Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Δεκ 2011


Και παρακαλώ μην του τα πείτε και μας… φύγει!
  • ΔΕΝ ξέρει ότι η βίαιη ανατροπή της από καιρού ήδη διαταραγμένης αναλογίας εργαζομένων-συνταξιούχων καθιστά αναξιόπιστη την υπόσχεση περί κρατικής εγγύησης της πληρωμής συντάξεων. Η βίαιη ανατροπή εντοπίζεται ακριβώς στο εφεύρημα της εργασιακής εφεδρείας που δεν είναι τίποτα άλλο από την άκριτη συσσώρευση συνταξιούχων η οποίοι σε βάθος χρόνου απλώς δε θα μπορούν να συνταξιοδοτούνται με τους σημερινούς όρους. Προφανώς του διαφεύγει ότι οι απολύσεις στο Δημόσιο με παράλληλο δραστικό περιορισμό της έκτασης του Δημοσίου τομέα και των δραστηριοτήτων του είναι μονόδρομος.
  • ΔΕΝ ξέρει ότι η διατήρηση ενός πολύπλοκου, δυσβάσταχτου και άδικου φορολογικού συστήματος διαιωνίζει τις συνθήκες διαφθοράς και φοροδιαφυγής. Ο Κώδικας Βιβλίων και Στοιχείων και κάθε μορφής έκτακτης φορολόγησης έπρεπε να είχαν καταργηθεί…προχτές. Όλη η φορολογική νομοθεσία πρέπει να χωράει σε μια σελίδα. Απλά, δίκαια και κατανοητά. Φτάσαμε στον τραγέλαφο το κράτος να φορολογεί την κατοικία, η οποία μπορεί και να μην αποδίδει κάποιο εισόδημα ενώ έχει ενσωματώσει εργασία και άλλα κεφάλαια, έχει φορολογηθεί ήδη όταν αγοράστηκε και εξακολουθεί να φορολογείται ενώ από την άλλη το ίδιο κεφάλαιο αν δεν έχει γίνει κατοικία αλλά έχει γίνει κατάθεση, χρυσές λίρες, μασούρι στο στρώμα δεν φορολογείται μολονότι δεν επιστρέφει στην οικονομία!
  • ΔΕΝ ξέρει ότι υπό αυτές τις συνθήκες, κανείς ιδιώτης επενδυτής δεν πρόκειται να αναλάβει ζημίες μέσω της διαδικασίας του PSI υποκύπτοντας στο δίλημμα να χάσει 50% των κεφαλαίων του τώρα προκειμένου να πάρει το 50% αργότερα γιατί πολύ απλά κανείς δεν πιστεύει ότι αυτό το 50% θα μπορεί να το αποπληρώσει το Ελληνικό Δημόσιο με το δρόμο που έχει πάρει. Και κανείς νουνεχής επενδυτής δεν θα συνεχίσει να επενδύει σε μια χώρα και συγκεκριμένα στο χρέος (!) μιας χώρας που εξακολουθεί να έχει το κεφάλι βαθιά στην άμμο.
  • ΔΕΝ ξέρει ότι αν το κράτος εξακολουθεί να υποκρίνεται τον επιχειρηματία πουλώντας νερό, ρεύμα, μεταφορές, υπηρεσίες και άλλα αγαθά (από λαϊκές αγορές μέχρι…δημοτικά σφαγεία!) απλώς στρεβλώνει τον ανταγωνισμό διατηρώντας ψηλά τις τιμές και κατά συνέπεια αυξάνει την ανεργία αφού δεν επιτρέπει να ανοίξουν άλλες επιχειρήσεις στον ίδιο τομέα και με τους ίδιους όρους, ενώ διατηρεί ψηλά τα κόστη αποπνίγοντας κάθε ελπίδα ανάπτυξης άλλων τομέων. Επιπλέον, απορροφά και την ελάχιστη ποσότητα διαθέσιμης ρευστότητας ως προνομιακός “επιχειρηματίας” – αφού το ίδιο νομοθετεί για πάρτη του – στραγγίζοντας την αγορά, και βεβαίως πολλαπλασιάζει τις “μαύρες τρύπες” αφού τα επισφαλή δάνεια των ΔΕΚΟ τελικώς τα “φορτώνεται” ο κρατικός προϋπολογισμός.
  • ΔΕΝ ξέρει ότι διατηρώντας προνόμια και κλειστά επαγγέλματα όχι μόνο συντηρεί ένα ανήθικο και αντικοινωνικό σύστημα αλλά διακρατεί σε αδράνεια τεράστια κεφάλαια που νέμονται λίγοι σε βάρος των πολλών και μάλιστα με αδιαφανείς όρους. Δεν είναι δυνατόν δυο-τρεις νέοι φαρμακοποιοί να μην μπορούν –ακόμη!– να ανοίξουν ένα φαρμακείο, δεν γίνεται με 18% ανεργία δυο-τρεις νέοι απόφοιτοι κάποιας τεχνικής σχολής να μην μπορούν να αγοράσουν ένα ταξί και να λειτουργήσουν μια επιχείρηση μεταφορών, δεν νοείται να μην μπορεί ένας επιχειρηματίας να ανοίξει ένα ιδιωτικό κέντρο υγείας στην επαρχία προσλαμβάνοντας νέους επιστήμονες γιατρούς, είναι ανήκουστο μια ομάδα δικηγόρων από την Τρίπολη, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να μην μπορούν να συστήσουν μια νομική εταιρεία και να τη διαφημίσουν αλλά ούτε και να φτιάξουν μια απλή συμβολαιογραφική εταιρεία.
Ναι, αγαπητοί μου δεν τα ξέρει αυτά ο Πρωθυπουργός μας. Γιατί αν τα ήξερε θα τα δρομολογούσε και επειδή δεν είναι πολιτικό πρόσωπο αλλά επιλογή έκτακτης ανάγκης ή θα τα υλοποιούσε ή θα υπέβαλλε την παραίτησή του. Δεν έχει ανάγκη να σκεφτεί το πολιτικό κόστος.
ΔΕΝ γίνεται, δεν υπάρχει που λένε και οι νεοέλληνες, τούτες τις κρίσιμες ώρες:
  • Να διατηρούνται τόσες ΔΟΥ σε κάθε πόλη, κωμόπολη και χωριό. Μία σε κάθε νομό –το πολύ– και τα υπόλοιπα (εισπράξεις, πληρωμές κλπ) στις τράπεζες και δι΄αλληλογραφίας.
  • Να διατηρούμε Πανεπιστήμια, Σχολές, Τμήματα, Στρατόπεδα σε κάθε ραχούλα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν μικρά και μεγαλύτερα τοπικά συμφέροντα.
  • Να μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό ιερείς, μουφτήδες και όλη η Ιεραρχία κάθε δόγματος. Ή η Εκκλησία είναι κομμάτι του Δημοσίου άρα και η περιουσία της άρα και η μισθοδοσία και η συνταξιοδότηση των λειτουργών της ή δεν είναι κομμάτι του Δημοσίου και άρα αναλαμβάνει η ίδια τα οικονομικά βάρη. Πως γίνεται πάντα τα βάρη να πέφτουν στον κρατικό κορβανά και τα κέρδη στον Εκκλησιαστικό παράγοντα δεν το έχω καταλάβει.
  • Να εξακολουθούν να χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό κόμματα. Ναι, να αναζητήσουν μόνα τους κεφάλαια. Ξέρουν αυτά.
  • Να διατηρούμε -άκουσον άκουσον! – μια διαφορετική μπάντα για κάθε ένστολο σώμα. Μέτρησα έξι(!) διαφορετικές μπάντες –ναι, μουσικές!- μία για το Στρατό, μία για το Ναυτικό, την Αεροπορία, το Λιμενικό, την Αστυνομία, την Πυροσβεστική και δεν ξέρω πόσες άλλες ακόμα μπορεί να υπάρχουν! Κάποιος μου εξήγησε ότι υπάρχουν και ξεχωριστές μπάντες σε κάθε πόλη του κάθε σώματος! Χώρια οι Δημοτικές! Φαίνεται ότι το Δημόσιο έχει μια στρατιά ολόκληρη μουσικούς!
Αυτά και άλλα πολλά δεν τα ξέρει ο κ. Παπαδήμος. Δεν πρέπει να τα ξέρει. Ένας τεχνοκράτης με τέτοια εμπειρία δεν θα ήταν δυνατόν να τα ξέρει και να παραμένει στη θέση του χωρίς να κάνει τίποτα γι΄αυτά! Χωρίς καν να μας έχει κοινοποιήσει ένα σχέδιο για το πως και πότε έχει σχεδιάσει να τα διορθώσει. Είπαμε δεν μετράει το πολιτικό κόστος ένας τεχνοκράτης Πρωθυπουργός. Ή μήπως το μετράει; Λέτε…;





  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Τα τελευταία χρόνια, έχουν πέσει, μία -μία, οι μάσκες και τα φτιασιδώματα από το ένοχο (της ολικής καταστροφής μας) πολιτικό καθεστώς, αποκαλύπτοντας ότι αυτό, (είτε με την ταμπέλα του Πασοκικού Σοσιαλισμού, είτε με το πρόσχημα του Φιλελευθερισμού, “νέου” και “παλιού”), αποτελεί τον εδώ τοποτηρητή και εκτελεστή των εντολών της παγκόσμιας “Νέας Τάξης”, που ήδη προχωρεί στο επόμενο (και τελικό) στάδιο της εγκαθίδρυσης της παντοκρατορίας της.

· Η “Αλλαγή” του Ανδρέα, (το 1981) με τη σημαία της οποίας ιδιοποιήθηκε τη μεταδικτατορική λαϊκή δίψα για μία ακαπέλωτη Δημοκρατία και με αυτή “κλείδωσε” την κυβερνητική εξουσία για μία 10ετία μπροστά
· Η “κάθαρση” που ευαγγελίσθηκε (το 1989) ο (αυτοαποκληθείς και “αρχάγγελός” της), Κώστας Μητσοτάκης, για την έξοδο από την “πρασινοφρουρούμενη” κομματκή φαυλότητα που επεκράτησε μετά τη νίκη του Ανδρέα,
· Η “ευημερία” που βεβαίωνε ο Σημίτης όταν, το 2000, την ώρα που, (για να μπούμε στη ζώνη του Ευρώ), ανέθετε στην Goldman Shacks το θανατερό για την Οικονομία μας “μαγείρεμμα” των, ήδη, από τότε, πατωμένων δημοσιονομικών μας
· Η “επανίδρυση του κράτους” από τον Κώστα Καραμανλή (το2004) και η φοβέρες του προς τους (υπαρκτούς) “νταβατζήδες” της Ελληνικής Οικονομίας, που συνέχισαν το ίδιο έργο μέσα από τα “δομημένα Ομόλογα”, το “Βατοπέδι”, το τελείωμα των “Ολυμπιακών” , τη SIEMENS και άλλα παρεμφερή
· Το κίβδηλο “λεφτά υπάρχουν” του ανεκδιήγητου ΓΑΠ, (το 2009) με το οποίο κατέκτησε την κυβέρνηση της χώρας, στις τελευταίες εκλογές, μαζί με το “αν δεν υπογράψουμε το Μνημόνιο, πτωχεύουμε”
και, τέλος
· Ο εκβιασμός των δανειστών μας (μέσω των κυβερνήσεών τους), με το “σας πτωχεύουμε, μή δίνοντάς σας την 6η δόση, αν δεν δηλώσετε ότι συμφωνεί όλος ο λαός στην πλήρη υποταγή του” (μέσα από τη γραπτή συμφωνία των κυβερνώντων κομμάτων) που έχρισε πρωθυπουργό διακεκριμένο στέλεχος της Νέας Τάξης, αποκαλύφθηκε ότι ήταν τα πλέον χυδαία, φθηνά και καταστροφικά ψέμματα όλης αυτής της περιόδου της “μεταπολίτευσης”, που το καθ' ένα, για να παρουσιαστεί σ' όλο του το μεγαλείο, χρειάζεται τουλάχιστον ένα πολυσέλιδο τόμο.

Η αποκάλυψη αυτή, πιστοποίησε (με ακράδαντες αποδείξεις) ότι στο λαβύρινθο της διαφθοράς, (στην οποία η Ελλαδίτσα μας, μ' όλους αυτούς, κατέκτησε παγκοσμίως πρωταγωνιστική θέση) είναι πιασμένες χέρι με χέρι οι ηγεσίες πασών των κομματικών χρωμάτων και αποχρώσεων και των αχρωμάτιτων “νταβατζήδων”.

Ψέμματα, χτισμένα πολυδάπανα και ειπωμένα έτσι, ώστε βήμα-βήμα να μας ρίξουν στο στόμα του λύκου που, όλα αυτά τα χρόνια, ακόνιζε τα δόντια του για το επερχόμενο τσιμπούσι του, την ολοσχερή λεηλασία των μοναδικών πλουτοπαραγωγικών πηγών και γεωπολιτιών οδών της χώρας μας, γνωστών και αγνώστων σ'εμάς.

Ο ΓΑΠ, αλλά και όλοι οι προηγούμενοί του, αν ήταν μίσθαρνα εκτελεστικά όργανα εχθρών της χώρας που επεδίωκαν την ολοκληρωτική κατάκτησή της, δεν θα έκαναν τίποτε παραπάνω από αυτό που έκαναν στα χρόνια της πρωθυπουργίας τους, πριν αυτή παραδοθεί, από τον τελευταίο σκυταλοδρόμο αυτής της καταστροφικής σκυταλοδρομίας (τσαλαπατώντας τις προβλέψεις του Συντάγματος) στον Λουκά Παπαδήμο, επιφανές στέλεχος της “Διεθνούς του Χρήματος”, συνεργάτη του Σημίτη κατά την ολέθρια πράξη ανάθεσης στην Goldman Shacks, τού θανατερού για την Οικονομία μας “μαγειρέμματος” των δημοσιονομικών μας.

Παρακολουθούμε, λοιπόν, τα τελευταία 35 χρόνια, τη θανατηφόρα αιώρηση του εκκρεμούς της “Λαϊκής θέλησης” για την ηγεμόνευσή της, από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη και πάλι στη Σκύλλα και πάλι στη Χάρυβδι και ετοιμαζόμαστε να πέσουμε πάλι, για άλλη μία φορά, μέσα από “άψογες Δημοκρατικές διαδικασίες”, στα (γνωστά μας, πλέον) κοφτερά δόντια της Σκύλλας που, με τη μορφή του καλού και πατριώτη Σαμαρά, προσδοκά να ξεγελάσει, για ακόμη μία φορά, το πόπολο.

Αυτή η συνεχής εναλλαγή μας στα δόντια και στα νύχια αυτών των δύο μυθικών τεράτων, (πάντοτε, σοφά συμβολικών), μας έχει αποκαλύψει και κάτι άλλο: Έχουμε δεί, πλέον, πως τα στόματα των δύο αυτών τεράτων, ταίζουν το ίδιο σώμα. Ταίζουν και θεριεύουν μία συγκεκριμένη (και γνωστή σε κάθε Έλληνα) οικογενειοκρατούμενη Ολιγαρχία (πολιτική και οικονομική).

Αυτή είναι που μας κυβερνά, φτιασιδωμένη σαν Δημοκρατία, μεταμφιεσμένη πότε σε γαλάζια σωτηρία και πότε σε πράσινη, με τη σύμπραξη, πάντοτε, των άλλων κομματικών θεωρητικών γεμισμάτων!!!

Αυτή είναι η τελευταία (και η μεγαλύτερη) αποκάλυψη του τελευταίου και μεγαλύτερου ψέμματος !!! Αποκαλύφθηκε, πλέον, ότι, κάτω από τον μανδύα της Δημοκρατίας, μάς κυβερνά μία (γνωστή σε όλους μας) Ολιγαρχία, η οποία ασκεί την τοπική εξουσία τής παγκόσμιας Νέας Τάξης πραγάτων (“ordine nuovo” – “new order”), που επιβάλλει η “Διεθνής του Χρήματος”.

Πώς γίνεται, λοιπόν, μετά από όλες αυτές τις ανατριχιαστικές αποκαλύψεις, που, σημειωτέον, δεν αποτελούν μυστικά, (όλοι τις βλέπουμε και όλοι τις ακούμε), όλοι τις έχουμε καταλάβει (το ομολογούν, εξ άλλου, οι ίδιοι οι ένοχοι, το υπηρετικό (πολιτικό) προσωπικό της Νέας Τάξης) ότι τα ψέμματα που αυτές οι αποκαλύψεις έκρυβαν, μας έχουν οδηγήσει στο σημερινό καταστροφικό αδιέξοδο;

Πώς γίνεται και δεν δίνουμε ένα πήδημα για να ξεφύγουμε από αυτό το διαρκές πήγεν'-έλα μεταξύ της Σκύλλας και της Χάρυβδις και να μην αφήσουμε, εδώ, στην Ελλάδα μας, αυτή την κτηνώδη Νέα Τάξη να μας αιχμαλωτίσει;

Πώς γίνεται αυτό το μαύρο θαύμα;

Αυτή είναι μία κρίσιμη ερώτηση, η απάντηση της οποίας μπορεί να μας ελευθερώσει από αυτό το αδιάκοπο και εντελώς καταστροφικό εκκρεμές.

Αυτός είναι και ο λόγος που γράφεται αυτό το σημείωμα: Να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, οπότε ανοίγει ο δρόμος να ελευθερωθούμε από αυτό που μας κρατά αναίσθητους, ενώ οι φλόγες της καταστροφής πλησιάζουν με ταχύτητα για να κάνουν τα πάντα στάχτη...

Πώς γίνεται, λοιπόν και, ενώ έχει αρπάξει φωτιά το σπίτι μας και εμείς, παρ' όλο που το βλέπουμε, παρ' όλο που μυρίζουμε τον καπνό της και νοιώθουμε τη θερμοκρασία να ανεβαίνει επικίνδυνα στο σπίτι, καθόμαστε, σχεδόν απαθείς, στο σαλόνι (που είναι μετά από δύο-τρία δωμάτια) και παρακολουθούμε στην τηλεόραση το σήριαλ που μας αρέσει ή το μάτς που παίζει η ομάδα μας... σαν η πραγματικότητα να είναι το σήριαλ και η φωτιά να είναι εικονική!

Η μεταφορά αυτή, δεν απέχει καθόλου από την πραγματικότητα για την οποία μιλάμε. Η Ελλάδα, δηλαδή το σπίτι μας (που, για να το έχουμε, δούλεψαν σκληρά και πέθαναν επάνω στο χτίσιμο αυτό, οι γονείς μας και οι γονείς των γονιών μας) παραδίδεται σε ξένα χέρια, (σα να το χάσαμε σε πόλεμο) κι εμείς παρακολουθούμε τις διαδικασίες αυτής της παράδοσης, σχεδόν απαθείς, άβουλοι και άπραγοι για τη συσπείρωση που όλοι φωνάζουμε ότι χρειάζεται και (σχεδόν) κανένας μας δεν συσπειρώνεται...

Τί είναι αυτό που μπορεί να μας κρατά έτσι, μοιραίους και ανήμπορους να αντιδράσουμε αποτελεσματικά, σαν ναρκωμένους, ενώ βλέπουμε την καταστροφή να έρχεται;

Τί άλλο μπορεί να είναι, εκτός από μία ψευδαίσθηση ότι αυτό που βλέπουμε είναι ψευδές και δεν είναι αληθινό;

Δηλαδή, έχουμε πεισθεί ότι το αληθινό (αυτό που φανερώνεται στις αισθήσεις και στη λογική μας) είναι ψέμμα και το ψέμμα είναι η αλήθεια!

Πώς γίνεται αυτό;

Παρακάτω, επιχειρείται μία προσέγγιση που απαντά στο ερώτημα, ώστε αμέσως μετά να προκύψει και η αντιμετώπιση του προβλήματος:

Το δύσκολο αυτό έργο (της παρουσίασης του ψέμματος σαν αλήθεια) το έχει αναλάβει εργολαβικά, το “βαρύ πυροβολικό” της προπαγάνδας του καθεστώτος: Η Τηλεόραση και, (σε δεύτερο ρόλο) ο Τύπος.

Είναι δύο εργαλεία που, η κατάλληλη χρήση τους, μπορεί να περάσει τα πιό απίστευτα ψέμματα σαν αλήθειες.

Αυτό, επιτυγχάνεται, διότι:

1. Επί σειρά ετών, έχει περάσει στο μυαλό του λαού ότι, κάθε τι που λέγεται από αυτούς τους δύο πομπούς ειδήσεων, είναι, κατά τεκμήριο, αληθές.

Για την εμπέδωση αυτής της ιδιότητας, οι περισσότερες ειδήσεις τους, είναι, κατά βάση, αληθείς, με τεκμηριωμένη την εκπεμπόμενη αλήθεια, από φωτογραφίες, ζωντανές σκηνές, βίντεο, ανταποκρίσεις με πρωταγωνιστές των γεγονότων και κάθε τι που αίρει κάθε αμφιβολία και αμφισβήτησή του προβαλλόμενου γεγονότος.

Όταν, μάλιστα, το ίδιο γεγονός προβάλλεται κατά τον ίδιο τρόπο και από άλλους σταθμούς/κανάλια εκπομπής, αλλά και “δένει” με τις δημοσιεύσεις του Τύπου, εδραιώνει την πεποίθηση ότι η παρουσίασή του είναι αληθής.

Έτσι, όταν από όλα τα “σοβαρά” Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εκπέμπεται το κάθε γεγονός, φωτιζόμενο από την ίδια γωνία, η κοινωνία σχηματίζει την εικόνα που προσφέρει αυτός ο φωτισμός τού γεγονότος.

Ο αποκλεισμός κάθε άλλης γωνίας φωτισμού, κρύβει από τον τηλεθεατή άλλα πράγματα που πιθανώς βρίσκονται στο ίδιο περιβάλλον και τα οποία, θα μπορούσαν να αλλάξουν την εντύπωση που προκαλεί η εικόνα, χωρίς αυτά. Π.χ η εικόνα που δείχνει έναν αλλόφρωνα άνδρα που κρατά το ματωμένο κεφάλι του και βογγά από πόνο, προκαλεί λύπηση. Αλλά, αν η εικόνα “άνοιγε” και βλέπαμε ότι γύρω του υπάρχουν καμιά δεκαριά σώματα εφήβων που ψυχοραγούν και βλέπαμε από την αρχή τη σκηνή του μακελιού, όταν τρία λεπτά νωρίτερα ο άνδρας αυτός εξετέλεσε εν ψυχρώ τους πεσμένους γύρω του εφήβους, τα αισθήματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.

Όταν, λοιπόν, όποτε ανοίγεις την τηλεόραση και ακούς ότι η υπογραφή του “Μημονίου” έγινε για να σωθεί η Ελλάδα, τελικά το πιστεύεις, κι αν δεν το πιστεύεις ακράδαντα, δύσκολα δέχεσαι το αντίθετο, το οποίο δεν έχεις ακούσει κάποιον να το υποστηρίζει...

2. Όλοι γνωρίζουμε το αξίωμα “η επανάληψη είναι μητέρα της γνώσης”. Η φρενήρης επανάληψη ενός ψέμματος σαν αλήθεια, το καθιερώνει σαν αλήθεια. Όλοι θυμόμαστε το πρόσφατο παρελθόν, όταν, όποτε εμφανιζόταν ο ΓΑΠ και οι παρατρεχάμενοί του, εκείνο που πρόβαλλαν τα ΜΜΕ, πρίν καί πέραν του “κυρίου θέματος” της εμφάνισης ή της ομιλίας του, ήταν η “αξιοπιστία” που αποκατάστησε, μέσα και έξω από την Ελλάδα, η ενθρόνισή του στην πρωθυπουργία.

Από το πολύ πίτσι-πίτσι, κάποιοι το πίστεψαν, διαγράφοντας από το μυαλό τους ότι λίγο καιρό πρίν, ο “αξιόπιστος” ΓΑΠ τούς παραμύθιασε, αυτούς τους ίδιους, με το εντελώς αναξιόπιστο (όπως αποδείχθηκε) “λεφτά υπάρχουν”...

Έπρεπε να πνιγεί στο φτύσιμο της Μέρκελ και στις ροχάλες του Σαρκοζί και όλων των ομολόγων του από την, πέραν κάθε ορίου αναξιοπιστία του απέναντί τους (ο αναξιόπιστος είναι τέτοιος προς όλους) για να γλυτώσουμε από την κουραστική προπαγάνδα περί της αξιοπιστίας του υποδειγματικού πορτραίτου της αναξιοπιστίας...

Παρ' όλ' αυτά, όποτε εμφανισθεί στις οθόνες της TV, περιμένουν και δέχονται τις απαντήσεις του σαν να έχουν απέναντί τους έναν αξιόπιστο και σοβαρό άνθρωπο, που εννοεί αυτά που λέει. Έτσι, με τη στάση τους αυτή, σβύνουν και ακυρώνουν (στο μυαλό του τηλεθεατή) την πραγματικότητα, ότι, δηλαδή, πρόκειται για το πλέον αναξιόπιστο (και ως εκ τούτου άθλιο) πρόσωπο, το οποίο δεν μπορείς να του θέτεις ερωτήματα, αφού οι απαντήσεις του έχουν αποδειχθεί ότι είναι, πάντοτε, χυδαία ψέμματα.

Το ίδιο, βέβαια, ισχύει και για τον κάθε Υπουργό και βουλευτή που αφαίρεσε ένα πετραδάκι (ή και κοτρώνα) από το οικοδόμημα της Δημοκρατίας και της Πολιτείας μας.

3. Ο αποπροσανατολισμός του λαϊκού ενδιαφέροντος, αποτελεί μία άλλη τακτική της προπαγάνδας. Όλοι έχουμε παρατηρήσει ότι, εν όψει λήψης μίας σημαντικής αντιλαϊκής απόφασης, η κυβέρνηση φροντίζει ώστε τα ΜΜΕ να στρέψουν τους προβολείς τους αλλού. Ένα τρομοκρατικό χτύπημα, ή μία επιτυχία επί της τρομοκρατίας, έχει συμπέσει, πολλές φορές, με τέτοιες δύσκολες στιγμές της κυβέρνησης.

4. Άλλη μία τακτική της προπαγάνδας, για τον αποπροσανατολισμό του λαϊκού ενδιαφέροντος, είναι η παρουσίαση γεγονότων ήσσονος σημασίας, σαν πρώτου μεγέθους, που αποσπούν τη λαϊκή επαγρύπνηση. Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός π.χ. Αποτελεί, τελευταίως, μόνιμη πρακτική αυτού του είδους, λές και αν ο Καστανίδης από Υπουργός Παιδείας γίνει Υπουργός Ναυτιλίας και ο Αβραμόπουλος από Υπουργός Παιδείας γίνει Υπουργός Οικονομίας, ή φύγει από την κυβέρνηση και μπεί κάποιος άλλος, κάτι θα αλλάξει... Και όμως, ο λαός ασχολείται μέρες και μέρες με αυτό το θέμα, καθώς η τηλεόραση τον καθηλώνει μπροστά σ' αυτό και τον χτυπά σα χταπόδι επάνω στο σκληρό τίποτε, εκεί, στον αναπαυτικό καναπέ του που αποτελεί το πιό αποτελεσματικό απομονωτήριο, το πιό ασφαλές κελί, όπου το καθεστώς μας κρατά δεμένους χειροπόδαρα....

5. Η άλλη αποστολή της προπαγάνδας είναι να δημιουργήσει ένα πλαίσιο προσώπων και θεσμών, ώστε η σκέψη των θεατών /αναγνωστών των ΜΜΕ, να κινείται μόνον μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Αιχμαλωτίζει, έτσι, τη σκέψη με ένα αόρατο σχοινί που τη δένει και δεν την αφήνει να βγει έξω από το “κάδρο” που προβάλλεται μονίμως και μετ' επιτάσεως, ως μοναδικός και περιφραγμένος χώρος κίνησης της σκέψης. Π.χ, όταν, ως ηγετική πολιτική ομάδα, παρουσιάζεται μόνο ένα ορισμένο σύνολο προσώπων, από όλα τα κόμματα (αλλά κανέναν έξω από αυτά) και όλες οι συζητήσεις και εκδοχές που παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ ως εκδοχές ηγετικής ομάδας, προβάλλουν τα πρόσωπα αυτής της διακομματικής ομάδας και κανέναν άλλο και όταν αυτό συμβαίνει επί μακρύ χρονικό διάστημα, η σκέψη δεσμεύεται σ' αυτά τα πρόσωπα όταν καλείται να επιλέξει ποιός μπορεί να κυβερνήσει.

6. Μία ακόμη μέθοδος, που χρησιμοποιεί επιτυχώς η προπαγάνδα, είναι η αποδιοργάνωση της λογικής.

Επειδή, τα περισσότερα από αυτά που παρουσιάζει το καθεστώς πολιτικό σύστημα είναι ψέμματα που πρέπει να περάσουν για αλήθειες, η κοινή λογική πρέπει να αποδιοργανωθεί.

Αυτό, γίνεται με επέμβαση κατ' ευθείαν μέσα στον εγκεφαλικό μηχανισμό των πολιτών. Το άσπρο προβάλλεται τεκμηριωμένα για μαύρο, το σωστό για λάθος, το κακό για καλό... Η παραποίηση της έννοιας των λέξεων, είναι μία πολύ αποτελεσματική μέθοδος απορρύθμισης της λογικής.

Το αποκορύφωμα αυτής της πρακτικής, ήταν η πρόσφατη (και εντελώς αποκαλυπτική της εν λόγω μεθόδου) απαίτηση του Βαγγέλη Βενιζέλου, η πτώχευση να μην αποκαλείται ”πτώχευση”, αλλά να αποκαλείται “selective default”, ώστε ο μπαρμπα-Θανάσης κι η κυρα-Κατίνα, ακούγοντας και προφέροντας “σελέκτιβ ντεφό”, να μη πάρουν χαμπάρι για τί μιλάμε και τι γίνεται... αυτοί πρέπει να κινούνται (ιδίως κατά τις εκλογές) ανάλογα με τις εντολές “αριστερά – δεξιά – κέντρο.... αυτό αρκεί....

Αυτές οι πρακτικές ποδηγέτησης της σκέψης των πολιτών, (που δεν είναι οι μόνες, αλλά οι κυριότερες) σε συνδυασμό με τον εμβολιασμό της κοινωνίας με θεωρίες διεθνισμού και παγκοσμιοποίησης που αποσυνθέτουν την αγάπη για την πατρίδα και μπερδεύουν τις προτεραιότητες των αμυντικών θέσεων μίας αμυνόμενης κοινωνίας, οδηγούν στην αμφιβολία περί του πρακτέου, όταν απειληθεί η ίδια η κοινωνία, μέσα στην οποία διαβιεί ο πολίτης.
Όταν, όμως, την ώρα της μάχης, τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις ακαριαία αν πρέπει να πέσεις ή να σηκωθείς, να επιτεθείς ή να αμυνθείς, εσύ αμφιταλαντεύεσαι, είσαι σίγουρα σκοτωμένος και η μάχη χαμένη.

Από όλα αυτά, ως εδώ, προκύπτει ένα βέβαιο συμπέρασμα: Αν, πράγματι, θέλουμε να νικήσουμε στον πόλεμο ενάντια στους δυνάστες μας, πρέπει, πριν από κάθε τι άλλο, να εξουδετερώσουμε το βαρύ πυροβολικό τους που βομβαρδίζει ανηλεώς, από το πρωί ως τό βράδυ, τη σκέψη μας και αδρανοποιεί το αμυντικό σύστημά μας.

Αυτό (το εχθρικό πυροβολικό), βρίσκεται μέσα στο κάστρο της προπαγάνδας, δηλαδή μέσα στα studios και στις κονσόλες παραγωγής των τηλεοπτικών εκπομπών και στα τυπογραφεία των εφημερίδων πανελλήνιας εμβέλειας.
Το κάστρο φαίνεται απόρθητο, καθώς η είσοδος σ' αυτό φυλάγεται από δυσθεώρητα και πανάκριβα τείχη κτισμένα από βουνά χρημάτων, αυτών που χρωστάμε, γιατί με αυτά χτίστηκαν.
Αυτά τα τείχη, κρατούν έξω την ΙΣΗΓΟΡΙΑ, δηλαδή έναν ακρογωνιαίο λίθο της Δημοκρατίας, αυτόν που επιβάλλει “το δικαίωμα της ίσης αγόρευσης από το βήμα της Δημοκρατίας”, που στην εποχή μας είναι η Τηλεόραση και ο Τύπος.

Αν δεν πέσει αυτό το κάστρο και αν δεν αποκατασταθεί η ισηγορία, δεν θα πέσει και η δυναστεία που μας κρατά αιχμάλωτους της, στα κελιά της φτώχειας μας....

Μπορεί να πέσει ;
Μπορούμε να το καταλάβουμε, ή, τουλάχιστον, να το εξουδετερώσουμε;

Και βέβαια μπορούμε, αφού τίποτε δεν είναι αδύνατον.

Εκείνο που χρειάζεται, είναι μία συνεννόηση όλων όσων συμφωνούμε σε αυτό. Μία απόφαση και ένας καλός συντονισμός.

Όμως, αυτά δεν θα γίνουν, εδώ, στον αέρα.

Ο Μίκης Θεοδωράκης, εδώ και μέρες, έχει σημάνει συσπείρωση όλων των κινημάτων και κινήσεων που έχουν τους ίδιους στόχους, στην Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση – “ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α” (sparks@kap-spitha.gr) .

Όσοι (Κινήσεις – Κινήματα και προσωπικότητες) συμφωνούν να οργανώσουμε μαζί, ισότιμα και ισοδύναμα, τον “Γοργοπόταμο του 2012”, για να ανατινάξουμε τη γέφυρα που επιτρέπει τη διάβαση αυτής της προπαγάνδας προς το μυαλό του Λαού, τους περιμένει η ανάγκη και η ιστορία.

Η “γέφυρα” πρέπει να γκρεμιστεί, πρίν περάσει ο επελαύνων εχθρός...


Στα πλαίσια μίας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, δεν συμβαδίζουν οι επιθυμίες των Πολιτών με αυτές των κυβερνώντων – με τη βοήθεια της άμεσης δημοκρατίας, επανέρχονται οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί
Όπως αναφέραμε πρόσφατα (Η συναίνεση του Βερολίνου), η μείωση των δαπανών, η αύξηση των εσόδων, το ύψος του επιτοκίου, καθώς επίσης ο χρόνος αποπληρωμής, από τον οποίο εξαρτώνται οι εκάστοτε δόσεις, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες εξυπηρέτησης του χρέους – ενώ η αύξηση των εσόδων μπορεί να προέλθει είτε από υψηλότερους φόρους, είτε από τη μεγαλύτερη ανάπτυξη. Σε γενικές γραμμές δε, με δεδομένα τα έσοδα και τις δαπάνες, ως ποσοστά επί του ΑΕΠ, υποθέτοντας δηλαδή ότι είναι σταθερά, ο ρυθμός ανάπτυξης πρέπει να ξεπερνάει το ύψος του επιτοκίου - έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η ποσοστιαία επί του ΑΕΠ μείωση του χρέους.

Από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, τεκμηριώνεται το γεγονός ότι, το χρέος της Ελλάδας θα ήταν πολύ καλύτερα διαχειρίσιμο, εάν το επιτόκιο διαμορφωνόταν στο 1,25% (1% είναι το σημερινό βασικό της ΕΚΤ) - χωρίς καμία διαγραφή χρέους και με δόσεις εξόφλησης 40 ετών.

Δημόσιο Χρέος

Τόκοι

Χρεολύσια

Σύνολο

360 δις € με 1,25%

4,50

9,00

13,50

260 δις € με 8,00%

20,80

6,50

27,30


ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αποπληρωμή του χρέους σε 40 ετήσιες δόσεις (α) χωρίς διαγραφή (360 δις €) και (β) με διαγραφή 100 δις € (260 δις €)

Σημείωση: Για διευκόλυνση, δεν συνυπολογίζουμε τη συνεχή μείωση των ετησίων τόκων, λόγω της αποπληρωμής των δόσεων του χρέους. Το 1,25% είναι το επιτόκιο, με το οποίο δανείζει σήμερα η ΕΚΤ τις τράπεζες.

Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, η ετήσια επιβάρυνση (τοκοχρεολύσια), χωρίς διαγραφή χρέους και με 1,25% επιτόκιο θα ήταν της τάξης των 13,5 δις € - ενώ με διαγραφή 100 δις € και με επιτόκιο 8% θα ήταν 27,3 δις €. Επομένως, η μη διαγραφή και η επιβάρυνση μας με χαμηλό επιτόκιο, θα ήταν μία πολύ πιο συμφέρουσα λύση για την Ελλάδα – παράλληλα, η λύση αυτή θα ήταν σχετικά εφικτή στην επίτευξη της, καθώς επίσης απόλυτα έντιμη, ενώ δεν θα υποχρέωνε τις τράπεζες μας να «ξεπουληθούν» στους ξένους εισβολείς.

Περαιτέρω, στο ίδιο άρθρο είχαμε επισημάνει πως, με βάση τα παραπάνω, είναι εμφανές ότι, εάν ένα κράτος θέλει να αποφύγει τη χρεοκοπία, οφείλει να ακολουθήσει μία διαφορετική οικονομική πολιτική όσον αφορά τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του (η οποία να επικεντρώνεται στη μείωση των περιττών δαπανών λειτουργίας του και όχι στους φόρους), μία δεύτερη όσον αφορά τα ελλείμματα του εξωτερικού ισοζυγίου του (αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω κάποιας λογικής εσωτερικής υποτίμησης, μείωση των φόρων, παραγωγικές επενδύσεις, εξαγωγές), καθώς επίσης μία τρίτη, όσον αφορά τα χρέη και τους τόκους εξυπηρέτησης τους (αναδιαπραγμάτευση, ανάπτυξη). Ειδικότερα τώρα τα εξής:

(α) Δημόσιο χρέος και τόκοι: Σύμφωνα με πρόσφατες, επίσημες αναφορές των ΜΜΕ, το Ελληνικό δημόσιο εμφανίζεται ως διαπραγματευτής της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου (Πύρρειος Χρεοκοπία), ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Αυτοί που συζητούν λοιπόν με τους διεθνείς δανειστές μας είναι η ΕΕ και το ΔΝΤ – με την Ελλάδα να παραμένει θεατής των εξελίξεων (γεγονός που έχουμε επισημάνει πολλές φορές στο παρελθόν).

Παράλληλα, τόσο η Ευρωπαϊκή Βαρυχειμωνιά, όσο και η «Αλλαγή Παραδείγματος, η οποία χαρακτηρίζει την εποχή μας, επιδεινώνουν τις προοπτικές για το 2012 – παρά το ότι εμείς τουλάχιστον θεωρούμε ότι θα είναι το έτος εξόδου μας από την κρίση (καλής ή κακής).

Κατά την άποψη μας, αυτό που θα έπρεπε να συμβεί για να υπάρξει μέλλον για την Ελλάδα, θα ήταν ένας ριζικός διαχωρισμός των τομέων αυτών από τον προϋπολογισμό μας – μία τοποθέτηση τους καλύτερα σε ένα θεωρητικό «επενδυτικό κεφάλαιο» με έναν «Ισολογισμό», στη μία πλευρά του οποίου θα ήταν τα χρέη και οι τόκοι εξυπηρέτησης τους, ενώ στην άλλη αναλυτικά τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου (συμπεριλαμβανομένων των πολεμικών επανορθώσεων και του υπογείου πλούτου).

Έτσι θα μπορούσε να εξασφαλισθεί μία καθαρή εικόνα των «μεγεθών» μας, με στόχο την αναζήτηση της ορθολογικής χρηματοδότησης τους - παράλληλα με τις προσπάθειες κάλυψης τόκων και χρεολυσίων, από τη σωστή εκμετάλλευση των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου.

(β) Εξωτερικό Ισοζύγιο: Στόχος θα πρέπει να είναι ο ισοσκελισμός των μεγεθών του – με τη βοήθεια της μείωσης των εισαγωγών, καθώς επίσης της αύξησης των εξαγωγών.

Για να μπορέσει να επιτευχθεί η αύξηση των εξαγωγών (εισροή συναλλάγματος) απαιτούνται μεταξύ άλλων επενδύσεις στη γεωργία (η οποία θα αποτελέσει έναν από τους σημαντικότερους μελλοντικούς τομείς κερδοφορίας παγκοσμίως), καλύτερη «εμπορική» εκμετάλλευση των τουριστικών υποδομών μας και προσέλκυση της ελληνικής Ναυτιλίας στη χώρα της.

Από την άλλη πλευρά, για να μειωθούν οι εισαγωγές θα πρέπει να παράγουμε τουλάχιστον εκείνα τα προϊόντα, για τα οποία υπάρχουν οι προϋποθέσεις – επομένως, απαιτούνται παραγωγικές επενδύσεις από Έλληνες και Ευρωπαίους, οι οποίες μπορούν να εξασφαλισθούν εάν περιορισθεί η γραφειοκρατία, η διαπλοκή και η διαφθορά, με την παράλληλο φορολογικό/επενδυτικό εξορθολογισμό. Σε κάθε περίπτωση, όσο δεν επενδύουν οι ίδιοι οι Έλληνες, οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα από όλους τα μειονεκτήματα της χώρας τους, είναι παράλογο να περιμένουμε ότι θα επενδύσουν οι ξένοι – «εταίροι» μας και μη.

(γ) Προϋπολογισμός: Στόχος εδώ είναι η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων – ειδικά μετά τη διαφορετική αντιμετώπιση (τοποθέτηση) χρέους και τόκων, όπως την αναλύσαμε παραπάνω. Στα πλαίσια αυτά, η εγκατάσταση της άμεσης Δημοκρατίας στη χώρα μας θα μπορούσε να είναι καταλυτική.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη δύο Γερμανίδων οικονομολόγων, οι οποίες ανέλυσαν την πρόοδο των δημοσίων οικονομικών όλων των 25 ελβετικών καντονιών τα τελευταία 110 έτη, όσο πιο πολύ συμμετέχουν οι Πολίτες στον έλεγχο των δημοσίων δαπανών, τόσο καλύτερα είναι τα αποτελέσματα. Ειδικά σε εκείνα τα ελβετικά καντόνια (15), στα οποία διενεργούνται αυτόματα δημοψηφίσματα, σε σχέση με τις προγραμματιζόμενες δημόσιες δαπάνες (όπως για παράδειγμα, την ανέγερση ενός κρατικού νοσοκομείου), τα αποτελέσματα (θετικοί προϋπολογισμοί) είναι καταπληκτικά.

Μεταξύ των ετών 1980 και 1999 διενεργήθηκαν 461 διαφορετικά τοπικά δημοψηφίσματα για θέματα προϋπολογισμού, εκ των οποίων το 86% (περίπου 397) ήταν υπέρ των δαπανών που προτάθηκαν. Κατά μέσον όρο, οι δαπάνες των καντονιών στα οποία διενεργούνται αυτόματα δημοψηφίσματα είναι 12% χαμηλότερες από τις αντίστοιχες των άλλων καντονιών. Εκτός αυτού αποδείχθηκε ότι, ακόμη και η απειλή ενός δημοψηφίσματος αρκεί για να περιορίσουν τις δημόσιες δαπάνες (σπατάλες) οι πολιτικοί. Όπως γράφουν δε χαρακτηριστικά οι δύο οικονομολόγοι:

«Στα πλαίσια μίας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, δεν συμβαδίζουν οι επιθυμίες και τα ενδιαφέροντα των Πολιτών με αυτά των κυβερνώντων – με τη βοήθεια της άμεσης δημοκρατίας, το δημοκρατικό αυτό «έλλειμμα» καταπολεμάται με επιτυχία, οπότε επανέρχονται οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί».


Αν δεν τολμούν να υπερασπιστούν
την πατρίδα, να παραιτηθούν


Με λύπη παρακολουθούμε πως δεν έχει τελειωμό ο εξευτελισμός των πολιτικών ανδρείκελων που κυβερνούν, συγκυβερνούν ή ένοχα σιωπούν. Στην πτώση του πολιτικού συστήματος, η ανεπάρκεια, η ανικανότητα, η ατολμία και το σύνθημα: «πρώτα το κόμμα», αποτελούν παράγοντες που αποδεδειγμένα πλέον οδηγούν στην κατάπτωση και την εξαθλίωση της πατρίδας μας.

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών απλά δικαιώνουν τις θέσεις της «Νέας Ελλάδας», η οποία έχει τοποθετήσει στην κορυφή του πολιτικού της προσανατολισμού τα εθνικά ζητήματα, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της χώρας και των Ελλήνων πολιτών.

Η λέξη πατρίδα και όλα τα παράγωγά της έχουν απαγορευτεί ή χλευάζονται από τους προοδευτικούς απάτριδες κυβερνώντες και τους συν αυτώ, ενώ οι υποχρεώσεις που πηγάζουν εκ του Ελληνικού Συντάγματος έχουν «αμεληθεί», παραποιηθεί ή εξοβελισθεί ως πανάκεια, από εκείνους που εθελοντικά προσφέρθηκαν για την προάσπιση των συμφερόντων αλλά και του γεωγραφικού χώρου που καταλαμβάνει η Ελλάδα.

Συνηθισμένο στην χλεύη, το πολιτικό σύστημα, παρακολουθεί με απάθεια ή προσποιούμενο, τις εξελίξεις επί των εθνικών θεμάτων, ενώ δεν δείχνει το παραμικρό ενδιαφέρον να προασπίσει ενεργά όλα εκείνα που οι Έλληνες πολίτες αναμένουν από αυτό.

Η Νέα Ελλάδα απαιτεί την άμεση σύγκλιση της Ελληνικής Βουλής (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν) και την ψήφιση Casus Belli από την πλευρά της Ελλάδας προς την Τουρκία, τόσο για το Αιγαίο, για το Καστελόριζο, για την Θράκη αλλά και την Γαύδο, σχετικά με ενέργειες που γίνονται κατά της Ελλάδας και οι οποίες υλοποιούνται είτε άμεσα από τις μυστικές υπηρεσίες της «συμμάχου», «φίλης» και γείτονος Τουρκίας, είτε από μισθωμένα όργανα που έχουν εκπαιδευθεί στην Τουρκία και στη συνέχεια πέρασαν στην Ελλάδα σαν λαθρομετανάστες.

Πρέπει, επιτέλους, να δοθεί ένα τέλος στην υποκρισία της πολυδιαφημισμένης «ελληνοτουρκική φιλίας». Πώς είναι δυνατόν, άραγε, η Τουρκία ως «φιλικό κράτος», να ενεργεί με στρατιωτικού τύπου επιχειρήσεις μέσα στην Ελληνική επικράτεια, αποσκοπώντας στην αποδυνάμωση της οικονομίας (τουρισμός), στην καταστροφή του φυσικού κάλλους (φωτιές); Πώς είναι δυνατόν μία φιλικά προσκείμενη χώρα να επιθυμεί την καταστροφή της Ελλάδας, φτάνοντας στο σημείο να ομολογεί ακόμη και «επιθέσεις» σε στρατόπεδα της πατρίδας μας;

Οι σύγχρονοι πολιτικοί, οφείλουν στο έσχατο σημείο και στην δύση της πολιτικής τους καριέρας, να τολμήσουν όλα εκείνα που δεν τόλμησαν επί δεκαετίες. Οφείλουν να καταστήσουν απολύτως σαφές προς την Άγκυρα, αλλά και προς την Ευρώπη, τον ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ, πως οποιαδήποτε επιχείρηση κατά της Ελλάδας θα αντιμετωπίζεται ως επιθετική στρατιωτικού χαρακτήρα ενέργεια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Αν δεν μπορούν οι κυβερνώντες να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, τότε να παραιτηθούν. Αν δεν μπορούν οι συγκυβερνώντες να πράξουν το ίδιο. Η προσωπική τους ανικανότητα και δουλικότητα, η προσωπική τους δειλία και ντροπή, δεν είναι δυνατόν να μεταφέρονται σε έναν περήφανο λαό.

Επιτέλους, οι άτολμοι και ανίκανοι, οι ολίγιστοι, μπορούν να ακολουθήσουν την φθίνουσα προσωπική καταστροφική τους πορεία και απαιτείται –έστω και τώρα- να κάνουν στην άκρη και να δώσουν τις θέσεις τους σε Έλληνες που θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη επαναφοράς της πατρίδας μας στην θέση που της αξίζει.

Η Νέα Ελλάδα δηλώνει παρούσα στην ευθύνη αυτή.

Ηλίας Μαρκόπουλος
Πρόεδρος της Νέας Ελλάδας


The Guardian

Σε μια περήφανη χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, όπου η οικογένεια έρχεται πρώτη, τα βάσανα των οικογενειών που δεν μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους είναι αβάσταχτα. Και οι περιπτώσεις είναι πολλές.

Καθώς η Ελλάδα μπαίνει στη πέμπτη συνεχή χρονιά κρίσης, και καθώς η κρίση επεκτείνεται, με περικοπές παντού, με την φτώχια να βαθαίνει, και την ανεργία να σκαρφαλώνει, όλες οι ενδείξεις θέλουν τον ιστό της κοινωνίας να διαρρηγνύεται από παντού.

Όπως και η μεσαία τάξη, έτσι και ο μεγάλος καταλύτης της κοινωνίας, η οικογένεια, αρχίζει να λυγίζει κάτω από το βάρος μιας κρίσης, που μοιάζει χωρίς τέλος, και που είναι τόσο οικονομική όσο και ανθρώπινη.

Όλα τα σημάδια δείχνουν, πως στον αγώνα της να αποτρέψει την χρεοκοπία, η Ελλάδα φθείρεται όλο και πιο πολύ, μέρα με την μέρα.

Όπως λέει ο Γ.Γ. της ΑΔΕΔΥ Ηλίας Ηλιόπουλος, «ο κόσμος πεινάει, οι οικογένειες διαλύονται, και οι γονείς δεν μπορούν να αναθρέψουν τα παιδιά τους… μέχρι τώρα υπήρχε μια συνωμοσία σιωπής για τις τραγικές συνέπειες της λιτότητας που μας επέβαλλαν η ΕΕ και το ΔΝΤ».

Υπάρχουν περιστατικά όπου νεογέννητα βρέθηκαν στις εξώπορτες κλινικών, και παιδιά που παραδίνονται στις κοινωνικές υπηρεσίες.

Η προσπάθεια της χώρας να αποπληρώσει τα χρέη της έχει φτάσει σε δραματικά επίπεδα, την ώρα που οι κυβερνώντες επιμένουν ότι το σφίξιμο της ζώνης, και οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις θα βελτιώσουν την λιγότερο ανταγωνιστική οικονομία της ΕΕ, που είναι η ελληνική.

Κυνηγημένες από τη φτώχια, 500 οικογένειες ζήτησαν πρόσφατα να βάλουν τα παιδιά τους στα χωριά SOS.

Ένα νήπιο, αφέθηκε στον παιδικό σταθμό που πήγαινε καθημερινά, με ένα σημείωμα: «Δεν θα επιστρέψω να παραλάβω την Άννα. Δεν έχω λεφτά. Δεν μπορώ να την ταΐσω. Συγγνώμη. Η μητέρα της».

«Υπάρχει πλέον μεγάλη ανάγκη…», λέει ο κοινωνικός λειτουργός Δημήτρης Τζούρας. «Στην ευρύτερη Αττική, μιλάμε για 100% αύξηση των περιστατικών, αφού οι κοινωνικές υπηρεσίες είναι σε αποσύνθεση, και ο κόσμος δεν ξέρει προς τα που να στραφεί».

Μέχρι πρότινος, η ανάγκη για βοήθεια σε παιδιά αφορούσε περιστατικά κακοποίησης, ενώ τώρα όλες οι περιπτώσεις αφορούν αποκλειστικά σε θύματα της κρίσης.

Ο Κώστας Γιαννόπουλος του Χαμόγελου του Παιδιού, θυμάται ένα μωρό που βρήκε μέσα στα σκουπίδια, και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις εγκαταλειμμένων παιδιών.

«Η κρίση έχει χειροτερέψει την κατάσταση, ο αλκοολισμός, τα ναρκωτικά, τα ψυχιατρικά προβλήματα, όλα αυτά είναι σε άνοδο, και όλο και περισσότερα παιδιά εγκαταλείπονται στους δρόμους», λέει αναστενάζοντας.

Με το δημόσιο σύστημα υγείας να πλήττεται από τις περικοπές, και με την οικονομία να χειροτερεύει, ο Γιαννόπουλος σκοπεύει να φιλοξενεί τα «μωρά του πολέμου» σε ειδικές φάρμες.

«Υπάρχει», λέει, «μια άλλη Ελλάδα, καλοσύνης, και φιλοξενίας, μιας φροντίδας των άλλων, που συχνά παραβλέπεται…».


Απόδοση: S.A.




Οι πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου πρώην πρωθυπουργού Μεσούτ Γιλμάζ δικαίωσαν όλους εκείνους που επί χρόνια φωνάζανε: οι τούρκικοι στρατοκρατικοί και ασφαλίτικοι μηχανισμοί είναι που προκαλούν τις πρωτοφανείς πυρκαγιές που κατακαίνε κάθε καλοκαίρι τον ελληνικό δασικό πλούτο! Αυτό μας δείχνει και ένα σύντομο ταξίδι πίσω στα χρόνια, σε περιπτώσεις «παράξενων» φωτιών, που αποδείχτηκε ότι είχαν «δάχτυλο» της τουρκικής πλευράς...

Το καλοκαίρι του 1981 κατακάηκε η Ελλάδα! Ιδιαίτερα δε η περιοχή της Αττικής, που για πρώτη φορά στην ιστορία της γνώρισε τέτοια καταστροφή της φύσης της... Τότε οι ελληνικές αρχές είχαν για πρώτη φορά «σήμα» ότι πολύ πιθανό είναι τις φωτιές να τις βάζουν Τούρκοι φασίστες, με στόχο την αποσταθεροποίηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την αποδυνάμωση του ελληνικού συστήματος εθνικής άμυνας.

Το καλοκαίρι του 1985 συνελήφθη από την ελληνική αστυνομία ένας νεαρός Τούρκος, ο Αλί Κιζιλάι, 19 τότε ετών. Αυτός ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα και οδηγήθηκε στο κέντρο του Λαυρίου. Αμέσως σχεδόν ζήτησε άδεια μερικών ωρών και βγήκε από το κέντρο, χωρίς όμως να ξαναγυρίσει... Τρεις μέρες αργότερα βρέθηκε στο... Διδυμότειχο του Έβρου, όπου και συνελήφθη! Πάνω του βρέθηκαν αναπτήρες (ενώ δεν κάπνιζε!) και ένα κουτί με ταμπλέτες “Esbit”. Ομολόγησε ότι θα χρησιμοποιούσε τα παραπάνω για εμπρησμούς των δασών του Έβρου!... Την εντολή του την είχε δώσει ένας άλλος Τούρκος «πολιτικός πρόσφυγας», ο Αϊχάν Τσολάκ, λέγοντάς του: «Να βάλεις φωτιές στα ελληνικά δάση»...

Τον Ιούλιο του 1990 συνελήφθη επ’ αυτοφώρω από Έλληνες πολίτες ένας νεαρός Τούρκος, 25 ετών, ονόματι Μεχμέτ Ικιζντάς, την στιγμή ακριβώς που άναβε την φωτιά για να κάψει τον Βοτανικό Κήπο στο Χαϊδάρι. Μάλιστα είχε φροντίσει να βάλει στουπιά σε διάφορα σημεία του δάσους, για να το «λαμπαδιάσει» ολόκληρο... Η δικαιολογία του όταν τον συνέλαβαν ήταν γελοία: έβαλε, λέει, φωτιά για να... ζεσταθεί (!), ενώ ήταν κατακαλόκαιρο και τριγύρω έβραζε ο τόπος!!! Ο Ικιζντάς είχε ζητήσει κι αυτός και έλαβε πολιτικό άσυλο, έκατσε για λίγο καιρό στο κέντρο του Λαυρίου, για να αλλάξει γνώμη λίγες ημέρες αργότερα και τελικά να απελαθεί από την Ελλάδα (όλα αυτά το 1989). Αλλά ξαναγύρισε πίσω το 1990, λαθραία, με σκοπό να κάψει τα ελληνικά δάση...

Τον Ιούλιο του 1991 κατακάηκε η Σάμος από φοβερές πυρκαγιές, που ξεσπούσαν ταυτόχρονα σε διάφορα σημεία του νησιού, ενώ είχαν προηγηθεί απειλητικά τηλεφωνήματα, με την τούρκικη φωνή να λέει: «Θα σας κάψουμε εσάς τους Έλληνες»! Τότε συνελήφθησαν στο νησί δύο νεαροί Τούρκοι, οι οποίοι ήταν με πλαστά έγγραφα και είχαν μπει στην Ελλάδα παράνομα. Δήλωσαν «πολιτικοί φυγάδες». Στην βαλίτσα τους όμως βρέθηκαν... 10 εκατομμύρια δραχμές!... Για πού άραγε προορίζονταν αυτά τα χρήματα;

Το καλοκαίρι του 1993 για μια ακόμη φορά σημειώθηκαν τρομακτικές πυρκαγιές στα ελληνικά δάση. Τότε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης αναγκάστηκε να δηλώσει ότι οι πυρκαγιές οφείλονται σε «εξωγενείς παράγοντες», υπαινισσόμενος έτσι τους Τούρκους πράκτορες-εμπρηστές... Ήταν η περίοδος, κατά την οποία οι ελληνικές αρχές είχαν εντοπίσει δύο συγκεκριμένους Τούρκους, οι οποίοι επισκέφτηκαν την Ικαρία, την Κρήτη και την Ρόδο σε χαρακτηριστικά ταξίδια-αστραπή, μετά τα οποία ξέσπασαν καταστροφικές πυρκαγιές!

Αλλά και το επόμενο καλοκαίρι, εκείνο του 1994, η Ελλάδα γνώρισε και πάλι απίστευτες συμφορές με τις πυρκαγιές... Μάλιστα λίγες ημέρες προτού αρχίσει το μπαράζ των φωτιών, το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών έλαβε μία παράξενη επιστολή-προκήρυξη κάποιας τουρκικής «εξτρεμιστικής» οργάνωσης, η οποία προανήγγειλε (στο όνομα του τουρκικού έθνους!) ότι θα πραγματοποιήσει επιθέσεις στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου ως αντίποινα για το κουρδικό αντάρτικο που χτυπούσε σε τουριστικές περιοχές της Τουρκίας... Λίγες μόνο μέρες μετά έσκασαν τρεις βόμβες στην Ρόδο, στα μέσα Ιουλίου και στην αιχμή της τουριστικής περιόδου! Και την επόμενη μέρα ξέσπασαν πυρκαγιές ταυτόχρονα σε διαφορετικά σημεία του νησιού, μετά από απειλητικό τηλεφώνημα αγνώστου στην ελληνική αστυνομία. Ο άγνωστος μιλούσε σπαστά ελληνικά με... τουρκική προφορά! Ακολούθησαν τις επόμενες μέρες καταστροφικές φωτιές σε όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου: Στην Σάμο, την Λήμνο, την Λέσβο, την Χίο, ακόμα και στο Καστελλόριζο...

Στις πυρκαγιές του καλοκαιριού του 1998, που προκάλεσαν μεγάλες ζημιές στα δάση της Ελλάδας, έγιναν και πάλι σαφείς νύξεις για εμπλοκή των μυστικών μηχανισμών του τούρκικου φασιστικού παρακράτους. Οι αλλεπάλληλες εκρήξεις που σημειώθηκαν ακόμα και σε περιοχές που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από στρατιωτικές βάσεις δεν μπορεί να ήταν τίποτ’ άλλο παρά οργανωμένο σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας... Τότε κυβερνητική πηγή ανέφερε εμπιστευτικά στον Τύπο ότι πρόκειται αναμφίβολα για οργανωμένη επιχείρηση, που υλοποιήθηκε από επαγγελματίες, οι οποίοι σίγουρα έχουν σχέση με μυστικές υπηρεσίες! Μάλιστα η ύποπτη δράση των Τούρκων εκείνες τις μέρες και στο Αιγαίο ενίσχυσε αυτές τις εκτιμήσεις.

Στις δε απίστευτες πυρκαγιές του 2007, με τους δεκάδες απανθρακωμένους Έλληνες στην Πελοπόννησο (και αλλού), ήταν και πάλι φανερός ο τουρκικός «δάχτυλος». Σύμφωνα με τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό Καραμανλή, στο διάγγελμά του, κάποιος προσπάθησε «να πληγώσει τους Έλληνες»... Αλλά και η φράση «ασύμμετρη απειλή» ήταν από μόνη της ενδεικτική για να κατανοήσει κάποιος την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι πίσω από τις οργανωμένες φωτιές-εμπρησμούς των ελληνικών δασών όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται καλά κρυμμένη η τουρκική μυστική υπηρεσία, η ΜΙΤ! Η Ελλάδα δηλαδή δέχεται πόλεμο από το ανθελληνικό και αντιδημοκρατικό μυστικό κέντρο που εδρεύει στην Άγκυρα και στόχο έχει την εδαφική συρρίκνωση της χώρας μας και την παντοκρατορία μιας νέας Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην περιοχή...



  • Να υποθέσουμε ότι για “ευχαριστώ” ο Σημίτης κατέδωσε τον Οτσαλάν και έστελνε τους παρακρατικούς του να σπάνε τα γραφεία των Κούρδων αγωνιστών;
Συνέχεια στο θόρυβο που προκάλεσαν οι δηλώσεις του Μ. Γιλμάζ για εμπρησμό ελληνικών δασών δίνει η τουρκική εφημερίδα Milliyet.

Ο Can Dundar, αρθρογράφος της τουρκικής εφημερίδας, αναφέρεται σε μυστική έκθεση, σύμφωνα με την οποία έγινε «επίθεση» Τούρκων σε ελληνικό στρατόπεδο της Λαμίας, πέραν των πυρκαγιών σε ελληνικά δάση σε τουριστικές περιοχές, όπως η Κρήτη και η Ρόδος.

Διερωτάται, πάντως,
«από ποιόν έγινε γνωστό αν γίνονταν όλα αυτά και αν πραγματικά είναι αλήθεια η επίθεση σε στρατόπεδο της Λαμίας, οι πυρκαγιές σε ελληνικά δάση σε τουριστικά μέρη όπως η Κρήτη και η Ρόδος»
. Ο ίδιος επικαλείται μυστική έκθεση που ήρθε στην επιφάνεια, αφού σύμφωνα και με τον ίδιο, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο.

«Μετά τις πυρκαγιές, τους εκρηκτικούς μηχανισμούς που εξερράγησαν σε ελληνικά νησιά, όλα σταμάτησαν, διότι για κάποιο διάστημα τότε, η Αθήνα βρισκόταν υπό την προστασία του PKK και όλα τελείωσαν»,
αναφέρεται στο δημοσίευμα. Και συνεχίζει:
«Κάθε κράτος έχει βρώμικα μυστικά, αλλά οι πολίτες, Έλληνες και Τούρκοι, έχουν το δικαίωμα να μάθουν, τι συμβαίνει».


Σχόλιο ιστολογίου: Δηλαδή, ο τουρκικός τύπος ανακοινώνει πως οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες έκαναν "πάρτι" μέσα στην Ελλάδα και επιχειρούσαν με συνεχείς καταστροφικές ενέργειες... Μπροστά σε αυτό το "σκηνικό" το ΡΚΚ έσωσε την Ελλάδα, αφού την πήρε υπό την... προστασία του. Αν αυτό δεν είναι μία δημοσίευση που αποσκοπεί στην μείωση του κύρους της Ελλάδας, της οποίας οι κυβερνήσεις εμφανίζονται ανίκανες να προστατεύσουν την χώρα, τότε είναι μία δήλωση που αφήνει τεράστια ερωτηματικά για την ικανότητα (ιδιαίτερα της κυβέρνησης Σημίτη) να ανταποκριθεί στο αυτονόητο, δηλαδή στην προστασία της χώρας και των πολιτών της από εξωτερικούς κινδύνους. Χειρότερο είναι το συμπέρασμα πως οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την δημιουργία και λειτουργία μυστικών υπηρεσιών που λειτουργούσαν με καθαρά πολεμικού τύπου επιχειρήσεις, αποσκοπώντας στην εξασθένηση της Ελλάδας.

Στο συγκεκριμένο σημείο πρέπει να εστιάσουμε, αφού σύμφωνα με δηλώσεις του πρώην διπλωμάτη και διοικητή της ΕΥΠ, σημερινού βουλευτή του ΛΑΟΣ, κ. Ι. Κοραντή, υπήρχαν ενδείξεις αλλά όχι αποδείξεις. Δηλαδή υπήρχε μία ροή πληροφοριών σχετικά με την δράση τουρκικών ομάδων ειδικών επιχειρήσεων (της ΜΙΤ ή του τουρκικού στρατού;), που όμως δεν κατέστη δυνατό να αντιμετωπισθούν επαρκώς. Γιατί άραγε; Λόγω ανικανότητας της ΕΥΠ και των υπολοίπων υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας ή λόγω πολιτικής ατολμίας; Ιδιαίτερα η κυβέρνηση Σημίτη, ήταν η πλέον άτολμη (για να μην χαρακτηρίσουμε διαφορετικά την πρωθυπουργία Σημίτη) και εκ των αποτελεσμάτων, η πλέον καταστροφική για την Ελλάδα, τόσο σε οικονομικό επίπεδο (βλ. Χρηματιστήριο, αλλά και όσα σήμερα βιώνει η χώρα λόγω των τότε οικονομικών πολιτικών και αποφάσεων), όσο και σε εθνικό (βλ. Ίμια).

Μήπως πρέπει να υπάρξει, επιτέλους, ένας Εισαγγελέας που θα καλέσει τον Κώστα Σημίτη προκειμένου να καταθέσει σχετικά με τα όσα γινόντουσαν εντός της Ελλάδας κατά τη διάρκεια που ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για την χώρα; Ή η λέξη "ευθύνη" δεν αφορά τους πολιτικούς;

Διορία μέχρι τις 4 Ιανουαρίου που θα γίνει η επόμενη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ αποφασίζουν να δώσουν οι κορυφαίοι που συνιστούν το αντιπαπανδρεϊκό μπλοκ στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Αν την επόμενη Τετάρτη ο κ. Παπανδρέου δεν ξεκαθαρίσει τις θέσεις του και επιβεβαιώσει τις εκτιμήσεις ότι το μόνο που προσπαθεί είναι να κερδίσει χρόνο ώστε η εκλογή νέου αρχηγού να γίνει μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές, τότε είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο μαζικών αποχωρήσεων από το ΠΑΣΟΚ ως και το σενάριο της διάσπασης.

Σε αντίθεση με τα όσα υποστήριζε η Ιπποκράτους μετά τη μαραθώνια συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου (που κράτησε ως τις 4 το πρωί) πως η συζήτηση για περισσότερες από οκτώ ώρες λειτούργησε εκτονωτικά, η πραγματικότητα είναι πως οι κορυφαίοι του κόμματος –ανάμεσά τους οι διεκδικητές της ηγεσίας– αλλά και πολλά μεσαία στελέχη είναι έξαλλοι με τις νέες μεθοδεύσεις από τον Γ. Παπανδρέου, πλήρως αναντίστοιχες με το κλίμα που κυριαρχεί στην ελληνική κοινή γνώμη.

Κάποιοι μάλιστα συνδυάζουν τη στάση του με την έγκυρη πληροφορία ότι προσπάθησε τις προηγούμενες ημέρες να «κλείσει» την υποψηφιότητά του για πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις αρχαιρεσίες του Ιανουαρίου αλλά δεν τα κατάφερε και λένε ανοιχτά ότι σε αντίθεση με τα όσα λέει δημοσίως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να γαντζωθεί στην καρέκλα του.

«Υπάρχει και η εκλογή νέου προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που θα γίνει μέσα στον Ιούνιο. Μπορεί να θέλει να τραβήξει τη διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού ως τότε. Ως τότε όμως δεν θα υπάρχει ΠΑΣΟΚ…», είπε μεταξύ αστείου και σοβαρού κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, από εκείνους που καθαρά είπαν προχθές στον Γ. Παπανδρέου ότι οφείλει, ακόμα και αν δεν θέλει να αποχωρήσει, να ανοίξει με ξεκάθαρο τρόπο τις διαδικασίες.

«Αν μείνει θα φύγουμε εμείς. Ας συνεχίσει μόνος του με το ΠΑΣΟΚ του 10%», έλεγαν προχθές το ξημέρωμα, αμέσως μετά τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου, μέλη του οργάνου που συμμετείχαν σε μία συνεδρίαση όπου, όπως συμπλήρωναν, «παραβιάστηκε η κοινή λογική».

Ο Γ. Παπανδρέου παρά το γεγονός ότι δέχθηκε ομαδικά πυρά από τη μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών που συμμετείχαν στην προχθεσινή σύσκεψη, που επί της ουσίας τού ζήτησαν να ανοίξουν άμεσα οι διαδικασίες διαδοχής του (ανοιχτά τον υποστήριξαν μόνο οι Μ. Καρχιμάκης, Φ. Πετσάλνικος, Χρ. Παπουτσής, Χ. Καστανίδης και Απ. Κακλαμάνης), δεν δεσμεύτηκε για τίποτε. Σημειώνεται επίσης ότι από το περιβάλλον του κ. Βενιζέλου δεν επιβεβαιώνεται ότι ο υπουργός Οικονομικών είπε μέσα στη συνεδρίαση ότι οι διαπραγματεύσεις για το PSI θα διαρκέσουν ίσως και πέραν του τετραμήνου, αλλά και ότι έθεσε διλημματικά το χρόνο της εκλογής νέου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ, δηλαδή τώρα ή μετά τις διαπραγματεύσεις για το PSI, όπως ενημέρωνε η Ιπποκράτους. Ο κ. Βενιζέλος φέρεται να είπε πως έχει συμφωνηθεί ότι μέσα στον Απρίλιο θα γίνουν οι επόμενες εκλογές και ζήτησε την εκλογή νέου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ μέχρι τις 15 Ιανουαρίου, πρόταση που απορρίπτει όμως ο Γ. Παπανδρέου, όπως απέρριψε και την πρόταση Λοβέρδου για τριήμερη διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού μέσα στον Φεβρουάριο.

Συνυπολογίζοντας τα παραπάνω δεν είναι ξεκάθαρο:

-Πρώτον, αν ο ίδιος θέλει ή δεν θέλει να είναι υποψήφιος.

-Δεύτερον, με ποιες διαδικασίες το ΠΑΣΟΚ θα προχωρήσει σε εκλογή νέου αρχηγού.

-Τρίτον, αν οι διαδικασίες αυτές θα οδηγήσουν στην εκλογή πριν ή μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές.

-Τέταρτον, αν θα ακολουθηθεί διαδικασία για εκλογή υποψήφιου πρωθυπουργού με τον ίδιο να παραμένει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές.

Σημειώνεται ότι το τελευταίο είναι το σενάριο στο οποίο στέκονται όλοι όσοι υποστηρίζουν ότι την ερχόμενη Τετάρτη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ –σε αντίθεση με τα όσα λέει δημοσίως περί στήριξης στην κυβέρνηση Παπαδήμου– θα προτείνει σύγκλιση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για εκλογή υποψήφιου πρωθυπουργού και απόφαση Πολιτικού Συμβουλίου για συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου που θα αποφασίσει τη διεξαγωγή Τακτικού Συνεδρίου, το οποίο θα οδηγήσει σε απευθείας εκλογή αρχηγού από τις κάλπες. Τακτικό Συνέδριο όμως σημαίνει εκλογή νέων συνέδρων, δηλαδή ότι θα προηγηθούν προσυνεδριακές διαδικασίες μηνών.

Από την άλλη πλευρά, με δεδομένο ότι από χθες μέχρι την Τετάρτη θα υπάρξουν έντονες παρασκηνιακές διαδικασίες με στόχο τον έλεγχο στο Πολιτικό Συμβούλιο που θα αποφασίσει τι τελικά θα γίνει, το βάρος πέφτει εκ των πραγμάτων στα μέλη του οργάνου. Με βάση τις προχθεσινές τοποθετήσεις, Γιάννης Μίχας, Νίκος Ανδρουλάκης, Τόνια Αντωνίου, Πάρις Κουκουλόπουλος, Συλβάνα Ράπτη και Νίκος Σαλαγιάννης τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ της άμεσης έναρξης των διαδικασιών και της εκλογής νέου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ πριν από τις επόμενες εκλογές. Από την άλλη πλευρά, Ασπα Παπαηλιού και Μαρία Παυλίδου αναμένεται να στηρίξουν την εισήγηση Παπανδρέου όποια και να είναι. Ερωτήματα προκαλεί η στάση που θα τηρήσουν ο Π. Οικονόμου και ο Γ. Παναγιωτακόπουλος, η Εφη Χαλάτση και ο Δ. Σακελλάρης, οι οποίοι προχθές δεν αποσαφήνισαν τη στάση τους, ενώ δικαίωμα ψήφου έχει και ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, Μ. Καρχιμάκης.

”Ελεύθερος Τύπος”




  • Αδειάζουν την χώρα από τα ευρώ...
  • Έχουν σκεφτεί το μετά και κυρίως αυτό που περιμένει τους ίδιους;

Χρυσές δουλειές με τα νέα αυξημένα, έως και 70%, τεκμήρια διαβίωσης θα κάνει η Εφορία το 2012. Χιλιάδες φορολογούμενοι αναμένεται να πέσουν στη φάκα των νέων τεκμηρίων, αφού δεν θα φορολογηθούν για τα πραγματικά τους εισοδήματα, αλλά με βάση τα τεκμαρτά εισοδήματά τους, που προκύπτουν απλώς από την κατοχή και χρήση ενός μικρομεσαίου Ι.Χ. και μιας κατοικίας. Χθες το υπουργείο Οικονομικών γνωστοποίησε στις εφορίες τα νέα, τσουχτερά τεκμήρια διαβίωσης, που θα ισχύσουν για αυτοκίνητα, κατοικίες, πισίνες, σκάφη αναψυχής και βοηθητικό προσωπικό.

Μισθωτοί που έκαναν το «σφάλμα» να αποκτήσουν σπίτι και να διαθέτουν ένα αυτοκίνητο μεσαίου κυβισμού κινδυνεύουν να πληρώσουν πολύ υψηλό φόρο εισοδήματος, αφού με την αύξηση των τεκμηρίων διαβίωσης θα φορολογηθούν για το τεκμαρτό εισόδημα και όχι για το πραγματικό. Σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση θα βρεθούν οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα και ειδικά όσοι μέχρι πρότινος είχαν υψηλά μισθολόγια. Μετά τις δραματικές μειώσεις που επέφερε στις αποδοχές τους το ενιαίο μισθολόγιο, όσοι απέκτησαν στο παρελθόν κατοικία μεγάλης επιφάνειας και όχημα υψηλού κυβισμού θα βρεθούν αντιμέτωποι με τα τεκμήρια και κινδυνεύουν να πληρώσουν φόρο για εισόδημα που δεν απέκτησαν ποτέ.

Για παράδειγμα, σε έναν άγαμο με κύρια κατοικία 80 τ.μ. και ένα αυτοκίνητο 1.600 κ. εκ. προέκυπτε, με βάση τα περσινά τεκμήρια, τεκμαρτό εισόδημα 9.600 ευρώ. Ο συγκεκριμένος φορολογούμενος είχε εισόδημα 10.000 ευρώ και γλίτωνε από την τεκμαρτή φορολόγηση και δεν πλήρωνε ούτε φόρο εισοδήματος. Φέτος, με την αύξηση των τεκμηρίων, το τεκμαρτό του εισόδημα ανέρχεται στα 12.600 ευρώ. Συνεπώς θα φορολογηθεί για τα 12.600 ευρώ και όχι για τα 10.000 ευρώ που είναι το πραγματικό του εισόδημα. Με δεδομένο ότι από φέτος έχει μειωθεί το αφορολόγητο στα 5.000 ευρώ, ο συγκεκριμένος φορολογούμενος θα κληθεί να πληρώσει φόρο εισοδήματος 808 ευρώ για εισόδημα που δεν έχει αποκτήσει!

Οι νέες «αντικειμενικές δαπάνες διαβίωσης» για τα ακίνητα έχουν ως εξής: 40 ευρώ το τετραγωνικό για πρώτη κατοικία έως 80 τετραγωνικά μέτρα, από 30 που ήταν έως σήμερα, 65 ευρώ το τετραγωνικό για κατοικία από 81 έως 120 τετραγωνικά μέτρα, από 50 ευρώ που ήταν μέχρι σήμερα, 110 ευρώ το τετραγωνικό για κατοικίες από 121 έως 200 τετραγωνικά μέτρα, από 80 ευρώ που ήταν έως σήμερα. Για τις πολύ μεγάλες κατοικίες το τεκμήριο ανέρχεται στα 200 ευρώ το τετραγωνικό, από 300 έως 400 τετραγωνικά μέτρα, από 150 ευρώ που ήταν έως σήμερα, και 400 ευρώ το τετραγωνικό για χώρους κύριας χρήσης, από 301 τετραγωνικά μέτρα και άνω.

Για τα αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης η ετήσια αντικειμενική δαπάνη υπολογίζεται στα 4.000 ευρώ μέχρι 1.200 κυβικά εκατοστά, ενώ ήταν 3.000 ευρώ έως τώρα. Ακολούθως, η αύξηση είναι 600 ευρώ για κάθε 100 κυβικά μέχρι τα 2.000 κ. εκ., ενώ ήταν 300 ευρώ μέχρι σήμερα, 900 ευρώ για κάθε 100 κυβικά από 2.000 κ. εκ. μέχρι 3.000 κ. εκ., ενώ ήταν 500 ευρώ έως σήμερα, και 1.200 ευρώ για κάθε 100 κυβικά από 3.000 κ. εκ. και άνω, όταν έως σήμερα ήταν 700 ευρώ.



Η νέα γενιά και οι... πρόθυμοι

Το 2011 τελειώνει όπως ακριβώς άρχισε: ύφεση, λιτότητα, ανεργία, ξεπούλημα, μέτρα κι άλλα μέτρα, ακόμη περισσότερα μέτρα. Παρ' όλα αυτά, όμως, παρά τις θυσίες, η ελληνική κοινωνία διαπιστώνει ότι δεν προχώρησε ούτε ένα βήμα προς μια διέξοδο. Αντιθέτως, είναι πια κοινή η διαπίστωση ότι η πολιτική που επιβάλλεται από τους «απ' έξω» και εφαρμόζεται από τους εγχώριους πολιτικούς εντεταλμένους τους οδηγεί βαθύτερα στο χάος.

Το διαφαινόμενο αποτέλεσμα όλων αυτών έχει εγκαταστήσει στην Ελλάδα φόβο και απόγνωση. Ακριβώς σε αυτά τα συναισθήματα «επενδύουν» οι εγχώριοι επιτελάρχες της καταστροφής προκειμένου να διασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση.

Φαίνεται ότι οι περισσότεροι απ' αυτούς εξακολουθούν να υποτιμούν τη νοημοσύνη του κόσμου καινα θεωρούν πως, παρά την καταστροφή που προκάλεσαν, υπάρχει η πιθανότητα να σώσουν τα πολιτικά... τομάρια τους. Η εκτίμηση αυτή δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, καθώς προέρχεται από ανθρώπους που έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Το μόνο στήριγμά τους, ό,τι τους κρατά προσδεδεμένους στην εξουσία, είναι πια τα καθημερινά διαπιστευτήρια που υποβάλλουν στους πραγματικούς κυβερνήτες, τους επίτροπους της τρόικας...

Όλοι αυτοί, πρόθυμοι υποτελείς, αποκτούν πια στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας το πραγματικό μέγεθος και σχήμα τους: μικρές και άβουλες μαριονέτες.

Όμως οι μαριονέτες δεν μπορούν για πολύ να εκβιάζουν και να φοβίζουν καμία κοινωνία, ειδικά μια απελπισμένη κοινωνία. Η απόγνωση και η απελπισία - κάτι που λησμονούν οι επιτελάρχες της καταστροφής - δεν προκαλεί μόνο φόβο. Κινητοποιεί δυνάμεις ανατροπής, οι οποίες είναι σε θέση να καθαρίσουν το σκηνικό από τους κάθε λογής δωσίλογους. Τους παρόντες και όσους φιλοδοξούν να τους διαδεχθούν για να συνεχίσουν το έργο τους.

Αυτοί οι τελευταίοι, οι οποίοι φαίνεται να ποντάρουν στην καταστροφή του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού προκειμένου να πάρουν τη θέση τους ως οι εκλεκτοί των τροϊκανών εποπτών, καλό θα είναι να έχουν κατά νου ότι, εκτός από τους παλαιότερους, και η νέα γενιά των Ελλήνων έχει μάθει πια τι σημαίνει η φράση «κυβέρνηση Τσολάκογλου»... Είναι συνώνυμη με μια κυβέρνηση «προθύμων».




Δεν έχει προκύψει ούτε ένα ευρώ μαύρο χρήμα (μίζα) στην υπόθεση Βατοπαιδίου και ο υφυπουργός δικαιοσύνης κ. Πεταλωτής, βασικός κατήγορος στην υπόθεση κατήγγειλε χθες το πρωϊ μέσα απο το vimafm ότι «έχουν πάρει μίζες για το Βατοπαίδι». Κατά πόσο ηθικό και πολιτικά όρθο είναι ο υφυπουργός δικαιοσύνης να συκοφαντεί δημόσια διασύροντας πολιτικά πρόσωπα και μοναχούς, αυτό θα το κρίνει ο κάθε νοήμων πολίτης.

Ο κ. Πεταλωτής φαίνεται ότι χρησιμοποίησε την υπόθεση για την πολιτική του ανέλιξη. Ποιος τον γνώριζε πριν από αυτό. Και ως επιβράβευση ο κ.Γιώργος Παπανδρέου τον έκανε Υπουργό και στη συνέχεια Υφυπουργό, θέση που δημιούργησαν για τις ανάγκες τους…

Δεδομένου ότι, ποτέ δεν υπήρξε υφυπουργός δικαιοσύνης σε Ελληνική κυβέρνηση. Τουλάχιστον στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Ο κ. Πεταλωτής εμφανίζεται ως πολιτικό τέκνο της κάθαρσης; Οι εκλογές έρχονται και οι ψηφοφόροι στο νομό Ροδόπης όπου εκλέγεται θα αποφανθούν για τα πεπραγμένα του!

Ακόμα και οι θερμόαιμοι υποστηριχτές του θα λάβουν υπόψη την προφυλάκιση ενός ηγουμένου μέρα Χριστουγέννων αλλά και τον σάλο που έχει ξεσπάσει για αυτή την απόφαση. Μία απόφαση που χαρακτηρίζει έναν γέροντα του Αγίου Όρους ως άτομο με ροπή στην εγκληματική δράση!

Αυτό είναι το σκεπτικό της ανακρίτριας κ. Καλού που ήταν υπέρ της προφυλάκισης.

Όταν φτάνει η δικαιοσύνη να λειτουργεί με ενδείξεις… Αποκαλύπτονται άλλες αποδείξεις…!


Όταν ο Γ. Παπανδρέου εξευτέλιζε την Ελλάδα διεθνώς μιλώντας για μια χώρα διεφθαρμένη μέχρι το κόκαλο, κάνοντας ακόμη και Ευρωπαίους αξιωματούχους όπως ο Γιούνκερ να βγουν από τα ρούχα τους για την πρωτοφανή – ακόμη και... στα μάτια τους – αθλιότητα, όταν ο («Μαζί τα φάγαμε») Πάγκαλος αναδεικνυόταν σε αρχιστράτηγο κατά της διαφθοράς, ποιος θα περίμενε ότι, μέσα σε λίγο μόλις καιρό, το «σύστημα ΠΑΣΟΚ» θα οδηγούσε στο περιθώριο κάθε έρευνα περί διαφθοράς;

Η χθεσινή παραίτηση των οικονομικών εισαγγελέων (και εισαγγελέων Εφετών!) Σπύρου Μουζακίτη και Γρηγόρη Πεπόνη, με καταγγελίες για παρεμβάσεις πολιτικών και οικονομικών παραγόντων στη δουλειά τους (αρνούνται, κατά δήλωσή τους, να είναι «εισαγγελείς υπό απαγόρευση και καθ' υπαγόρευση»), έρχεται μετά την αποχώρηση μελών του Δ.Σ. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, κυρίως της Ζωής Γεωργαντά, με καταγγελίες για παραποίηση στοιχείων από την ΕΛΣΤΑΤ ως προς το έλλειμμα του 2009 προκειμένου να επιβληθούν σκληρότερα μέτρα λιτότητας.

Είχε ακόμη προηγηθεί των χθεσινών εξελίξεων η καρατόμηση, επί των ημερών του Ευάγγελου Βενιζέλου στο ΥΠΟΙΚ, του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής – και οι καταγγελίες της επικεφαλής του Στέλλας Μπαλφούσια – ύστερα από τις δραματικές προειδοποιήσεις του Γραφείου για «εκτός ελέγχου δυναμική του χρέους» και για υπέρβαση όλων των προβλέψεων όσον αφορά το έλλειμμα. Προβλέψεις οι οποίες εκ των υστέρων δικαιώνονται, παρά τον θόρυβο που τότε ξεσηκώθηκε...

Παρεμπιπτόντως, και στην υπόθεση των δύο εισαγγελέων, όπως και στις δύο προηγούμενες, αρμόδιος υπουργός ήταν ο υπουργός Οικονομικών, αντιπρόεδρος των δύο τελευταίων κυβερνήσεων και συνταγματολόγος Ευάγγελος Βενιζέλος.

Οι δύο παραιτηθέντες οικονομικοί εισαγγελείς διερευνούσαν πολλές σημαντικές υποθέσεις, από τις οποίες σε κάθε περίπτωση μερικές ξεχωρίζουν – και για το πολιτικό ενδιαφέρον τους:

Η υπόθεση της... ΕΛΣΤΑΤ, για την οποία έχει κληθεί να καταθέσει ως ύποπτος ο τότε και νυν επικεφαλής της Στατιστικής Α. Γεωργίου.

Η υπόθεση μηχανισμού στο ΥΠΟΙΚ που έβαζε στον πάγο πρόστιμα σε εταιρείες εμπλεκόμενες σε λαθρεμπόριο καυσίμων – ως ύποπτος έχει κληθεί να καταθέσει ο γ.γ. του ΥΠΟΙΚ Κ. Καπελέρης.

Η υπόθεση δανείων από τράπεζες προς τα δύο μεγάλα κόμματα με εγγυήσεις κρατικές επιχορηγήσεις... επόμενων ετών – χωρίς βεβαίως οι τράπεζες να έχουν καμιά εγγύηση για το αν τα κόμματα αυτά θα υπάρχουν ή τι ύψους επιχορηγήσεις θα δικαιούνται.

Η υπόθεση του σκανδάλου των υποβρυχίων.

Η υπόθεση της Proton Bank.

Η υπόθεση καταγγελιών για συμμετοχή του αδελφού του Γιώργου Παπανδρέου, Αντρίκου, σε εταιρεία που φέρεται εμπλεκόμενη με ασφάλιστρα κινδύνου των ελληνικών ομολόγων (CDS).

Τα... μυστήρια του ΥΠΟΙΚ

Όπως παραδέχονται στη δήλωσή τους οι υπουργοί Οικονομικών και Δικαιοσύνης Βενιζέλος και Παπαϊωάννου, σχεδιάζουν να δώσουν τον ρόλο του οικονομικού εισαγγελέα σε αρεοπαγίτη, αφαιρώντας τον από τους δύο παραιτηθέντες εισαγγελείς Εφετών.

Ποιο είναι το διαγραφόμενο πρόβλημα; Το ότι οι Μουζακίτης και Πεπόνης, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση καλούνται να αποκαλύψουν τι είδους πιέσεις τους ασκήθηκαν και από ποιους, βρίσκονταν στην τελική ευθεία της διερεύνησης των υπό εξέταση εγκλημάτων.

Η αντικατάστασή τους θα καθυστερούσε τη συνέχιση της έρευνας και, ενδεχομένως, θα την έφερνε πάλι στο πρώτο στάδιο. Η δε εκ των προτέρων γνωστοποίηση προς αυτούς της πρόθεσης για «απαλλαγή» τους από τα συγκεκριμένα καθήκοντα μόνο ανασταλτικά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως προς τα επόμενα βήματα των ερευνών τους.

Από την άλλη πλευρά, η... «θεσμική έκπληξη» που εξέφρασαν οι υπουργοί Οικονομικών και Δικαιοσύνης για την παραίτηση και τη σκληρή δήλωση των δύο εισαγγελέων Εφετών μοιάζει ελάχιστα πειστική, κυρίως διότι το ίδιο το ΥΠΟΙΚ εμπλέκεται μέσω αποφάσεων, υπηρεσιών ή και στελεχών του σε υπό διερεύνηση υποθέσεις (ΕΛΣΤΑΤ, λίστες μεγάλων οφειλετών του Δημοσίου και φοροφυγάδων, πάγωμα βεβαιωμένων προστίμων, παράνομες «εκπτώσεις» από εφοριακούς σε οφειλές στο Δημόσιο).

Επιπλέον μόνο... κομψό δεν είναι δύο υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, επί των ημερών του οποίου θεσμοθετήθηκε ο «οικονομικός εισαγγελέας» και ορίστηκαν οι δύο εισαγγελείς Εφετών, να προκαλούν – είτε ηθελημένα είτε αθέλητα... – τη διακοπή της διερεύνησης τόσο των καταγγελιών για συμμετοχή του αδελφού του Γιώργου Παπανδρέου σε εταιρεία εμπλεκόμενη με CDS ελληνικών ομολόγων όσο και των τραπεζικών δανειοδοτήσεων προς το κόμμα τους με αμφίβολες και αμφισβητήσιμες εγγυήσεις.

Αν μάλιστα οι δύο υπουργοί θεωρούν ότι το έως χθες σχήμα δεν λειτουργούσε ικανοποιητικά, δεν είχαν παρά να το ενισχύσουν χωρίς να διακοπεί η έρευνα τόσο σημαντικών – πραγματικών ή πιθανολογούμενων – οικονομικών εγκλημάτων.

Αφόρητη οσμή σκανδάλου

Όταν η προηγούμενη κυβέρνηση Παπανδρέου έχει νομοθετήσει το αυτόφωρο για οφειλές πολιτών άνω των πέντε χιλιάδων (5.000!!!) ευρώ στην εφορία, είναι προκλητικό τώρα η κυβέρνηση Παπαδήμου να δημιουργεί την αίσθηση – και στα κόμματα της αντιπολίτευσης τη βεβαιότητα – ότι επί των ημερών της επιχειρείται συγκάλυψη οικονομικών εγκλημάτων τεραστίου μεγέθους.

Μπορεί ο Παπαδήμος να στάθηκε σιωπηλός στα θλιβερά ξεκατινιάσματα μεταξύ υπουργών του για τις συγκοινωνίες, τη ναυτιλία ή τα εξπρές διαζύγια, προκαλώντας τη θυμηδία ακόμη και διεθνών ΜΜΕ για τη σιωπή του, όμως τώρα οφείλει να πάρει θέση και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.

Αν πράγματι, όπως επιχειρούν να πείσουν οι δικοί του άνθρωποι, είναι πρωθυπουργός εφ’ όλης της ύλης – δηλαδή... κανονικός! – και όχι απλώς... διαχειριστής της χρεοκοπίας, πρέπει αμέσως να πάρει θέση. Άλλωστε πρωθυπουργός δεν έγινε με το ζόρι. Το επέλεξε! Ας τιμήσει λοιπόν τη θέση του, διότι η υπομονή του κόσμου δεν είναι απεριόριστη.

Εξ άλλου το μόνο βέβαιο είναι πως η παραίτηση των δύο εισαγγελέων στέλνει στις ελληνικές καλένδες τη διερεύνηση πολλών και πολύ σημαντικών υποθέσεων.

Αν οι δύο συναρμόδιοι υπουργοί ευθύνονται για την τροπή της υπόθεσης, τότε υπέχουν σοβαρότατη – κατ’ ελάχιστον πολιτική... – ευθύνη.

Αν οι δύο εισαγγελείς εγκαταλείπουν το σκάφος αδικαιολόγητα, πρέπει να χρεωθούν τη δική τους ευθύνη για την καθυστέρηση στην έρευνα, η οποία μπορεί να οδηγήσει έως και στη ματαίωσή της διά της αναβολής.

Αν πράγματι ασκήθηκαν πιέσεις από πολιτικούς ή / και οικονομικούς παράγοντες, αυτοί πρέπει να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν.

Σε κάθε περίπτωση ο Παπαδήμος οφείλει να ξεκαθαρίσει αμέσως την κατάσταση. Αλλιώς να παραιτηθεί και να οδηγηθούμε σε εκλογές για να αποκτήσουμε μια πραγματική – έστω στους τύπους – κυβέρνηση. Η οσμή σκανδάλου είναι ήδη αφόρητη και η κοινωνική βεβαιότητα ότι το σύστημα της πολιτικής και επιχειρηματικής κλεπτοκρατίας παραμένει αλώβητο είναι από καιρό πανίσχυρη.

Μια ακόμη επιβεβαίωση είναι ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της αξιοπιστίας όχι μόνο της κυβέρνησης Παπαδήμου, αλλά και του ηθικά σακατεμένου πολιτικού συστήματος...

ΥΓ.: Για να μην ξεχνούμε κάποια στοιχειώδη, προτείνω να ξαναδιαβάσουμε ένα απολύτως εύστοχο άρθρο του Σταύρου Λυγερού, με τίτλο «Ο Γιούνκερ, ο Γιώργος και η διαφθορά», το οποίο δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» στις 12.10.2010, όταν έγινε γνωστό ότι ο Γιώργος Παπανδρέου περιφερόταν στις ρούγες της υφηλίου και σφύριζε στο αυτί κάθε συνομιλητή του ότι «κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα». Παραμένει εξόχως διδακτικό, ιδιαίτερα υπό το φως των χθεσινών εξελίξεων...




Ποιος εξεπλάγη απ’ όσα είπε ο Γιλμάζ για τον ανορθόδοξο πόλεμο που διεξάγει η Τουρκία κατά της χώρας μας και με εμπρησμούς; Ίσως ο Ριχάρδος Σωμερίτης, ο Ανδριανόπουλος (ζει ρε παιδιά αυτή η ψυχή;), τα δύο τρίτα του ΣΥΡΙΖΑ και κάτι καθηγηταράδες που παίζουν τις λίλιζες εν Κολωνακίω, στο Πάντειο και αλλαχού. Φοβερή «αποκάλυψη». Κι εγώ που νόμιζα ότι αυτοαναφλέγονται οι ερωτευμένες κουκουνάρες.

Το “Μεμέτης”, για να μην παρεξηγηθεί καμμιά πολιτικά ορθή ψυχή, βγαίνει εκ του ονόματος Μεχμέτ. Μεχμετζίκ κιόλας, δηλαδή «μικρό Μεχμέτ» αποκαλούν οι Τούρκοι τον φαντάρο, κάτι σαν «Μεχμετάκο» δηλαδή. Πως λέγανε οι παλιοί τους νεοσύλλεκτους «Γιαννάκια» εκ του Γιάννης; Αυτή η μπασκλασαρία που πάει γήπεδο, πίνει φραπόγαλα και ψηφίζει, ο Λαός, λοιπόν, Μεμέτια αποκαλεί τους Τούρκους. Σε όποιον δεν αρέσει, τα παράπονα του στον Κορυδαλλό, την Καλαμαριά, τον Πειραιά, την Δράμα, στα χωριά κλπ, εκεί που ζουν οι κανονικοί άνθρωποι, όσοι δεν παίρνουν γραμμή από τις αναλύσεις του συγκροτήματος.

Λοιπόν τα μεμέτια, κι εννοώ το δοβλέτι με όλα του τα σέα, γιατί από αυτό υποφέρουν και οι απλοί Τούρκοι, ήτοι κυβέρνηση, Ένοπλες Δυνάμεις, Στρατοχωροφυλακή, ΜΙΤ, Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας κλπ, το παρακράτος το έχουνε μαζί με το κράτος. Σαν σαμπουάν με κοντίσιονερ. Δύο σε ένα. Στην ισλαμοφασιστική «δημοκρατία» του Ερντογάν που καταπίνει Κούρδους κι ανθρώπινα δικαιώματα, όπως και επί του καλογυαλισμένου ένστολου κεμαλισμού, οι «καρφίτσες», οι τραμπούκοι, οι φονιάδες και οι κάθε λογής μπράβοι, ναρκέμποροι και δουλέμποροι, είναι τόσο ταυτισμένοι με τους κυβερνητικούς μηχανισμούς, που είναι σαν να προσπαθείς να ξεχωρίσεις το σκόρδο από το τζατζίκι.

Ο Τσατλί, τα θύμησε κι ο Σάββας Καλεντερίδης προχθές, ήταν ένα καλό παλικάρι που πριν χρόνια το πήρε ο Μωάμεθ κοντά του για να τρώει πιλάφι και μέλι από τα χέρια των ουρί. Διότι ο Τσατλί, που σκοτώθηκε σε τροχαίο μαζί με κάτι αστυνομικούς, μια αλανιάρα κι ένα βουλευτή νομίζω, είχε προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στον «τουρκισμό». Φονιάς εχθρών της Τουρκίας, εμπρηστής ελληνικών δασών αλλά ως ανταμοιβή του είχε εξασφαλίσει κάτι ψιλομπίζνες. Εμπόριο πρέζας και όπλων, τα οποία διακινούσε με θαυμαστή ασφάλεια χάριν της συνέργειας των διπλωματικών αποστολών της Τουρκίας στο εξωτερικό και των Ακολούθων Άμυνας. Με τους διπλωματικούς σάκους το καλόπαιδο πήγαινε κι έφερνε ηρωίνη και κουμπούρια. Αυτά που κονόμαγε ήταν μέρος της αμοιβής του από τις άλλες, τις «εθνικές» υπηρεσίες του. Λέγεται ότι αυτός δολοφόνησε τον Αγκοπιάν στο Φάληρο, τον φερόμενο ως αρχηγό του ASΑLA, του Μυστικού Στρατού για την Απελευθέρωση της Αρμενίας, μιας περίεργης οργάνωσης που είχε κάνει και τυφλά τρομοκρατικά χτυπήματα στην Γαλλία, που μάλλον εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της Τουρκίας και δυσφημούσαν τον αρμενικό αγώνα για αναγνώριση της Γενοκτονίας και απελευθέρωση των αρμενικών εδαφών, που ακόμη κατέχει η Τουρκία. Ο Τσατλί βέβαια, εκτός από εκτελεστής έβαζε και φόκο σε ελληνικά δάση καθ΄ομολογίαν του. Επαιρόταν γι’ αυτό.

Η Τουρκία λοιπόν ξέρουμε από παλιά ότι χρησιμοποιεί τέτοια μέσα. Τον Μάρτιο του 1994 ο φίλος μου και νεομάρτυρας του Ελληνισμού, Θεόφιλος Γεωργιάδης, δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του στη Λευκωσία, λίγο μετά την επιστροφή του από το πρώτο Διεθνές Συνέδριο για το Κουρδικό ζήτημα, που είχε οργανώσει στις Βρυξέλλες, αν θυμάμαι καλά. Άφησε τρία ορφανά…

Στα γεγονότα του 1996 στην Κύπρο, κατά τις κινητοποιήσεις των μοτοσυκλετιστών, όταν δολοφονήθηκαν ο Τάσος Ισαάκ κι ο Σολωμός Σολωμού, οι κατοχικές δυνάμεις είχαν μεταφέρει από την Τουρκία Γκρίζους Λύκους, που συμμετείχαν στο λυντσάρισμα άοπλων Ελλήνων διαδηλωτών.

Θυμάμαι δε πριν χρόνια από τις εφημερίδες κι ένα άλλο περιστατικό. Συνελήφθη στη Χίο Τούρκος για εμπρησμό. Δικαιολογήθηκε ότι άναψε φωτιά γιατί κρύωνε ο Μεμέτης. Λεπτομέρεια; Ήταν Αύγουστος. Ο κρυουλιάρης Τούρκος είχε μαζί του κι ένα χαρτοφύλακα με αρκετό χρήμα. Δικάστηκε, εξαγόρασε την ποινή με τα φράγκα του χαρτοφύλακα κι έγινε λαγός. Ωραίο, ε;

Σε άλλες περιπτώσεις για κατασκοπεία κι άλλες βρομοδουλειές, ακολουθούν άλλη τακτική. Προσλαμβάνουν …τουρίστες. Τους πληρώνουν τις διακοπές, τους δίνουν και μια έξτρα αμοιβή και τους αναθέτουν αποστολή. Φίλος μου Αξιωματικός του Στρατού σε νησί του Αιγαίου είχε μπαγλαρώσει Ολλανδό τουρίστα, που τράβαγε φωτογραφίες. Όταν εμφανίσανε το φιλμ, εκτός από στρατόπεδα είχε φωτογραφίσει κι όλους τους κατάλληλους αιγιαλούς αποβάσεως, με λεπτομέρειες.

Τις δύσκολες δουλειές βέβαια, όπως δολοφονίες κι εμπρησμούς τις αναλαμβάνουν κανονικά πρακτόρια και παρακρατικοί που παίρνουν εντολές από το τουρκικό κράτος κι έχουν εξασκηθεί επί μακρόν σε βάρος των Κούρδων.

Θα θυμίσω και την «εξάρθρωση» πριν λίγα χρόνια της Τουρκικής Χεζμπολλάχ. Η τρομοκρατική αυτή οργάνωση «μυστηριωδώς» στρεφόταν κυρίως κατά Κούρδων και φιλελεύθερων Τούρκων που αμφισβητούσαν τους θεμελιώδεις μύθους του κεμαλισμού. Ήταν δημιούργημα των Υπηρεσιών, ελεγχόταν από το Γενικό Επιτελείο κι όταν χάθηκε ο έλεγχος της, τότε αναγκάστηκαν να της βάλουν χέρι. Σημειωτέον ότι είχαν σπίτια – φυλακές όπου βασάνιζαν ανθρώπους, τους σκότωναν κι ενίοτε τους έθαβαν στα υπόγεια.

Θα σας πω λοιπόν με δάκρυα ένα μυστικό, κατόπιν των ανωτέρω. Ο κόσμος της παγκόσμιας ειρήνης κι αδερφοσύνης, αδέρφια, δεν υπάρχει. Η Τουρκία δεν είναι φίλη μας και δεν θέλει το καλό μας. Έτσι είναι. Δεν το έχει γράψει ακόμη ο Πάσχος Μανδραβέλης αλλά είναι έγκυρο. Ας ρυθμίσουμε λοιπόν την πορεία μας κατά τα δεδομένα κι όχι σύμφωνα με τις ιδεοληψίες μερικών – μερικών.





Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων έσπευσε χθές να εκδώσει ανακοίνωση στήριξης προς τους Εφέτες που αποφάσισαν την προφυλάκιση του ηγουμένου Εφραίμ.

Είμαι περίεργος αν η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων θα φιλοτιμηθεί να στηρίξει με ανακοίνωσή της, τους δύο παραιτηθέντες οικονομικούς εισαγγελείς, οι οποίοι κατήγγειλαν παρεμβάσεις στο έργο τους. Είμαι περίεργος αν το συνδικαλιστικό όργανο των δικαστικών θα κρίνει ότι οι κ.κ. Πεπόνης και Μουζακίτης είναι δικαστικοί λειτουργοί «εγνωσμένου κύρους, ήθους και επιστημονικής κατάρτισης».

Εκτός αν όσοι εισαγγελείς αντιστέκονται στις πιέσεις και δεν δέχονται παρεμβάσεις στο έργο τους, είναι ξένα σώματα και συνεπώς αποβλητέα, από τον άσπιλο και άμωμο χώρο της δικαιοσύνης και επομένως δεν δικαιούνται στηρίξεως από τους υπόλοιπους «εγνωσμένου κύρους, ήθους και επιστημονικής κατάρτισης» συναδέλφους τους. Είμαι περίεργος αν η προκαταρτική εξέταση που διετάχθη για τις καταγγελίες των δύο οικονομικών εισαγγελέων, θα έχει την τύχη των καταγγελιών που κρατάει καλά φυλαγμένες στο συρτάρι του γραφείου του ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, για να μην «δημιουργηθεί θόρυβος» που θα πλήξει το κύρος της δικαιοσύνης.

Όμως η παράγκα της δικαιοσύνης μπάζει από παντού. Με συγκαλύψεις και κουκουλώματα το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η αναβολή της κατάρρευσής της. Ακριβώς όπως συνέβη με την πολιτική παράγκα. Αλλά κύριοι και κυρίες δικαστές, εσείς του «εγνωσμένου κύρους, ήθους και επιστημονικής κατάρτισης», ίσως έχετε διαβάσει αυτό που έγραψε ο Albert Camus, αναφερόμενος στην μητέρα του : «ανάμεσα στη δικαιοσύνη και στη μητέρα μου, προτιμώ τη μητέρα μου.»

Θα ήταν λοιπόν μεγάλη ντροπή για εσάς, τους «εγνωσμένου κύρους, ήθους και επιστημονικής κατάρτισης» δικαστές, να επιβεβαιώσετε με τις πράξεις σας αυτό που οι έλληνες πολίτες, παραφράζοντας τον Camus, σκέφτονται εδώ και χρόνια, ότι δηλαδή ανάμεσα στη δικαιοσύνη και στην καρέκλα σας, προτιμάτε την καρέκλα σας.




Μια από τις στρεβλώσεις που έφεραν την Ελλάδα στο σημερινό εθνικό αδιέξοδο, είναι φυσικά η… παρανόηση του ρόλου του Τύπου. Όχι τόσο των δημοσιογράφων, οι οποίοι σε τελική ανάλυση έχουν… προϊσταμένους, αλλά των εκδοτών και των ιδιοκτητών ΜΜΕ, κυρίως στην τηλεόραση, που δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν την αναγκαία και ευκταία για τη Δημοκρατία ισορροπία ανάμεσα στην αντικειμενική ενημέρωση, και τα ίδια συμφέροντά τους.

Παρακολουθώντας κανείς τα αποψινά δελτία ειδήσεων, αισθάνεται ότι η Ελλάδα… ξεπέρασε την κρίση. Πρώτο θέμα, σε ένα σχεδόν μονοθεματικό δελτίο ειδήσεων, η υπόθεση του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου. Με σχολιασμό και θέσεις που αποπνέουν άγνοια, γύρω από την υπόθεση, αλλά και το καθεστώς του Αγίου Όρους, στο οποίο φυσικά υπάρχουν και Μονές άλλων χωρών. Όπως για παράδειγμα της Ρωσίας. Γι’ αυτό και εξηγείται πλήρως η παρέμβαση της Μόσχας, που πιθανότατα θα μιμηθούν και χώρες όπως η Βουλγαρία.

Πριν από την υπόθεση Εφραίμ, πρώτο θέμα έγινε η παραίτηση των δυο οικονομικών εισαγγελέων. Σε άλλες εποχές, ενδεχομένως και σε μια άλλη χώρα, θα είχαν ήδη ζητηθεί εξηγήσεις σε ανώτατο, πολιτικό επίπεδο. Και αν οι εξηγήσεις δεν είχαν κριθεί επαρκείς, η χώρα θα είχε οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές.

Μετά από αυτά τα δυο βασικά θέματα, σειρά στην ειδησεογραφία είχαν τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ. Ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος, ο Λοβέρδος, ο Χρυσοχοϊδης, η Διαμαντοπούλου, και όσοι ξενύχτησαν στη χθεσινή συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου.

Είδατε ή ακούσατε τίποτα για την κρίση; Για το τι συμβαίνει στην ευρωζώνη, πως προχωρεί το PSI, τι εκκρεμότητες υπάρχουν για την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης; Για το πότε θα γίνουν εκλογές;

Τίποτα. Μια χώρα που συνεχίζει να επιδιώκει τη λήθη. Έστω και προσωρινά. Έστω κι αν η επιστροφή στην πραγματικότητα είναι ακόμη πιο επώδυνη. Το πρόβλημα με τα κανάλια είναι ότι δεν καταλαβαίνουν πως δεν είναι τυχαία η μεγάλη πτώση στην τηλεθέασή τους. Οι Έλληνες… καταλάβαμε.