Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Ιαν 2016


Του Θεόδωρου Σεμερτζίδη

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 αποτέλεσε ευκαιρία για αλλαγή των κανόνων λειτουργίας των εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών, περιορίζοντας το μέγεθός τους, με αποτέλεσμα ουσιαστικά να «ξεθωριάσει» τα επόμενα χρόνια η έκφραση “too big to fail” (πολύ μεγάλος για να αποτύχει), αποτρέποντας μελλοντικά αντίστοιχες δαπανηρές λύσεις.

Αποτέλεσμα αυτών των δαπανηρών (για τα κράτη και τους φορολογούμενους) λύσεων, ήταν να ξεκινήσει από τις μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες του κόσμου μια άνευ προηγουμένου ποσοτική χαλάρωση, η οποία φυσικά έγινε στο όνομα της ανάπτυξης και της αναθέρμανσης των οικονομιών.

Ουσιαστικά ελάχιστα από αυτά τα χρήματα κατέληξαν στην πραγματική οικονομία, για να φθάσουμε επτά χρόνια μετά να μιλάμε για ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας.

Το ερώτημα όμως που πλανάται όλα αυτά τα χρόνια, είναι ποιος πραγματικά επωφελήθηκε από το φθηνό και άφθονο χρήμα που παρείχαν απλόχερα οι κεντρικές τράπεζες;

Στο παρακάτω γράφημα παρουσιάζεται η έκδοση χρέους των μη χρηματοοικονομικών εταιρειών κατά την περίοδο από το 2008 έως και το δεύτερο εξάμηνο του 2015, καθώς και το χρέος των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών οργανισμών για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό κατά την εξεταζόμενη περίοδο, το εταιρικό χρέος (χωρίς αυτό των χρηματοοικονομικών εταιρειών) σημείωσε αύξηση έναντι των νοικοκυριών και μη κερδοσκοπικών οργανισμών, φθάνοντας στο peak στο τέταρτο τρίμηνο του 2013 στα 120,86 δισ. δολάρια, έναντι $13,5 δισ. των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών οργανισμών.

Επίσης το τρίτο τρίμηνο του 2012 παρατηρήθηκε το χαμηλότερο ποσό χρέους (της υπό εξεταζόμενης χρονικής περιόδου) των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών οργανισμών, στα $13,29 δισ. έναντι των $83,58 δισ. των μη χρηματοοικονομικών εταιρειών.

Ουσιαστικά μέσα σε δεκαπέντε μήνες το εταιρικό χρέος (πλην των χρηματοοικονομικών εταιρειών) αυξήθηκε κατά 44,60% έναντι μόλις 1,58% (!!!) του χρέους των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών οργανισμών.

Πηγή γραφήματος: Fred graph

Μια πιο ξεκάθαρη εικόνα μας δίνει το παρακάτω γράφημα της McKinsey όσον αφορά την διάρθρωση του παγκόσμιου χρέους, από το τέταρτο τρίμηνο του 2000 έως και το δεύτερο τρίμηνο του 2014, καθώς και το ποσοστό αυτού σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ.

Όπως διακρίνουμε στον παρακάτω πίνακα, το χρέος σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ αυξήθηκε μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια κατά 16,6%. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως αυτό αποτελεί μικρή αύξηση, κοιτώντας όμως την ποσοστιαία διάρθρωση αυτού, θα διαπιστώσει πως ουσιαστικά την τελευταία επταετία άρχισε να κλείνει σταδιακά (έως και επικίνδυνα) η στρόφιγγα της πίστωσης προς τα νοικοκυριά, ενώ αυτή άνοιξε (εξίσου ανησυχητικά) προς το κρατικό χρέος (ουσιαστικά αύξηση του χρέους των φορολογούμενων) και οριακά προς το εταιρικό χρέος.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό από τα παραπάνω, φαίνεται πως «λεφτά υπάρχουν», αλλά όχι για όλους παρότι την τελευταία επταετία το χρηματοπιστωτικό σύστημα γέμισε από άφθονο και φθηνό χρήμα.

Ουσιαστικά όλος αυτός ο πακτωλός του φθηνού χρήματος διοχετεύθηκε προς τις εταιρείες, παρά τις παραινέσεις και τα πρόστιμα (όσον αφορά την ΕΚΤ) για την μη διοχέτευση αυτού προς την πραγματική οικονομία.

Επί της ουσίας, τα κράτη-φορολογούμενοι χρεώθηκαν τα χρέη των μετόχων εις το όνομα του “τοο big to fail”.

Μπορεί να αποτράπηκε προσωρινά το 2008 ο οικονομικός Αρμαγεδδών, αλλά η σύγκρουση δεν έχει αποφευχθεί οριστικά...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στην Αθήνα θα βρεθεί στο τέλος της επόμενης εβδομάδας ο υπουργός Οικονομικών της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Βάλτερ Μπόργιανς, προκειμένου να υπογράψει από κοινού με τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Τρύφωνα Αλεξιάδη, δήλωση προθέσεως συνεργασίας των φορολογικών υπηρεσιών της ΒΡ-Β και της Ελλάδας, σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού «Der Spiegel».

Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας, η οποία ξεκίνησε με την παράδοση CD με στοιχεία τραπεζικών καταθέσεων Ελλήνων στην Ελβετία, στελέχη του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών θα εκπαιδευτούν στο γερμανικό κρατίδιο.

Στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, είχε κατά το παρελθόν προτείνει στους έλληνες συναδέλφους του να στείλει στην Ελλάδα 500 γερμανούς εφοριακούς, αλλά η πρόταση του κ. Μπόργιανς «σέβεται κάπως περισσότερο την ελληνική υπερηφάνεια: δεν θα πάνε υπάλληλοι της ΒΡ-Β στην Ελλάδα, αλλά έλληνες συνάδελφοί τους θα εκπαιδευτούν σε επισκέψεις στην Γερμανία». Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, ότι αυτό θα περιλαμβάνει εργαστήρια, πρακτική εξάσκηση κλπ, αναφέρει το περιοδικό, επικαλούμενο εκπρόσωπο του υπουργείου Οικονομικών στο Ντίσελντορφ.

Το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών ελπίζει ακόμη – συνεχίζει το περιοδικό – σε βοήθεια στην χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας πληροφορικής. Σημαντικός στόχος είναι η ταυτοποίηση και η εξέταση αδήλωτων περιουσιών.

Η αγορά τέτοιων CD έχει κριθεί ήδη νόμιμη από το Ομοσπονδιακό συνταγματικό δικαστήριο. Η σχεδιασμένη συνεργασία με την Ελλάδα, βρίσκεται σε συντονισμό με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, διευκρινίζει η κυβέρνηση της ΒΡ-Β στο περιοδικό.

«Τα στοιχεία που δόθηκαν τον Νοέμβριο στην Ελλάδα, αποκαλούνται από κάποιους ‘Λίστα Μέρκελ’. Όταν το Spiegel χρησιμοποίησε αυτή την έκφραση, ήρθε άμεσα από το Ντίσελντορφ η παρατήρηση ότι η καγκελάριος δεν έχει καμία σχέση με την απόκτηση των στοιχείων», καταλήγει το δημοσίευμα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ της ανταποκρίτριάς μας Φ. Καραβίτη Βερολίνο, Germany
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Θέμη Τζήμα

Η πλέον πρόσφατη όξυνση των σχέσεων Ιράν – Σαουδικής Αραβίας αποτελεί ένα ιδιαίτερης σημασίας επεισόδιο στην προσπάθεια ηγεμόνευσης στη Μέση Ανατολή. Οι ρίζες και η πιθανή εξέλιξη της αντιπαράθεσης δεν μπορούν να εξηγηθούν μόνο ή κυρίως στη βάση της θρησκευτικής διαίρεσης του μουσουλμανικού κόσμου μεταξύ σιιτών και σουνιτών.

Η διαίρεση αυτή, παρότι υπαρκτή, δεν είναι παρά τμήμα –και μάλιστα όχι το σημαντικότερο- μίας ευρύτερης σύγκρουσης. Η διαίρεση μεταξύ του (πλειοψηφικού) σουνιτικού και του (μειοψηφικού) σιιτικού Ισλάμ, ανατρέχει στη διαδοχή του προφήτη Μωάμεθ κατά τον 7ο μ.Χ. αιώνα και είχε ως νικητές αυτούς οι οποίοι στην πορεία θα αποκαλούνταν σουνίτες (οπαδοί της «Σούνα»), έναντι όσων θα αποκαλούνταν σιίτες («οπαδοί του Αλί»).
Παρά τη διαίρεση και τις επακόλουθες διαφοροποιήσεις, η σύγκρουση σουνιτών – σιιτών κάθε άλλο παρά διαρκής είναι. Άλλωστε, αφενός μοιράζονται κοινές αρχές σε ό,τι αφορά την πίστη τους, αφετέρου έζησαν για αιώνες ειρηνικά, μαζί και με σειρά ακόμη διαφορετικών δογμάτων εντός του Ισλάμ, παρότι εμφανίζονται ιστορικά και συνθήκες καταπίεσης ή διώξεων, χωρίς, ωστόσο, αυτές να αποτελούν την κατεξοχήν συνθήκη του ισλαμικού κόσμου.

Η αντίθεση μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, έχοντας εν πολλοίς στη ρίζα της την κατάκτηση της ηγεμονίας στον χώρο της Μέσης Ανατολής και του ισλαμικού κόσμου, κλιμακώθηκε μετά την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν. Το επαναστατικό καθεστώς της Τεχεράνης, που οικοδομήθηκε στη βάση μιάς αρχικά κοινωνικο-απελευθερωτικής επανάστασης, με ισχυρή παρουσία της Αριστεράς, η οποία στην πορεία καταπνίγηκε βεβαίως, από τη μία αποτέλεσε εναλλακτικό σημείο αναφοράς ως μοντέλο διοίκησης από πλευράς του ριζοσπαστικού πολιτικού Ισλάμ και από την άλλη αμφισβήτησε τον διακανονισμό συμφερόντων που είχαν πετύχει οι ΗΠΑ στην περιοχή. Το ουαχαμπιτικό, δηλαδή, φονταμενταλιστικό στην ιδεολογία και σκοταδιστικό Βασίλειο των Σαούντ συγκρότησε μία σειρά συμμαχιών υπό την επίνευση των ΗΠΑ προκειμένου να καταπνίξει την ισλαμική επανάσταση στο Ιράν, με αιχμή του δόρατος τον –τότε αγαπημένο των Αμερικανών- Σαντάμ Χουσεΐν.

Αμερικανικός δάκτυλος

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι μετά την τότε κλιμάκωση, την οποία ακολούθησαν δεκαετίες ελεγχόμενα κακών σχέσεων, ήταν άμμεσα και πάλι οι ΗΠΑ που έριξαν λάδι στη φωτιά της αντίθεση Ιράν – Σαουδικής Αραβίας.
Η εκστρατεία αλλαγής συνόρων και καθεστώτων, που ξεκίνησε επί Μπους του νεότερου με την ανατροπή του Σαντάμ στο Ιράκ και συνεχίζεται με την επιχείρηση ανατροπής Άσαντ στη Συρία, ενίσχυσε το Ιράν σε όλη την περιοχή τόσο δια του σιιτικού στοιχείου στο Ιράκ και αλλού, όσο και δια της ενδυνάμωσης των συμμαχιών του, μέσα από τις οποίες αναδείχθηκε σε αξιόπιστη δύναμη σταθερότητας και πλέον μάχης εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, και του εξτρεμιστικού Ισλάμ.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και ο πόλεμος στην Υεμένη, όξυναν ακόμα περισσότερο την ανησυχία της Σαουδικής Αραβίας απέναντι στην περιφερειακή ενίσχυση του Ιράν αλλά και ως προς την επάνοδό του στη διεθνή σκηνή, που μπορεί να σημάνει, μεταξύ άλλων, και άρση των κυρώσεων. Ανησυχίες που μετατρέπονται σε πραγματική αγωνία για δύο ακόμα λόγους: Ο οίκος των Σαούντ έχει να αντιμετωπίσει μία επερχόμενη πιθανή δημοσιονομική και οικονομική κρίση αλλά και την κατεξοχήν απειλή εναντίον του, που προέρχεται από οργανώσεις τύπου Αλ Κάιντα και ISIS, δηλαδή από ένα εξίσου ή και περισσότερο φονταμενταλιστικό, σουνιτικό Ισλάμ, το οποίο επιπλέον όμως, και σε αντίθεση με το σαουδαραβικό καθεστώς, επενδύει στον αντιαμερικανισμό.

Η όξυνση με το Ιράν, λοιπόν, από τη μία αποτελεί προσπάθεια ανάσχεσης του τελευταίου ακόμα και δια της βίας, όπως και απόπειρα να επιβληθεί η ατζέντα της Σαουδικής Αραβίας στην περιοχή ως ατζέντα και των ΗΠΑ. Από την άλλη, σηματοδοτεί την αυξανόμενη και πολύπλευρη εσωτερική πίεση που δέχεται το σαουδαραβικό καθεστώς.

Κυρίως όμως η σύγκρουση των δύο δυνάμεων εντάσσεται σε μία συνολικότερη σύγκρουση, που εντέλει κλιμακώνεται σε μία αντίθεση μεταξύ ΗΠΑ – Ισραήλ και των συμμάχων τους από τη μία κι ενός άξονα Μόσχας – Δαμασκού – Τεχεράνης – Βαγδάτης – Χεζμπολάχ από την άλλη, με ζητούμενο τη στάση της Κίνας.
Παρότι οι επιμέρους εστίες σύγκρουσης είναι σημαντικότατες –και, μάλιστα, μπορούν ενίοτε να παρασύρουν τους «μεγαλύτερους» παίκτες σε απρόβλεπτες επιλογές-, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι τα γεγονότα που παρακολουθούμε δεν είναι παρά ένα επεισόδιο στο πλαίσιο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στο πεδίο του επανασχεδιασμού του περιφερειακού αλλά εντέλει και του παγκόσμιου χάρτη, σε ό,τι αφορά τόσο στα σύνορα όσο και στα καθεστώτα.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 322


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Δελαστίκ

Δραματική, παρά την ανακεφαλαιοποίησή τους, παραμένει η κατάσταση των τεσσάρων συστημικών τραπεζών της χώρας μας, της Εθνικής, της Πειραιώς, της Alpha και της Eurobank. Έχουν γίνει τρελά πράγματα. Πρώτα – πρώτα, για να ξαναπάρουν οι ιδιώτες σε εξευτελιστικές τιμές τις τέσσερις αυτές τράπεζες (σκεφτείτε, κατά την ανακεφαλαιοποίηση η τιμή κάθε μετοχής της Eurobank ήταν 1… λεπτό του ευρώ, της Εθνικής 2 λεπτά, της Alpha Bank 4 λεπτά και της Πειραιώς 3 δέκατα του λεπτού(!) εκδόθηκε κυριολεκτικά άπειρος αριθμός μετοχών.

Πόσες ακριβώς; Κρατήστε την ανάσα σας: 9,147.151.527 μετοχές της Εθνικής (ναι, περίπου 9,15 δισεκατομμύρια μετοχές της Εθνικής, δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος) και 8.733.183.280 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς συν 2.185.998.765 μετοχές της Eurobank και 1.536.881.200 μετοχές της Αlpha Bank! Συνολικά δηλαδή… 21.603.214.782 μετοχές, ναι, μιλάμε για 21,6 δισεκατομμύρια τραπεζικές μετοχές για τέσσερις ελληνικές τράπεζες!

Καλά, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, πόσο κοστίζουν αυτές οι τραπεζικές μετοχές; Η απάντηση σοκάρει: 50 λεπτά η μία κατά μέσο όρο, γιατί υπάρχουν και φθηνότερες!

Ούτε 12 δισ. δεν αξίζουν όλες!

Δεν πρόκειται για κακόγουστο αστείο. Η τιμή της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας στο Χρηματιστήριο Αθηνών την 31η Δεκεμβρίου 2015 ήταν 34,3 λεπτά του ευρώ και της τράπεζας Πειραιώς 27,8 λεπτά του ευρώ. Μία παρέα παιδιών, δηλαδή, που έλεγαν τα κάλαντα και μάζευαν 100 ευρώ μπορούσαν να γίνουν μέτοχοι τραπεζών, αγοράζοντας 291 μετοχές της Εθνικής ή 359 μετοχές της Πειραιώς!

Με το κατοστάρικό τους τα παιδιά μπορούν, φυσικά, να αγοράσουν μετοχές και των «ακριβών» τραπεζών. Να πάρουν είτε 96 μετοχές της Eurobank, που στις 31 Δεκεμβρίου έκλεισε στο 1,04 ευρώ, είτε 40 μετοχές της Alpha Bank, που έκλεισε στα 2,49 ευρώ. Διαλέγουν και παίρνουν!

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και οι ίδιοι κοιτάζοντας απλώς το κλείσιμο του ΧΑΑ στις εφημερίδες, στις 31 Δεκεμβρίου 2015 ήταν αστεία και η κεφαλαιοποίηση των τεσσάρων τραπεζών: περίπου 3,83 δισ. ευρώ άξιζε η Alpha Bank, η πιο ακριβή τράπεζα της χώρας μας, και περίπου 3,14 δισ. ευρώ άξιζε η Εθνική. Μόνο 2,43 δισ. ευρώ ήταν η ανακεφαλαιοποίηση της Τράπεζας Πειραιώς και 2,27 δισ. ήταν η αξία της Eurobank. Και οι τέσσερις συστημικές τράπεζες μαζί άξιζαν 11,67 δισ. ευρώ! Σχεδόν τσάμπα! Πέρσι άξιζαν 34 δισ., φέτος ούτε 12. Μια χαρά πάνε!

Δραματική συρρίκνωση

Η συρρίκνωση του πεδίου δραστηριότητας των τεσσάρων συστημικών τραπεζών από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση είναι δραματική. Το 2008, τελευταία χρονιά πριν από την κρίση, οι ελληνικές τράπεζες διατηρούσαν 7.715 καταστήματα, εκ των οποίων τα 4.162 βρίσκονταν στην Ελλάδα και τα 3.553 στο εξωτερικό. Το 2015 όμως είχαν κλείσει τα 3.515 από αυτά τα τραπεζικά καταστήματα και είχαν απομείνει σε λειτουργία μόνο τα 4.200, μειούμενα κατά 45.6%. Από τα 4.162 καταστήματα στην Ελλάδα είχαν απομείνει μόνο τα 2.400! Είχαν κλείσει, δηλαδή, 1.762 τραπεζικά καταστήματα, υφιστάμενα μείωση 42,3%.

Ανάλογη ήταν η κατάσταση και στο εξωτερικό αναφορικά με τις δραστηριότητες των ελληνικών τραπεζών. Από τα 3.553 καταστήματα είχαν κλείσει τα 1.753 και είχαν μείνει ανοιχτά τα μισά, μόλις 1.800, υφιστάμενα μείωση 49,3%.

Δεν χρειάζεται φιλοσοφία για να συνειδητοποιήσουμε ότι ανάλογη σφαγή έχουν υποστεί και οι τραπεζοϋπάλληλοι. Το 2008 οι ελληνικές τράπεζες, οι οποίες τότε ήταν πολύ περισσότερες, απασχολούσαν 117.350 εργαζόμενους στην Ελλάδα και το εξωτερικό και όταν λέμε εξωτερικό εννοούμε κατά βάση Βαλκάνια, Κύπρο και Τουρκία. Τώρα 50.000 από τους εργαζόμενους αυτούς έχουν απολυθεί κι έχουν απομείνει να δουλεύουν 67.500 τραπεζοϋπάλληλοι, διώχνοντας 49.850 άτομα (μείωση 42,5%).

Οι σχεδόν 25.000 έχουν απολυθεί στην Ελλάδα (24.659 για την ακρίβεια), με αποτέλεσμα οι 68.659 εργαζόμενοι του 2008 να γίνουν 44.000 το 2015 (μείωση 36%). Περισσότερους από τους μισούς υπαλλήλους τους έχουν απολύσει οι ελληνικές τράπεζες στο εξωτερικό. Το 2008 είχαν 48.691 υπαλλήλους, απέλυσαν 25.191 άτομα και το 2015 τους έχουν μείνει 23.500 τραπεζοϋπάλληλοι (μείωση δηλαδή, 51,7%).

Μαύρο και το μέλλον τους

Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, το 2015 η Τράπεζα Πειραιώς απασχολούσε 15.715 άτομα και η Εθνική 12.300, ενώ η Eurobank 10.800 και η Alpha Bank 9.678. Μέχρι και το τέλος του 2017, του χρόνου, η Πειραιώς έχει αναλάβει την υποχρέωση να απολύσει το… 20%(!) του προσωπικού της σε δύο μόλις χρόνια, για την ακρίβεια οφείλει να απολύσει 2.915 τραπεζοϋπαλλήλους ώστε να της μείνει προσωπικό 12.800 ατόμων μόνο. Παράλληλα, πρέπει να κλείσει και 128 καταστήματα ώστε από τα 778 του 2015 να απομείνει μόνο με 650 το 2017.

Η Εθνική Τράπεζα πρέπει επίσης να απολύσει 1.650 υπαλλήλους της ώστε να πέσει στους 10.695, αυξάνοντας παράλληλα τα καταστήματά της κατά 23 ώστε από τα 527 του 2015 να φτάσει τα 550 το 2017.

Χίλιους υπαλλήλους έχει αναλάβει τη δέσμευση να απολύσει και η Eurobank, ώστε να πέσει στα 9.800 άτομα προσωπικό, κλείνοντας μόλις 10 καταστήματα ώστε να πέσει στα 510 το 2017 από τα 520 που έχει σήμερα. Μόνο 174 υπαλλήλους έχει δεσμευτεί να απολύσει η Alpha Bank ώστε να μειωθεί το προσωπικό της το 2017 στα 9.504 άτομα. Πρέπει να κλείσει όμως και 64 καταστήματα, πέφτοντας στα 563 από τα 627 που έχει σήμερα.

Συνολικά, δηλαδή, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες έχουν αναλάβει τη δέσμευση φέτος και του χρόνου να απολύσουν 5.694 εργαζόμενους ή να μην αντικαταστήσουν όσους συνταξιοδοτηθούν ώστε να συμπληρωθεί αυτός ο αριθμός μείωσης του προσωπικού, κλείνοντας παράλληλα και 179 τραπεζικά καταστήματα.

Εκδιώκονται και από τα Βαλκάνια

Από 4.162 τραπεζικά καταστήματα που είχε η Ελλάδα το 2008, στόχος είναι το 2017 να υπάρχουν μόνο 2.273 (μείωση 45%)! Άλλωστε, βάσει στοιχείων της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, στα τέλη του 2009 λειτουργούσαν στη χώρα μας 19 ελληνικές τράπεζες, 36 ξένες και 16 συνεταιριστικές. Σήμερα από τις 19 ελληνικές τράπεζες έχουν απομείνει μόλις 7, με τις δύο να ψυχορραγούν και από τις 36 ξένες μόλις 5 συνεχίζουν να διατηρούν υποκαταστήματα στην Ελλάδα. Όσο για τις συνεταιριστικές, μόνο 3 έχουν διασωθεί και είναι άκρως αμφίβολο αν θα επιβιώσουν! Αν θα βρουν, δηλαδή, χρήματα για την ανακεφαλαιοποίησή τους.

Πέρα όμως από την εξόντωση των ελληνικών τραπεζών στο εσωτερικό της Ελλάδας, οι Γερμανοί έχουν βάλει στόχο να εκδιώξουν τις ελληνικές τράπεζες και από τα Βαλκάνια. Πάνω ίσως ακόμη και από το… 50%(!) του ενεργητικού τους έχουν αναλάβει τη δέσμευση να μειώσουν στο εξωτερικό η Εθνική και η Πειραιώς, ενώ τουλάχιστον 20% πρέπει να το μειώσουν η Alpha Bank και η Eurobank.

Περίπου 1.200 καταστήματα τραπεζών έχει η Εθνική στα Βαλκάνια, στην Τουρκία και στην Κύπρο, πάνω από 500 η Eurobank (εκ των οποίων 48 στην Ουκρανία), πάνω από 300 η Πειραιώς και η Alpha Bank. Το πλήγμα θα είναι ισχυρότατο. Σε κάθε περίπτωση, το μέγεθος των ελληνικών τραπεζών θα περιοριστεί δραστικά και στο εξωτερικό.

Η πώληση της Finansbank

Η πιο «καραμπινάτη» περίπτωση στο θέμα που αναφερόμαστε είναι ο εξαναγκασμός από την Κομισιόν της Ελλάδας και της Εθνικής Τράπεζας να πουλήσει με τεράστια ζημία, σχεδόν 2 δισ. δολαρίων, την τουρκική τράπεζα Finansbank. Πριν από δέκα χρόνια, το 2006, η Εθνική είχε αγοράσει τη Finansbank έναντι του ποσού των 5,5 δισ. δολαρίων και υποχρεώθηκε από την Κομισιόν να την πουλήσει έναντι 2,75 δισ. ευρώ (ούτε καν 3 δισ. δολάρια)! Στη συμφωνία περιλαμβάνεται και η αποπληρωμή ενός χρέους μειωμένης εξασφάλισης ύψους 910 εκατ. Δολαρίων της Finansbank προς την Εθνική.

Η ουσία όμως είναι ότι οι δραστηριότητες της Εθνικής στην Τουρκία μέσω της Finansbank συνιστούσαν το 72%(!) των εργασιών του Ομίλου της Εθνικής στο εξωτερικό. Στην Τουρκία, δηλαδή, η Εθνική είχε χορηγήσει δάνεια περίπου 17 δισ. ευρώ, ενώ σε ολόκληρα τα υπόλοιπα Βαλκάνια, όπου η Εθνική έχει πάνω από 500 καταστήματα, έχει χορηγήσει δάνεια μόνο 6 δισ.

Με τεράστια ζημία, δηλαδή, η Εθνική Τράπεζα εγκαταλείπει μία πολύ δυναμική αγορά, όπως η τουρκική, λόγω του εκβιασμού της Κομισιόν. Υποκριτικά η Κομισιόν επέμεινε στην πώληση της Finansbank, ισχυριζόμενη ότι, επειδή η Εθνική πήρε για τρίτη φορά από το Δημόσιο για να σωθεί, πρέπει δήθεν να διασφαλιστούν τα λεφτά των φορολογουμένων, γι αυτό «έβαλε μέσα» την Εθνική περίπου 2 δισ. ευρώ!
Είδατε η Κομισιόν και η ΕΕ πως μας σκέφτονται;

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 322



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έντονο εκνευρισμό προκάλεσε στις τουρκικές στρατιωτικές αρχές το θέαμα το πρωί σε ένα λόφο της ορεινής περιοχής Manisa, καθώς αντίκρισαν γραμμένη με πέτρες στο δάσος, σε μέγεθος ορατό από μακριά τη συντομογραφία του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, εναντίον του οποίου η Άγκυρα διεξάγει ένα ακήρυχτο πόλεμο.

Μόλις έγινε αντιληπτό το έργο της νύχτας οι αρχές έπιασαν αμέσως δουλειά για να "εξαφανίσουν" το πλάτους 33 μέτρων PKK και να τοποθετήσουν την τουρκική σημαία στο σημείο.

Τώρα οι αρχές ερευνούν για το ποιός (ή το πιθανότερο ποιοί)προχώρησαν σε αυτή την παράνομη ενέργεια στη διάρκεια της νύχτας.
Η ενέργεια πήρε έκταση στα τουρκικά ΜΜΕ, τα οποία την χαρακτηρίζουν «τρομοκρατική».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Προ ημερών, η απόφαση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτρη Δασούλα, που αρχειοθέτησε τις καταγγελίες του πρώην Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Γιάννη Πανούση, για απειλές εναντίον της ζωής του, αλλά ακόμη και για την εμπλοκή επιφανών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με φυλακισμένα στον Κορυδαλλό, μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων, προκάλεσε τουλάχιστον πολλές απορίες. Αφού η παραγγελία έρευνας που έδωσε ο κ. Δασούλας αφορά μόνο τις καταγγελίες του πρώην υπουργού για το αδίκημα της κατάληψης ή συμμετοχής σε κατάληψη δημοσίου κτιρίου (αφορά την Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών)… Ωστόσο, ο κ. Δασούλας συνεχίζει να ερευνά την μηνυτήρια αναφορά που είχαν καταθέσει ο Υπουργός Δικαιοσύνης Παρασκευόπουλος και ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Τόσκας που σχετίζεται με τη διαρροή διαλόγων από καταγραφές της ΕΥΠ…

Γιώργος Τράγκας και περιοδικό Crash

Γι΄ αυτό το πολυσυζητημένο μέγα ζήτημα ο Γιώργος Τράγκας εγείρει πολλά ερωτήματα. Και δεν είναι τυχαία η αναφορά μας στον συγκεκριμένο δημοσιογράφο:
“Ο διοικητής της ΕΥΠ, Γιάννης Ρουμπάτης ενημερώνει απ΄ ευθείας τον Πρωθυπουργό. Όταν πήγε και ενημέρωσε επί προσωπικού τον Γιάννη Πανούση, πολιτικό προϊστάμενό του για όλες αυτές τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις που τον αφορούσαν, είχε προηγουμένως ενημερώσει το Μέγαρο Μαξίμου και τον κ. Τσίπρα; Ήξερε το Μαξίμου ότι ο κ. Ρουμπάτης ήταν αυτός που ενημέρωσε τον κ. Πανούση ή το έμαθε ξαφνικά από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο Πρώτο Θέμα; Έπειτα, ποιος έδωσε εντολή να γίνουν αυτές οι παρακολουθήσεις;”…
Ακολούθως, αλιεύουμε από το άκρως ενημερωμένο “ας μιλήσουμε επιτέλους”:
“Η παρουσία του δημοσιογράφου Γιάννη Ρουμπάτη στο τιμόνι της ΕΥΠ προκαλεί ρήγμα στις σχέσεις Αλέξη Τσίπρα - Πάνου Καμμένου. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του Crash, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας πιστεύει ότι ο επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών αποκρύπτει ουσιώδεις και υψίστης σημασίας πληροφορίες από τον πρωθυπουργό και του δίνει μόνο ως «τροφή», ως απόρρητη ενημέρωση, στοιχεία και πληροφορίες από «ανοικτές πηγές», δηλαδή αναλύσεις και εκθέσεις που προκύπτουν από την επεξεργασία ειδήσεων, άρθρων και ρεπορτάζ των ελληνικών και των ξένων ΜΜΕ…
Ο Πάνος Καμμένος απαγόρευσε την είσοδο του διοικητή της ΕΥΠ στο Πεντάγωνο, χωρίς προηγουμένως να έχει ενημερωθεί το γραφείο του και να έχει δώσει άδεια ο ίδιος! Υποστηρίζει ότι ο Ρουμπάτης απέκρυψε από τον ίδιο σημαντικές στρατιωτικές πληροφορίες για ύποπτες κινήσεις μουσουλμάνων στρατιωτών.
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας πιστεύει ότι δίνει στον πρωθυπουργό πληροφορίες από «ανοικτές πηγές» και κρατάει την ουσιώδη πληροφόρηση για τα δικά του «παιχνίδια» με φίλους του...
Το Πεντάγωνο οργανώνει δική του υπηρεσία πληροφοριών αναβαθμίζοντας το παλιό Α2, στα πρότυπα της αμερικανικής DIA, στελεχωμένης αποκλειστικά με αξιωματικούς και εφοδιασμένης με «βαλιτσάκια» και UAV!
Ο Ρουμπάτης μπαινόβγαινε στο Πεντάγωνο και έκανε fishing (πηγαίνοντας τακτικά και στο γραφείο του κ. Ήσυχου) με αποτέλεσμα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας να δώσει εντολή να απαγορευτεί η είσοδος του, χωρίς προηγουμένως να υπάρχει άμεση ενημέρωση του γραφείου του.
Ο ανακριτής της υπόθεσης «Πυθία» κ. Φούκας, όταν συνάντησε τον Γ. Ρουμπάτη για να πάρει τη φωτογραφία και τον φάκελο του Αμερικανού πράκτορα William Β., αντιμετώπισε αρνητική στάση. «Αυτή η υπόθεση τράβηξε πάρα πολύ» του είπε ο αρχηγός της ΕΥΠ. «Μίλησα με τον Προκόπη και έχει την ίδια άποψη», συμπλήρωσε”…
Επέμβαση Παπαγγελόπουλου;

Και ενώ όλα αυτά τα γλαφυρά και εξόχως τραγικά και επικίνδυνα συμβαίνουν, με την εμπλοκή του ονόματος και του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, αξιόπιστη πηγή μας, μας ενημέρωσε για ωμή παρέμβαση στην υπόθεση καταγγελιών Πανούση, του Υφυπουργού Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλου. Πρώην γ.γ. του υφυπουργείου Δικαιοσύνης, αλλά και πρώην διοικητού της ΕΥΠ.

Έτσι, θα θέλαμε να ερωτήσουμε, αν αληθεύει ότι ο πρώην Δικαστικός και Νομικός, Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, μετέβη στον Άρειο Πάγο και επέλεξε αυτοπροσώπως, κατά παράβαση της υποτιθέμενης ανεξαρτησίας της ελληνικής Δικαιοσύνης, τον αντιεισαγγελέα Δημήτρη Δασούλα προκειμένου να αναλάβει αυτός και μόνο αυτός την υπόθεση των καταγγελιών του πρώην Υπουργού Ιωάννη Πανούση καταργώντας de facto την συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης;

Υπερασπιστές τρομοκρατών;

Επίσης, αδιαμφισβήτητη πηγή μας, μας ζήτησε να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα στον Υπουργό Επικρατείας Αλέκο Φλαμπουράρη ή άλλως “μέντορα” του Αλέξη Τσίπρα:
  • Στη δίκη του τρομοκράτη Κυριάκου Μαζοκόπου που έσκασε η βόμβα στα χέρια του στη γιάφκα επί της οδού Μαυρικίου 12 στα Εξάρχεια (11/1990), κατέθεσε ως μάρτυρας υπερασπίσεως - τότε στέλεχος της γραμματείας του Συνασπισμού - την 1η Ιουνίου 1992;
  • Και εάν ναι γιατί να καταθέσει υπερασπιστικά για κάποιον που τελικά καταδικάστηκε σε 17 χρόνια φυλάκιση και αποφυλακίστηκε το 1995;
Να σημειώσουμε πως τα ευρήματα που βρέθηκαν από την αστυνομία ήταν: 17 νάρκες κατά προσωπικού, τρεις αντιαρματικές νάρκες, οκτώ αμυντικές χειροβομβίδες, ένα 38άρι, ένα 32άρι περίστροφο, ένα πιστόλι φωτοβολίδα, δύο αεροβόλα, πέντε κομμένες καραμπίνες, δύο δίκαννα, φυσίγγια διαφόρων διαμετρημάτων, πυροκροτητές, ένας φορητός ασύρματος, ένας πολύγραφος, κείμενα του ΕΛΑ, κλειδιά και μια κλεμμένη μοτοσικλέτα.

Επίσης, τα ίδια ερωτήματα ζητήθηκε να θέσουμε και στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων Νίκο Βούτση:
  • κατέθεσε ως μάρτυρας υπερασπίσεως στις 12 Ιανουαρίου 1992 στη δίκη των κατηγορουμένων τρομοκρατών Μαρίνου, Σμυρναίου και Πρέκα; Τότε ο Νίκος Βούτσης ήταν στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού.
Να σημειώσουμε επίσης για την ιστορία, πως ο γιος του ΠτΒ Νίκου Βούτση, συνελήφθη για συμμετοχή σε ληστεία, σε τράπεζα στου Γκύζη. Είχε καταδικαστεί σε 8 χρόνια κάθειρξης, χρηματική ποινή 1.500 ευρώ και δύο χρόνια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με όρους. Στην κατάθεση του ως μάρτυρας υπεράσπισης, ο Νίκος Βούτσης είχε δηλώσει: “πως η πράξη αυτή του παιδιού του είναι κάτι που τον υπερβαίνει από πλευράς επιλογών, καθώς δεν έχει αυτή την ιδεολογική κατεύθυνση, ενώ ταυτόχρονα ανέφερε ότι, παρότι δεν εγκρίνει τις επιλογές του γιού του, τις σέβεται και προσπαθεί να τις ερμηνεύσει”.

Πρόεδρος Μουσουλμανικού Συλλόγου διασυνδέεται με την τρομοκρατία;

Η ίδια αξιόπιστη πηγή μας, μας ζήτησε να θέσουμε τον παρακάτω γρίφο:
Ποιος σημερινός πρόεδρος Μουσουλμανικού Συλλόγου στη χώρα διατηρούσε ειδική συνεργασία με τρομοκράτες της 17Ν και ειδικότερα με τον Σάββα Ξηρό με τον οποίο πραγματοποιούσαν επαφές από κοινού στο γραφείο καθηγητή αλλοδαπού Πανεπιστημίου, στενό συνεργάτη του Γραμματέα της Δ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς, μακαρίτη Μισέλ Πάμπλο;
Και ποιοι κύκλοι του εσωτερικού τον προώθησαν στην προεδρεία του συλλόγου;
Από πλευράς μας δεν γνωρίζουμε, και η πηγή μας δεν μας ανέφερε περισσότερα, παρ΄ ότι γίναμε ιδιαίτερα πιεστικοί!!
Ωστόσο, μήπως γνωρίζει ο κ. Ρουμπάτης, διοικητής της ΕΥΠ για να ενημερώσει και τις δικαστικές αρχές;
Μήπως γνωρίζει ο συγκυβερνήτης της κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Πάνος Καμμένος, λόγω του ότι είναι ευαίσθητος με θέματα τρομοκρατίας, από τη στιγμή που έγγραψε το 1992 βιβλίο με τίτλο: “Τρομοκρατία – θεωρία και πράξη”, για να ενημερώσει τον ελληνικό λαό;
Πάντα βεβαίως με την προϋπόθεση να ισχύουν αυτές οι καταγγελίες…

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τα σχέδια για "περιφερειακή δύναμη" κατέληξαν σε ανέκδοτο

Το τουρκικό όνειρο δεν υπάρχει πια. Η Τουρκία δε θα καταστεί περιφερειακή δύναμη στη Μέση Ανατολή καθώς αποτελεί μέρος του εκεί προβλήματος και δεν συνεισφέρει στη λύση του συριακού αδιεξόδου.

Η Τουρκία για να ξεφύγει από τη διεθνή απομόνωση προχώρησε σε δύο κινήσεις που δείχνουν το αδιέξοδό της, την ένταξη της στην σουνιτική, σαουδαραβικής έμπνευσης, συμμαχία και στην προσπάθεια επαναπροσέγγισης με το Ισραήλ.

Με την ένταξή της στην σαουδαραβική συμμαχία, η Τουρκία παραχωρεί, ουσιαστικά, τον ρόλο του πρόμαχου του σουνιτικού δόγματος στην Σαουδική Αραβία, έναντι του σιιτικού Ιράν. Μην ξεχνάμε ότι η σουνιτική Τουρκία είχε αυτό τον ρόλο στην περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πολεμώντας για δεκαετίες κατά της τότε Περσίας.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν είχε καταστήσει τη χώρα του μέρος του περιφερειακού υπό-άξονα που ανταγωνίζεται την σαουδαραβική επιρροή στον σουνιτικό κόσμο.

Από τον Ιανουάριο του 2015, με την αλλαγή ηγεσίας στην Σαουδική Αραβία, η σουνιτιή ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή έχει αλλάξει. Από τότε ο Ερντογάν έχει επισκεφθεί την Σαουδική Αραβία τρεις φορές και υποστήριξε την σαουδαραβική εκστρατεία στην Υεμένη. Επίσης οι δύο χώρες αποφάσισαν την συγκρότηση ενός συμβουλίου στρατηγικής συνεργασίας.

Η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ έχουν χρήματα και πετρέλαιο. Η Τουρκία έχει μεγάλο στρατό. Φαίνεται πως οι μοναρχίες του Κόλπου πληρώνουν την Τουρκία για να χρησιμοποιήσουν το γεωπολιτικό της βάρος και στην κόντρα τους με το Ιράν.
Τουρκία και Σαουδική Αραβία συνεργάζονται επίσης στην Συρία. Ωστόσο η σύγκρουση Σαουδικής Αραβίας-Ιράν περιπλέκει τα τουρκικά περιφερειακά σχέδια στην Συρία.

Το δεύτερο σημείο της τουρκικής αποτυχίας είναι η προσπάθεια επαναπροσέγγισης με το Ισραήλ. Η δήλωση του Ερντογάν ότι η Τουρκία χρειάζεται το Ισραήλ αποτελεί το σημάδι της τουρκικής υποχώρησης στον ανταγωνισμό με το Ισραήλ για την κυριαρχία στην περιοχή.

Ακόμα και το επεισόδιο με το Μαβί Μαρμαρά, το 2010, δεν ήταν παρά μέρος της σύγκρουσης για την κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία παραχωρώντας τον έλεγχο του αγώνα κατά του σιιτικού Ιράν στην Σαουδική Αραβία, όχι μόνο απεμπολεί τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης, αλλά εμπλέκεται στην σύγκρουση με το Ιράν με έναν τρόπο που δεν το είχε πράξει ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν.

Για την Άγκυρα οι κινήσεις με Σαουδική Αραβία και Ισραήλ αποτελούν ξεκάθαρα σημάδι της συνεχώς αποδυναμωμένης θέσης της στην Συρία, μετά τη ρωσική εκεί εμπλοκής και την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, στις 24 Νοεμβρίου 2015. Πάντως η στενή σύνδεση της Τουρκίας με το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία έχει ευνοϊκή επίδραση στις σχέσεις της Άγκυρας με την Ουάσινγκτον, οι οποίες δοκιμάζονται στην Συρία.

Η επίσκεψη του αρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγού Ντάνφορντ, στην Τουρκία, αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα στις σχέσεις των δύο χωρών, την υποστήριξη των ΗΠΑ στους Κούρδους της Συρίας. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε μετά από το πέρασμα από τους Κούρδους του Ευφράτη, μια κίνηση που αποτελούσε κόκκινη γραμμή για την Τουρκία.

Με την αμερικανική υποστήριξη και συντονισμό οι συριακές κουρδικές δυνάμεις προελαύνουν στην περιοχή Αζάζ-
Γιαραμπλούς, μια περιοχή που ελέγχεται από ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης που υποστηρίζει η Τουρκία. Αν αυτό γίνει θα δημιουργηθεί μια ενοποιημένη κουρδική ζώνη κατά μήκος των τουρκικών συνόρων.

Αυτό ήταν το βασικό θέμα συζήτησης με τον Ντάνφορντ στην Άγκυρα. Η Τουρκία, σύμφωνα με δηλώσεις του αρχηγού των ενόπλων της δυνάμεων, δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία ενός «κουρδικού διαδρόμου» στην Συρία.

Ποια λοιπόν θα είναι η αμερικανική στάση έναντι της Τουρκίας; Σύμφωνα με Αμερικανούς αναλυτές δεν υπάρχει, στην πραγματικότητα, λύση. Οι Κούρδοι αποτελούν λύση κατά των τζιχαντιστών του ΙΚ, ενώ ο Ερντογάν είναι ένας “σύμμαχος” που δεν βοηθά. Αν η Τουρκία δεν αλλάξει ριζικά στάση η συμμαχία ΗΠΑ-Κούρδων θα συνεχίσει να υπάρχει για καιρό, εκτιμούν οι ίδιοι αναλυτές.

Οι καιροί είναι δύσκολοι για όλους τους εμπλεκόμενους στην συριακή κρίση. Ειδικά όμως για την Τουρκία και τον αποδυναμωμένο ισχυρό της άνδρα Ερντογάν τα πράγματα είναι δυσκολότερα.

Με πληροφορίες από Al Monitor
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Βήμα-βήμα ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας υλοποιεί το συμπεφωνημένο με τους δανειστές πρόγραμμα, σχεδιάζοντας πλέον και δραστικές περικοπές συντάξεων, αναφέρει σε εκτενές της άρθρο η γερμανική εφημερίδα Die Zeit.

Όπως μεταδίδει η Deutsche Welle, η γερμανική εφημερίδα σχολιάζει ότι «στον προεκλογικό αγώνα ο Τσίπρας υποσχέθηκε όχι μόνον να διώξει την τρόικα από τη χώρα, αλλά και να μην προχωρήσει σε άλλες μειώσεις συντάξεων. Τώρα όμως και αυτό τίθεται και πάλι επί χάρτου. Το ότι παίρνει τόσο ξεκάθαρη θέση, μπορεί να εκληφθεί και ως απειλή. Προς όλους εκείνους στην Ελλάδα που θέλουν να φρενάρουν ή να υπονομεύσουν την δρομολογηθείσα πορεία, είτε στις τάξεις της αντιπολίτευσης είτε στον ίδιο τον κυβερνητικό συνασπισμό. Ο Τσίπρας είναι εν τω μεταξύ διατεθειμένος να περάσει ακόμη και πικρές περικοπές».

Το δημοσίευμα αναφέρεται στη συνέχεια στο χρονοδιάγραμμα των επικείμενων διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς επί της πρώτης αξιολόγησης του προγράμματος, που αναμένεται να ξεκινήσει περί τα μέσα Ιανουαρίου. Ο αρθρογράφος σημειώνει ότι αν και σε ορισμένα πεδία σημειώνονται καθυστερήσεις, «συνολικά ο Τσίπρας έχει περάσει από τη Βουλή πολυάριθμα μεγάλα νομοθετικά πακέτα και αυτό και αυτό με μια ισχνή πλειοψηφία».

Αναφερόμενη στη συνέχεια στο περιεχόμενο της πρότασης για το νέο ασφαλιστικό, η εφημερίδα σημειώνει ότι «δεν έχει αποσαφηνιστεί πώς θα αξιολογήσουν οι δανειστές τις προτάσεις της κυβέρνησης Τσίπρα. Εάν συναινέσουν, τότε το νομοσχέδιο μπορεί να τεθεί προς ψήφιση στις αρχές Φεβρουαρίου. Το πρόβλημα: στη Βουλή η κυβέρνηση Τσίπρα έχει μια οριακή πλειοψηφία τριών ψήφων. Γι΄ αυτό το λόγο ο πρωθυπουργός προσπαθεί να βρει έναν τρίτο εταίρο για τον συνασπισμό του, αλλά μέχρι στιγμής μάταια. Η αντιπολίτευση δεν είναι διατεθειμένη να συνεπωμισθεί τις ριζικές αλλαγές».

Η εφημερίδα αναφέρεται, τέλος, και στη συζήτηση για ενδεχόμενη απομείωση του ελληνικού χρέους, την οποία θέλει διακαώς να ανοίξει η κυβέρνηση και την οποία υποσχέθηκαν οι δανειστές όταν θα έχει ολοκληρωθεί η πρώτη αξιολόγηση. «Εάν ο έλληνας πρωθυπουργός επιτύχει μια απομείωση του χρέους, τότε θα είχε να παρουσιάσει επιτέλους και μια μεγαλύτερη επιτυχία στο εσωτερικό. Προηγουμένως όμως πρέπει να γίνουν ακόμη μερικά πράγματα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Οι ενδείξεις και τα γεγονότα που ερμηνεύουν πως παγκοσμίως βρισκόμαστε σε παραζάλη είναι εδώ και πολύ καιρό ορατά, και δεν τα βλέπουν μόνον όσοι δεν θέλουν να τα δουν.

Η Κίνα, αυτό το καμάρι του εφαρμοσμένου στα άκρα καπιταλισμού με "αριστερή" κυβέρνηση δικτατορικού τύπου (μας θυμίζει τίποτα αυτό;), βρίσκεται ήδη σε φάση φούσκας έτοιμης να σκάσει.

Περιφερειακές ''δυνάμεις'' απόκοσμου ή συγκεκαλυμμένου φασισμού κατέχουν όπλα μαζικής καταστροφής ικανά να διακόψουν τον ήρεμο ύπνο κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου.

Η Ευρώπη δέχεται κυριολεκτικά εισβολή από αραβόφωνους και μουσουλμανικούς πληθυσμούς μπολιασμένους από ένα (ως ένα σημείο κατανοητό) μίσος για την Δύση που πάνω από έναν αιώνα τώρα λυμαίνεται τις χώρες τους και τον ορυκτό τους πλούτο, την ώρα που η ναζιστική ''άρια'' γερμανική φυλή προσπαθεί για τρίτη φορά μέσα σε εκατό χρόνια να υποτάξει όλη την ήπειρο, με μεθόδους εξ ίσου κτηνώδεις όπως αυτές που χρησιμοποίησε και πριν 75 χρόνια. 
(Όσοι έχουμε συναναστραφεί έστω και με έναν γερμανό στα ''ειρηνικά'' αυτά χρόνια από τον Πόλεμο και μετά, έχουμε καταλάβει και διαισθανθεί πως αυτή η άθλια και ημιβάρβαρη ακόμα φυλή φέρει ενσωματωμένα μέσα της τα γονίδια του εθνικισμού, του ναζισμού, του μισανθρωπισμού, και μιάς κατ' επίφαση ''τάξης'', που δεν είναι παρά η εξωτερίκευση της πίστης της για την υπεροχή της ''Αρίας'' φυλής).

Και ο πλανήτης, ως οργανισμός, ως φυσικό περιβάλλον, πνέει τα λοίσθια. 
Η ανθρωπότητα που για λίγο μόνο κατέβηκε απ' τα δέντρα, μετά από τον διαφωτισμό, κοινωνικούς αγώνες, την κατάκτηση ενός θνησιγενούς ουμανισμού λίγων χρόνων, φαίνεται να ξανανεβαίνει σε αυτά, για να ξανατραφεί με βελανίδια και να ξαναεπιβάλλει το δίκιο με τα ρόπαλα.

Ο τεχνολογικός τάχα πολιτισμός που  ζούμε είναι ''μη πολιτισμός'', δεν είναι καν πολιτισμός.
Είναι η άκρατη εκμετάλλευση με τεχνολογικά μέσα ανθρώπου από άνθρωπο, και του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη συνολικά. 

Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για ''πολιτισμό'' όταν τα 2/3 της ανθρωπότητας λιμοκτονούν.

Για να παραφράσουμε τον μεγάλο Καζαντζάκη που είχε πεί πως: ''όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν, Θεός δεν υπάρχει!'', εμείς θα πρέπει να πούμε: "όσο υπάρχουν παιδιά στον κόσμο που πεθαίνουν από πείνα, πολιτισμός δεν υπάρχει!".
Και υπάρχουν χιλιάδες. Ένα κάθε δέκα λεπτά. 8.500 κάθε μέρα. 5.000.0000 περίπου τον χρόνο. Από πείνα μόνο. Χώρια οι ασθένειες, η έλλειψη νερού, συνθηκών υγιεινής, και άλλων παραμέτρων. 

Δεν μπορούμε να μιλάμε για τεχνολογία και τεχνολογικό πολιτισμό, όταν αυτός ο ''πολιτισμός'' συνεπάγεται ή βασίζεται στην φυσική καταστροφή του πλανήτη.

Άρκεσαν 200  ''πολιτισμού'', από την Βιομηχανική Επανάσταση και δώθε, για να καταστραφεί η ισορροπία και η αρμονία που η φύση δημιούργησε επί 4 δισεκατομμύρια χρόνια! 

Ο λεγόμενος ''τεχνολογικός'' Δυτικού τύπου πολιτισμός, δεν αποτελεί παρά μία απίστευτη βαρβαρότητα, μία ψευδεπίγραφη δικαιολογία μιάς ολιγομελούς ομάδας οικονομικών παραφρόνων, που κατέχοντας την συντριπτική πλειοψηφία των παγκόσμιων πόρων και χρήματος, νομίζουν πως έχουν και την απόλυτη ισχύ και εξουσία. 
Όμως δεν την έχουν. 
Η παγκόσμια εξουσία ανήκει στους λαούς του πλανήτη και κάποια στιγμή θα ασκηθεί, η δε απόλυτη ισχύς ανήκει στην ίδια την φύση αυτού του πλανήτη, που ήδη έχει αρχίσει να μας αποκαλύπτει την πραγματική δύναμή της.

Εμείς, εδώ, στην μικρή γωνιά μας, ζούμε τα απόνερα των τελευταίων σπασμών ενός ψεύτικου πολιτισμού, που ο επιθανάτιος ρόγχος του μπορεί να διαρκέσει πολλά χρόνια, και να συμπαρασύρει στον θάνατο πολλούς λαούς.

Μπορούμε να γλυτώσουμε, ή έστω να αποφύγουμε την ολοκληρωτική καταστροφή; 
 Έτσι όπως βαδίζουμε σαν ανθρωπότητα, όχι!

Μπορούμε να μην είμαστε οι πρώτοι που θα καταπιεί το θηρίο;
Μπορούμε!

Αλλά όχι έτσι σκυφτοί και άβουλοι και όχι αφήνοντας να μας εξουσιάζουν απατεώνες!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Τουρκία κάλεσε τον πρέσβη του Ιράν χθες για να απαιτήσει από τα μέσα ενημέρωσης της χώρας του να σταματήσουν αναφορές που συνδέουν την εκτέλεση του σιίτη ιερωμένου Νιμρ αλ-Νιμρ στη Σαουδική Αραβία με την επίσκεψη την περασμένη εβδομάδα του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο Ριάντ.

"Καταδικάζουμε έντονα την σύνδεση της πρόσφατης επίσκεψης του προέδρου μας στη Σαουδική Αραβία με τις εκτελέσεις που επιδικάστηκαν στη χώρα, σε άρθρα που έχουν εκδοθεί σε μέσα ενημέρωσης τα οποία συνδέονται με επίσημες υπηρεσίες του Ιράν", είπε το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας σε δήλωσή του.

Στη διαμαρτυρία της, η κυβέρνηση καταδίκασε επίσης και δηλώσεις οι οποίες απέδιδαν άμεσα ευθύνες για τις εκτελέσεις στον πρόεδρο Ερντογάν, και είπε ότι οι εφημερίδες είχαν σκοπό να δημιουργήσουν μια αρνητική εικόνα για τον πρόεδρο στον λαό του Ιράν.

Στην επίσημη διήμερη επίσκεψή του στη Σαουδική Αραβία, ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον βασιλιά Σαλμάν μπιν Αμπντούλ Αζίζ για συνομιλίες που αφορούσαν την κρίση στη Συρία και την συνεργασία των δύο χωρών στον τομέα της ενέργειας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Καραμπελιά 
Ένα ιδεολογικό και πολιτικό σχήμα που, δυστυχώς, είχε καταστεί κυρίαρχο τα τελευταία είκοσι-τριάντα χρόνια στην Ελλάδα, έρχεται να καταρρεύσει παταγωδώς με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Στο παρελθόν, στην ελληνική παράδοση, μέχρι και την περίοδο του “πατριωτικού” ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80, η κοινωνική ευαισθησία ήταν πάντα συναρτημένη με τον πατριωτισμό και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων – τουλάχιστον από την… Επανάσταση του ’21 και μετά. Πιο πρόσφατα, στην Κατοχή, το ΕΑΜ εξέφρασε ακριβώς αυτή τη σύνθεση των παραμέτρων της ελληνικής ιδιοπροσωπίας: Κοινωνική δικαιοσύνη και ελεύθερη πατρίδα ήταν οι δύο βασικοί πυλώνες της ιδεολογίας του. Επιγενέστερα, ακόμα και η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου θα συνδυάζει την κοινωνική πολιτική με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων στο Kυπριακό. Και όπως προαναφέραμε, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου θα εμφανιστεί με μια διφυή συνθηματολογία, από τη μία «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού, και από την άλλη η σοσιαλιστική και κοινωνιοκεντρική συνθηματολογία. Όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές, ακόμα και η μήτρα των εθνικομηδενιστικών ρευμάτων στην Αριστερά, το ΚΚΕ εσωτερικού, είχε παρ’ όλα αυτά ως σύμβολό του την ελληνική σημαία μαζί με το σφυροδρέπανο.
Όμως, από τη δεκαετία του 1990 και ακόμα περισσότερο από εκείνη του 2000, στην παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς ιδιαίτερα, καθώς και του αριστερισμού, που απετέλεσαν και τα συστατικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, η κοινωνιοκεντρική αντίληψη και ο πατριωτισμός άρχισαν να παίρνουν διαζύγιομεταξύ τους. Η “ανανεωτική Αριστερά” και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ταυτιστούν σταδιακά με τις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, ιδιαίτερα στον χώρο των πανεπιστημίων, της νεολαίας και της διανόησης. Αντίθετα, ο πατριωτισμός στο εσωτερικό των αριστερών κομμάτων και σχηματισμών συρρικνωνόταν διαρκώς. Στο ΠΑΣΟΚ θα κυριαρχήσει ο σημιτικός εθνομηδενισμός και θα περιθωριοποιηθούν οι πατριωτικές φωνές (Χαραλαμπίδης, Τσοβόλας, Παπαθεμελής), ενώ και στον χώρο του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ επίσης, οι πατριωτικές φωνές (Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Γλέζος) είτε θα σιγήσουν είτε θα προσαρμοστούν στην κυρίαρχη εθνομηδενιστική αντίληψη. Τόσο ώστε, ο Λαφαζάνης και ο Αλαβάνος να υπογράψουν κείμενο υπεράσπισης της Μαρίας Ρεπούση! Όσοι επιμέναμε στην παραδοσιακή σύνθεση κοινωνιοκεντρισμού, οικολογίας, και πατριωτισμού, είχαμε γίνει μειοψηφία και, μάλιστα, η κυρίαρχη τάση ήταν να εκδιώκονται και να αποβάλλονται οι πατριωτικές φωνές από τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και η οικολογική ευαισθησία να ταυτίζεται με τον αντιπατριωτισμό.
Αυτή η εξέλιξη, η οποία κατέστη ηγεμονική στις δεκαετίες 1990 και 2000, απέκοψε ουσιαστικά, και στο επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων, τον πατριωτισμό από την Αριστερά. Σε πατριωτική κατεύθυνση έμεναν περισσότερο τμήματα της λαϊκής Δεξιάς ή της Εκκλησίας, ενώ ο εθνομηδενισμός της Αριστεράς συναγωνιζόταν εκείνον της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς. (Καθόλου τυχαία, με το σχέδιο Ανάν θα συνταχθεί ο Σημίτης και οι περί αυτόν, η Μπακογιάννη και ο Μητσοτάκης, ο Συνασπισμός και ο Κωνσταντόπουλος, ενώ θα αντιδράσουν οι δυνάμεις της πατριωτικής Αριστεράς και της λαϊκής Δεξιάς). Εμείς, στο Άρδην, ξεκινούσαμε πάντα από τη διαπίστωση πως η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία εξαρτημένη από τις παλιές αποικιοκρατικές δυνάμεις της Δύσης και ταυτόχρονα απειλείται κατ’ εξοχήν από τον τουρκικό επεκτατισμό. Γι’ αυτό και θεωρούσαμε πάντοτε πως ήταν πρωταρχική η εμμονή στην πατριωτική διάσταση, διότι χωρίς ανεξάρτητη πατρίδα δεν μπορεί να υπάρχει ούτε κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε δημοκρατικά δικαιώματα, ούτε… προστασία του περιβάλλοντος.
Έτσι, για είκοσι τουλάχιστον χρόνια, από το 1993 και μετά, όταν καταρρέει το ανατολικό στρατόπεδο και κυριαρχεί η αμερικανοκεντρική παγκοσμιοποίηση, θέτουμε ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα της χώρας το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, γι’ αυτό και συμμετέχουμε ενεργά σε όλους τους μεγάλους αγώνες, για την υπεράσπιση της κατακρεουργούμενης Γιουγκοσλαβίας, για την συμπαράσταση στους μόνους αυθεντικούς συμμάχους μας στην Τουρκία, τους Κούρδους και στον Οτσαλάν, προπαντός δε για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο. Στο ιδεολογικό πεδίο, κύρια μέριμνά μας γίνεται η αποδόμηση των εθνοαποδομητών και του εθνομηδενισμού που κυριαρχεί σταδιακά στον χώρο της διανόησης και της αριστεράς. Παραδειγματική υπήρξε η αντίθεσή μας στο βιβλίο της Ρεπούση και γενικότερα στην αποδόμηση της ελληνικής ιστορίας, που απεργάζονται από κοινού οι ΜΚΟ του Σόρος και οι ψευδοαριστεροί.
Οι Συριζαίοι αντίπαλοί μας και οι συνοδοιπόροι τους μας επέκριναν όλα αυτά τα χρόνια ως «εθνικιστές» και «εθνοπατριώτες», που εγκαταλείπουν δήθεν την κοινωνική προτεραιότητα προτάσσοντας την εθνική. Βέβαια, το πόσο ψευδής ήταν αυτή η ιδεολογία φάνηκε με το ξέσπασμα της κρίσης, όταν απεδείχθη ότι η ανεργία και η κατακρεούργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων ήταν συνέπεια του αποικιακού χαρακτήρα των σχέσεών μας με τη Δύση. Γι’ αυτό εξάλλου και πρωτοστατήσαμε στις κινήσεις ενάντια στο μνημόνιο με τους Αγανακτισμένους και τη «Σπίθα». Η κοινωνική κρίση στην Ελλάδα υπήρξε συνέπεια του παρασιτικού και εξαρτημένου χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο νεαρός λαοπλάνος αρχηγός του, ενδύθηκαν πρόσκαιρα, μετά το 2012, τη λεοντή του πατριωτισμού. Άρχισαν να μιλάνε για «πατρίδα» και «πατριωτισμό», εξαπατώντας ακόμα και ένα τμήμα της εναπομείνασας πατριωτικής Αριστεράς. Εμείς δεν παρασυρθήκαμε από αυτά τα απατηλά λόγια, αλλά εξακολουθούσαμε να υπενθυμίζουμε -έστω και εάν φανήκαμε για ένα διάστημα μονότονοι και ιδεοληπτικοί-, πως ο εθνομηδενιστής, του οποίου το ιδεολογικό σύμπαν κινείται σε έναν «μεταεθνικό κόσμο», και του οποίου η πατρίδα βρίσκεται στο Λονδίνο του Τσακαλώτου και του Παππά ή την Αμερική του Βαρουφάκη, δεν μπορεί να γίνει πατριώτης, ούτε μπορεί να υπερασπιστεί αυθεντικά τα κοινωνικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, τα οποία προϋποθέτουν ακριβώς την εθνική ανεξαρτησία.
Για να το κάνουμε πιο λιανά, σε μια χώρα που αποτελεί παρασιτικό εξάρτημα της Δύσης, και απειλείται άμεσα από τον τουρκικό επεκτατισμό, η εθνική πατριωτική αντίληψη είναι προϋπόθεση και για οποιαδήποτε κοινωνιοκεντρική πολιτική. Και αυτό φάνηκε πολύ καθαρά μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.Άνθρωποι που δεν αγαπάνε την πατρίδα τους δεν μπορούν και να αγαπάνε τον λαό της. Άνθρωποι που θεωρούν τους Έλληνες, «Ελληνάρες», «εθνικιστές», «καθυστερημένους», «θρησκόληπτους», δεν μπορούν να τους υπερασπιστούν απέναντι στους «πολιτισμένους» Αμερικανούς, Γερμανούς ή Ολλανδούς πολιτικούς και επιχειρηματίες, που σαν τον Σάϋλοκ απαιτούν ένα κομμάτι σάρκας από τους Έλληνες, και ακόμα λιγότερο μπορούν να αντισταθούν στον Ερντογάν που θέλει να παγιώσει και de jure την κατοχή της Κύπρου. Γι’ αυτό και εν τέλει οι δήθεν αντιμνημονιακοί και κοινωνιοκεντρικοί ψευδο-αντικαπιταλιστές γλείφουν με τόση επιμέλεια τις μπότες της Μέρκελ και της Λαγκάρντ και εφαρμόζουν το χειρότερο μνημόνιο σε βάρος του ελληνικού λαού.
Εξάλλου, αφού διάβηκαν τον Ρουβίκωνα του μνημονίου, τον Ιούλιο του 2015, ξεδιπλώνουν με τη μεγαλύτερη αναισχυντία και την εθνομηδενιστική ιδεολογία τους. Δηλώσεις του Φίλη για τους Ποντίους, αλλαγή των βιβλίων της Ιστορίας από την Αναγνωστοπούλου, ανακήρυξη του εθνομηδενιστή [και πρόεδρου του σημιτικού ΟΠΕΚ] Λιάκου σε υπεύθυνο για τη μεταρρύθμιση της παιδείας(!), απόλυτη αδιαφορία για τις συνέπειες του προσφυγικού και μεταναστευτικού κύματος στην ελληνική κοινωνία. Και επειδή όλα πρέπει να πηγαίνουν μαζί, ακολουθεί η προσπάθεια οριστικού ενταφιασμού του κυπριακού ελληνισμού, με ένα νέο σχέδιο Ανάν στο οποίο πρωταγωνιστούν ανενδοίαστα.
Τι έχουν να χάσουν πλέον; Τα λαϊκά στρώματα, που τους πίστεψαν και τους ψήφισαν προς στιγμήν, τα έχουν ήδη απολέσει. Καθώς και ένα μεγάλο μέρος της ίδιας της κομματικής τους βάσης  – ιδιαίτερα εκείνους που κάτι πίστευαν από τις εξαγγελίες τους. Επομένως, μια και δεν έχουν πουθενά αλλού να στηριχθούν, θα πρέπει να στηριχθούν αποκλειστικά στις ξένες καγκελαρίες και να γίνουν οι πιστότεροι τοποτηρητές των συμφερόντων των αφεντικών τους. Γι’ αυτό εξάλλου και αυτοί τους ανταμείβουν: Καμιά άλλη κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια δεν είχε τόσο μεγάλη στήριξη από Αμερικανούς και Ευρωπαίους, διότι ως γνωστόν οιαποστάτες είναι πάντοτε προτιμότεροι ακόμα και από τους ομοϊδεάτες. Αυτά που κάνει ο Κατρούγκαλος στο ασφαλιστικό, ο «μαρξιστής» των λονδρέζικων σαλονιών και της Μπλακ Ροκ, Τσακαλώτος, η Χριστοδουλοπούλου στο μεταναστευτικό δεν μπορούσαν να τα κάνουν ούτε κατά διάνοιαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Αντώνης Σαμαράς. Και ήταν έτοιμοι από καιρό: Η εθνομηδενιστική ιδεολογία τούς είχε προετοιμάσει για να είναι οι καλύτεροι υπηρέτες των ξένων και μάλιστα με εκσυγχρονιστικό πασπάλισμα για δικαιώματα των μειονοτήτων, αντιρατσισμό, υπέρβαση των «εθνικών στερεοτύπων» και άλλα ηχηρά παρόμοια.
Όσο λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι, όσο αυτή η κυβέρνηση, όσο αυτός ο πρωθυπουργός, βρίσκονται στην εξουσία, δεν θα κινδυνεύουν μόνο οι συντάξεις των πολιτών και τα βιβλία της Ιστορίας, αλλά η εθνική μας συνοχή, η Κύπρος, το Αιγαίο και η ανεξαρτησία μας, όση μας έχει απομείνει. Και όσο χάνουν τη λαϊκή στήριξη, τόσο πιο επικίνδυνοι γίνονται, γιατί το μόνο που τους απασχολεί είναι το να κρατηθούν στην εξουσία με κάθε τίμημα. Γιατί ξέρουν πως, αν απομακρυνθούν από αυτή –την εξουσία–, δεν έχουν κανένα μέλλον και καμία τύχη. Θα αποσυντεθούν πολύ χειρότερα και από το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ. Γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για κάθε είδους υποταγή, για κάθε είδους προδοσία.
Ελπίζω, έστω κατόπιν εορτής, αυτοί  που θεωρούν «προδότη» του αντιμνημονιακού αγώνα τον Τσίπρα, να αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως όσοι αντιπαραθέτουν κοινωνικά δικαιώματα και πατριωτισμό, ή θέτουν τον πατριωτισμό σε δεύτερη μοίρα στην Ελλάδα, θα εισπράττουν αναπόφευκτα έναν ΓΑΠ ή έναν Τσίπρα.  Εδώ, σε αυτόν τον τόπο είσαι πριν απ’ όλα ή πατριώτης ή εθνομηδενιστής και μετά οτιδήποτε άλλο. Αυτό σε τελική ανάλυση επικαθορίζει και τα υπόλοιπα. Εάν αυτή η –πασιφανής από όλη την ιστορική μας διαδρομή– αλήθεια δεν γίνει κατανοητή, τότε και τον πατριωτισμό θα εγκαταλείψουμε στα χέρια της Χρυσής Αυγής, και θα συνεχίσουν εσαεί να μας κυβερνάνε τα ανδρείκελα των ξένων, και θα νιώθουμε διαρκώς εξαπατημένοι και ανήμποροι.
Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου