Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Φεβ 2015

Με θετικά λόγια μίλησε η Γερμανίδα καγκελάριος, για την πρώτη της συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα. «Χαιρετηθήκαμε με πολύ φιλικό τρόπο. Του είπα είμαι έτοιμη να δουλέψουμε μαζί και ανταπέδωσε», είπε κατά τη συνέντευξη Τύπου μετά το τέλος της συνόδου κορυφής.

Η καγκελάριος Μέρκελ πρόσθεσε ότι συνεχάρη τον Αλέξη Τσίπρα για την εκλογική επιτυχία του, σημειώνοντας: «Τώρα πρέπει να δούμε τα σημεία στα οποία θα προσπαθήσουμε να βρούμε συναινέσεις».

Συνεχίζοντας, η Αγκελα Μέρκελ εξέφρασε την ελπίδα ότι η Ελλάδα είτε θα κάνει το ταχύτερο αίτηση για παράταση του υφιστάμενου προγράμματος που λήγει στις 28 Φεβρουαρίου, είτε θα αποσαφηνίσει τη θέση της. «Το ελληνικό πρόγραμμα είναι σε ισχύ και θα πρέπει να επεκταθεί. Ελπίζω να δούμε γρήγορα προτάσεις», τόνισε.

Οπως είπε η Σύνοδος Κορυφής δεν ασχολήθηκε με τις λεπτομέρειες του θέματος, λέγοντας ότι γι' αυτό υπάρχει το Eurogroup και οι τρεις θεσμοί που χρηματοδότησαν το πρόγραμμα: «Εμείς δε ζητήσαμε λεπτομέρειες, ακούσαμε τις βασικές αρχές που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας», είπε. Δήλωσε επιπλέον ότι το θέμα της Ελλάδας απασχόλησε μόνο ένα μικρό μέρος της συνόδου.

Κληθείσα να σχολιάσει τη διαπραγματευτική στρατηγική της νέας ελληνικής κυβέρνησης, η Μέρκελ απάντησε: «Δεν ασχολούμαι με στρατηγικές, με νοιάζουν τα αποτελέσματα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, επιχείρησε να στείλει ένα μήνυμα στο Βερολίνο αυτή την εβδομάδα ζητώντας από τη Γερμανία να καταβάλλει στην Αθήνα τα δισεκατομμύρια ευρώ που σχετίζονται με τις επανορθώσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το ανεξόφλητο χρέος, αναφέρει ο Matthew Karnitschnig σε άρθρο του στη WALL STREET JOURNAL με τίτλο «Greece Seeks to Make War Reparations Part of Debt Debate».

Η Ελλάδα, τόνισε ο Έλληνας Πρωθυπουργός κατά την εναρκτήρια ομιλία του στο Κοινοβούλιο, έχει την ηθική υποχρέωση προς τον λαό της, την ιστορία της και τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, που πολέμησαν και έδωσαν το αίμα τους κατά του ναζισμού, να διεκδικήσει τις επανορθώσεις. Όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος, η Ελλάδα λεηλατήθηκε κατά την τετραετή γερμανική κατοχή, ένα ιστορικό γεγονός που παραμένει έντονο στη μνήμη, παρά το πέρασμα του χρόνου.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός αντιτάχθηκε στη Γερμανία με ένα θέμα το οποίο η πλειοψηφία των Ελλήνων εκλαμβάνει ως το ανεξόφλητο χρέος του Βερολίνου έναντι της Αθήνας, ενώ τέθηκε κατ’ επανάληψη από τις πρώτες ημέρες ανάληψης της εξουσίας του, καθώς η νέα κυβέρνηση προσπάθησε να χρησιμοποιήσει ένα μίγμα οικονομικών επιχειρημάτων και ηθικής πίεσης για να κερδίσει την επιείκεια των πιστωτών της. Αμέσως μετά την ορκωμοσία του, τον Ιανουάριο, ο κ. Τσίπρας επισκέφθηκε έναν χώρο της Αθήνας, όπου οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής είχαν εκτελέσει μαχητές της αντίστασης.

Κατά την επίσκεψή του στο Βερολίνο, την προηγούμενη εβδομάδα, ο Έλληνας ΥΠΟΙΚ, Γιάνης Βαρουφάκης, αναφέρθηκε στην περίοδο που οδήγησε στην άνοδο των Ναζί στην εξουσία. «Κανείς δεν αντιλαμβάνεται καλύτερα από τον λαό αυτής της χώρας πως μια υφεσιακή οικονομία σε συνδυασμό με μια εθνική ταπείνωση και με μια αδιάκοπη απελπισία μπορεί να εκθρέψει το αυγό του φιδιού σε μια κοινωνία», ανέφερε.

Η δραματική ρητορική δεν μπόρεσε να αλλάξει πολλά μυαλά στο Βερολίνο, όπου οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν το ζήτημα ως ένα πολιτικό τέχνασμα της Αθήνας για να αποσπάσει την προσοχή από την άρνησή της να εφαρμόσει το πρόγραμμα διάσωσης.

Οι Έλληνες αξιωματούχοι ωστόσο εμμένουν στη νομική διάσταση του ανεξόφλητου κατοχικού χρέους και των πολεμικών επανορθώσεων. Το Βερολίνο ισχυρίζεται ότι το θέμα των επανορθώσεων έχει επιλυθεί. Τα τελευταία 70 χρόνια η Γερμανία έχει καταβάλει δισεκατομμύρια δολάρια σε άλλα κράτη και στα θύματα του ναζισμού, όπου περιλαμβάνονται και τα 54 εκ. δολάρια, που δόθηκαν στην Ελλάδα και στους πολίτες της το 1950 και στις αρχές του 1960, ένα πόσο που θα ανέρχονταν σήμερα στα 450 εκ. δολάρια, εάν προσαρμόζονταν στα σημερινά επίπεδα πληθωρισμού.

Η διαμάχη ανοίγει ένα κεφάλαιο της μεταπολεμικής ιστορίας το οποίο η γερμανική κυβέρνηση θα ήθελε να παραμείνει κλειστό. Το Βερολίνο ανησυχεί ότι ή όποια παραχώρηση προς την Ελλάδα σχετικά με τις επανορθώσεις θα μπορούσε να προκαλέσει ανάλογα αιτήματα και από άλλες χώρες που υποδούλωσε κατά υτη διάρκεια του ναζιστικού τρόμου.

Ορισμένοι Έλληνες πολιτικοί ισχυρίζονται ότι η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα πάνω από 160 δις ευρώ σε επανορθώσεις.

Όπως επισημαίνεται μεταξύ άλλων, υπό την πίεση των ΗΠΑ και των άλλων συμμάχων του ΝΑΤΟ η Ελλάδα αναγκάσθηκε να δεχτεί μόλις 25 εκ. δολάρια από τη Γερμανία τη δεκαετία του ’50 –περίπου 220 εκ. δολάρια με τα σημερινά δολάρια- μολονότι η ελληνική κυβέρνηση διεκδικούσε τότε περίπου 10 δις δολάρια.

Η Γερμανία κατέβαλε επίσης στα αρχές της δεκαετίας του ’60 115 εκ. μάρκα, περίπου 29 εκ. δολάρια, στους Έλληνες θύματα των εγκλημάτων των Ναζί, κυρίως στους Εβραίους. Το ποσό εκείνο θα ανέρχονταν σήμερα στα 230 εκ. δολάρια.

Το Βερολίνο ισχυρίζεται ότι το θέμα των επανορθώσεων διευθετήθηκε με συμφωνία, μεταξύ των δύο Γερμανιών της εποχής και των συμμαχικών δυνάμεων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1990. Η συμφωνία αυτή γνωστή ως Συμφωνία Δύο Συν Τέσσερα αποσκοπούσε να θέσει τις αξιώσεις που σχετίζονταν με τον πόλεμο στο περιθώριο, ενόψει της γερμανικής ενοποίησης.

Οι νομικοί είναι διχασμένοι με το εάν η Συμφωνία Δύο Συν Τέσσερα έχει κλείσει την πόρτα για περαιτέρω διεκδικήσεις πολεμικών επανορθώσεων. Παρά ταύτα, όπως επισημαίνουν, η πάροδος του χρόνου και η άρνηση της Γερμανίας να εμπλακεί στο θέμα, περιορίζει τις ελπίδες της Ελλάδας για την καταβολή των αποζημιώσεων από το Βερολίνο.

Πηγή Wall Street Journal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σύντομο τετ-α-τετ με την Άνγκελα Μέρκελ είχε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κατά την έναρξη της συνόδου κορυφής.
«Συγχαρητήρια για την εκλογή σας. Ελπίζω ότι θα έχουμε μία καλή συνεργασία αν και υπάρχουν δυσκολίες», ήταν τα λόγια της Γερμανίδας Καγκελάριου.
«Το ελπίζω», της απάντησε ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Προσερχόμενη στη σύνοδο η Καγκελάριος τόνισε ότι «η Ευρώπη αναζητά συμβιβασμό για την Ελλάδα» στον οποίο τα πλεονεκτήματα θα ξεπερνούν τα μειονεκτήματα, υπογραμμίζοντας πως «έχουμε ακόμη λίγες μέρες για να λύσουμε το ελληνικό ζήτημα».

Μέρκελ: «Ναι» στην εξεύρεση συμβιβασμών, αλλά και τήρηση των κανόνων
«Έχουμε ακόμη μερικές μέρες χρόνο»


«Η επιτυχία της Ευρώπης στηρίζεται στην εξεύρεση συμβιβασμών. Οι συμβιβασμοί είναι εφικτοί όταν τα πλεονεκτήματα ξεπερνούν τα μειονεκτήματα... Η Γερμανία είναι έτοιμη να κάνει κάτι τέτοιο» επισήμανε την Πέμπτη η Άνγκελα Μέρκελ προσερχόμενη στη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, προσθέτοντας ωστόσο ότι για την αξιοπιστία της Ευρώπης, είναι απαραίτητη η τήρηση των κανόνων.

Όπως είπε η κ. Μέρκελ «θα δούμε τι προτάσεις κάνει η Ελλάδα. Θα συζητηθούν από τους υπουργούς Οικονομικών στο επόμενο Eurogroup. «Έχουμε ακόμα μερικές μέρες χρόνο» ανέφερε χαρακτηριστικά η Γερμανίδα καγκελάριος, τονίζοντας ότι αναμένει να καλωσορίσει τον νέο πρωθυπουργό της Ελλάδας, που για πρώτη φορά έρχεται σε Σύνοδο Κορυφής.

«Οι δεσμεύσεις είναι δεσμεύσεις και πρέπει να τηρούνται ήταν το αυστηρό μήνυμα του πρωθυπουργού της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπ που εμφανίστηκε σκληρότερος έναντι της Αθήνας. Όπως είπε, «ο χρόνος για την Ελλάδα τελειώνει, κλειδί είναι να συμφωνηθει η συνέχιση του προγράμματος και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.»

Την πεποίθησή του για εξεύρεση αμοιβαίας βιώσιμης λύσης με τους εταίρους, που θα θεραπεύσει τη λιτότητα, εξέφρασε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, προσερχόμενος στη Σύνοδο Κορυφής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Ίσως το πιο ουσιαστικό επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να πάμε «με τα νερά» των δανειστών μας και να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα το όποιο πρόγραμμα «σωτηρίας» της ελληνικής οικονομίας έχουν ετοιμάσει για εμάς είναι ότι τα οικονομικά ζητήματα είναι αποκλειστικώς αυτά που τους ενδιαφέρουν και συνεπακόλουθα ό,τι άλλο και να τους πούμε δεν πρόκειται καν να το ακούσουν. Θέματα, δηλαδή, γεωστρατηγικών ισορροπιών και του ρόλου της Ελλάδας στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της Δύσης, που θα μπορούσαν να προβληθούν έτσι ώστε να περάσει η συζήτηση στο ευρύτερο γεωπολιτικό επίπεδο, δεν γίνεται να χρησιμοποιηθούν γιατί πολύ απλά δεν τους νοιάζουν.
Τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, έχουμε αρχίσει να υποψιαζόμαστε ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για γεωπολιτικά ζητήματα, αλλά έχουν τόσο στρεβλωμένες απόψεις γι αυτά, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας.

Φυσικά, γνωρίζαμε εδώ και καιρό ότι η Ευρώπη βρίσκεται εγκλωβισμένη στην «φυσαλίδα του τέλους της ιστορίας» (post history bubble). Επιμένει, δηλαδή, να θεωρεί ότι έχει φτάσει μία εποχή όπου τα θέματα οικονομικής ολοκλήρωσης και «διεύρυνσης της δημοκρατίας» (φυσικά προς ανατολάς…) είναι τα μόνα που μετρούν, ενώ, αντιθέτως, «ποταπά» ζητήματα, όπως αυτά των ισορροπιών ισχύος, δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο που προέκυψε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Γνωρίζαμε επίσης ότι τόσο οι Δυτικο-ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικανοί σε κάποιον βαθμό θεωρούν ότι η νίκη τους στον Ψυχρό Πόλεμο έχει παγώσει στον χωροχρόνο σαν μία διαρκής στιγμή και η Ρωσία οφείλει να συμπεριφέρεται εσαεί ως νικημένη αυτής της αντιπαράθεσης. Άρα κάθε κίνηση της Μόσχας να υπερασπίζει τα ζωτικά της συμφέροντα, ακόμη και την πιο στοιχειώδη αξιοπρέπειά της, αντιμετωπίζεται ως «ρωσική επιθετικότητα» και ο Ρώσος Πρόεδρος χαρακτηρίζεται ως δικτάτορας, πολύ απλά γιατί δεν κάνει τα χατίρια του 1% ε 2% που αντιπροσωπεύουν τα λεγόμενα «δυτικόφιλα» κόμματα στη χώρα του.

Γνωρίζαμε ακόμη ότι οι Γερμανοί, οι οποίοι βρέθηκαν στην ηγεσία της Ευρώπης λόγω της οικονομικής τους ευμάρειας, δεν είχαν –και δεν μπορούσαν να έχουν- το απαιτούμενο βάθος γεωπολιτικής σκέψης για να ανταπεξέλθουν σε αυτό τον ρόλο. Η Γερμανία είναι ένα κράτος που προέκυψε στα τέλη του 19ου αιώνα από την ενοποίηση των μικρών γερμανικών κρατιδίων, υπό την ηγεσία των Πρώσων, και, συνεπακόλουθα, δεν διαθέτει το ιστορικό βάθος της μεγάλης δύναμης που έχουν η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ρωσία ή η Ισπανία.

«Τευτονική τρέλα»
Με λίγη δόση κακίας, θα μπορούσε να παρομοιάσει κανείς τη Γερμανία με μία ομοσπονδία μεγάλων χωριών, που, ως τέτοια δυσκολεύεται να έχει υψηλή στρατηγική. Ακόμη και όταν εμφανίστηκε ως ισχυρή δύναμη στα διεθνή πράγματα, μετά τη νίκη της Πρωσίας επί της Γαλλίας το 1870, και πάλι δεν είχε κάποια συγκροτημένη υψηλή στρατηγική και δεν απέκτησε ποτέ. Όταν προσπάθησε δε να γίνει αποικιοκρατική δύναμη, το έκανε με τόσο άγαρμπο τρόπο που εμπεριείχε αυτοκαταστροφικά στοιχεία. Ακόμη και στον καιρό της παντοδυναμίας της, στα πρώτα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η υψηλή στρατηγική των Γερμανών χαρακτηριζόταν από νοοτροπία ορδής, που απλώς αποσκοπούσε στην εξόντωση των λαών στα ανατολικά της χώρας έτσι ώστε να αδειάσει χώρο για να τοποθετήσει τους δικούς της.

Είχαμε υπόψη μας τον ρωμαϊκό όρο «furor teutonicus», την «τευτονική τρέλα» που χαρακτήριζε τους αρχαίους γερμανικούς λαούς. Μία εστιασμένη, δηλαδή, καταστροφική μανία για όποιους είχαν απέναντί τους, η οποία τους κατέκλυζε και τους έκανε να αδιαφορούν για οτιδήποτε άλλο, ακόμη κι αν έτσι οδηγούνταν οι ίδιοι στην καταστροφή. Ξέραμε ότι δύσκολα μπορείς να βρεις κοινά σημεία με αυτούς τους ανθρώπους. Είχαμε συναίσθηση ότι θα δυσκολευόμασταν να συνεννοηθούμε μαζί τους ακόμη κι αν κάναμε ακριβώς αυτά που θα έπρεπε να γίνουν.

Βέβαια, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει «σωστή» και «λανθασμένη» στρατηγική με απόλυτα, «αντικειμενικά» κριτήρια. Υπάρχει η στρατηγική που επιδρά στον αντίπαλο –εν προκειμένω, στον «εταίρο»- με τον τρόπο που θες και επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα κι αυτά δεν το κάνει. Κι αν ο αντίπαλος έχει ιδιορρυθμίες τέτοιου τύπου, τότε πιθανώς να μην υπάρχει σωστή στρατηγική.

Δηλώσεις από τη ζώνη του Λυκόφωτος
Όλα αυτά και πολλά άλλα τα γνωρίζαμε. Αυτό που δεν είχαμε αντιληφθεί ήταν η ιδιόρρυθμη αντίληψη για την Ελλάδα και τη θέση της στον κόσμο που φαίνεται πως έχει η γερμανική ηγεσία.

Το πρώτο σοκ ήρθε με τη… σουρεαλιστική δήλωση της γερμανίδας υπουργού Άμυνας Ούρσουλα φον ντε Λάιεν, ότι «η Ελλάδα με την πολιτική της έναντι της Ρωσίας θέτει εν κινδύνω τη θέση της στο ΝΑΤΟ». Απ’ ότι φαίνεται, η γερμανίδα υπουργός έχει μπερδέψει την Ελλάδα με τη Λιθουανία, την Εσθονία ή τη Γεωργία, που παρακαλούσαν να εισέλθουν στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Η δήλωση αυτή δείχνει να αγνοεί παντελώς τους λόγους που έκαναν τη χώρα μας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ τη δεκαετία του ’50, καθώς και το ότι η κύρια απειλή για την άμυνά της προέρχεται από μία επίσης νατοϊκή χώρα, για την αντιμετώπιση της οποίας η Συμμαχία επί της ουσίας δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε. Κυρίως όμως δείχνει να αγνοεί την απλή γεωγραφία. Μία ματιά στο χάρτη αρκεί για να κατανοήσει κανείς ότι το ΝΑΤΟ χρειάζεται πολύ περισσότερο την Ελλάδα απ’ ότι η Ελλάδα το ΝΑΤΟ. Ιδιαίτερα, μάλιστα, αυτούς τους καιρούς, που η γεωγραφία ισχύος αναδιαμορφώνεται στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Αυτή όμως η απλή πραγματικότητα δεν φαίνεται να μπορεί να γίνει κατανοητή από την αρμόδια για θέματα Άμυνας και Ασφάλειας γερμανίδας υπουργού.

Η άλλη εξωφρενική δήλωση ήρθε από τον δεύτερο τη τάξει στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, Φόλκερ Κάουντερ, ο οποίος ουσιαστικά μας κατέκρινε για «αγνωμοσύνη», αφού δεν εκτιμούμε ότι «η Γερμανία έσωσε τους Έλληνες μέσα από τα ερείπια». Απ’ ότι φαίνεται, λοιπόν, οι Γερμανοί όχι απλώς δεν έχουν κατανοήσει τι ακριβώς έχει συμβεί στην ελληνική κοινωνία, την ελληνική οικονομία και την Ελλάδα ως χώρα τα τελευταία χρόνια, αλλά αδυνατούν και να αντιληφθούν ότι τα «ερείπια» αυτά δεν προκλήθηκαν από μόνα τους. Και δεν τα προκάλεσαν μόνο οι πολιτικές των εγχώριων ελίτ, αλλά και ο περιορισμός της Ελλάδας στον ρόλο του καταναλωτή ευρωπαϊκών, κυρίως δε γερμανικών, προϊόντων, στο πλαίσιο του μηχανισμού παραγωγής – κατανάλωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε αυτά ήταν άρματα μάχης και τεχνικά έργα για το κράτος είτε αυτοκίνητα για τους ιδιώτες. Και ο ρόλος αυτός προέβλεπε συστηματική απαξίωση, έως αφανισμού, της εγχώριας παραγωγής, ιδίως δε της βιομηχανίας.

Ανάγκη για ένα γεωπολιτικό σοκ
Με αυτούς τους ανθρώπους, λοιπόν, πολύ δύσκολα μπορούμε να συνεννοηθούμε. Δεν έχει τόσο σημασία αν είναι «φιλέλληνες» ή ανθέλληνες. Σημασία έχει ότι δεν έχουν γεωστρατηγική σκέψη και τα όποια ισχνοστοιχεία από αυτή τους έχουν απομείνει τους οδηγούν σε παρανοϊκές αντιλήψεις. Και αν πράγματι ισχύει κάτι από τα παραπάνω, προκύπτει ένα αδυσώπητο ερώτημα:
Τι κάνουμε;
Πώς μπορούμε να διαπραγματευτούμε με τέτοιους ανθρώπους και να οδηγηθούμε σε έναν λογικό συμβιβασμό;
Μήπως πρέπει να υποκύψουμε στις πιέσεις τους, όπως συμβουλεύουν οι εγχώριοι «ρεαλιστές»;

Η απάντηση του γράφοντος είναι ένα ξεκάθαρο «όχι». Αν πράγματι οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους στο μόρφωμα αυτό, που καταχρηστικά και προκλητικά καλείται Ευρωπαϊκή «Ένωση», πάσχουν από τόσο μεγάλη αδυναμία ρεαλιστικής ανάγνωσης του γεωπολιτικού γίγνεσθαι, τότε είναι δεδομένο ότι θα μας οδηγήσουν στην καταστροφή αν αφεθούμε στα χέρια τους. Αντιθέτως, η μόνη μας ελπίδα είναι μία «θεραπεία σοκ», που θα φέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τους πιο ισχυρούς δρώντες του Δυτικού Κόσμου και της Ευρασίας, αυτούς που συνεχίζουν να έχουν γεωπολιτική σκέψη και μακρόπνοους γεωστρατηγικούς στόχους.
Αν και στο περιορισμένο πλαίσιο αυτού του κειμένου δεν μπορούμε να επεκταθούμε περαιτέρω, η αναφορά του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης για «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» και «εκμετάλλευση του ανεξάντλητου γεωπολιτικού δυναμικού της πατρίδας μας», μας δίνει ελπίδες ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο.

* Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 276



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 





Σε μια σειρά από πρόσφατες κοινωνικές αναταραχές στην ΠΓΔΜ, πραγματοποιήθηκε χθες άλλη μία έμπρακτη ενέργεια-διαδήλωση δυσαρέσκειας από τους φοιτητές των Σκοπίων απέναντι στην αυταρχική, ακροδεξιά κυβέρνηση του Νίκολα Γκρουέφσκι

Φοιτητές από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια της χώρας (UKIM, στο κεντρικό τμήμα της πόλης των Σκοπίων) ξεκίνησαν την προγραμματισμένη συνέλευση, η οποία προχώρησε στην κατάληψη της Φιλοσοφικής Σχολής.
Πριν από την είσοδό τους στο κτίριο, οι ηγέτες του φορέα διοργάνωσης, η Συνέλευση Φοιτητών (Студентски Пленум) ανακοίνωσε ότι είναι σθεναρά ενάντια στο νόμο που επιτρέπει τον κυβερνητικό έλεγχο των φοιτητών, εκτός δηλαδή του υφιστάμενου νομικού πλαισίου το οποίο προβλέπει την αυτονομία του πανεπιστημίου από παρεμβολές από την κυβέρνηση και τα διάφορα "κυβερνητικά εργαλεία".

Η ευρεία αντίληψη είναι πως γίνεται μία κρατική απόπειρα παρεμβατισμού, ελέγχου και μονοπώλησης της σκέψης του φοιτητικού πληθυσμού. Έτσι, η αντίδραση από τους φοιτητές ήταν άμεση μετά την απευθείας διαπραγμάτευση που επιχειρήθηκε με τον Γκρούφσκι πριν από λίγες ημέρες, ο οποίος δεν δέχθηκε να αποσύρει τον σχετικό νόμο που επιβάλει επιπλέον παράλληλες εξετάσεις πριν την αποφοίτηση.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι οι φοιτητές που φοιτούν στην Φιλοσοφική Σχολή του UKIM η οποία κατέχει ινστιτούτα για την αρχαιολογία, την ιστορία, την ανθρωπολογία, την κλασική Ελληνο-Ρωμαϊκή μελέτη, επβαρύνονται με το νέο νόμο, ο οποίος υπερασπίζεται τον έλεγχο και το μονοπώλιο των "εθνικών επιστημών", δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να εξασφαλίσει/επιβάλει την επιρροή της σε ευαίσθητα θέματα, περιορίζοντας τελικά την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας.

Αυτή τη φορά, δεν υπήρχαν ένστολοι αστυνομικοί παρόντες στην πανεπιστημιούπολη (παράνομη πράξη από μόνη της), αλλά δεν δημιουργήθηκε και κανένα περιστατικό βίας. Η συνέλευση των φοιτητών, αφού εξήγησε τα κίνητρά της για την κατάληψη της σχολής, δήλωσε ότι δεν είναι ελεγχόμενη απο κανένα αντιπολιτευτικό κόμμα, αλλά αντιδρά έχοντας ηθική υποχρέωση στην ακαδημαϊκή κοινότητα.

Μετά την φοιτητική συνέλευση κατά τη διάρκεια της οποίας εξετάστηκαν πρακτικά ζητήματα (διατροφή, τον αμοιβαίο σεβασμό, μη-χρήση κομματικών ή άλλων πολιτικών σύμβολών), μία μεγάλη ομάδα από φοιτητές κατέλαβε τη σχολή, τραγουδώντας τον ύμνο της, με προσεκτικά οργανωμένο τρόπο...
Τέλος, είναι γνωστό ότι τα ΜΜΕ -τα οποία ελέγχονται από την κυβέρνηση- ακολουθώντας την πάγια τακτική της επιβολής σιωπής, έδωσαν λίγη ή καθόλου προσοχή σε αυτή την φοιτητική δράση/κατάληψη, η οποία είναι μία από τις πολλές αντικυβερνητικές εκδηλώσεις που συνέβησαν από δυσαρεστημένυς πολίτες των Σκοπίων απέναντι στο ολοκληρωτικό καθεστώςν του Γκρούεφσκι, που ελέγχει την πολιτική ζωή της ΠΓΔΜ.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Όταν «κολλάει» η ουσία στο πώς θα γραφτεί ή θα ειπωθεί η οικονομική κατοχή και αν αυτός που θα βάλει την υπογραφή πάνω σε αυτό το «αξιοπρεπές» κωλόχαρτο θα είναι δεξιάς ή αριστερής κυβέρνησης τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα να κατανοήσουμε τι ακριβώς έχει πάθει η Ελλάδα.

Στο Γιουρογκρούπ που έλαβε χώρα αυτό που πήραμε ήταν η πρώτη πικρή γεύση των υπαλλήλων συμφερόντων που πήραν τον τίτλο Υπουργός Ελλάδας και που κάνουν σκηνοθετημένα νάζια δίνοντας ελπίδα σε έναν λαό ότι όλα θα αλλάξουν. Η παραλίγο ρήξη με τους δανειστές δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ένα πολιτικάντικο τρικ ότι η νέα κυβέρνηση δεν κάνει βήμα πίσω. Η αλήθεια όμως είναι ότι η κυβέρνηση κάνει συνεχώς όπισθεν βάζοντας στους όρους της δανειακής σύμβασης λίγο ζάχαρη να γλυκαθεί το πικραμένο χειλάκι ενός απογοητευμένου λαού που θέλει από κάπου να πιαστεί.

Είναι γελοιοδέστερο του γελοίου η κυβέρνηση να θέτει όρο η Τρόικα να μην ανακατεύεται στην διαχείριση της ελληνικής διακυβέρνησης και από την άλλη να μπαίνουν από πόρτες και παράθυρα υπάλληλοι Ινστιτούτων, Τραπεζών και Παγκόσμιων Οργανισμών ως «συμβουλάτορες». Στο κάτω-κάτω η Τρόικα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα όργανο που εκπροσωπεί τους ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους θεσμούς που η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ως μεγάλους πυλώνες δημοκρατίας και ανάπτυξης, δηλαδή την Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ. Δηλαδή αν η Τρόικα έχει από αύριο το πρωί συμβουλευτικό ρόλο και όχι επεμβατικό όλα θα είναι μέλι-γάλα;

Η κυβέρνηση για το θεαθήναι θέλει πάση θυσία να βγάλει από το λεξιλόγιο τις λέξεις «έλεγχος», «μνημόνιο», «υπάλληλοι». Έτσι λοιπόν, θα έχουμε τους νέους όρους όπως «συμβουλές», «πρόγραμμα - γέφυρα» και «εταίρους». Αυτό φάνηκε άλλωστε από την επικείμενη συμφωνία που πρόκειται να υπογράψει ο πρωθυπουργός με τον ΟΟΣΑ. Δόθηκαν τα χέρια με τον πρόεδρο Γκουρία, να μάς βοηθήσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός να αναπτυχθούμε με την δημιουργία μιας Εθνικής Τράπεζας Ανάπτυξης όπως αυτές που λειτουργούν σε όλες τις εξαθλιωμένες χώρες του πλανήτη. Θα έρθει, δηλαδή, μία οικονομική Unicef να μας δίνει χαρτζιλίκι να την βγάζουμε ενώ αυτή θα είναι ο καλός Σαμαρείτης που συμβουλευτικά θα μάς «αναπτύσσει».

Μεγάλη η επιτυχία της "αριστεράς" στην Ελλάδα να φέρει για δεύτερη φορά τον ΟΟΣΑ, ο οποίος "έσωσε" μια φορά την χώρα από το 1948 μέχρι το 1952 με Πλαστήρες και λοιπούς δημοκράτες.

Λες και αυτό το οικονομικό λόμπι δεν γεννήθηκε το 1948 ως Οργανισμός Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας που σκοπό είχε να διαχειριστεί το Σχέδιο Μάρσαλ για την ανασυγκρότηση της Ευρώπης μεταπολεμικά. Λες και αυτό το φίδι δεν εκκολάφτηκε από το ίδιο αυγό με την Ε.Ε. Σιαμαίοι οργανισμοί με τόπο καταγωγής τις Βρυξέλλες. Με έναν από τους δημιουργούς του τον Γάλλο Robert Marjolin. Έναν από τους δημιουργούς της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ένωσης.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι ένας λαός πριν 15 ημέρες ψήφισε τα μυαλά που θα βγάλουν την χώρα από το τέλμα και τα μυαλά προσέλαβαν υπαλλήλους οικονομικών παγκόσμιων λόμπι να τους συμβουλέψουν. Τις συμβουλές που έδινε η υπάλληλος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Έλενα Παναρίτη, στον Γιώργο Παπανδρέου για το πώς θα μπει στο Μνημόνιο, τώρα τις δίνει στον υπουργό Βαρουφάκη για το πώς θα αλλάξει όνομα το Μνημόνιο.

Πολιτικές μαριονέτες οικονομικών φόρουμ κατάντησαν οι εκλεγμένοι από τον λαό εκπρόσωποι, ενώ ο λαός σηκώνει σε πλατείες πλακάτ που γράφουν «Ανάσα Αξιοπρέπειας». Πάρε ανάσα για όσο διαρκέσουν οι δήθεν ρήξεις και διαφωνίες γιατί μετά έχεις να κάνεις μεγάλο μακροβούτι στον ίδιο βόθρο που ήσουν. Οι επικοινωνιολόγοι της «αριστεράς» ξέρουν γιατί έβαλαν στο σλόγκαν «ανάσα» και όχι αναπνοή διότι μία ανάσα θα πάρεις και τελικά μόνο αυτό ζητάς.

Ήρθε και η στιγμή που οι πολιτικοί σου εκπρόσωποι κάνουν ότι δεν γνωρίζουν το ύψος του χρέους επί του ΑΕΠ και εκεί που περίμενες ότι το «κούρεμά» του θα ξεκινούσε από το 175% του ΑΕΠ, έρχεται ο υπουργός Μάρδας και σου πετάει: «Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Λεβί στο τέλος του χρόνου το χρέος θα φθάσει στο 205% του ΑΕΠ». Να είμαστε ήσυχοι, λοιπόν, ότι ακόμα και αν οι δανειστές κουρέψουν το χρέος και το φθάσουν πάλι στο 175% του ΑΕΠ, η κυβέρνηση θα πανηγυρίζει ότι υλοποίησε την προεκλογική της εξαγγελία και ο λαός θα γράφει στα πλακάτ «πήραμε Ανάσα Αξιοπρέπειας».

Αυτό που κατάφερε η αλλαγή κυβέρνησης είναι να μπουκάρουν στην Ελλάδα νέοι πλιατσικολόγοι από τα βαριά λόμπι του πλανήτη να μοιραστούν την πίτα με τους ήδη μόνιμους κυβερνήτες της χώρας που είναι οι Ευρωπαίοι εταίροι. Στα Γιουρογκρούπ που θα γίνονται από εδώ και στο εξής η τελευταία που θα έχει τον λόγο θα είναι η ίδια η Ελλάδα. Θα είναι ως παλιάτσος ντυμένος με ριχτά πουκάμισα και εξαντρίκ κασκόλ διορισμένος να φτιάχνει την διάθεση των θεατών με ανούσιες πολιτικές ατάκες ενώ τα λιοντάρια θα μοιράζουν τον λαϊκό μεζέ μέσα σε ξεκλείδωτα κλουβιά.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την έντονη συζήτηση και πολλούς διαξιφισμούς προκάλεσε σε μια δημόσια συζήτηση στην Τουρκία η αναφορά του Ιησού Χριστού στο Κοράνιο. Συγκεκριμένα σε μια διάσκεψη που έγινε στην Θεολογική Σχολή του πανεπιστημίου «Ondokuz Mayıs» της Σαμψούντας, το θέμα του Ιησού Χριστού του Κορανίου «άναψε» κυριολεκτικά φωτιές αποκαλύπτοντας τις μεγάλες αντιφάσεις του ιερού βιβλίου των μουσουλμάνων στο ζήτημα των προφητών.

Το πρόβλημα που εμφανίστηκε από το ακροατήριο της συνδιάσκεψης χωρίς να βρεθεί αξιόπιστη απάντηση, δείχνει για άλλη μια φορά αφ’ ενός τις αντιφάσεις του Κορανίου που οι μουσουλμάνοι το θεωρούν «άκτιστο», δηλαδή σαν ο αυτούσιος Θείος λόγος αντίγραφο του οποίου υπάρχει στον ουρανό και αφ’ ετέρου την άμεση επίδραση που είχε ο Μωάμεθ από διάφορες χριστιανικές πηγές.

Το πρόβλημα όπως παρουσιάστηκε είναι η παρουσία και θέση του Ιησού Χριστού σε σχέση με τον Μωάμεθ, αλλά και με την πολυσυζητημένη Δευτέρα Παρουσία. Όπως είναι γνωστό ο Ιησούς Χριστός στο Κοράνι εμφανίζεται όχι σαν Θεάνθρωπος αλλά σαν ένας μεγάλος προφήτης, προτελευταίος πριν από τον Μωάμεθ, ο οποίος θεωρείται ως ο τελευταίος προφήτης.
Παράλληλα το Κοράνι αναφέρει ότι στην Δευτέρα Παρουσία θα εμφανιστεί ο Ιησούς Χριστός, που θα κατέβει από τον ουρανό και θα κηρύξει την αληθινή θρησκεία στην ανθρωπότητα. Το μεγάλο ερώτημα που τέθηκε στην συνδιάσκεψη της Σαμψούντας, χωρίς να υπάρξει ικανοποιητική απάντηση, είναι πως στο ιερό Κοράνι προβάλλεται ο Μωάμεθ σαν ο τελευταίος προφήτης του Θεού, όταν στο ίδιο το Κοράνι αναγράφεται ότι στην δεύτερη παρουσία θα εμφανιστεί ο τελευταίος προφήτης, Ιησούς Χριστός; Μήπως έτσι το Κοράνι μειώνει την παρουσία του Μωάμεθ σε σχέση με τον Ιησού Χριστό;

Τα ερωτήματα αυτά τέθηκαν, όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, στον αντιπρύτανη της Θεολογικής Σχολής της Σαμψούντας, καθηγητή Mahmut Aydın, κατά την διάρκεια μιας διάλεξης του με τον τίτλο, «Hz İsa Ne Oldu», δηλαδή «Τι έγινε με τον Άγιο Ιησού;».
Ο Τούρκος θεολόγος δεν μπόρεσε να δώσει ικανοποιητικές απαντήσεις με αποτέλεσμα να ανέβει ο τόνος των συζητήσεων και μάλιστα να υπάρξουν και αμφισβητήσεις για το θέμα αυτό, όπως το παρουσιάζει το Κοράνι, κάτι πράγματι πρωτοφανές για μουσουλμάνους καθώς το Κοράνι, όπως αναφέραμε και παραπάνω, θεωρείται σαν «άκτιστο» ιερό βιβλίο, δηλαδή έχει την ιδία αξία με τον Ιησού Χριστό για τους χριστιανούς.

Μάλιστα υπήρξαν και αναφορές για την χριστιανική άποψη που υπάρχει στην Καινή Διαθήκη για την Δευτέρα Παρουσία και την επανεμφάνιση του Ιησού Χριστού του Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου.
Τελικά και είναι πολύ χαρακτηριστικό, ο Τούρκος θεολόγος, Mahmut Aydın, ανήμπορος να εξηγήσει αυτή την αντίφαση του Κορανίου σχετικά με τον Ιησού Χριστό, αφού επέμενε ότι ο Μωάμεθ είναι ο πιο τέλειος και ο τελευταίος προφήτης κατέφυγε στην θεωρία ότι… όλοι οι προφήτες μεταφέρουν το ίδιο μήνυμα από τον Θεό. Στο τέλος δε της διάσκεψης τόνισε ότι δεν μπορεί οι πιστοί να ρίχνουν «σκιές» στην μουσουλμανική θεωρία ότι ο Μωάμεθ είναι ο τελευταίος προφήτης και δεν μπορεί ο Ιησούς Χριστός να επισκιάσει την παρουσία και το μήνυμα του Μωάμεθ.

Όλα αυτά δείχνουν για άλλη μια φορά πως αυτό το μουσουλμανικό επίστρωμα που έχει κυριαρχήσει στην σημερινή Τουρκία είναι αρκετά σαθρό και συχνά παρουσιάζει σοβαρές ρωγμές στην επιφάνειά του. Παράλληλα δείχνουν τις αντιφάσεις του Κορανίου σχετικά με την παρουσία του Ιησού Χριστού και του τελευταίου για τους μουσουλμάνους, προφήτη, Μωάμεθ.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποιος ο ρόλος του τέως πρωθυπουργού

Του Σωτήρη Σιδέρη

Συντονισμένο σχέδιο με στόχο να οδηγηθεί η νέα ελληνική κυβέρνηση σε οικονομική και διπλωματική ασφυξία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με τη συμμετοχή χωρών του ΝΑΤΟ, τραπεζών, στελεχών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Βερολίνου, βαλτικών χωρών αλλά κυρίως της Πολωνίας. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα ολόκληρο σύστημα που επέβαλε και στήριξε το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και δεν θέλει την παραμικρή παρέκκλιση από αυτή την πορεία.

Όλα ξεκίνησαν πριν από τις εκλογές κι ενώ διαφαινόταν η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο τέως πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, παρά τις συστάσεις ξένων ηγετών, ζήτησε παράταση του προγράμματος μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, στη Βουλή, παρουσιάζοντας τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, στη Σύνοδο Κορυφής του περασμένου Δεκεμβρίου πολλές χώρες και με ιδιαίτερη ένταση η Φινλανδία, που έχει εκλογές του Μάιο, συνέστησαν στον κ. Σαμαρά να δεχτεί παράταση ενός έτους, για όλο το 2015 δηλαδή ή στην χειρότερη περίπτωση μέχρι το καλοκαίρι. Ο Αντώνης Σαμαράς αρνήθηκε, με προφανή στόχο να προκαλέσει ασφυξία στην επόμενη κυβέρνηση. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η προσπάθεια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), στο οποίο ανήκει η ευρωομάδα της ΝΔ, να καταδικάσει τη νέα κυβέρνηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, στη δίνη των εξελίξεων τότε, δεν εκτίμησε σωστά τις συνέπειες ή δεν ήθελε να εμφανιστεί με θέσεις για παράταση του προγράμματος. Θέλοντας όμως να κάνουν ένα δώρο στον Αντώνη Σαμαρά, οι Γερμανοί κατά κύριο λόγο, δέχτηκαν το αίτημά του και έτσι ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται τώρα εν μέσω πολλαπλών πιέσεων.

Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τον σχηματισμό κυβέρνησης με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ξεδιπλώθηκε το δεύτερο μέρος του σχεδίου για πρόκληση οικονομικής, χρονικής και διπλωματικής ασφυξίας στην κυβέρνηση. Στο πρώτο Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. αμέσως μετά τις εκλογές, όταν ανέκυψε το πρόβλημα με το κείμενο για τις κυρώσεις προς τη Ρωσία, η Αθήνα, χάρη αφενός στους επιδέξιους χειρισμούς του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, και αφετέρου στην παρασκηνιακή στήριξη της Ιταλίας και της Γαλλίας, κατάφερε να προσπεράσει τον ύφαλο, αφού όμως η νέα κυβέρνηση δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις με το υποκριτικό επιχείρημα ότι θέλει να προκαλέσει κρίση στην στρατηγική των δυτικών οργανισμών και να περάσει στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας.

Η ομαλή κατάληξη του επεισοδίου αυτού όμως, αντί να ομαλοποιήσει τον διάλογο εντός των κοινοτικών οργάνων, αποκάλυψε τις ακόμη χειρότερες διαθέσεις των Γερμανών και των Πολωνών. Σε ένα κρεσέντο παράλληλων επαφών και διαβημάτων, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Εξωτερικών επιθυμούσαν να καταστήσουν σαφές ότι η εμπλοκή με όρους αποικιοκρατικής αντίληψης της εξωτερικής πολιτικής με το πρόβλημα του χρέους δεν είναι αποδεκτή. Τα πράγματα, ωστόσο, και πάλι δεν πήραν θετική κατεύθυνση. Δύο αλλεπάλληλα γεγονότα προκάλεσαν οργή σε παράγοντες της κυβέρνησης και έδειξαν την αυταρχική αντίληψη ορισμένων χωρών.

Η επίθεση του ΕΛΚ
Το πρώτο γεγονός ήταν η οργανωμένη προσπάθεια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ-ΕΡΡ) και του προέδρου του, Γερμανού Χριστιανοδημοκράτη Μάνφρεντ Βέμπερ, να υπάρξει ψήφισμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το οποίο να καταδικάζεται η νέα ελληνική κυβέρνηση για την συμμετοχή των ΑΝΕΛ, συμμετοχή που, κατά την άποψή του, ευνοεί την «άνοδο του εξτρεμισμού στην Ευρώπη». Ουσιαστικός στόχος ήταν η απομόνωση της νέας ελληνικής κυβέρνησης από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, κάτι που θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην αποσταθεροποίησή της.

Η Νέα Δημοκρατία στήριξε τις προσπάθειες Βέμπερ, στρεφόμενη κατά της κυβέρνησης. Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Δημήτρης Παπαδημούλης, μετά την άρνηση όλων των άλλων ευρω-ομάδων να στηρίξουν το ψήφισμα δήλωσε ότι «η υποκρισία περισσεύει, τη στιγμή που η ίδια η ΝΔ είχε στο πρόσφατο παρελθόν συνεργαστεί σε κυβερνητικό επίπεδο με τον ακραιφνώς ακροδεξιό Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, παρόλο που ήταν γνωστή και η φιλοχουντική στάση του και οι ακραίες και ξενοφοβικές θέσεις του».

Το δεύτερο ζήτημα που ανέκυψε, ήταν η δήλωση της υπουργού Άμυνας της Γερμανίας, Ούρσουλα φον ντε Λάιεν, ότι «παρ’ όλες τις διαφωνίες για οικονομικά και κοινωνικά θέματα, η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να διακινδυνεύσει την εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία της σε ό,τι αφορά στα θέματα ασφάλειας, η οποία αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια δεκαετιών». Ουσιαστικά η γερμανίδα υπουργός έθετε ζήτημα παραμονής της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ λόγω της προσέγγισής της με τη Μόσχα στο θέμα των κυρώσεων. Σε άλλη περίπτωση μία τέτοια δήλωση δεν θα προκαλούσε παρά ειρωνικά σχόλια, αλλά επειδή υπάρχει σε εξέλιξη σχέδιο πιέσεων κατά της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα, εκλαμβάνεται, φυσικά, ως πρόκληση.

Οι απαντήσεις που πήρε η Ούρσουλα φον ντε Λάιεν ήταν σκληρές. Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με έγκυρες διπλωματικές πηγές, τόσο σε επίπεδο μονίμων αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ όσο και σε υπουργικό επίπεδο έχουν εκφραστεί πιο σκληρές κριτικές για τη στάση της Συμμαχίας έναντι της Ρωσίας, οι οποίες όμως μένουν στο παρασκήνιο και εντός των τειχών της. Οι απειλές και οι εκβιασμοί κατά της Ελλάδας, και δη από Γερμανούς, αφορούν προφανώς στη διαπραγμάτευση για το χρέος, αφορούν όμως και στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Βερολίνου, καθώς το τελευταίο χρησιμοποίησε την Αθήνα για να αναχαιτίσει τη στήριξη Ομπάμα, κάτι που έφερε αποτέλεσμα.

Οι πιέσεις είναι βέβαιο ότι θα ενταθούν σε πολλά επίπεδα και στο διπλωματικό πεδίο. Είναι επίσης βέβαιο ότι τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Νίκος Κοτζιάς θα επιμείνουν στη γραμμή «εναλλασσόμενων επιλογών», δηλαδή ανοίγοντας διαύλους και επεξεργαζόμενοι σχέδια για το μέλλον των σχέσεων με τη Ρωσία, την Κίνα, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και άλλες χώρες. Άλλωστε, όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές, τις πλέον ανεπτυγμένες και στρατηγικές σχέσεις με τη Ρωσία τις έχει η ίδια η Γερμανία.

Στην αντεπίθεση η Ελλάδα
Στρατηγικός στόχος της ελληνικής κυβέρνησης είναι να αποτινάξει την εικόνα του κράτους – παρία και να αναβαθμίσει τη θέση της χώρας στο διεθνές σκηνικό. Δεν είναι μόνο τα ταξίδια που ήδη προγραμματίζονται για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, αλλά και η πρόθεση του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών να «αλωνίσουν» τον κόσμο.
Με το σκεπτικό αυτό, η πιθανή επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Μόσχα για την επέτειο της νίκης κατά των ναζί θα συνδυαστεί με σειρά συμφωνιών και συγκεκριμένες επιλογές για ουσιαστική αναβάθμιση των διμερών σχέσεων, στα πρότυπα πολλών δυτικών χωρών.

Η Πολωνία και άλλες βαλτικές χώρες πολύ σέρνουν τον χορό της αντιρωσικής «υστερίας» -προφανώς με τις πλάτες των ΗΠΑ- ήδη έχουν γίνει δέκτες της ελληνικής δυσφορίας. Ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, κατά την πρόσφατη συνάντησή του στις Βρυξέλλες με την επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Φεντερίκα Μογκερίνι, έθεσε ανοιχτά ζήτημα λανθασμένης κατεύθυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επικαλούμενος τη στάση των ευρωπαίων στο θέμα της προκλητικής συμπεριφοράς της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ και την απουσία καταδίκης εκ μέρους της Επιτροπής, ο κ. Κοτζιάς άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι η στάση της Ελλάδας θα γίνει πιο σκληρή. Ο Πολωνός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, μπορεί να απαιτεί σε καθημερινή βάση όλο και πιο πολλά μέτρα κατά της Ρωσίας, αλλά είναι θέμα χρόνου να δεχτεί πολιτική μομφή εκ μέρους της Αθήνας, με το σκεπτικό ότι εκ της θέσεώς του οφείλει να είναι αντικειμενικός και διακριτικός, κάτι που δεν είναι σήμερα.

Η τακτική των «εναλλασσόμενων επιλογών» προβλέπει ταυτόχρονα την ανάπτυξη διπλωματικών πρωτοβουλιών εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, κάτι που όχι μόνο θα τροποποιήσει επί το θετικότερο τη θέση της χώρας μας, αλλά θα της προσφέρει και διαπραγματευτικά και εθνικά οφέλη. Η διαμεσολάβηση μπορεί να αποτελέσει ένα σημείο αναφοράς σε μία επόμενη φάση, υπό τον όρο, φυσικά, ότι η κυβέρνηση θα ανταπεξέλθει και θα βγει αλώβητη από την μεγάλη διαπραγμάτευση που έχει ακόμη μπροστά της, ότι θα ομαλοποιήσει την κατάσταση και θα μπορέσει έτσι να ανασυγκροτήσει τη χώρα και διπλωματικά και πολιτικά.

Είναι προφανές ότι όλο αυτό το σύστημα που οδηγούσε σε αποσύνθεση τη χώρα δεν είναι ικανοποιημένο από την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα και θέλει να οδηγήσει την κυβέρνηση σε μία μορφή «στραγγαλισμού» για να παραιτηθεί από κάθε είδους διεκδίκηση, οικονομική ή διπλωματική. Η πορεία θα είναι μακρά και δύσκολη και τα «χτυπήματα» που θα δεχόμαστε θα εξελίσσονται σε μόνιμη βάση. Κατά συνέπεια, για κάθε βήμα που θα κάνει προς τα πίσω η Αθήνα, οι επιθέσεις θα κλιμακώνονται. Ελπίδες ανασυγκρότησης υπάρχουν μόνο αν τηρηθεί μία καλά σχεδιασμένη γραμμή, που θα υπηρετεί βασικούς εθνικούς στόχους με επιμονή, υπομονή και χωρίς υπαναχωρήσεις.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 276



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


 


Γράφει ο Κλεισθένης

Οι πρόσφατες εκλογές επέφεραν αλλαγές, όχι φυσικά δομικές, υπήρξαν όμως και ανατροπές.
Είναι γνωστό ότι δομικές αλλαγές δεν γίνονται με εκλογές αλλά με επαναστάσεις ή δικτατορίες. Επειδή λοιπόν δεν είχαμε ούτε επανάσταση ούτε επιβολή δικτατορίας οι αλλαγές είναι μέσα στα πλαίσια του οικονομικοπολιτικού μας συστήματος.

Αλλαγή πρώτη: Έχουμε μία ετερόκλητη συμμαχία της κεντροαριστεράς με ένα ακροδεξιό σχήμα, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ.
Προϋπήρξε φυσικά η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ αλλά αυτά τα κόμματα εφάπτονταν στον πολιτικό χάρτη. Η σημερινή συγκυβέρνηση είναι ετερόκλητη με μόνο συνδετικό την κατάργηση των μνημονίων.

Αλλαγή δεύτερη: Η αριστερόστροφη πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ είχε προ πολλού αγκιστρωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι κεντρογενείς και δεξιόστροφοι παρέμειναν στο ήδη μειωμένο ΠΑΣΟΚ. Η αλλαγή έγκειται στο ότι το λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ προσπάθησε μέσω του Γιώργου Παπανδρέου να εκφραστεί πολιτικά πλην όμως απέτυχε να μπει στην βουλή.

Αλλαγή τρίτη: Άρχισε ο λαός δειλά-δειλά να ξαναβγαίνει στους δρόμους χωρίς τα κομματικά "καπελώματα". Αυτή η αλλαγή πιθανά θα επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις και στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε όλο το πολιτικό φάσμα. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι οι κουκουλοφόροι παρακρατικοί δεν έκαναν την εμφάνισή τους και η παρουσία της αστυνομίας ήταν διακριτική. Αυτή η απουσία δίνει το δικαίωμα σε κάποιον να υποστηρίξει ότι όταν η πολιτική εξουσία εξυπηρετείται από τις συγκεντρώσεις οι κουκουλοφόροι-παρακρατικοί δεν εμφανίζονται και επεκτατικά οι κουκουλοφόροι-παρακρατικοί είναι καθοδηγούμενοι απ' την εκάστοτε κρατική εξουσία.

Αλλαγή-ανατροπή τέταρτη: Το ζήτημα του Ελληνικού χρέους διεθνοποιήθηκε με προφανή καλυτέρευση της διαπραγματευτικής δυνατότητας της κυβέρνησης.

Αλλαγή-ανατροπή πέμπτη: Έγινα από πολλές πλευρές αποδεκτό ότι το χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο (βιώσιμο). Αυτό αποτελεί παρακαταθήκη για μελλοντική διεκδίκηση της απομείωσής του είτε με διαγραφή είτε με άλλους τρόπους.

Αλλαγή-ανατροπή έκτη: Τέθηκε από τα επίσημα χείλη του υπ-εξ η διεκδίκηση του αναγκαστικού κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων. Ακόμη και αν οι Γερμανοί δεν δέχονται καμία συζήτηση επ' αυτού η διεκδίκηση υπάρχει στο τραπέζι. Το θέμα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό επειδή διεκδίκηση για πολεμικές αποζημιώσεις κατέθεσε και η Ρωσία το ύψος της οποίας είναι δυσθεώρητο.
Θα υπάρχουν βέβαια και άλλες αλλαγές-ανατροπές που μου διαφεύγουν, αυτές όμως που παραθέτω, πιστεύω, είναι οι πλέον σημαντικές.

Μαζί με τις αναφορές σε αλλαγές και ανατροπές πρέπει να σημειωθεί και ένα σπάνιο παράδοξο. Οι συγκεντρώσεις που έγιναν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό δεν στήριζαν , ως συνήθως κάποια αντιπολίτευση αλλά την Ελληνική κυβέρνηση. Επιπλέον οι συγκεντρώσεις δεν είχαν κομματικό χαρακτήρα αλλά πατριωτικό και έγιναν με προτροπή των social media . Οι συμμετέχοντες στις συγκεντρώσεις δεν ήταν όλοι ψηφοφόροι ή υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝ.ΕΛ αλλά από όλο το κομματικό φάσμα.

Οι εξελίξεις είναι μπροστά, ας περιμένουμε, το βέβαιο είναι ότι θα είναι ραγδαίες και απρόσμενες.
Ίδωμεν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Θάνος Πίτατζης

Στο σημερινό μας άρθρο με αφορμή την ανακοίνωση των συναδέλφων (έχω υπογράψει και εγώ αυτήν την ανακοίνωση)  προς την κυβέρνηση από το μεταπτυχιακό “MSc Oil and Gas Technology” του ΤΕΙ Καβάλας οι οποίοι εκφράζουν την αγωνία τους για την τύχη του μεγάλου διαγωνισμού παραχωρήσεων που είναι σε εξέλιξη αλλά γενικά για την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο των υδρογονανθράκων στην Ελλάδα (βλέπε εδώ), το όποιο αφιερώνουμε σε αυτούς, θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε όλη την διαδικασία εξόρυξης υδρογονανθράκων με σκοπό να αναλύσουμε  γιατί οι χαμηλές τιμές πετρελαίου δεν επηρεάζουν τους δύο ελληνικούς διαγωνισμούς παραχώρησης οικοπέδων για εξερεύνηση και παραγωγή υδρογονανθράκων. Ακόμη θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε ρεαλιστικά ότι η εξαγγελία περί ίδρυσης κρατικής εταιρείας εξόρυξης και παραγωγής υδρογονανθράκων είναι μη βιώσιμη με βάση τη διεθνή πρακτική στον τομέα των υδρογονανθράκων.

Επίσης θα αναλύσουμε γιατί το χαρτί ελληνικοί υδρογονάνθρακες και γενικά η ενέργεια μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμο ακόμη και στην επερχόμενη διαπραγμάτευση για το ελληνικό χρέος. Θέλουμε να τονίσουμε ότι η Ελλάδα σαν μελλοντικός παραγωγός υδρογονανθράκων και σαν ενεργειακός κόμβος της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και Μεσογείου έχει αυξημένη βαρύτητα στις διαπραγματεύσεις και στην εξωτερική πολιτική. Τέλος σημειώνουμε ότι κατά την διάρκεια των πρόσφατων εκλογών κανένα κόμμα  δεν αναφέρθηκε  στον τομέα της ενέργειας. Προεκλογικά δεν κατατέθηκε κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας.

Τα ενεργειακά θέματα που κατά την γνώμη μας θα έπρεπε να κυριαρχούν στις ελληνικές εκλογές είναι:
• Ανακήρυξη Ελληνικής ΑΟΖ
• Ανάπτυξη των συμβατικών κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου
• Τρόποι εκμετάλλευσης των υδριτών μεθανίου της Ελληνικής ΑΟΖ (θα επανέλθουμε με άρθρο μόνο για αυτό το θέμα)
• Αγωγοί φυσικού αερίου (TAP, East Med, IGB, ITGI)
• Έργα ενεργειακής υποδομής και άλλα πολλά 

Ελληνικοί Διαγωνισμοί Παραχώρησης Οικοπέδων
Σε αυτό το κομμάτι θα αναφερθούμε στους δύο  διαγωνισμούς που έχουν ανακηρυχτεί ήδη και τρέχουν για τους Ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Θα μου πείτε μα το ξέρουμε γιατί να διαβάζουμε τα ίδια, δεν είναι ακριβώς έτσι γιατί άμα παρακολουθήσετε στο διαδίκτυο διαλέξεις του Κύριου Νίκου Λυγερού όταν ρωτάει το κοινό πόσοι ξέρατε για τους διαγωνισμούς σηκώνει το χέρι του (10 στα 150 ή 200 άτομα), δηλαδή το 5%, αυτό είναι εξωφρενικό. Όταν δεν ξέρεις τι γίνεται στην ίδια σου την χώρα είσαι καταδικασμένος σαν τυφλός ενώ έχεις μάτια. Παραθέτουμε παρακάτω δύο φωτογραφίες με τους διαγωνισμούς.


Διαδικασία Εξόρυξης Υδρογονανθράκων

Θα έχετε παρατηρήσει τους τελευταίους 3-4 μήνες άρθρα που αναφέρουν βόμβα για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες ή κίνδυνος για τα πετρέλαια στην Ελλάδα λόγω των χαμηλών τιμών πετρελαίου, αυτοί που τα γράφουνε αυτά είτε τα γράφουνε εσκεμμένα είτε απλά δεν γνωρίζουν γιατί απλά δεν είναι μηχανικοί πετρελαίου. Ακόμη αναφέρουν σε αυτά τα άρθρα ότι η πολιτική αβεβαιότητα και η ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ είναι  παράγοντες αποτυχίας των διαγωνισμών, σε αυτά συμφωνούμε και θεωρούμε ότι είναι πιο σημαντικά από τις χαμηλές τιμές πετρελαίου. Οι τιμές πετρελαίου έχουν προκαλέσει σίγουρα δύο καταστάσεις στην παγκόσμια βιομηχανία πετρελαίου και αυτές είναι:

• Οι εταιρείες μειώνουμε τους προϋπολογισμούς τους για έρευνα και εξόρυξη νέων πηγών υδρογονανθράκων
•  Με τις σημερινές τιμές στα 50$ ανά βαρέλι είναι ασύμφορη η εξόρυξη σε μεγάλα βάθη όπως αυτά του Ιουνίου και της Κρήτης και χρειάζονται σίγουρα τιμές πάνω 70$ ανά βαρέλι για να υπάρχει κάποιο κέρδος για τις εταιρείες που θα επιχειρήσουν εξορύξεις στα ελληνικά οικόπεδα
Οι σημερινές τιμές δεν επηρεάζουν προς το παρόν τουλάχιστον τους διαγωνισμούς, εκτός και αν συνεχίσουν να βρίσκονται στα επίπεδα των 50$ ανά βαρέλι τουλάχιστον μέχρι και το φθινόπωρο. Ακόμη δεν επηρεάζουν οι τιμές αυτές την προσέλευση των εταιρειών γιατί απλά στην αρχή της διαδικασίας ανάπτυξης υδρογονανθράκων οι εταιρείες τα πρώτα 2-3 χρόνια κάνουν σεισμικές έρευνες και αφού κρίνουν ότι υπάρχει κοίτασμα στόχος τότε μόνο προχωρούν σε δοκιμαστικές γεωτρήσεις, οι οποίες κοστίζουν 70 με 100 εκατομμύρια δολάρια η καθεμία. Από τα παραπάνω ας φτιάξουμε ένα υποθετικό χρονοδιάγραμμα για την ανάπτυξη των ελληνικών υδρογονανθράκων στις περιοχές του Ιουνίου και Κρήτης, αυτό είναι:
• Ιούνιος 2015: Τέλος υποβολής προσφορών εταιρειών για τα οικόπεδα ( η κυβέρνηση ανακοίνωσέ ότι θα τους διακόψει και θα τους ξανά προκηρύξει, εμείς πιστεύουμε ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο και ο διαγωνισμός θα γίνει κανονικά, υπάρχει βέβαια και μια περίπτωση για 3μήνη ή 6μήνη παράταση σε περίπτωση μη ικανοποιητικής προσέλευσης). Όλα αυτά βέβαια προϋποθέτουν ότι η Ελλάδα έχει μείνει εντός ευρώ και δεν έχει χρεωκοπήσει.
• Ιούνιος 2015 – Μάρτιος / Ιούνιος 2016: Υπογραφή συμβάσεων παραχώρησης ανάμεσα στο ελληνικό κράτος και τις εταιρείες και κύρωση από την βουλή
• Ιούνιος 2016 – Ιούνιος 2018: Οι εταιρείες πραγματοποιούν τις δικές τους σεισμικές έρευνες και αξιολογούν τα αποτελέσματα (άρα μέχρι τα μέσα του 2018 δεν ενδιαφέρει τις εταιρείες η χαμηλή τιμή πετρελαίου)
• Ιούνιος 2018 – Ιούνιος 2021: Πραγματοποίηση ερευνητικών γεωτρήσεων σε περίπτωση εντοπισμού κοιτάσματος/στόχου
• Ιούνιος 2021 και μετά: Σε περίπτωση θετικών γεωτρήσεων και εντοπισμό εμπορικά εκμεταλλεύσιμων ποσοτήτων υδρογονανθράκων θα χρειαστούνε άλλα 4 - 7 χρόνια  για την κατασκευή των κατάλληλων υποδομών για την παραγωγή και την μεταφορά του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Επίσης πρέπει να βρεθούν και αντίστοιχες αγορές που θα προωθηθούν αυτές οι ποσότητες. 

Το παράδειγμα της Κύπρου και του Ισραήλ
Κοίτασμα Tamar στο Ισραήλ
Το χρονικό πλαίσιο ανάπτυξης του κοιτάσματος Tamar στο Ισραήλ:
• Ιούνιος 2009: Η πρώτη πετυχημένη γεώτρηση στο κοίτασμα
• Δεκέμβριος 2009: Υπογραφή της Noble με το Ισραήλ για προμήθεια φυσικού αερίου
• Μάιος 2011:   Η Wood Group's Alliance Engineering ανέλαβε το συμβόλαιο για την κατασκευή πλατφόρμας για το κοίτασμα  Tamar
• Απρίλιος 2013: Το κοίτασμα Tamar παράγει πρώτη φορά φυσικό αέριο, 4 χρόνια μετά την ανακάλυψη του
• Φεβρουάριος 2015: Μέχρι σήμερα είναι το μόνο κοίτασμα που παράγει φυσικό αέριο στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο [1]
Κοίτασμα Αφροδίτη στην Κύπρο
Το χρονικό πλαίσιο ανάπτυξης του κοιτάσματος Αφροδίτη στην Κύπρο:
• Δεκέμβριος 2011: Ανακάλυψη του κοιτάσματος Αφροδίτη από την Noble Energy
• Οκτώβριος 2013: Η Delek Group ανακοίνωσε την πετυχημένη παραγωγή φυσικού αερίου από το Οικόπεδο 12
• Φεβρουάριος 2015: Μέχρι σήμερα γίνονται συζητήσεις για  μεταξύ των εταιρειών και της Κυπριακής Κυβέρνησης για τον τρόπο αξιοποίησης του κοιτάσματος Αφροδίτης [2]
Διαγωνισμός εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στις τρείς χερσαίες περιοχές της Δυτικής Ελλάδας

Επί του θέματος σας παραθέτω σχετικό δημοσίευμα από την ιστοσελίδα www.energypress.gr που θεωρώ ότι καλύπτει πλήρως το θέμα, το σχετικό άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ:
Δύο τελικά προσφορές, υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό για την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε χερσαίες περιοχές της Δ. Ελλάδας, η μία από τα ΕΛΠΕ και η άλλη από την επίσης ελληνική Energean Oil. (η συνέχεια εδώ) 

Τιμές Πετρελαίου
Η πιο  σημαντική βέβαια παράμετρος για την εκμετάλλευση των ελληνικών κοιτασμάτων είναι τιμή πετρελαίου και πρέπει να τονίσουμε ότι αν η τιμή μείνει στα 50$ για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα τότε η εκμετάλλευση των ελληνικών συμβατικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου είναι ασύμφορη και μπορεί να μην γίνει ποτέ.
Επίσης να αναφέρουμε ότι  επί του θέματος των χαμηλών τιμών πετρελαίου και πως επηρεάζουν την παγκόσμια βιομηχανία πετρελαίου σας παραθέτουμε 3 άρθρα επί του θέματος από τον ειδικό αναλυτή Κυριάκο Μεζόπουλο, τα άρθρα αυτά μπορείτε να τα βρείτε παρακάτω:
http://energypress.gr/news/Oi-kyries-agores-energeias-riska-kai-eykairies
http://energypress.gr/news/Ptwsh-ths-timhs-toy-petrelaioy:-Giati-toso-apotoma
http://energypress.gr/news/Ptwsh-ths-timhs-toy-petrelaioy:-Ta-3-pithana-senaria
http://www.energypress.gr/news/Ptwsh-petrelaioy:-Pws-mporoyme-na-kerdisoyme-san-ependytes

Σε αυτό το σημείο θα κάνουμε μόνο μια προσθήκη από πρόσφατη έρευνα της Rystad Energy , μίας συμβουλευτικής εταιρείας με έδρα το Όσλο της Νορβηγίας που αναφέρει ότι το 2015 θα είναι δύσκολη χρονιά για το πετρέλαιο λόγω των τιμών πετρελαίου. Παρακάτω σας παρουσιάζουμε ένα σχεδιάγραμμα με τις τιμές πετρελαίου ανάλογα με το κόστος εξόρυξης ανά είδος υδρογονάνθρακα. Επίσης στον οριζόντιο άξονα παρουσιάζεται το μερίδιο αγοράς με ορίζοντα το 2020 του κάθε είδους πετρελαίου.
(Πηγή γραφήματος)


Όπως θα παρατηρήσετε και από το σχεδιάγραμμα παρακάτω για να γίνει εξόρυξη των υδρογονανθράκων της χώρας μας χρειάζονται τιμές τουλάχιστον στα 75$ ανά βαρέλι. Επίσης αναφέραμε πιο πάνω ότι οι τιμές δεν επηρεάζουν στην πρώτη φάση εξόρυξης αλλά αν έχουμε μπει σε μια εποχή χαμηλών διεθνών τιμών πετρελαίου που θα διαρκέσει πολύ τότε ο διαγωνισμός των ελληνικών οικοπέδων μπορεί να αποτύχει οικτρά. Τέλος όσον αναφορά τις τιμές κανένας δεν μπορεί να προβλέψει που θα κυμανθούν γιατί πρόκειται για μια τιμή που διαμορφώνεται από τους κανόνες της αγοράς πετρελαίου αλλά επηρεάζεται και από τεχνολογικούς, γεωπολιτικούς χρηματιστηριακούς και κοινωνικούς λόγους.

Πολιτική αβεβαιότητα και έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ
Σε αυτό το σημείο να τονίσουμε απλώς ότι η παραπάνω λόγοι είναι ίσως οι πιο σημαντικοί και επηρεάζουν άμεσα την επιτυχία ή μη του μεγάλου γύρου παραχωρήσεων που είναι σε εξέλιξη αυτή την στιγμή.
Κρατική εταιρεία εξόρυξης και παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου, μια εταιρεία που δεν πρόκειται να γίνει τουλάχιστον μέχρι το 2030
Σε αυτό το σημείο θα παραθέσουμε την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο των υδρογονανθράκων στο Μεξικό και πως εκεί επιχειρείται μέσω της μεταρρύθμισης του τομέα άνοιγμα της αγοράς και προσέλκυση ξένων επενδύσεων από ιδιωτικές εταιρείες του κλάδου.
Το κομμάτι που παραθέτουμε είναι από πρόσφατο κοινό άρθρο μου με τον Κύριο Καμενόπουλο με όνομα Ενεργειακή Μεταρρύθμιση στο Μεξικό, υδρογονάνθρακες & Ελλάδα, μπορείτε να το βρείτε εδώ.
Παραθέτουμε το κομμάτι:
Ενεργειακή Μεταρρύθμιση στο Μεξικό
Στα τέλη του 2013 η Μεξικάνικη κυβέρνηση μετά από μεγάλο αγώνα κατάφερε να περάσει από το Μεξικανικό Κογκρέσο την νομοθεσία για την ενεργειακή μεταρρύθμιση της βιομηχανίας των υδρογονανθράκων της χώρας. Αυτή η νομοθεσία  μετέβαλε την απαγόρευση του 1938 σχετικά με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στον τομέα ενέργειας του Μεξικού . Οι μεταρρυθμίσεις αυτές, που τελειώνουν το 75-έτος μονοπώλιο της Petroleos Mexicanos (Pemex) και επιτρέπουν μεγαλύτερες ξένες επενδύσεις, είναι η πρώτη προσπάθεια που περιλαμβάνει συνταγματική αλλαγή, και υπόσχεται να αντιμετωπίσει πολλές από τις προκλήσεις που έχουν οδηγήσει σε μια δεκαετία όπου η παραγωγή πετρελαίου στο Μεξικό μειώνεται χρόνο με το χρόνο. (παρατηρήστε το διάγραμμα παρακάτω) [3]

Πέρυσι, το Μεξικό παρήγαγε 2,90 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (bbl / d) του συνόλου των υγρών, συνεχίζοντας την πτώση από την κορυφή των 3.850.000 βαρέλια / ημέρα το 2004. Το αργό πετρέλαιο είναι το πιο σημαντικό στοιχείο της παραγωγής υγρών καυσίμων του Μεξικού, η οποία αντιπροσωπεύει τουλάχιστον το 85% της παραγωγής κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Προκαταρκτικές εκτιμήσεις δείχνουν τον Απρίλιο 2014 η παραγωγή του αργού πετρελαίου ήταν περίπου 2,5 εκατομμύρια βαρέλια / ημέρα, το χαμηλότερο μηνιαίο μέσο όρο από το 1995. [3]
Οι νέες μεταρρυθμίσεις περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
- Δημιουργία τεσσάρων μοντέλων συμβάσεων για παραγωγή και  εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου και , συμπεριλαμβανομένων των συμβάσεων παροχής υπηρεσιών, κατανομής της παραγωγής, των κερδών και τις άδειες.
- Δίνει στην  Pemex (κρατική εταιρεία πετρελαίου του Μεξικού) την προτεραιότητα πρώτης προτίμησης για την ανάπτυξη των πόρων του Μεξικού  πριν οι ιδιωτικές εταιρείες αρχίζουν γύρους υποβολής προσφορών. Επίσης σε αυτήν την ρύθμιση η Pemex μπορεί να παράσχει οικονομική και τεχνική σχέδια για την ανάπτυξη των πόρων αυτών  εντός τριών ετών.
- Δίνει την ρυθμιστική αρχή πάνω στους τομείς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου προς την Ρυθμιστική Επιτροπή Ενέργειας, την γραμματέας της ενέργειας, καθώς και την Εθνική Επιτροπή υδρογονανθράκων, και επίσης επιδιώκει να δημιουργήσει το νέο Εθνικό Οργανισμό Βιομηχανικής Ασφάλειας και Προστασίας του Περιβάλλοντος.
- Η Pemex πρέπει να παραμείνει ως κρατική, αλλά με περισσότερη διοικητική και δημοσιονομική αυτονομία, που θα επιτρέψει στην εταιρεία να ανταγωνιστεί τις προσφορές με άλλες επιχειρήσεις σε νέα έργα.
- Καθιέρωση του Μεξικού Ταμείο των Πετρελαίων  για τη διαχείριση των πληρωμών των συμβάσεων και τα έσοδα από το πετρέλαιο. [3]

Οι δύο τελευταίες μεταρρυθμίσεις θα μπορούσανε να έχουνε σαν παράδειγμα το παράδειγμα της Νορβηγίας. (βλέπε εδώ σχετικό άρθρο)
Η Ενεργειακή μεταρρύθμιση θα μπορούσε να αυξήσει μακροπρόθεσμα την παραγωγή πετρελαίου του Μεξικού κατά 75%
Η εκτίμηση της Αμερικανικής Υπηρεσίας Ενέργειας (EIA) για την μελλοντική παραγωγή πετρελαίου προέβλεπε το 2013 ότι η παραγωγή του Μεξικού θα συνεχίσει να μειώνεται από 3,0 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (MMbbl / d) σε 2.010 έως 1,8 MMbbl / d το 2025 και στη συνέχεια θα αγωνιζότανε να παραμείνει στα επίπεδα των 2,0 έως 2,1 MMbbl / d με το 2040.

Όμως μετά την εισαγωγή των μεταρρυθμίσεων από την Μεξικανική κυβέρνηση η εκτίμηση της EIA to 2014 άλλαξε δραματικά και πλέον προβλέπει ότι η παραγωγή του Μεξικού θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί στο 2,9 MMbbl / d μέχρι το 2020 και στη συνέχεια να αυξηθεί σε 3,7 MMbbl / d από το 2040, περίπου 75% υψηλότερες σε σχέση με τις προοπτικές του περασμένου έτους. Οι πραγματικές επιδόσεις μπορεί να εξακολουθούν να διαφέρουν σημαντικά από αυτές τις προβλέψεις, λόγω της μελλοντικής επιτυχίας των μεταρρυθμίσεων, των πόρων και των τεχνολογικών εξελίξεων, καθώς και των διεθνών τιμών  στην αγορά πετρελαίου. (παρατηρήστε το σχεδιάγραμμα παρακάτω) [4]



Από το 2008, η δομή των συμβάσεων για κάθε ιδιωτική εταιρεία που συνεργάζεται με την Pemex ήταν μια σύμβαση παροχής υπηρεσιών που βασιζότανε στην απόδοση, η οποία προσφέρει οικονομικά κίνητρα σε ιδιώτες εργολάβους που εργάζονται στον τομέα της ενέργειας του Μεξικού. Κίνητρα δόθηκαν σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως όταν ένα έργο έχει ολοκληρωθεί πριν από το χρονοδιάγραμμα, όταν η Pemex αποκομίζει οφέλη από τη χρήση της νέας τεχνολογίας που παρέχονται από τον ανάδοχο, ή όταν ο ανάδοχος είναι πιο επιτυχής από ό, τι αναμενόταν αρχικά. Οι συμβάσεις αυτές περιλαμβάνουν επίσης ποινές για την περιβαλλοντική αμέλεια ή παράλειψη να εκπληρώσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις. [4]

Η νομοθεσία του Μεξικού εισήγαγε τρία νέα είδη συμβάσεων που θα παρέχει περισσότερες ευκαιρίες για τις ξένες επενδύσεις στον τομέα της ενέργειας της:
- Συμβάσεις συμμετοχής στα κέρδη επιτρέπουν στις εταιρείες να λάβουν ένα ποσοστό από τα κέρδη που προκύπτουν από την ανάπτυξη του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Ενώ οι εταιρείες που εισέρχονται σε αυτές τις συμβάσεις δεν θα έχουν τους πόρους που αναπτύσσονται, θα είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν τα έσοδα από μέρους τους των εκτιμώμενων μελλοντικών κερδών.
- Συμβάσεων κατανομής της παραγωγής επιτρέπουν στις εταιρείες να κατέχουν τον τίτλο σε ένα ποσοστό του όγκου των πόρων που παράγονται.
- Άδειες που επιτρέπουν στις συμμετέχουσες επιχειρήσεις να πληρωθούνε με τη μορφή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που εξάγεται από κάθε έργο.[4]
Τα συμπεράσματα τα οποία θα μπορούσαν να εξαχθούν από τα παραπάνω και τα οποία θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη στην περίπτωση της Ελλάδας είναι τα εξής:
- Η βιομηχανία του πετρελαίου είναι μια δυναμική βιομηχανία που απαιτεί για να είσαι ανταγωνιστικός και να έχεις συνέχεια οικονομικά οφέλη σαν χώρα απαιτεί άμεσες ξένες επενδύσεις, συνεργασία των κρατικών εταιρειών με ιδιωτικές εταιρείες και η εισαγωγή νέου ρυθμιστικού πλαισίου όταν χρειάζεται από την μεριά του κράτους.
- Κάποιοι στην Ελλάδα εξαγγέλλουν την δημιουργία κρατικής εταιρείας πετρελαίων, θα πρέπει να τους προειδοποιήσουμε ότι η χρήση των εσόδων από τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο για ικανοποίηση πελατειακών σχέσεων για ψηφοθηρικούς λόγους θα είναι καταστροφική για τη χώρα. Ας αναλογιστούμε την περίπτωση του Μεξικού, της Βενεζουέλας και του Ιράν, όπου έχουμε κρατικές εταιρείες πετρελαίων, αλόγιστη σπατάλη των εσόδων από τα πετρέλαια, μεγάλη εξάρτηση του κρατικού προϋπολογισμού από αυτά τα έσοδα, στασιμότητα η στην χειρότερη περίπτωση μείωση της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου  και στο τέλος σε περίοδο χαμηλών τιμών όλα αυτά οδηγούνε το κράτος στα πρόθυρα χρεωκοπίας, βλέπε Ρωσία και Βενεζουέλα.

Για να το προχωρήσουμε λίγο πιο παραπέρα θα αναφέρουμε ακόμη πιο συγκεκριμένα  παραδείγματα γιατί η δημιουργία κρατικής εταιρείας πετρελαίου θα αποτύχει.

Νορβηγία
Η Νορβηγία άρχισε να έχει πολύ μεγάλα έσοδα από τους υδρογονάνθρακες  μετά από 20 χρόνων συνεχών επενδύσεων σε υποδομές αλλά και σε  ανθρώπινο δυναμικό. Πιο συγκεκριμένα για να ιδρύσουμε τώρα μια λειτουργική εταιρεία εξόρυξης υδρογονανθράκων θα θέλαμε κάποια δισεκατομμύρια και όλα αυτά όταν βρισκόμαστε σε μια χώρα όπου το κράτος δεν ξέρει αν θα έχει να πληρώσει συντάξεις τον άλλο μήνα. 

Ιράν
Το Ιράν έχει μείωση παραγωγής φυσικού αερίου και πετρελαίου τα τελευταία χρόνια και πλέον προσπαθεί να ρυθμίσει το πυρηνικό του πρόγραμμα ώστε να αρθούν οι δυτικές κυρώσεις και έτσι να προσελκύσει άμεσες ξένες επενδύσεις στο πετρελαϊκό του τομέα από ξένες ιδιωτικές εταιρείες. Ακόμη μιλάμε και για το κράτος που έχει αποδεδειγμένα τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου στον κόσμο τα οποία δεν μπορεί να αναπτύξει λόγω έλλειψης κεφαλαίων και τεχνολογίας. 

Άρα κρατική εταιρεία πετρελαίου μετά το 2030 και βλέπουμε…
Το χαρτί της ενέργειας σαν διαπραγματευτικό όπλο
Εδώ να αναφέρουμε μόνο το εξής όταν έχεις σωστό στρατηγικό και γεωπολιτικό σχεδιασμό σαν χώρα και χρησιμοποιήσεις προς όφελος σου την γεωστρατηγική  σημασία σου αλλά και κάνεις τις σωστές συμμαχίες μέσω πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής το χαρτί που λέγετε ενέργεια μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμο στις ελληνικές κυβερνήσεις. 

Γενικό Συμπέρασμα
Σαν συμπέρασμα θα θέλαμε να παραθέσουμε τους παράγοντες που θα επηρεάσουν την μελλοντική εκμετάλλευση των ελληνικών υδρογονανθράκων, αυτοί είναι:
• Σωστή Γεωπολιτική στρατηγική της Ελλάδος
• Τιμές πετρελαίου
• Περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας  εξόρυξης υδρογονανθράκων σε μεγάλα βάθη
• Η διερεύνηση της αγοράς για το που θα κατευθυνθούν οι Ελληνικοί υδρογονάνθρακες
• Πολιτική και οικονομική  κατάσταση της χώρας

Αθανάσιος Πίτατζης, Διπλωματούχος Μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Μεταπτυχιακός φοιτητής 2014-2015 στο ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (Καβάλα) στο Μεταπτυχιακό Φυσικού Αερίου και Πετρελαίου (http://msc.petrotech.teikav.edu.gr/)
[1] http://www.subseaiq.com/data/Project.aspx?project_id=459
[2] http://www.subseaiq.com/data/Project.aspx?project_id=1008
[3] Μετάφραση και πληροφορίες από τα αγγλικά από το άρθρο Mexico’s energy reform seeks to reverse decline in oil production, http://www.eia.gov/todayinenergy/detail.cfm?id=16431#
[4] Μετάφραση και πληροφορίες από τα αγγλικά από το άρθρο Energy reform could increase Mexico’s long-term oil production by 75%, http://www.eia.gov/todayinenergy/detail.cfm?id=17691

Αφιερωμένο στους συμφοιτητές μου από το μεταπτυχιακό “MSc Oil and Gas Technology” του ΤΕΙ Καβάλας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πάλι χαθήκαμε στο δάσος!
Με την βοήθεια των ''έγκριτων'' δημοσιογράφων (που κάπως πρέπει να δικαιολογήσουν τον μισθό που παίρνουν στ' αφεντικά), χάσαμε αυτές τις μέρες την μπάλα συζητώντας αν ο υπουργός Οικονομικών συμφωνεί με το 67% ή το 70%, ή το 57,35% των μνημονίων!

Κι εκτός απ' την μπάλα χάσαμε και την κοινή λογική.

Την κοινή λογική που λέει, πως κάποιος ως αντιμνημονιακός σαφώς διαφωνεί με την ύπαρξη μνημονίων που καταλύουν την εθνική κυριαρχία και την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος 100%!

Μέσα σ' αυτά όμως τα μνημόνια  έχουν συμπεριληφθεί και κάποια πράγματα που έπρεπε από μόνοι μας, και πολύ πριν την κρίση να είχαμε εφαρμόσει.

Πράγματα που αφορούν την σωστή λειτουργία κράτους και διοίκησης, που ελέγχουν το λαθρεμπόριο, την φοροδιαφυγή, και την αιώνια φορολογική ασυλία και ασυδοσία συγκεκριμένων μεγαλοεπιχειρηματιών και μεγαλοεταιρειών, το κλείσιμο της πόρτας στην κρατική, κυβερνητική και ατομική διαφθορά, στην ''μαύρη'' οικονομία και στο ''μαύρο'' χρήμα.

Πράγματα που δεν έγιναν και γι αυτό φτάσαμε ως εδώ.

Και είναι αυτά ακριβώς τα πράγματα που οι μνημονιακές κυβερνήσεις ΑΠΕΦΥΓΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ, ρίχνοντας όλο το βάρος της ''εφαρμογής'' των μνημονίων στην εξαθλίωση των μικρών και μεσαίων οικονομικά κοινωνικών ομάδων!

Αν λοιπόν αυτά, αποτελούν το 30%, 50%,  ή οποιοδήποτε άλλο ποσοστό μέσα στα μνημόνια, σαφώς κάποιος συμφωνεί μαζί τους, χωρίς συγχρόνως να σημαίνει πως συμφωνεί με την ευρύτερη λογική των μνημονίων! Τόσο απλά!

Βέβαια τα απλά αυτά πολλές φορές (όλες) γίνονται  ''βουτυρο στο ψωμί''  των συστημικών μνημονιακών παπαγάλων-διαστρεβλωτών.

Αντιθέτως, ένα μείζον θέμα όπως αυτό της παράτασης κατά δύο και όχι κατά έξη μήνες της λήξης του τρέχοντος μνημονίου, ώστε να έχει τον χρόνο να διαπραγματευτεί καλύτερα η νέα κυβέρνηση, πέρασε στα ψιλά των διαπλεκόμενων εφημερίδων και καναλιών και δεν βρέθηκε ένας μεγαλοδημοσιογράφος-μεγαλογιουσουφάκι  να απευθύνει πρωτοσέλιδη ερώτηση στον πρώην ''πρωθυπουργό'': ''Τώρα που αποκαλύφθηκε η απάτη σας, τί θα κάνετε για να επανορθώσατε το κακό που κάνατε;''

Είπαμε:
Φτωχοί, είμαστε.
Δαρμένοι, είμαστε.
Αγαθοί, δεν είμαστε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επειδή γίνεται πολλή κουβέντα για το τι ειπώθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες του Eurogroup στις Βρυξέλλες, σας αποκαλύπτω πως ο Γιάνης Βαρουφάκης παρουσίασε στους ομολόγους του αυτό το χαρτονόμισμα των 350 δισεκατομμυρίων, με το οποίο η Ελλάδα ξεχρεώνει μια και καλή.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης έδωσε αυτό το χαρτονόμισμα στον Βόλφγκανγ Σόιμπλε, ο οποίος δεν μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του.

Ο κ. Σόιμπλε ενθουσιάστηκε ακόμα περισσότερο, όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης του είπε πως μπορεί να κρατήσει τα ρέστα -που είναι 27 με 28 δισεκατομμύρια-, γιατί εμείς είμαστε Έλληνες και το χρήμα δεν το λογαριάζουμε.
Φήμες ότι μέλος της ελληνικής αποστολής είπε στα μέλη του Eurogroup να βάλουν το χρέος στον κѠλ⓪ τους, δεν έχουν επιβεβαιωθεί ακόμα.
Πάντως, ένα μέλος της ελληνικής αποστολής είπε «λεφτά είναι ρε κτήνη, δεν είναι άνθρωποι», και καταχειροκροτήθηκε.
Το χαρτονόμισμα των 350 δισεκατομμυρίων σχεδίασε ο Jo Di, ο οποίος εργάζεται για τον ΣΥΡΙΖΑ και μου είπε να σας πω πως πληρώνεται ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ.
(Αύριο θα σας αποκαλύψω και τι άλλο παρουσίασε η ελληνική αποστολή στο Eurogroup.)
Έγραψε ο Pitsirikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στο χθεσινό Eurogroup άρχισε ο μεγάλος γερμανικός εκβιασμός προς τη χώρα μας και την κυβέρνησή της: Πάρτε μνημόνιο (ή συνεχίστε το παλαιό), αλλιώς δεν υπάρχει συμφωνία. Την ίδια ώρα στις πλατείες όλης της χώρας και όλου του πλανήτη οι Έλληνες έδιναν τη δική τους απάντηση («Δεν εκβιαζόμαστε») διεκδικώντας κοινωνική και εθνική αξιοπρέπεια. Τη σκυτάλη θα πάρουν τις επόμενες μέρες οι Ιταλοί - ίσως και άλλοι.
Η χθεσινή άτυπη συνεδρίαση του σώματος των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης ήταν μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσουν αρκετές δύσκολες μέρες, στις οποίες θα δοκιμαστούν σκληρά η πολιτική και ανθρώπινη αντοχή, η υπομονή, η αποφασιστικότητα αλλά και η διαπραγματευτική στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης και των ανθρώπων που την αποτελούν.
Η Γερμανία – η οποία διαφεντεύει την ευρωζώνη – δεν δέχεται να υποχωρήσει άνευ όρων στην ελληνική κυβέρνηση. Δεν αντέχει να κάνει ήρωες τους «χρεοκοπημένους Έλληνες» και τη νέα ηγεσία τους, η οποία προσπαθεί να τηρήσει την προεκλογική της υπόσχεση για απαλλαγή από το μνημόνιο και τη λιτότητα και δίνει τη μάχη της με τη γερμανική αδιαλλαξία για να μπει η χώρα σε φάση ανάπτυξης.
Το Βερολίνο βλέπει με τρόμο το ενδεχόμενο μια υποχώρησή του να φουντώσει και άλλες, παρόμοιες διεκδικήσεις από άλλες, μεγαλύτερες χώρες του ευρώ.
Επομένως θα κάνει τα πάντα όχι μόνο για να παραμείνει σταθερό στις θέσεις του, αλλά και για να ταπεινώσει, ει δυνατόν, την Ελλάδα, την κυβέρνησή της και τον ελληνικό λαό. Ακόμη και αν η Γερμανία υποχωρήσει τελικά – προ του φόβου να ταλαιπωρείται για μήνες το «ιερό» γι’ αυτήν ευρώ ή να αμφισβητηθεί η σταθερότητά του –, θέλει να «επικοινωνήσει» αυτήν την υποχώρηση ως μια ακόμη κίνηση ελεημοσύνης ή «διάσωσης». Σε καμιά περίπτωση ως δική της υποχώρηση. Και σίγουρα με την ελληνική κυβέρνηση στραπατσαρισμένη.
Απειλή για ασφυξία
Πίσω από τις γραμμές των επίσημων δηλώσεων, ακόμη και του Σόιμπλε, διαφαίνεται ότι υπάρχει έδαφος συμφωνίας. Όμως ο δρόμος είναι στρωμένος με αγκάθια. Ένα από αυτά είναι η επιμονή στις «μεταρρυθμίσεις», στην κορυφή των οποίων παραμένει το ασφαλιστικό. Επίσης να μην ξεχνάμε τις ιδιωτικοποιήσεις, των οποίων η ελληνική κυβέρνηση επιθυμεί να αλλάξει το μοντέλο, αλλά και την κατεύθυνση των εσόδων προς την ασφάλιση αντί για το χρέος.
Συμπληρώστε τέλος το πρόγραμμα ανακούφισης των αγρίως πληγέντων από τα μνημόνια λαϊκών στρωμάτων, του οποίου η χρηματοδότηση θα αποτελέσει ένα από τα σημεία πίεσης της Γερμανίας.
Με όλα αυτά στον λογαριασμό, και ίσως άλλα που θα μάθουμε κατά την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης, η πίεση προς την Ελλάδα ενδέχεται να φτάσει στα όρια της ασφυξίας. Ήδη ο Ντράγκι έριξε την προειδοποιητική βολή. Σε κάθε περίπτωση, ο γερμανικός εκβιασμός για τη διαιώνιση της κυριαρχίας της Γερμανίας τόσο στη χώρα μας όσο και στις υπόλοιπες της ευρωζώνης θα είναι σκληρός. Συνεπώς υπάρχει σοβαρότατο ενδεχόμενο οι αντοχές της κυβέρνησης, σε όλα τα επίπεδα που προηγουμένως περιγράψαμε, να δοκιμαστούν μέχρι τα όριά τους.
Να απαντήσουμε!
Όμως ο εκβιασμός και οι απειλές δεν έχουν μοναδικό αποδέκτη την κυβέρνηση.
Σίγουρα ο πρώτος στόχος είναι το στραπατσάρισμά της. Ωστόσο ο κύριος στόχος θα είναι, ακόμη μια φορά, ο ελληνικός λαός. Αυτός θα κληθεί να δώσει τις καθοριστικές απαντήσεις.
Η Γερμανία προσπαθεί, μεταξύ άλλων, να «διαβάσει» τις δικές μας προθέσεις.
Ως εκ τούτου απευθύνει στον ελληνικό λαό μερικά κρίσιμα ερωτήματα, από τις απαντήσεις στα οποία ίσως κριθούν πολλά:
1. Γιατί στις εκλογές αναδείξαμε αυτήν την κυβέρνηση απορρίπτοντας την προηγούμενη;
2. Θέλαμε απλώς να απορρίψουμε τους προηγούμενους βγάζοντας το άχτι μας;
3. Θέλαμε να αναθέσουμε στους καινούργιους τον ρόλο του ταχυδακτυλουργού, που θα καταπίνει σπαθιά, θα βγάζει φλόγες απ’ το στόμα και θα εξαφανίσει ως διά μαγείας τα μνημόνια και τις συνέπειές τους, ή του κασκαντέρ, που θα κάνει το ριψοκίνδυνο άλμα για να γουστάρουμε από τους καναπέδες;
4. Θέλαμε μόνο να «τρομάξουμε» το κακό αφεντικό για να μας δώσει μερικά ακόμη ψίχουλα;
5. Διεκδικήσαμε με αυτήν την ψήφο κάτι περισσότερο; Και τι ακριβώς;
6. Αν η κυβέρνηση τα βρει πολύ σκούρα, αν δεν αντέξει να τα βγάλει πέρα, αν δεν φέρει πίσω τίποτε περισσότερο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, πώς θα την αντιμετωπίσουμε;
- Ως αποτυχημένη – και θα την καταδικάσουμε;
- Ως ενδόξως πεσούσα – και θα πάμε παρακάτω σαν να μη συμβαίνει τίποτε;
- Ως ηρωικώς υπερασπίσασα τα συμφέροντά μας και θα τη στηρίξουμε στο σκληρό εσωτερικό μέτωπο; Αν η πίεση φτάσει έως την πιστωτική ασφυξία, πώς θα λειτουργήσουμε;
- Με πανικό για να βγάλουμε όσα ευρώ προλαβαίνουμε;
- Με κατάρες για την κυβέρνηση;
- Ή κατεβαίνοντας στους δρόμους και τις πλατείες για να τη στηρίξουμε;
Τελικά ποιον θα δικαιώσουμε τις επόμενες μέρες; Τον Σαμαρά, τη Βούλτεψη και τον Άδωνι τρέχοντας να αγοράσουμε στοκ από κωλόχαρτα ή τον Τσίπρα που κάναμε κυβέρνηση; Η Γερμανία μας ρωτάει, αλλά δεν ξέρει ακόμη τις απαντήσεις. Ξέρει μόνο τι κάναμε σε άλλες πρόσφατες κρίσεις:
- Όταν αδειάζαμε τα ράφια με τα εβαπορέ στην ελληνοτουρκική κρίση του 1987 με το «Σισμίκ».
- Όταν αδειάζαμε τα ΑΤΜ και τα ταμεία των τραπεζών παραχώνοντας τις οικονομίες μας στα στρώματα και τα θάβαμε στους κήπους ή τα βγάζαμε στο εξωτερικό το 2011 και το 2012, καθώς η απειλή αποπομπής από το ευρώ κορυφωνόταν.
- Όταν, την ίδια περίοδο, κατεβαίναμε κατά εκατομμύρια στους δρόμους και τις πλατείες όλης της χώρας.
Είναι καιρός να απαντήσουμε. Πρώτα στον εαυτό μας και ύστερα στη Γερμανία. Η αρχή έγινε. Αρκεί να αντέξουμε... 
 
Σταύρος Χριστακόπουλος 
Πηγή Ποντίκι
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από το 2007 ως το 2014 το συνολικό χρέος της Κίνας... τετραπλασιάστηκε, εκτινασσόμενο από τα 7,4 στα 28,2 τρισεκατομμύρια

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Χρέη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα συνολικού ύψους 199 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (174 τρισεκατομμυρίων ευρώ) έχουν όλες μαζί οι 47 χώρες που εξετάζει έκθεση της διεθνούς εταιρείας συμβούλων επιχειρήσεων ΜακΚίνσεϊ - δηλαδή οι 22 μεγαλύτερες ανεπτυγμένες οικονομίες του κόσμου και οι 25 μεγαλύτερες αναπτυσσόμενες οικονομίες. «Η παγκόσμια υπερχρέωση έχει διπλασιαστεί από το έτος 2000. Το βουνό χρέους αυξάνεται στις περισσότερες χώρες πολύ εντονότερα από όσο η οικονομία» τιτλοφορούσε την παρουσίαση της έκθεσης η γερμανική συντηρητική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Αύξηση των χρεών όμως με ρυθμούς ταχύτερους από την αύξηση του ΑΕΠ σημαίνει αφενός διόγκωση του συνολικού χρέους κάθε χώρας και αφετέρου κρίση και πτώση του βιοτικού επιπέδου, όταν καταστεί δυσκολότερη η εξεύρεση δανειστών και διαρκώς μεγαλύτερες οι δόσεις που πρέπει να πληρώνονται για να εξοφληθούν τα δάνεια. Τα συνολικά δάνεια στις 47 αυτές χώρες (δημόσιο χρέος, οφειλές του χρηματοπιστωτικού τομέα, χρέη επιχειρήσεων και χρέη νοικοκυριών) που εξετάζει η έκθεση της ΜακΚίνσεϊ ήταν το 2007, πριν από την έναρξη της οικονομικής κρίσης, 142 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μέσα σε επτά χρόνια αυξήθηκαν κατά 40%. Στο ίδιο χρονικό διάστημα αυτής της μαύρης επταετίας 2007-2014, στις 47 αυτές χώρες τα κράτη συνολικά δανείστηκαν σαφώς περισσότερα χρήματα. Το συνολικό δημόσιο χρέος των 47 αυτών κρατών ήταν 33 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2007 και εκτινάχθηκε στα 58 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2014.

Πρόκειται για μια αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 75%. Οπως επισημαίνεται στην έκθεση, σε 10 από αυτές τις χώρες το δημόσιο χρέος ξεπέρασε το... 100% του ΑΕΠ! «Εδώ και αιώνες η ανεξέλεγκτη αύξηση των χρεών οδηγεί πάντα σε οικονομικές κρίσεις και σε απρόβλεπτα πλήγματα των αγορών» δήλωσε κατά την παρουσίαση της έκθεσης ο διευθυντής του ινστιτούτου Ρίτσαρντ Ντομπς. Η γρήγορα αυξανόμενη υπερχρέωση «καθυστερεί την ανάκαμψη, αυξάνει τους κινδύνους νέων κρίσεων και μειώνει την ικανότητα καταπολέμησης αποτελεσματικά αυτών των κινδύνων» υπογράμμισε η εκ των συγγραφέων της έκθεσης Σούζαν Λουντ. Το κακό είναι ότι δεν αυξάνεται μόνο το δημόσιο χρέος. Αυξάνονται παράλληλα τα χρέη τόσο των επιχειρήσεων όσο και των νοικοκυριών. Οι πιθανότητες μείωσης του χρέους είναι κακές, τονίζουν οι συγγραφείς της έκθεσης και εξηγούν ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας που θα συνεπέφεραν μείωση του χρέους είναι κυριολεκτικά εξωπραγματικοί στις περισσότερες χώρες. Αναφέρουν το παράδειγμα της Ισπανίας, η οποία θα έπρεπε κατά την τρέχουσα πενταετία 2015-2019 να έχει ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 5,5% και τα πέντε συνεχόμενα χρόνια (!), ενώ το ΔΝΤ και η ΕΕ προβλέπουν μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης κατά τη διάρκεια και των πέντε αυτών ετών μόνο... 1,7%!

Πώς να συγκεραστεί το αναγκαίο 5,5% με το προβλέψιμο 1,7%; Αδύνατον, προφανώς. Ανησυχούν ιδιαίτερα τους ερευνητές που έχουν συντάξει την έκθεση οι εκρηκτικοί ρυθμοί που έχει προσλάβει η αύξηση του συνολικού δανεισμού στην Κίνα. Μέσα σε επτά μόλις χρόνια, το συνολικό χρέος δημόσιου και ιδιωτικού κινεζικού τομέα... τετραπλασιάστηκε! Από 7,4 τρισεκατομμύρια που ήταν το 2007, απογειώθηκε στα... 28,2 τρισεκατομμύρια το 2014! Σχεδόν 10 τρισεκατομμύρια της αύξησης αυτής οφείλεται στην έκρηξη των τιμών των ακινήτων στην αχανή χώρα με το 1,3 δισεκατομμύρια κατοίκους. Χώρια το γεγονός ότι πρόσθετος παράγοντας ανησυχίας για την Κίνα είναι η αλματώδης αύξηση του κύκλου εργασιών κατά 36% ετησίως (!) του «σκιώδους» τραπεζικού τομέα - δηλαδή τα δάνεια που δίνουν οι παρατράπεζες και οι τοκογλύφοι!

Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, η έκθεση του ινστιτούτου ΜακΚίνσεϊ επισημαίνει ότι πέραν της Ισπανίας και στις περιπτώσεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας και της Πορτογαλίας, οι ρυθμοί ανάπτυξης που αναμένονται είναι πολύ χαμηλότεροι από εκείνους που απαιτούνται για να μειωθεί το χρέος τους - άρα το συνολικό χρέος τους θα συνεχίσει να αυξάνεται.

Αντιθέτως, «από αυτή τη σκοπιά τα πράγματα δεν φαίνονται τόσο μαύρα για την Ελλάδα. Αρκεί μια ετήσια ανάπτυξη 2,5%, ποσοστό που αντιστοιχεί στις προβλέψεις των συγγραφέων της έκθεσης» αναγκάζεται να ομολογήσει η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία καθημερινά χύνει χολή εναντίον της πατρίδας μας στα άρθρα και στα ρεπορτάζ της.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Η μεγάλη σύγκρουση, η μητέρα των μαχών, το μπρα ντε φερ, το λημέρι των λεόντων. Ο διεθνής Τύπος έχει εξαντλήσει το λεξιλόγιό του για να αποτυπώσει την κατάσταση στην οποία οδηγούνται οι σχέσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές.

Με αγωνία και οργή η κοινή γνώμη παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί και λοιποί δανειστές επιχειρούν να στριμώξουν στη γωνία τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Να της επιβάλουν τιμωρητικά και ταπεινωτικά αυτό που γνωρίζουν ότι δεν μπορεί να δεχθεί ως έχει. Το 70% των πολιτών, που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις στηρίζει την κυβέρνηση στη σκληρή γραμμή στις διαπραγματεύσεις, είναι λίγο αν αναλογιστούμε την αγριότητα των δανειστών.

Μην μπερδευόμαστε: η διαπραγμάτευση δεν γίνεται με όπλο μόνο το δίκιο μας ή τη μαζικότητα μιας συγκέντρωσης και τις δημοσκοπήσεις.

Αν ήταν έτσι, θα είχε λυθεί το Σκοπιανό σύμφωνα με τα δίκια μας από την εποχή των μεγάλων συλλαλητηρίων του 1992. Δεν στοίχιζε και τίποτα στον Γερμανό φορολογούμενο. Αμ δε.

Οσο για τις δημοσκοπήσεις, απλώς να διευκρινίσουμε ότι το 70% δεν λέει ακριβώς «ναι» στη σύγκρουση και ό,τι είναι να γίνει ας γίνει... Οι δύο πλευρές, έστω κι αν κάθονται στην ίδια μεριά του τραπεζιού -όπως θέλει ο κ. Βαρουφάκης- συμφωνούν σε ένα πράγμα: να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Και διαφωνούν σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα τα οποία απαιτούνται για να μη φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη.

Συνεπώς, για να μην καταλήξουμε εκεί που όλοι δηλώνουν τουλάχιστον δημοσίως ότι δεν πρέπει να φθάσουμε, θα πρέπει μέσα σε ασφυκτικό πλαίσιο να γίνουν θετικές κινήσεις. Οχι δογματισμοί, όχι απειλές, όχι τελεσίγραφα. Και αυτό αφορά πρωτίστως τους Γερμανούς. Ούτε όμως απειλές πυρηνικού πολέμου όταν ξέρουν όλοι ότι το οπλοστάσιό μας φθίνει μέχρι καλάσνικοφ. Ούτε θεωρίες παιγνίων, ούτε προσωπικά στοιχήματα, ούτε ρίξιμο της γέφυρας πίσω σου στον «δρόμο χωρίς επιστροφή».

Γιατί ενίοτε ο πόλεμος ξεκινά από ένα τυχαίο γεγονός. Και σε κάθε πόλεμο δεν έχει τόση σημασία ποιος έχει το δίκιο με το μέρος του. Κερδίζει αυτός που μένει ζωντανός.

Πηγή
Επικοινωνία με τον συντάκτη
nmeletis@pegasus.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Πολλές δεκαετίες στην Παγκόσμια σκακιέρα ίσχυε το “διαίρει και βασίλευε” της Δύσεως. Στην Ευρώπη, πάντα είχαν το πάνω χέρι οι ΗΠΑ με τους εντεταλμένους υποτακτικούς τους, του Ηνωμένου Βασιλείου. Ακολούθως, υποστήριξαν για τα δικά τους συμφέροντα τη δημιουργία της ΕΟΚ (Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας), προκειμένου να δημιουργήσουν δεσμεύσεις στην Ευρώπη, στο πλαίσιο οικονομικής και αμυντικής εξαρτημένης συνεργασίας. Και στο πίσω μέρος του μυαλού των ΗΠΑ ήταν και η αναχαίτιση του κομμουνιστικού κινδύνου. Με την έναρξη της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1993 η ΕΟΚ μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Δυο χρόνια πιο μπροστά έπεσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ και δημιουργήθηκε η Ρωσική Ομοσπονδία. Από το 2000 μέχρι και σήμερα στη Ρωσία λάμπει το άστρο του Βλαντιμίρ Πούτιν. Ενός μεγάλου πολιτικού ηγέτη που αλλάζει στην Παγκόσμια σκακιέρα τις ισορροπίες.

Το πόσο “καλός παίκτης” είναι ο Πούτιν, αποδεικνύεται από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, παράλληλα με τις εξελίξεις στη Συρία, όπου η Ρωσία έβαλε προς το παρόν φρένο στα διαλυτικά πολιτικά σχέδια των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, αποτρέποντας την στρατιωτική επέμβασή τους και για κάθε ενδεχόμενο ξεκάθαρα ενισχύει οικονομικά τον Άσαντ, αλλά και με βαρύ οπλισμό, καθιστά τη Ρωσία κυρίαρχη Παγκόσμια δύναμη. Αυτή η κυριαρχία διαπιστώνεται και από τις οικονομικές κυρώσεις που επέβαλε ο Πούτιν στην Ευρώπη – συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδος – και οι οποίες γονάτισαν την Γηραιά Ήπειρο, ως αντίμετρα των οικονομικών κυρώσεων που επέβαλε η Δύση στην Ρωσία και με τις οποίες γέλασε όλη η παγκόσμια ανθρωπότητα. Και αυτό γιατί οι πάντες γνωρίζουν, πως η Ρωσία είναι η πλέον αυτάρκης χώρα στον Πλανήτη. Οσονούπω, ο Βλαδιμίρ Πούτιν δεν θα έχει καμιά μα καμιά δυσκολία να αποδεχθεί μια νέα εποχή “Ψυχρού Πολέμου” με τη Δύση.

Από την άλλη μεριά οι Δυτικοί “σύμμαχοί μας” – λέγε με ΗΠΑ και ΕΕ - με αλαζονική συμπεριφορά κοσμοκρατόρων, διευκόλυναν με τις οικονομικές κυρώσεις που επέβαλαν στη Ρωσία, τον Βλαδιμίρ Πούτιν να πραγματοποιήσει αυτό που είχε πάντα στο μυαλό του. Δηλαδή, να διορθώσει το «λάθος» που έκανε το 1954 ο ηγέτης της τότε Σοβιετικής Ένωσης, Νικήτας Χρουστσόφ, όταν και παραχώρησε στην Ουκρανία, την Χερσόνησο της Κριμαίας.

Ωστόσο, όταν στην Παγκόσμια σκακιέρα “παίζονται” φοβερά παιχνίδια γεωστρατηγικής με απρόβλεπτες εξελίξεις, στην Ελλάδα είχαμε την κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου που ήταν ανίκανοι να παρακολουθήσουν και να αξιολογήσουν αυτά τα παιχνίδια και τις εξελίξεις τους. Είχαμε, μια κυβέρνηση που είχε δηλώσει την απόλυτη υποταγή της Ελλάδος στην ιμπεριαλιστική πολιτική της ΕΕ της Γερμανίας. Δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσουν ανάλογα, δηλώσεις όπως του πρώην επικεφαλής της πετρελαϊκής πολυεθνικής εταιρείας BP, Τόνι Χέιγουορντ που σε συνέντευξή του στους Financial Times κριτίκαρε άγρια την εμμονή της Δύσεως να επιβάλλει κυρώσεις κατά της Ρωσίας: «Οι οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ κατά της Ρωσίας, είναι σίγουρο με μαθηματική ακρίβεια πως, θα γυρίσουν μπούμερανγκ και θα επηρεάσουν αρνητικά τη Δύση, εμποδίζοντας την ανάπτυξη και την αξιοποίηση των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου».

Όμως, από την 25η Ιανουαρίου 2015 στην Πατρίδα μας, έχουμε μια άλλη κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που για πρώτη φορά διαπραγματεύεται με τους “εταίρους” μας και τους βάζει πολύ δύσκολα με την σκληρή πολιτική της. Μια κυβέρνηση που καταργεί την τρόικα, απορρίπτει τα Μνημόνια της λιτότητας, της ύφεσης, της καταστροφής. Βάζει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, τις πολεμικές αποζημιώσεις από τις κτηνωδίες που διέπραξαν οι πρόγονοι της Μέρκελ, το Γ΄ Ράιχ και το κατοχικό δάνειο που δόθηκε από την ΤτΕ χωρίς ποτέ να επιστραφεί. Όλα αυτά που μεταξύ άλλων, συνέβαλαν στην ανοικοδόμηση και τη δημιουργία του αναπτυξιακού μεταπολεμικού θαύματος της Γερμανίας.

Από αυτό λοιπόν, το σκληρό πολιτικό “μπρα ντε φερ” μεταξύ Ελλάδος και ΕΕ, δεν ήταν δυνατόν να λείψει ο “μεγάλος παίκτης”, Βλαντιμίρ Πούτιν. O οποίος “άπλωσε” αμέσως το χέρι του στον Αλέξη Τσίπρα. Τον προσκάλεσε ήδη να επισκεφθεί τη Μόσχα, και ταυτόχρονα οι διπλωματικοί κύκλοι της Ρωσίας διαρρέουν πως η Ρωσία προτίθεται να διεκδικήσει τις γερμανικές κατοχικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία, που αγγίζουν τα 4 τρις ευρώ. Ίδιοι κύκλοι διαρρέουν πως η Ρωσία, εάν η Ελλάδα το θελήσει, μπορεί να την διευκολύνει με υψηλό δάνειο.

Αυτή η ρωσική παρέμβαση στα νέα δεδομένα ΕΕ και Ελλάδος, δημιούργησε ήδη ταραχή στην ΕΕ. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επίσκεψη της Καγκελαρίου της Γερμανίας την προσεχή εβδομάδα, στην Ουάσιγκτον με τον Μπάρακ Ομπάμα. Γιατί, η Άγκελα Μέρκελ έχει στα χέρια της μια βραδυφλεγή βόμβα, που κινδυνεύει να σκάσει. Είναι η δόση των 7 δις ευρώ που αρνείται να πάρει η ελληνική κυβέρνηση. Εάν συμβεί αυτό, δε θα πληρωθούν τα ομόλογα της ΕΚΤ. Και μπορεί η Ελλάδα να κινδυνεύσει με πτώχευση, όμως θα υπάρξει μπαράζ αναταράξεων σε μέλη της Ευρωζώνης που κατέχουν ελληνικά ομόλογα και δε θα μπορούν να τα “ξεφορτωθούν”, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία.

Αυτό τον τρόμο των “εταίρων” μας πρέπει να εκμεταλλευτεί η ελληνική κυβέρνηση και να τους δείξει πως επίσης σκέπτεται να κάνει ακόμη στενότερες τις σχέσεις της με τη Ρωσία. Επί παραδείγματι, να συζητήσει για αγορά οπλικών συστημάτων μεγάλης αποτελεσματικότητας, που η Ρωσία προτίθεται να δώσει σε απόλυτα λογικές τιμές. Όπως, τα αντιαρματικά βλήματα KORNET, τα οποία ήδη διαθέτει ο ελληνικός στρατός και τα οποία υπερέχουν σαφώς των αμερικανικών TOW.

Γιατί, η Ρωσία μπορεί να βοηθήσει να απεμπλακούμε από τα Μνημόνια. Αρκεί να το θελήσει πραγματικά ο Τσίπρας και τότε θα τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Να συνεχίσει την σκληρή διαπραγμάτευση με τους δανειστές-τοκογλύφους της Μέρκελ και του ΔΝΤ. Είναι η τελευταία ευκαιρία του Έθνους μας.

Κλείνοντας, να αναφέρω και κάτι που μπορεί να είναι χρήσιμο. Η Αργεντινή προτίθεται να αγοράσει 12 μεταχειρισμένα βομβαρδιστικά αεροσκάφη SU-24 από τη Ρωσία. Το γεγονός αυτό έχει θορυβήσει ιδιαίτερα το Ηνωμένο Βασίλειο, διότι εικάζεται πως η Αργεντινή θα τα χρησιμοποιήσει στην ανακατάληψη των νήσων Φόκλαντ. Ας σημειωθεί πως, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν διαθέτει σήμερα αεροπλανοφόρο πλοίο, που θα μπορούσε να εμποδίσει τις προθέσεις της Αργεντινής. Το πρώτο νέο Βρετανικό αεροπλανοφόρο “Βασίλισσα Ελισάβετ” θα είναι έτοιμο το 2023!!!

Επικεφαλής «Ελλήνων Πολιτείας»
Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου