθει ακόμα. Ονειρεύονται ξύπνιοι στην κυβέρνηση, δυστυχώς όχι σπάνια και στην αντιπολίτευση. Η ελληνική πολιτική τάξη κάνει συνήθως «πολιτική» για το θεαθήναι και στο εσωτερικό της χώρας. Αν όμως το μυαλό των πολιτικών είναι μέσα στη χώρα, το πρόβλημά της είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο έξω. Και συνήθως, εκεί έξω δεν υπάρχει κανείς να υπερασπισθεί τα ελληνικά συμφέροντα και απόψεις. Επί τρία χρόνια η Ελλάδα λοιδωρείται κυριολεκτικά παγκοσμίως και είναι ελάχιστη η προσπάθεια υπεράσπισής της. Το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να έχει οικονομική και όχι στρατιωτική μορφή, δεν θα είναι όμως λιγότερο δραματικό από αυτά που έπαθαν οι Σέρβοι και οι Ιρακινοί όταν έχασαν τον «πόλεμο της προπαγάνδας», είδος μπαράζ πυροβολικού πριν από την επίθεση του πεζικού.

«Πουλάμε την Ελλάδα στους Κινέζους»

«Πουλάμε την Ελλάδα στους Κινέζους» μου λέει ο ‘Ελμαρ Μπροκ, απολαμβάνοντας την αμηχανία που μου προκαλεί με την απάντησή του στην ερώτησή μου για τις γεωπολιτικές συνέπειες της ευρωπαϊκής και ειδικά ελληνικής κρίσης. Ο Μπροκ είναι ένας από τους κύριους «στρατηγικούς εγκεφάλους» της Γερμανίας, από τους ελάχιστους πολιτικούς της χώρας που διαθέτουν καλή αίσθηση της διεθνούς γεωπολιτικής και στρατηγικής πραγματικότητας, οπαδός μιας πολιτικής προσέγγισης με τη Ρωσία, εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ο κ. Μπροκ έχει πρόσφατα επικρίνει υψηλόβαθμους παράγοντες της παράταξής του, χαρακτηρίζοντας «ανεύθυνες» και ως έχουσες φοβερό κόστος τις δηλώσεις τους περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, τονίζοντας ότι αυτές οι δηλώσεις πυροδοτούν την ανησυχία των αγορών.

Ο κ. Μπροκ κάνει το «ασυνήθιστο» σχόλιο για τους Κινέζους, υποκύπτονας στον συνήθη πειρασμό ευφυών ανθρώπων να επιδεικνύουν την εξυπνάδα τους, ενίοτε με ανορθόδοξες, προκλητικές δηλώσεις. Κι αφού το πει, μετανοιωμένος κάπως με την αθυροστομία του ρίχνει μια ματιά στο μαγνητόφωνο που κρατάω στο χέρι και μου εξηγεί ότι δεν θα πει ποτέ κανείς κάτι τέτοιο.

Αν προκάλεσα αυτό το «παράδοξο» σχόλιο είναι γιατί του «έξυσα πληγές», ρωτώντας τον για τη γεωπολιτική της ευρωπαϊκής κρίσης. «Μα δεν υπάρχει μόνο η Κίνα στην Ανατολική Μεσόγειο», του λέω, υπαινισσόμενος την ύπαρξη άλλων γεωπολιτικών «παικτών», πέραν της Κίνας, προφανών και πολύ πιθανότερων υποψήφιων να καλύψουν ένα «ευρωπαϊκό κενό» στην Ανατολική Μεσόγειο. Προτιμά όμως αυτή τη φορά να μην ακούσει την ερώτηση, παρά να διακινδυνεύσει μια ακόμα «πολιτικά ανορθόδοξη» απάντηση.

«Τι συμβαίνει;», τον ρωτώ, «στη χώρα σας δεν αντιλαμβάνονται ότι περιοριζόμενη στα οικονομικά θέματα, και αγνοώντας τα στρατηγικά, η Γερμανία δεν θα μπορέσει ποτέ να παίξει ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη;». «Κυττάξτε», μου απαντά, «σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Βόρεια Ευρώπη, αυτά που λέτε, οι έγνοιες για αυτές τις πτυχές ασφάλειας κλπ. έχουν υποχωρήσει, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν». Οποιοδήποτε κόστος για να σωθεί το ευρώ δεν είναι μεγάλο, γιατί έτσι σώζουμε και την ειρήνη στην Ευρώπη, προσθέτει, εν επιγνώσει όμως ότι είναι αρκετοί οι παράγοντες και στην παράταξή του που δεν συγκινούνται από τα επιχειρήματά του.

«Να πιέσουμε την Ελλάδα»

Αν ο Μπροκ ανησυχεί για τις γεωπολιτικές συνέπειες της κρίσης, αυτό δεν τον κάνει διόλου εφεκτικό ως προς την αναγκαιότητα εφαρμογής των «μεταρρυθμίσεων», δηλαδή του Μνημονίου. Και δεν θα μπορούσε νάναι αλλοιώς, όταν δεν έχει γίνει καμιά σοβαρή, αξιόλογη προσπάθεια να εξηγηθεί στη Γερμανία και σε όλη την Ευρώπη τι είναι αυτό το Μνημόνιο και γιατί πρέπει, προς το συμφέρον και της Ελλάδας και της Ευρώπης, να διακοπεί. Πόσο μάλλον που όλα αυτά τα πράγματα τα έχουν υπογράψει και εκθειάσει διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις.

«Να πληρώσουν οι εκατομμυριούχοι σας», είναι η μόνη «παραχώρηση» του Μπροκ. Η έκταση και η απροθυμία δίωξης της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς είναι, πρέπει να σημειωθεί, ένα από τα σοβαρότερα επιχειρήματα ή προσχήματα, όσων Ευρωπαίων αρνούνται να αναθεωρήσουν τις ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον Γερμανό πολιτικό, μόνο τελευταία ο κ. Σαμαράς έχει επιδείξει αξιόπιστο, σοβαρό μεταρρυθμιστικό οίστρο κατά τον Γερμανό πολιτικό. Η Αθήνα, προσθέτει,  πρέπει να πιεσθεί περαιτέρω για να μείνει στο «δρόμο των μεταρρυθμίσεων»

«Ευρωπαϊκό Σουδάν κινδυνεύει να γίνει η Ελλάδα»

Το μήνυμα του ‘Ελμαρ Μπροκ είναι διπλό: προς την Αθήνα «σκάστε και κολυμπάτε», έστω και αν υπάρχει σήμερα ένας κολοσσιαίος όγκος δεδομένων και αποδείξεων ότι το πρόγραμμα «δεν βγαίνει», προς τους Γερμανούς «μη διανοηθείτε να πετάξετε την Ελλάδα έξω».

Κατά τον κ. Μπροκ, οι ανεύθυνες δηλώσεις περί ελληνικής εξόδου και οι ανησυχίες για το αν μείνει η Ελλάδα στο ευρώ και οι Ευρωπαίοι ενωμένοι, μπορούν να πυροδοτήσουν την ανησυχία των αγορών, οδηγώντας σε ένα Κραχ χειρότερο από το 1929. Αυτό δεν θα είχε μόνο δυσμενείς συνέπειες και για την Ελλάδα και για τη Γερμανία. «Εάν οι γείτονές μας χρεωκοπήσουν, θα χρεωκοπήσει και η Γερμανία ως εξαγωγική χώρα» λέει, προσθέτοντας ότι «για τις πολιτικές συνέπειες δεν χρειάζεται να μιλήσουμε». Μια τέτοια εξέλιξη, πιστεύει, θα συνιστούσε στρατηγική καταστροφή και θα στρεφόταν εναντίον των γερμανικών συμφερόντων. «Το να αφήσουμε την Ελλάδα να χρεωκοπήσει θα ήταν πολύ ακριβό για τη Γερμανία, η σωτηρία της θα ήταν φτηνότερη από τη χρεωκοπία. Το ότι 80% των Ελλήνων θέλουν να κρατήσουν τη χώρα στο ευρώ οδηγεί τον Μπροκ στο συμπέρασμα ότι η χώρα δεν θα καταλήξει στη χρεωκοπία.

Αυτοί που λένε ότι πρέπει να πετάξουμε την Ελλάδα από το ευρώ, διατυπώνουν μια «λαϊκιστική» θέση για να αποσπάσουν χειροκροτήματα από τα γερμανικά καφενεία, υποστηρίζει ο Μπροκ, που θυμίζει ότι το σύμφωνο της Λισσαβώνας αποκλείει έξωση από την ΕΕ και το ευρώ. Το μόνο που προβλέπεται είναι εθελούσια έξοδος από την ‘Ενωση. Γιατί να ήθελε η Αθήνα να το κάνει; Αν οι ‘Ελληνες επανέφεραν τη δραχμή δεν θα είχαν καμιά δυνατότητα πια να ξανασταθούν στα πόδια τους. Δεν θάβρισκαν κανένα χρηματοδότη, θα έπρεπε να εξυπηρετούν τα χρέη τους σε ευρώ, και να αγοράζουν πρώτες ύλες, όπως το πετρέλαιο, πανάκριβα. Το όφελος που θάχαν με τις καλύτερες εξαγωγικές δυνατότητες για τη φέτα θα ήταν αμελητέο σε σύγκριση με τα μειονεκτήματα. Το αποτέλεσμα θα ήταν η Αθήνα να βρίσκεται συνεχώς κρεμασμένη από την τσέπη των Ευρωπαίων αν δεν θέλουμε να γίνει η Ελλάδα ένα ευρωπαϊκό Σουδάν. Και το Σουδάν έχει τουλάχιστο πετρέλαιο.

Μόνο που αυτό που ο Μπροκ δεν θέλει να καταλάβει ή, το πιθανότερο, δεν καταλαβαίνει, είναι επίσης ότι δεν μπορεί να συνεχίσουν οι ‘Ελληνες, σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς να πέφτουν από τις ταράτσες των σπιτιών τους, «για να εφαρμοσθούν τα συμφωνηθέντα».  

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ»

Δυόμισυ χρόνια μετά την υπογραφή του Μνημονίου, μετά το PSI, τα δεύτερη δανειακή και τις εκλογές, η Ελλάδα παραμένει σε άνευ προηγουμένου στρατηγικό αδιέξοδο, που κινδυνεύει να παρασύρει και την Ευρώπη σε μείζονα καταστροφή. Κανένας σχεδόν από τους «παίκτες» δεν λέει ορθολογικά πράγματα. Οι ‘Ελληνες και Γερμανοί οπαδοί των Μνημονίων λένε ότι τα κάνουν αυτά για να σώσουν την Ελλάδα μέσα στο ευρώ. Είναι όμως σαφές ότι το χρέος εκτοξεύεται σε παγκοσμίως πρωτοφανή επίπεδα αντί να μειώνεται, η ύφεση που έχει προκληθεί καθιστά μεσοπρόθεσμα, αν όχι βραχυπρόθεσμα αδύνατη την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, καταστρέφει την ελληνική οικονομία, κοινωνία και δημοκρατία και, όλο και πιο πιθανά, κινδυνεύει να καταλήξει σε μια πολύ σοβαρότερη κρίση, που μπορεί να πάρει τη μορφή εμφύλιων και φυλετικών συγκρούσεων, κατάρρευσης του κράτους και γενικευμένης αναταραχής και ανομίας ή στρατιωτικο-αστυνομικού κινήματος, ενεργοποιώντας και άλλες γεωπολιτικές δυνάμεις, που θα επιδιώξουν να το εκμεταλλευθούν.

Αν υπήρχε Αθήνα, θα έπρεπε κανονικά να ζητήσει με σαφή και ξεκάθαρα επιχειρήματα μια γενναία αναδιάρθρωση του χρέους, όχι την επανάληψη των καταστρεπτικών γελοιοτήτων του PSI, έκτακτη ανθρωπιστική βοήθεια των εταίρων της και σχέδιο Μάρσαλ. Θα έπρεπε να εξηγήσει με πειστικά επιχειρήματα, και δόξα τω Θεώ υπάρχουν, ότι είναι υποχρεωμένη να διακόψει το πρόγραμμα, ίσως και να πάει σε στάση πληρωμών, αν δεν πάρει ένα πρόγραμμα που να την αφήνει με ένα βιώσιμο κράτος. Θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει μια γιγάντια παγκόσμια καμπάνια υπεράσπισης της χώρας, ενημέρωσης της κοινής γνώμης για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και γιατί συμβαίνουν. Θα έπρεπε να έχει αλλάξει άρδην την κατάσταση της χώρας, καταστρέφοντας το σύστημα φοροδιαφυγής και διαφθοράς και επανιδρύοντας το κράτος, δείχνοντας και διεθνώς ότι η Ελλάδα που ζητάει βοήθεια δεν είναι η Ελλάδα που ξέρουνε. Δυστυχώς, η πολιτική τάξη της χώρας δεν μοιάζει ικανή να πραγματοποιήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Θα χάσουμε έτσι μια ακόμα ιστορική ευκαιρία, που είναι η συγκυρία των αμερικανικών εκλογών για να θέσει η Ελλάδα τα ζητήματά της. Και κινδυνεύουμε η επίσκεψη Μέρκελ να εξελιχθεί σε μια ακόμη γελοιότητα, όπου θα μας «δίνουν» πράγματα που μας έχουν ήδη υποσχεθεί και συμφωνήσει, όπως την επόμενη «δόση» ή και κάτι παραπάνω, με αντάλλαγμα να συνεχίσουμε την πορεία καταστροφής στην κατεύθυνση που δρομολογήσαμε εδώ και τρία χρόνια. Χωρίς ταυτόχρονα, κανείς στην Ελλάδα, να προετοιμάζεται έστω και κατ’ ελάχιστον για την επερχόμενη καταστροφή.

Δυσκολεύεται κανείς να αντιληφθεί για ποιό λόγο ακριβώς πανηγυρίζει ο κ. Σαμαράς για την επίσκεψη Μέρκελ. Πήρε πίσω όλα όσα έλεγε, καταβάλλει τρομερές προσπάθειες να την ικανοποιήσει και να εφαρμόσει το πρόγραμμα καταστροφής, έστω κι αν οδηγείται σε πολιτική αυτοκτονία, υπέφερε καρτερικά το φτύσιμο των «αφεντικών». Ε, λογικό δεν είναι να έρθει και μια επίσκεψη η Καγκελλάριος;

Τον Μάιο του 2011 ήδη, ο εκδότης της σημαντικότερης οικονομικής εφημερίδας της Γερμανίας Handelsblatt Γκαμπόρ Στάινγκαρτ συνέκρινε, σε μια συνέντευξή του στον γράφοντα, που δημοσίευσε τότε ο «Κόσμος του Επενδυτή», το Μνημόνιο με το αμερικανικό μεταπολεμικό πρόγραμμα Μοργκεντάου, που προέβλεπε την καταστροφή της Γερμανίας και την επιστροφή της σε προβιομηχανική εποχή. Οι ΗΠΑ το αντικατέστησαν αργότερα με το σχέδιο Μάρσαλ, διαγράφοντας τα γερμανικά χρέη, για να μην επικρατήσουν οι κομμουνιστές σε όλη τη Γερμανία. Ο κ. Στάινγκαρτ πρόσθεσε ότι η λύση για την Ελλάδα είναι αναδιάρθρωση χρέους και σχέδιο Μάρσαλ. Γιατί αυτά που υποστηρίζουν οι Γερμανοί δεν μπορούν να τα υποστηρίξουν οι ‘Ελληνες; Γιατί δεν μπορούν να επαναλάβουν αυτό που είπε ο νυν Πρόεδρος της Γαλλίας στην προεκλογική του εκστρατεία, ότι δηλαδή φτιάξαμε ένα πρόγραμμα σωτηρίας που καταστρέφει την Ελλάδα.

Ο κ. Τσίπρας θα μπορούσε να μαζέψει τους Γερμανούς και Ευρωπαίους ανταποκριτές στην Αθήνα και να μην τους πει τίποτα δικό του ή του ΣΥΡΙΖΑ. Να μαζέψει μισή σελίδα με τα κύρια οικονομικά στοιχεία της Ελλάδας και δέκα σελίδες με αυτά που έχουν πει ο Σμιτ, ο Στάινγκαρτ, ο Ολάντ, ο Κρούγκμαν, ο Στίγκλιτς, ο Γκαλμπρέιθ, ο Μπόφινγκερ κ.ο.κ. Και να τους καλέσει να τα συγκρίνουν με την πολιτική που ακολουθεί σήμερα η Μέρκελ, ο Σαμαράς και η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση.

 
Τμήμα του άρθρου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο», της 8.10.2012


Μόνον τυχαίες δεν μπορεί να είναι οι συνεχείς αποκαλύψεις διαφθοράς των τελευταίων ημερών οι οποίες συνήθως μας έρχονται ή έχουν βάλει το χεράκι τους κάποιοι από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.  Ξαφνικά, εμφανίστηκε στην δημοσιότητα η Λίστα Λαγκάρντ που είχε σχεδόν ξεχαστεί.  Κατά σύμπτωση η κυρία Λαγκάρντ σήμερα είναι επικεφαλής του ΔΝΤ που εδρεύει στην Ουάσινγκτον… Μάλιστα το ΔΝΤ έχει και αντίθετη γνώμη για την πολιτική που πρέπει να ακολουθηθεί για την χώρας μας και ίσως όχι μόνον αυτή, από την κυρία Μέρκελ και τον κύριο Σόιμπλε. Μάθαμε για την νέα λίστα που δόθηκε για τις αγορές ακινήτων από Έλληνες στην Μεγάλη Βρετανία.  Και επίσης μάθαμε για πέντε εταιρίες, εισηγμένες στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό γιατί οι αρχές του ΧΝΥ δεν παίζουν…), που ασχολούνται με προμήθειες ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού, τηλεπικοινωνίες, αυτοκινητοβιομηχανία και εμπόριο καπνού οι οποίες έχουν συνομολογήσει  πως έδιναν μίζες σε Έλληνες αξιωματούχους.  Μάλιστα  γι’ αυτό, από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και την αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, τους έχουν επιβληθεί πρόστιμα ύψους 350 εκατ. Δολαρίων. 

Είναι προφανές ότι κάποιοι στις ΗΠΑ αποφάσισαν να ακολουθήσουν μια εντελώς  αντίθετη τακτική από αυτή της Γερμανίας.  Η κυρία Μέρκελ και το επιτελείο της "καλύπτουν" μέχρι στιγμής όλους τους Έλληνες πολιτικούς που λαδώθηκαν από Γερμανικές εταιρείες γιατί όπως φαίνεται τους θέλουν ομήρους και πειθήνια εκτελεστικά όργανα των αποφάσεων τους!!!!  Αντίθετα οι Αμερικανοί μάλλον έχουν αποφασίσει να τους «βγάλουν στην σέντρα»,  για τους δικούς τους λόγους.  Εμάς δεν μας απασχολούν οι λόγοι του καθενός παρά μόνον ότι η αποκάλυψη των πολιτικών που λαδώθηκαν είναι ο μοναδικός τρόπος για να αρχίσει το ξήλωμα του σάπιου πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα.  Αλλιώς δεν θα αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα.  Αλλιώς δεν θα αναδυθεί κάτι καινούργιο μέσα από τις στάχτες και τα ερείπια του παλαιοκομματικού συστήματος που θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των αποκαλύψεων αυτών.

Ελπίζουμε όμως τις αποκαλύψεις αυτές να μην καταφέρουν κάποιοι να τις αχρηστεύσουν !!!! 

Γιατί το γράφουμε αυτό;  Μα γιατί, για παράδειγμα για το σκάνδαλο Depuy που είναι γνωστό εδώ και πάρα πολύ καιρό σε δικαστήρια των Αθηνών και της Πάτρας ΑΘΩΩΘΗΚΑΝ κατηγορούμενοι είτε γιατί είχε γίνει πλημμελής ανακριτική εργασία (!!!!!) είτε γιατί ο υπάλληλος του ΣΔΟΕ είχε πάει …για κυνήγι!!!!! Στην Πάτρα απαλλάχθηκε ο γιατρός που είχε 31.000.000 ευρώ στην Τράπεζα!!!!  Στην Αθήνα ο υπάλληλος του ΣΔΟΕ που έκανε την έρευνα στους λογαριασμούς γιατρών και συνέκρινε τις εγγραφές στα κομπιούτερ της βρετανικής εταιρείας και των Ελλήνων αντιπροσώπων της, με τις εισροές στους λογαριασμούς 22 γιατρών, είπε στην κατάθεσή του ενώπιον του δικαστηρίου ότι «οι αποκλίσεις που βρέθηκαν στους λογαριασμούς των γιατρών (σ.σ. έναντι των νόμιμων αμοιβών τους) δεν σημαίνει ότι ήταν χρήματα της Depuy. Αυτό που αποδείχθηκε είναι η σχέση της Depuy με κάθε γιατρό...»…  Ένας γιατρός να μας γράψει φάρμακα… Θα τρελαθούμε σε αυτή τη χώρα!!!!

Δικαίως λοιπόν εκφράζουμε αμφιβολίες για το τι θα γίνει με όλες αυτές τις αποκαλύψεις.  Και να γιατί λέμε ότι ήρθε η ώρα της δικαιοσύνης.  Όλο το δικαστικό σώμα θα πρέπει να συνέλθει, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει.  Αυτό που γίνεται σε οποιαδήποτε πολιτισμένη και δημοκρατική χώρα όλου του κόσμου.  Δεν θα ξελασπώνουν την δικαιοσύνη 10-15 ήρωες εισαγγελείς, ανακριτές κλπ…  Θα θεσμοθετηθεί λέει ο Εισαγγελέας Διαφθοράς.  Μα τι να το κάνουμε αυτό αν ο Εισαγγελέας που θα αναλάβει την θέση δεν θα είναι ΚΟΣΜΗΜΑ;  Αν η ομάδα του δεν θα είναι «ξυράφι»;  Και μετά είναι τραγικό κάποιος μισθωτός, ελεύθερος επαγγελματίας, να έχει 31 εκατ. Ευρώ στην τράπεζα, που σημαίνει ότι αυτά που έχει βγάλει είναι πολλαπλάσια, γιατί θα έχει και το σπίτι του, την έπαυλη του δηλαδή, τα αυτοκίνητα του, το εξοχικό του, θα έχει δαπανήσει και άλλα πολλά σε ταξίδια, αγορές κλπ, να δηλώνει τρίχες στην εφορία, να κλέβει, να λαδώνεται και να αθωώνεται σε δικαστήριο.  Τι είναι τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ; Στραγάλια!  Ας σημειωθεί εδώ ότι δεν λέμε ότι βάσει των στοιχείων που είχε το δικαστήριο κακώς αθωώθηκε αλλά έπρεπε να επέμβει ο εισαγγελέας προς τον υπάλληλο του ΣΔΟΕ, προς όποιον δεν έκανε την δουλειά του ορθά και να ασκήσει ποινική δίωξη.  Να ασκηθεί έφεση στην απόφαση.  Να γίνει ότι θα γινόταν σε μια ευνομούμενη πολιτεία.

Ας αφήσουν λοιπόν οι δικαστικοί την κάθοδο από την έδρα που κάνουν για να διαμαρτυρηθούν, καίτοι ορθώς είναι αγανακτισμένοι για το αίσχος που γίνεται με τα μισθολογικά τους, και ας αναλάβουν δράση για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση στην Ελλάδα.  Και να είναι βέβαιοι ότι μόνον έτσι θα διορθωθούν και τα δικά τους μισθολογικά αλλά και όλων μας! Και πάνω από όλα θα σωθεί η χώρα και οι επόμενες γενιές Ελλήνων!  Γιατί αυτό προέχει…


Tο καταλαβαίνει και ο πλέον φυρόμυαλος: οι συνεχείς και απρόσωπες (ίδιες για όλους) περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων κοινωνικής αλληλεγγύης, αποζημιώσεων για απόλυση από την εργασία, μαζί με συνεχώς αυξανόμενη φορολογία, είναι πολιτικές ενέργειες που νεκρώνουν την οικονομία, δυναμιτίζουν κάθε ενδεχόμενο ανάκαμψης. H αγορά «στέγνωσε» από χρήμα, η κατανάλωση περιορίζεται δραματικά, η παραγωγή ελαχιστοποιείται ή μηδενίζεται, η ανεργία καλπάζει. O κοινός νους αντιλαμβάνεται ότι τέτοια μέτρα σπρώχνουν εσκεμμένα…. την κοινωνία σε έκρηξη τυφλής βίας και αλληλοσφαγής: Γιατί κάθε νους θολώνει όταν η πίκρα περισσεύει, όταν η οργή γίνεται ανεξέλεγκτη.

Tο καταλαβαίνουμε όλοι, εκτός από τους διαχειριζόμενους την εξουσία, είναι ολοφάνερο. Πρόκειται για απίστευτη τυφλότητα, ψυχοπαθολογική απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Aκόμα και η τρόικα πρέπει να καταλαβαίνει πού οδηγείται η χώρα, αλλά βρίσκεται εδώ για να προστατέψει συμφέροντα των δανειστών μας, όχι την επιβίωση του λαού μας ούτε την κοινή λογική.

Πρέπει να έχει πεισθεί η τρόικα ότι οι κομματάνθρωποι που κυβερνούν την Eλλάδα δεν πρόκειται ποτέ να προχωρήσουν σε διαρθρωτικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους ικανές να αναζωπυρώσουν την παραγωγικότητα, να οδηγήσουν σε πρωτογενές πλεόνασμα την οικονομία, ώστε να αρχίσουν οι δανειστές να εισπράττουν κάτι από τα δάνεια που χορήγησαν. Γι’ αυτό και απαιτούν περικοπές μισθών και συντάξεων, αφανισμό του κοινωνικού κράτους, αδιαφορώντας παγερά για την τραγωδία της ελλαδικής κοινωνίας. Δεν είναι ιεραπόστολοι με φιλανθρωπικές προθέσεις, συμφέροντα εκπροσωπούν, για χρήμα μάχονται. O θάνατός μας ζωή τους.

Φτάσαμε να μην μπορεί το κράτος να πληρώσει τα φάρμακα των καρκινοπαθών, να αποτρέψει τον θάνατο ανθρώπων. Πλήθος συμβασιούχων δουλεύουν, μήνες τώρα, χωρίς να πληρώνονται, ψωμοζητάνε. Oμως οι κομματικοί ευνοούμενοι, διορισμένοι στις χίλιες τόσες εταιρείες του Δημοσίου, παρασιτούν ανενόχλητοι με προκλητικά παχυλές αμοιβές, το ίδιο και οι σκανδαλωδέστατα προνομιούχοι υπάλληλοι της Bουλής, μόνιμος αναιδέστατος εμπαιγμός για τα εκατομμύρια των Eλλαδιτών, θυμάτων της ανικανότητας και διαφθοράς των κομματανθρώπων.

Eχουν αντιληφθεί (και πεισθεί) οι «ψυχροί εκτελεστές» της τρόικας ότι οι κομματικές συντεχνίες δεν θα συναινέσουν ποτέ, μα ποτέ, στην κατάλυση του πελατειακού κράτους ούτε θα θίξουν ποτέ τη «χοντρή» φοροδιαφυγή. Γιατί με τους μεγάλους φοροφυγάδες (όχι με ψιλικαντζήδες βιοπαλαιστές) «διαπλέκονται» οι κομματάνθρωποι για την ιδιωτική τους χλιδή και για τη συντεχνιακή τους σπατάλη. Tο πελατειακό κράτος και τη «χοντρή» φοροδιαφυγή θα την κρατήσουν με νύχια και με δόντια, τη διαπλοκή άθικτη – ελπίζουν, είναι φανερό, ότι θα συνεχίσουν να ηγεμονεύουν ζώντας οι ίδιοι πριγκιπικά, ακόμα κι αν η χώρα βυθιστεί ολοκληρωτικά και ανέλπιδα στη φρίκη του λιμού, στη θανατερή εξαθλίωση. (Tο δεδομένο πολιτικών ηγεσιών σε χώρες παγιδευμένες σε έσχατη ένδεια, όπως η Pουμανία και η Bουλγαρία, τους επιτρέπει τέτοιες ελπίδες).

Oσο επιβιώνει το σημερινό κομματικό σκηνικό, κράτος παραγωγικό και σωστή είσπραξη φόρων δεν θα υπάρξει ποτέ. Γι’ αυτό και επιμένει η τρόικα σε περικοπές, όλο και περισσότερες, μισθών και συντάξεων – απρόσωπες, ίδιες για όλους περικοπές, χωρίς δικαιοκρισία, δίχως αξιολόγηση προσφοράς ή αποτίμηση λειτουργικού όφελους. Θέλει το σίγουρο, το «ένα και στο χέρι». Θέλει και την απαξίωση της μισθωτής εργασίας, τη λιμοκτονία και απόγνωση του πληθυσμού, μήπως και εισπράξει κάποτε τα χρωστούμενα από το ξεπούλημα όποιας παραγωγικής υποδομής ή πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Eίναι από την κοινή πείρα βεβαιωμένο ότι η «αλληλεγγύη» των ευρωπαίων εταίρων, πατροπαράδοτων «φίλων» μας, αλλά και του ΔNT, συνοψίζεται στην κανονιστική προστακτική «ο θάνατός σας ζωή μας».

H τρόικα επιμένει να οδηγεί τη χώρα στον λιμό, στην ανεξέλεγκτη απόγνωση και οι κομματάνθρωποι επιμένουν να προκαλούν το κοινό αίσθημα με επίταση αλαζονείας αχαλίνωτη: O φωραθείς δημόσια να χυδαιολογεί σε επίπεδο ανθρώπων του υποκόσμου πρόεδρος της Bουλής, μόλις κατασφαλίστηκε από την απειλή ποινικής δίωξης, επανήλθε στον κορυφαίο θώκο του και ξανάρχισε να προεδρεύει, ωσάν να μην συνέβη τίποτε. Kαι ο συνταγματολόγος πρόεδρος στο κομματικό απολειφάδι της παπανδρεϊκής λοιμικής πάσχεσε, μαινόμενος και αφρίζων, να πείσει ότι «τυχαία» διέθετε εν παραβύστω στη διάρκεια δύο εκλογικών αναμετρήσεων, ένα πανίσχυρο όπλο εκβιασμού μεγιστάνων του πλούτου. Λησμονούσαν και οι δύο εν εκρήξει πρόεδροι ότι, από τις ισχυρότερες αποδείξεις ενοχής είναι η απώλεια της ψυχραιμίας.

Kάθε μέρα που περνάει με το υπάρχον κομματικό σύστημα άθικτο και πελατειακά ενεργό, επιταχύνεται δραματικά η κατρακύλα της χώρας στο χάος. Bέβαια, μοιάζει παράλληλα να συνειδητοποιείται από όλο και μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού συγκεκριμένο ζητούμενο: κυβέρνηση ακομμάτιστων «τεχνοκρατών», σύγκληση Συντακτικής Eθνοσυνέλευσης, καινούργιο Σύνταγμα. Nα θεσπιστούν όροι δημοκρατικής άρθρωσης και λειτουργίας των κομμάτων, να αποκλείονται από τη Bουλή κόμματα που οι καταστατικές τους αρχές και οι πρακτικές τους αποβλέπουν στην κατάλυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Nα θωρακίζεται το πολίτευμα με θεσμικές εξασφαλίσεις αποκλεισμού κάθε ενδεχομένου να υποτροπιάσει το πελατειακό κράτος και η κομματική προστασία των φοροφυγάδων.

Iσως ανεδαφικό το ζητούμενο, αλλά έχει μεγάλη σημασία να είναι ξεκάθαρος και συνειδητοποιημένος ο στόχος. Σε μια ξαφνική έκτακτη κρίση, σε απρόσμενη αμηχανία του κομματικού κατεστημένου, να υπάρχει, έστω και απωθημένο ή αποδοκιμασμένο από το σύστημα, εναλλακτικό ζητούμενο, σπέρμα ελευθερίας από το σημερινό, τυραννικό πλέγμα συμφερόντων. Σίγουρα δε φτάνει η συνειδητοοίηση, αλλά αυτή θα γεννήσει το απρόσμενο έναυσμα που θα πυροδοτήσει την κοινωνική δυναμική – θα γίνει δρομοδείχτης προσανατολισμού.

H ασυνειδησία και το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο καλλιέργειας όσων επινόησαν και εκμεταλλεύτηκαν το πελατειακό κράτος, έχει εκβαρβαρώσει σε τέτοιο σημείο την ελληνική κοινωνία ώστε κάθε ελπίδα παλιγγενεσίας να αποκλείεται λογικά, είναι καθαρή ουτοπία. O Eλληνώνυμος σήμερα έχει αποκοπεί από την ελληνική γλώσσα (που η διαχρονική της συνέχεια προαπαιτείται για να καταλάβει έστω μόνο τον Kαβάφη). Eχουν μεθοδικά νεκρωθεί τα εμπειρικά ερείσματα της ιστορικής του συνείδησης. Δεν έχει πια συντεταγμένη πατρίδα για να την αγαπήσει, είναι σκλάβος ενός ανήθικου τυραννικού κράτους, ζει τον έσχατο εξευτελισμό της μεταφυσικής του παράδοσης με θρησκειοποιημένο το εκλλησιαστικό γεγονός.

Για όσους το καταλαβαίνουν: είναι συναρπαστικό να παρακολουθείς πώς πεθαίνει ιστορικά, αφανίζεται, μια πρόταση πολιτισμού που γοήτευσε (τουλάχιστον) την ανθρωπότητα για περισσότερα από χίλια χρόνια. Mακάβρια συναρπαγή.