Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Μαΐ 2015

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.


Η απουσία των ευρωπαίων ηγετών από τους μεγαλοπρεπείς εορτασμούς που οργάνωσε η Ρωσία για την 70η επέτειο της νίκης κατά του ναζισμού, το 1945, συμβολίζει το ανησυχητικό επίπεδο στο οποίο έχουν φτάσει οι σχέσεις Ευρώπης και Ρωσίας. Τιμητική εξαίρεση αποτέλεσε, με την παρουσία του στη Μόσχα, ο Πρόεδρος της μικρής και ημικατεχόμενης Κύπρου, Νίκος Αναστασιάδης. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύθηκε τελικά από την Πρόεδρο του Κοινοβουλίου, Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Η απουσία των ευρωπαίων ηγετών φαίνεται ακόμη πιο έντονη αν τη συγκρίνει κανείς με την παρουσία αρκετών ηγετών κατά την περίοδο της Σοβιετικής Ενώσεως και του Ψυχρού Πολέμου. Η νίκη κατά του ναζισμού εθεωρείτο κοινός τόπος, για τον οποίο δεν ετίθετο καμία αμφισβήτηση και διαφοροποίηση με αφορμή την ένταση του Ψυχρού Πολέμου και τις διαφορές που υπήρχαν σε διάφορα διεθνή θέματα.
Η Γερμανίδα Καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, θεώρησε σκόπιμο να μεταβεί στη Μόσχα την επομένη ακριβώς της 9ης Μαΐου και να καταθέσει στέφανο στα θύματα του πολέμου στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου στο τείχος του Κρεμλίνου μαζί με τον ρώσο ηγέτη, Βλαντιμίρ Πούτιν. Ήταν μία υπολογισμένη χειρονομία για να επιβεβαιώσει την ιδιαίτερη σχέση συνεργασίας που υπάρχει μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, αλλά και για να στείλει ένα μήνυμα καταδίκης του ναζισμού από τη σημερινή Γερμανία.

Η αφορμή για την κρίση στις σχέσεις Ευρώπης – Ρωσίας είναι γνωστή. Είναι η Ουκρανία. Η βαθύτερη αιτία είναι επίσης γνωστή. Είναι η αντίθεση των ΗΠΑ και η μεγαλεπήβολη προσπάθειά τους να εμποδίσουν και να συρρικνώσουν όσο μπορούν τη στρατηγική συνεργασία Ευρώπης και Ρωσίας, προσδένοντας ταυτοχρόνως στενότερα την Ευρώπη στις ΗΠΑ και ταυτίζοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωπαϊκή ασφάλεια με το ΝΑΤΟ και την στρατηγική σύζευξη Ευρώπης – ΗΠΑ. Απώτερος στόχος της στρατηγικής αυτής είναι η αποδυνάμωση της Ρωσίας και η καθήλωσή της σε ρόλο περιφερειακής δύναμης, ικανής να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία και τη γεωπολιτική ηγεμονία των ΗΠΑ.

Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, που οδήγησε σε δραματική αλλαγή του γεωπολιτικού τοπίου με την ανεξαρτητοποίηση της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και του Καζακστάν, την υποχώρηση της ρωσικής επιρροής στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια και την ανεξαρτητοποίηση των βαλτικών κρατών, Λιθουανίας, Λετονίας και Εσθονίας, είναι ένα προηγούμενο που αποτελεί τόπο αναφοράς για την κυρίαρχη σήμερα αμερικανική σχολή στρατηγικής και γεωπολιτικής σκέψης.

Η σχολή αυτή ασκεί κριτική για τον αποπροσανατολισμό της αμερικανικής πολιτικής από περιφερειακά θέματα, όπως το Αφγανιστάν και το Ιράκ, γεγονός που επέτρεψε στη Ρωσία, υπό την καθοδήγηση του Πούτιν, να επανακτήσει μεγάλο μέρος της προηγούμενης σοβιετικής ισχύος της και να επανέλθει ως γεωπολιτικός ανταγωνιστής των ΗΠΑ. Παρατηρούν σχετικά ότι η κύρια πηγή χρηματοδοτήσεως της παλινορθώσεως Πούτιν είναι οι μεγάλες ενεργειακές εξαγωγές στην Ευρώπη. Η στοχοποίηση επομένως των εξαγωγών αυτών και η προώθηση της μεγαλύτερης δυνατής ενεργειακής απεξαρτήσεως της Ευρώπης τίθενται ως κορυφαίες στρατηγικές προτεραιότητες.

Ως παράλληλος στρατηγικός στόχος τίθεται η ενίσχυση των ευρω-ατλαντικών δεσμών, ώστε να προσλάβουν τη μορφή ενιαίου ευρω-ατλαντικού γεωπολιτικού συνόλου, το οποίο να συνενώνει υπό την αμερικανική ηγεμονία, το δυναμικό της Ευρώπης με το δυναμικό των ΗΠΑ. Οι αμερικανοί ιθύνοντες πιστεύουν ότι το ενιαίο αυτό γεωπολιτικό δυναμικό μπορεί να περιχαρακώσει ως περιφερειακή δύναμη τη Ρωσία και να προβάλει ηγεμονικές φιλοδοξίες στον χώρο της Ευρασίας. Πιστεύουν επίσης ότι το δυναμικό αυτό μπορεί να αποτελέσει το αναγκαίο έρεισμα για τη στήριξη και την επιβολή στον τεράστιο ευρασιατικό χώρο της πολιτικής του ελεύθερου εμπορίου, που είναι η πεμπτουσία και το ηγεμονικό όχημα της παγκοσμιοποίησης.

Από την Ευρωπαϊκή στην Ευρω-Ατλαντική Ένωση;

Απαραίτητη προϋπόθεση για την προώθηση της στρατηγικής αυτής είναι η αναδημιουργία με μία άλλη μορφή, του ρωσικού κινδύνου στην Ευρώπη. Μόνο ένας τέτοιος παράγων μπορεί να ασκήσει την αναγκαία πίεση για την ταύτιση της ευρωπαϊκής ασφάλειας με το ΝΑΤΟ, με λογική συνέπεια τη διατήρηση και διεύρυνσή του. Μόνο ένας τέτοιος παράγοντας μπορεί επίσης να ωθήσει την Ευρώπη σε στενότερη οικονομική ενότητα με τις ΗΠΑ, με τη μορφή ενός ενιαίου οικονομικού χώρου ελεύθερου εμπορίου, ο οποίος είναι υπό διαπραγμάτευση.
Ο προσανατολισμός αυτός της Ευρώπης διευκολύνθηκε και προετοιμάσθηκε από την επικράτηση, ήδη από τη δεκαετία του ’90, των αρχών του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, που ταυτίσθηκαν με τις ίδιες τις ευρωπαϊκές Συνθήκες υπό το πρόσχημα της «οικοδομήσεως» της Ευρώπης.

Πού πηγαίνει τελικά η Ευρώπη; Μετεξελίσσεται σιωπηρή από Ευρωπαϊκή Ένωση σε Ευρω-Ατλαντική Ένωση; Ήδη η ταύτισή της με την παγκοσμιοποίηση και το άνοιγμα των συνόρων προς κάθε κατεύθυνση υπεβοήθησε την ηγεμονία των οικονομικά ισχυρότερων χωρών, αλλά έθεσε σε δεινή θέση τις λιγότερο αναπτυγμένες και λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες. Κατέστησε επίσης προβληματικότερη την προοπτική της πολιτικής ενοποιήσεως. Χωρίς όμως πολιτική ενοποίηση, η διακυβέρνηση ενός ενιαίου νομίσματος, όπως το ευρώ, παραμένει δυσχερής και αντιφατική. Προβληματικές και αντιφατικές παραμένουν επίσης η κοινή ανάπτυξη, η εσωτερική συνοχή, η αλληλεγγύη και σύγκλιση των επιπέδων ζωής.

Πώς θα προωθηθεί η πολιτική ενοποίηση, υπό όρους μεγαλύτερου ακόμη άλματος, προς την ίδια κατεύθυνση, που δεν ευνοεί την κοινή ανάπτυξη και αλληλεγγύη και αντιμάχεται ουσιαστικά την πολιτική ενοποίηση;
Η τελευταία υποκαθίσταται προφανώς από την ενοποίηση των αγορών, που αναγορεύονται σε καθοριστικό παράγοντα. Μπορεί όμως μία μικρή ιδίως χώρα, που δεν έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, να εμπιστευθεί το εθνικό της μέλλον στις δυνάμεις της αγοράς, που είναι πέρα από κάθε εθνικό και δημοκρατικό έλεγχο;
Μπορεί γενικότερα η Ευρώπη να στηρίξει το όραμα της ενοποιήσεώς της, όχι πάνω στη θέληση και στον δημοκρατικό έλεγχο των λαών της, αλλά στις αγορές, επί των οποίων κυριαρχούν ασύδοτες χρηματιστικές ολιγαρχίες;
Πώς είναι δυνατόν να αποφευχθούν, πάνω στη βάση αυτή, η κυριαρχία και η ηγεμονία των οικονομικά ισχυρότερων και η διεύρυνση των ανισοτήτων με τη μορφή χάσματος μεταξύ Βορρά και Νότου;

Η γεωπολιτική υπαγωγή –ή η επιβεβαίωση της υπαγωγής- της Ευρώπης στις ΗΠΑ είναι συμβατή με την ιδέα μίας Ευρώπης που θα είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, αλλά ένας σχετικά αυτόνομος πόλος μέσα στο παγκόσμιο πολιτικό σύστημα, όπως προεβλήθη αρχικά η ιδέα μίας σχετικά αυτόνομης Ευρώπης να είναι εφικτή χωρίς στρατηγικές σχέσεις συνεργασίας με τη Ρωσία, που κυριαρχεί σ’ έναν τεράστιο χώρο της Ευρασίας μεταξύ Ευρώπης και Κίνας;

Τα ερωτήματα αυτά συνδέονται επίσης με τις επιπτώσεις που έχουν η ένταση του γεωπολιτικού ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και η άκριτη ευθυγράμμιση σε αυτή την αντιπαράθεση της Ευρώπης με τις ΓΠΑ. Κατά την προηγούμενη ιστορική περίοδο, οι ΗΠΑ ήταν εκείνες που άσκησαν ευεργετική παιδαγωγική επίδραση σε μία Ευρώπη σπαρασσόμενη από ανταγωνισμούς, ακραίες ιδεολογίες και πολέμους. Σήμερα είναι η σειρά της Ευρώπης να ασκήσει αναχαιτιστική επίδραση στις ακραίες δυνάμεις των ΗΠΑ, που ωθούν σε επικίνδυνους και αχρείαστους ανταγωνισμούς, με υπερφίαλους στόχους ηγεμονίας μέσα σε έναν κόσμο που έχει ήδη διαμορφωθεί σε ένα πολυπολικό σύστημα, όσο κι αν η, μέχρι τώρα κυρίαρχη δύναμη, οι ΗΠΑ, δεν θέλει να το παραδεχθεί. Οι πόλοι αυτοί είναι ήδη καταφανείς στις περιπτώσεις της Ρωσίας, της Κίνας και της Ινδίας. Οι τρεις αυτές χώρες, που έχουν ηπειρωτικές διαστάσεις, εξελίσσονται, παρά τα προβλήματά τους, σε καθοριστικής σημασίας παγκόσμιες δυνάμεις. Η Ευρώπη θα έπρεπε, στο πλαίσιο αυτό, να αναζητήσει την αρμόζουσα θέση της και να συμβάλει στην παγκόσμια σταθερότητα, ασφάλεια και ανάπτυξη.

Επικίνδυνη η σημερινή πορεία

Σε αντίθεση με την πολιτική που ακολουθούσε λίγα χρόνια πριν, υπό την ηγεσία του γαλλο-γερμανικού άξονα, η Ευρώπη ακολουθεί σήμερα μία επικίνδυνη πορεία, που επιδεινώνει μία ήδη δύσκολη κατάσταση και αυξάνει τον προβληματισμό και τον σκεπτικισμό για το που πάει και πόσο ανταποκρίνεται πλέον στις ελπίδες και τις προσδοκίες που γέννησε.

Η ένταση δεν περιορίζεται στην Ουκρανία, που είναι το επίκεντρο του ανταγωνισμού και της κρίσεως με τη Ρωσία. Εκτείνεται στον Βορρά, με την αυξανόμενη ένταση στη Βαλτική. Η τελευταία εμπλέκει και τις μέχρι τώρα ουδέτερες χώρες, όπως η Σουηδία και η Φινλανδία. Είναι προφανείς οι τάσεις στις χώρες αυτές, με πρόσχημα τη ρωσική απειλή, να εγκαταλείψουν την ουδετερότητά τους και να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ από την πίσω πόρτα της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Οι καταγγελλόμενες παραβιάσεις των χωρικών τους υδάτων από ρωσικά υποβρύχια ίσως να έχουν σχέση με τον στόχο αυτό.

Στο Νότο, τα Βαλκάνια αποτελούν επίσης χώρο αυξανόμενων εντάσεων, που αφορούν άμεσα στην Ελλάδα. Ορισμένοι μπαίνουν σήμερα στον πειρασμό να συνδέσουν τη νέα αναταραχή στα Σκόπια με τα σχέδια για τον ρωσικό αγωγό προς την Ευρώπη, μέσω Τουρκίας και Ελλάδας, σε αντικατάσταση του South Stream. Ο ανταγωνισμός προεκτείνεται στη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο τη Συρία και στον Καύκασο, όπου η αμερικανική πολιτική προσπαθεί να αξιοποιήσει ως τοπικό έρεισμα τη Γεωργία. Ιδιαίτερα επικίνδυνο είναι το παιχνίδι της αμερικανικής πολιτικής με τον μουσουλμανικό παράγοντα, στο οποίο εμπλέκει χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία, αλλά και ευρωπαϊκά κράτη.

Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής είναι ορατά στην επιστροφή του Μεσαίωνα στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και στη Λιβύη, αλλά κα στην ανάδειξη της Ισλαμικής τρομοκρατίας σε παγκόσμιο φαινόμενο.

Οι συνέπειες στα καθ’ ημάς

Η κρίση στις σχέσεις Ευρώπης – Ρωσίας επηρεάζει αρνητικότατα την Ελλάδα.
Κατά πρώτο λόγο, στις σχέσεις με την Τουρκία. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από το στρατηγικό έρεισμα της Ρωσίας για να αντισταθμίσει την τουρκική απειλή και επιβουλή στον εθνικό της χώρο. Η χειροτέρευση των σχέσεων μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας παροξύνει την αντίφαση μεταξύ των συμφερόντων της Ελλάδας και της απαιτούμενης ευρωπαϊκής και νατοϊκής αλληλεγγύης κατά του παρουσιαζόμενου ως «κοινού» εχθρού, της Ρωσίας.
Κατά δεύτερο λόγο, επηρεάζει αρνητικά τη θέση της Ελλάδας στα Βαλκάνια. Οποιαδήποτε ανάπτυξη σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και Ρωσίας παρουσιάζεται ως δήθεν «αγωγός» της ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια. Η ίδια λογική, που εμπνέει την αμερικανική πολιτική, επιδιώκει τη γεωπολιτική αναδιάρθρωση των Βαλκανίων, με υποβάθμιση του ορθόδοξου παράγοντα και αναβάθμιση του μουσουλμανικού.
Κατά τρίτο λόγο, η Ελλάδα έχει ανάγκη από την οικονομική συνεργασία με τη μεγάλη ρωσική αγορά, που μπορεί να απορροφήσει πολύ σημαντικές ελληνικές εξαγωγές και να γίνει πηγή επενδύσεων, διακρατικής συνεργασίας σε διάφορους τομείς και τουρισμού.

Η Ελλάδα έχει επομένως κάθε συμφέρον να εργάζεται για την αποκατάσταση στις σχέσεις Ευρώπης και Ρωσίας και να συμβάλει, στο μέτρο των δυνάμεών της προς αυτή την κατεύθυνση. Η συνεργασία με τη Ρωσία είναι αναγκαίος όρος για την ανάδειξη της Ευρώπης σε αυτόνομο πόλο και για την πραγματική πολιτική της ενοποίηση. Η εμμονή στην σημερινή πορεία είναι ιδιαιτέρως βλαπτική για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, την ιδέα της Ευρώπης και τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 289


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Οι «πιστωτές» συνεχίζουν τη δουλειά τους. Ποια ακριβώς είναι αυτή η δουλειά; Να πιέζουν την κυβέρνηση και να αποσπούν όλο και περισσότερες υποχωρήσεις, υπό την Δαμόκλειο Σπάθη της «χρεωκοπίας» και της εξόδου από τον «παράδεισο του ευρώ». Εκμεταλλεύονται, για να το κάνουν, τη διαφαινόμενη απουσία «σχεδίου Β’», για την περίπτωση που η κυβέρνηση δεν αποσπάσει ικανοποιητικό συμβιβασμό και την επίσης διαφαινόμενη απροθυμία της ηγεσίας της να εξετάσει έστω, πόσο μάλλον να ετοιμαστεί για το «κακό σενάριο».

‘Οποιος έχει ρεαλιστική εικόνα του συσχετισμού δυνάμεων και της κατάστασης της χώρας, προτιμά ασφαλώς συμβιβασμό από μια «ρήξη». Υπάρχουν συμβιβασμοί όμως και συμβιβασμοί – υπάρχει Μπρεστ-Λιτόβσκ, υπάρχει και Βάρκιζα. ‘Ενας ανεκτός συμβιβασμός πρέπει να εξασφαλίσει, στην πραγματικότητα και όχι τα λόγια, αν μη τι άλλο, κάποια σταθεροποίηση της κατάστασης, μια διακοπή περαιτέρω καταστροφών, να επιτρέψει την αντιμετώπιση των πιο δραματικών κοινωνικών προβλημάτων, να αφήσει κάποια προοπτική στη χώρα, να μη την ξαναδεσμεύσει πάλι, με τρόπο που θα παγιώσει στο προβλέψιμο μέλλον το καθεστώς «καταστρεφόμενης αποικίας χρέους».

Αλίμονο αν, για τρίτη φορά, μετά το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ο ελληνικός λαός προδοθεί τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι πιστωτές θα ήθελαν να εξευτελίσουν τον ‘Ελληνα πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, για να συντρίψουν τις προσδοκίες και τις ελπίδες που συμβόλισε.

Επί τρία χρόνια, εις ώτα συνήθως μη ακουόντων, υπογραμμίζουμε ότι κανένα σχέδιο Α’ δεν μπορεί να πετύχει χωρίς τεράστια προετοιμασία (της οποίας η έλλειψη είναι σήμερα προφανής), και χωρίς την ύπαρξη σχέδιου Β’ για την περίπτωση «κακού σεναρίου». Αν μία πλευρά οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης προσέρχεται θέτοντας στον εαυτό της την απαίτηση να βρει οπωσδήποτε συμφωνία, συνήθως οδηγείται σε συνθηκολόγηση, της «παίρνουν και τα σώβρακα», κατά το κοινώς λεγόμενο(1). Οι «πιστωτές», περισσότερο αποικιοκράτες και λιγότερο «εταίροι», όσο πείθονται ότι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, θα συνεχίζουν να πιέζουν, να αποσπούν και να εξευτελίζουν, πότε τροφοδοτώντας με ψεύτικες ελπίδες, πότε τρομοκρατώντας.

Στο τέλος της διαδικασίας ελπίζουν είτε να βάλουν μια πολιτικο-οικονομικά αποδυναμωμένη «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση να επικυρώσει τη συνέχεια της μνημονιακής καταστροφής (σχέδιο Α’), είτε να προκαλέσουν λαϊκή δυσαρέσκεια και να την ανατρέψουν, παραδειγματίζοντας όλη την Ευρώπη. Στην επιδίωξή τους συμβάλλει δυστυχώς μια εσφαλμένη πολιτικο-επικοινωνιακή στρατηγική, που καθιστά ανεπαίσθητα ύψιστη «αξία» την επίτευξη συμφωνίας, αντί να εστιάζει στο διακύβευμα για τη χώρα, στην ανάγκη σωτηρίας της, εν ανάγκη, αλλά μόνο εν ανάγκη, με ρήξη, αναλαμβάνοντας και τους κινδύνους, τα κόστη και τα προβλήματα τέτοιας επιλογής και δίνοντας στον κόσμο να καταλάβει γιατί μπορεί να καταστεί αναγκαία. μιας ρήξης. Τέτοια επικοινωνιακή-πολιτική στρατηγική τροφοδοτεί το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης «βρείτε τα επιτέλους», επιχείρημα που ενισχύει η παράταση της αβεβαιότητας χωρίς εναλλακτική.

Οι «εταίροι-αποικιοκράτες» δεν θέλουν μόνο να διαιωνίσουν/νομιμοποιήσουν το καθεστώς «καταστρεφόμενης αποικίας χρέους» που επέβαλαν στην Ελλάδα τον Μάιο 2010. Θέλουν να το κάνει αυτό μια κυβέρνηση που εξελέγη ζητώντας τη διακοπή της καταστροφικής πορείας και ένα αριστερό κόμμα. Αυτό θα ήταν απείρως αποτελεσματικότερο, απαλλάσσοντάς τους από τα κόστη και τους κινδύνους μιας σύγκρουσης, σκορπίζοντας τεράστια αποθάρρυνση στον ελληνικό και όλη την Ευρώπη. Θα αποτελούσε ίσως στρατηγική ηθική ήττα, «αποδεικνύοντας» ότι ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να διατηρήσει στοιχειωδώς κυρίαρχο κράτος και αξιοπρεπείς συνθήκες επιβίωσης, απέναντι στην επίθεση «αγορών»-Γερμανίας. Θα διασπούσε την ενότητα των κοινωνικών δυνάμεων που σήμερα υποστηρίζουν την κυβέρνηση (ενότητα ανάμεσα στα στρώματα που επιβίωσαν κάπως με πρόβλημα και ήδη καταστραφέντες). Θα οδηγούσε ασφαλώς, μάλλον σύντομα, στην παρακμή και εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ. Και διεθνώς θα έκλεινε για μεγάλο διάστημα τον δρόμο της αντίστασης στον νέο ολοκληρωτισμό της συμμαχίας «αγορών-Γερμανίας» , ανοίγοντας σκοτεινό κεφάλαιο στην ευρωπαϊκή ιστορία, με βαθιές επιπτώσεις στη Μέση Ανατολή και παγκοσμίως.

Αναφερόμαστε στο τι θέλουν οι πιστωτές, δεν κάνουμε «δίκη προθέσεων» των αντιμνημονιακών. Αν περιγράφουμε την «παγίδα» που στήθηκε είναι μήπως καταφέρει, την τελευταία έστω στιγμή να την αποφύγει η Αθήνα. Αυτό προϋποθέτει επείγουσα επανεξέταση και αναθεώρηση στρατηγικής.

«Αυτοάνοσα» νοσήματα στην πολιτική

Ας ανοίξουμε στο σημείο αυτό μια ιστορική παρένθεση. Η μέθοδος που περιγράφουμε εναντίον της Ελλάδας (σχέδιο Α’ των πιστωτών) δεν είναι πρωτότυπη. Από τα αρχαία χρόνια, οι Κινέζοι στρατηγικοί υπογράμμιζαν ότι η συντριπτικότερη νίκη είναι αυτή που επιτυγχάνεται όταν υποχρεώνεις τον αντίπαλο (εκμεταλλευόμενος τις ιδιότητές του) να κάνει αυτά που θέλεις.

Μόνο ο ΓΑΠ μπορούσε να οδηγήσει τόσο εύκολα την Ελλάδα στα Μνημόνια, καταστρέφοντας το σύστημα «Ελλάδα-ΠΑΣΟΚ». ‘Εφερε όνομα που συμβόλιζε, στο ελληνικό υποσυνείδητο, την εθνική υπερηφάνεια, εκπροσωπούσε κόμμα ταυτισμένο μεταπολιτευτικά με τις κοινωνικές, εθνικές, δημοκρατικές προσδοκίες, ήταν ένας ευγενής άνθρωπος που έδειχνε καλόπιστος. Μόνο αυτός μπορούσε να κάνει αυτό που έγινε. Αν δοκίμαζε κάποιος άλλος, θα έτρωγε πιθανώς τα μούτρα του σε δέκα μέρες.

‘Ένα άλλο παράδειγμα είναι η σοβιετική «αυτοκτονία». Ο ισχυρισμός ότι η κατάρρευσή της ΕΣΣΔ προκλήθηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων ή των εξοπλισμών είναι τουλάχιστον αστείος. Μια μικρή Κούβα επιβίωσε, η ΕΣΣΔ δεν θα επιβίωνε; ‘Όταν όμως, ο ίδιος ο «αρχιερέας» του παγκόσμιου κομμουνισμού άρχισε να προπαγανδίζει τις αρετές του καπιταλισμού και πήγε σε μεταρρύθμιση χωρίς σχέδιο και προετοιμασία, εμπιστευόμενος κατά γελοίο τρόπο τις υποσχέσεις των Αμερικανών ότι θα τον βοηθήσουν (!), το σύστημα έχασε τον λόγο ύπαρξής του, διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη. Με την «Πράβντα» να προπαγανδίζει τις αρετές του «εχθρού», ουδείς είχε διάθεση να τον «πολεμήσει», να υπερασπιστεί δηλαδή το σοβιετικό καθεστώς.

‘Ένα κοινό, πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό Παπανδρέου και Γκορμπατσώφ (και του Χριστόφια) ήταν ότι δεν αντιλαμβάνονταν τις στρατηγικές συνέπειες των πράξεων και πολιτικών τους. Αυτό τους επέτρεπε να κινούνται πιο άνετα υιοθετώντας καταστροφικές επιλογές, υποτασσόμενοι στις ανάγκες της άμεσης συγκυρίας και της «επικοινωνίας» και μάλιστα έπειθαν περισσότερο γιατί ήταν σε μεγάλο βαθμό ειλικρινείς. Δεν ήταν «πράκτορες», όπως τους είπαν μερικοί, ήταν «χειραγωγημένα» άτομα, «ηθοποιοί» πολύ πειστικότεροι γιατί πίστευαν μεγάλο μέρος όσων έλεγαν. Το μεγαλύτερο προσόν τους, από την άποψη του ρόλου που τελικά έπαιξαν, δεν ήταν η «στρατηγική ευφυία» τους, αλλά η «στρατηγική βλακεία» τους. Η Ιστορία τιμώρησε σκληρά και τους δύο, τους εκδικήθηκε γιατί την αγνόησαν, καταδικάζοντάς τους στην αφάνεια και την περιφρόνηση των συμπατριωτών τους. Δεν προκαλούν ούτε καν το μίσος που προκαλούν οι επαναστάτες, οι δικτάτορες, οι ριζοσπάστες, οι τύραννοι. Λύπη προκάλεσαν κυρίως.

Ανάγκη στρατηγικής «επαναφοράς»

Τέλος πάντων, λοξοδρομήσαμε πολύ. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, σπανίως άνθρωποι/κόμματα είναι έτοιμοι να αναγνωρίσουν και να διδαχτούν από λάθη. Κι ας μην υπάρχει πιο σημαντικός δάσκαλος σε ζωή και πολιτική από λάθη και αποτυχίες.

Είναι καιρός να αναγνωρίσει η κυβέρνηση την πραγματικότητα. Οι πιθανότητες να αποσπάσει «έντιμο συμβιβασμό» παραμένουν εξαιρετικά μειωμένες. Η χώρα πρέπει να ετοιμαστεί να υπερασπίσει τον εαυτό της και ευθύνη να το κάνει αυτό έχει προπάντων η ηγεσία που βρέθηκε στο τιμόνι της. Σημειωτέον ότι μόνο ετοιμαζόμενη για αυτό, το απευκταίο σενάριο, έχει ελπίδα να αποσπάσει υποφερτό συμβιβασμό, πιο προσωρινό ή πιο μόνιμο.

Δεν ξέρουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ και μαζί του ο ελληνικός λαός θα καταφέρει να βγει νικητής ή έστω με ισοπαλία σε μια σύγκρουση. Δεν ανήκουμε στους οπαδούς του «παράδεισου της δραχμής», ούτε θεωρούμε περίπατο τη σύγκρουση. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το σύνολο των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων κατασπατάλησαν τεράστιο περιθώριο χρόνου (2012-15), χωρίς κατάλληλη προετοιμασία και αυτό αναπόφευκτα θα βαρύνει. Δεν υποτιμούμε τον συγκλονισμό που θα υποστεί η χώρα σε σύγκρουση. Ξέρουμε όμως ότι, υπερασπιζόμενη τα δίκαιά της η χώρα έχει μια ελπίδα, και μαζί της ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη συνέχιση του «προγράμματος» καμία.

‘Οσοι τρομοκρατούν τον ελληνικό λαό με τους υπαρκτούς κινδύνους της «χρεωκοπίας» (που συνέβη ουσιαστικά τον Μάιο του 2010!) και της «δραχμής», δεν μας περιγράφουν ποια είναι η προοπτική μιας χώρας που, στην καλύτερη περίπτωση οδηγείται από το υφιστάμενο «πρόγραμμα» σε «βουλγαροποίηση», στη χειρότερη σε εμφύλιο, αν δεν διακοπεί η πορεία της τελευταίας πενταετίας.

Από την αρχή της κρίσης, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού τείνει να εξωραϊσει τις προοπτικές και τα προβλήματα. Είτε γιατί δεν τα καταλαβαίνει σε όλο το βάθος και τις συνέπειές τους, είτε γιατί καιροσκοπικά δεν θέλει να «τρομάζει» ψηφοφόρους. Για να αντιμετωπιστεί όμως ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να αναγνωρισθεί, όσο επώδυνο και να είναι. Δεν ξέρω πολλούς ανθρώπους που τους αρέσουν οι εγχειρήσεις, μερικές φορές όμως είναι απαραίτητες. Το τίμημα της αποφυγής τους μπορεί να είναι μοιραίο. Προφανώς, οι κάτοικοι του Μεσολογγίου θα προτιμούσαν να πίνουν ήσυχοι τον καφέ τους, αντί να κάνουν επικίνδυνες εξόδους. Η έξοδος, που γιορτάζουμε, τρομάρα μας, και την επέτειό της, τους επιβλήθηκε, δεν την θέλησαν.

Ελπίζουμε ότι η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει περάσει το σημείο μη αντιστροφής. Μόνο όμως γενναία πολύπλευρη διόρθωση, σε πολλά επίπεδα, θα μπορούσε ίσως να αποτρέψει δυνάμει καταστροφικές εξελίξεις, διατηρώντας την ενότητα του ελληνικού λαού, πάντως του πλειοψηφικού ρεύματος που ακόμα στηρίζει την κυβέρνηση και μια ανοιχτή προοπτική για τη χώρα και την αριστερά.

* Η ανάγκη ύπαρξης σχεδίου Β’, εναλλακτικού για την περίπτωση που οι «Πιστωτές» αρνηθούν την ικανοποίηση των ελληνικών αιτημάτων είναι θέμα απλής λογικής. Είναι απορίας άξιο το ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε επίμονα την επεξεργασία του. Δεν ήταν κάποιος έξαλλος ακροαριστερός ή ριζοσπάστης, αλλά ο ίδιος ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, επικεφαλής του Ινστιτούτου Λεβί, που τόνισε για παράδειγμα, τη σημασία ύπαρξης και δημοσιοποίησης εναλλακτικού σχεδίου, σε μια συνέντευξη προς τον γράφοντα την άνοιξη του 2013.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θύελλα αντιδράσεων από πατριωτικούς φορείς που καταγγέλλουν τη δράση των τουρκόφιλων μηχανισμών σε διεθνές συνέδριο μειονοτήτων
Λαυρέντζος: Αναπτυξιακός σχεδιασμός και οικονομική ανάπτυξη θα λύσουν τα προβλήματα της Θράκης

«Μπαρούτι» μυρίζει η κατάσταση στη Θράκη, καθώς χθες το πρωί ξεκίνησαν οι εργασίες της Ομοσπονδιακής Ενωσης Εθνοτήτων Ευρώπης (FUEN) στην Κομοτηνή, στο πλαίσιο διεθνούς συνεδρίου για τις μειονότητες. Το συνέδριο θα διαρκέσει έως την Κυριακή 17 Μαΐου, ενώ έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από πατριωτικούς φορείς. Καταγγέλλουν όργιο προπαγάνδας από τους τουρκόφιλους μηχανισμούς που δρουν στη Θράκη και διοργανώνουν το συνέδριο, με σκοπό να εμφανίσουν την Ελλάδα ως χώρα τριτοκοσμική, που καταπατά τα δικαιώματα των «Τούρκων» (και όχι μουσουλμάνων) της Θράκης.

Οι εργασίες ξεκίνησαν χθες, με «μειονοτικό παζάρι» που περιελάμβανε τοπικά προϊόντα παραγωγής Θράκης.

Το συνέδριο, στο οποίο δίνουν το «παρών» 240 σύνεδροι από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, πραγματοποιείται από το Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας, το γνωστό DEB, τον Σύλλογο Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης, στο ξενοδοχείο «Chris and Eve» στην Κομοτηνή. Τα δωμάτια για όλες τις ημέρες κόστισαν 280 ευρώ ανά άτομο για μονό και 220 ανά άτομο για διπλό.
Οι συνεδρίες και οι εκδηλώσεις θα γίνουν κεκλεισμένων των θυρών, ενώ τα μέτρα προστασίας από ανθρώπους του τουρκικού προξενείου είναι δρακόντεια, καθώς δεν θέλουν να παρεισφρήσει κανένας πατριωτικός φορέας ικανός να ανταπαντήσει στα ψέματα που θα παρουσιάζουν οι ανθέλληνες όλες αυτές τις ημέρες.

Στο επίκεντρο του συνεδρίου βρίσκονται τα «εκπαιδευτικά και θρησκευτικά ζητήματα της μειονότητας», χωρίς ωστόσο να έχουν δοθεί στη δημοσιότητα περισσότερες λεπτομέρειες για τη θεματολογία. Την τελευταία ημέρα θα πραγματοποιηθεί η συνέλευση της επιτροπής των συνέδρων της FUEN, ενώ το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα γίνει ξενάγηση σε αξιοθέατα της Κομοτηνής.

«Πρόκειται για ένα όργιο προπαγάνδας κατά της χώρας μας. Δεκάδες οργανώσεις μειονοτήτων από 32 χώρες της Ευρώπης για πέντε ημέρες θα καταγγέλλουν διεθνώς την Ελλάδα για παραβιάσεις μειονοτικών δικαιωμάτων των ''Τούρκων'' της Θράκης, σε ένα συνέδριο που θα έχει ως έμβλημα τη σημαία της ανεξάρτητης ''τουρκικής Δυτικής Θράκης''» σχολίασε πηγή.

Στον απόηχο του συνεδρίου προπαγάνδας, που γίνεται με κλειστές τις πόρτες και χωρίς δικαίωμα προς την Ελλάδα ή τους Έλληνες να αντικρούσουν με επιχειρήματα και αποδείξεις τα όσα θα καταγγελθούν από έμμισθους της Άγκυρας κατά τις Ελλάδας, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες για την Θράκη είναι οι δηλώσεις του συγγραφέα του βιβλίου «Η Θράκη στο μεταίχμιο» κ. Α. Λαυρέντζου:

Οι μουσουλμάνοι της Θράκης μπορεί στο παρελθόν να είχαν κάποια παράπονα από το ελληνικό κράτος, αλλά εδώ και μερικές δεκαετίες απολαμβάνουν όλων των δικαιωμάτων τους, όσο ίσως καμία άλλη μειονότητα στην Ευρώπη.

Και αυτό δεν είναι θέμα γνώμης. Δείτε μερικά απλά γεγονότα: Σε αναλογία πληθυσμού υπάρχουν σήμερα στη Θράκη διπλάσια τζαμιά από ό,τι στην Τουρκία! Οι μουσουλμάνοι της Θράκης απολαμβάνουν τα δικαιώματα του «εκλέγειν» και του «εκλέγεσθαι», γεγονός το οποίο αποδεικνύεται τόσο από την αδιάλειπτη παρουσία μειονοτικών βουλευτών στην ελληνική Βουλή, όσο και από την εκλογή μουσουλμάνων συμπολιτών μας στην τοπική αυτοδιοίκηση. Επί πλέον, έχουν πλήρη δικαιώματα να αποκτούν περιουσιακά στοιχεία, και μάλιστα για τον σκοπό αυτό έχει δημιουργηθεί πλέον ο χρηματοπιστωτικός μηχανισμός που τους βοηθά να το πράξουν… Επίσης, το ελληνικό κράτος – σε αντιδιαστολή με το τουρκικό – έχει σεβαστεί πλήρως τα μορφωτικά δικαιώματα των μειονοτικών πληθυσμών. Για την ακρίβεια, όχι μόνο έχει τηρήσει πλήρως το εκπαιδευτικό σχήμα των δίγλωσσων μειονοτικών σχολείων όπως ακριβώς ορίζει η Συνθήκη της Λωζάνης, αλλά λειτουργώντας και πέρα από τις τυπικές υποχρεώσεις του, ίδρυσε ήδη από τις δεκαετίες του 1950 και 1960 δύο Γυμνάσια-Λύκεια σε Κομοτηνή και Ξάνθη, τα οποία λειτουργούν παράλληλα με τα ιεροσπουδαστήρια των δύο αυτών περιοχών. Να υπενθυμίσουμε μάλιστα εδώ ότι όλα αυτά έγιναν σε περιόδους που παραβιάζονταν κατάφωρα τα δικαιώματα της ελληνορθόδοξης μειονότητας στην Κωνσταντινούπουλη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο! Επί πλέον δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ελληνικό κράτος έχει προχωρήσει ακόμη και σε μέτρα «θετικής διάκρισης» υπέρ των μουσουλμάνων συμπολιτών μας, όπως είναι το μέτρο εισόδου σε ΑΕΙ μέσω ποσόστωσης. Σε αυτό το πλαίσιο θα συμπεριλάβουμε και το δαπανηρότατο Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, το οποίο όμως λόγω των αδυναμιών του και των εγγενών αδυναμιών της μειονοτικής εκπαίδευσης δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα. Απόδειξη όλων αυτών είναι ότι πλέον τα μουσουλμανοπαίδα επιλέγουν να φοιτούν σε δημόσια ελληνικά σχολεία σε ποσοστό που υπερβαίνει το 30%. Όλα αυτά καθόλου δεν συμβαδίζουν με εικόνα καταπίεσης της μουσουλμανικής μειονότητας, και αν κάποιος καταπιέζει τη μειονότητα χειραγωγώντας την προς επίτευξη στόχων ξένων προς τα συμφέροντά της, αυτός σίγουρα δεν είναι το ελληνικό κράτος…

Κινδυνεύει η Θράκη;

Αν μου ζητάτε να απαντήσω κυριολεκτικά, η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Επειδή διάφοροι – όχι και τόσο αφελείς – λένε ορισμένα ανυπόστατα πράγματα, θα σας πω ότι όσοι έχουν γνώση των βασικών στρατιωτικών δεδομένων, ξέρουν πολύ καλά ότι η ισχύς πυρός του ελληνικού στρατού στον Έβρο εγγυάται ότι οποιοσδήποτε προσπαθήσει να τον διαβεί θα πληρώσει ένα πολύ ακριβό τίμημα. Πέρα όμως και από αυτό, υπάρχει και ένα διεθνές πλαίσιο του οποίου την ερμηνεία και την ευστάθεια την καθορίζουν μόνο οι δυνάμεις πλανητικής εμβέλειας και όχι ο κάθε «τοπικός παλικαράς» που φιλοδοξεί να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που είναι… Από αυτή την άποψη η Θράκη είναι αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής επικράτειας και έτσι θα παραμείνει. Αυτό όμως δεν μας επιτρέπει να εφησυχάζουμε, γιατί υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να γίνουν και τα οποία θα πρέπει να τα προσέξουμε. Ένα σημείο που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και το οποίο ανέδειξα έντονα στο βιβλίο μου είναι οι δημογραφικές εξελίξεις που συντελούνται στη Θράκη, οι οποίες στο μέλλον είναι πιθανόν να διαμορφώσουν ένα σκηνικό που θα κρύβει κινδύνους. Για παράδειγμα δεν μπορεί να μην μας απασχολεί η ερήμωση που έχει συμβεί τα τελευταία τριάντα χρόνια στον Βόρειο και Κεντρικό Έβρο. Ούτε θα πρέπει να δεχτούμε ως ένα φυσιολογικό αποτέλεσμα της αστυφιλίας την εικόνα εγκατάλειψης που εμφανίζουν τα περισσότερα χριστιανικά χωριά στην πεδιάδα της Ροδόπης. Οι εξελίξεις αυτές είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της οικονομικής υστέρησης της Θράκης, για την οποία έχουν ευθύνη πολλοί… Νομίζω ότι αυτά είναι τα θέματα που πρέπει να προσέξουμε.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η έλλειψη σχεδίου, η αδιαφορία και ο εφησυχασμός

Η Θράκη κινδυνεύει κυρίως από την αδιαφορία και τον εφησυχασμό. Κινδυνεύει όμως και από τα ψέματα τα οποία λέγονται από διάφορες πλευρές και έχουν ποικίλες αποχρώσεις. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι υπό το βάρος μιας κινδυνολογίας να προβούμε σε ορισμένες αποσπασματικές ή σπασμωδικές κινήσεις. Καλό είναι βεβαίως π.χ. να ιδρυθεί ένα στρατόπεδο στη Θράκη για να ενισχυθεί η περιοχή (οικονομικά και δημογραφικά) και τέτοια άμεσα μέτρα τα έχω προτείνει και εγώ. Όμως αυτές είναι ασπιρίνες για τον πονοκέφαλο και όχι μόνιμη γιατρειά. Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή για τη Θράκη, όπως και για άλλες ελληνικές περιφέρειες, είναι να υπάρξει ένα στρατηγικό αναπτυξιακό σχέδιο το οποίο θα αξιοποίησει δυναμικά τα πλεονεκτήματα της περιοχής. Μόνο έτσι η Θράκη θα εξέλθει μόνιμα από το περιθώριο. Επίσης χρειάζεται και ένας μηχανισμός υλοποίησης, ο οποίος θα εκτελέσει αυτό το σχέδιο αποτελεσματικά, αποτρέποντας τη διασπάθιση των πόρων και την ανάπτυξη μικροσυναλλαγών μεταξύ διαφόρων παραγόντων, είτε σε τοπικό είτε σε ευρύτερο επίπεδο…

Νομίζω ότι όλοι οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» καταλαβαίνουν σε ποιά φαινόμενα αναφέρομαι, ώστε να μην χρειάζεται να τα ονοματίσουμε ειδικώς. Άλλωστε μια βόλτα στις Βιομηχανικές Περιοχές των θρακικών νομών, θα μας δώσει μια πολύ ηχηρή απάντηση για το πόσο επιτυχημένη ήταν η αναπτυξιακή πολιτική της ελληνικής πολιτείας στη Θράκη… Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σας θυμίσω ότι η ελληνική Βουλή, αναγνωρίζοντας τα προβλήματα της Θράκης προέβη το 1992 στη σύνταξη ενός πορίσματος για την ακολουθητέα πολιτική στην περιοχή. Η πολιτική αυτή άρχισε να εφαρμόζεται δειλά και αποσπασματικά, αλλά στην πορεία ατόνισε ή χάθηκε μέσα στους δαιδάλους του ελληνικού κράτους. Το αποτέλεσμα ήταν βαθμιαία να εκφυλιστεί και τελικά να ξεχαστούν οι στόχοι που είχαν τεθεί! Και ερωτώ: Η Θράκη σήμερα είναι σε καλύτερη ή χειρότερη κατάσταση από το 1992; Και αν είναι σε χειρότερη, όπως έτσι τουλάχιστον νομίζω εγώ, τί έγινε η αρχική ανησυχία; Για να μιλήσουμε όμως και πιο συγκεκριμένα: Οι πολιτικοί της Θράκης έχουν ζητήσει έναν απολογισμό για όλα αυτά;

Όπως έχω αναφέρει επανειλλημένως, η Θράκη και η Ανατολική Μακεδονία δεν χρειάζονται ένα «πλαίσιο αναπτυξιακών κινήτρων» ή τουλάχιστον δεν χρειάζονται μόνο αυτό. Επίσης δεν χρειάζονται «δέσμες» μεμονομένων και ασύνδετων αναπτυξιακών παρεμβάσεων του τύπου πακέτων ΕΣΠΑ, όπως και παλαιότερα των διάφορων «πακέτων» Ντελόρ ή άλλων παρόμοιων «πακέτων». Χρειάζεται να υπάρξει σοβαρός αναπτυξιακός σχεδιασμός με την ορθή αξιοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Στο πλαίσιο αυτό το κράτος πρέπει να ασκήσει έναν επιτελικό και συντονιστικό ρόλο. Συνολικά λοιπόν είναι καιρός να ξανατεθεί σε επίπεδο διακομματικής διαβούλευσης το θέμα «Εθνικός αναπτυξιακός σχεδιασμός για την Ανατολική Μακεδονία – Θράκη». Χρειάζεται να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε το 1992 και ελπίζω αυτή τη φορά να έχουμε την ωριμότητα να κάνουμε αυτά που πρέπει και με τη διάρκεια που χρειάζεται. Δεν πρόκειται για ευχολόγιο. Είναι προϋπόθεση για τη σωτηρία της ίδιας της Ελλάδας, που αν δεν αναδείξει τη δυναμική των περιφερειών της, δεν πρόκειται να βγει από τη σημερινή κρίση. Προσωπικά έχω καταθέσει μια πλήρη πρόταση και είναι στη διάθεση όποιου θέλει να την αξιοποιήσει. Μόνο η οικονομική ανάπτυξη θα λύσει τα προβλήματα της Θράκης και θα αποθαρρύνει όσους τα εκμεταλλεύονται για να επιδιώξουν τους σκοπούς τους. Και όπως σας είπα αυτοί είναι πολλοί, με διάφορες μορφές και αποχρώσεις…

Πηγές Εφημερίδα "Δημοκρατία" και "Komotini Press"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Vladislav Perunović

Η Μαντλίν Ολμπράιτ, πρώην υφυπουργός των ΗΠΑ (1997-2001 και η πρώτη γυναίκα που κατείχε αυτή τη θέση), κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Μπιλ Κλίντον, και η οποία αυτή τη στιγμή έχει την ιδιότητα της καθηγήτριας διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Georgetown, δήλωσε την άποψή της σχετικά τόσο με το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, όσο και για τα πρόσφατα γεγονότα στο Κουμάνοβο.

Η Μαντλίν Ολμπράιτ Albright ως πρόβλημα την ονομασία, λέγοντας εμμέσως πως η ελληνική θέση είναι «ένα μία από τις πιο τρελές συζητήσεις όλων των εποχών".

Σε ένα τμήμα του βίντεο από το πρωϊνό δελτίο ειδήσεων της δημόσιας τηλεόρασης της ΠΓΔΜ, MRT, η κυρία Αλμππράιτ δήλωσε ότι, από την αμερικανική κυβέρνηση το όνομα «Μακεδονία» είχε χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο για την αναφορά στην πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία, ακόμη και πριν από την αναγνώρισή του κρατιδίου από τις ΗΠΑ με το συνταγματικό όνομα το 2004.

Σχολιάζοντας την πρόσφατη βία στην πόλη Κουμάνοβο, η κυρία Ολμπράιτ εξέφρασε την άποψη ότι η δράση αυτή υποκινήθηκε ούτε από τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου ή από Έλληνες, χωρίς ωστόσο να αιτιολογήσει με κάποια στοιχεία αυτή την άποψή της.
Τέλος, ολοκλήρωσε τις δηλώσεις της αναφέροντας πως το θέμα της ονομασίας δεν μπορεί να αποτελεί
Κατέληξε εξήγηση της με ένα συμπέρασμα ότι το θέμα του ονόματος δεν αποτελεί προτεραιότητα σήμερα, επειδή υπάρχει κρίση ασφαλείας στην ΠΓΔΜ.

Δηλώσεις του βίντεο

«Ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω την τρέλα για το ζήτημα της ονομασίας, αλλά σήμερα όλοι αποκαλούμε «Μακεδονία», δήλωσε ο πρώην Αμερικανός υπουργός Madeline Albright, αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες πριν από 20 χρόνια, όταν ήταν Αμερικανίδα Πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη.

Το ερώτημα ήταν με ποια σειρά θα πρέπει να τοποθετείται η λέξη «Μακεδονία» [sic]. Αν θα έπρεπε να κάτω από το "L", επειδή είναι κοντά στο "m", όπως στο "Μακεδονία" ή "F", όπως στην "πρώην". Σοβαρά, αυτή η συζήτηση ήταν σε εξέλιξη μέχρι και πριν από λίγο και ήταν μία από τις πιο τρελές συζητήσεις όλων των εποχών. Δεν έχω καμία ιδέα εάν αυτό το θέμα θα πρέπει να λυθεί, αλλά όλοι σήμερα αποκαλούμε το συγκεκριμένο κράτος «Μακεδονία».

Η κυρία Ολμπράιτ δήλωσε επίσης πως μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Κουμάνοβο, η «Μακεδονία» [sic] έχει ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό της ονομασίας.

Όταν διαβάζουμε για τα γεγονότα από την περασμένη εβδομάδα, είναι πραγματικά ενοχλητικό. Και πάλι πρόκειται για ορισμένες εξτρεμιστικές ενέργειες και διασπάσεις σε διάφορες εθνοτικές ομάδες. Το ερώτημα είναι αν σε όσα έγιναν συμμετείχε το Κοσσυφοπέδιο ή είχαν συμμετοχή οι Έλληνες.
Νομίζω ότι το ζήτημα του ονόματος δεν είναι το πιο σημαντικό ζήτημα σε αυτήν την στιγμή. Δεν θέλουμε να δούμε κάποια κλιμάκωση και τώρα ήρθε η ώρα για εμάς να πάρουμε κάποια μέτρα, και όχι όταν η κατάσταση θα γίνει πολύ πιο δύσκολη...

Σχόλιο ιστολογίου: Εμείς θα θυμίσουμε στην κυρία Ολμπράιτ κάτι που ξεχνάει επιτηδευμένα: Το εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων, που έπαιρναν από τους Σέρβους αιχμαλώτους (κυρίως άμαχους) οι άνδρες του Χάτσι (του νεαρού Κοσοβάρου που της κρατούσε συντροφιά τα βράδια) και που σήμερα είναι πρόεδρος του Κοσσόβου…




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ενεργητική προώθηση της Διατλαντικής συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. μπορεί να περιορίσει εντελώς την ελευθερία δράσης της Ευρώπης. Έλεγχος από πλευράς Ουάσιγκτον ήδη υπάρχει, αλλά δεν είναι ολοκληρωτικός. Θα κλειστεί η συμφωνία; Και τι σημαίνει αυτό για τη Ρωσία; Για όλα αυτά μιλά στη Pravda.Ru ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Προηγμένων Ερευνών Γιούρι Γκρομίκο.

Πηγή Pravda
Μετάφραση - Απόδοση: Σωτήρης Δημόπουλος

Γιούρι Βιατσεσλάβιτς, πείτε μας για το σχέδιο δημιουργίας της Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Εταιρικής Σχέσης (Transatlantic Trade and Investment Partnership –TTIP) μεταξύ του Νέου και του Παλαιού Κόσμου. Γιατί εμφανίζονται τώρα στην Ευρώπη σοβαρές διαμαρτυρίες εναντίον της σύναψης αυτής της συμφωνίας;

Τα σχέδια της δημιουργίας της TTIP, τα οποία άρχισαν να παρουσιάζονται εντονότερα τον προηγούμενο ενάμιση χρόνο, έκαναν ακόμη να χαρακτηρίζουν τον κ. Ομπάμα «Άρχοντα των δύο δακτυλιδιών». Επειδή αρχικώς υπήρχε η πρόταση για δύο δακτυλίδια: Διατλαντική Εταιρική Σχέση και Εταιρική Σχέση του Ειρηνικού Ωκεανού. Αλλά στην Εταιρική Σχέση του Ειρηνικού αντιτάχθηκε πολύ έντονα, αν και αναπάντεχα, η Ιαπωνία, και αυτή η ιδέα, για να το πούμε έτσι, βγήκε από την ημερησία διάταξη.

Επιπλέον, μια σειρά αναλυτών θεωρεί ότι τα γεγονότα στην Ουκρανία είχαν ως σκοπό να δελεάσουν τους μεγάλους χρηματοπιστωτικούς ομίλους, να τους προσελκύσουν, και να ασκήσουν πίεση στους Ευρωπαίους με σκοπό να ενταχθούν στην TTIP. Και πάρα πολλοί Ευρωπαίοι λένε ξεκάθαρα ότι η TTIP βάζει οριστικά ένα τέλος στην ανεξάρτητη οντότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ε.Ε. συνιστά ήδη ένα κακό σχεδίασμα των ΗΠΑ, και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με την πολύ ισχυρή γραφειοκρατία των Βρυξελλών, φλερτάρουν πολύ έντονα με τις ΗΠΑ. Η TTIP επηρεάζει τα συμφέροντα των πιο διαφορετικών ομάδων, που σχετίζονται με πολλαπλούς τομείς της ευρωπαϊκής οικονομίας, η οποία στον τομέα της καινοτομίας και των προηγμένων τεχνολογιών παρουσιάζεται έως τώρα η πλέον ισχυρή.

Αλλά πάνω από όλα, η TTIP επηρεάζει το τομέα των τροφίμων. Οι φίλοι μου από τον «Διεθνή Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας» επιβεβαιώνουν τι σημαίνει να βλάψεις κάπως τα συμφέροντα των ΗΠΑ στον τομέα των τροφίμων. Γι’ αυτό μπορεί να σου το ανταποδώσουν με οποιαδήποτε ενέργεια. Και αυτό επειδή ο ακρογωνιαίος λίθος της Αμερικής είναι ακόμη η αγροτική παραγωγή. Οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν καλά, ότι για τους Αμερικανούς τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα είναι προϊόντα που μπορούν να τα προωθήσουν και να το πουλήσουν. Και αυτό το γεγονός, ότι είναι γενετικά τροποποιημένα, θα το κρύψουν.

Το δεύτερο σημείο είναι, αναμφίβολα, ο πόλεμος για την αγορά των υδρογονανθράκων. Οι ΗΠΑ χάριν σε μια σειρά από πολύ ενδιαφέρουσες τεχνολογικές διαδικασίες, που σχετίζονται με την υδραυλική ρωγμάτωση, με την παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου, για πρώτη φορά περνούν στη θέση των εξαγωγέων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Και χρειάζονται την αγορά φυσικού αερίου της Ευρώπης.

Τρίτον, οι Ευρωπαίοι φοβούνται ότι οι ΗΠΑ λόγω της Google και άλλων τηλεπικοινωνιακών συστημάτων πραγματοποιούν παγκόσμια γενική εποπτεία. Πέρυσι κυκλοφόρησε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του Michael Glennon «National Security and Double Government», το οποίο σίγουρα θα τραβήξει το ενδιαφέρον των πολιτικών. Στην Ευρώπη έχει γίνει ήδη μπεστ σέλλερ. Φίλος μου, πρώην στρατιωτικός ακόλουθος στο Βερολίνο, που δούλευε στην Κίνα και στη Ρωσία, σε ιδιωτικές συζητήσεις, κάνει σκληρή κριτική στη ρωσική ηγεσία και στον Πούτιν.

Όμως, μετά την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, είπε: «Ξέρετε, μπορεί ο Πούτιν είναι η μοναδική διέξοδος σήμερα, διότι μπορεί να αντιπαρατεθεί στην Αμερική. Μόνον αυτός μπορεί να πάει ενάντια στην ασυδοσία της, στην ποδοπάτηση κάθε κανόνα και δικαίου, στην ανάμειξη στην ιδιωτική ζωή, στις δραστηριότητες όλων των επιχειρήσεων;». Άλλωστε είναι ευρέως γνωστό, ότι παρακολουθούσαν όχι μόνον τις συνομιλίες της Άγκελας Μέρκελ, αλλά και ολόκληρους τομείς της προηγμένης βιομηχανίας της Γερμανίας.

Σε αυτό το βιβλίο ο Michael Glennon καταδεικνύει ότι η γνωστή θεωρία του Walter Bagehot για τους «δύο τύπους θεσμών», που αναπτύχθηκαν στην Βρετανία -το κύρος (μοναρχία και όλη η υπέρτατη εξουσία) και η αποτελεσματικότητα, με έναν παράξενο τρόπο μεταμορφώθηκε και εκδηλώθηκε με εντελώς άλλο πρόσωπο στις ΗΠΑ.

Οι «θεσμοί αποτελεσματικότητας» εκεί εμφανίζονται σε όλα τα συστήματα, τα οποία λειτουργούν για την εθνική ασφάλεια. Και μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στις δράσεις τους παγκοσμίως. Όλες οι προβοκάτσιες που έχουν συμβεί από την Υεμένη, μέχρι τη Συρία, την Λατινική Αμερική, την Ουκρανία πραγματοποιούνται από αυτές τις ομάδες, και ο κ. Ομπάμα απλώς επιτρέπει και υπογράφει τη δραστηριότητα αυτών των ομάδων.

Επιπλέον υπάρχει η επονομαζόμενη θεωρία των «ομάδων των αστεροειδών», διότι, όπως είναι γνωστό, δεν υπάρχουν «πρώην» υπάλληλοι της υπηρεσίας των πληροφοριών. Από τη στιγμή που συνταξιοδοτούνται διατηρούν έναν τεράστιο αριθμό επαφών και δυνατοτήτων σε κάθε επίπεδο των κρατικών θεσμών, και χωρίς περιορισμούς.

Αυτές οι ομάδες των αστεροειδών από πρώην πράκτορες όλων των ειδών, ιδιωτικών στρατών, ιδιωτικών υπηρεσιών παρακολούθησης, μπορούν με δική τους ευθύνη να οργανώσουν οποιαδήποτε προβοκάτσια σε όλον τον κόσμο. Το κύριο ερώτημα που θέτει ο Michael Glennon σε αυτό το βιβλίο είναι: άραγε, ελέγχονται κάπως αυτές οι ομάδες στην Αμερική από κάποιον; Ωστόσο, η βασική ένσταση της Δύσης προς τον Πούτιν είναι ότι δεν είναι άνθρωπος της συναίνεσης.

Φυσικά, η TTIP είναι το τέλος της ανεξαρτησίας της Ενωμένης Ευρώπης. Και ο Πούτιν τη δυτική αυτή συναίνεση την καταστρέφει. Ισχυροί χρηματοπιστωτικοί κύκλοι αντιλαμβάνονται ότι η TTIP θα ισχυροποιήσει την επιρροή του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, το οποίο θα διαπερνά τα πάντα από πάνω έως κάτω.

Φυσικά, από αυτό θα επηρεαστούν οι γερμανικές εταιρείες προηγμένης τεχνολογίας. Αλλά πρέπει να έχουμε κατά νου πως τώρα η κατάσταση αλλάζει δραματικά, διότι η Κίνα ανακοίνωσε τη δημιουργία της Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων (Asian Infrastructure Investment Bank, AIIB). Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή και σύνθετη διαδικασία.

- Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι;

Η Ευρώπη τώρα είναι πραγματικά στο πιο δύσκολο σταυροδρόμι.

- Η Ε.Ε. θα υπογράψει τη συμφωνία για την Διατλαντική Εταιρική Σχέση;

Ασφαλώς.

- Η Γερμανία στην πραγματικότητα είναι αυτή που σε πολλά κατευθύνει την Ευρώπη. Για την TTIP επιμένει πρωτίστως η Γερμανία. Στην ουσία είναι αποικία των ΗΠΑ.

Ναι. Το πρόβλημα της γερμανικής κυριαρχίας δεν έχει λυθεί. Έως σήμερα όλα τα σοβαρά ζητήματα αποφασίζονται από την κατοχική κυβέρνηση. Κάλλιστα μπορεί να προκληθεί πολιτική κρίση. Είναι κάτι που το διαισθάνεσαι έντονα.

- Και τι πρέπει να κάνουμε εμείς, ώστε να μην μείνουμε πίσω από τα γεγονότα;

Για εμένα εθνικό σχέδιο είναι η Διευρασιατική ζώνη ανάπτυξης, όπου το ΒΑΜ (Σιδηροδρομική Γραμμή Βαϊκάλη-Αμούρ) και ο Υπερσιβηρικός είναι μόνον μικρά του τμήματα, διότι αυτή η ζώνη ανάπτυξης δεν είναι ο μεταφορικός διάδρομος, αλλά η ανάπτυξη της περιοχής που διανύουν. Απ’ όσο γνωρίζω ο Βλαδίμηρος Γιακούνιν πρέπει να συζητήσει αυτό το σχέδιο με τον Πούτιν ακριβώς από την άποψη της κατάστασης και των προοπτικών αυτού του σχεδίου.

- Πότε προβλέπεται η υπογραφή της ΤΤΙΡ;

Η ημερομηνία συνεχώς αναβάλλεται. Εδώ πρέπει να επαινέσω την Μέρκελ, είναι μια αρκετά έμπειρη πολιτικός. Κάνει κινήσεις και καθυστερήσεις ώστε να μην εμπλακεί σε μια σοβαρή αντιπαράθεση. Γι’ αυτό άρχισε να προτείνει τη δημιουργία με τη Ρωσία ενός επίσης ενιαίου εμπορικού χώρου. Και αυτή είναι επίσης μια ενδιαφέρουσα κίνηση. Διότι χάριν των ωφελειών της διαφοροποίησης μπορεί να πείσει τον πολίτη ότι το τι κάνουμε με τους Αμερικανούς είναι ένα πράγμα, αλλά δεν είμαστε ενάντια αυτό να το κάνουμε και με τη Ρωσία, και αργότερα βλέπουμε, τι θα επικρατήσει.

- Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει περιθώριο ελιγμών για τη Ρωσία. Και εμείς συνεχίζουμε να προσπαθούμε να το κάνουμε. Δεν θα παρατήσουμε την Ευρώπη στη λεηλασία των Αμερικανών.

Νομίζω ότι έτσι μπαίνει το ζήτημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ασκώντας πλουραλιστική διπλωματία σε έναν «επίπεδο» κόσμο

Γράφει ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Πολλές φορές η επιχειρηματολογία περί πολυδιάστατης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τείνει να ταυτίζεται με ένα γεωστρατηγικό άνοιγμα προς την Ρωσία και δευτερευόντως προς την Κίνα. Σε πιο εμπλουτισμένες αναλύσεις εμφανίζεται και το Ιράν, ενώ κάποιες πιο «ισορροπημένες» κάνουν λόγο και επαναδιατύπωση της ειδικής στρατηγικής σχέσης της Αθήνας με την Ουάσιγκτον.
Οι απόψεις αυτές τείνουν να παραβλέπουν τη δυναμική που μπορεί να έχουν οι σχέσεις της Ελλάδας με μία σειρά από χώρες, οι οποίες είτε βρίσκονται πολύ μακριά από αυτή και κατά συνέπεια υποτίθεται ότι δεν υπάρχει περιθώριο ουσιαστικής γεωστρατηγικής σύμπλευσης, είτε είναι γειτονικές αλλά μικρές κα θεωρούνται ασήμαντες.

Δύο εκ των τελευταίων είναι η Βουλγαρία και η Σερβία, με την πρώτη να συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ και τη δεύτερη να έχει μία ξεχωριστή ιστορική σχέση με την Ελλάδα και να διαθέτει μία ιδιαίτερη γεωπολιτική δυναμική, η οποία προκύπτει από το ιστορικό παρελθόν τόσο της Σερβίας αυτής καθεαυτής όσο κα της Γιουγκοσλαβίας, με τον προνομιακό ρόλο που είχε στο ψυχροπολεμικό διεθνές σύστημα ως ηγετική δύναμη του Κινήματος των Αδεσμεύτων.

Με τις δύο αυτές χώρες η Ελλάδα θα μπορούσε να αρχίσει να εξετάζει την υλοποίηση κοινών πολιτικών όσον αφορά στις σχέσεις Ε.Ε. και Ρωσίας, αλλά και τη σχεδίαση εναλλακτικών στρατηγικών σε περίπτωση που προκύψει σοβαρή κρίση στις σχέσεις μας με την Ένωση ή ακόμη και συνολική αποδόμηση της ευρωπαϊκής συνοχής και χρειαστεί να αναγκαστούμε να επιβιώσουμε σε έναν «μεταευρωπαϊκό» κόσμο.

Η άλλη κατηγορία είναι μεσαίες δυνάμεις που διεκδικούν αυξημένο ρόλο στο διαμορφούμενο πολυπολικό διεθνές σύστημα και οι οποίες βρίσκονται σε μακρινές από την Ελλάδα περιοχές.
Όμως, όπως έχει επιχειρηματολογήσει ο γράφων και σε προηγούμενα άρθρα τους, το διεθνές σύστημα είναι ένα και ενιαίο. Ζούμε σε έναν «επίπεδο» κόσμο, κατά τη διάσημη ρήση του Τόμας Φρίντμαν, όπου όλα τα επιμέρους γεωσυστήματα αλληλεπιδρούν, ανεξαρτήτως του που βρίσκονται στον πλανήτη. Επιπροσθέτως, ο παγκόσμιος γεωπολιτικός χάρτης υφίσταται έντονες αλλαγές και ανακατατάξεις. Έχουμε ήδη αναφερθεί στη ρήξη των αρκτικών πάγων και στη δημιουργία ενός διαδρόμου γρήγορης επικοινωνίας γύρω από την Ευρασία, κομβικό κομμάτι του οποίου είναι η Ανατολική Μεσόγειος. Αυτός ο διάδρομος ενδιαφέρει και μία σειρά από χώρες που βρίσκονται εκτός Ευρασίας, οι οποίες όμως επιθυμούν να έχουν προνομιακή πρόσβαση σε αυτή.

Μία από αυτές είναι η Βραζιλία, η οποία θέλει να μετατραπεί σε ναυτική δύναμη ώστε να μπορεί να προωθεί τα εμπορικά και ευρύτερα γεωπολιτικά της συμφέροντα σε σημαντικές γι αυτή ευρασιατικές χώρες. Επιπροσθέτως, η Βραζιλία, όπως και η Κίνα, επιδιώκει να δημιουργήσει πύλες εισόδου των προϊόντων της στην Ευρώπη και μία εξ αυτών, ίσως η πιο σημαντική, είναι η Ελλάδα.

Ελλάδα, Ινδία, Ιαπωνία και οι «αρχαίοι πολιτισμοί»

Ενδεχομένως, η πιο σημαντική χώρα, εκτός του γνωστού διδύμου Ρωσίας – Κίνας, με την οποία η Ελλάδα θα μπορούσε να αναπτύξει στρατηγικές σχέσεις, είναι η Ινδία. Η τελευταία εμφανίζεται κι αυτή ως μία μεγάλη, παγκόσμιας εμβέλειας αναδυόμενη δύναμη, η οποία επιδιώκει να λειτουργήσει ως αντίπαλο δέος της Κίνας στην Ασία και να κυριαρχήσει στον Ινδικό Ωκεανό, μεταβαλλόμενη σε περιφερειακή ωκεάνια δύναμη. Εξ αντικειμένου, λοιπόν, η Ινδία στοχεύει να είναι σε θέση να ασκεί επιρροή και σε περιοχές εκτός του άμεσου γεωσυστήματός της, έτσι ώστε να αποφύγει να εγκλωβιστεί ανάμεσα στην Κίνα, την Ρωσία και το Πακιστάν. Επιπροσθέτως, αποκτώντας προσβάσεις σε κρίσιμα διεθνή σημεία, θα μπορέσει να προσδιορίσει τις σχέσεις της τόσο με τη Ρωσία όσο και με τις ΗΠΑ, σε ισότιμη βάση, και θα καταφέρει να μην οδηγηθεί σε κανενός είδους αναγκαστική αποκλειστική συμμαχία με καμία από τις δύο. Έτσι, θα μπορέσει να διατηρήσει την πολιτική της αδέσμευτης δύναμης που είχε εγκαινιάσει ο Νεχρού και συνέχισε η Ίντιρα Γκάντι, αλλά και οι επόμενες κυβερνήσεις, τόσο του Κόμματος του Κογκρέσου όσο και των εθνικιστών του BJP.

Μία άλλη, παρεξηγημένη χώρα, όσον αφορά τις δυνατότητες ενίσχυσης των σχέσεων μαζί της, είναι η Ιαπωνία. Η τελευταία, απομονωμένη στα περιορισμένης έκτασης και ανύπαρκτων φυσικών πόρων ιαπωνικά νησιά, έχοντας να αντιμετωπίσει την εκρηκτικά αυξανόμενη ισχύ της Κίνας και διατηρώντας μία προβληματική σχέση με τις ΗΠΑ, φαίνεται πως επιδιώκει να αναπτύξει μία διεθνή αρχιτεκτονική συμμαχιών έτσι ώστε να είναι σε θέση να υπερασπίσει τα ζωτικά της συμφέροντα. Η αρχιτεκτονική αυτή περιλαμβάνει και την πρόσβαση σε κρίσιμα «σημεία στραγγαλισμού» (“choke points”) των διεθνών γραμμών εμπορίου –με την Ανατολική Μεσόγειο να είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά εξ αυτών-, καθώς και με την ανάπτυξη προνομιακών σχέσεων με χώρες που διαθέτουν αποθέματα κρίσιμων φυσικών πόρων, τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν γι αυτή ως στρατηγικό απόθεμα κινδύνου.

Επίσης, το Βιετνάμ και η Ινδονησία έχουν να αντιμετωπίσουν μία ιδιόρρυθμη κατάσταση. Ενώ είναι και οι δύο ανερχόμενες μεσαίες δυνάμεις, απειλούνται να εγκλωβιστούν ανάμεσα στην Κίνα και την Ινδία και κατά συνέπεια είναι πιθανό ότι θα προσπαθήσουν να διευρύνουν την παρουσία τους στο διεθνές σύστημα έτσι ώστε να εξισορροπήσουν την πίεση αυτή. Άρα ενδέχεται να αναζητήσουν συνεργάτες σε διάφορα κρίσιμα σημεία του διεθνούς συστήματος, ένα εκ των οποίων είναι κι αυτό της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, και οι χώρες αυτές επιδιώκουν να αποκτήσουν πύλες εισόδου των συνεχώς βελτιούμενων προϊόντων τους στην ευρωπαϊκή αγορά.

Πάντως, θα ήταν μάλλον λάθος να κρίνουμε τη δυναμική των σχέσεων της Ελλάδας με όλες αυτές τις χώρες σε ένα αυστηρά υλιστικό επίπεδο. Τόσο η Ιαπωνία, όσο και η Κίνα, η Ινδία και το Βιετνάμ, όπως κι άλλες χώρες, στη γεωπολιτική ταυτότητα των οποίων το πολιτισμικό και ιστορικό βάθος παίζει σημαντικό ρόλο, δίνουν μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη σχέσεων με χώρες με παρόμοιο ιστορικό και πολιτισμικό βάθος. Και η Ελλάδα είναι μία ιστορική και πολιτισμική υπερδύναμη, όσο κι αν παλεύει να το ξεχάσει.

Σε κάθε περίπτωση, στο διασπασμένο διεθνές σύστημα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι παραπάνω είναι απλώς ορισμένες από τις χώρες που ενδέχεται να θέλουν να δημιουργήσουν παγκόσμιες αρχιτεκτονικές συμμαχιών και κατά συνέπεια αποτελούν εν δυνάμει σημαντικούς συνεργάτες μίας Ελλάδας που θα επιδιώκει να υλοποιήσει μία πλουραλιστική εξωτερική πολιτική. Υπάρχουν, φυσικά, κι άλλες. Δύο εξ αυτών είναι η Νότιος Αφρική και το Καζακστάν, ενώ ο κατάλογος μπορεί να μεγαλώσει περαιτέρω.

Η παγίδα

Μία επιλογή ενίσχυσης των σχέσεων με πολλές και σχετικά μικρές χώρες του διεθνούς συστήματος μπορεί να έχει και μία σημαντική παράπλευρη ωφέλεια για την Ελλάδα όσον αφορά στις σχέσεις της με τις μεγάλες δυνάμεις, όπως είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα. Συγκεκριμένα, μπορεί να προστατεύσει την ελληνική εξωτερική πολιτική από το να πέσει στην παγίδα να ερμηνεύσει την ανάγκη για πλουραλιστική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική ως τη μετάβαση από τον έναν στον προστάτη – αφέντη σε έναν άλλο. Η ελληνική γεωστρατηγική θα πρέπει να απαλλαγεί μία για πάντα από τη λογική του να υπαχθεί στη σφαίρα επιρροής κάποιου ισχυρού παράγοντα, όποιος κι αν είναι αυτός, και εν συνεχεία να λειτουργεί ως απόφυση του παράγοντα αυτού, προσμένοντας να ανταμειφθεί για την υπακοή της, ή, έστω, απλώς να μην τιμωρηθεί…

Μία πολιτική συνεργασιών με χώρες που δεν αντιμετωπίζονται με μεταφυσικό δέος ως «παγκόσμιες υπερδυνάμεις» και συνεπακόλουθα ως υποψήφιοι αφέντες, μπορεί αφενός μεν να εκπαιδεύσει την ελληνική εξωτερική πολιτική να συνεργάζεται ισότιμα με τους εκάστοτε συνομιλητές της, αφετέρου δε εμπλουτίζει τον κατάλογο των χωρών με τις οποίες μπορεί να συνεργαστεί, άρα περιορίζει τις δυνατότητες των μεγάλων δυνάμεων να ασκούν πιέσεις στην Αθήνα.
Κατά κάποιο τρόπο, δηλαδή, η πολιτική συνεργασίας με πολλές μεσαίες και μικρές δυνάμεις είναι δυνατόν να λειτουργήσει ως βαλβίδα ασφαλείας για την εκτόνωση της πίεσης που μπορεί να ασκήσουν στην Ελλάδα υπάρχοντες ή υποψήφιοι επικυρίαρχοι, κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την ανάπτυξη μιας πραγματικά ανεξάρτητης εθνοκεντρικής εξωτερικής πολιτικής. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο για τη μελλοντική ελληνική γεωστρατηγική: όχι να αλλάξει τους αφέντες της, αλλά να μπορέσει, ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία της, να λειτουργήσει ανεξάρτητα και εθνοκεντρικά, όπως επιτάσσει η ανελέητη διαμορφούμενη διεθνής πραγματικότητα.

* Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 289


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πώς γίνεται και το blog έχει την εντύπωση ότι ''χανόμαστε'' μεταξύ μας;

Ρε φιλαράκια κει πάνω στην κυβέρνηση, για βαστάτε λίγο να κάνουμε μία ανακεφαλαίωση.

Διαπραγμάτευση;
Τί διαπραγμάτευση;
Δηλαδή τί διαπραγματευόμαστε;
Πώς θα μας φάνε πιό επιτυχημένα;

Και ο ''έντιμος συμβιβασμός'' που κολλάει; 
Αν θα συνεχίσουν το φάγωμα από κει που σταμάτησαν (που δεν σταμάτησαν ποτέ!)...
Ή αν θα ξαναρχίσουν απ' την αρχή, και λίγο λίγο;

Η μόνη έντιμη και ουσιαστική διαπραγμάτευση που θα έπρεπε να γίνει είναι: 

'Μάγκες, (σκατά μάγκες δηλαδή με το μαλλί το δαχτυλίδι του Νταϊσελκάπως, τον χεζίλο τον Ντράγκι, και τον σακάτη στην ψυχή Σόϊμπλε!)
Δώστε μας χώρο και χρόνο να ξαναβάλουμε μπρος την αγορά και την οικονομία που έχει μείνει ''φυτό''...
Να διαπραγματευτούμε ελεύθερα επενδύσεις απ' όπου θέλουμε...
Να αρχίσει μιά κάποια ανάπτυξη...
Να επανέλθει το ΑΕΠ σε κάποια σειρά, γιατί πέντε χρόνια ''σωσίματος'' μας το @@μήσατε...
Και μετά ευχαρίστως, να συνεχίσουμε την αποπληρωμή του χρέους, που κι αυτό πρέπει να το ψάξουμε λιγουλάκι, ως προς το ύψος!

Και πού είστε, μάγκες: αν δεν συμφωνείτε δεν πειράζει! 
 Εφαρμόζουμε αυτό το πρόγραμμα από μόνοι μας, και σας την κάνουμε σαλάτα την ''Ενωσή'' σας (μη την χ@σουμε, για ένωση!), και την σοβαροφάνειά σας, και τον έρποντα νεοναζισμό σας μαζί!''

Αυτή μάλιστα! Θα ήταν μιά σοβαρή πρόταση διαπραγμάτευσης!

Γιατί με το βιολί που βαράτε τώρα (αθωότητα; κακώς εννοούμενη αισιοδοξία; αναποφασιστικότητα;), τον χρόνο μας χάνουμε, τα νεύρα μας χαλάμε, και τις καρδιές μας επίσης!
Άσε που σε λίγο εκτός απ' τον χρόνο θα χάσουμε και την χώρα μας!

Για να μη φτάσουμε λοιπόν ως κράτος στο ''μη περαιτέρω''...
Καθώς επίσης για να μη χαλάσουμε εντελώς τις καρδιές μας μεταξύ μας (λαός και κυβέρνηση)...
Προτιμότερο είναι ν΄αφήσετε τους ''έντιμους συμβιβασμούς'' και τις τρίχες τις κατσαρές...
Και να λύσετε τον γόρδιο δεσμό της ''διαπραγμάτευσης'' με τον τρόπο του Μεγαλέξανδρου.

Μην πάει τσάμπα και το όνομα!
Έτσι Αλέξη;
Α, να γειά σου, που φαίνεσαι και καλό παλικάρι!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η αβάσιμη, όπως δυστυχώς αποδείχθηκε, υπεραισιοδοξία της νέας ελληνικής Κυβέρνησης, την οδήγησε αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, σε αδιέξοδο που δεν έχει λύση, εκτός και αν αποφασίσει να συρρικνώσει το σύνολο των προεκλογικών της υποσχέσεών σε ένα οδυνηρό δίλημμα, επί του οποίου θα κληθούν να πάρουν θέση οι Έλληνες ψηφοφόροι[1]...

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Αναφέρομαι στην εγγενή αδυναμία ταυτόχρονης υλοποίησης των προεκλογικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, αφενός δηλαδή στον περιορισμό της προϊούσας εξαθλίωσης του λαού, και αφετέρου της παραμονής στην Ευρωζώνη. Είναι πια πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι οι Έλληνες διαπραγματευτές υπερτίμησαν τις δυνατότητές τους πειθούς, αλλά και εντυπωσιασμού των δανειστών και, αντιθέτως, αντιμετώπισαν καταιγισμό καταστάσεων πρωτοφανούς αδιαλλαξίας, υποτιμητικής και συχνά προσβλητικής συμπεριφοράς των εταίρων μας, αλλά και παγερής αδιαφορίας για τα δεινά του ελληνικού λαού.

Οι «θεσμοί», όχι μόνον αρνούνται να μετακινηθούν, έστω και χιλιοστό, από τις απάνθρωπες απαιτήσεις τους, αλλά και καθημερινά τις προσαυξάνουν, ενώ ταυτόχρονα αρνούνται προκλητικά να αναγνωρίσουν τις τεράστιες ευθύνες τους από την επιβολή, στην Ελλάδα, των παρανοϊκών μνημονίων, που την κατέστρεψαν[1].

Παράλληλα, προκαλεί έκπληξη και το γεγονός ότι οι «θεσμοί», με επικεφαλής τον Γερμανό ΥΠΟΙΚ, όχι μόνο αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία την προοπτική της επίσημης χρεοκοπίας της Ελλάδας, αλλά επιπλέον συνιστούν στον Έλληνα πρωθυπουργό να προσφύγει σε δημοψήφισμα, προκειμένου «ο λαός να επιλέξει ανάμεσα στην εμβάθυνση της εξαθλίωσής του ή στην έξοδο από την Ευρωζώνη».

Η στάση αυτή των «θεσμών», διαμετρικά αντίθετη από την αντίστοιχη στις Κάννες, το 2012[2], όταν η αναφορά στη δυνατότητα δημοψηφίσματος από τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου οδήγησε σε άτακτη εκθρόνισή του, και σε αντικατάστασή του από τον δοτό Λουκά Παπαδήμο, χρήζει, σαφέστατα, κάποιας ερμηνείας.

Θα αναφερθώ σε δύο παραμέτρους που, κατά την κρίση μου, εξηγούν αυτήν τη μεταβολή των 90ομοιρών. Η πρώτη από αυτές, και θα έλεγα απολύτως διαφανής, αφορά στη βεβαιότητα των «θεσμών» ότι το αποτέλεσμα ενός πιθανού δημοψηφίσματος θα εξασφαλίσει, με σημαντική πλειοψηφία, την παραμονή της χώρας στο ευρώ, σε πείσμα του οδυνηρού του ανταλλάγματος . Η βεβαιότητα αυτή απορρέει:

-Πρώτον, από τη μακροχρόνια εκστρατεία κατατρομοκράτησης των Ελλήνων, από τα ΜΜΕ, για τις δήθεν θανατηφόρες συνέπειες μιας πιθανής επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Χωρίς να μπορεί να υποστηριχθεί σοβαρά ότι μια τέτοια μετάβαση θα εξελιχθεί με ανώδυνο τρόπο, θα ήταν όμως απαραίτητο να γίνεται αντιπαραβολή με το ασφυκτικό περιβάλλον των μνημονίων, της ατέρμονης λιτότητας, και των συνεχών και εγκληματικών «μεταρρυθμίσεων». Ακόμη, όταν αναφέρονται τα δεινά της επανόδου στη δραχμή, ουδέποτε γίνεται σύγκριση –όπως θα έπρεπε- ανάμεσα στην εκάστοτε περιγραφόμενη καταστροφή, εξαιτίας της δραχμής, με τη μόνιμη και οριστική εξαθλίωση που εγγυάται η παραμονή στα μνημόνια.

-Δεύτερον, και ο νέος πρωθυπουργός, ακολούθησε την ίδια γραμμή και όχι μόνο έδωσε ρητή υπόσχεση, πριν από τις εκλογές, ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη, αλλά και συνεχίζει να την επικαλείται, και

- Τέλος, τρίτον, στους προβληματισμούς, ευρώ ή δραχμή, η περίοδος αναφοράς τους είναι πάντοτε βραχυχρόνια. Οι Έλληνες πολίτες αγωνιούν να εξέλθουν το γρηγορότερο από την κάθε κρίση, χωρίς να προετοιμάζονται για την αμέσως επόμενη και μεθεπόμενη. Ωστόσο, είναι αναπότρεπτη η ακολουθία των κρίσεων, εφόσον το μη βιώσιμο χρέος τρέφει συνεχώς και μεγιστοποιεί τις απαιτήσεις των δανειστών, εναντίον της Ελλάδας. Πρόκειται για πολύ μακροχρόνια κρίση, της οποίας ωστόσο η αντιμετώπιση είναι βραχυχρόνια και περιπτωσιακή.

Η δεύτερη παράμετρος, που εξηγεί το γιατί και το πως οι «θεσμοί» μας σπρώχνουν τώρα σε δημοψήφισμα, πιστεύω ότι έχει άμεση σχέση με την προώθηση σχεδίου, που έχει τεθεί σε εφαρμογή εντός και εκτός της χώρας, έτσι ώστε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να αποδειχθεί μια «μικρή παρένθεση». Πρόκειται, δηλαδή, για δημοψήφισμα-παγίδα. Πράγματι, το αποτέλεσμα αυτού του δημοψηφίσματος, που θα είναι υπέρ της παραμονής σε ευρώ και μνημόνια- εφόσον του δημοψηφίσματος δεν θα έχει προηγηθεί περίοδος ενημέρωσης του λαού, ώστε να μεταβάλλει την αστήρικτη και επικίνδυνη προσκόλλησή του στο ευρώ- θα συνοδευτεί από την εφαρμογή των άκρως βάρβαρων λαϊκών μέτρων, που απαιτούν οι δανειστές.

Η επιμονή τους για την επιβολή αυτών των νέων εφιαλτικών μέτρων, πέρα από τους καθαρά ιδεολογικούς λόγους, εξηγείται και από την προσπάθεια των «εταίρων» να απαλλαγούν, με τον τρόπο αυτόν, από την αταίριαστη κατ’ αυτούς για την Ευρώπη αριστερή Κυβέρνηση.

Ελπίζουν, λοιπόν, οι «θεσμοί» ότι, χάρη στα νέα και οδυνηρά αυτά μέτρα, θα αποσταθεροποιήσουν πολύ γρήγορα την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και θα εξασθενίσουν επικίνδυνα τη θέση του κ. Τσίπρα. Διότι, έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ που έταξε στους ψηφοφόρους του μια «αναγέννηση της Ελλάδας», και που με βάση αυτήν εξασφάλισε τα τόσο υψηλά ποσοστά στις εκλογές, θα αποδειχθεί ξεκάθαρα ότι, τελικά, δεν κατόρθωσε να υλοποιήσει καμία από τις υποσχέσεις. Αντιθέτως, όπως θα φροντίσει να πληροφορήσει τους Έλληνες η αντιπολίτευση, εντός και εκτός, οι εταίροι εμφανίστηκαν σκληρότεροι, εναντίον της Ελλάδας, από ότι θα ήταν με τους προκατόχους στην εξουσία, ακριβώς επειδή ήθελαν να απαλλαγούν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι που μεταφράζεται ως απόφαση των «εταίρων» να τιμωρήσουν την Ελλάδα επειδή τόλμησε να εκλέξει αριστερή Κυβέρνηση.

Τι θα μπορούσε να πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθειά του να μην τελειώσει ως «μια σύντομη παρένθεση», που θα ταπείνωνε την Ελλάδα; Πριν από όλα, να ομολογήσει στον ελληνικό λαό ότι έκανε λάθος, παρά τις καλές του προθέσεις, και να εξηγήσει ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης είναι ανεφάρμοστο εντός Ευρωζώνης, εξαιτίας της αδιαλλαξίας των δανειστών.
Στη συνέχεια, να υπογραμμίσει για ακόμη μια φορά το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή, παραμένοντας στα μνημόνια και στο ευρώ η Ελλάδα είναι τελειωμένη, από κάθε άποψη.

Γιατί πως εχέφρων άνθρωπος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι με χρέος γύρω στα 350 δισεκατομμύρια ευρώ και τόκους ακόμη μεγαλύτερους, με την ελληνική οικονομία να βρίσκεται μονίμως σε ύφεση ή σε παροδική και ανασφαλή αναιμική ανάπτυξη, εκλιπαρώντας το σταγονόμετρο ρευστότητας της ΕΚΤ, θα σταθεί στα πόδια της;

Πως θα μπορέσει η ελληνική οικονομία να απορροφήσει την τεραστίων διαστάσεων ανεργία της, να πληρώνει την συνεχή αφαίμαξη που απαιτούν οι δανειστές, και να εισέλθει σε φάση ανάπτυξης; Θαύματα δυστυχώς δεν γίνονται, και μια απλή ματιά στις προϋποθέσεις ανάπτυξης, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο ή ευρωλάγνο, για το χωρίς ελπίδα αδιέξοδο της Ελλάδας, μακροχρόνιο και διαχρονικά εντεινόμενο.

Το ελληνικό πρόβλημα, με τις παρούσες συνθήκες, είναι μόνιμο και όχι παροδικό. Δηλαδή, δεν θα τελειώσει, έστω και αν τώρα υποχωρήσουμε, αφού θα έχουμε επιδοθεί σε εξαντλητικές παρωδίες διαπραγματεύσεων, και αφού θα έχουμε ικανοποιητικά «εκτελέσει τα μαθητικά μας καθήκοντα», όπως μας υποχρεώνουν οι δανειστές μας, με σαφέστατη την πρόθεση να μας ταπεινώσουν. Αντιθέτως, είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα, θα ξαναβρεθούμε στο ίδιο αδιέξοδο, εφόσον το χρέος μας δεν είναι βιώσιμο, και εφόσον οι «εταίροι» δεν μας επιτρέπουν να έχουμε ανάπτυξη, με τη βοήθεια και μόνο της οποίας θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το χρέος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια, θα πρέπει κατεπειγόντως και ενόσω τα ποσοστά συναίνεσης δεν θα έχουν αρχίσει να υποχωρούν με ταχείς ρυθμούς, να προχωρήσει σε:

1) Στάση πληρωμών (εννοείται εξωτερικών-κάτι που έπρεπε να γίνει από το 2010)
2) Εξασφάλιση, αν είναι εφικτό, δανείων από χώρες εκτός ΕΕ
3)Δήλωση προς τους δανειστές, ότι το χρέος θα πληρωθεί σε δραχμές, αφού εξαιρεθεί το απεχθές τμήμα του και αφού προηγηθεί συμψηφισμός με τα γερμανικά χρέη προς την Ελλάδα
4)Επιβολή περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων (κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό, για να σταματήσει η αιμορραγία καταθέσεων), αλλά και επιβολή περιορισμών στην εισαγωγή πολυτελών αγαθών
5)Ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης, με αύξηση των εισοδημάτων των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων
6)Κατάρτιση αναπτυξιακού προγράμματος, με πρωταρχική έμφαση στη γεωργία, ώστε να καλυφθούν με ταχύ ρυθμό οι στοιχειώδεις διατροφικές ανάγκες
7)Κατάλογος ιεραρχημένων επενδύσεων και πρόσκληση των Ελλήνων να επαναφέρουν τις καταθέσεις τους από το εξωτερικό, και να τις επενδύσουν στην Ελλάδα (με θέσπιση κινήτρων)
8)Πρόσκληση για συνεργασία όλων των υγιών δυνάμεων του τόπου και τοποθέτηση σε καίριες θέσεις, όσων έχουν αυξημένα προσόντα και γνώσεις, για κάθε συγκεκριμένη θέση. Με την ευκαιρία, να παρατηρηθεί ότι η σε τόσο μεγάλο αριθμό, και σε τόσο μικρό διάστημα τοποθέτηση «συγγενών και φίλων» σε καίριες θέσεις, είναι σαφέστατα βλαπτική για την Κυβέρνηση.
Η κατάσταση θα είναι δύσκολη στο μέλλον. Θα χρειαστεί ομοψυχία και όχι σύμπραξη με δυνάμεις που εξυφαίνουν την αποσταθεροποίηση της χώρας για ίδιον όφελος, εξουσίας-καρέκλας.

Δυστυχώς, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη λύση, προκειμένου να εξασφαλίσουμε στοιχειώδη εθνική κυριαρχία, διακοπή της εξαθλίωσης του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού, επανεκκίνηση της οικονομίας και σταδιακή απορρόφηση της ανεργίας. Δισταγμοί, στο πεδίο αυτό, ισοδυναμούν με ομολογία αδυναμίας «να σταθούμε στα πόδια μας» και είναι ανεπίτρεπτοι απέναντι στην πολιτιστική κληρονομιά μας, όπως και απέναντι στις επερχόμενες γενιές.

[1] Παρότι ο επικεφαλής μακροοικονομολόγος του ΔΝΤ, Olivier Blanchard ομολόγησε το τραγικό λάθος του ελληνικού προγράμματος, στις αρχές του 2013, και στη συνέχεια πολυάριθμοι γνωστοί οικονομολόγοι
[2] Βλ. Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, « Ημέρες Καννών», (ανάρτηση στις 16.05.2014- marianegreponti-delivanis, blogspot.com)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλα ξεκινούν γύρω στο 1980 για να καταλήξουν στο σήμερα. Από τις «παχιές» ημέρες των δανείων, της ευημερίας και του πλούτου.
Κι όλα τούτα σε μια χώρα μικρή που η Ευρώπη την ήθελε με το μέρος της, αλλά για διαφορετικούς λόγους.

Το αμερικανικό Foreign Policy κάνει μια σύντονη αναδρομή στις ευρωπαϊκή περιπέτεια της Ελλάδα εντός της ΕΟΚ, για να φτάσει στη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση.
Όπως δηλώνει, άλλωστε, και ο τίτλος του σχετικού άρθρου: «Πώς η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα της Ευρωζώνης», προφανώς η χώρα μας δεν έχει τον τρόπο να ξεφύγει από αυτή την παγίδα.

Η αρθρογράφος Ντέμπορα Σπαρ χρησιμοποιεί το παράδειγμα μιας τυπικής ελληνικής οικογένειας που είδε μέσα σε αυτά τα χρόνια να ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδό της και ξαφνικά να βρίσκεται χρεοκοπημένη. «Είναι εύκολο, εκ των υστέρων, να κατηγορήσεις τους Έλληνες για τον δανεισμό και τις δαπάνες τους που ήταν πολλές. Ωστόσο, η πηγή του θανάτου για την Ελλάδα πηγαίνει πιο πέρα από τη δική της κακή συμπεριφορά και την σκληρή λιτότητα που οι άλλοι Ευρωπαίοι της επιβάλλουν. Για να το θέσω ωμά, η Ελλάδα δεν έπρεπε από την πρώτη στιγμή να μπει στην ΕΕ, αλλά τώρα έχει παγιδευτεί», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Το Μάαστριχτ

Είναι γνωστό πλέον ότι στις αρχές του 1990, η Ελλάδα δεν πληρούσε τα οικονομικά κριτήρια του Μάαστριχτ, ενώ το 1999, όταν η νομισματική ένωση ξεκίνησε, απέτυχε να ανταποκριθεί και πάλι στα κριτήρια, για να καταφέρει να μπει λίγο αργότερα. Μια δεκαετία μετά, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, η Ελλάδα έτρεχε διψήφια δημοσιονομικά ελλείμματα και είχε συσσωρεύσει χρέη περίπου στο 130% του ΑΕΠ της. «Δεν εξέτασε ποτέ τα βαθύτερα διαρθρωτικά προβλήματά της, η είσπραξη των φόρων ήταν πάντα προβληματική, ενώ πνίγηκε από τη γραφειοκρατία. Από τότε, η χώρα εξακολουθεί να μην έχει την πολιτική βούληση να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα», γράφει η Σπαρ.

Το όραμα

Για τους Ευρωπαίους, η δημιουργία της ήταν αποτέλεσμα των μνημών από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο – μια μορφή ονείρου και οράματος. Ο αρχιτέκτονάς της, Ζαν Μονέ, μιλούσε για συνένωση ευρωπαϊκών δυνάμεων που θα βρίσκονται σε συνεργασία με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και να φέρει το πολιτικό όραμα της δημοκρατίας. Επιφανειακά, η ΕΕ φαινόταν να έχει προσφέρει στον εαυτό της μια μεγάλη επιτυχία. Αλλά όταν η οικονομική παλίρροια γύρισε, τα βραχώδη θεμέλια της νομισματικής ένωσης αποδείχθηκαν επικίνδυνα. Έτσι, όταν προέκυψε η οικονομική κρίση και το πρόβλημα με την Ελλάδα, η ανάπτυξη συνολικά επιβραδύνθηκε και το άγχος εξαπλώθηκε.

Μικρή σημασία

«Από οικονομικής άποψης, η Ελλάδα έχει μικρής σημασίας για την Ευρώπη. Ακόμη και αν χρεοκοπήσει συνολικά στο χρέος της, οι ζημίες των εταίρων δεν θα είναι πολύ μεγάλος. Πολιτικά, όμως, η χώρα παραμένει κλειδί για την ΕΕ και με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, απειλείται η νεοφιλελεύθερη συναίνεση στην ήπειρο. Αν δεν υπάρξει διέξοδος για την Ελλάδας, τότε δεν θα υπάρξει για κανέναν», αναφέρει το άρθρο και εξηγεί πως ο καταστατικός όρος της ΕΕ είναι η παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας (ή, έστω, μέρους της) από πλευράς των κρατών για τη δημιουργία μιας υπερεθνικής αρχής. Αυτό δημιούργησε ένα σχήμα δίχως διέξοδο. Και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένας κανόνας για την έξοδο μιας χώρας από την Ευρωζώνη. Η Ελλάδα για να το κάνει θα πρέπει να επιστρέψει ξανά στη δραχμή. Και όπως αναφέρει η Σπαρ, αν το κάνει τώρα, κάτω από την απειλή της εξόδου, τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά.

Γιατί υπάρχει κόντρα

Για να καταλήξει: «Ο αγώνας ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την Τρόικα, καθώς και μεταξύ της Μέρκελ και του Τσίπρα, δεν είναι ούτε προσωπικός, ούτε για τις οντότητες τις οποίες υπηρετούν. Πρόκειται για μια πολιτική απόφαση που ελήφθη πριν από δεκαετίες, για να εκτελέσει το όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης που ποτέ δεν θα εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες των κρατών-μελών. Κάπως έτσι, όλοι για χρόνια, άπαντες, προσποιούνταν πως η Ελλάδα ήταν κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά ήταν».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ανδρέας Μπανούτσος 

Στις 26 Μαρτίου 2015 υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας η συμμαχία των κρατών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου ( Gulf Cooperation Council), μαζί με την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Σουδάν και το Μαρόκο ξεκίνησαν την επιχείρηση ‘Αποφασιστική Καταιγίδα’ η οποία συνίστατο σε αεροπορικές επιδρομές κατά των Σιιτών ανταρτών Χούτι στην Υεμένη προκειμένου όπως διακήρυξαν να αποκαταστήσουν στην Προεδρία της Υεμένης τον εκδιωχθέντα Πρόεδρο Μανσούρ Χάντι, ο οποίος είχε ανατραπεί από τους αντάρτες Χούτι τον περασμένο Ιανουάριο. Στις 21 Απριλίου 2015, η Σαουδική Αραβία μονομερώς ανακοίνωσε τον τερματισμό της επιχείρησης ‘Αποφασιστική Καταιγίδα’ και την έναρξη της επιχείρησης ‘Αποκατάσταση Ελπίδας’ με δήθεν στόχο την πολιτική διευθέτηση της κρίσης στην Υεμένη. Δυστυχώς ωστόσο οι αεροπορικές επιδρομές συνεχίστηκαν παρά τις ανακοινώσεις για κατάπαυση του πυρός.

Ας εξετάσουμε όμως το γενικότερο πλαίσιο της κρίσης στην Υεμένη και τα βαθύτερα αίτιά της. Καταρχήν να επισημάνουμε ότι η στρατιωτική επιχείρηση κατά της Υεμένης είναι παράνομη σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο καθότι δεν υπήρξε η απαραίτητη εξουσιοδότηση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Επιπρόσθετα η στρατιωτική αυτή επιχείρηση έχει οδηγήσει σε θανάτους αμάχων και καταστροφή υποδομών δημιουργώντας μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση στον πληθυσμό της φτωχότερης χώρας του Αραβικού κόσμου.
Η στρατιωτική αυτή επιχείρηση με ηγέτιδα τη Σαουδική Αραβία χαρακτηρίζεται από τυχοδιωκτισμό μιας και είναι απίθανο να επιτύχει τον διακηρυγμένο στόχο της (αποκατάσταση του ανατραπέντα Προέδρου Μανσούρ Χάντι της Υεμένης) ενώ το πιο πιθανό είναι να οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Ποιος είναι όμως ο πραγματικός στόχος της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της;
Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό ας δούμε γιατί η Υεμένη έχει τεράστια γεωστρατηγική σημασία. Μαζί με το μικροσκοπικό κράτος του Τζιμπουτί (στην πλευρά της Αφρικανικής ηπείρου) η Υεμένη "ελέγχει" το στρατηγικής σημασίας στενό του Μπαμπ ελ Μαντέμπ το οποίο συνδέει τον Ινδικό Ωκεανό με τον Κόλπο του Άντεν και την Ερυθρά Θάλασσα. Το στενό αυτό είναι ένας από τους σημαντικότερους κόμβους της παγκόσμιας ναυτιλίας από τον οποίο περνούν μεταξύ άλλων τα πετρελαιοφόρα της Σαουδικής Αραβίας και των κρατών του Περσικού Κόλπου για να τροφοδοτήσουν τις Ευρωπαϊκές αγορές.
Η Σαουδική Αραβία και ο μεγάλος της σύμμαχος ΗΠΑ έχουν στρατηγικό στόχο να αποτρέψουν την κατάληψη της εξουσίας στην Υεμένη από ένα Σιιτικό καθεστώτος που θα είναι φίλα προσκείμενο στο Ιράν. Επιπλέον, οι ΗΠΑ και ο Οίκος των Σαούντ επιθυμούν να εξασφαλίσουν ανοιχτή πρόσβαση στα λιμάνια της Αραβικής Θάλασσας έτσι ώστε σε περίπτωση που το Ιράν μπλοκάρει τα στενά του Ορμούζ να μπορεί η Σαουδική Αραβία να μεταφέρει το πετρέλαιό της στις παγκόσμιες αγορές χρησιμοποιώντας το Άντεν και τα υπόλοιπα λιμάνια της Υεμένης.
Βέβαια για να επιτευχθεί αυτός ο φιλόδοξος στόχος θα πρέπει η Σαουδική Αραβία να κλιμακώσει τον πόλεμο με τους Σιίτες Χούτι της Υεμένης προσφεύγοντας και σε χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Εδώ όμως μάλλον αρχίζουν τα δύσκολα για τους Σαουδάραβες γιατί μια χερσαία στρατιωτική επιχείρηση θα είχε τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος για την ίδια και θα κινδύνευε να οδηγήσει σε μια παρατεταμένη σύγκρουση Σιιτών-Σουνιτών στη περιοχή με ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Επίσης ένας άλλος μη διακηρυγμένος στόχος της Σαουδαραβικής επέμβασης στην Υεμένη είναι η απόπειρα να σύρει τον μεγάλο περιφερειακό γεωπολιτικό της αντίπαλο, το Ιράν, στην εμφύλια σύγκρουση της Υεμένης έτσι ώστε να το κατηγορήσει για επιθετική συμπεριφορά και να υπονομεύσει την προσέγγιση και την επικείμενη συμφωνία του Ιράν με τη Δύση για το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Δυστυχώς η Σαουδική Αραβία προκειμένου να επιτύχει τους στρατηγικούς της στόχους δεν διστάζει να ακολουθήσει και στην περίπτωση της Υεμένης, όπως έχει πράξει και στη Συρία, μια τυχοδιωκτική πολιτική που εν τέλει ενισχύει τον Ισλαμιστικό εξτρεμισμό με αποτέλεσμα την περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής.
Σύμφωνα μάλιστα με έγκυρους διεθνείς αναλυτές σε περίπτωση ήττας των ανταρτών Χούτις στην Υεμένη δεν αποκλείεται να δούμε την Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο(AQAP) και το ISIS να καλύπτουν το κενό εξουσίας στη χώρα με αποτέλεσμα ακόμα μια περιοχή της Μέσης Ανατολής να περιέλθει στα χέρια των πιο φανατικών και αδίστακτων δολοφόνων με ότι αυτό συνεπάγεται για την περιφερειακή και παγκόσμια ασφάλεια.
Οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις παρά τη πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Σαουδαράβων και Χούτις για μια σύντομη εκεχειρία, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να οδηγήσουν σε ενίσχυση των θέσεων των τρομοκρατών της Αλ Κάιντα και του ISIS και στον θάνατο ακόμα περισσότερων αμάχων.

Ποια θα μπορούσε να είναι η επίλυση της κρίσης στην Υεμένη υπό τις παρούσες συνθήκες;
Σύμφωνα με τον γράφοντα η μόνη ενδεδειγμένη λύση θα ήταν η επανεκκίνηση ενός πολιτικού διαλόγου μεταξύ των Σουνιτών-Σιιτών της Υεμένης υπό την αιγίδα του ΟΗΕ στην Γενεύη με στόχο την διπλωματική διευθέτηση της κρίσης.

Το άρθρο αυτό γράφτηκε για το rizopoulospost.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποιοι και γιατί εκτροχιάζουν τη διαπραγμάτευση

Χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα οι δανειστές. Ο άξονας Τόμσεν - Σόιμπλε και η προσπάθεια αποδόμησης της γραμμής Γιούνκερ και Τσίπρα για λύση βήμα με βήμα. Οι διαφωνίες μεταξύ των κεντρικών τραπεζιτών, η στάση Ντράγκι και ο ρόλος Στουρνάρα. Όλο το παρασκήνιο

Σε παιχνίδι για γερά νεύρα εξελίσσεται η διαπραγμάτευση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών, που έχουν πλέον ξεκάθαρα χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Το παιχνίδι είναι πλέον πολιτικό -όπως άλλωστε δήλωσε κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός- καθώς μετά και το τελευταίο Eurogroup διαφάνηκε ότι ο σκληρός πυρήνας δεν ενδιαφέρεται για την πορεία των συνομιλιών, αλλά για το πώς και πότε θα γίνει ένα επεισόδιο default, ώστε η κυβέρνηση είτε να υποχρεωθεί σε άτακτη υποχώρηση και να συμφωνήσει σε ό,τι της σερβίρουν ως πακέτο λύσης είτε να προκηρύξει εκλογές.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι τα δύο στρατόπεδα δεν είναι ξεκάθαρα. Δηλαδή, παράγοντες της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ μπορεί να ανήκουν στο γκρουπ που σπρώχνει τη λύση και άλλοι στο γκρουπ που ήδη επεξεργάζεται τις συνέπειες του default. Η εξέλιξη αυτή περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, με αποτέλεσμα κανείς -ακόμα και κορυφαίοι αξιωματούχοι- να μην μπορεί να πει με σαφήνεια πού θα γείρει η πλάστιγγα.

Το θρίλερ ξεκίνησε από την προηγούμενη εβδομάδα όταν ο Αλέξης Τσίπρας ενημέρωσε την Κομισιόν ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα να πληρωθεί η δόση του ΔΝΤ. Μέχρι και την τελευταία στιγμή, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ήταν σε συνεννόηση με τον πρόεδρο της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι και αυτός με τον διοικητή της ΤτΕ Γιάννη Στουρνάρα για να βρεθεί η λύση.

Παρ' όσα ακούγονται τις τελευταίες μέρες για τον διοικητή της ΤτΕ, ο ίδιος ήταν σε συχνή επικοινωνία με κυβερνητικά στελέχη, ενώ, όπως μαθαίνουμε από στέλεχος της ΕΚΤ, ο κ. Σουρνάρας υπερασπίζεται την κυβερνητική γραμμή εντός του Συμβουλίου των Κεντρικών Τραπεζιτών.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πηγές, τη Δευτέρα το πρωί, πριν από τη συνεδρίαση του Eurogroup, ο Γιούνκερ και ο Ντράγκι είχαν κλειστή διμερή συνάντηση στην οποία συζητήθηκε το μέλλον της Ελλάδας.

Εκεί όπως μαθαίνουμε, ο πρόεδρος της ΕΚΤ συντάχθηκε με την άποψη ότι ένα default πρέπει να αποφευχθεί και άφησε να εννοηθεί ότι τόσο ο ίδιος, όσο και το Εκτελεστικό Μέλος του Δ.Σ. της ΕΚΤ, Μπενουά Κερέ, πιστεύουν ότι πρέπει να ακολουθηθεί η συμβιβαστική λύση που προτείνει η Κομισιόν, δηλαδή συμφωνία step by step, υιοθέτηση και ρευστότητα τμηματικά.

Από την άλλη, μεγαλώνει το γκρουπ των κεντρικών τραπεζιτών που θέλουν αύξηση του κουρέματος στις 20 Μαΐου και εάν υπάρξει η απαιτούμενη πλειοψηφία δύσκολα ο κ. Ντράγκι θα καταφέρει να πείσει ότι για πολιτικούς λόγους η ΕΚΤ πρέπει να περιμένει ακόμα λίγο.

Η διμερής συνάντηση έγινε ύστερα τετραμερής καθώς προστέθηκαν ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ και ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ. Επισήμως οι τέσσερις συζήτησαν για το four presidents report που ετοιμάζουν για τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου. Ανεπισήμως συζητήθηκε ξανά και η Ελλάδα. Ενώ ο κ. Τουσκ παρέμεινε αμέτοχος, διαφάνηκε ότι ο κ. Ντάισελμπλουμ άρχισε να συντάσσεται με τη μετριοπαθή στάση της Κομισιόν, όπως άλλωστε δήλωσε και στη συνέντευξη τύπου τη Δευτέρα το βράδυ.

Αμέσως μετά, ο μηχανισμός του Πολ Τόμσεν -που ήταν παρών στην συνεδρίαση του Eurogroup αλλά και στη συνέντευξη τύπου με το κ. Γκογιάλ(!)- και του Β. Σόιμπλε άρχισε να αποδομεί όχι μόνο το κοινό ανακοινωθέν, αλλά και τη γραμμή για συμφωνία step by step συνδεδεμένη με μερική ρευστότητα.

Οι δύο γραμμές έχουν πλέον δείξει ξεκάθαρα τις προθέσεις τους με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η πρόβλεψη για το τι θα γίνει στο τέλος Μαΐου.

Τι συμφώνησαν Τσίπρας - Γιούνκερ

Στις μακρές τηλεφωνικές επαφές που είχε ο Έλληνας πρωθυπουργός με τον πρόεδρο της Κομισιόν τις τελευταίες μέρες, υπήρξε σύγκλιση απόψεων ακόμα και για το θέμα της συλλογικής σύμβασης, με τον κ. Γιούνκερ να βρίσκει μια φόρμουλα εφαρμογής του στο δεύτερο εξάμηνο (μαζί με άλλες αποφάσεις της κυβέρνησης).

Για τον ίδιο, το θέμα θεωρείται... σχιζοφρενικό καθώς, όπως μας μετέφερε συνεργάτης του «δεν είναι δυνατόν η Κομισιόν να πιέζει τις χώρες της Ε.Ε. για την έναρξη διαλόγου με τους κοινωνικούς εταίρους και στην Ελλάδα να το απαγορεύει».

Βρέθηκε όπως μαθαίνουμε και η χρυσή τομή για το ασφαλιστικό -ποια μέτρα τώρα και ποια μετά- καθώς και για τον ΦΠΑ που φαίνεται να κλείνει κοντά στο 17%. Παράλληλα, το αναλυτικό πλάνο που παρουσίασε ο πρωθυπουργός για τις ιδιωτικοποιήσεις βρίσκει σύμφωνο τον κ. Γιούνκερ.

Υπέρ μιας λύσης φέρονται να είναι και η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ.

Κατά τους μετριοπαθείς κύκλους της Ε.Ε., η κυβέρνηση έχει ήδη υποχωρήσει σε πολλά σημεία, και πιο ακανθώδες παραμένει το δημοσιονομικό και το εάν θα απαιτηθούν τώρα νέα μέτρα ή τον Σεπτέμβριο, με την κατάρτιση του προϋπολογισμού του 2016 και την αναθεώρηση του 2015.

Οι κ. Τόμσεν και Σόιμπλε όμως όχι μόνο έχουν πατήσει στο θέμα του ασφαλιστικού και του δημοσιονομικού, αλλά επιπλέον θεωρούν ότι η Ελλάδα θα μπει σε κατάσταση default στο τέλος Μαΐου αφού δύσκολα -κατ' αυτούς- θα καταφέρει να μαζέψει χρήματα για τους μισθούς και τις συντάξεις. Ακόμα και τότε να μαζευτεί το ποσό, μετά είναι game over για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όπως ακούστηκε να λέει ο κ. Τόμσεν σε δημοσιογράφο μετά το τέλος της συνέντευξης τύπου του Eurogroup.

Ο αξιωματούχος του ΔΝΤ πάντως επιμένει στη γραμμή του κουρέματος του χρέους καθώς γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο απορρίπτεται από την Ευρώπη.

Κορυφαίος παράγοντας της Ε.Ε. χαρακτήρισε τον Π. Τόμσεν εμμονικό με την Ελλάδα, ενώ, όπως έχουμε ήδη γράψει, αρκετοί στο ΔΝΤ θεωρούν ότι είναι ο λάθος άνθρωπος για να διαχειριστεί το θέμα των διαπραγματεύσεων.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ορισμένοι αξιωματούχοι φθάνουν στα όρια του ρεβανσισμού και ακούγεται ότι το σχέδιο που εκπονεί η σκληροπυρηνική πλευρά, και αναμένεται να παρουσιαστεί τον Ιούνιο εάν μέχρι τότε δεν υπάρξει συμφωνία, θα είναι τόσο σκληρό που δύσκολα θα το δεχόταν οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Τα σενάρια που βλέπουν τη δημοσιότητα για σχεδιασμούς παράλληλου νομίσματος, κάθε άλλο παρά παρατραβηγμένα είναι.

Τόσο ο ESM όσο και το ΔΝΤ και η ΕΚΤ έχουν εκπονήσει τέτοια σχέδια όμως το κλειδί βρίσκεται αλλού: εάν για παράδειγμα η Αθήνα δεν αποπληρώσει την επόμενη δόση του ΔΝΤ, δεν είναι αυτόματα χώρα σε default. Νομικά χρειάζεται ένας περίπου μήνας. Μένει στη διακριτική ευχέρεια των άλλων δανειστών, του ESM και της ΕΚΤ, εάν θα ζητήσουν την πρόωρη αποπληρωμή των δανείων τους ή θα δώσουν στη χώρα τον μήνα χάριτος.

Μένει να δούμε ποια πλευρά θα καταφέρει τελικά να επιβάλει τη γνώμη της καθώς το παιχνίδι έχει πλέον φύγει από τα χέρια της Αθήνας.

Υπό αυτές πάντως τις συνθήκες, μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι χθες κυκλοφόρησε ένα περίεργο non paper από την κυβέρνηση στο οποίο αναφέρει ότι «κάποιοι έχουν σχέδιο να διαιρέσουν την Ευρώπη. Είναι μια στρατηγική απόφαση για την Ευρώπη που δεν έχει να κάνει με την οικονομική βιωσιμότητα των χωρών-μελών, αλλά με το όραμα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

«Ευτυχώς στον αντίποδα οι δυνάμεις που αντιστρατεύονται τα σχέδια διάσπασης δεν είναι μειοψηφικές», καταλήγει.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Η πρόταση του υφυπουργού Οικονομικών της Ρωσίας προς την Αθήνα για συμμετοχή της Ελλάδας στο αναπτυξιακό ταμείο της Ευρασίας και των BRICS, ανάλογο του ΔΝΤ, και συναλλαγές σε ρούβλι, δείχνει τη διεθνή κινητικότητα για μία νέα παγκόσμια ισορροπία ισχύος.

Το λάθος που έχουν κάνει οι Ευρωπαίο από το 2010, να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα διεθνές «πειραματόζωο», όπου επί της χρεοκοπίας της να δοκιμάζονται μοντέλα διάσωσης και να συγκροτούνται διεθνείς θεσμοί διαχείρισης οικονομικών και νομισματικών κρίσεων, βρίσκει την προοπτική του. Διαφαίνεται όχι μόνο από την ρωσική πρόταση αλλά και από την αρθρογραφία διεθνών αναλυτών και διανοούμενων, όπως για παράδειγμα του Λεονίντε Μπερσίντσκι στο Bloomberg υπό τον εύγλωττο τίτλο «Bailout… για την Ελλάδα από εταιρείες κολοσσούς».

Οφείλεται επιπλέον στο γεγονός ότι το πολιτικό και οικονομικό – τραπεζικό – επιχειρηματικό σύστημα της χώρας δεν είναι σε θέση να οργανώσει και, πολύ περισσότερο, να συντονίσει και να εφαρμόσει μία μακροπρόθεσμη στρατηγική εντός ή εκτός ευρώ, ενώ το ιερατείο των Βρυξελλών, με τη δική του μεθοδολογία, το μόνο που πέτυχε είναι να αυξήσει το ούτως ή άλλως από το 2009 μη βιώσιμο χρέος κατά 50% μέσα σε ελάχιστα χρόνια, αποσαθρώνοντας ταυτόχρονα την ό,ποια παραγωγική βάση και κρατική δομή της χώρας.

Στην παρούσα φάση, η συζήτηση για την Ελλάδα σε επίπεδο Eurogroup έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον, αφού για μία ακόμα φορά στο επίπεδο μέτρα – νέα δάνεια επιδιώκεται η σταθεροποίησή της όχι ως προοπτική οικονομίας της ζώνης αλλά προς αποφυγή μίας επιπλέον χρεοκοπίας στο όριο του default ως προς την αποπληρωμή των χρεών προς τους πιστωτές της. Άρα, με ένα ποσό 30-50 δισ. ευρώ η Ελλάδα να βρει το δρόμο της εντός ευρώ, ώστε να μην εκθέτει την ηγετική ομάδα χωρών της ζώνης.

Το σπουδαίο όμως δεν μπορεί να είναι κάτι τέτοιο, που ούτως ή άλλως έχει δοκιμαστεί και αποτύχει, αλλά και δεν δίνει από μόνο του καμία προοπτική.

Η Ελλάδα, με τη νέα κυβέρνησή της ή με έναν ευρύτερο συνασπισμό πολιτικών δυνάμεων σε συνεννόηση, θα πρέπει να επιδιώξει την ένταξή της στο διεθνές σύστημα με όρους εθνικής επιλογής που θα την καθορίσουν, αξιοποιώντας τα δεδομένα της διεθνούς πολιτικής σε επίπεδο G8.

Για παράδειγμα, η Ελλάδα έχει λόγους να υποστηρίζει πλέον το τέλος της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, με τη διεύρυνση της δυτικής ζώνης μέσα από την προώθηση και υποστήριξη της Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Εταιρικής Σχέσης με τις ΗΠΑ, την περίφημη ΤΠΡ. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα ταυτόχρονα δεν μπορεί να σταθεί στο πλευρό της Γερμανίας, στο εγχείρημα της Μέρκελ για συγκρότηση ζώνης ελεύθερου εμπορίου, ή οικονομικής συνεργασίας με τη Ρωσία. Αν το συμφέρον της Ελλάδας συμπλέει με το τέλος της έντασης στην Ουκρανία και με τη διεύρυνση των σχέσεων Ευρώπης – Ρωσίας – ΗΠΑ, έτσι όπως εξελίσσονται οι δεύτερες μετά τις συζητήσεις Κέρι – Λαβρόφ στο Σότσι, η Ελλάδα θα πρέπει να το επιχειρήσει.

Όχι όμως μόνη της και όχι στη βάση της απομάκρυνσής της από τη «δυτική συμμαχία». Ακόμη και για τη Μόσχα ή το Πεκίνο, η Ελλάδα έχει μεγαλύτερη αξία εντός του ευρώ. Ακόμα και στη διατλαντική σχέση Ευρώπης – ΗΠΑ, αν δεχτούμε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να βρει διέξοδο στην προοπτική της οικονομίας της ως «ευρωπαϊκή βάση» εταιρειών – κολοσσών, όπως των Apple, Microsoft, Google, Cisco, που θα μπορούσαν να αγοράσουν μέρος του χρέους της, ώστε αυτό να γίνει βιώσιμο, για να έχουν μόνιμο ειδικό καθεστώς εντός ευρώ με βάση την Ελλάδα, αυτό μπορεί να επιδιωχθεί μόνο στη βάση του άξονα ΕΕ – ΝΑΤΟ.

Από εκεί και πέρα, η Ελλάδα μπορεί να είναι κράτος με διεθνές κορπορατικό προφίλ, βάση headquarter διεθνών τραπεζών και εμπορίου μέσα από τον τεράστιο εμπορικό ναυτικό στόλο της.

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Χαμένοι στην διαπραγμάτευση σπέρνουν τρόμο για να θερίσουν μισθούς και συντάξεις

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Η κυβέρνηση ζητά πολιτική λύση και θα κάνει ξεκάθαρη την θέση της στην Σύνοδο Κορυφής που θα γίνει στην Ρίγα της Λετονίας. Την ίδια στιγμή όμως το Μαξίμου εξέδωσε ενημερωτικό σημείωμα σύμφωνα με το οποίο αναφέρει ότι κάποιοι θέλουν την Ευρώπη διαιρεμένη. Σκοπός της διαίρεσης της Ε.Ε, σύμφωνα με την κυβέρνηση, δεν είναι το οικονομικό θέμα αλλά η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού της Ε.Ε. "Κάποιοι έχουν σχέδιο να διαιρέσουν την Ευρώπη. Είναι μια στρατηγική απόφαση για την Ευρώπη που δεν έχει να κάνει με την οικονομική βιωσιμότητα των χωρών-μελών, αλλά με το όραμα για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης".

Γιατί όμως εν μέσω οικονομικών διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση εγείρει θέμα πολιτικής αποσταθεροποίησης της Ε.Ε χωρίς να λέει ξεκάθαρα σε ποιους εκπροσώπους κρατών-μελών αναφέρεται με αυτό το non paper; Η ελληνική κυβέρνηση απλά έχει στριμωχτεί πολύ από τους δανειστές από τη μια πλευρά και από τους ψηφοφόρους της από την άλλη, αφού τους απογοητεύει μέρα με την ημέρα με τα πισωγυρίσματα που κάνει στις προεκλογικές εξαγγελίες της.

Μισθός δημοσίου στα 700 ευρώ

Οι δανειστές είναι έτοιμοι να χτυπήσουν τον κύριο όγκο των ψηφοφόρων του Σύριζα που δεν είναι άλλοι από τους δημοσίους υπαλλήλους. Ο κ. Βαρουφάκης ξεκαθάρισε σε δημόσια δήλωσή του ότι οι δανειστές απαιτούν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων να έχουν ταβάνι τα 700 ευρώ.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους και συγκεντρωμένους εφοριακούς έξω από το υπουργείο Οικονομικών, ο κύριος Βαρουφάκης ανέφερε χαρακτηριστικά: «Οι δανειστές ζητούν να πάρουμε τους υπάρχοντες μισθούς που είναι πάνω από τα 700 ευρώ και να τους κατεβάσουμε όλους στα 700. Αυτό μας λένε. Απέναντι σε αυτή την αδίστακτη πολιτική και στάση εμείς εναντιωνόμαστε καθημερινά".

Προσπαθώντας δε να δείξει την αλληλεγγύη του στους υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών καταρχάς, ο κ. Βαρούφακης συνέχισε την δήλωσή του που φανερώνει την αγωνία για τα κακά μαντάτα που έρχονται από τις Βρυξέλλες: "Δεν μπορώ να είμαι Υπουργός Οικονομικών εάν δεν στηρίζομαι στους εφοριακούς. Το λέω δυνατά. Και επιτέλους στην Ελλάδα- όχι μόνο για τους εφοριακούς, αλλά και συνολικότερα- πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε το τεκμήριο της αθωότητας. Είναι αδύνατο να συνεχίσουμε ως χώρα όταν λοιδορούνται άνθρωποι ως ένοχοι προ της αποδείξεως της ενοχής τους". 

Παύση πληρωμών μόνο εντός

Για να στηρίξει τον μεγάλο όγκο των ψηφοφόρων της η κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει παύση πληρωμών στις υποχρεώσεις της απέναντι στον ιδιωτικό τομέα για να μπορέσει να πληρώσει 600 εκατ. στις 15 Μαΐου που είναι το δεκαπενθήμερο των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και συνολικά 2 δις για μισθούς και συντάξεις στο τέλος του μήνα. Έτσι λοιπόν, ο ιδιωτικός τομέας που δεν συνδικαλίζεται μαχητικά όσο ο δημόσιος τομέας, θα φορτωθεί τα βάρη εφόσον τα 2,4 δις που έπρεπε να πάρει από το Κράτος το 2015 θα προστεθούν στα επιπλέον 3,8 δις των προηγούμενων ετών που δεν τα πήραν ακόμη.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να πληρώσει την δόση του ΔΝΤ, αποφάσισε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις αλλά παράλληλα αποφάσισε να κάνει μία "μίνι πτώχευση" για τα χρέη της στον ιδιωτικό τομέα. Το υπουργείο Οικονομικών σε δελτίο τύπου χαρακτηρίζει την παύση πληρωμών, που έχει φθάσει πλέον των 6 δις στους ιδιώτες, ως απλή καθυστέρηση:"Οι χαμηλότερες δαπάνες οφείλονται κυρίως στην αναδιάρθρωση του ταμειακού προγραμματισμού με βάση τις επικρατούσες ταμειακές συνθήκες. Εκτιμάται ότι μετά την ομαλοποίηση των ταμειακών συνθηκών, οι δαπάνες θα επανέλθουν στα επίπεδα των στόχων του προϋπολογισμού". 

Πολιτική λύση σημαίνει "σώστε με" για να σας σώσω

Βάση αυτού του δελτίου τύπου η κυβέρνηση ομολογεί ότι έφτιαξε έναν προϋπολογισμό πλεονάζων για τα μάτια των δανειστών ο οποίος είχε ως βάση τα χρέη του Κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα που είχε προαποφασίσει να μην τα ξοφλήσει. Το πρωτογενές πλεόνασμα που παρουσίασε η κυβέρνηση ήταν 2,164 δις, ενώ το χρέος της προς τους ιδιώτες για το 2015 ήταν 2,451. Γι' αυτό το λόγο το έλλειμμα που παρουσιάζει το ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού είναι 508 εκατ. ευρώ. Το έλλειμμα είναι καθαρά ταμειακό και όχι δημοσιονομικό.

Έτσι λοιπόν, το μόνο χαρτί της κυβέρνησης, εφόσον τα νούμερα δεν βγαίνουν ταμειακά ενώ οι μισθοί και συντάξεις ύψους 2,4 δις δεν αφορούν μόνο το Μάιο αλλά κάθε μήνα συνεχώς, το χαρτί που μπορεί να ρίξει πλέον στο τραπέζι του πόκερ της διαπραγμάτευσης είναι η "πολιτική λύση" που θα έρθει από την Ε.Ε και ο φόβος ότι μπορεί κάποιοι να προσπαθήσουν να την διαιρέσουν και έτσι η κυβέρνηση να βγει λάδι. Όχι λόγω των δικών της επιλογών να μην κάνει την ρήξη που υποσχέθηκε, αλλά εξαιτίας "κρυφών παραγόντων" που ήταν τόσο ισχυροί που δεν κατάφερε να κάνει ό,τι υποσχέθηκε.

Η "πίεση" για την "πιθανή διαίρεση" της Ε.Ε θα αναγκάσει την φιλοευρωπαϊκή ελληνική κυβέρνηση να σώσει το "όραμα της Ενωμένης Ευρώπης" ακόμα κι αν αναγκαστεί να φθάσει τις συντάξεις στα 280 ευρώ και τους μισθούς του δημοσίου τα 700 ευρώ (το πολύ) για αρχή.

Ειδικά μετά την απόφαση του ΣτΕ όπου ιδιώτες μπορούν πλέον να προβούν νομίμως και συνταγματικά εναντίον του δημοσίου για χρέη ζητώντας κατάσχεση κρατικών ταμειακών διαθέσιμων, η θηλιά σφίγγει ακόμη περισσότερο στο λαιμό της κυβέρνησης.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου