Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Νοε 2014

Να παραιτηθεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας για να διευκολύνει τις εξελίξεις ώστε να οδηγηθεί η χώρα άμεσα σε πρόωρες εκλογές, πρότεινε ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος.

«Πιστεύω ότι θα έπρεπε να διευκολύνει με την παραίτηση του ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Γιατί να μένει, δηλαδή, μέχρι τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο και να τραβιέται η χώρα σε μια προεκλογική περίοδο τεσσάρων μηνών; Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έπρεπε να το κάνει αφού η κυβέρνηση δεν έχει τέτοια ευαισθησία», είπε ο κ. Καμμένος στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου και πρόσθεσε: «Με τον θεσμό του προέδρου της Δημοκρατίας παίζει η κυβέρνηση. Το Σύνταγμα δίνει τη δυνατότητα οι εκλογές να προκηρυχθούν εντός 18 ημερών από την προκήρυξη τους, για έκτακτους λόγους. Μπορεί, λοιπόν, να παραιτηθεί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, να πάμε γρήγορα σε εκλογές και μέσα στο Δεκέμβριο να έχουμε τη νέα κυβέρνηση».

Όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων κατήγγειλε ότι «εφαρμόζεται ένα σχέδιο παράδοσης της χώρας» και σημείωσε: «Όσους βουλευτές και αν αγοράσουν, όσους βουλευτές και αν εκβιάσουν, όσους βουλευτές και αν απειλήσουν, μόνος μου να μείνω, θα συνεχίσω και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε. Η κοινοβουλευτική ομάδα μας άντεξε και εγώ δεν κακίζω και αυτούς που δεν άντεξαν. Όχι αυτούς που αγοράστηκαν, αν αγοράστηκαν. Γιατί να ξέρετε χρησιμοποίησαν όλο το κράτος εναντίον μας. Χτύπησαν τις οικογένειες μας. Το ΣΔΟΕ μπούκαρε σε 7 βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Χτύπησε συγγενικά τους πρόσωπα. Εκβίασε. Ο εισαγγελέας έχει υποχρέωση να τα διερευνήσει αυτά».

Παράλληλα, ο κ. Καμμένος έκανε λόγο για «τεράστια» και «απίστευτη» προκλητικότητα της Τουρκίας. Κατηγόρησε την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας ότι εκβιάζει τους μαθητές που κάνουν καταλήψεις με μαθήματα τα Σαββατοκύριακα και κάλεσε τον υπουργό Ανδρέα Λοβέρδο να επισκεφθεί τα σχολεία για να δει τα προβλήματα.

Απευθύνθηκε σε βουλευτές που εγκατέλειψαν τους ΑΝΕΛ και τους κάλεσε να επιστρέψουν ενώ αναφέρθηκε στην πρόταση νόμου που κατέθεσε το κόμμα του στη Βουλή για τα «κόκκινα δάνεια».

Ο κ. Καμμένος παρουσίασε το πρόγραμμα δωρεάν προληπτικής μαστογραφίας για τον μήνα Νοέμβριο που προσφέρουν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες σε άνεργες, άπορες, ανασφάλιστες, τρίτεκνες-πολύτεκνες γυναίκες της Θεσσαλονίκης. Απαραίτητα δικαιολογητικά είναι η κάρτα ανεργίας, το εκκαθαριστικό και το πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης αντίστοιχα.

Σε δεύτερη φάση θα εφαρμοστεί πρόγραμμα δωρεάν εξετάσεων σε 17 ιατρικές ειδικότητες.

Σημειώνεται ότι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στη Συντονιστική Επιτροπή Θεσσαλονίκης των ΑΝΕΛ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Δυνάμεις από εννέα χώρες μέλη του ΝΑΤΟ συμμετέχουν σε μεγάλη άσκηση που λαμβάνει χώρα στη Λιθουανία και θα διαρκέσει δύο, περίπου, εβδομάδες. Συνολικά 2.500 στρατιώτες από τον Καναδά, την Τσεχία, την Εσθονία, την Ουγγαρία, τη Γερμανία, τη Λιθουανία, το Λουξεμβούργο, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ συμμετέχουν στην άσκηση, η οποία ξεκίνησε στις 2 Νοεμβρίου και θα ολοκληρωθεί στις 14 του μηνός.

Μεγάλη έμφαση θα δοθεί στη διαλειτουργικότητα των μονάδων και στην συνδυασμένη δράση και την ετοιμότητα ανάληψης τόσο αμυντικών, όσο και επιθετικών επιχειρήσεων. Η άσκηση θα διεξαχθεί στις περιοχές του Παμπράντε και της Ρούκλα. Μετά την άσκηση ένας ουγγρικός λόχος θα παραμείνει στη Λιθουανία, μέχρι το τέλος του έτους, εντασσόμενος σε ένα ΝΑΤΟϊκό τάγμα, το οποίο περιλαμβάνει ακόμα Λιθουανούς και Αμερικανούς στρατιώτες.

Και η άσκηση αυτή, όπως και όλες οι παρόμοιες που διεξάγει τελευταία το ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη και τις Βαλτικές χώρες, γίνονται λόγω της ουκρανικής κρίσης, με στόχο την προβολή της νατοϊκής ισχύος γύρω από τα ρωσικά σύνορα. Στην Πολωνία, από τον περασμένο Μάρτιο έχουν αναπτυχθεί 300 Αμερικανοί και 12 μαχητικά F-16.

Η δύναμη αυτή μετέβη στην Πολωνία για να συμμετάσχει σε άσκηση, μετά το πέρας της οποίας δεν αποχώρησε όμως. Ένα σμήνος τεσσάρων αμερικανικών F-15 έχει αναπτυχθεί στη Λιθουανία «σε απάντηση της ρωσικής επιθετικότητας στην Ουκρανία και την αυξημένη ρωσική κινητικότητα στο Καλίνινγκραντ», όπως ανέφερε ο Λιθουανός υπουργός Άμυνας.

Τον περασμένο Ιούνιο η Αμερικανική Ευρωπαϊκή Διοίκηση ανακοίνωσε την αποστολή 100 εκπαιδευτών σε πρώην χώρες του πάλαι ποτέ σοβιετικού μπλοκ, με σκοπό την εκπαίδευση ειδικών επιχειρησιακών ομάδων μάχης, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα στη Μόσχα.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, στην σύνοδο του ΝΑΤΟ, στην Ουαλία, αποφασίστηκε ο σχηματισμός μιας ταξιαρχίας ταχείας αντίδρασης, δυνάμεων 4.000 ανδρών, η οποία θα μπορεί να δράσει, οπουδήποτε στην ανατολική Ευρώπη, εντός 48 ωρών.

Τον Οκτώβριο αμερικανικός οπλισμός στάλθηκε στη Λετονία και αμερικανικό τακτικό συγκρότημα, με ουλαμό πέντε αρμάτων M1A2 Abrams και μηχανοκίνητο λόχο, με 11 οχήματα Bradley στάλθηκε στη χώρα. Όλες αυτές οι κινήσεις, σε συνδυασμό με ορισμένες «ψυχροπολεμικού τύπου» δηλώσεις, δυναμιτίζουν το κλίμα στις τεταμένες, λόγω Ουκρανίας, αμερικανορωσικές σχέσεις.

Οι Ρώσοι θεωρούν τις ΝΑΤΟϊκές κινήσεις στην ανατολική Ευρώπη και τη Βαλτική ως άμεσα στρεφόμενες εναντίον τους, επιθετικές ενέργειες, ενώ το ΝΑΤΟ θεωρεί πως είναι προληπτικές κινήσεις, ώστε να αποτραπεί κάθε νέα ρωσική επιθετική κίνηση. Για τη Ρωσία όμως η εξάπλωση του ΝΑΤΟ στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, ειδικά αυτές της στενής ρωσικής περιφέρειας, θεωρείται πρώτου μεγέθους απειλή που υπονομεύει όλο το σύστημα της ευρωπαϊκής σταθερότητας.

«Πιστεύω πως η εξάπλωση του ΝΑΤΟ είναι λάθος και σε κάποιο βαθμό αποτελεί και πρόκληση για μας», είχε δηλώσει το Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ. Φυσικά, για να ακριβολογούμε, τα 12 αμερικανικά F-16 στην Πολωνία, ή τα τέσσερα F-15 στη Λιθουανία δεν αποτελούν απειλή για τη Ρωσία. Απλώς της υπενθυμίζουν τα όριά της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ δήλωσε σήμερα ότι η ευρωζώνη είναι εξαιρετικά εύθραυστη και κατέστησε σαφές ότι η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης δεν θα δανειστεί περισσότερο για να κάνει επενδύσεις, ανθιστάμενη στην πίεση που δέχεται από ορισμένους από τους εταίρους της οι οποίοι της ζητούν να κάνει περισσότερα για να προωθήσει την ανάπτυξη, μετέδωσε το Πρακτορείο REUTERS.

Μεγάλη οικονομική πρόοδος έχει γίνει στην ευρωζώνη αφότου κορυφώθηκε η κρίση του χρέους, δήλωσε η Μέρκελ, επισημαίνοντας πως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ελλάδα έχουν ολοκληρώσει τα προγράμματα για τη στήριξή τους ή βρίσκονται κοντά στην έξοδο από αυτά .

“Όμως η κατάσταση στην ευρωζώνη παραμένει ακόμη εξαιρετικά εύθραυστη”, δήλωσε η Μέρκελ σε ομιλία της στην ένωση γερμανών εργοδοτών BDA, προσθέτοντας πως σε μερικές χώρες χρειάζεται να εφαρμοσθούν δομικές μεταρρυθμίσεις.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε νωρίτερα πως η ευρωζώνη θα χρειασθεί άλλον ένα χρόνο για να φθάσει σ’ ένα χαμηλό επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης, αναθεωρώντας προς τα κάτω τις προβλέψεις της, καθώς προβλέπει τώρα χαμηλότερο πληθωρισμό και υψηλότερη ανεργία.

Η προσανατολισμένη στις εξαγωγές Γερμανία μείωσε την πρόβλεψη για την ανάπτυξή της το φετινό και τον ερχόμενο χρόνο σε 1,2% και 1,3% αντιστοίχως, λέγοντας πως ευθύνεται γι’ αυτό η χαμηλή παγκόσμια ανάπτυξη και οι διεθνείς κρίσεις. Η προηγούμενη πρόβλεψη ήταν για 2% και 1,8%.

Η Μέρκελ δήλωσε πως η εγχώρια οικονομία είναι σταθερή αλλά διεθνείς εστίες έντασης, όπως η κρίση στην Ουκρανία που έχει επιφέρει κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας οι οποίες έχουν πλήξει μερικές γερμανικές εταιρείες, δημιουργούν αβεβαιότητα στο επιχειρηματικό κλίμα.

“Οι οικονομικοί κίνδυνοι μπορεί να αυξήθηκαν για τη γερμανική οικονομία εξαιτίας της γεωπολιτικής κατάστασης, αλλά ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε ότι εξακολουθούμε να έχουμε μια σταθερή κατάσταση”, δήλωσε η καγκελάριος.

Η Μέρκελ τόνισε πως είναι σημαντικό να διατηρηθεί η αξιοπιστία των κανόνων της Ευρώπης για το έλλειμμα – το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

“Θέλουμε να επιμείνουμε στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Αυτό αφορά επίσης την ανάπτυξη και γι’ αυτό πρέπει να απορρίψουμε τη συζήτηση περί λιτότητας εναντίον ανάπτυξης. Είναι εσφαλμένη και δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε”, δήλωσε υποστηρίζοντας πως χρειάζονται αμφότερες.

Η Γερμανία επιδιώκει να επιτύχει έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό τον ερχόμενο χρόνο και ενώ η Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχουν δηλώσει πως θα αυξήσουν τις επενδύσεις στη Γερμανία, αυτό δεν θα γίνει σε βάρος του στόχου για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό.

“Οι επενδύσεις χρειάζονται, αλλά όχι με νέο δανεισμό”, τόνισε η Μέρκελ. “(Ο στόχος για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 2015) αντιμετωπίζεται ως υπερβολική αποταμίευση. Όμως υπό το φως των δημογραφικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Γερμανία, είναι… απλώς καλή διαγωγή”.

Η καγκελάριος δήλωσε πως, επιπλέον των κρατικών δαπανών, η κυβέρνηση εξετάζει τρόπους για να προσελκύσει περισσότερες ιδιωτικές επενδύσεις, καθώς και πως οι συνταξιοδοτικές συνεισφορές θα μειωθούν.

Η Άγγελα Μέρκελ δήλωσε επίσης πως ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι είχε δίκιο όταν είπε πως η νομισματική πολιτική δεν μπορεί να αναπληρώσει πολιτικές αποτυχίες.

Τον περασμένο μήνα ο Ντράγκι είχε δηλώσει πως οι κυβερνήσεις πρέπει να διαδραματίσουν ένα ρόλο στην ενίσχυση της οικονομίας της ευρωζώνης, προκαλώντας έτσι δημοσιεύματα πως οι σχέσεις ανάμεσα στην Ντράγκι και τη Γερμανία έχουν ενταθεί.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Με ευρείας κλίμακας αεροπορικές ασκήσεις του Ισραήλ στο FIR Λευκωσίας, στις οποίες συμμετείχαν μερικές δεκάδες μαχητικά αεροσκάφη, χαρακτηρίστηκε η χθεσινή μέρα, ενώ ζεύγη αεροσκαφών της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας απογειώθηκαν παρακολουθώντας για λίγο τα ισραηλινά μαχητικά και αποχώρησαν, γράφει ο δημοσιογράφος του ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥ Πέτρος Θεοχαρίδης (WWW.PHILENEWS.COM).

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Φ», η νέα άσκηση της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ, σε συνεργασία με τις κυπριακές Αρχές, περιλάμβανε χθες πτήσεις 50 έως 60 ισραηλινών αεροσκαφών σε περιοχές του FIR Λευκωσίας και ιδιαίτερα αυτές που συνορεύουν με την Αίγυπτο, με την οποία, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, υπήρξε επίσης συντονισμός με τη Λευκωσία, ώστε να μη δημιουργηθούν προβλήματα.

Οι ασκήσεις θα συνεχιστούν και σήμερα ενώ, για αύριο και μεθαύριο, έχει εκδοθεί ΝΟΤΑΜ για αεροπορικές ασκήσεις εναέριου ανεφοδιασμού αεροσκαφών, επίσης του Ισραήλ, σε περιοχή του FIR Λευκωσίας.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πολλά συστημικά ΜΜΕ φωνάζουν και καλούν από το πρωϊ μέχρι το βράδυ για εθνική συναίνεση, λες και επικρατεί κάποια εσωτερική αναταραχή, φοβίζοντας μάλιστα με δήθεν εθνικούς κινδύνους.
Βλέπετε άραγε εσείς κανέναν Έλληνα να εχθρεύεται άλλους Έλληνες;
Βλέπετε εσείς καμία κοινωνική τάξη να στρέφεται εναντίον κάποιας άλλης και να κινδυνεύει η χώρα και το έθνος με εμφύλιο;
Απεναντίας, ολόκληρος ο λαός είναι απελπιστικά ήρεμος, μέσα στην εξαθλίωσή του, προσπαθώντας μόνο να επιβιώσει.
Για ποια συναίνεση μιλάνε λοιπόν;
Όταν από το σύστημα μιλάνε για εθνική συναίνεση, εννοούν προφανώς να βρεθεί ένας ικανοποιητικός τρόπος μοιρασιάς της εξουσίας και του πλούτου εντός της ολιγαρχίας, μακριά από τα μάτια του λαού.

Σήμερα το πρωϊ ακούγαμε μια ανάλυση από κάποιο ΜΜΕ. Η ανάλυση αυτή έλεγε ότι τα δύο επόμενα χρόνια θα προκύψει ένας πακτωλός χρημάτων.
Πρώτον, υπάρχουν τα 11 δισεκατομμύρια ευρώ που περίσσεψαν από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τα οποία θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αξιοποιηθούν.
Δεύτερον, υπάρχουν 38 δισεκατομμύρια ευρώ ονομαστικής αξίας μετοχές των τραπεζών τις οποίες μετοχές έχει στα χέρια του το κράτος και οι οποίες πρέπει υποχρεωτικά να πουληθούν σε ιδιώτες μέσα στην επόμενη διετία και η κυβέρνηση θα εισπράξει το αντίστοιχο ποσόν ή όποιο τελικά ποσόν επιτευχθεί.
Τρίτον, υπάρχουν στάσιμα τα κονδύλια του ΕΣΠΑ και Τέταρτον, υπάρχουν 25 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία η ΕΕ θα μοιράσει στα κράτη την επόμενη διετία για αγροτικά προγράμματα. Το σύνολο των πιο πάνω ποσών που θα έχει στα χέρια της η όποια κυβέρνηση την επόμενη διετία, θα είναι 50-55 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή περίπου το 1/3 του ΑΕΠ της χώρας!!!

Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, αντιλαμβανόμαστε όλοι προφανώς το μέγεθος της σύγκρουσης συμφερόντων, για το μοίρασμα αυτού του τεράστιου ποσού. Αντιλαμβανόμαστε γιατί η μεν ΝΔ θέλει να παραμείνει στην εξουσία την επόμενη διετία και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει με κάθε τρόπο να αναλάβει την κυβέρνηση τώρα.

Άρχισαν λοιπόν οι φωνές από διάφορα συστημικά ΜΜΕ για την ανάγκη συναίνεσης, για την ανάγκη να τα βρουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.
Ποιας συναίνεσης άραγε;
Αφού οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων δεν έχουν κοινωνικές αναφορές, αλλά είναι καθαρά θεατρικές συγκρούσεις, που αφορούν την κατάληψη καλύτερων θέσεων εξουσίας εντός του συστήματος, για έλεγχο των δημοσίων ταμείων;
Η συναίνεση λοιπόν για την οποία κόπτονται τα συστημικά ΜΜΕ, είναι μάλλον μια προτροπή να τα βρουν κόμματα και οικονομικά συμφέροντα στη μοιρασιά, προφανώς για να μην εκτραχυνθεί η κατάσταση μέσα στο σύστημα και αφυπνιστεί ο κοιμισμένος γίγαντας, δηλαδή ο λαός.

Όσοι λοιπόν από εμάς καθόμαστε εδώ μέσα στο διαδίκτυο και κάνουμε όνειρα για δημοκρατίες, για συμμετοχή των πολιτών στην εξουσία και άλλες τέτοιες χαρωπές ουτοπίες, είμαστε μακριά νυχτωμένοι.
Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.
Εδώ και 200 χρόνια οι ίδιοι παγιωμένοι θεσμοί παράγουν μονίμως τα ίδια αποτελέσματα.
Αυτοί οι θεσμοί είναι το πρόβλημα και αυτοί πρέπει να αλλάξουν.
Όμως είδατε κάποιο ΜΜΕ να μιλάει γι’ αυτό ή κάποιο κόμμα να εξαγγέλλει κάτι τέτοιο;

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Ακούσαμε τον Πατριάρχη Αντιοχείας κ. Ιωάννη Ι΄, ο οποίος βρέθηκε στην Αθήνα για επίσημη επίσκεψη, να ομιλεί για τη Ρωμηοσύνη της Μέσης Ανατολής, στην οποία εντάσσεται και το ποίμνιό του. Προφανώς εννοεί ότι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, που ποιμαίνονται από το παλαίφατο Πατριαρχείο Αντιοχείας με έδρα τη Δαμασκό, είναι απόγονοι και κληρονόμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία ονομαζόταν επισήμως Ρωμανία και είχε ελληνορθόδοξο πολιτισμό. Η ορθόδοξη πίστη τους, η ελληνική παιδεία τους και η συνείδηση της ιστορικής παρουσίας τους επί αιώνες στην ταραγμένη Μέση Ανατολή δίνουν ελπίδα στους ομόδοξους αδελφούς μας, παρά τους διωγμούς που υφίστανται από τους φανατικούς ισλαμιστές. Ρωμηοί, Βυζαντινοί, πολιτιστικά Ελληνες, γλωσσικά αραβόφωνοι, υπερήφανοι και ταυτοχρόνως σεμνοί, οι ελληνορθόδοξοι της Συρίας, του Λιβάνου και των γειτονικών χωρών αυτοαποκαλούνται Ρουμ Ορτοντόξ για να τονίσουν τη σύνδεσή τους με την αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως - Νέας Ρώμης, η οποία επιβίωσε επί 11 αιώνες παρά τα πανταχόθεν χτυπήματα.

Ο Πατριάρχης είναι αδελφός του ελληνορθόδοξου μητροπολίτου Χαλεπίου και Βεροίας Παύλου, ο οποίος απήχθη μαζί με έναν Συροϊακωβίτη επίσκοπο προ δεκαοκτώ μηνών. Η τύχη τους αγνοείται, αλλά ο Πατριάρχης αισιοδοξεί. Εξέφρασε δημοσίως την ελπίδα ότι και οι δύο ζουν. Δεν γνωρίζω αν έχει πληροφορίες, αλλά είναι προφανές ότι η συγκρατημένη αισιοδοξία του βασίζεται στην ορθόδοξη πίστη. Αφού οι Ρωμηοί ορθόδοξοι της Μέσης Ανατολής επιβίωσαν από τις κατακτήσεις Αράβων, Σταυροφόρων, Οθωμανών, Γάλλων, Αγγλων κ.ά., έμαθαν να ελπίζουν. Η ελληνορθόδοξη παράδοση που κλείνουν μέσα στην ψυχή τους είναι το μυστικό της επιβιώσεώς τους.

Ορθοδοξία, ελληνική παιδεία και αίσθηση ιστορικής συνέχειας ήσαν τα μυστικά όπλα του έθνους μας στις δύσκολες στιγμές. Μετά την Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους, η Αυτοκρατορία της Νικαίας (1204-1261) διατήρησε τη φλόγα και απελευθέρωσε τη Βασιλεύουσα. Ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Βατάτζης, ο οποίος τιμάται σήμερα (4 Νοεμβρίου) ως άγιος από την Εκκλησία μας, συνδύαζε την ορθόδοξη πίστη, τη στρατιωτική ρώμη, την αγάπη για την κλασική ελληνική παιδεία και τη συνείδηση της συνέχειας του Ελληνισμού. Το 1237 έγραψε προς τον Πάπα Γρηγόριο Θ΄ ότι οι Βυζαντινοί είναι οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι έδωσαν τη γνώση σε όλη την οικουμένη.

Εδώ θα ξαναγίνει Ρωμαίικο, έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός κατά τον 18ο αιώνα, για να δώσει ελπίδα στους Ελληνες που είχαν αποκάμει από τα αποτυχημένα κινήματα κατά των Τούρκων. Καλλιεργούσε τη Μεγάλη Ιδέα της Αναστάσεως του Εθνους με εφόδια την ορθοδοξία και την ελληνικότητα της γλώσσας και της παιδείας. Το «Ρωμαίικο» ήταν ένας όρος που ταυτίσθηκε με την ελευθερία, την απελευθέρωση. Ο Γεώργιος Γαζής, γραμματικός του Γεωργίου Καραϊσκάκη, γράφει ότι η λέξη «Ρωμαίικο» επί Τουρκοκρατίας έδινε ελπίδα στους χριστιανούς Ελληνες.

Ο Γιώργος Σεφέρης διηγείται ότι στις 6 Απριλίου 1941, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα, ο λαός στους δρόμους έψαλλε το κοντάκιο «Τη Υπερμάχω» και παρακαλούσε την Παναγία. Ο Οδυσσέας Ελύτης προτείνει σε κάθε δύσκολη να μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τον εθνικό μας ποιητή, ο οποίος ύμνησε την ελευθερία και την Ελληνική Επανάσταση, και τον λογοτέχνη που άντλησε τα θέματά του από την ορθόδοξη χριστιανική παράδοσή μας.
Χωρίς ορθόδοξη πίστη, ιστορική γνώση και σωστή ελληνική παιδεία δεν θα ξεφύγουμε από την κρίση. Διότι τα οικονομικά μεγέθη μπορεί να διορθωθούν. Αλλά κατά βάθος η κρίση είναι πνευματική. Αν δεν δώσουμε στους νέους μας ελληνορθόδοξη παιδεία και ιστορικά διδάγματα από τη διαχρονική πορεία του Ελληνισμού, αν δεν τους γαλουχήσουμε με την ενιαία ελληνική γλώσσα που μας συνδέει με τον Ομηρο και με το Ευαγγέλιο, η κρίση δεν θα περάσει. Ισως θα έλθει άλλη χειρότερη.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επίθεση κατά της κυβέρνησης και ιδιαίτερα κατά του πρωθυπουργού κ. Σαμαρά αλλά και του νέου υπουργού Άμυνας κ. Δένδια, εξαπέλυσε σήμερα (4/11/2014) η ανεξάρτητη βουλευτής Κοζάνης κ. Ραχήλ Μακρή, η οποία ζητά την άμεση παραίτησή τους, επειδή θεωρεί πως είναι ανίκανοι και επικίνδυνοι για να προστατεύσουν τη χώρα.

Έτσι, σύμφωνα με δελτίο Τύπου του γραφείου της κυρίας Μακρή, δημοσιεύθηκε δήλωσή της σχετικά με τις δηλώσεις Δένδια, με τίτλο «Ενώ ο Δένδιας κοιμάται…»!

Οι τούρκοι αλωνίζουν για 9 ώρες στο Αιγαίο φτάνοντας σχεδόν μέχρι τον Πειραιά ενώ ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας ανησυχεί, κυρίως, για το αν θα τον ξυπνήσουν ή όχι.

Αφού ξυπνάει καλεί τους πολίτες να κοιμηθούν ήσυχοι.

Οι τουρκικές προκλήσεις άρχισαν με την Κυπριακή ΑΟΖ και συνεχίζονται στα Ελληνικά χωρικά ύδατα.

Ο κατήφορος της Εθνικής Αμυντικής Πολιτικής και η ανυπαρξία εξωτερικής πολιτικής ενθαρρύνουν την πολιτική κανονιοφόρων της Γείτονος.

Εάν συνεχίσουν έτσι οι δεξιοί πατριώτες του Σαμαρά με τους συνεργούς σοσιαλιστές του σλόγκαν «την σημαία των Ιμίων την πήρε ο αέρας», αυτοί που θα ξυπνάνε το βράδυ τους Υπουργούς θα είναι οι τούρκοι.

Ο Σαμαράς και οι Υπουργοί του είναι ανίκανοι να προστατεύσουν την πατρίδα και οφείλουν να κάνουν την χάρη στους πολίτες και να παραιτηθούν άμεσα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Σύρουν στην Δικαιοσύνη στρατιωτικούς, επειδή πήγαν στο υπουργείο Άμυνας

Στον φυσικό τους χώρο αποφάσισαν την 30η Σεπτεμβρίου 2011 να καταθέσουν την διαμαρτυρία τους οι ενώσεις αποστράτων αξιωματικών, αλλά φαίνεται πως η κυβέρνηση φοβάται ακόμη και την σκιά της κι έτσι αποφάσισε να «καθαρίσει» με την μέθοδο της τρομοκράτησης, στοχοθετώντας κάποιους από τους διαμαρτυρόμενους και σύροντάς τους στα δικαστήρια.

Σύμφωνα με ενημέρωση που είχαμε από έναν -εκ των συρόμενων στην Δικαιοσύνη- αξιωματικό, τον κ. Παν. Γ. Γεωργόπουλο, Ταξίαρχο ε.α. της Πολεμικής Αεροπορίας, την 30η Σεπτεμβρίου 2011 οι Ενώσεις των Αποστράτων Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων κάλεσαν σε συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όλους τους Αποστράτους Αξιωματικούς προκειμένου να κατατεθεί διαμαρτυρία για τις τεράστιες μειώσεις των συντάξεων και μερισμάτων. Στη συγκέντρωση αυτή συμμετείχαν απόστρατοι αξιωματικοί που είχαν προσέλθει από όλη την Ελλάδα.

Σύμφωνα με τα καταγγελλόμενα, η παραπάνω συγκέντρωση δεν είχε σκοπό ούτε να προκαλέσει ούτε να δημιουργήσει προβλήματα γι αυτό εξάλλου και δεν δημιούργησε πρόβλημα ούτε στην κυκλοφορία παρόλο τον όγκο της συγκέντρωσης.

Αποφασίσθηκε να δοθεί ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας στην τότε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου, η οποία απουσίαζε, ο δε τότε Υπουργός κ. Μπεγλίτης απειλούσε τους συγκεντρωμένους από τα έδρανα της Βουλής.

Έτσι, δόθηκε η εντολή να παραδοθεί το ψήφισμα διαμαρτυρίας στον Αξιωματικό Υπηρεσίας της Πύλης Μεσογείων!
Σε τόση υπόληψη είχε η ηγεσία του ΥΕΘΑ τους απόστρατους Αξιωματικούς. Ούτε η στρατιωτική ηγεσία η οποία σημειωτέον μετά από λίγες ημέρες ήρθε στις τάξεις των αποστράτων δεν παρουσιάσθηκε.

Μετά από αυτή την απαξιωτική συμπεριφορά, επεκράτησε εκνευρισμός και μεγάλος αριθμός των συγκεντρωμένων μπήκε από την ανοικτή πύλη στον προαύλιο χώρο του Υπουργείου προκειμένου να διαμαρτυρηθεί γι αυτή την απαξιωτική συμπεριφορά της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του Υπουργείου.

Προκειμένου όμως να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι έγινε βίαιη εισβολή στο Υπουργείο και όχι είσοδος, κοινοποιήθηκαν φωτογραφίες όπου φαίνονται ραγισμένες γυάλινες πόρτες. Οι πόρτες έσπασαν από την πίεση που ασκούσαν οι πίσω στους μπροστά, προκειμένου να εισέλθουν, είναι ευτύχημα το ότι δεν τραυματίσθηκε κάποιος, αν οι πόρτες ήταν μεταλλικές θα υπήρχαν θύματα.

Αφού οι διαμαρτυρόμενοι ε.α. αξιωματικοί παρέμειναν για λίγο μέσα οι συγκεντρωμένοι κατέβηκε ο τότε Α/ΓΕΣ Φρ. Φράγκος και μετά από συζήτηση μαζί του οι εισελθόντες απεχώρησαν. Αυτά ήταν τα γεγονότα της συγκεκριμένης ημέρας.

Η Πολιτεία όμως δεν ξέχασε!!! Μετά από τρία χρόνια παραπέμπει σε δίκη τέσσερις(!) από τους εκατοντάδες Αξιωματικούς που εισήλθαν στον προαύλιο χώρο του Υπουργείου με βαριές κατηγορίες, στοχοποιώντας έτσι άτομα τα οποία, ούτε την ευθύνη της συγκέντρωσης είχαν ούτε δημιούργησαν κανένα επεισόδιο κατά την είσοδο και επαναλαμβάνω, όχι εισβολή στον προαύλιο χώρο του Υπουργείου.
Η δίκη έχει προγραμματισθεί για τις 6 Νοεμβρίου 2014 στο Τέταρτο Τριμελές Πλημμελειοδικείο ώρα 9.00 π.μ. και οι απόστρατοι αξιωματικοί θα πρέπει να παραστούν για να καταρρίψουν την αισχρή κυβερνητική καταγγελία για… άσκηση βίας εκ μέρους των διαμαρτυρόμενων πρώην αξιωματικών.

Αντίγραφο του Κλητηρίου Θεσπίσματος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το πολιτικό και επιχειρηματικό προσωπικό της χώρας συνεπικουρούμενο από μια ανεπαρκή πνευματική ελίτ, δεν μπορεί να κατανοήσει την στενή σχέση της πραγματικής οικονομίας με την γεωοικονομία, την γεωπολιτική στο Αιγαίο και κατ' επέκταση στην ανατολική Μεσόγειο.

Το γεωπολιτικό γεωοικονομικό δόγμα του Νταλάρα, "το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του" ήταν μια κακή υπηρεσία για τα συμφέροντα της Ελλάδας, η οποία αδυνατεί να κατανοήσει την οικονομική και στρατηγική σημασία που έχουν ο έλεγχος των μαρινών και του θαλάσσιου τουρισμού στην κυριαρχία την ασφάλεια, την έρευνα και την διάσωση στην περιοχή.

Η Τουρκία δεν έχει κρύψει ποτέ την πρόθεση της να διεισδύσει και να πάρει με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα τον έλεγχο και την οικονομική εκμετάλλευση μέρους του Αιγαίου και ούτε έχει κρύψει τις προθέσεις της να γίνει ο κυρίαρχος οικονομικός και στρατηγικός θαλάσσιος παίκτης της ανατολικής Μεσογείου.
Η παράλληλη ανάπτυξη του πολεμικού ναυτικού της και της θαλάσσιας τουριστικής υποδομής της, μαρίνες σκάφη, γίνονται στα πλαίσια αυτής ακριβώς της πρόθεσης.

Μια θαλάσσια περιοχή εντός της οποίας οι κυριότερες μαρίνες, η τεχνική υποστήριξη, τα τουριστικά σκάφη και το προσωπικό υποστήριξης τους, θα είναι όλα τούρκικα, είναι απλά θέμα χρόνου να υλοποιηθεί και να περάσει έτσι στον έλεγχο τους και η έρευνα και η διάσωση, δηλαδή η η πλήρης κυριαρχία.

Η ιστορία έχει δείξει ότι όποιος έχει στα χέρια του την θαλάσσια οικονομία στην ανατολική Mεσόγειο, αυτός έχει και την κυριαρχία όχι μόνο στην θάλασσα, αλλά και στην ξηρά.

Είναι μονόδρομος για την Ελλάδα, αν επιθυμεί να έχει λόγο ρόλο και ύπαρξη στην περιοχή τα επόμενα χρόνια, να παραμείνουν σε ελληνικά χέρια οι μαρίνες του Aιγαίου και όσον το δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό του θαλάσσιου τουρισμού.

Δεν λέω να παραμείνουν υπό κρατική ή δημοτική διαχείριση. Uα μπορούσαν όμως οι τοπικοί δήμοι κρατώντας θεσμικά για πολιτικούς λόγους το 3-5% να συντονίσουν και να παραχωρήσουν το υπόλοιπο 95-97% σε τοπικές κοινοπραξίες, οι οποίες και θα λειτουργήσουν τις μαρίνες με καθαρά ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια.

Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρόν των ντόπιων επιχειρηματιών για συμπράξεις προς όφελος των ντόπιων εργατικών χεριών της πραγματικής οικονομίας, αλλά και των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συμφερόντων της χώρας.

Η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί ασφυκτικά εγκλωβισμένη οικονομικά, στρατιωτικά ακόμη και πολιτιστικά, αν περάσει η γεωοικονομία της ανατολικής Μεσογείου σε τούρκικα χέρια.

Οικονομικά, γιατί έχοντας την μαρίνα ενός νησιού στα χέρια του κάποιος, του δίνεται η δυνατότητα πρόσβασης και σε μια σειρά από άλλους τομείς της οικονομίας της περιοχής, όπως είναι ξενοδοχεία, ταβέρνες, τεχνική υποστήριξη, τροφοδοσίες σε τρίτους κτλ.

Στρατιωτικά, γιατί αναγκαστικά θα γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια ποιός και τι κινείται στην θαλάσσια (και όχι μόνο) περιοχή.

Πολιτιστικά, γιατί αν για παράδειγμα σε ένα νησί 2.000 κατοίκων, όπως είναι η Ύδρα, κυριαρχήσει η τουρκική οικονομική παρουσία στην μαρίνα του, θα είναι θέμα χρόνου να επικρατήσει και η τουρκική γλώσσα...

Κατά τον Πλάτωνα η Μεσόγειος ήταν «η θάλασσα που γύρω της (οι Έλληνες) απλώνονται σαν τα βατράχια σε λίµνη».

Αυτό ακριβώς που περιέγραφε ο Πλάτωνας για τους Έλληνες, θέλουν να κάνουν οι Τούρκοι σήμερα.
Σε κάθε περίπτωση ο έλεγχος της οικονομίας μιας περιοχής έχει στενή σχέση και με την κυριαρχία επί της περιοχής.

Στριλιγκάς Γιάννης
Επικοινωνία με τον συντάκτη
Ystriligas@hotmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Καταδικάζουν τους Έλληνες πολίτες στην εξαθλίωση και στηρίζουν οικονομικά πολίτες άλλων χωρών!

Με μεγάλη μας έκπληξη είδαμε την απόφαση του Υπουργείου Εξωτερικών και του αρμοδίου υφυπουργού ο οποίος υπέγραψε την έγκριση δαπάνης μέσα στα πλαίσια θεμάτων περί ανάγκης παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, σύμφωνα με τις διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας έναντι του ΟΗΕ προς τους πλημμυροπαθείς των Νήσων Σολομώντα ύψους 14.465 AU$, την ώρα που εκατοντάδες πολίτες αυτής της χώρας οι οποίοι επλήγησαν από τις τελευταίες θεομηνίες να αναζητούν από αυτό το κράτος μια οικονομική ενίσχυση.

Την ώρα που υπάρχουν Εβρίτες πολίτες οι οποίοι αναμένουν εδώ και δυο χρόνια αποζημιώσεις από το κράτος για τις καταστροφές που υπέστησαν από την πλημμύρες του ποταμού Έβρου δεν νοείται να χρηματοδοτούμε πληγέντες άλλων χωρών.

Επειδή όμως γνωρίζουμε την απάντηση του αρμοδίου υφυπουργού για παρόμοιες αποφάσεις στις οποίες επικαλέστηκε ως συμβατική υποχρέωση της χώρας έναντι του ΟΗΕ θα του απαντήσουμε πως ο ρόλος του υπουργείου εξωτερικών είναι να απαιτήσει κάτι αντίστοιχο και για τον Ελληνικό λαό.

Αυτός πρέπει και επιβάλλεται να είναι ο ρόλος σας ως υπουργείο εξωτερικών, να διασφαλίσετε τα συμφέροντα της χώρας και να επιδιώξετε την οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια εκατοντάδων συμπολιτών μας που σήμερα βρίσκονται στο δρόμο από την ανικανότητα αυτού του κράτους.

 

ΛΕΛΙΑΤΣΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ
ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ & ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι Ιρακινοί Κούρδοι μαχητές —οι Πεσμεργκά— και Σύροι αντάρτες βομβάρδισαν την Δευτέρα θέσεις των τζιχαντιστών της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στην Κομπάνι, αλλά δεν είναι ακόμη σαφές εάν και κατά πόσον η άφιξή τους θα μεταβάλλει τις ισορροπίες στα πεδία των μαχών στην πολιορκημένη αυτή πόλη, στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας.

Η μάχη για την Κομπάνι, έστω κι αν η πόλη δεν θεωρείται ιδιαίτερα μεγάλης στρατηγικής σημασίας, έχει μετατραπεί σε μια δοκιμασία συμβολικού χαρακτήρα για τον διεθνή συνασπισμό υπό τις ΗΠΑ, ο οποίος καλείται να δείξει κατά πόσον είναι σε θέση να σταματήσει την προέλαση του Ισλαμικού Κράτους. Οι τζιχαντιστές του ΙΚ πολιορκούν την πόλη εδώ και πάνω από έναν μήνα.

Η μάχη αυτή επισκιάζει ωστόσο σημαντικές νίκες των τζιχαντιστών σε άλλα μέτωπα στη Συρία. Το ΙΚ απέσπασε δύο κοιτάσματα φυσικού αερίου από τον έλεγχο των δυνάμεων του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ στην επαρχία Χομς, στην κεντρική Συρία, μέσα σε μια εβδομάδα.

Στο Ιράκ, στο μεταξύ, το ΙΚ σφαγίασε πάνω από 320 μέλη μιας σουνιτικής φυλής που τόλμησε να το αψηφήσει την περασμένη εβδομάδα, αφού κατέλαβε ένα χωριό στην κοιλάδα του Ευφράτη, δυτικά της Βαγδάτης. Νωρίτερα σήμερα, ένα μέλος της φυλής Άλμπου Νιμρ είπε ότι ακόμα 36 μέλη της εκτελέστηκαν στην Άνμπαρ.

Προς το παρόν η προσοχή της διεθνούς κοινότητας παραμένει επικεντρωμένη στην Κομπάνι, όπου οι μάχες συνεχίζονται, προκαλώντας την οργή των Κούρδων της Τουρκίας, οι οποίοι κατηγορούν την κυβέρνησή τους ότι πράττει ελάχιστα για να βοηθήσει στην προάσπιση της πόλης και τάσσεται στην πράξη υπέρ των τζιχαντιστών.

Οι αεροπορικές επιδρομές του διεθνούς συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ επιβράδυνε την προέλαση των τζιχαντιστών, αλλά δεν τη σταμάτησε. Οι Πεσμεργκά και δυνάμεις του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (ΕΣΣ) συνδύασαν σήμερα τα πυρά τους, πλήττοντας με πυροβολικό και όλμους θέσεις του ΙΚ δυτικά της Κομπάνι.

Οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι προχώρησαν σε πέντε πλήγματα εναντίον θέσεων των τζιχαντιστών στη Συρία και σε εννέα στο Ιράκ την Κυριακή και την Δεύτερα.

Περίπου 150 Ιρακινοί Κούρδοι μαχητές πέρασαν στην Κομπάνι με οπλισμό και πυρομαχικά από την Τουρκία αργά την Παρασκευή. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Άγκυρα επέτρεψε να μεταβούν ενισχύσεις στην πόλη.

Παρά τα πλήγματα που δέχεται, το ΙΚ συνεχίζει να προκαλεί βαριές απώλειες στους υπερασπιστές της Κομπάνι. Στα τέλη της περασμένης εβδομάδας, ιατρικές πηγές στην Τουρκία έκαναν λόγο για αλματώδη αύξηση των νεκρών και των τραυματιών Κούρδων μαχητών που μεταφέρονται σε τουρκικό έδαφος.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο μεταξύ κατήγγειλε τον «ψυχολογικό πόλεμο» που όπως υποστήριξε διεξάγεται από διεθνή ΜΜΕ εναντίον της κυβέρνησής του για την πολιτική της στη Συρία. Η Άγκυρα διστάζει να επέμβει υπέρ των Κούρδων στην Κομπάνι, καθώς θεωρεί πως σχετίζονται με το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (PKK).

Μια δημοσκόπηση της εταιρείας MetroPOLL έδειξε πάντως ότι πολλοί στην Τουρκία συμμερίζονται τις επιφυλάξεις του Ερντογάν: η πλειονότητα εξ όσων ερωτήθηκαν στο πλαίσιο αυτής της έρευνας είπαν πως το PKK, μια οργάνωση που η Τουρκία, η ΕΕ και οι ΗΠΑ χαρακτηρίζουν τρομοκρατική, αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για την χώρα τους από ό,τι το ΙΚ.

Τρεις Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν την περασμένη εβδομάδα από Κούρδους μαχητές ενώ βρίσκονταν εκτός υπηρεσίας, εν μέσω των φόβων περί κατάρρευσης της ειρηνευτικής διαδικασίας ανάμεσα στην Άγκυρα και στους Κούρδους του PKK.

Στο μεταξύ από τον Καναδά, ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ δήλωσε ότι ο στρατός του Ιράκ πρέπει να κάνει περισσότερα για να αντιμετωπίσει το ΙΚ, το οποίο έχει καταλάβει πάνω από το ένα τρίτο της χώρας, τονίζοντας ότι οι αεροπορικές επιδρομές του διεθνούς συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ δεν επαρκούν.

«Αυτά τα πλήγματα δεν θα αρκέσουν. Πρέπει να συνοδευτούν από κινήσεις χερσαίων στρατευμάτων, και στο Ιράκ επαφίεται στον ιρακινό στρατό και στους Ιρακινούς Κούρδους Πεσμεργκά να εξασφαλίσουν ότι μπορούν να ανακτηθούν τα εδάφη» τα οποία έχουν πέσει στα χέρια των τζιχαντιστών, δήλωσε ο Ολάντ.

«Αυτό κάνουν οι Ιρακινοί Πεσμεργκά και αυτό δεν κάνουν ακόμη οι ιρακινές ένοπλες δυνάμεις. Τις έχουμε ενθαρρύνει —και ζητήσαμε από την ιρακινή κυβέρνηση— να προχωρήσει στην ευρύτερη δυνατή συγκέντρωση (δυνάμεων) ώστε ο στρατός αυτός να τυγχάνει σεβασμού από όλες τις κοινότητες και να είναι αποτελεσματικός» στην εκτέλεση της αποστολής του, πρόσθεσε.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Φόβοι για τερματισμό της εκεχειρίας μετά την ανακοίνωση από το Κίεβο ότι θα επανεξετάσει τις δεσμεύσεις του

Σφοδρά πυρά πυροβολικού επαναλήφθηκαν το πρωί της Τρίτης κοντά στο αεροδρόμιο της πόλης Ντονέτσκ, προπυργίου των αυτονομιστών στην ανατολική Ουκρανία, οι κάτοικοι του οποίου εκφράζουν φόβους ότι θα τερματιστεί η εύθραυστη κατάπαυση του πυρός μετά την ανακοίνωση από το Κίεβο ότι θα επανεξετάσει τις δεσμεύσεις του, έγινε γνωστό από δημοσιογράφους του Γαλλικού Πρακτορείου.

«Σφοδρά πυρά πυροβολικού άρχισαν στις 6:30 σήμερα το πρωί. Στη διάρκεια της νύκτας ακούγονταν πυρά κατά διαστήματα. Είναι κόλαση», αφηγήθηκε η Τατιάνα Βικτόροβνα που κατοικεί σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το αεροδρόμιο, επίκεντρο μαχών εδώ και πολλούς μήνες παρά την εύθραυστη κατάπαυση του πυρός που αποφασίσθηκε πριν από δύο μήνες.

Από τη στιγμή που ο ουκρανός πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο ανακοίνωσε την επανεξέταση από το Κίεβο των ειρηνευτικών δεσμεύσεών του την επομένη των εκλογών που πραγματοποίησαν την Κυριακή οι φιλορώσοι αυτονομιστές, πολλοί στο Ντονέτσκ εκτιμούν πως οι δηλώσεις του σημαίνουν το τέλος της εκεχειρίας, η οποία επέτρεψε να μειωθεί η ένταση των μαχών στο μεγαλύτερο μέρος της ζώνης που πλήττεται από τις εχθροπραξίες.

Ο ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Πάβλο Κλίμκιν επιβεβαίωσε την σκλήρυνση της στάσης του προέδρου δηλώνοντας σήμερα σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Bild πως οι αρχές του Κιέβου σκοπεύουν να ανακτήσουν τις ανατολικές περιοχές.

«Μερικές περιφέρειες στην ανατολική Ουκρανία είναι εκ των πραγμάτων υπό τον έλεγχο φιλορώσων τρομοκρατών και ρωσικών στρατευμάτων. Όμως είναι ουκρανικές περιφέρειες και θα τις ανακτήσουμε», διαβεβαίωσε ο επικεφαλής της ουκρανικής διπλωματίας.

Ο Κλίμκιν δεν έδωσε καμιά διευκρίνιση για ενδεχόμενη στρατιωτική επίθεση. Όπως έκανε χθες και ο πρόεδρος Ποροσένκο, χαρακτήρισε τις εκλογές που πραγματοποίησαν την Κυριακή οι αυτονομιστές «μείζονα παραβίαση» του πρωτοκόλλου του Μινσκ, που συνήφθη στις 5 Σεπτεμβρίου ανάμεσα στο Κίεβο και τους αυτονομιστές με τη συμμετοχή της Μόσχας και του ΟΑΣΕ.

«Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε για μια πλήρη αποτυχία (της ειρηνευτικής διαδικασίας), αλλά η αναγνώριση της ψηφοφορίας από τη Ρωσία θέτει σε σοβαρό κίνδυνο την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ», τόνισε καλώντας τους Δυτικούς να ασκήσουν «μεγαλύτερη πίεση» στο Κρεμλίνο και να ενισχύσουν τις κυρώσεις τους.

Ο ουκρανός υπουργός Εξωτερικών κατήγγειλε επίσης τις «επανειλημμένες επιδρομές πολυάριθμων ρώσων στρατιωτών» στις περιοχές των ανταρτών στο Ντονμπάς. «Οι ουκρανικές δυνάμεις είναι έτοιμες να υπερασπίσουν τη χώρα μας, περισσότερο παρά ποτέ», προειδοποίησε στη συνέντευξη που δημοσιεύεται στον ιστότοπο της Bild.

Ανέλαβε καθήκοντα ο νέος «πρόεδρος» του Ντονέτσκ

Ο Αλεξάντρ Ζαχαρτσένκο, ηγέτης των φιλορώσων αυτονομιστών στην αυτοανακηρυχθείσα Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ, στην ανατολική Ουκρανία, ο οποίος εξελέγη «πρόεδρoς» στις εκλογές της Κυριακής τις οποίες κατήγγειλαν το Κίεβο και η Δύση, ανέλαβε την Τρίτη τα καθήκοντά του.

«Ορκίζομαι να υπηρετώ τον λαό της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ», ανέφερε ο Ζαχαρτσένκο, ένας μηχανικός 38 ετών, ο οποίος ως τώρα ήταν ο «πρωθυπουργός» του Ντονέτσκ, σε μια τελετή η οποία έγινε στο κτίριο του θεάτρου της πόλης.

Μια παρόμοια τελετή αναμένεται να γίνει και στο Λουγκάνσκ, το άλλο προπύργιο των αυτονομιστών, όπου ο 50χρονος Ιγκόρ Πλοτνίτσκι, νοσταλγός του σοβιετικού παρελθόντος, συγκέντρωσε πάνω από το 63% των ψήφων.

Έξι μήνες αφότου ξέσπασε η σύρραξη η οποία έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 4.000 ανθρώπους, οι αυτοανακηρυγμένες λαϊκές δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ εξέλεξαν τους «προέδρους» και τα «κοινοβούλιά» τους.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Είναι φανερό πως μια χώρα πάει μπροστά και αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις όποιες εθνικές κρίσεις και δυσκολίες μόνο όταν υπάρχει δημιουργική συναίνεση μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και κάποια ομοφωνία στην λήψη αποφάσεων με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντα, την αξιοποίηση των εθνικών πόρων και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού.

Αυτά τα πολύ «ωραία» και πολύ «όμορφα» λόγια της συναίνεσης, της ομοφωνίας, της εθνικής ομοψυχίας, της πολίτικης ωριμότητας που δεν θα επιτρέπει τις πολιτικές και εθνικές περιπέτειες, την αναγκαία ομοφωνία στην λήψη των κρισίμων αποφάσεων πέραν τον κομματικών συμφερόντων, ακούγονται τελευταία πολύ συχνά και πραγματικά δημιουργούν την εντύπωση πως όλα αυτά είναι αναγκαία και απαραίτητα για να προχωρήσει ο τόπος και κυρίως για να μην πάνε χαμένες οι θυσίες του ελληνικού λαού τα τέσσερα τελευταία χρόνια που έχει απομυζηθεί με τον χειρότερο τρόπο.

Αλήθεια τι ευτυχία να ήταν όλα αυτά αληθινά!
Τι ωραία να ήταν όλα αυτά σωστά και πραγματικά υλοποιήσιμα για να σταθεί όρθια η χωρά αυτή!

Πόσο απαραίτητα να είναι όλα αυτά για να αντιμετωπιστεί η εξ’ ανατολών απειλή η οποία τελευταία «παίζει» έντεχνα και αυτή στον βωμό της διαφημιζόμενης εθνικής ενότητας;

Αλλά και τι καινούργια κοροϊδία μαγειρεύεται σε βάρος των ανυποψίαστων όπως πάντα πολιτών αυτής της χώρας, που έχουν δει μέσα σε λίγα χρόνια να τραυματίζεται προκλητικά κάθε εθνική ακεραιότητα, να εξαφανίζονται οι νέοι του, να διαλύονται με τον χειρότερο τρόπο οικογένειες, να καταστρέφεται η κοινωνία, να χτυπιέται αμείλικτα η Ορθοδοξία, να γίνεται η χώρα ξέφραγο αμπέλι σε προσχεδιασμένη μουσουλμανική εισβολή από ανατολάς, χωρίς να υπάρχει καμία ουσιαστική αντίδραση χάριν ενός πολυπολιτισμικού «εκσυγχρονισμού»;

Αλήθεια τι καινούργια κοροϊδία εξυφαίνεται σε ένα άφωνο λαό που βλέπει καθημερινά να καταστρέφεται κάθε ελπίδα για επιβίωση, να βλέπει τα παιδιά του να σέρνονται στους δρόμους χωρίς κανένα μέλλον, γεμάτα απελπισία, άνεργα και χωρίς καμία προοπτική να στεριώσουν κάπου και να δημιουργήσουν οικογένεια ενώ το γένος μας εξαφανίζεται;

Αλήθεια πόσο πονηροί είναι όλοι αυτοί που εφευρίσκουν συνέχεια τρόπους να αποφύγουν την νέμεση για τα εθνικά τους εγκλήματα, γιατί παρέδωσαν την εθνική μας ύπαρξη σε ξένους ανθέλληνες τοκογλύφους, στην μεγαλύτερη εθνική προδοσία στην νεώτερη έθνη μας ιστορία;

Τώρα η «Νέα Ελλάδα» προβάλλεται να είναι η Ελλάδα της «συναίνεσης», στην ουσία της συγχώρεσης όλων των εθνικών εγκλημάτων πού διαπραχτήκαν τα τελευταία χρόνια, θα είναι η Ελλάδα που θα συνεχίζει να βλέπει τα παιδιά της να πεθαίνουν ενώ θα έχει «σωθεί» από τους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους!

Σε ποια σωστή χώρα οι κλέφτες, οι απατεώνες, οι πολιτικοί ψεύτες, οι εθνικοί προδότες, παραμένουν χαριεντιζόμενοι στην εξουσία και για να σωθούν οι ίδιοι από τα αδιέξοδα τους πουλούν συναίνεση και την αποκαλούμενη «εθνική ομοψυχία» για να «σώσουν» την πατρίδα που οι ίδιοι την κατάστρεψαν;

Σε ποια σοβαρή χώρα η σωτηρία της εξαρτάται από την διάσωση αυτών που την λεηλάτησαν, αυτών που έστειλαν χιλιάδες νέους στο εξωτερικό κρατώντας εδώ όλα τα λαμόγια, τους πολιτικούς εγκληματίες, όλους τους προδότες, όλους τους ξεπουλημένους ποιμενάρχες που συναίνεσαν σε όλη αυτή την εγκληματική προδοσία;

Σε ποια σοβαρή χώρα οι πολιτικές της «δυνάμεις», αριστεροί και δεξιοί θεατρίνοι, κρίνεται απαραίτητο να συγκλίνουν στην μεγαλύτερη πολιτική απάτη σε βάρος του ελληνικού λαού;

Ως ποτέ θα είμαστε θεατές των εγκλημάτων τους;

Ως πότε θα μας ξεγελούν με τον πιο εξωφρενικό τρόπο για να παραμένουν καρφωτοί στις καρέκλες τους, είτε δεξιοί, είτε αριστεροί, όλοι μαζί στην μεγαλύτερη εθνική κοροϊδία και εθνική καταστροφή;

Ως πότε αυτή η χώρα θα γίνεται το έρμαιο όλων αυτών των επικοινωνιακών παιχνιδιών των μεγαλύτερων απατεώνων της ελληνικής ιστορίας;

Ως πότε οι ποιμενάρχες θα ξεπουλιούνται για τα τριάκοντα αργύρια;

Ως πότε;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Συνομιλίες CIA - Κικίλια με κωδικό «Αποδεκατισμένοι τζιχαντιστές το 2015»

Η οργή των «ηττημένων τζιχαντιστών» ύστερα από ένα χρόνο, δηλαδή το φθινόπωρο του 2015, ήταν αυτή που απασχόλησε τις συναντήσεις του υπουργού Δημόσιας Τάξης κ. Βασίλη Κικίλια με τα υψηλόβαθμα στελέχη της CIA τις τελευταίες ημέρες στην Ουάσιγκτον.

Γράφει ο Βασίλης Λαμπρόπουλος 

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, οι αμερικανοί αξιωματούχοι δεν ενδιαφέρθηκαν τελικώς ιδιαίτερα για τις μετακινήσεις των μαχητών του Ισλαμικού Χαλιφάτου τις τελευταίες εβδομάδες -η οποία θεωρείται μηδαμινή- αλλά για όσα θα συμβούν ύστερα από 10-12 μήνες, οπότε και αναμένεται η μεγάλη επιστροφή όσων εκ των τζιχαντιστών έχουν επιβιώσει. Ζήτησαν τότε μάλιστα να υπάρχει γενική επιφυλακή των ελληνικών διωκτικών αρχών και μυστικών υπηρεσιών με κύριο φόβο να μην αρχίσουν εκδικητικές ένοπλες επιθέσεις κατά αμερικανικών και ευρωπαϊκών στόχων σε ελληνικό έδαφος ή σε γειτονικές χώρες.

Κύριες επιπλέον υποδείξεις των αμερικανικών στελεχών, οι «τζιχαντιστές» να καταγραφούν πλήρως, να υπάρχει επαρκές δίκτυο πληροφοριών, να μη μείνουν «στάσιμοι» στην Ελλάδα και να υπάρχει πλήρης έλεγχος όσων αναχωρήσουν για τις ΗΠΑ αλλά και κυρίως για χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, οι αμερικανοί εκπρόσωποι της CIA και άλλων υπηρεσιών υποστήριξαν ότι «σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους ο πόλεμος κατά του ISΙS θα έχει τελειώσει ύστερα από 10-12 μήνες με ήττα των τζιχαντιστών». Τα στελέχη των ξένων υπηρεσιών εκτιμούν ότι αντάρτες του ISIS θα έχουν αποδεκατιστεί, ενώ παραμένει άγνωστο υπό ποιες συνθήκες και με ποιες συμφωνίες θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος.

Σήμερα υπολογίζεται ότι δεν υπάρχουν περισσότεροι από τρεις έως πέντε περιπτώσεις τζιχαντιστών που απασχολούν σοβαρά τις ελληνικές διωκτικές αρχές, κυρίως για την επιστροφή τους από την εμπόλεμη ζώνη στη Μέση Ανατολή. Όμως εκτιμάται ότι από τα μέσα ως τα τέλη του 2015 θα υπάρχει κύμα «επιστροφής» χιλιάδων τζιχαντιστών -υπολογίζεται ότι είναι περίπου 2.000 - 3.000 αυτοί που έχουν φύγει από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης- με άγνωστες διαθέσεις.

Κύριος φόβος είναι ότι μόλις βρεθούν σε ελληνικό έδαφος θα αρχίσουν επιθέσεις με στόχους από χώρες που συμμετείχαν στη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του ISIS. Ο προβληματισμός των Αμερικανών μεγεθύνεται έτι περαιτέρω από τους ισχυρούς πυρήνες φανατικών ισλαμιστών που υπάρχουν σε άλλες βαλκανικές χώρες.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η «λάθος» ανάγνωση της Συνθήκης της Λοζάνης οδηγεί σε τουρκικό εφιάλτη
Οι "χρήσιμοι ηλίθιοι" τουρκόφρονες της Θράκης αποτελούν τον πυροκροτητή εξελίξεων που θα οδηγήσουν στον διαμελισμό της "μητέρας πατρίδας" τους

Σε όποιον "Τούρκο" της Θράκης δεν αρέσει η συμφωνία της Λοζάννης, μπορεί να την "παρακάμψει", αλλά όχι να την αμφισβητήσει. Σε όποιον "Τούρκο" της Θράκης δεν αρέσει η ελληνική "φορεσιά", μπορεί να την "αλλάξει" ακόμα και σήμερα. Προβλέπεται από τη Συνθήκη ακόμα κι αυτό. Μπορεί να περάσει στην άλλη πλευρά των συνόρων και να αποζημιωθεί για την περιουσία του από τα "διαθέσιμα" που έχει το τουρκικό κράτος ακόμα και σήμερα. Αφήνει ως Τούρκος την περιουσία του στην Ελλάδα και παίρνει περιουσία στην Τουρκία. Προβλέπεται ακόμα και σήμερα τέτοια αποζημίωση.
Αν, δηλαδή, ο Ντενεκές Ντεντές —και ο κάθε Ντεντές— αισθάνεται Τούρκος, μπορεί να εγκαταλείψει την Ελλάδα για την πατρίδα του. Με βάση τον νόμο, πατρίδα του δεν είναι η Θράκη, εφόσον δεν αντιμετωπίζεται από αυτόν ως γηγενής. Με βάση τον νόμο είναι ένας απλός κάτοικος της Ελληνικής Θράκης και Έλληνας υπήκοος για όσο εξακολουθεί να κατοικεί σ' αυτήν. Από εκεί και πέρα πραγματική του πατρίδα είναι ό,τι διαλέξει ο ίδιος. Ό,τι ίσχυε και για τον ίδιο τον Κεμάλ Ατατούρκ.

Οι "Ντεντέδες" την Τουρκία απειλούν και όχι την Ελλάδα. Ένας αναγνωρισμένος εθνικά "Τούρκος" Ντεντές στη Θράκη μετατρέπει αυτόματα τη μέχρι τώρα απλά Ανατολική Τουρκία σε "κατακτημένο" Κουρδιστάν. Ένας αναγνωρισμένος εθνικά "Τούρκος" Ντεντές με νόμιμη περιουσία στη Θράκη, θα έδινε δικαίωμα για αναγνώριση ταυτότητας και απαίτηση περιουσίας ενός Κούρδου στην Ανατολική Τουρκία. Ποιον λοιπόν απειλεί περισσότερο ο "Τούρκος" Ντεντές;
Γράφει ο Μιχάλης Κόκκινος

Με τα όρια της παράνοιας φαίνεται πως φλερτάρει το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας. Την ώρα που η γειτονική χώρα δίνει μία τριμέτωπη μάχη εναντίον Συρίων, Κούρδων και τζιχαντιστών, με αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα για τη μοίρα της στην περιοχή, πολιτικοί κύκλοι διαρρέουν απίθανα σενάρια σχετικά με τη Συνθήκη της Λοζάνης.
Ο αμερικανός αναλυτής Nikolas Danforth, σε εκτενές άρθρο του στο έγκριτο περιοδικό Foreign Policy με τίτλο Notes on a Turkish Conspiracy, καταγράφει τους ισχυρισμούς των συνωμοσιολόγων για το μέλλον της Τουρκίας μετά την υποτιθέμενη λήξη της Συνθήκης της Λοζάνης(;) και τη γένεση της νέας Τουρκίας που οραματίζεται ο Ταγίπ Ερντογάν, από τη Μοσούλη ως τη Θράκη. Στο συγκεκριμένο άρθρο ο Ν. Danforth καταγράφει τους ισχυρισμούς κύκλων της Τουρκίας, ότι υπάρχουν μυστικά άρθρα που υπέγραψαν Τούρκοι και Βρετανοί διπλωμάτες στη Λοζάνη, πριν από έναν περίπου αιώνα και στα οποία αναφέρεται ότι η περιοχή της Ελληνικής Δυτικής Θράκης θα επιστρέψει στην Τουρκία, μαζί με περιοχές του σημερινού Ιράκ, όπως η Μοσούλη.
Ο αρθρογράφος, βέβαια, επισημαίνει ότι πρόκειται μόνο για σενάρια, προσθέτοντας ότι η Συνθήκη της Λοζάνης δεν περιλαμβάνει κανένα κρυφό άρθρο για λήξη της ισχύος της, αλλά είναι ενδιαφέρον να εξετάσει κανείς το τι αποκαλύπτουν όλες αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας για τον τρόπο που αντιδρά το τουρκικό πολιτικό σύστημα σε περιόδους εξαιρετικά κρίσιμες για το μέλλον της χώρας.

Οι σκέψεις που διατυπώνονται σχετικά με την υποτιθέμενη λήξη της Συνθήκης της Λοζάνης διαφοροποιούνται ανάλογα με τις πολιτικές απόψεις του εκάστοτε συνωμοσιολόγου. Οι επικριτές του Ερντογάν υποστηρίζουν ότι ο τούρκος Πρόεδρος συνεργάζεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, ότι σχεδιάζει ένα νέο Βόσπορο για να διασφαλίσει την πρόσβαση των αμερικανικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα ή ότι επιχειρεί να υπονομεύσει την κυριαρχία που διασφάλισε ο Ατατούρκ για την Τουρκία. Οι υποστηρικτές του Ερντογάν, αντίθετα, θεωρούν ότι, με τη λήξη της Συνθήκης της Λοζάνης, η Τουρκία αποκτά τη δυνατότητα διόρθωσης των συνόρων που είχε διασφαλίσει πριν από 100 χρόνια, ανακαταλαμβάνοντας περιοχές όπως η Μοσούλη και μέρος της Δυτικής Θράκης.

Αν ο Ερντογάν εμμείνει στην επιλογή του να εισέλθει στη Θράκη με πρόσχημα τα θρήσκευμα, στην πραγματικότητα ανοίγει τον δρόμο για να «επιστρέψει» στην Μικρά Ασία όχι μόνον η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη, με το ίδιο πρόσχημα. Αυτό, όμως, δεν συμφέρει την Τουρκία, κα μάλιστα σε μία εποχή που είναι υποχρεωμένη λόγω των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων να αναγνωρίζει δικαιώματα. Δεν την συμφέρει να ανοίξει το ζήτημα της θρησκείας, ούτε καν σε επίπεδο Ισλάμ, γιατί το κεμαλικό καθεστώς θα απειληθεί με πτώση. Αν όμως απειληθεί το καθεστώς αυτό, παύει στην πραγματικότητα να υπάρχει Τουρκία όπως σήμερα, τουλάχιστον, την γνωρίζουμε. Εκτός και αν αυτός είναι ο απώτερος στόχος της ηγεσίας Ερντογάν!
Διαχρονικά, τα κόμματα των Ισλαμιστών στην Τουρκία εξέφραζαν πολιτικά τους «ριγμένους» από τη Συνθήκη της Λοζάνης, τους γηγενείς μουσουλμάνους τούρκους της Μικράς Ασίας. Η σύγκρουση Κεμαλιστών – Ισλαμιστών στην Τουρκία συμπυκνώνει έριδες σχεδόν 100 χρόνων. Οι «εισαγόμενοι» Ευρωπαίοι κεμαλιστές από τα Βαλκάνια κυριάρχησαν οικονομικά και πολιτικά στους γηγενείς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας, καταδικάζοντάς τους να ζουν στο περιθώριο. Η εκλογή Ερντογάν ανέτρεψε αυτή τη σχέση και, ως πολιτικός εκπρόσωπος των γηγενών ισλαμιστών, δεν θα διστάσει να διαλύσει και την ίδια την Τουρκία (όπως οι νεότουρκοι την Οθωμανική Αυτοκρατορία), προκειμένου να «ξηλώσει» από την εξουσία της χώρας τους κεμαλιστές δυνάστες της.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο επέλεξε την Γερμανία και έχασε. Κατέρρευσε και δημιουργήθηκε μία μικρότερη χώρα, η Τουρκία, στην οποία ο Κεμάλ τράβηξε μία διαχωριστική γραμμή με το παρελθόν και τη θρησκεία, την οποία έθεσε εκτός κράτους. Σχεδόν 100 χρόνια μετά, η Τουρκία είναι μία χώρα διαφορετική από εκείνη του Ατατούρκ. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Η θρησκεία καθορίζει το Κράτος. Έκανε, όμως, ένα δεύτερο ιστορικό λάθος: γέννησε, γιγάντωσε και τώρα είναι δέσμια του «Ισλαμικού Κράτους» (ISIS). Και έρχεται και πάλι σε αντίθεση (όπως στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο) με όλη τη Δυτική κοινότητα. «Θα διαλυθούμε και θα υποστούμε, όπως και τότε, τις συνέπειες των λανθασμένων συμμαχιών», τόνισε ο τούρκος θρησκευτικός ηγέτης Φετουλάχ Γκιουλέν, σε δήλωσή του που απευθυνόταν στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Στον τομέα της τουρκικής εσωτερικής πολιτικής, η συζήτηση για το τέλος της Συνθήκης της Λοζάνης αντανακλά τους φόβους ορισμένων και τις ελπίδες άλλων ότι, με τον πρώην πρωθυπουργό και νυν Πρόεδρο, η Τουρκία εισέρχεται σε μία δεύτερη περίοδο δημοκρατίας, αυτή που ο Ερντογάν αποκαλεί «Νέα Τουρκία. Οι υποστηρικτές του πιστεύουν ότι το τουρκικό κράτος θα απαλλαγεί από τον αυταρχισμό που χαρακτηρίζει την δημοκρατία του Ατατούρκ, ενώ οι επικριτές ανησυχούν για την υποχώρηση του κοσμικού κράτους.

Όπως επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ο αρθρογράφος, οι αμερικανοί παρατηρητές ξεχνούν συχνά ότι, όταν ήρθε το ΑΚΡ στην εξουσία, τα σύνορα της Τουρκίας και όχι μόνο εκείνα της Μέσης Ανατολής, αποτελούσαν ενδεχόμενα σημεία ανάφλεξης. Ένας πόλεμος με την Ελλάδα φάνταζε πιθανός το ίδιο και με το Ιράν, τη Συρία, το Ιράκ και την Αρμενία. Η θεωρία των μηδενικών προβλημάτων του Αχμέτ Νταβούτογλου άλλαξε τα δεδομένα, μολονότι η Αραβική Άνοιξη έδειξε τα όριά της.
Σήμερα, με ορατό το ενδεχόμενο μεταφοράς του μετώπου μεταξύ Ισλαμικού Κράτους και Κούρδων από τη Συρία εντός της Τουρκίας, παράλληλα με την αναθέρμανση της διένεξης της Άγκυρας με το ΡΚΚ, η Συνθήκη της Λοζάνης είναι το μόνο ασφαλές σημείο αναφοράς για το μέλλον της Τουρκίας, ικανό να σφραγίσει την προσωπική ασφάλεια και την σταθερότητα των τούρκων πολιτών.

Ενδεχομένως, η αποκάλυψη του Foreign Policy να μην ήταν ανησυχητική, αν δεν συνδυαζόταν με την πρόσφατη κάθοδο στις ευρωεκλογές του ρατσιστικού τουρκικού κόμματος DEB (Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας) στην Ξάνθη και τη Ροδόπη. Το DEB κατάφερε τον Μάιο να εκλεγεί πρώτο στην Ξάνθη με 25% και στη Ροδόπη με 40% (συνολικά 40.000 ψήφοι). Σύμφωνα με την «Καθημερινή», προς ενίσχυση του DEB κατέφθασαν με μισθωμένα λεωφορεία περισσότεροι από 4.00 ψηφοφόροι, μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες, καταγόμενοι από τη Ροδόπη, που ζουν ως εργαζόμενοι, συνταξιούχοι ή φοιτητές στην Τουρκία. Ειδικά στην Κομοτηνή, το DEB δείχνει να συσπειρώνει τουλάχιστον το 90% των μουσουλμάνων εκλογέων.
Το φιλοτουρκικό κόμμα DEBμ, που αυτοαποκαλείται «Κόμμα Ειρήνης, Ισότητας και Φιλίας», στις αρχές του χρόνου εξέδωσε προκλητικότατη ανακοίνωση στα τουρκικά με αφορμή την 29η Ιανουαρίου, χαρακτηρίζοντας την «Ημέρα Εθνικής Αντίστασης των Τούρκων της Δυτικής Θράκης»! Τα μέλη του DEB στην Ξάνθη και την Κομοτηνή, βλέπουν τους Αλβανούς του Κοσσόβου να «πετυχαίνουν» τους στόχους τους και νομίζουν ότι για λόγους «πατριωτισμού» πρέπει να τους μιμηθούν. Αυτό που δεν βλέπουν είναι ότι αυτοί είναι διαφορετική περίπτωση από εκείνους. Εκείνοι ήταν πάντα Αλβανοί μέσα σε Σέρβους. Οι «τούρκοι» της Θράκης δεν είναι τέτοιοι. Οι μουσουλμάνοι στη Θράκη συμφώνησαν να είναι «Έλληνες» για να διατηρήσουν τις περιουσίες τους στο ελληνικό τμήμα της Θράκης. Για όσο διάστημα διατηρούν τις περιουσίες τους στο ελληνικό της μέρος, καθίστανται παράνομοι ίδιοι όταν θέτουν θέμα εθνικού αυτοπροσδιορισμού. Η μειονότητα της Θράκης έχει το δικαίωμα να διαμαρτύρεται μόνο για θέματα που άπτονται της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστης (και κάτι τέτοιο δεν υφίσταται, αφού απολαμβάνουν πλήρη δικαιώματα στην άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων). Όλα τα άλλα τα έχει προβλέψει προ πολλού η Συνθήκη της Λοζάνης.

Η «χειροβομβίδα» της Θράκης
Αρχικά, είναι πολύ σημαντικό να καταλάβει ο αναγνώστης τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται και λειτουργούν οι Διεθνείς Νόμοι και οι Διεθνείς Συνθήκες. Εκ των δεδομένων, οι διεθνείς συνθήκες δημιουργούν ένα περιβάλλον, το οποίο είναι «τεχνητό». Γιατί, αν το περιβάλλον ήταν φυσικό, δεν θα χρειαζόταν μία Συνθήκη για να το κάνει λειτουργικό. Ακριβώς, λοιπόν, επειδή το περιβάλλον δεν είναι φυσικό, δεν είναι ασφαλές εκεί όπου απαιτούνται ειδικές γνώσεις να εμπλέκονται άνθρωποι χωρίς αυτές, για να μην προκαλούνται «ατυχήματα».

Μία τέτοια συνθήκη είναι και η Συνθήκη της Λοζάνης, μέσω της οποίας παραχωρήθηκε η Δυτική Θράκη στην Ελλάδα. Η Συνθήκη, η οποία αν δεν προσεχθεί στις λεπτομέρειές της μπορεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Μπορεί να καταστρέψει όλους τους εμπλεκόμενους, και πρώτους αυτούς που σήμερα δείχνουν να μην την σέβονται. Αυτό σημαίνει ότι όλοι αυτοί που διακινούν συνωμοσιολογικά σενάρια για το μέλλον της Θράκης (ψευτο-μουφτήδες, εκκολαπτόμενοι πολιτικοί εκπρόσωποι και τοπικοί μουσουλμάνοι τουρκόφρονες δημοσιογράφοι) είναι επικίνδυνοι πρωτίστως για την Τουρκία και μετά για την Ελλάδα.
Ακριβώς επειδή δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες γνώσεις διεθνούς δικαίου, καταφεύγουν στον μιμητισμό πολιτικών εθνικών διεκδικήσεων, χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτό που μιμούνται, και, κυρίως, αν τους συμφέρει να το μιμούνται. Όταν λειτουργείς υπέρ του τουρκικού εθνικισμού, και δεν γνωρίζεις τι ακριβώς απειλεί το τουρκικό κράτος, είναι θέμα χρόνου να ενεργήσεις εις βάρος σου!

Οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «Τούρκοι της Θράκης» (DEB) μιμούνται στις συμπεριφορές τους άλλες εθνικές μειονότητες (κυρίως των Βαλκανίων), οι οποίες εκμεταλλεύονται την έννοια της εντοπιότητας προκειμένου να εκφράσουν αιτήματα για δικαιώματα εθνικού αυτοπροσδιορισμού, ονειρευόμενοι αυτονομίες κ.λ.π. Είναι όμως ασφαλές (για τους ίδιους) αυτό που κάνουν;

Τα πάντα ξεκινούν από το γεγονός ότι αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως αυτόχθονες και, πάνω σε αυτό το δεδομένο, χτίζουν την επιχειρηματολογία τους και εγείρουν διεκδικήσεις. Ειδικά μετά την πρόσφατη «επιτυχία» των Αλβανών του Κοσσόβου και της Ιλιρντά, αυτοί έχουν γίνει τα πρότυπά τους. Αυτό όμως είναι λάθος. Κι αυτό γιατί, αν γνωρίζει κάποιος πως λειτουργεί το διεθνές δίκαιο, θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχουν «αυτόχθονες» στη Θράκη!
Ακόμα και αν οι ίδιοι οι Έλληνες για οποιονδήποτε λόγο απαρνούνταν την ελληνικότητα της Θράκης, οι Τούρκοι θα έπρεπε να ήταν εκείνοι που θα διαμαρτύρονταν για ωμή παραβίαση της Διεθνούς Συνθήκης. Ακόμα και αν οι ίδιοι οι Έλληνες αναγνώριζαν από μόνοι τους τουρκική εθνική μειονότητα στη Θράκη, οι τούρκοι και το τουρκικό κράτος θα έπρεπε να τους καταγγείλουν στα διεθνή δικαστήρια, καθώς θα έπρεπε να βλέπουν μία τέτοια αναγνωρισμένη μειονότητα ως «χειροβομβίδα», η οποία τοποθετείται εκ του πονηρού στα χέρια τους, με στόχο την απειλή της ασφάλειάς τους, ενέργεια που θα ισοδυναμούσε με casus belli.

Το «ειδικό περιβάλλον» της Συνθήκης της Λοζάνης
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, το περιβάλλον στη Θράκη είναι τεχνητό. Ως εκ τούτου, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Για να υπάρχει ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, τα πάντα θα πρέπει να ερμηνεύονται όπως επιβάλει η Συνθήκη της Λοζάνης, και όχι όπως επιβάλει η λογική. Σύμφωνα, λοιπόν, με την περίφημη Συνθήκη, η Θράκη είναι κεφάλαιο «ανταλλαγής». Νομικά ήταν «ακατοίκητη» πριν από την παράδοσή της στην Ελλάδα, όπως νομικά ήταν «ακατοίκητη» και η Μικρά Ασία ή ο Πόντος πριν από την παράδοσή τους στην Τουρκία. Νομικά, δηλαδή, η Θράκη δεν ήταν πατρίδα κανενός, ώστε από αυτό το στοιχείο να έλκει και η ίδια την «ταυτότητά» της.

Η Θράκη δεν είναι ελληνική επειδή η πλειονότητα των κατοίκων της ήταν κάποτε-ή σήμερα- Έλληνες. Ελληνική είναι γιατί ανήκει νόμιμα στην Ελλάδα. Θα ήταν ελληνική, ακόμα και αν η πλειονότητα των κατοίκων της ήταν Κινέζοι, επειδή ακριβώς δόθηκε ως κεφάλαιο «αντιπαροχής» στους Έλληνες και στην Ελλάδα. Οι τούρκοι πήραν το ανάλογο «ελληνικό κεφάλαιο» στην Μικρά Ασία και έδωσαν ως «αντιπαροχή» κεφάλαιό τους στην Ευρώπη.
Συμφωνήθηκε, δηλαδή, από τους άμεσα συμβεβλημένους στη Συνθήκη ότι όλοι όσοι βρίσκονται ή θα βρίσκονται ποτέ να κατοικούν νόμιμα στη Θράκη θα δηλώνονται Έλληνες. Νόμιμοι θα είναι μόνον αν δηλώνουν Έλληνες, ανεξαρτήτως του τι ήταν εθνικά προηγουμένως ή του τι πίστευαν θρησκευτικά. Το ακριβώς αντίστοιχο έγινε και στην Τουρκία. Όποιος παρέμεινε μετά την ανταλλαγή στην Τουρκία (πλην συγκεκριμένων και απόλυτα προσδιορισμένων εξαιρέσεων) είναι νόμιμος στη Μικρά Ασία μόνον ως τούρκος πολίτης.
Αυτά δεν έγιναν από τύχη, ούτε από τις συγκυρίες. Είναι αποτελέσματα συγκεκριμένης στρατηγικής, η οποία εξυπηρετούσε τα συμφέροντα αυτών που τα διαπραγματεύθηκαν.

Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί οι όροι είναι πολύ σημαντικοί στην περιγραφή τόσων λεπτών καταστάσεων. Έλληνες και Τούρκοι συμφώνησαν μεταξύ τους να μην φαίνεται πουθενά ότι «κατάκτησαν» το παραμικρό. Νομικά δεν «έδιωξαν» οι Τούρκοι τους Έλληνες από τη Μικρά Ασία, αλλά «έφυγαν» από μόνοι τους από αυτήν, για να ζήσουν με ομοίους τους στη νέα πατρίδα τους. Ομοίως δεν «έδιωξαν» οι Έλληνες τους τούρκους από τις λεγόμενες «νέες χώρες» και, άρα, και από τη Θράκη. Και συμφώνησαν σε αυτό, γιατί αυτό ήταν το συμφέρον και για τις δύο πλευρές.

Αν δεν συμφωνούσαν σε αυτό το δεδομένο, θα υπήρχε πρόβλημα και για τους δύο: γιατί «κατακτητής» στην «κατάκτησή» του είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίσει εθνικά δικαιώματα σε γηγενείς πληθυσμούς, εφόσον είναι αλλοεθνείς. Άρα, αν οι τούρκοι του Κεμάλ «κατακτούσαν» τη Μικρά Ασία, θα έπρεπε να ανεχθούν και να αναγνωρίσουν δικαιώματα όχι μόνον στην ελληνική εθνική μειονότητα της Μικράς Ασίας, αλλά και σε πλήθος άλλες. Δεν μπορούσαν να «ξηλώσουν» καμία από αυτές από τη Μικρά Ασία, επειδή αυτό θα τους βόλευε. Σε μία τέτοια περίπτωση, θα κατηγορούνταν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, γενοκτονία κ.λ.π. Άλλωστε, αυτό είναι το κύριο επιχείρημα για τη σθεναρή αντίδρασή τους απέναντι στη διεθνώς αναγνωρισμένη γενοκτονία των Αρμενίων.

Βεβαίως, ούτε την ελληνική πλευρά συνέφερε να εμφανίζει τη Θράκη ως προϊόν κατάκτησης. Δεν προσαρτήθηκε η Θράκη στον ελληνικό κορμό ως «προϊόν» κατακτητικής δραστηριότητας του ελληνικού κράτους. Ούτε καν «απελευθερώθηκε» (ούτε αυτή η έννοια σε απαλλάσσει από τις υποχρεώσεις σου απέναντι σε μειονότητες ξένων πληθυσμών). Η Θράκη ως χώρος προστέθηκε στο ελληνικό κράτος με την ταπεινή «λογιστική» λογική, βάσει της οποίας προστίθεται νέα ιδιοκτησία πάνω σε παλαιά ιδιοκτησία. Δεν απελευθερώθηκε από κάποιον κατακτητή, γιατί δεν κατακτήθηκε από κάποιον νέο. Αν συνέβαινε αυτό, οι τούρκοι της Θράκης θα προστατευόταν ως εθνική μειονότητα, με δικαίωμα παραμονής σε αυτόν τον χώρο. Δεν θα μπορούσαν οι Έλληνες νε τους διώξουν στην Τουρκία, γιατί θα κατηγορούνταν επίσης γα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία.

Γίνεται έτσι αντιληπτό ότι, αν δεν συμφωνούσαν όλα αυτά μεταξύ τους Έλληνες και Τούρκοι, δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν ανταλλαγή πληθυσμών. Δεν θα μπορούσαν να κάνουν αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών και να απειλούν με μόνιμη βία όποιους Έλληνες ή Τούρκους αντιδρούσαν στην μεθόδευση και επεδίωκαν να παραμείνουν στα πατρογονικά τους εδάφη με αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα εθνικά δικαιώματα. Δεν δόθηκε επιλογή στους Έλληνες Πόντιους να παραμείνουν στον Πόντο ως τέτοιοι, όπως δεν δόθηκε επιλογή και στους τούρκους Θρακιώτες. Όποιος επέλεγε να παραμείνει στα χώματα που γεννήθηκε, θα παρέμενε υπό τους νέους όρους της Συνθήκης. Ό,τι κι αν ήταν προηγουμένως, στη Μικρά Ασία θα μπορούσε να παραμείνει μόνον ως τούρκος και στη Θράκη μόνον ως Έλληνας.

Υπήρξε, δηλαδή, μία χρονική συγκυρία μετά τον Α’ Παγκόσμιο, με τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά την οποία Έλληνες και Τούρκοι βρέθηκαν στιγμιαία στο «κενό» δίχως πατρίδα, αλλά με συγκεκριμένο και απόλυτα καταμετρημένο κεφάλαιο εκατέρωθεν του Αιγαίου. Είχαν κεφάλαιο να μοιράσουν, και από αυτά που θα συμφωνούσαν θα προέκυπταν οι νέες πατρίδες τους. Πριν τη συμφωνία ήταν «απάτριδες» λαοί που μετά την συμφωνία απέκτησαν πατρίδες, τις οποίες μπορούσαν να αποτυπώσουν στον χάρτη. Ούτε καν η τότε ελεύθερη Ελλάδα δεν εξαιρέθηκε ως κεφάλαιο από αυτή τη γενική καταμέτρηση, που εξυπηρετούσε αυτή την εφ’ όλης της ύλης ελληνοτουρκική συμφωνία. Αφού έτσι έμπαινε τέλος οριστικά σε μία συνύπαρξη εκατοντάδων χρόνων και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, που καθόριζε με εξαιρετική σαφήνεια τα μεταξύ τους σύνορα.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι εκεί εδράζεται το επιχείρημα της Άγκυρας για την όποια δυνητική επέκταση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, η οποία απειλείται με casus belli, γιατί (σύμφωνα με την τουρκική πλευρά) αναθεωρεί τα όσα συμφωνήθηκαν στη Λοζάνη. Ενώ τα ό,ποια σημεία σύγκρουσης των δύο κρατών βρίσκονται στα Δωδεκάνησα (Ίμια, Αγαθονήσι, Καστελλόριζο, ΑΟΖ), τα οποία περιήλθαν μετά από την παραχώρησή τους από την Ιταλία στην Ελλάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και, επομένως, έμειναν εκτός Συνθήκης.

Το παράδοξο της Τουρκίας
Έτσι, στην παραπάνω λογική, έχουν χτιστεί τα δύο αυτά κράτη εκατέρωθεν του Αιγαίου. Όσοι ήθελαν να διατηρήσουν την αυθεντική εθνική τους ιδιότητα, μετακινήθηκαν προς τη μεριά της νέας τους πατρίδας. Όσοι αισθάνονταν Τούρκοι και βρισκόταν στα Βαλκάνια, μετακινήθηκαν στη Μικρά Ασία, και όσοι βρίσκονταν ήδη στη Μικρά Ασία παρέμειναν εκεί με τα ίδια δικαιώματα και όχι με πλεονέκτημα εντοπιότητας.

Το ίδιο έγινε και με τους Έλληνες, όσοι ήταν στα Βαλκάνια παρέμειναν στις εστίες τους, ενώ όσοι βρισκόταν στη Μικρά Ασία ξεκίνησαν την πορεία τους προς τη νέα πατρίδα. Οι ντόπιοι θα διατηρούσαν τις προηγούμενες περιουσίες τους και οι πρόσφυγες θα έπαιρναν κλήρους αποζημίωσης για τις περιουσίες που άφησαν πίσω τους. Οι πάντες ξεκίνησαν τη ζωή τους από μηδενική βάση (σ.ιστ.: Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστεί πως η συμφωνία της Συνθήκης της Λοζάνης έγινε μετά τις σφαγές Ελλήνων από τους Τούρκους στην Μικρά Ασία και τον Πόντο (οπότε και δεν υπήρξε κανένας ταξιδιωτικός περίπατος, ήρεμη εγκατάλειψη των πατρογονικών τους εδαφών ή δικαίωμα απόφασης για παραμονή ή όχι στους Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου, σε πλήρη αντίθεση με τους τούρκους της Θράκης), και αυτή η Συνθήκη αποτέλεσε την μεγάλη ευκαιρία για τον Κεμάλ Ατατούρκ να μην συρθεί στο διεθνές δικαστήριο ως εγκληματίας κατά της ανθρωπότητας και γενοκτόνος, ενώ ελέγχεται η ελληνική χαλαρότητα στην παράδοση της Ανατολικής Θράκης που ήταν πλήρως καλυμμένη – οχυρωμένη από τον Ελληνικό Στρατό).

Εξαιτίας, λοιπόν, εκείνης της συμφωνίας, οι Έλληνες πήραν το υπόλοιπο της Μακεδονίας, τη μισή Θράκη και τα –φτωχά εκείνη την εποχή- νησιά του Αιγαίου. Οι τούρκοι πήραν την άλλη μισή (ανατολική) Θράκη, μαζί με τη μυθική Κωνσταντινούπολη και την τερατώδη Μικρά Ασία. Όμως, το μεγάλο κέρδος του Κεμάλ ήταν αλλού. Με την «αποζημίωση» των Ελλήνων κατάφερε και πήρε κεφάλαιο και από άλλους λαούς, τους οποίους δεν αποζημίωσε με έναν ίδιο και «δίκαιο» τρόπο. Με τη συμφωνία του με τους Έλληνες να μην αναγνωρίζονται εθνικές μειονότητες εντός των συνόρων των νέων χωρών, στέρησε αυτό το δικαίωμα και από τις άλλες εθνικότητες, οι οποίες βρίσκονταν ως γηγενείς στη Μικρά Ασία. Επειδή ακριβώς «δέχθηκαν» οι Έλληνες να απαρνηθούν συνειδητά την εθνική τους ταυτότητα στη Μικρά Ασία, την απαρνήθηκαν υποχρεωτικά και παρά τη θέλησή τους και οι Κούρδοι και οι Αρμένιοι και οι Αλεβήδες και πολλοί άλλοι. Όμως, οι Έλληνες είχαν «αποζημιωθεί» ενώ οι υπόλοιποι όχι.

Η σύγκρουση των πιο ισχυρών παραγόντων της καταρρέουσας αυτοκρατορίας, Ελλήνων και Τούρκων, «ωφέλησε» αμφότερους, αλλά έβλαψε τους υπόλοιπους λαούς της Μικράς Ασίας. Με τον «μανδύα» της νομιμότητας σε ό,τι αφορά τις πρακτικές των ανταλλαγών κεφαλαίου και πληθυσμών, ο Κεμάλ και το νεότευκτο κράτος του αδίκησαν όλες τις άλλες μειονότητες της Μικράς Ασίας. Ήταν τόσο θολά τα πράγματα, που κανένας δεν μπορούσε να διακρίνει πότε οι στρατιωτικές δυνάμεις του Κεμάλ «συνόδευαν» ανταλλάξιμους πληθυσμούς και πότε «ξήλωναν» μη ανταλλάξιμους. Η ασάφεια της εποχής τους επέτρεπε να κάνουν εγκλήματα, ενώ η σαφήνεια της Συνθήκης τους προστάτευε, εφόσον μιλούσε για ανταλλαγή εθνικών ομάδων, η οποία γινόταν με τη «βοήθεια» θρησκευτικών κριτηρίων.

Ο Κεμάλ και οι νεότουρκοι των Βαλκανίων, ερχόμενοι στη Μικρά Ασία, στην κυριολεξία θησαύρισαν! Σκεφτείτε ότι 1.650.000 τούρκοι υπήκοοι, χριστιανικού θρησκεύματος, μοιράστηκαν ως Έλληνες μεταξύ τους το μέρος που τους αντιστοιχούσε στην αντικειμενικά μικρή Ελλάδα, ενώ στη Μικρά Ασία πήγαν 670.000 Έλληνες υπήκοοι, μουσουλμανικού θρησκεύματος, που, ως Τούρκοι, τη μοιράστηκαν σχεδόν μόνοι τους.

Όλα αυτά νομιμοποιήθηκαν εξαιτίας της Συνθήκης της Λοζάνης. Αυτή η συνθήκη είναι εκείνη που απαλλάσσει την Τουρκία (άρα και τους κυρίαρχους Κεμαλιστές) από τις κατηγορίες –άρα και τις υποχρεώσεις- για αποζημιώσεις απέναντι σε Κούρδους ή τους Αρμένιους. Όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο, αποτελεί γεγονός ότι από τη Συνθήκη της Λοζάνης καθορίζονται ένα πλήθος παραμέτρων, οι οποίες φαινομενικά δεν έχουν σχέση με τα εμφανώς εμπλεκόμενα μέρη. Για παράδειγμα, ακόμη και τα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία ή το Ιράκ, καθορίζονται βάσει αυτής της Συνθήκης.
Η Συνθήκη της Λοζάνης είναι αυτή που δίνει στην Τουρκία κυριαρχικά δικαιώματα στο σύνολο της Μικράς Ασίας, άρα και στην κουρδική περιοχή, και της επιτρέπει να αναπτυχθεί στρατιωτικά εντός του συνόλου της μικρασιατικής περιοχής. Χωρίς αυτή τη Συνθήκη, είναι παράνομος ο τουρκικός στρατός στα εδάφη των Κούρδων. Χάρη σε αυτή τη Συνθήκη, «δεν υπάρχουν» Κούρδοι στο Κουρδιστάν και είναι όλοι τους Τούρκοι.

Ταυτόχρονα, όμως, εξαιτίας της ίδιας της Συνθήκης, η Τουρκία απαλλάχθηκε και από το πρόβλημα των χριστιανών, οι οποίοι δεν αρνήθηκαν να μετακινηθούν από τη Μικρά Ασία. Εξαιτίας της Συνθήκης δεν ίσχυε κανένας διεθνής νόμος προστασίας θρησκευτικών δικαιωμάτων. Αυτοί, οι οποίοι θα δήλωναν ψευδώς ότι είναι Τούρκοι και μωαμεθανοί για να παραμείνουν στα πατρώα εδάφη τους και να διατηρήσουν τις περιουσίες τους, δεν προστατεύονταν πια από το νόμο, αν άλλαζαν γνώμη. Δεν θα μπορούσαν να ξαναεμφανιστούν ως χριστιανοί και στη συνέχεια ως Έλληνες, όταν οι κοινωνικές συνθήκες στην Τουρκία θα ήταν πιο ασφαλείς. Αυτό το απαγόρευε η Συνθήκη.

Η Τουρκία, λοιπόν, απάλλαξε από την εθνικότητά τους τους «τούρκους» της Θράκης, αλλά ανάγκασε και την Ελλάδα να απαλλάξει τους χριστιανούς της Μικράς Ασίας από την ελληνικότητά τους, εφόσον αυτοί ανήκαν στον ποίμνιο της Κωνσταντινούπολης. Ο Πατριάρχης υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει όχι μόνο την επίσημη ιδιότητα του Εθνάρχη των Ελλήνων, αλλά και εκείνη του Αρχιερέα του Χριστιανισμού. Για να μην μπορεί το Ελληνικό ή Χριστιανικό Πατριαρχείο να συνδεθεί με κανέναν από τους φανερούς ή κρυφούς χριστιανούς, οι οποίοι θα παρέμεναν. Όποιος παρέμενε στην Τουρκία, θα ήταν πλέον τούρκος και τυπικά μωαμεθανός, εφόσον στο ουσιαστικό επίπεδο δεν ενδιέφερε το κεμαλικό καθεστώς η «ειλικρίνεια» της πίστης των υπηκόων του. Το κεμαλικό καθεστώς το ενδιέφερε απλά να δηλώσουν επίσημα την «πίστη» τους, ώστε να έχει το νομικό δικαίωμα να τιμωρεί αυτούς που θα χρησιμοποιούσαν την κρυφή τους πίστη για τη διεκδίκηση εθνικών δικαιωμάτων εις βάρος της Συνθήκης.

Το DEB απειλεί την Τουρκία
Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι ένας αναγνωρισμένος εθνικά «τούρκος» με νόμιμη περιουσία στη Θράκη, θα έδινε δικαίωμα για αναγνώριση ταυτότητας και απαίτηση περιουσίας ενός Κούρδου στην Ανατολική Τουρκία. Ποιόν, λοιπόν, απειλεί περισσότερο ένα τουρκικό κόμμα στην Ελληνική Θράκη;
Η Ελλάδα στην χειρότερη γι αυτήν περίπτωση, θα αναγκαστεί να αναγνωρίσει εθνική μειονότητα. Ούτε η πρώτη χώρα θα είναι που το κάνει αυτό, ούτε η τελευταία. «Εθνικά δικαιώματα» δεν σημαίνει απόσχιση της Θράκης, όπως δεν αποσχίστηκε η Βόρειος Ήπειρος από την Αλβανία ή τα ουγγρικά Καρπάθια από την Ρουμανία.

Ωστόσο, αυτό που για την Ελλάδα θα ήταν απλά δυσμενές, για την Τουρκία θα ήταν καταστροφή. Τα εθνικά δικαιώματα της θρησκευτικής μειονότητας της Θράκης θα άνοιγαν τον δρόμο για διεκδίκηση αποζημιώσεων όλων των εθνικών μειονοτήτων της Τουρκίας από το τουρκικό κράτος. Ακόμα και κάποιων Ελληνων, οι οποίοι σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να μην θεωρούν τους εαυτούς τους ικανοποιημένους.

Και ακριβώς επειδή δεν υφίσταται «μερικώς ισχύουσα» (κατά το «ολίγον έγκυος») Συνθήκη, η παραμικρή «κατάπτωση» μίας τέτοιας Διεθνούς Συνθήκης θα οδηγούσε σε κατάρρευση όλων των επιμέρους διατάξεών της. Από την Θράκη, δηλαδή, μπορεί να ξεκινήσει ένα ντόμινο εξελίξεων, το οποίο μπορεί να αλλάξει τον χάρτη ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου.

Στην πραγματικότητα, η «ικανοποίηση» της Ελλάδας και των «ανταλλαγμένων» Ελλήνων είναι αυτή που εγγυάται όχι μόνον την ακεραιότητα της Τουρκίας, αλλά και την σταθερότητα της Μέσης Ανατολής. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, είναι αυτή που «εγγυάται» την προστασία της Τουρκίας από τις συριακές απαιτήσεις. Η Ελλάδα είναι αυτή που «εγγυάται» την νομιμότητα των στρατοπέδων της Τουρκίας στο Κουρδιστάν. Εξαιτίας της Ελλάδας, κράτη όπως η Συρία, το Ιράκ ή ακόμα και ο Λίβανος, δεν μπορούν να εγείρουν νομικές απαιτήσεις εις βάρος της Τουρκίας για άδικες «μοιρασιές». Αν αμφισβητήσει η Τουρκία το παραμικρό από τη Συνθήκη της Λοζάνης, στην πραγματικότητα πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται η ίδια.

Γιατί, όμως, η Άγκυρα φέρεται παράλογα, αφού τα γνωρίζει όλα αυτά;
Το πρόβλημα για την Τουρκία είναι η επικίνδυνη φύση εκείνων που διαφεντεύουν τις τύχες της. Ενώ οι ιδρυτές και πραγματικοί «αρχιτέκτονες» της Τουρκίας κοιτούσαν για την ασφάλειά τους από τη Δύση και την Ανατολή, ο Ερντογάν κάνει το ακριβώς αντίθετο. Βλέπει από την Ανατολή προς τη Δύση. Οι κεμαλιστές «ακουμπούσαν» στην ασφαλή Ελλάδα και έβλεπαν ως πηγή κινδύνου των συμφερόντων τους τους πληθυσμούς της Ανατολής, οι οποίοι τους έβλεπαν εχθρικά, είτε για λόγους θρησκείας είτε για λόγους εθνικότητας, από τους ευσεβείς μωαμεθανούς τούρκους, οι οποίοι αμφισβητούσαν μόνιμα το σχεδόν άθεο κοσμικό καθεστώς, ως τους εθνικά μη Τούρκους, οι οποίοι αμφισβητούσαν το εθνικού τύπου τουρκικού καθεστώς. Γι αυτό και η πολιτική τους ήταν μόνιμα εσωστρεφής.

Ο Ερντογάν, από την άλλη, βλέπει τα πράγματα με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Βλέπει την Τουρκία, όπως βλέπει τη Γερμανία ένας Γερμανός. Ενιαία εθνικά, πολιτικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά. Τη χρησιμοποιεί ως βάση επέκτασης προς τα έξω. Η πολιτική του πρόταση είναι εξωστρεφής. Αυτή την ενιαία Τουρκία θεωρεί ότι μπορεί να την στρέψει εναντίον εξωτερικών εχθρών, άρα και εναντίον της Ελλάδας. Γι αυτόν τον λόγο η Τουρκία (η επιβίωση της οποίας στηρίχθηκε στον άθεο κοσμικό της χαρακτήρα) τα τελευταία χρόνια παριστάνει τον φανατικό «ιμάμη» της περιοχής. Βλέπουμε τη μωαμεθανική κοινότητα της Θράκης, η οποία στην κυριολεξία σώθηκε από την Ελλάδα (φοβούμενη να δώσει τη μάχη της επιβίωσης στην κοσμική Τουρκία του άθεου Κεμάλ), να παριστάνει την εμπροσθοφυλακή του τουρκικού εθνικισμού. Βλέπουμε την Τουρκία, με το έμπειρο στο ελληνοτουρκικό «παιχνίδι» διπλωματικό σώμα, να τοποθετεί στο Προξενείο της Κομοτηνής (Θράκη) όχι διπλωμάτες, αλλά πράκτορες της ΜΙΤ.

Ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται την Τουρκία σαν ένα μεγάλο δυτικού τύπου κράτος (όπως η Γερμανία, η Γαλλία ή η Ισπανία), ενώ αυτό δεν συμβαίνει. Συμπεριφέρεται σαν να είναι ηγέτης ενός μεγάλου δυτικού χριστιανικού κράτους, ενώ αυτό δεν συμβαίνει. Αποσπά την «προσοχή» του τουρκικού κράτους από το εσωτερικό του και αυτό είναι θέμα χρόνου να το θέσει σε κίνδυνο. Όλα τα βλέπει από λανθασμένη οπτική γωνία. Θεωρεί, για παράδειγμα, ότι η «επιτυχία» της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο μπορεί να είναι «οδηγός» για παρόμοιες στρατηγικές, αγνοώντας εκκωφαντικά ότι η Κύπρος δεν ανήκε στη Συνθήκη της Λοζάνης, γι αυτό ακριβώς και «πέτυχε» η Τουρκία.

Η Τουρκία δεν μπορεί, όμως, να ξεφύγει από τη φύση της. Αναπτύχθηκε με τον οθωμανικό τρόπο, ομοιάζοντας μόνο στο τυπικό μέρος με εθνικό κράτος. Αυτό δεν έγινε εξαιτίας κάποιας «γενετικής αδυναμίας» ή «κατωτερότητας» των Τούρκων. Αυτό επιλέχθηκε από τους Κεμαλιστές ως μοντέλο οργάνωσης, γιατί αυτό τους συνέφερε. Αν ήθελαν δυτικού τύπου οργανωμένη «εθνική» -και, άρα, «σκληρή»- Τουρκία, θα έπρεπε να δώσουν στους πληθυσμούς της χωράφια, δικαιώματα, δημοκρατία, δικαιοσύνη, μόρφωση και όλα αυτά δεν τους συνέφεραν.
Έτσι, χρησιμοποίησαν το θρησκευτικό δόγμα ως «αντιδόγμα», στον χώρο όπου πριν εδραζόταν μία κατά κανόνα ομόθρησκη και πολυεθνική αυτοκρατορία. Εξαιτίας αυτού του «αντιδόγματος» της κοσμικής Τουρκίας υπάρχουν οι μουσουλμάνοι στην Ελληνική Θράκη. Φοβούμενοι το άδειο νέο καθεστώς, δεν την εγκατέλειψαν στην ανταλλαγή των πληθυσμών, ακόμα και για το δέλεαρ των μεγάλων κλήρων, οι οποίοι προβλεπόταν για αυτούς. Παρέμειναν φανατικοί μουσουλμάνοι στη Θράκη, ελπίζοντας στην πολιτισμένη και ευγενική συμπεριφορά του ελληνικού κράτους.
Αυτούς τους ανθρώπους τους εγκατέλειψε στην κυριολεξία η κοσμική Τουρκία στα χέρια της Ελλάδας. Ο Ερντογάν ονειρεύεται να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Προσπαθεί, μέσω του ίδιου δόγματος, να κάνε την εθνική Τουρκία μία αυτοκρατορία με διεθνή ερείσματα, η οποία θα μπορούσε ακόμα και να επεκταθεί πάνω σε άλλα έθνη. Εξαιτίας αυτού του δόγματος «ξανασυνδέεται» με τους μουσουλμάνους της Θράκης. Αυτό που άφησαν οι Κεμαλιστές ως επικίνδυνο για την δική τους Τουρκία, το πιάνει ο Ερντογάν ως χρήσιμο για την δική του Τουρκία.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο απειλεί με καταστροφή όλες τις παραμέτρους που δίνουν σταθερότητα στην περιοχή. Για παράδειγμα, τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι το επίτευγμα του κεμαλικού καθεστώτος που θωρακίζει, τουλάχιστον από τα δυτικά, τη γενικώς «εύθραυστη» Τουρκία. Το γεγονός ότι μπορείς αυτά τα σύνορα να τα διαπερνάς με «πλατφόρμα» τη θρησκεία, δεν σημαίνει τίποτε απολύτως. Όταν, όμως, ξεσηκώνεις μειονότητες στη Θράκη, νομιμοποιείς όλους εκείνους οι οποίοι ξεσηκώνουν μειονότητες στο Κουρδιστάν. Όταν επιλέγεις να περιφέρονται Τούρκοι επίσημοι στη Θράκη (δήθεν στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) είναι θέμα χρόνου να εμφανιστούν Ιρακινοί ή Σύριοι ή Κούρδοι, να κάνουν το ίδιο στην Ανατολική Τουρκία.

Οι κεμαλιστές διέλυσαν μία αυτοκρατορία, για να σωθούν οι ίδιοι σε ένα εθνικό σκάφος. Τώρα, έναν αιώνα μετά, έρχεται ο Ερντογάν και ονειρεύεται αυτοκρατορίες. Μόνο που, κάθε φορά που θα «σκαλίζει» την «εκρηκτική» Συνθήκη της Λοζάνης και θα δυναμιτίζει το κλίμα στη Θράκη, θα έχει απέναντί του ένα επικίνδυνο και σοβαρά οπλισμένο κεμαλικό παρακράτος, το οποίο είτε με γεγονότα τύπου «Γκεζί» είτε με προβοκάτσιες, θα δείχνει τα «δόντια» του, προκειμένου να διατηρήσει τα κεκτημένα του. Εκείνοι που δεν δίστασαν να θυσιάσουν μία αυτοκρατορία για το συμφέρον τους, θα διστάσουν τώρα να θυσιάσουν ένα κράτος που έχει πάψει πια να τους ανήκει;

Πηγή περιοδικό Hellenic Nexus


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Το πρώτο ανάχωμα σε μια Δημοκρατία υπό Κατοχή είναι οι ίδιες οι εκλογές. Αυτός που κουνάει παντιέρες ζητώντας εκλογές άμεσα γνωρίζοντας ότι το εκλογικό και πολιτικό σύστημα είναι τέτοιο που κρατάει την χώρα από τον λαιμό αντιδημοκρατικά, είναι ο πρώτος που χρησιμοποιεί το ανάχωμα εκλογές για την ισχυροποίηση του συστήματος.
Η φράση «να πάμε σε εκλογές» έχει ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα με το «πάμε τα πρόβατα στο σφαγείο».
Μετρήστε τις εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν γίνει από το 2009 και θα δείτε το αποτελέσματα που έχουν δώσει μέχρι σήμερα: Ισχυροποίηση του συστήματος.


Όταν αποφασίζεις ως αντιπολιτευόμενος χώρος να συμμετέχεις σε ένα σύστημα, τρως από αυτό το σύστημα και εκμεταλλεύεσαι αυτό το σύστημα με εκλογικό ποσοστό έως 26% δεν κάνεις τίποτε παραπάνω από το να ρίχνεις νερό στο μύλο της συγκυβέρνησης.
Αν δεν σταθείς απέναντι από το σύστημα την ώρα που αυτό εξουσιάζει, όχι απλώς ζητώντας αλλά απαιτώντας αλλαγή εκλογικού νόμου και πάγωμα όλων των υπογραφών που συνεχίζουν να μπαίνουν μεταξύ Ελλάδας και δανειστών, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να ομιλείς ως αντιπολιτευόμενος.
Γουστάρεις τις εκλογές γιατί έχεις πάρει την εντολή από τις Βρυξέλλες ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να έχει το βλέμμα σε σένα και στις δήθεν απαιτήσεις σου από το να έχει το βλέμμα στις υπογραφές που θα πέσουν στην Ευρωομάδα βάζοντας την Ελλάδα σε ένα μόνιμο Μνημόνιο επιτήρησης από την Ε.Ε.
Η χώρα κινδυνεύει να τρέχει με δύο Μνημόνια από δύο διαφορετικούς επιτηρητές - αποικιοκράτες μέχρι να ξεχρεώσει το 75% του χρέους της και ο κοινοβουλευτικός αντιπολιτευόμενος θέλει εκλογές.

Εκλογές για να πάει η Ελλάδα πού;
Να πρέπει να επιλέξει ο υποδουλωμένος Έλληνας ανάμεσα στα νόμιμα κατοχικά κόμματα που βάζουν υποψηφιότητα για να τον σώσουν, αλλά να μην έχει κανένα δικαίωμα να αποτρέψει μελλοντικές υπογραφές υποδούλωσης και το σημαντικότερο να μην αποδεχθεί κανένα χρέος απέναντι σε κανέναν.

Να πάμε σε εκλογές για να δούμε από την αρχή το κοινοβουλευτικό σόου ποιος θα συνεργαστεί με ποιον για να συγκυβερνήσουν. Να βγει ο Βαγγέλης από εκεί που είναι και να μπει ο Καμένος. Να βγει ο Σαμαράς από εκεί που είναι και να μπει ο Τσίπρας μπροστά, να βάλουμε και το Ποτάμι στην θέση της ΔΗΜΑΡ και το ΚΚΕ να κάθεται στα σταθερά του έδρανα κρατώντας το φανάρι.
Όλοι αυτοί που αντιπολιτεύονται σήμερα, επέτρεψαν στα θερινά τμήματα της Βουλής να υπερψηφίσουν τα φρικαλεότερα νομοσχέδια από την εποχή του πρώτου Μνημονίου. Μέσα στη Βουλή ήταν 151 βουλευτές και οι 50 από αυτούς ήταν το μπόνους εδρών του εκλογικού νόμου! Πάτε καλά; Ψήφισαν την παράδοση όλων των ποταμών και στρεμμάτων της χώρας 50 προδόταροι που ήταν ως δωροεπιταγή στο πολυκατάστημα «Δημοκρατία».
Με ανάλογα μπόνους να πάμε σε εκλογές;

Δεν υπήρξε ιστορική στιγμή στην Ελλάδα που οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων να συμπεριφέρονται στον λαό τόσο εξευτελιστικά. Το «πάμε σε εκλογές» σημαίνει ότι την επομένη των εκλογών, στο αδιέξοδο που έχουν βρεθεί εξαιτίας των πολιτικών οι Έλληνες πολίτες, υπάρχει μόνο μία εκδοχή: Αποσταθεροποίηση. Αυτή την λέξη που οι αντιπολιτευόμενοι εραστές των εκλογών την δαιμονοποιούν. Φοβούνται δηλαδή την μια και μοναδική λύση που έχει ο λαός. Να αποσταθεροποιήσει μέσω ψήφου την δήθεν δημοκρατία, την δήθεν ελευθερία, την δήθεν ομαλότητα. Όταν φοβάσαι ως αρχηγός παράταξης και ως πολιτικός το θέλω του λαού τότε για άλλη δουλειά είσαι εκεί που είσαι και όχι για να υπηρετείς τον λαό.
Δεν συνάδει το «θα κάνω ανατροπή» με το «θα κάνω συναινέσεις».
Όταν έχεις άγνωστο αριθμό αυτοχείρων, τρία εκατομμύρια ανασφάλιστους Έλληνες, εκατομμύρια νέους Έλληνες μετανάστες διά της βίας, άγνωστο αριθμό αστέγων και με την μισή Ελλάδα να είναι σε αναμονή στην λίστα προ κατάσχεσης από Τράπεζες και Δημόσιο τότε το κάστρο της Δημοκρατίας έχει πέσει προ πολλού.
Τέτοιου είδους Δημοκρατία φέρνουν οι εκλογές υπό κατοχή. 
Ούτως ή άλλως με το δικαίωμα για συνασπισμούς, συγκυβερνήσεις και μπόνους, το υπάρχον σύστημα δεν χρειάζεται πάνω από μόνο δύο ψήφους και όχι 8 εκατομμύρια ψηφοφόρους να στέκονται μπροστά στην κάλπη.

Πάμε σε εκλογές σημαίνει παίρνω την κάλπη του κατοχικού συστήματος και την φοράω κολάρο σε αυτούς που πολιτεύονται κάτω από τους νόμους αυτού του συστήματος. Εκλογές που ισχυροποιούν και διαιωνίζουν την κατάντια και απόγνωση ενός λαού κάνοντάς τον συνένοχο στην ίδια του την αυτοκτονία εις το όνομα της δήθεν δημοκρατίας δεν είναι τίποτε παραπάνω από αλητεία πολιτικών. Ανθρωποειδών κατασκευασμένων από το ίδιο το σύστημα που δεν έχουν τουλάχιστον το σθένος να παραδεχθούν ότι, είτε αυτοί ως αρχηγοί είτε οι πολιτικοί τους «αντίπαλοι», με το σφαγείο της κάλπης θα κρατήσουν σταθερή την τιμή του εκλογικού τους αποτελέσματος μειώνοντας για πολλοστή φορά την αξία της Δημοκρατικής σου ψήφου.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Ξαφνικά τα είδαμε όλα! Ακούσαμε για μηνύσεις, ακούσαμε επιτέλους και ονόματα έστω και εταιρειών… Ακούσαμε την κυβέρνηση να κάνει φιλολαϊκές εξαγγελίες που θυμίζουν κάτι από «σοβαρό» «Τσοβόλα δώστα όλα»… Συναντήσεις με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλαγές στο όνομα για άλλη μία φορά του ΠΑΣΟΚ, προφανώς είτε για να ξεχάσει ο λαός το τι έχει «προσφέρει» το κόμμα αυτό τα τελευταία χρόνια είτε για να ξεχαστεί το ΑΦΜ του με τα τόσα που χρωστάει! Τέτοια κινητικότητα στην πολιτική σκηνή της χώρας ούτε η Τουρκική κορβέτα που κόβει βόλτες στην Αττική δεν έχει!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πιάσει για τα καλά το τι θέλει ο λαός, αλλά και οι ξένοι επίσης. Θέλουν να τελειώνει η ολιγαρχία στην Ελλάδα. Δεν μπορεί μια ζωή να ακούμε τα ίδια και τα ίδια ονόματα να ξεζουμίζουν τον δημόσιο πλούτο. Και για το τι θα επακολουθήσει μας έδωσε μια γεύση ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Κουρουμπλής. Προανήγγειλε την κατάθεσε μήνυσης εναντίον της κυβέρνησης γιατί με τροπολογία της στις 13 Μαρτίου χάρισε 1 δις ευρώ στην Motor Oil και στα ΕΛΠΕ. Ζήτησε επίσης και κάτι άλλο πολύ σωστό και σοβαρό. Ζήτησε να ελεγχθεί το πόθεν έσχες εκείνων που ενέκριναν τα δάνεια αφήνοντας σαφείς αιχμές.

Δεν μπορεί να υπάρχει τόσος πλούτος στην Ελλάδα και παράλληλα και τόση φτώχεια η οποία συνεχώς αυξάνεται. Προφανώς στην χώρα μας γίνεται ο «κλέψας του κλέψαντος» με την έννοια ότι δεν βάζουν το χέρι στο μέλι μόνον οι «μεγάλοι» αλλά και οι από κάτω… Όποιος μπορεί… Μας έρχονται στο νου τα λόγια του γνωστού επιχειρηματία Μουζάκη που όταν τον ρωτούσαν γιατί δεν κλέβει το δημόσιο έλεγε ότι αν κλέψει αυτός το δημόσιο μετά οι υπάλληλοι του θα κλέβουν και εκείνον ακολουθώντας το παράδειγμα του!

Τα περιθώρια για σκίσιμο των μνημονίων είναι απειροελάχιστα… Οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να αλλάξει το κλίμα και να έλθει και η πολυπόθητη ανάπτυξη μόνον μέσω αυτού του τρόπου μπορεί να το επιτύχει. Και τα κέρδη θα είναι πολλαπλά. Γιατί οι ξένοι επενδυτές δεν θα θεωρούν πλέον ότι το παιχνίδι είναι «στημένο», και θα μπορούν να μετέχουν σε ένα γνήσιο και ελεύθερο ανταγωνισμό στην Ελλάδα. Συν τοις άλλοις θα σταματήσουν και οι όποιοι «Ελληναράδες» επιχειρηματίες να περνούν μέσω τρόϊκας ότι είναι απλά καλό για τα συμφέροντα τους και που δεν έχει καμία σχέση με την πολυπόθητη και αναγκαία μεταρρύθμιση που πρέπει να γίνει στην Ελλάδα.

Εκεί είναι που έχασε το παιχνίδι προσωπικά ο κ. Σαμαράς. Γιατί αδιαφόρησε για τα καυτά θέματα όπως η διαφθορά, η μεγάλη και μικρή φοροδιαφυγή… Έγινε ένας απλός διαχειριστής των εντολών της τρόϊκας και δεν ασχολήθηκε καθόλου με την ουσία των πραγμάτων. Έκοψε με μεγάλη επιτυχία, αυτό το παραδεχόμαστε, τους μισθούς, τις συντάξεις, τα επικουρικά, την περίθαλψη, την κοινωνική πρόνοια, διέλυσε τον κοινωνικό ιστό, τον στυλοβάτη αυτής της χώρας, την μεσαία τάξη, και από εκεί και πέρα μηδέν…

Και τώρα τι προσπαθεί να κάνει; Αφού διαμέλισε ανθρώπους τώρα έρχεται να τους βοηθήσει να αγοράσουν πρόσθετα μέλη!!! Γιατί αυτό κάνει στην πραγματικότητα. Τώρα ΘΑ μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές, τώρα ΘΑ καταργηθούν τα τεκμήρια, τώρα ΘΑ μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ, τώρα ΘΑ ρυθμιστούν τα κόκκινα δάνεια, τώρα ΘΑ και ΘΑ σπάσε βρε παραμυθά… Είδατε από τα πολλά ΘΑ που υπόσχονται οι άλλοι μπερδευτήκαμε και εμείς και το «γυρίσαμε» στο πασίγνωστο λαϊκό τραγούδι «ο παραμυθάς»…

Τα πολιτικάντικα παιχνίδια της κυβέρνησης είναι τόσο παλιά, και τόσο ξεπερασμένα όσο και οι ίδιοι οι πολιτικοί που μας κυβερνούν και που ανήκουν στο σάπιο πολιτικό κατεστημένο. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάτι κάνουν με τα σκάνδαλα που βγαίνουν στην φόρα κατά καιρούς. Μάθαμε τελευταία για τα εμβάσματα δημοσίων υπαλλήλων στο εξωτερικό, την περίπτωση με τα σκάνδαλα της ΠΑΣΕΓΕΣ, τους 40 «μεγάλους» της Λίστα Λαγκάρντ που θα εξετάσουν τώρα οι Οικονομικοί Εισαγγελείς και άλλα παρόμοια.

Από ουσία όμως; Μηδέν… Θυμηθείτε ότι αυτοί οι κύριοι που κυβερνούν σήμερα την χώρα θα κάνουν ήρωα και θύμα πλεκτάνης και τον Άκη Τσοχατζόπουλο!!! Κανένας άλλος δεν τσέπωσε μαύρα και μίζες στην Ελλάδα; Κανένας άλλος δεν ξέπλυνε; Πότε θα πάει μια υπόθεση στο δικαστήριο για να μάθουμε όλοι την αλήθεια; Θα επαναλάβουμε για πολλοστή φορά ότι οι υποθέσεις διαφθοράς νομοθετήθηκε να διεκπεραιώνονται και να δικάζονται κατά προτεραιότητα. Είδε κανένας από εμάς να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Λέτε να φοβούνται ορισμένοι παράγοντες της δημόσια ζωής τίποτα; Να φοβούνται τους ίδιους τους κατηγορούμενους; Γιατί άραγε;

«Παλιά» είχαμε θαυμάσει την Εισαγγελία Αθηνών για το έργο της υπό την διοίκηση της κυρίας Ε. Ράικου. Έγινε η Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς με την ίδια αφρόκρεμα των Εισαγγελέων και κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι υπάρχει!!! Λέτε ξαφνικά να άλλαξαν χαρακτήρα οι Εισαγγελείς; Λέτε να βαρέθηκαν το έργο τους; Λέτε να έγιναν μέρος του συστήματος; Φυσικά και όχι… Κάτι άλλο έχει συμβεί…

Πώς να σας το εξηγήσουμε; Να βρε παιδάκι, πως ο εκλεκτός της μεγάλης πλειοψηφίας των συναδέλφων του ο κύριος Παναγιώτης Καραγιάννης γίνεται προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών και σε ένα μήνα του δίδουν προαγωγή και τον αναγκάζουν να φύγει από την θέση που τον επέλεξαν αξιοκρατικά οι συνάδελφοι του; Όταν μάλιστα και στο παρελθόν και άλλος συνάδελφος του προήχθη και παράλληλα διατήρησε την θέση αυτή… Λέτε να μην ήταν αρεστός σε κάποιους ο κ. Καραγιάννης; Να μην μπορούσαν να τον «ελέγξουν»; Μπααααα…..

Τον κόσμο όμως δεν τον ενδιαφέρουν πια όλα αυτά. Ξέρετε τι τον ενδιαφέρει; Ότι το 2013 τα ελληνικά νοικοκυριά έχασαν από το διαθέσιμο εισόδημά τους άλλα επιπλέον 14 δισ. Ευρώ! Το ότι μέσα σε μια τετραετία έχασε από το εισόδημα ο λαός λόγω των Μνημονίων 48,4 δισ. ευρώ... Και τώρα η κυβέρνηση θέλει να γλυκάνει τον πόνο του λαού με «καραμελίτσες» εν όψει εκλογών!!! Κλείνουμε με τους στίχους του προφητικού για την συγκυβέρνηση τραγουδιού, μια που ο λαός θα «βρει καινούργιο στέκι», από ότι δείχνουν τα πράγματα:

Μ’ έριξες στο παραμύθι, σαν να ήμουν κουτορνίθι, και τη μάσησα μαστίχα, κι έχασα ό,τι κι αν είχα.

Ως εδώ και μη παρέκει, πάω να βρω καινούργιο στέκι, δεν περνούν αυτά σ’ εμένα, κι ούτε που μετράς, κομμένα.

Σε βαρέθηκα και σπάσε, και τα μου `πες - σου `πα, άσε, όλο θα και θα και θα, σπάσε βρε παραμυθά….


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου