Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Νοε 2014

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος
Γεωστρατηγικός αναλυτής

Σχεδόν από την έναρξη της συριακής κρίσης (Φεβρουάριος 2011), η Άγκυρα ήρθε σε ρήξη με το καθεστώς Άσσαντ. Συγκεκριμένα, ενώ πριν την έναρξη της Αραβικής Άνοιξης είχε προσεταιριστεί με το «σιιτικό άξονα» (Ιράν, Συρία, Χεζμπολλάχ, Χαμάς), πραγματοποίησε μια σημαντική στροφή στη μεσανατολική εξωτερική της πολιτική, «φλερτάροντας» ανοικτά με τους Άραβες σουννίτες αντικαθεστωτικούς και φροντίζοντας ταυτόχρονα να διατηρεί άριστες σχέσεις με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Η Τουρκία είχε τη δυνατότητα να εξοπλίσει, να συμβουλεύσει, να εκπαιδεύσει και γενικότερα να υποστηρίξει με κάθε τρόπο τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (Free Syrian Army – FSA) και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις διέθεταν την επιχειρησιακή δυνατότητα για τη δημιουργία μιας Buffer Zone κατά μήκος των συρο-τουρκικών συνόρων, με πρόσχημα την ασφάλεια των Σύριων προσφύγων στους καταυλισμούς της νοτιοδυτικής Τουρκίας αλλά και των υπολοίπων προσφύγων στα συριακά εδάφη.
Ωστόσο, η υλοποίηση αυτού του σχεδίου απαιτούσε την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, του Αραβικού Συνδέσμου και φυσικά προϋπέθετε τη λήψη σχετικής απόφασης από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Άγκυρα δεν θα ρίσκαρε να κινηθεί μονομερώς, καθότι εγκυμονούσε ο κίνδυνος να έρθει σε πλήρη ρήξη με τη ∆αμασκό και να αναγκασθεί να χρησιμοποιήσει τουρκικές δυνάμεις εντός της συριακής επικράτειας. Κάτι τέτοιο όμως θα περιέπλεκε περισσότερο την κατάσταση.[1]

Έκτοτε, η κατάσταση περιφερειακής ασφάλειας επιδεινώθηκε περαιτέρω και επεκτάθηκε, αλλά οι στόχοι της Άγκυρας, δηλαδή η εξουδετέρωση των συμβατικών ή ασύμετρων απειλών κατά της εθνικής της ασφάλειας, η πτώση του αλαουϊτικού καθεστώτος και η δημιουργία ενός συριακού σουννιτικού κράτους χωρίς τη δημιουργία μιας συριακής κουρδικής κρατικής οντότητας, παρέμειναν σταθεροί.

Η Ουάσιγκτον, αντιλαμβανόμενη τη σπουδαιότητα της γεωστρατηγικής θέσης της Τουρκίας και προκειμένου να εφαρμόσει την υψηλή της στρατηγική στην περιοχή, δηλαδή την εξουδετέρωση του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), την πτώση του Άσσαντ και τη δημιουργία δύο ομόσπονδων κρατών (του Ιράκ και της Συρίας, εντός των οποίων θα περιλαμβάνονται οι αυτόνομες κουρδικές, σουννιτικές και σιιτικές περιοχές), σε αρκετές περιπτώσεις «ανέχεται» τις ιδιόρρυθμές συμπεριφορές και επιδιώξεις της τουρκικής ηγεσίας. Αν μάλιστα επιβεβαιωθεί το δημοσίευμα της 2ας Νοεμβρίου 2014 της Sabah[2] (ήδη, επιβεβαιώθηκε από τους New York Times), περί πιθανής αντικατάστασης των Αμερικανών υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας, λόγω της λανθασμένης στρατηγικής που εφάρμοσαν μεταξύ άλλων στην αντιμετώπιση του ΙΚ, αλλά και της τριετούς καθυστέρησης που παρατηρήθηκε στην υιοθέτηση της τουρκικής πρότασης για την υποστήριξη των Σύριων αντικαθεστωτικών, γίνεται αντιληπτό αφενός ότι ο περιφερειακός ρόλος της Τουρκίας αναβαθμίζεται σημαντικά στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολή, αφετέρου δικαιολογείται η ανοχή της Ουάσιγκτον στα κελεύσματα της Άγκυρας.

Το ιδιαίτερα ανησυχητικό συμπέρασμα για την ελληνική και κυπριακή πλευρά είναι ότι η αμερικανική ηγεσία προβληματίζεται σε τέτοιο βαθμό από την όξυνση των σχέσεων Ουάσιγκτον - Άγκυρας, που η κυβέρνηση Ομπάμα σκέφτεται να αντικαταστήσει τους δύο σημαντικότερους υπουργούς του.

Αναλύοντας τις μέχρι τώρα σχέσεις συνεργασίας της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, σχετικά με την αντιμετώπιση του ΙΚ και γενικότερα με το μελλοντικό status της περιοχής, διαπιστώνουμε ότι οι στρατηγικοί στόχοι της Ουάσιγκτον συνίστανται:

Πρώτον, στην αποφυγή της διεξαγωγής επιθετικών επιχειρήσεων των τζιχαντιστών του ΙΚ κατά της Τουρκίας, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα αποσταθεροποίησής της. Ήδη, στις 6 Οκτωβρίου, ο νέος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg, δήλωσε από τη Βαρσοβία: «Το ΝΑΤΟ θα σταθεί δίπλα στην Τουρκία, εάν αυτό κριθεί απαραίτητο για την προστασία της χώρας από επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους».[3]

∆εύτερον, στην ελαχιστοποίηση της χρήσης του τουρκικού εδάφους από τους μαχητές του ΙΚ.[4] Για δεκαετίες, από τα περίπου 900 χλμ συρο-τουρκικά σύνορα διέρχονταν λαθρέμποροι. Σήμερα όμως, τα συρο-τουρκικά σύνορα έχουν καταστεί ιδιαίτερα πορώδη, λόγω της μαζικής διέλευσης από την Τουρκία προς τη Συρία χιλιάδων δυτικών επίδοξων τζιχαντιστών, που αποφάσισαν να ενταχθούν στη δύναμη του Ισλαμικού Κράτους.
Πρόσφατη έκθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ υπολογίζει ότι έχουν ήδη εισέλθει περίπου 15.000 τζιχαντιστές τρίτων χωρών.

Τρίτον, στη χρήση του τουρκικού εδάφους και του τουρκικού εναέριου χώρου από τις ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, με ή χωρίς τη συνεργασία των αντίστοιχων τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, αφενός για τη διεξαγωγή εκκαθαριστικών επιχειρήσεων κατά του ΙΚ (στη Συρία και το Ιράκ), αφετέρου για την ενίσχυση της επιχειρησιακής δυνατότητας του FSA.
Μετά την απελευθέρωση από το ΙΚ των 49 Τούρκων ομήρων (20 Σεπτεμβρίου 2014), που είχαν συλληφθεί στο τουρκικό προξενείο στη Μοσούλη, η Άγκυρα είχε δηλώσει ότι ήταν πλέον πρόθυμη να συμμετάσχει στη διεθνή εκστρατεία κατά των τζιχαντιστών.
Παρόλα αυτά, η συ περιφορά της Τουρκίας, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του συριακού κουρδικού χωριού Κομπάνι (γνωστό και ως Ayn al-Arab), δημιούργησε αρκετά ερωτηματικά στη διεθνή κοινότητα, για τις προθέσεις της Τουρκίας αναφορικά με την εμπλοκή της στην εν λόγω διεθνή εκστρατεία.
Το τουρκικό κοινοβούλιο, στις 2 Οκτωβρίου 2014, ενέκρινε τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων των τουρκικών και ξένων δυνάμεων από το έδαφός της, κατά των τζιχαντιστών στη Συρία και στο Ιράκ. ∆έκα ημέρες αργότερα (12 Οκτωβρίου), η Αμερικανίδα Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Susan Rice, δήλωσε ότι «η Τουρκία είχε συμφωνήσει να επιτρέψει τη χρήση του εδάφους της από τις συμμαχικές δυνάμεις, αφενός για την εκπαίδευση των μετριοπαθών σουννιτικών δυνάμεων της συριακής αντιπολίτευσης, αφετέρου για τη διεξαγωγή εκκαθαριστικών επιχειρήσεων στο εσωτερικό του Ιράκ και της Συρίας».
Ωστόσο, ακολούθησε μια ανακοίνωση από το γραφείο του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, η οποία ανέφερε ότι «δεν είχε επιτευχθεί συμφωνία για τη χρήση της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ» και ότι «οι συνομιλίες μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον συνεχίζονται».[5]

Τέταρτον, στην άσκηση πιέσεων ή στη χορήγηση παροχών και κινήτρων προς την Τουρκία, όταν απαιτείται η αλλαγή της συμπεριφοράς της, προκειμένου να συμβάλει τόσο στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων, όσο και στην εξουδετέρωση των απειλών που στρέφονται κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και σχετίζονται ε το ΙΚ.
Έχοντας πλήρη επίγνωση του ιδιαίτερα απρόβλεπτου χαρακτήρα του Ερντογάν, οι Αμερικανοί δεν θα διστάσουν να εφαρμόσουν τη δοκιμασμένη συνταγή του καρότου και του μαστίγιου, ώστε να έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ειδικά σε ότι αφορά το «καρότο», δηλαδή τις πιθανές παροχές-υποστήριξη προς την Άγκυρα, η Αθήνα και η Λευκωσία πρέπει να είναι (και θεωρώ ότι είναι) προετοιμασμένες.
Αναμφισβήτητα, στο πλαίσιο αυτής της υποστήριξης συμπεριλαμβάνεται η απροθυμία των ΗΠΑ να καταγγείλουν την τουρκική προκλητικότητα, κατά τη διάρκεια των πρόσφατων εξελίξεων στην κυπριακή ΑΟΖ.

Είναι γεγονός ότι μια σειρά από πολύπλοκα αλληλοσυνδεόμενα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων των βουλευτικών εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για τον Ιούνιο του 2015, το άλυτο κουρδικό πρόβλημα εντός της Τουρκίας, καθώς και της πιθανής δημιουργίας ανεξάρτητης ή έστω αυτόνομης συριακής κουρδικής κρατικής οντότητας, επηρεάζουν την πολιτική βούληση της τουρκικής κυβέρνησης σχετικά με τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Συρίας και κυρίως τη στάση της απέναντι στη τζιχαντιστική οργάνωση του ΙΚ.
Από την έναρξη του συριακού εμφύλιου (2011), η Τουρκία έχει επιδιώξει αφενός να εξουδετερώσει ή έστω να ελαχιστοποιήσει τις απειλές κατά της εθνικής της ασφάλειας, αφετέρου να επηρεάσει προς όφελός της τις εξελίξεις σε περιφερειακό επίπεδο (κυρίως στο εσωτερικό της Συρίας και του Ιράκ).
Η παρατεταμένη συγκρουσιακή κατάσταση τόσο στη Συρία όσο και στο βορειο-κεντρικό Ιράκ είχαν ως αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό αυτών των απειλών. Περίπου 1,5 εκατομμύριο Σύριων προσφύγων έχει διέλθει στο τουρκικό έδαφος,[6] χιλιάδες ξένοι τζιχαντιστές έχουν περάσει τα συρο-τουρκικά σύνορα, ενώ η Άγκυρα έχει δεχθεί κριτική διότι έχει επιτρέψει άγνωστο αριθμό σουννιτών τζιχαντιστών να χρησιμοποιεί το τουρκικό έδαφος ως ασφαλές καταφύγιο[7] και ως αγορά για τη λαθραία πώληση πετρελαίου.[8]

Σχετικά ε την τουρκική πρόταση για τη δημιουργία Ζώνης Ασφαλείας (Buffer Zone) εντός του συριακού εδάφους και κατά μήκος των συρο-τουρκικών συνόρων, ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι αρχικά φάνηκαν πρόθυμοι να την εξετάσουν. Στη συνέχεια όμως, η τουρκική πρόταση απορρίφθηκε καθότι θα δημιουργούσε μια σειρά επιπρόσθετων προβλημάτων, όπως αντιδράσεις και αναμενόμενη άσκηση βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (τουλάχιστον από τη ρωσική πλευρά) γεγονός που θα δημιουργούσε πρόβλημα διεθνούς νομιμότητας, πιθανή αύξηση της συγκρουσιακής κατάστασης στο εσωτερικό της Συρίας λόγω της αναμενόμενης αντίδρασης των συριακών δυνάμεων και των σιιτών υποστηρικτών τους, δημιουργία ασφαλών καταφυγίων εντός της ζώνης από τους σουννίτες τζιχαντιστές, απαίτηση για αποστολή και ανάπτυξη δυνάμεων (ΝΑΤΟϊκών ή δυτικής πολυεθνικής δύναμης) για τον έλεγχο της Ζώνης Ασφαλείας, κτλ.
Παρά το γεγονός ότι η Τουρκία έχει συγκεντρώσει χερσαίες δυνάμεις στα συρο-τουρκικά σύνορα, οι ηγέτες της εμφανίζονται απρόθυμοι να αποφασίσουν μια μονομερή στρατιωτική εισβολή στη Συρία και να διεξάγουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά του ΙΚ.

Εκτιμάται ότι η Άγκυρα δεν θα λάβει μια τέτοια απόφαση, αν και μπορεί να επικαλεσθεί λόγους αυτοάμυνας. Ανησυχεί ιδιαίτερα για την ανάδυση ασύμμετρων απειλών, λόγω της ύπαρξης τρομοκρατικών θυλάκων εντός του τουρκικού εδάφους, οι οποίοι προς το παρόν δεν δραστηριοποιούνται κατά τουρκικών στόχων.
Επιπρόσθετα, η Άγκυρα εκτιμά ότι οι υπόλοιπες χώρες - μέλη του ΝΑΤΟ, παρά τα όσα προβλέπει η συλλογική άμυνα και το Άρθρο 5 της Ιδρυτικής Συνθήκης της Ουάσιγκτον, δεν θα προθυμοποιηθούν να εμπλακούν. Αντίθετα, ενδέχεται να υποστηρίξουν ότι «η Άγκυρα, ως χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, προκάλεσε τεχνητή κρίση και επικαλέσθηκε το Άρθρο 5, προκειμένου να προωθήσει τα εθνικά
της συμφέροντα».

[1] Βασίλης Γιαννακόπουλος, «Αραβική Άνοιξη – Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική»,2012, σσ. 281R291
[2] Sabah, “Muhalif bakanları görevden alabilir”, 02.11.2014
[3] Reuters, “NATO says will protect Turkey against any spillover from Syria”, October 6, 2014
[4] Holly Williams, cbsnews, “Turkey;Syria border has become gate into ISIS for foreign fighters”, September 26, 2014
[5] Liz Sly & Craig Whitlock, The Washington Post, “Turkey denies reaching accord with U.S. on use of air base against Islamic State”, October 13, 2014
[6] Όπως προκύπτει από την ανάλυση τουρκικών πηγών, η αντίληψη της Άγκυρας για τη δημιουργία Ζώνης Ασφαλείας εστιάζεται, μεταξύ άλλων: «Στην αντιμετώπιση των κοινωνικο - οικονομικών προβλημάτων και προβλημάτων ασφαλείας, που προκύπτουν από την αύξηση των προσφυγικών ρευμάτων προς την Τουρκία. Ήδη ο αριθμός των προσφύγων ξεπέρασε το 1,5 εκατομμύριο». Χρήστος Μηνάγιας, www.geostrategy.gr, «Περί δημιουργίας Ζώνης Ασφαλείας στη Συρία», 3
Οκτωβρίου 2014
[7] Σε δηλώσεις του στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, στις 2 Οκτωβρίου 2014, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι «ο κ. Ερντογάν παραδέχτηκε ότι έχει υποπέσει στο σφάλμα να επιτρέψει σε ξένους μαχητές να διασχίσουν τα συρο-τουρκικά σύνορα, με αποτέλεσμα να σχηματισθεί η γνωστή εξτρεμιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε». ∆ύο ημέρες αργότερα, ο Ερντογάν αντέδρασε δηλώνοντας «αν ο κ. Μπάιντεν δηλώνει τέτοια πράγματα στο Χάρβαρντ, πρέπει να μας ζητήσει συγγνώμη». Επίσης, ο Μπάιντεν, σε ομιλία του στο John F. Kennedy School of Government, πρόσθεσε «συμμαχικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, του Κατάρ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, προσέφεραν απεριόριστη οικονομική και υλικοτεχνική υποστήριξη σε σουννίτες μαχητές, που προσπαθούν να ανατρέψουν τη συριακή κυβέρνηση του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ». Sebnem Arsu, The New York Times, “Biden Apologizes to Turkish President”, October 4,
2014
[8] Η τουρκική κυβέρνηση έχει επικριθεί για τη στάση της σε τρία βασικά σημεία: α) ∆εν έχει κάνει αρκετά για να κλείσει τα σύνορά της στη ροή των ξένων μαχητών. β) ∆εν έχει κάνει αρκετά στο έδαφός της για να περιορίσει τις ριζοσπαστικές ομάδες, που στρατολογούνται από το ΙΚ. γ) Το ΙΚ κερδίζει χρήματα από την πώληση πετρελαίου μέσω της Τουρκίας. Mustafa Akyol, Al-Monitor, “The truth about Turkey and Islamic State oil”, September 22, 2014


Πηγή Geostrategy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Γιώργου Δημητρακόπουλου

Η πρόσφατη επιθετική δραστηριότητα της Τουρκίας με τις προκλήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, και το Αιγαίο, τις απαράδεκτες δηλώσεις Ερντογάν και τις επίσης απαράδεκτες και απειλητικές δηλώσεις Νταβούτογλου σε συνδυασμό με την δραστηριότητα των Τουρκικών πολεμικών πλοίων, αλλά και η παρουσία Ρωσικών ναυτικών και Ισραηλινών αεροπορικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου που κρίθηκε αναγκαία ώστε να αναχαιτισθεί η επικίνδυνη Τουρκική αυτή αμετροέπεια, αλλά και να τονισθεί η ανάγκη σεβασμού και περιφρούρησης βασικών αρχών του διεθνούς δίκαιου όπως ο σεβασμός των κυριαρχικών δικαιωμάτων ανεξάρτητων κρατών στην συγκεκριμένη περίπτωση της Κύπρου, και η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του1982, δείχνει, δυστυχώς, ότι η Διπλωματία που ως σήμερα αποτελούσε το κύριο και ενδεδειγμένο μέσο για την αντιμετώπιση των κρίσεων και άλλων διεθνών ζητημάτων δεν επιφέρει από μόνη της τα επιθυμητά αποτελέσματα. Έτσι θεωρείται ότι πρέπει να συνοδεύεται και από στρατιωτικές ενέργειες όπως αυτές που τις τελευταίες ημέρες παρατηρούνται στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Ως σήμερα, και για μια ένα μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα η Ελλάδα ακολούθησε την πολιτική του διαλόγου με την γείτονα χώρα, την συμπεριέλαβε σε διεθνή ενεργειακά σχέδια όπως ο αγωγός TGI, και στήριξε την Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας παρά τις αντιρρήσεις ορισμένων Ευρωπαίων Εταίρων. Την ίδια λογική ακολούθησε κατ’ αναλογία και η Κύπρος η οποία παρά τα όσα έχει υποστεί από την Τουρκία, επέλεξε τις διακοινοτικές συνομιλίες ως κύρια μέθοδο για την αναζήτηση δίκαιης και διαρκούς λύσης του Κυπριακού.

Τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος περιόρισαν την αμυντική - στρατιωτική διάσταση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στις απολύτως απαραίτητες ενέργειες αναχαίτησης των Τουρκικών δραστηριοτήτων. Η πρόσφατη όμως απαράδεκτη και καταδικαστέα συμπεριφορά της Τουρκίας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γειτονική χώρα δεν εξετίμησε την Ελληνική και Κυπριακή αυτή στάση. Αντίθετα η νέα Τουρκική πολιτική ηγεσία «συνεπαρμένη» μάλιστα και από τις πρόσφατες εκλογικές επιτυχίες της αλλά και πιεσμένη από τις κρίσεις στην ευρύτερη περιοχή και τα ζητήματα που ανέκυψαν από αρκετούς ανεπιτυχείς χειρισμούς της, επέλεξε την ένταση και την κλιμάκωσή της προκειμένου να προωθήσει τις επεκτατικές θέσεις της.

Η κλιμάκωση της έντασης που επιχειρεί η Τουρκία δεν ακυρώνει βέβαια την ως σήμερα Ελληνική και Κυπριακή πολιτική που είχε ως κύριο άξονα την θέση σύμφωνα με την οποία οι λύσεις στα θέματα και τα προβλήματα που συνιστούν τις σχέσεις των δυο χωρών με την Τουρκία θα πρέπει να αναζητώνται με διπλωματικά και πολιτικά μέσα. Επιβάλλει όμως την επανεξέταση της πολιτικής και των δυο απέναντι στην Τουρκία με στόχο, την βελτίωση υφιστάμενων δράσεων και απόφαση για νέες, όπου αυτό κριθεί απαραίτητο, προκειμένου να αντιμετωπισθεί με επιτυχία η Τουρκική προκλητική συμπεριφορά.
Όπως είναι γνωστό, η Τουρκική επιθετική δραστηριότητα που αναπτύσσεται με στρατιωτικά μέσα εκτείνεται ουσιαστικά σε δυο επίπεδα:

Το πρώτο αφορά στα FIR Αθηνών και Λευκωσίας αντίστοιχα αφενός με παραβάσεις των κανόνων των FIR, αφετέρου με παραβιάσεις των εθνικών εναέριων χώρων.

Το δεύτερο αφορά στην θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου και την θαλάσσια περιοχή της Κύπρου όπου η Τουρκία καλυπτόμενη και πίσω από το γεγονός ότι δεν έχει υπογράψει και κυρώσει την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, και βέβαια και της Κύπρου.

Η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, είναι κατ’ αρχήν σοβαρότατη παράβαση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου. Παράλληλα δημιουργεί και πρόσθετα προβλήματα στις σχέσεις των δυο χωρών με άλλες χώρες -μέλη της ΕΕ και όχι μόνο. Και τούτο γιατί, για παράδειγμα οι παραβάσεις των κανόνων των FIR Αθηνών και Λευκωσίας από την Τουρκική πολεμική αεροπορία υποχρεώνουν τις δυο χώρες, που όπως προβλέπουν διεθνείς συμφωνίες είναι οι υπεύθυνες αρχές για τα αντίστοιχα FIR, να λάβουν μέτρα όπως είναι τα μέτρα ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας,(flow control measures) που έχουν ως αποτέλεσμα καθυστερήσεις και διάφορα άλλα προβλήματα στην ομαλή ροή της εναέριας κυκλοφορίας, πέρα βέβαια από τους κινδύνους σοβαρών ατυχημάτων. Αντίστοιχα προβλήματα δημιουργούνται και στη ναυσιπλοΐα, ιδιαίτερα όταν στην δραστηριότητα των τουρκικών πολεμικών προστίθεται και η δραστηριότητα των τουρκικών υποβρυχίων.

Η επανεξέταση της Ελληνικής και Κυπριακής πολιτικής δεν σημαίνει, σε στρατιωτικό - επιχειρησιακό επίπεδο, την αλλαγή της βάσης της που ως σήμερα ήταν και πρέπει να παραμένει αμυντική. Κάτι τέτοιο θα εξασθενούσε την πάγια και σωστή Ελληνική και Κυπριακή θέση ότι οι δυο χώρες δεν έχουν επεκτατικές προθέσεις αλλά απλώς υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία τους Σημαίνει όμως επανεξέταση ορισμένων σημείων της ήδη ακολουθούμενης πολιτικής και βελτίωση και ενίσχυση των οργανωτικών δομών μέσα από τις οποίες αυτή διαμορφώνεται και των μέσων με τα οποία υλοποιείται. Σημαίνει ακόμη συμπερίληψη νέων πραγματικοτήτων που έχουν δημιουργηθεί μετά την νέα εποχή στις σχέσεις και των δυο χωρών με το Ισραήλ και φυσικά με την Αίγυπτο ιδιαίτερα μετά την επιτυχή χθεσινή τριμερή Διάσκεψη.

Η Ελληνική πολιτική όπως και η Κυπριακή αναπτύσσονται σε διμερές, περιοχικό και διεθνές επίπεδο, γεγονός που σηματοδοτεί την δραστηριότητα στα πλαίσια των Διεθνών Οργανισμών στους οποίους μετέχουν οι δυο χώρες, με στόχο όχι μόνο την ενημέρωση και τη λήψη αποφάσεων που να εγκαλούν την Τουρκία και να την θέτουν προ των ευθυνών της, αλλά και την προβολή της στρατηγικής θέσης τους, ιδιαίτερα στους σημερινούς γεωπολιτικούς συσχετισμούς δυνάμεων, με επίκεντρο τον ενεργειακό. Η νέα σχέση με το Ισραήλ και την Αίγυπτο συμβάλλει ουσιαστικά στην κατεύθυνση αυτή. Πέρα από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και την Ευρωπαϊκή Ένωση μεγάλη σημασία έχει η παρουσίαση των επιχειρημάτων αυτών στα όργανα του ΝΑΤΟ όπως η Επιτροπή Αμυντικού Σχεδιασμού και ειδικότερα οι δυο κορυφαίες διαδικασίες που αναπτύσσονται στα πλαίσιά της, η διαδικασία δήλωσης των δυνάμεων που η κάθε χώρα διαθέτει στη Συμμαχία (Country Chapters) και η διαδικασία σχεδιασμού των ασκήσεων.

Στη διαδικασία αυτή τον κύριο ρόλο επωμίζεται η Ελλάδα αφού είναι χώρα - μέλος του ΝΑΤΟ, ενώ η Κύπρος λόγω της Τουρκικής αντίθεσης όχι. Μεγάλη σημασία έχει επίσης και η παρουσίαση των Ελληνικών και Κυπριακών επιχειρημάτων στον Διεθνή Οργανισμό Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) και στον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας (IMO). Στην προσπάθεια αυτή όπως και στην αντίστοιχη στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών μπορούν να συμβάλλουν και το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Παράλληλα, τόσο το Ισραήλ όσο και η Αίγυπτος μπορούν να συμβάλλουν στην παρουσίαση των επιχειρημάτων και στις ΗΠΑ θεσμοί των οποίων όπως το Αμερικανικό Κογκρέσο έχουν σημαντική προϊστορία στην εξέταση των θεμάτων αυτών. Η αποτελεσματικότητα όμως της επανεξέτασης της πολιτικής που ως σήμερα ακολουθήθηκε έχει ορισμένες προϋποθέσεις.

Η πρώτη βασική προϋπόθεση για την επιτυχή υλοποίηση της αναπροσαρμοσμένης στρατηγικής αφορά στην επαναφορά του στρατιωτικού παράγοντα ως παράλληλου μέσου με τον πολιτικό. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί εδώ στην διαδικασία του πολιτικο - στρατιωτικού συντονισμού.

Η δεύτερη βασική προϋπόθεση, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, είναι η αναβάθμιση των υπαρχόντων συμφωνιών σε Συμφωνία–πλαίσιο εκτεταμένης αμυντικής συνεργασίας ανάμεσα στη Ελλάδα, την Κύπρο το Ισραήλ και την Αίγυπτο κατά πρότυπο των συμφωνιών της ΕΕ με τρίτες χώρες (Framework or Partnership Agreements). Σε μια τέτοια συμφωνία θα πρέπει να προβλέπεται η σύσταση και λειτουργία Επιτροπών που να συνεδριάζουν σε μόνιμη βάση. Στην πρόσφατη ιστορία των Ελληνοτουρκικών σχέσεων είχαν δημιουργηθεί στην Ελλάδα μεικτές διυπουργικές επιτροπές, όπως η Επιτροπή Αεροναυτιλίας και Εναέριου χώρου με τη συμμετοχή των Υπουργείων Εξωτερικών, Άμυνας και Μεταφορών, αλλά και ειδικών επιστημόνων που συνέβαλαν ουσιαστικά στην αντιμετώπιση των κρίσιμων ζητημάτων όπως η παράβαση των κανόνων του FIR λαμβάνοντας σημαντικές αποφάσεις και αναδεικνύοντας τους κινδύνους που περικλείει η Τουρκική συμπεριφορά, ενώ παράλληλα, με τις τακτικές συνεδριάσεις της διασφάλιζε και την συνέχεια στην παρακολούθηση των αναπτυχθέντων δράσεων.

Τρίτη βασική προϋπόθεση είναι η διαμόρφωση μιας σχετικά ενιαίας πολιτικής στον τομέα των εξοπλισμών που να ενισχύει την ετοιμότητα και την ευελιξία των «συμμαχικών» ενόπλων δυνάμεων με βάση και την σημερινή πραγματικότητα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί υπό το φως και των τελευταίων εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή. Είναι σε όλους γνωστό ότι ο τομέας των εξοπλισμών είναι ο πλέον ευαίσθητος και λόγω της οικονομικής κρίσης και λόγω των πιέσεων που συνήθως ασκούνται από τις χώρες που παράγουν εξοπλιστικά συστήματα. Δεν υπάρχει δε αμφιβολία ότι στο ζήτημα των εξοπλισμών πέρα από τα επιχειρησιακά υπάρχουν και πολιτικά κριτήρια που πάντα λαμβάνονται υπόψη για την διαμόρφωση των τελικών αποφάσεων. Σε καμία περίπτωση όμως η πραγματικότητα αυτή δεν εμποδίζει την βελτίωση της πολιτικής των εξοπλισμών με στόχο την διασφάλιση των Εθνικών δικαίων και συμφερόντων. Μια πολιτική εξοπλισμών με σωστές αρχές, στόχους όπως η διαχρονικά ισχύουσα αρχή της διατήρησης της στρατιωτικής ισορροπίας στην περιοχή -το γνωστό από την ιστορία, 7 προς 10 στην αποστολή αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας στην Ελλάδα και Τουρκία- και με έμφαση στην τεχνολογική διάστασή τους μπορεί να γίνει και με ελεγχόμενο οικονομικό κόστος αλλά και με προσοχή στη διαφύλαξη των απαραίτητων ισορροπιών.

Τέταρτη προϋπόθεση η σημαντική ενίσχυση και όπου κριθεί απαραίτητο η βελτίωση των διαδικασιών για την συλλογή και οργάνωση στρατιωτικών πληροφοριών. Σήμερα ο έλεγχος και η διαχείριση των πληροφοριών είναι κύριο συστατικό στοιχείο για την διαμόρφωση και υλοποίηση της κάθε πολιτικής και βέβαια πρόκριμμα για στρατιωτική υπεροχή αλλά και αποτρεπτική ισχύ. Πρόκειται βέβαια για ένα ευαίσθητο τομέα που προϋποθέτει προσεκτικό σχεδιασμό και χειρισμούς.

Η επανεξέταση της πολιτικής είναι επιβεβλημένη όχι μόνο για την αναχαίτηση των Τουρκικών ενεργειών που αναπτύσσονται, αλλά και για την κατοχύρωση της θέσης της Ελλάδας και της Κύπρου στους νέους διεθνείς συσχετισμούς που ήδη αναπτύσσονται.

* Ο Γιώργος Δημητρακόπουλος είναι πρώην Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Koινοβουλίου
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

 Δεν μπορεί να επαναπαύεται η Αθήνα στην ψευδαίσθηση κατευνασμού της Άγκυρας
Ανεβαίνει επικίνδυνα το «θερμόμετρο» σε Αιγαίο, Κύπρο και Θράκη

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τσάκαλος

Κατά μέτωπο επίθεση, με τη Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο να βρίσκονται στο στόχαστρο, επιχειρεί η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, καθώς εκτιμά ότι η «αναμπουμπούλα» στη Συρία και στο Ιράκ ευνοεί την προσπάθειά της για επιβολή τετελεσμένων.

Στην Κύπρο το «θερμόμετρο» θα παραμείνει υψηλά όλο το επόμενο διάστημα και δυστυχώς δεν διαφαίνεται μία αξιοπρεπής οδός αποκλιμάκωσης, αφού η Τουρκία εμμένει στην παύση των εργασιών στην Κυπριακή ΑΟΖ προκειμένου να αποσύρει το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Barbaros».

Η Λευκωσία, έχοντας τη στήριξη της Αθήνας (που μάλλον με δυσφορία την προσφέρει), δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίσει τις έρευνες και να αναζητήσει κάποια λύση (αξιοπρεπή) για την επόμενη ημέρα της εξ αναγκασμού επαναφοράς της στο τραπέζι των συνομιλιών. Τώρα φαίνεται πόσο λανθασμένη και βεβιασμένη ήταν η απόφαση του Ν. Αναστασιάδη να εμπλακεί στη διαδικασία των συνομιλιών στη βάση του Κοινού Ανακοινωθέντος της 11ης Φεβρουαρίου.

Η διακοπή των ερευνών θα ήταν καταστροφική για την Κύπρο (και δεν αποτελεί καν λύση, αλλά προσθέτει νέα πολυμέτωπα, πολυσύνθετα και πολυεπίπεδα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα που υφίστανται εξαιτίας της Τουρκίας) όπως θα ήταν και η αποδοχή συζήτησης, τώρα, πριν καν δηλαδή υπάρξει έστω και προκαταρκτική συμφωνία για το Κυπριακό, φόρμουλας για τον διαμοιρασμό του φυσικού αερίου.

Από την άλλη μεριά, όμως, η Τουρκία, λειτουργώντας με τρόπο πειρατικό, θα επιμείνει στην προσπάθεια να επιβάλει τετελεσμένα με την απειλή των όπλων. Όσο μάλιστα δεν φαίνεται να υπάρχει καμία δύναμη που να μπορεί (κυρίως να επιθυμεί) να τιθασεύσει τον διπλωματικό «τραμπουκισμό» του καθεστώτος Ερντογάν, η Άγκυρα θα αποθρασύνεται περισσότερο, καθιστώντας ακόμη πιο δύσκολο έναν συμβιβασμό. Η Τουρκία δεν πρόκειται να αποσύρει το “Barbaros” εάν προηγουμένως δεν εξασφαλίσει έναν ταπεινωτικό για τους Ελληνοκύπριους συμβιβασμό, ώστε να τους εξαναγκάσει να επιστρέψουν εκβιαζόμενοι (και εκ των προτέρων χαμένοι) στο τραπέζι των συνομιλιών Τώρα και επιπλέον θα κλιμακώσει περαιτέρω τις πιέσεις για επανέναρξη των συνομιλιών με την συμπερίληψη ενός ακόμη «πακέτου», που θα περιλαμβάνει την αποχώρηση του «Barbaros» με αντάλλαγμα την παραχώρηση μεριδίου φυσικού αερίου στους τουρκοκύπριους (και συνεπώς στην ίδια την Τουρκία).

Στρατιωτική επιλογή για την Ελλάδα και την Κύπρο δεν φαίνεται να υπάρχει, καθώς θα οδηγούσε εκ των πραγμάτων σε μία σύντομη αντιπαράθεση και «μεσολάβηση» στο μοντέλο των Ιμίων, που κατέληξε σε επιβολή του status quo ante, με τη διακοπή δηλαδή κάθε δραστηριότητας από ελληνικής πλευράς στην (ελληνική, κατ’ όνομα πια) «γκρίζα», πλέον, βραχονησίδα.

Κάθε στρατιωτική εμπλοκή, σύμφωνα με τους συσχετισμούς δυνάμεων, δεν θα έδινε λύση σύμφωνα με τα εθνικά συμφέροντα, αντιθέτως θα υποχρέωνε τους Κύπριους να επιστρέψουν στο τραπέζι των συνομιλιών, αποδεχόμενοι τη διακοπή των ερευνών μέχρι να λυθεί το Κυπριακό ή πάγωμα των ερευνών και συζήτηση του ξεχωριστού ζητήματος των υδρογονανθράκων ως ξεχωριστού κεφαλαίου του Κυπριακού.
Στο Αιγαίο ο προκλητικός περίπλους της τουρκικής κορβέτας, που έκοψε στα δύο το Αιγαίο από Βορρά προς Νότο και αφού περιπλανήθηκε στις Κυκλάδες αποχώρησε, ήταν ένα σαφές μήνυμα προς την ελληνική κυβέρνηση. Όμως αυτό που πραγματικά ανησυχεί την Αθήνα είναι ότι ο κ. Ερντογάν δείχνει –και το διαμηνύει με κάθε τρόπο στην Αθήνα- ότι δεν είναι η Τουρκία αυτή που θα υποχωρήσει στο θέμα των υδρογονανθράκων και θα διεκδικήσει με κάθε τρόπο το μερίδιο φυσικού αερίου που αναλογεί στους τουρκοκύπριους αλλά και στην Τουρκία, καθώς είναι γνωστό πλέον ότι οι Τούρκοι θεωρούν πως και δυτικά της Κύπρου ένα μεγάλο τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ ανήκει στην Τουρκία…

Καθώς μάλιστα συνεδρίασε και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας και έθεσε σε υψηλή προτεραιότητα στη λίστα των απειλών ασφαλείας την προστασία των συμφερόντων της Τουρκίας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, είναι πλέον σαφέστατο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπαύεται στην ψευδαίσθηση κατευνασμού της Άγκυρας και εξευμενισμού του άλλοτε «φίλου» και άλλοτε «κουμπάρου» Ταγίπ.
Δυστυχώς η Αθήνα έχε εξαγοράσει τον μη πόλεμο με την Τουρκία πάρα πολύ ακριβά, καθώς εκτός της επιβολής των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, η Τουρκία μέσω και της Συμφωνίας της Μαδρίτης έχει επιβάλει μορατόριουμ ερευνών σε όλη την ακτίνα, από τον Έβρο μέχρι και το Καστελλόριζο. Η εδραίωση της πεποίθησης ότι είναι περισσότερο από πιθανές οι εκλογές τον Μάρτιο έχει σημάνει συναγερμό στο τουρκικό προξενείο Κομοτηνής και στο κόμμα ΚΙΕφ.

Το σχέδιο για τη Θράκη
Ο μεγάλος στόχος που έχουν θέσει οι εκπρόσωποι του τουρκισμού στη Θράκη, είναι να πετύχουν τέτοιο συνδυασμό στους δύο νομούς ώστε να εκλεγούν μέχρι και πέντε μειονοτικοί βουλευτές.
Μία μικρή «κοινοβουλευτική ομάδα», η οποία, εφόσον μάλιστα επιβεβαιωθεί η πολιτική ρευστότητα, θα αποδειχτεί πάρα πολύ σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια τους, προκειμένου να αποσπάσουν, εκβιαστικά, ρυθμίσεις για τις απαιτήσεις που προβάλει ο τουρκισμός στην Ελληνική Θράκη.

Το κόμμα ΚΙΕΦ (γνωστό εθνικιστικό κόμμα στο οποίο μετέχουν και Γκρίζοι Λύκοι) δεν έχει αποφασιστεί ακόμη αν και πως θα πολιτευτεί, καθώς το πλαφόν του 3% είναι αποτρεπτικό για τη συμμετοχή του στις εθνικές εκλογές, αλλά η επιδίωξη είναι να παίξει ρόλο «ομπρέλας» για όλους τους μειονοτικούς που θα συμμετάσχουν στις εκλογές με τα ελληνικά κόμματα (και διόλου απίθανο την μεθεπόμενη ημέρα των εκλογών να τους δεχτεί ως «αποσκιρτήσαντες», για να εμφανιστεί ως κόμμα που θα επηρεάζει επίσημα τα συμβαίνοντα εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου).
Στη Θράκη, εδώ και ένα μήνα σχεδόν, έχει ξεκινήσει «πορεία προς το λαό» από τον απερχόμενο τούρκο πρόξενο Ιλχάν Σενέρ, ο οποίος έχει περιοδεύσει μέχρι και στο τελευταίο χωριό, στον τελευταίο οικισμό, στον τελευταίο μειονοτικό σύλλογο, ενώ έχει παραστεί και σε εκδηλώσεις που οργανώνονται προς τιμήν του.
Αυτή η φαινομενικά κοινωνική δραστηριότητα του προξένου (η οποία γίνεται με το πρόσχημα αποχαιρετισμού, λόγω λήξης της θητείας του στο τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής), δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία επίδειξη δύναμης, διατηρώντας παράλληλα «ζεστή τη μηχανή» των ακραίων της μειονότητας, ενόψει και των πολιτικών εξελίξεων.

Κι εκεί ακριβώς είναι που παίζεται πλέον το μεγάλο παιχνίδι, μια και αντίστοιχη δραστηριοποίηση έχει επιδείξει το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος του μειονοτικού κόμματος ΚΙΕΦ (DEB), Αλή Τσαβούς.
Ο τελευταίος, με επισκέψεις σε τουρκικές πόλεις αλλά και στη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες που υπάρχουν μουσουλμάνοι της Ελληνικής Θράκης (και όχι μόνο), επιχειρεί να κρατήσει σε υψηλό επίπεδο την εκλογική ετοιμότητα που υπήρξε στις ευρωεκλογές, η οποία έφερε το κόμμα του στην πρώτη θέση στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης.

Το ΚΙΕΦ σε κάθε ευκαιρία επιστρατεύει και τον γιό του Σαδίκ, ο οποίος δραστηριοποιείται και επιχειρηματικά στη Θράκη με τις πλάτες μεγάλων τουρκικών επιχειρήσεων, ενώ ετοιμάζεται και για «διεθνή» φιέστα με την διοργάνωση στην Κομοτηνή, του ετήσιου συνεδρίου της αμφιλεγόμενης FUEN –της Ομοσπονδιακής Ένωσης Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων- πιθανότατα στους πρώτους μήνες του 2015 (τον μήνα Μάιο), ώστε να προσδώσει ευρωπαϊκό κύρος στην προεκλογική καμπάνια του κ. Τσαβούς, που υπενθυμίζουμε ότι η προηγούμενη απασχόλησή του ήταν καφετζής στην «Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής».

Δεν πρέπει επίσης να υποβαθμιστεί η ίδρυση και λειτουργία «εντευκτηρίων» σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Αθήνα και άλλες πόλεις για τους φοιτητές που προέρχονται από τη μουσουλμανική μειονότητα, με στόχο φυσικά να αποτραπεί η ομαλή ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία και στην ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα. Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να γινόταν γνωστός και ο χρηματοδότης αυτών των πρωτοβουλιών, δηλαδή της οικονομικής στήριξης των μουσουλμάνων φοιτητών…

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»

Σχόλιο ιστολογίου: Το πλέον παράδοξο είναι πως κάποιοι πολιτικοί, από όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους, μέχρι και σήμερα συνεχίζουν να αναφέρονται και να προωθούν την... ελληνοτουρκική φιλία, προκαλώντας ένα σαφέστατο ερώτημα: Είναι ηλίθιοι ή, μήπως, κάτι άλλο προωθούν; Ή μήπως πιστεύουν πως μπορούν να ασκήσουν πολιτική άμυνας, ασφάλειας, αλλά και διπλωματία, ευχόμενοι πως ο "απέναντι" δεν έχει κακές διαθέσεις;... Αν και είναι ευχή όλων, δυστυχώς, ο διεθνής κανόνας και η εμπειρία λένε πως όποιος μένει στις ευχές, στο τέλος βρίσκεται


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφουν Δ. Πορφύρης/Π. Σταφυλά

Ο Τούρκος Πρόεδρος πραγματοποίησε μια σπάνια τηλεφωνική κλήση προς το Ρώσο ομόλογό του για να συζητήσουν τις τελευταίες περιφερειακές εξελίξεις, ιδιαίτερα τη σύγκρουση στη Συρία.

Σύμφωνα με την Μoscow Times (δυτικού προσανατολισμού), ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρά την εμπάθειά του κατά της συριακής κυβέρνησης του Μπασάρ αλ-Άσαντ, δήλωσε ότι η Τουρκία έχει φθάσει σε ένα σημείο όπου δεν μπορεί να παραμείνει αδιάφορη απέναντι στο «ανθρώπινο μακελειό» στο Κομπάνι.

Όμως παρά την ένδειξη καλής θέλησης του Ερντογάν, ο Πρόεδρος Πούτιν προειδοποίησε εξαγριωμένος τον Πρόεδρο της Τουρκίας ότι μια περαιτέρω ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας και η Ρωσία είναι έτοιμη να σβήσει την Τουρκία ενεργοποιώντας έναν καταστροφικό πόλεμο στην περιοχή . Ο Ερντογάν εμβρόντητος ρώτησε τον Πούτιν αν με αυτές του τις εμπρηστικές δηλώσεις απειλεί άμεσα την Τουρκία για να λάβει την εξής απάντηση:
“Κ. Πρόεδρε, μπορείτε να αποκομίσετε ό, τι ερμηνείες επιθυμείτε από τα λόγια μου»

Ο Ρώσος πρόεδρος υπενθύμισε επίσης στον Ερντογάν την εσφαλμένη, πολεμοχαρή πολιτική της Τουρκίας έναντι της συριακής κρίσης, που στοίχισε τη ζωή δεκάδων χιλιάδων αθώων αμάχων.
Ο Πούτιν στη συνέχεια εγκάλεσε τον μεγαλομανή Ερντογάν να σταματήσει να υποστηρίζει τους Τζιχαντιστές τρομοκράτες μέσω των στρατοπέδων εκπαίδευσης και των ασφαλών καταφυγίων που τους προσφέρει εντός των τουρκικών εδαφών. (Awdnews 09/11/14)

Ο Δρ İsmet Bayraktar, διακεκριμένος καθηγητής, με εξειδίκευση στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη σύγχρονη Τουρκία εκτιμά ότι ο Ερντογάν κατά τη διάρκεια της κλήσης του προσπάθησε να αποτρέψει τον Πούτιν από τη σημαντική στρατιωτική και πολιτική στήριξη στην εμπόλεμη Συρία και τον Πρόεδρό της.

Η Τουρκία επιμένει αδιάλλακτη στην πτώση του μη σουνίτη Ισλαμιστή Άσσαντ ενώ η Ρωσία παραμένει ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Μπασάρ.

Πηγή dimpenews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Τις τελευταίες ημέρες, ορισμένα ΜΜΕ παρουσιάζουν -θέλουμε να ελπίζουμε από άγνοια- τις προκλήσεις της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά και τις «βόλτες» τουρκικών πολεμικών πλοίων στη θάλασσα του Αιγαίου με τρόπο με τον οποίο πλήττεται το ήδη καταρρακωμένο ηθικό του ελληνικού λαού σε Κύπρο και Ελλάδα.

Να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: Οι παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου, οι βόλτες των τουρκικών κορβετών και φρεγατών στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου και οι αβλαβείς διελεύσεις στις Κυκλάδες και, ορισμένες φορές, ακόμα και στα ανοιχτά των ακτών της Αττικής είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει.

Ιδιαίτερα δε η παρουσία τουρκικών πολεμικών σκαφών στα ελληνικά χωρικά ύδατα θα πρέπει ούτως ή άλλως να αντιμετωπίζεται με τους τρόπους που προβλέπονται από τα επιχειρησιακά σχέδια των ένδοξων Ενόπλων Δυνάμεών μας, πάντα στο πλαίσιο που ορίζει το διεθνές δίκαιο.

Οσον αφορά την προκλητική παρουσία του ερευνητικού σκάφους «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ και τη συνοδεία πολεμικών σκαφών αυτή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με γνώμονα το εθνικό συμφέρον αλλά και τα στρατηγικά συμφέροντα της Κύπρου.

Θα το επαναλάβουμε: Το «παιχνίδι» στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου παίζεται στο «γήπεδο» του διεθνούς δικαίου, της πολιτικής, της διπλωματίας, των διεθνών σχέσεων και των συμφωνιών με χώρες και ενεργειακές εταιρίες.

Στο γήπεδο αυτό, η Κύπρος, η Κυπριακή Δημοκρατία ως κυρίαρχο κράτος, είναι εξαιρετικά ισχυρή, ενώ από την άλλη πλευρά η Τουρκία απολύτως ανίσχυρη.

Να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι η Τουρκία αποπειράθηκε αλλεπάλληλες φορές να ανατρέψει τα δεδομένα στο γήπεδο αυτό. Εκανε διαβήματα σε Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο για να ακυρώσουν τις συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ, έκανε αλλεπάλληλα διαβήματα σε ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιταλία, Γαλλία και Κορέα ώστε να αποτρέψουν τις ενεργειακές εταιρίες από το να υπογράψουν συμφωνίες με την Κυπριακή Δημοκρατία, κίνησε γη και ουρανό για να πείσει τη Noble Energy, την Delek, την TOTAL την KOGAZ και την ENI να μην υπογράψουν συμφωνίες, να μη στείλουν ερευνητικά σκάφη και να μη στήσουν εξέδρες στην κυπριακή ΑΟΖ.

Ιδιαίτερα όσον αφορά το Οικόπεδο 12 και την εξέδρα άντλησης της Noble Energy - Delek, η Αγκυρα έκανε προειδοποιητικές δηλώσεις ότι θα αντιδράσει, κάνοντας χρήση στρατιωτικής βίας, σε περίπτωση εγκατάστασής της εκεί.

Η εξέδρα εγκαταστάθηκε και βρισκόμαστε στα τελευταία στάδια πριν από την έναρξη της εξόρυξης του φυσικού αερίου.

Τις ημέρες όπου το ερευνητικό σκάφος-πλατφόρμα «Saipem 10000» του κονσόρτσιουμ ENI - KOGAZ έπλεε προς το Οικόπεδο 9, όπου εγκαταστάθηκε για να εκτελέσει τις διερευνητικές γεωτρήσεις, η Τουρκία έστειλε στην ευρύτερη περιοχή το δικό της ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός», συνοδευόμενο από δύο φρεγάτες, με σκοπό να εκφοβίσει τους Ιταλούς και τους Κορεάτες και να εκτρέψει με τον τρόπο αυτόν το χρονοδιάγραμμα εκμετάλλευσης των ενεργειακών αποθεμάτων αλλά και τον ρου των εξελίξεων, όπως αυτές έχουν προδιαγραφεί από τις προαναφερθείσες ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία, που δεν έχει κανένα απολύτως έρεισμα στο γήπεδο του διεθνούς δικαίου, της διπλωματίας, της πολιτικής, των διεθνών σχέσεων και συμφωνιών και των ενεργειακών συμφωνιών, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα άλλο γήπεδο, όπου οι εξελίξεις θα προδιαγράφονται από τη στρατιωτική ισχύ και την επιβολή.

Εκεί θέλει να μας εφελκύσει την Κύπρο και την Ελλάδα, και στο ζήτημα αυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Γιατί μόνο ένας τρελός ή ένας προδότης θα εγκατέλειπε το γήπεδο στο οποίο είναι ισχυρός για να περάσει σε ένα άλλο, όπου ο αντίπαλος έχει πολλές πιθανότητες να πετύχει τον στόχο του.

Εννοούμε ότι δεν θα πρέπει να διολισθήσουμε στην πολιτική των κανονιοφόρων και φυσικά δεν εννοούμε ότι θα νικήσει σε έναν ενδεχόμενο ελληνοτουρκικό πόλεμο, ο οποίος εκτιμούμε ότι είναι εξαιρετικά απίθανο να συμβεί.Αλλά και να συμβεί, η Τουρκία δεν θα χάσει μόνο στο πεδίο της μάχης και του ελληνοτουρκικού μετώπου, όπου η Ελλάδα έχει στρατηγικά πλεονεκτήματα, όπως ισχυρότατη αντιαεροπορική άμυνα, S-300, PATRIOT, TOR M-1, OSA, ισχυρή πολεμική αεροπορία με αεροσκάφη τουλάχιστον ισάξια των τουρκικών και πυραύλους SCALP, υποβρύχια τ. 214, που είναι ίσως τα καλύτερα του κόσμου (ας όψονται εκείνοι οι τουλάχιστον ανόητοι που καθυστέρησαν την παραλαβή τους), επιθετικά ελικόπτερα ΑΗ-64 Απάτσι και πόσα άλλα...

Θα χάσει αυτομάτως τουλάχιστον το ένα τέταρτο του εδάφους της, και η τουρκική κυβέρνηση το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Αλλωστε, το Κομπάνι φωτίζει τον δρόμο στους Κούρδους - ας μην το ξεχνάμε αυτό!Για όλους τους παραπάνω λόγους, στρατηγική ψυχραιμία, ελληνική ευστροφία, εθνική αυτοπεποίθηση και ψηλά το κεφάλι, Ελληνες!

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ωμή απειλή των Τούρκων: Αν συναντήσουμε Ελληνες ή Ισραηλινούς θα έχουμε εμπλοκή

Με στρατιωτική φρασεολογία και δια στόματος στρατιωτικών αναφέρεται πλέον η Άγκυρα στο θέμα των ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο αρχηγός του τουρκικού ΓΕΝ ναύαρχος Μπουλέντ Μποστάνογλου δήλωσε ότι «οι κανόνες εμπλοκής έχουν παραδοθεί στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό» και ότι το τελευταίο θα κινηθεί με βάση αυτούς.

Σε δηλώσεις που έκανε σε δημοσιογράφους σχετικά με τις ναυτικές ασκήσεις «Γαλάζια Φάλαινα», ο Μποστάνογλου ρωτήθηκε αν οι ασκήσεις σχετίζονται με την ένταση στην περιοχή και είπε πως αυτές πραγματοποιούνται κάθε δύο χρόνια και ότι αποσκοπούν στην ανάπτυξη της ικανότητας συνεργασίας με τους συμμάχους».

Ερωτηθείς για το τι θα γίνει αν τα πλοία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού συναντηθούν στη Μεσόγειο με πλοία της Ελλάδας ή του Ισραήλ ο Τούρκος ναύαρχος είπε «θα κινηθούμε σύμφωνα με τους κανόνες εμπλοκής που μας έχουν δοθεί. Οι κανόνες εμπλοκής έχουν παραδοθεί από το γραφείο του πρωθυπουργού στο γενικό επιτελείο ενόπλων δυνάμεων κι από εκεί στο γενικό επιτελείο ναυτικού. Οι δυνάμεις μας θα συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους στην περιοχή για την επίγνωση κατάστασης».

Ο Μποστάνογλου είπε επίσης ότι «οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις προστατεύουν από κοντά και υποστηρίζουν το ερευνητικό σκάφος Μπαρμπαρός Χαϊρετίν Πασά. Παράλληλα παρακολουθούν από απόσταση 900 χιλιομέτρων το ερευνητικό σκάφος που έχει ενοικιάσει η Ελληνοκυπριακή διοίκηση Νότιας Κύπρου. Οι εντολές που έχουμε αυτή τη στιγμή είναι να μην παραβιάσουμε την απόσταση των 900 χιλιομέτρων. Και γι αυτό το λόγο δεν υπήρξε οποιαδήποτε παρενόχληση».

Σημειώνεται ότι στις 26 Ιουνίου 2012 ο τότε πρωθυπουργός και νυν πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε ανακοινώσει ότι «έχουν αλλάξει οι κανόνες εμπλοκής των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων». Κι αυτό με αφορμή της ένταση με τη Συρία. Ο Ερντογάν είχε πει ότι «κάθε στρατιωτικό στοιχείο που θα προσεγγίζει τα σύνορα της Τουρκίας με τρόπο που θα συνιστά κίνδυνο ασφάλειας, θα αξιολογείται ως απειλή και θα αντιμετωπίζεται ως στρατιωτικός στόχος».

Οι λεγόμενοι «κανόνες εμπλοκής» είναι κανόνες σχετικά με την έκταση των στρατιωτικών μέτρων που λαμβάνει ένα κράτος απέναντι σε εξωτερικές απειλές».

Το ερώτημα που τίθεται είναι ο λόγος για τον οποίο αισθάνεται η ‘Αγκυρα να κάνει λόγο για «κανόνες εμπλοκής». Ερώτημα το οποίο παραπέμπει στην έννοια «σύνορα» την έχει υπόψη της σχετικά με την Κύπρο και πιο συγκεκριμένα σχετικά με τα κατεχόμενα.

Οι ασκήσεις «Γαλάζια Φάλαινα» διεξάγονται στις 6-14 Νοεμβρίου με τη συμμετοχή και ΝΑΤΟϊκών στοιχείων από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ισπανία και τον Καναδά, καθώς και μιας φρεγάτας από το Πακιστάν. Ξεκίνησαν στη ναυτική βάση «Ακσάζ» στη Μαρμαρίδα και θα συνεχιστούν με ασκήσεις άμυνας. Η τελική φάση προβλέπει επίσκεψη στο λιμάνι της Αττάλειας.

Πηγή ΑΠΕ ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αναρωτιόμαστε, όλοι οι αυτοί οι τενεκέδες που σε τοπικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο πρέσβευαν στις διμερείς σχέσεις Τουρκίας - Ελλάδας την "διπλωματία των πολιτών", με τραπεζώματα, ψώνια και… χορούς της κοιλιάς στην γείτονα, πως αισθάνονται τώρα;

Πως νοιώθουν που το πλοίο Μπαρμπαρός βρίσκεται εκεί όπου ετοιμάζεται για εξορύξεις η Κύπρος;

Πως αισθάνονται που η τουρκική φρεγάτα σουλατσάρει στον Καφηρέα;

Ποιο δρομολόγιο άραγε δικαιολογεί την παρουσία της έξω από την Εύβοια;

Όλοι αυτοί που συναγελάζονται με τα τσιράκια της Τουρκίας στην ελληνική Θράκη, που πάνε στις εκδηλώσεις των πρακτοροσυλλόγων, που συνωστίζονται για μια φωτογραφία με τον ¨κύριο Πρόξενο¨ που θα την χρησιμοποιήσουν στα προεκλογικά τους φυλλάδια, δεν ντρέπονται τώρα;

Διότι ως γνωστό η χώρα που

α) Κατέχει το 40% της Κύπρου και δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξη του κυπριακού κράτους. Φτάνει μάλιστα να απειλεί κάθε τόσο την Κύπρο όταν εκείνη ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

β) Διατηρεί επιθετική διάταξη στον στρατό της σε Αιγαίο και Θράκη και 40 χιλιάδες στρατιώτες στην μαρτυρική μεγαλόνησο.

γ) Διατηρεί σε ισχύ το κάζους μπέλι σε περίπτωση που κάνουμε χρήση των 12 μιλίων

δ) Υποσκάπτει με μύριους τρόπους την ελληνική παρουσία στην Θράκη.

ΔΕΝ είναι η Μάλτα, αλλά μια άλλη χώρα…

Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Μελέτη Μελετόπουλου

Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για μία χώρα να επενδύει σε προβληματικούς ή έστω ασταθείς διεθνείς θεσμούς. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να διαθέτει καθαρή και ακριβή εικόνα για το διεθνές περιβάλλον, τους συμμάχους και τους εχθρούς, τα ισχυρά και τα αδύναμα πεδία στην εξωτερική της πολιτική.
Πρέπει λοιπόν την Ευρώπη, που είναι το κατ’ εξοχήν πολιτικο-οικονομικό πλαίσιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, εδώ στην Ελλάδα να την βλέπουμε με καθαρή ματιά. Και όχι υπό το πρίσμα των επιθυμιών μας και διαφόρων ιδεολογημάτων.

Η δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι, σήμερα, η ευρωπαϊκή ενοποίηση τείνει να αντιστραφεί σε πορεία αποδόμησης. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις είναι πολλές και ισχυρές, και δεν αφορούν μόνο την εκτροπή της Ευρωζώνης σε πεδία άσκησης της γερμανικής κυριαρχίας, ούτε τη βαρύτατη ύφεση που προκύπτει από την ιδεοληπτική και εμμονική αντιπληθωριστική πολιτική του Eurogroup.
Υπάρχει και μία άλλη διάσταση, η οποία συνήθως δεν συζητείται: η ευρωπαϊκή ενοποίηση έφθασε σε ένα σημείο καμπής, όπου πρέπει τα εθνικά κράτη να εκχωρήσουν σημαντικούς τομείς της εθνικής τους κυριαρχίας στην μη εκλεγμένη και στερούμενη άμεσης λαϊκής νομιμοποίησης γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Στο σημείο αυτό, οι μεν σημερινές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διστάζουν, οπισθοχωρούν, επανέρχονται, υποτροπιάζουν ή συμβιβάζονται βαρύθυμες, ενώ έχει χαθεί εντελώς κάθε ενθουσιασμός και όλο το σκηνικό θυμίζει έντονα τέλμα. Οι δε κοινωνίες αντιδρούν, στρεφόμενες σε ευρωσκεπτικιστικά ή και ανοιχτά αντιευρωπαϊκά κόμματα, τα οποία εκφράζουν τη διάθεση αποκατάστασης της τρωθείσας εθνικής κυριαρχίας με δυναμικό τρόπο και αγνοώντας τις διάφορες συνθήκες που έχουν υπογραφεί τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν σαφώς ότι η Ευρώπη σπαράσσεται από διχογνωμίες χωρίς διάθεση σύγκλισης. Ούτε καν τηρούνται πλέον τα στοιχειώδη προσχήματα.
Μόλις προχθές, ο Ιταλός πρωθυπουργός Ρέντσι ζήτησε από τις Βρυξέλλες να δείξουν σεβασμό στη χώρα του, αφού προηγουμένως ο νέος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γιούνκερ είχε κατηγορήσει τους πρωθυπουργούς της Βρετανίας και της Ιταλίας ότι ψεύδονται στην κοινή γνώμη των χωρών τους σχετικά με τις οικονομικές διαπραγματεύσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Γιούνκερ διατύπωσε βαρύτατες κατηγορίες. «Δεν μου άρεσε ο τρόπος που κάποιοι πρωθυπουργοί συμπεριφέρθηκαν μετά τη σύνοδο», δήλωσε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σχολιάζοντας την τελευταία σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. «Κράτησα σημειώσεις και όταν συνέκρινα τα όσα ελέχθησαν στην αίθουσα και έξω από αυτή, διαπίστωσα ότι δεν συμπίπτουν», είπε. Και πρόσθεσε: «Είπα στον Ματέο Ρέντσι ότι δεν είμαι επικεφαλής μιας ομάδας γραφειοκρατών. Είμαι πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενός πολιτικού θεσμού, και θέλω οι πρωθυπουργοί να σέβονται τον θεσμό αυτό».

Ο Γιούνκερ επέκρινε επίσης τον τρόπο με τον οποίο ο Κάμερον παρουσίασε στην κοινή γνώμη της Βρετανίας την υποχρέωση της χώρας να καταβάλει επιπλέον 2,,1 δισεκατομμύρια ευρώ εξαιτίας της αύξησης του ΑΕΠ της.

Είναι φανερό ότι υπάρχει σοβαρότατη διάσταση απόψεων, διότι οι διάφορες κυβερνήσεις των κρατών – μελών της Ευρωζώνης δεσμεύονται από το Σύμφωνο Σταθερότητας να κρατήσουν τα δημοσιονομικά τους ελλείματα χαμηλά. Αλλά τη δέσμευση αυτή η ύφεση την έχει καταστήσει καταστροφική για τις πιεζόμενες ευρωπαϊκές οικονομίες. Αυτές χρειάζονται επειγόντως ρευστότητα για τόνωση της ζήτησης και των επενδύσεων και όχι την παρανοϊκή γερμανική εμμονή για μία αδιέξοδη αντιπληθωριστική πολιτική.

Σε αυτό το πλαίσιο, αποκαλύπτεται πλέον ανοιχτά ο σκληρός αγώνας επικράτησης μεταξύ της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, που ελέγχεται κυρίως από το Βερολίνο και τους δορυφόρους του, και των κρατών – μελών, που όσο μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας είχαν να δώσουν στις Βρυξέλλες το έδωσαν.

Σκηνικό παρακμής και διάλυσης. Η Ελλάδα που βάσισε όλη την εξωτερική και οικονομική πολιτική των τελευταίων τριάντα ετών στην ευρωπαϊκή ενοποίηση (ακόμα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις…), πρέπει τώρα να συζητήσει σοβαρά ποιες είναι οι εναλλακτικές λύσεις που διαθέτει…

Πηγή «Κυριακάτικη KontraNews»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Οι επερχόμενες (μάλλον αναπότρεπτα) εκλογές έχουν, για τον σκεπτόμενο πολίτη, χαρακτήρα περίπου απειλής: το άγχος και ο πνιγμός του αδιεξόδου συνοδεύουν την εκλογική υποχρέωση της ψήφου.

Tο σύμπτωμα δεν είναι καινούργιο, με διαφοροποιημένη ένταση συνοδεύει τις αναμετρήσεις των τελευταίων δεκαετιών – από τότε που βεβαιώθηκε εξόφθαλμα ο εκπασοκισμός της N.Δ., η συνεπέστατη εξομοίωση των δύο «κομμάτων εξουσίας». O πολίτης είχε να επιλέξει απλώς την απόχρωση (πράσινη ή γαλάζια) της καταλήστευσης των πακτωλών υπερδανεισμού της χώρας, της λωποδυσίας του κοινωνικού χρήματος για χάρη του πελατειακού κράτους. Tα μικρά κόμματα έμοιαζαν αποφύσεις παραπονεμένων ή υπολείμματα ιδεολογικοποιημένης ψυχοπαθολογίας.

Tώρα τα διλήμματα γίνονται ασφυκτικά, γιατί παρεμβάλλονται δυο καινούργιοι παράγοντες που η σημασία τους πρέπει να προσμετρηθεί: O πρώτος είναι η τέλεια αδυναμία μας των πολιτών να συναγάγουμε κριτήρια αξιολόγησης των σχηματισμών που ζητούν την ψήφο μας (τουλάχιστον των προπορευόμενων στις δημοσκοπήσεις): Yπάρχουν, από τη μια μεριά, αλληλοαναιρούμενες επαγγελίες και όχι πολιτικό πρόγραμμα, και από την άλλη κυβερνητικά πεπραγμένα που λειτουργούν ως «παράδειγμα προς αποφυγήν». Oσο για τον δεύτερο παράγοντα, είναι η άγνοια του πολίτη για τη στάση που θα κρατήσουν οι διεθνείς «προστάτες» οι επιτροπεύοντες τη χώρα, απέναντι στο ενδεχόμενο κυβερνητικό σχήμα που εμείς θα εκλέξουμε.

Mε το ΠAΣOK, επιτέλους, δεν έχουμε πρόβλημα πια: έχει τελεσίδικα εκτοπιστεί στο «χρονοντούλαπο της Iστορίας», οι νεκροφιλικές μεγαλοστομίες για σωτηρία της «δημοκρατικής παράταξης» και άλλα ηχηρά παρόμοια δεν μεταβάλλουν το αδυσώπητο 3,6% της προτίμησης των ψηφοφόρων στις δημοσκοπήσεις. Oσες μετονομασίες κι αν επινοήσει ο κ. Bενιζέλος, «το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον».

Mε ποια κριτήρια να αξιολογήσει ο πολίτης τη N.Δ.; Mε τα όσα λέει ότι πράττει και θα πράξει ή με τα όσα βλέπουμε οι πολίτες να πράττει και θυμόμαστε ότι υποσχόταν να πράξει; H αντίφαση λόγων και έργων, μεγαλαυχίας και ασκούμενης πολιτικής, νηπιώδους κομπορρημοσύνης και ποιοτικής ευτέλειας είναι τόσο κραυγαλέα, ώστε ακόμα και οι πιο τρομαγμένοι από την ασυναρτησία του ΣYPIZA να νιώθουν ότι χαλαλίζουν τη νοημοσύνη τους και τον αυτοσεβασμό τους παραμένοντας στο νεοδημοκρατικό ποιμνιοστάσιο.

Πώς είναι δυνατό να ξεχάσει ο πολίτης το αηδιαστικό ξεγύμνωμα της N.Δ. από τον διαβόητο Mπαλτάκο; Nα ξεχάσει το ηλίθιο κλείσιμο της EPT και την ντροπή της NEPIT που ακολούθησε; Tο «κούρεμα» των κρατικών ομολόγων: εν ψυχρώ καταστροφή των ασφαλιστικών ταμείων και καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών; Tην απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ; Tις θριαμβολογίες για «πρωτογενές πλεόνασμα», με την ανεργία να στραπατσάρει τον ανθό της ελλαδικής κοινωνίας και το ποσοστό των ανθρώπων που επιβιώνουν με συσσίτιο να παραμένει τρομακτικό; Nα ξεχάσει ο πολίτης ότι πέντε χιλιάδες διακόσιοι εξήντα δημόσιοι υπάλληλοι φυγάδευσαν στο εξωτερικό ένα δισεκατομμύριο τετρακόσια πενήντα εκατομμύρια ευρώ στα τελευταία τέσσερα χρόνια, και η N.Δ. το «ανακάλυψε» πριν από μία εβδομάδα;

O ΣYPIZA δεν έχει τέτοιο φορτίο ντροπής και ανικανότητας στα πεπραγμένα του, αλλά έχει τη σύγχυση, τις αντιφάσεις, τις αγεφύρωτες αντιθέσεις ως καταγωγικό γεγονός, συστατικό στοιχείο της πολιτικής του ύπαρξης. Xωρίς κανένα ουσιαστικό βήμα για ενοποίηση θέσεων, για συγκρότηση κοινά αποδεκτού (από όλες τις «συνιστώσες») πολιτικού προγράμματος. Eχει σήμερα τον κεφαλαιώδη για τη λειτουργία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και απαιτεί επειγόντως εκλογές. Θέλει να κυβερνήσει, αλλά δεν μας έχει ξεκαθαρίσει, ποια στρατηγική θα ακολουθήσει στην οικονομία: αυτήν του κ. Σταθάκη ή αυτήν του κ. Mηλιού; Aυτήν του κ. Δραγασάκη ή αυτήν του κ. Λαφαζάνη; Aυτήν του κ. Tσακαλώτου ή αυτήν του κ. Bαρουφάκη; Tι πρεσβεύει τελικά για τον αδίστακτο εθνικισμό των Σκοπίων, για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, για την τουρκική στρατιωτική κατοχή της μισής Kύπρου; Ποια παιδεία θα δώσει στα Eλληνόπουλα: την παιδεία των καταλήψεων, των βανδαλισμών, του ετσιθελισμού και του χαβαλέ, της «κατακτημένης» ημιμάθειας και των «αγώνων» για αναίδεια και ασυδοσία;

H ασάφεια των πολιτικών θέσεων του ΣYPIZA τρομάζει τόσο όσο και η αποδεδειγμένη επί χρόνια στην πράξη ανικανότητα της N.Δ., η ευτέλεια και ο αμοραλισμός της. Kαι τα δύο κόμματα αρνούνται να δηλώσουν, με ποια μέτρα θα καταλύσουν το πελατειακό κράτος και το συνδικαλιστικό παρακράτος, που αν αυτά δεν καταλυθούν, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Aρνούνται να δηλώσουν με ποιες πολιτικές πρακτικές θα αποκαταστήσουν αξιοκρατία, θα ελέγξουν την ποιότητα και θα καταξιώσουν την αριστεία. Πώς θα νεκραναστήσουν τη δημιουργική παραγωγικότητα των μικρομεσαίων (ραχοκοκαλιά της οικονομίας), πώς θα αποσπάσουν την πληροφόρηση και την ψυχαγωγία από τα νύχια αδίστακτων «νταβατζήδων».

Oι προηγούμενες εκλογές έδειξαν την ελλαδική κοινωνία ευεπίφορη να διολισθήσει στην ενίσχυση ακραίων ή και περιθωριακών στοιχείων, προκειμένου να τρομοκρατηθούν και συνετιστούν τα διεφθαρμένα «κόμματα εξουσίας». Mην ξεχνάμε ότι μέσα στις τότε «συνιστώσες» του ΣYPIZA περιλαμβάνονταν ακραιφνούς θρησκοληψίας ριζοσπάστες κομμουνιστές, μαοϊκοί, τροτσκιστές – απομεινάρια εφηβικών, κοσμοσωτήριων οραμάτων. Που με την οργισμένη ψήφο των εξόριστων πια από το τρελό φαγοπότι πασόκων, βρέθηκαν έκπληκτοι να αποτελούν την αξιωματική αντιπολίτευση. Oπως βρέθηκε να είναι τρίτο σε έδρες κόμμα της Bουλής ένα συνονθύλευμα μικρονοϊκών φασιστικών αναβιώσεων και τραμπουκισμού, χάρη στην ψήφο των αγανακτισμένων από την αρνησιπατρία και τον αμοραλισμό της N.Δ. ψηφοφόρων.

H εκδικητική ψήφος αποδείχθηκε εκλογική αυτοχειρία με ασυμμάζευτες επιπτώσεις. Θα είναι τρέλα να επαναληφθεί. Eγκληματική επίσης αφέλεια θα είναι να κατευθυνθεί η ψήφος των απογοητευμένων σε ευκαιριακά κομματικά σχήματα, τυπικά γεννήματα της τηλεοπτικής εμπορίας των εντυπώσεων.

Aς ενηλικιωθούμε οι ελλαδίτες ψηφοφόροι. Δεν υπάρχει συνταγή ποια ψήφος είναι η συμφερότερη. Eπίπονη σκέψη, αποδεσμευμένη από συναισθηματική κρίση, φόβος ευθύνης για το ρίσκο, είναι η στάση των ωρίμων.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Στο Μαξίμου είναι έντονη η αγωνία να παραμείνει η συγκυβέρνηση στην εξουσία

Η κυβέρνηση Σαμαρά παίζει επικίνδυνα παιχνίδια προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία, συμπεριλαμβανομένου και του σεναρίου «θερμού επεισοδίου» με την Τουρκία.

Οι πληροφορίες για μία πιθανότητα ελεγχόμενης κρίσης στα ελληνοτουρκικά, όχι στην έκταση των επεισοδίων στα Ίμια, προκειμένου να προκληθεί γενική εθνική συσπείρωση και, κυρίως του πολιτικού κόσμου κι έτσι να βρεθούν οι 180 βουλευτές, εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αποφευχθούν οι πρόωρες εκλογές, υπήρχε ως ιδέα πολύ πριν ο υπεύθυνος του τομέα Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ αφήσει το συγκεκριμένο υπονοούμενο.

Κατά πρώτον είναι έντονη η αγωνία του Μαξίμου να παραμείνει στην εξουσία πάση θυσία, ώστε ακόμη και τις δηλώσεις του Βύρωνα Πολύδωρα διαστρέβλωσαν προκειμένου να δείξουν ότι βρέθηκε μία ακόμη ψήφος για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Κατά δεύτερο λόγο δεν είναι η πρώτη φορά που η ελληνική κυβέρνηση θα επιχειρούσε να αποπροσανατολίσει τον κόσμο με μία τεχνητή κρίση με την γείτονα. Το έκανε και μάλιστα επιτυχώς ο Ανδρέας Παπανδρέου στα τέλη της δεκαετίας του ’80.

Τρίτον, οι συνθήκες που δημιουργεί με τις προκλήσεις της η ίδια η Τουρκία προσφέρονται και για τέτοιου είδους παιχνίδια.

Τέταρτον, επειδή το θέμα των δηλώσεων του υπευθύνου Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας Κώστα Ήσυχου είχαν μεγάλο αντίκτυπο, επινοήθηκε απάντηση του υπουργού Επικρατείας Δημήτρη Σταμάτη σε δήθεν ερώτηση δημοσιογράφου. Έτσι ώστε με την απάντηση –σκληρή μάλιστα- του στενού συνεργάτου του πρωθυπουργού να διασκεδασθούν οι εντυπώσεις που προκάλεσε η σχετική αποκάλυψη.

Σημειώνεται ότι οι ίδιες πληροφορίες ανέφεραν ότι το «θερμό επεισόδιο» θα προβλημάτιζε και την Ευρωπαϊκή Ένωση που θέλει σταθερότητα στην περιοχή και επιπλέον ένα τέτοιο γεγονός «ανωτέρας βίας» θα δικαιολογούσε την αναβολή των διαπραγματεύσεων με την τρόικα για σημαντικές μεταρρυθμίσεις που έχουν πολιτικό κόστος όπως το Ασφαλιστικό λ.χ., για την άνοιξη και, εν πάση περιπτώσει μετά την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη KontraNews»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Νίκος Ξυδάκης

Πόσο ζυγίζει μια τράπεζα; Πόσο ζυγίζει ένα κράτος; Στη ζυγαριά του Ζαν-Κλοντ Τρισέ, τέως προέδρου της ΕΚΤ, τα συμφέροντα των τραπεζών βάραιναν αποφασιστικά περισσότερο από τα συμφέροντα των κρατών και των πολιτών τους. Και με αυτή τη λογική ενήργησε στον χειρισμό της κρίσης σε Ελλάδα και Ιρλανδία, όπως αποκαλύπτουν οι εκβιαστικές επιστολές του προς τις κυβερνήσεις των χωρών, τη διετία 2010-11 («Καθημερινή», χθες και 9.3.2014). Οι επιστολές επιβεβαιώνουν όσα έχουν υποστηρίξει αναλυτές και πολιτικοί ηγέτες: η Ελλάδα και η Ιρλανδία θυσιάστηκαν για να μην πληγούν οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί που είχαν επενδυτικές θέσεις στο ελληνικό κρατικό χρέος και στις ιρλανδικές τράπεζες.

Οι τέτοιες παρεμβάσεις ενός κεντρικού τραπεζίτη, πρακτικά μη ελεγχόμενου πολιτικά και εκτός λογοδοσίας, πρέπει να εξεταστούν πολλαπλώς: Πρώτον, δείχνουν ένα διευρωπαϊκό οργανισμό, την ΕΚΤ, τυπικά αρμόδιο για το κοινό νόμισμα και τη λειτουργία των τραπεζών, να επιβάλλει εξωθεσμικά δημοσιονομική πολιτική και κατ’ επέκτασιν να επηρεάζει αποφασιστικά την ιστορική πορεία των κρατών-μελών του Ευρωσυστήματος.
Δεύτερον, εκ του αποτελέσματος: οι κινήσεις της ΕΚΤ, δειλές ή καθυστερημένες, δεν απέτρεψαν την κρίση· μετακύλισαν το κόστος στα κράτη και έσπρωξαν την Ευρωζώνη σε καθοδική πορεία ύφεσης και αρνητικού πληθωρισμού.

Τρίτον, παρατηρείται μια κρίσιμη μετατόπιση ισχύος στην Ευρώπη: οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί επιβάλλουν τη θέλησή τους σε ευρωπαϊκούς θεσμούς και κυβερνήσεις. Αυτή η τελευταία παρατήρηση ενισχύεται θλιβερά από τις χθεσινές αποκαλύψεις των LuxLeaks για τις μυστικές συμφωνίες του Λουξεμβούργου με 343 πολυεθνικές για φοροαποφυγή στις χώρες καταγωγής τους. Υπεύθυνος του φορολογικού παραδείσου στην καρδιά της Ευρώπης, ο νυν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, ταγμένος, κατά τα άλλα, να πολεμάει τη φοροδιαφυγή και να προστατεύει τον υγιή ανταγωνισμό στα κυρίαρχα κράτη-μέλη της Ενωσης.

Η κρίση στην Ευρώπη εξελίσσεται ραγδαία σε πολιτική και ηθική, εκτός από οικονομική.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Την ώρα που η Μέρκελ λέει όχι στην τόνωση των Δημοσίων Επενδύσεων με δανεικά, υποσκάπτονται η φερεγγυότητα και η αξιοπιστία του επικεφαλής της ΕΚΤ και του νέου προέδρου της Επιτροπής

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Μια ατμόσφαιρα «όλοι εναντίον όλων» κυριάρχησε στην ΕΕ - Ευρωζώνη τη βδομάδα που πέρασε. Η εκκίνηση έγινε με τη Μέρκελ να λέει ότι έχει κουραστεί από τον Κάμερον και δεν πρόκειται να δώσει μάχη για να κρατήσει τη Βρετανία στην ΕΕ, ένα μήνυμα και προς άλλους αποδέκτες, όπως η Ρώμη και το Παρίσι, ότι η καλή θέληση του Βερολίνου έχει όρια. Η συνέχεια ήταν η σκληρή επίθεση του Γιούνκερ στον Ρέντσι και τον Κάμερον ότι δεν νομιμοποιούνται να απαξιώνουν την Επιτροπή και τον πρόεδρό της ως γραφειοκράτες, μια δυναμική παρουσία του πρώην πρωθυπουργου του Λουξεμβούργου και πρώτου προέδρου του Eurogroup. Δεν είμαι Μπαρόζο, δηλώνει ο Γιούνκερ, και επιφυλάσσομαι να επαναφέρω στην τάξη όποιον ηγέτη χώρας-μέλους δεν σέβεται τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Ο Γιούνκερ προφανώς κατοχυρώνει διασταλτικά εξουσίες και πεδία παρέμβασης χωρίς τα οποία δεν θα μπορέσει αύριο να στηρίξει τον Ντράγκι όταν ο επικεφαλής της ΕΚΤ πάρει τα αντισυμβατικά μέτρα τα οποία έχει δεσμευθεί ότι θα χρησιμοποιήσει για να περιφρουρήσει και να σταθεροποιήσει την Ευρωζώνη. Η επίδειξη αυτή πυγμής εκ μέρους του Γιούνκερ και για λογαριασμό του Ντράγκι γρήγορα πέρασε σε δεύτερο πλάνο από την πρωτοφανή στα χρονικά της ΕΚΤ διαρροή σε τηλεγράφημα του Reuters της είδησης ότι τουλάχιστον επτά στους είκοσι τέσσερις από τα μέλη του ΔΣ της Τράπεζας διαφωνούν και με τη γραμμή πλεύσης αλλά και με τις πρακτικές του κεντρικού τραπεζίτη της Ευρωζώνης. Μια παγκόσμια πρώτη να επιχειρείται να περιοριστεί το περιθώριο ελιγμών και πρωτοβουλιών ενός κεντρικού τραπεζίτη με συγκρότηση-ομαδοποίηση των αντιρρησιών στο ΔΣ.

Προφανώς η διαρροή έχει συντονιστή και το ίδιο ισχύει για τη χρονική στιγμή που επελέγη να δημοσιοποιηθεί έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις φορολογικές πρακτικές του Λουξεμβούργου που επί πρωθυπουργίας Γιούνκερ είχε συνάψει μυστικές συμφωνίες με πολυεθνικές για ειδική μεταχείριση. Τα όσα αφορούν ή αποδίδονται στους Γιούνκερ και Ντράγκι είναι παιχνίδια με τη φωτιά. Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναθεωρεί επί το δυσμενέστερον τις προβλέψεις για το 2015, την ώρα που η Μέρκελ λέει όχι στην τόνωση των Δημοσίων Επενδύσεων με δανεικά, υποσκάπτονται η φερεγγυότητα και η αξιοπιστία του επικεφαλής της ΕΚΤ και του νέου προέδρου της ΕΕ.

Στο Βερολίνο και στη Φρανκφούρτη, στην Καγκελαρία και στην Μπούντεσμπανκ υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν αντιληφθεί ότι έχουν εγκλωβιστεί στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Προσπαθούν να εμποδίσουν τον Ντράγκι να προχωρήσει σε τύπωμα χρήματος και έτσι ωθούν τις αγορές να δοκιμάσουν τη φερεγγυότητα του κεντρικού τραπεζίτη με νέο κύμα πιέσεων κατά των αδύναμων κρίκων. Αν μια προληπτική επέμβαση Ντράγκι θα ήταν πιο αποτελεσματική αλλά με μεγάλο πολιτικό κόστος, μια πυροσβεστική εκ των υστέρων επέμβασή του θα ήταν λιγότερο επαρκής αλλά η αποδοχή της θα είχε πολύ μικρότερο πολιτικό κόστος.

Ολα τα παραπάνω με την πολιτική σταθερότητα να καταρρέει παντού στην Ευρωζώνη. Στην Ισπανία το κίνημα Podemos που προέκυψε από τους Αγανακτισμένους είναι πρώτη δύναμη στις δημοσκοπήσεις, ενώ στη Γαλλία η δημοτικότητα του Ολάντ έφθασε αισίως στο 12% και αν η φθορά συνεχιστεί, σε λίγο θα αποτυπώνεται σε μονοψήφιο αριθμό.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Με αδιαφορία επί της πολιτικής ουσίας, αλλά ταυτόχρονα με έκδηλη ανησυχία ως προς τις δυνητικές συνέπειες, αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός τις προκλήσεις της Τουρκίας στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και κυρίως την «κρουαζιέρα» του τουρκικού πολεμικού σκάφους ανοιχτά του Σουνίου. Ελάχιστοι Ελληνες ενδιαφέρονται για τις παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ, όσο πικρή και αν είναι η διαπίστωση αυτή, όσο και αν δείχνει κάμψη του εθνικού φρονήματος.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Κανένας Ελληνας όμως δεν θα ήθελε κάποιο θερμό επεισόδιο με την Τουρκία στο Αιγαίο. Αυτό μας έλειπε τώρα, να «στεφανωθεί» το Μνημόνιο και ο οικονομικός όλεθρος που έχει επιφέρει με ευθύνη των κυβερνήσεων Γιώργου Παπανδρέου και Σαμαρά - Βενιζέλου με μια πολεμική σύρραξη με την Τουρκία, αναλογίζεται με φρίκη ο λαός μας. Θα ήταν συμφορά!

Υπάρχει ένα μυστήριο, είναι η αλήθεια. Από πίνακα που δημοσίευσε την Τετάρτη το «Εθνος» διαπιστώνουμε ότι μόνο φέτος και μέχρι στιγμής τουρκικά πολεμικά πλοία έχουν περάσει από τα στενά του Καφηρέα στη νοτιοανατολική Εύβοια (ο Καφηρέας είναι το γνωστό ακρωτήριο Κάβο ντ' Ορο στη λαϊκή γλώσσα) όχι μία, αλλά... έξι φορές!!! Στις 20 Γενάρη, στις 11 Φλεβάρη, στις 27 Μάρτη, στις 20 Μάη, στις 17 Σεπτέμβρη και στις 4 Νοέμβρη! Δικαίως τώρα γίνεται τόσος ντόρος, αλλά γιατί τις προηγούμενες πέντε φορές οι τουρκικές πολεμικές κρουαζιέρες πέρασαν με κυβερνητική... μούγκα;

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ γιατί κάλυπτε τόσες φορές την τουρκική προκλητικότητα και τώρα την αποκάλυψε; Τι ακριβώς άλλαξε; Η στάση της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου προκαλεί καχυποψία σε όσους δεν είναι φανατικοί οπαδοί των δύο κυβερνητικών κομμάτων. Δεν πρέπει να απαντήσει, γιατί πέντε φορές υποβάθμισε συνειδητά την τουρκική επιθετικότητα και την έκτη (!) φορά «ξεφώνισε» την Αγκυρα; Δεν πρέπει να αφήσει υποψίες να πλανώνται.

Η Τουρκία ξέρουμε γιατί προκαλεί. Απέτυχε το στρατηγικό σχέδιο του Ερντογάν να συγκροτηθεί μουσουλμανικός άξονας Τουρκίας - Αιγύπτου - Ιράν. Στην Αίγυπτο η στρατιωτική χούντα ανέτρεψε τη νόμιμη και δημοκρατικότατα εκλεγμένη κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων, όσο αντιπαθής και αν ήταν σε μας. Στο Ιράν, επίσης δημοκρατικότατα εκλέχτηκε πρόεδρος ο φιλοαμερικανός Ροχανί. Το σχέδιο της Αγκυρας ναυάγησε. Η Τουρκία απομονώθηκε.

Ανοιγμα στους στρατηγούς κάνει τώρα ο Ερντογάν, από πέρυσι. Αυτοί επιζητούν να επιβεβαιώσουν τον ρόλο τους στο Αιγαίο, καθώς έχουν δεχθεί ισχυρότατα πλήγματα από τον Ερντογάν. Σε αυτό οφείλεται η αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας. Πόλεμο δεν έχουν σκοπό να κάνουν. Αυτά τα παιχνίδια όμως δεν ξέρει κανείς ποτέ πού μπορούν να οδηγήσουν.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το σχέδιο που επεξεργάζονται οι επιτελείς του Πενταγώνου αν η Τουρκία κλιμακώσει την ένταση

Γράφει ο Πάρις Καρβουνόπουλος

Η πρώτη νύχτα του Νίκου Δένδια ως υπουργού Εθνικής Άμυνας ήταν αξημέρωτη. Στις 3.00 το πρωί ο Α/ΓΕΕΘΑ Μιχαήλ Κωσταράκος τον ξύπνησε με τηλεφώνημά του προκειμένου να τον ενημερώσει για την «εισβολή» της τουρκικής κορβέτας στις Κυκλάδες. Τριάντα έξι ολόκληρες ώρες έπλεε στο Αιγαίο, πολλές από αυτές σε ελληνικά ύδατα. Παρ’ όλα αυτά, η ενημέρωση που είχε ο Ν. Δένδιας από τους στρατιωτικούς επιτελείς του ήταν κατηγορηματική: «Δεν θα επιχειρήσουν τώρα «θερμό» επεισόδιο, αλλά, ακόμη κι αν το κάνουν, μπορούμε να «κλειδώσουμε» το Αιγαίο».

Η εκτίμηση ότι η Άγκυρα δεν έχει στα άμεσα σχέδιά της να κλιμακώσει την ένταση που προκαλεί με τις ανόητες προκλήσεις της άρχισε να κερδίζει έδαφος μετά τη συνάντηση Ερντογάν – Αβραμόπουλου στην Κωνσταντινούπολη. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος βρέθηκε στην κατοικία του τούρκου Προέδρου έχοντας μόλις βγάλει το «κοστούμι» του ΥΕΘΑ και έτοιμος να φορέσει εκείνο του επιτρόπου Μετανάστευσης και Ασφάλειας της Ε.Ε., έστειλε μήνυμα ψυχραιμίας σε Σαμαρά και Βενιζέλο.

Στο… πρόγραμμα!
Έτσι κι αλλιώς αυτή ήταν η εντύπωση που είχε αποκομίσει ο Δ. Αβραμόπουλος από τις αναφορές των στρατιωτικών. Η Τουρκία έχει τεράστια θέματα στην περιφέρειά της και γνωρίζει ότι είναι δύσκολο να ανοίξει άμεσα ένα ακόμη μέτωπο στο Αιγαίο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν το ‘χει στο… πρόγραμμα.

Η βασική εκτίμηση είναι ότι όσο ο Ερντογάν «παζαρεύει» στα τηλεφωνήματα με τον Ομπάμα, αλλά και με τον αμερικανό αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος στις 20 Νοεμβρίου θα πάει στην Άγκυρα, η Τουρκία δεν θα προκαλέσει χειρότερη κρίση στη «γειτονιά» μας.
Και μετά;
Γι αυτό το «μετά» στο Πεντάγωνο δηλώνουν έτοιμοι. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, οι επιτελείς ξαναμελετούν τα θετικά που προέκυψαν από την στρατιωτική διαχείριση της κρίσης των Ιμίων. Και αυτά έχουν να κάνουν πρωτίστως με την αντίδραση του ελληνικού στόλου, ο οποίος είχε καταφέρει να στοχοποιήσει όλο τον τουρκικό στόλο που αναπτυσσόταν στο Αιγαίο. Αυτό επιτεύχθηκε τότε λόγω του έγκαιρου απόπλου του δικού μας στόλου από τη Σαλαμίνα και τη Σούδα.

Το κρίσιμο, λοιπόν, για τους επιτελείς του Πενταγώνου είναι να διαπιστωθεί γρήγορα η όποια ύποπτη προετοιμασία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού ή η μετακίνηση στρατιωτικών δυνάμεων προς τα παράλια του Αιγαίου. Η έγκαιρη πληροφόρηση ότι η Τουρκία το πάει για κρίση θα ενεργοποιήσει την επιχείρηση «κλειδώματος» του Αιγαίου.

Πώς θα γίνει αυτό;
Έμπειρος επιτελικός αξιωματικός εξηγεί πως «κλειδώνεις» ένα πέλαγος:

Η πρώτη σημαντική κίνηση θα είναι η έγκαιρη ανάπτυξη του στόλου, γεγονός που βασίζεται σε πληροφορίες και στη σωστή εκτίμηση της κατάστασης. Τα υποβρύχιά μας (να μην ξεχνάμε ότι σε αυτά περιλαμβάνεται πλέον ο «ανεντόπιστος» Παπανικολής), εκμεταλλευόμενα τη φύση τους ως όπλου, θα τη «στήσουν» σε περιοχές όπου αναμένεται η είσοδος των τουρκικών πλοίων στο Αιγαίο (Δαρδανέλια, Ακσάζ, Σμύρνη), αλλά και γύρω από την περιοχή όπου θα εξελίσσεται το πιθανό «θερμό» επεισόδιο. Αν τα υποβρύχια πιάσουν τα στενά του Αιγαίου, κανένα πλοίο δεν θα μπορεί να πλεύσει με ασφάλεια.
Αντίστοιχα, πυραυλάκατοι και κανονιοφόροι θα λάβουν θέσεις αγκιστρώσεως όπως και οι κύριες μονάδες κρούσεως, οι φρεγάτες, που θα αναπτυχθούν σε όλο το Αιγαίο.
Ο σκοπός αυτής της ανάπτυξης θα είναι η απόκτηση του τακτικού πλεονεκτήματος προκειμένου να παρακολουθούνται συνεχώς οι κινήσεις του εχθρικού στόλου (από τους σύγχρονους αισθητήρες που διαθέτουν τα πλοία μας σε συνεργασία με τα ναυτικά παρατηρητήρια) και παράλληλα να είναι συνεχώς στοχοποιημένος. Σε αυτό θα βοηθήσουν και οι ομάδες της ΔΥΚ, ενώ σημαντική συμβολή αναμένεται να έχει και η Πολεμική Αεροπορία.

Επιθυμούν ένταση
Όλα αυτά σε περίπτωση που η κρίση στο Αιγαίο κλιμακωθεί. Και αν η Άγκυρα φαίνεται να έχει πρόθεση να προχωρήσει τώρα σε «αναμέτρηση», επικρατεί ένα περίεργο κλίμα στην Αθήνα από κύκλους που φαίνεται ότι επιθυμούν ένταση. Οι ενδείξεις και τα γεγονότα είναι πολλά και περίεργα:

- Το βράδυ της Τετάρτης διέρρευσε «πληροφορία» ότι οι Τούρκοι «κατεβάζουν πλατφόρμα στην Κύπρο». Η αλήθεια ήταν ότι η πλατφόρμα ήταν ρουμανική με ελάχιστες δυνατότητες, τη χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι στην Αλεξανδρέττα και πήγαινε στην Κύπρο και στη Λεμεσό για επισκευές. Τη ρυμούλησε μάλιστα ρυμουλκό κυπριακής εταιρείας.
- Λίγες ώρες μετά, μέσω ακραίων εθνικιστικών ιστοσελίδων, άρχισαν να εμφανίζονται δημοσιεύματα για «μεγάλες ελληνοκυπριακές ασκήσεις», για «ρίψεις αλεξιπτωτιστών», ακόμα και για… συνοδεία F-16 στον Σαμαρά που πέταγε για Κύπρο! Μία προγραμματισμένη εδώ και μήνες άσκηση παρουσιάστηκε περίπου ως… D-Day, με τα κυπριακά ΜΜΕ λογικά να «ρουφάνε» τέτοιου είδους «πληροφορίες».

Όλα αυτά έχουν προβληματίσει το νέο ΥΕΘΑ Ν. Δένδια, ο οποίος είναι ψύχραιμος άνθρωπος και πολιτικός.
Η επιμονή των διαρροών από κέντρα που δεν έχουν προσδιοριστεί, προσπαθώντας να «φουσκώσουν» με κάθε τρόπο την ένταση, προβληματίζει.

Πηγή εφημ. «Real News»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μήπως αυτή η φωτογραφία σηματοδοτεί την αρχή του τέλους; 
 
Καλό το παραμύθι Αντώνη με την ΑΟΖ για εσωτερική κατανάλωση. Να θυμάσαι όμως πως συζήτηση για την ΑΟΖ, δε σημαίνει μονάχα βρωμιές στην προεκχώρηση του εθνικού πλούτου της χώρας. Σημαίνει πρωτίστως αποφασιστικότητα και ετοιμότητα για όσα πρόκειται ν ακολουθήσουν...


Όχι Αντώνη... Δεν έγινες μάγκας ξαφνικά... 
Δε το ΄χεις το πράμα φίλτατε και δε θα το αποκτήσεις στο photoshop. O ηγέτης της Αιγύπτου δίπλα στον οποίο χαζογελάς Αντώνη, έχει αποδείξει πως διαθέτει τους αδένες του εθνικά περήφανου ηγέτη. Εσύ; Τι ακριβώς έχεις αποδείξει στη θλιβερή σου διαδρομή;

Ας προσγειωθούμε λοιπόν λίγο με τα ζητήματα που αφορούν στις εξελίξεις γύρω από την οριοθέτηση της ΑΟΖ, γιατί τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, και σε καμία περίπτωση η κοινωνία δεν πρέπει να πλανηθεί, από τη γκλαμουριά μιας φωτογραφίας ενός ηγέτη με δυο ανδρείκελα στα αριστερά και στα δεξιά του.

Η πρόθεση του γράφοντος, δεν είναι να μειώσει τη στρατηγική σημασία αυτής της συνάντησης, αλλά ως κίνηση στρατηγικής σημασίας στο διπλωματικό επίπεδο, να τονίσει την ανάγκη να εκληφθεί – πρωτίστως από τους κυβερνώντες – ως μια δράση σημαντική που υπό προϋποθέσεις οριοθετεί και «κλειδώνει» εθνική κυριαρχία.

Ο διάβολος όμως κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και η λεπτομέρεια σ αυτή την ιστορία, «φυλακίζεται» μέσα στην έκφραση που θέλει την Ελλάδα να «οριοθετεί τη δική της ΑΟΖ στο χρόνο που αυτή θα επιλέξει».

Δε θα αρκεστούμε στο να πούμε απλά πως η τέτοια τοποθέτηση επί του ζητήματος από τον υπ αριθμόν ένα ενδιαφερόμενο πρωταγωνιστή, κρύβει μέσα της το στοιχείο της αυτοϋπονόμευσης της ίδιας της δυναμικής που διαμορφώνεται από τις εξελίξεις.

Θα θυμίσουμε άλλωστε πως στη βάση της ίδιας συλλογιστικής προσεγγίζεται για δεκαετίες ολόκληρες και το ζήτημα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Οι ελληνόφωνοι ηγέτες μας πάντα έλεγαν πως η χώρα διατηρεί το δικαίωμά της να τα επεκτείνει και θα το ασκήσει όποτε το κρίνει σκόπιμο, και το αποτέλεσμα το ξέρετε. Όσο είδατε εσείς επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, άλλο τόσο το είδε και η Μαρίκα η Κουλουμπάρδαινα.

Δε θα αρκεστούμε λοιπόν σ αυτό που είναι και σημαντικό αλλά και αυτονόητο, αλλά θα επεκτείνουμε τη σκέψη μας σε δύο ακόμη ζητήματα.
  • Πρώτον: Το ένα ανδρείκελο – ο Αναστασιάδης – χαζογελά φωτογραφιζόμενος στο πλευρό του καθ όλα σοβαρού αλλά αποφασιστικότατου Αιγύπτιου ηγέτη, γιατί αν και σήμερα θερίζει τους καρπούς που έσπειρε η ήρωας Τ. Παπαδόπουλος, ό ίδιος έχει φροντίσει να προ-υποθηκεύσει τον εθνικό πλούτο της Κύπρου, στις συμμορίες που έστειλαν στο απόσπασμα τον Κυπριακό Ελληνισμό.
Ερωτάται λοιπόν το δεύτερο ελληνόφωνο ανδρείκελο: Πρώτα θα προ-υποθηκεύσει τον εθνικό πλούτο της χώρας και μετά θα προβεί ως κακαρίζον λεοντάρι στην ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ;
  • Δεύτερο: Η στρατηγική βαρύτητα μιας κίνησης που συγκεκριμενοποιεί την ανακήρυξη της ΑΟΖ, ακόμη και αν έχει προσυμφωνηθεί η υποθήκευση του πλούτου της στα σκοτεινά δωμάτια της μυστικής διπλωματίας, συνιστά άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος. Έχει όμως σημασία να ξεκαθαρίσουμε το εξής:
Η άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος, θα πρέπει να συνοδεύεται απαραιτήτως, από την αποφασιστικότητα της πολιτικής ηγεσίας, να το υπερασπίσει με κάθε τίμημα και με όλα τα μέσα.

Η άσκηση λοιπόν κυριαρχικού δικαιώματος, αν δεν αποτελέσει ζήτημα που το διαχειρίζονται ικανοί και αποφασισμένοι ηγέτες και όχι φοβικά και άτολμα ανδρείκελα, ελλοχεύει τον κίνδυνο να καταστεί μπούμερανγκ σε βάρος της Εθνικής κυριαρχίας, και ως εκ τούτου να δρομολογήσει καταστάσεις ανεξέλεγκτες, που δε θα θέσουν σε αμφισβήτηση μονάχα το συγκεκριμένο κυριαρχικό δικαίωμα αυτό καθ εαυτό, αλλά συνολικά την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.

Ξαναερωτάται λοιπόν το δεύτερο ελληνόφωνο ανδρείκελο που χαζογελά δίπλα στον Αιγύπτιο ηγέτη: Είσαι αποφασισμένος Σα(χλα)μαρά μας, να σηκώσεις στους σκυμμένους ώμους σου το βάρος αυτής της εθνικής ευθύνης που η ευόδωσή της προϋποθέτει, ηγέτες περήφανους, Λαό εθνικά αφυπνισμένο, Πολιτική ηγεσία με τσαγανό και όχι φοβική και πρόθυμη να υποκύπτει σε κάθε πίεση υποβαθμίζοντας το ρόλο της στο επίπεδο του κλητήρα;

Γιατί εμείς νομίζουμε πως ο «ηγέτης» που δε μπορεί να αποφασίσει ούτε καν για το ΦΠΑ της τυρόπιτας χωρίς να πάρει άδεια από τριτοκλασάτους υπαλλήλους, είναι ανίκανος και επικίνδυνος να σηκώσει στους ώμους του το βάρος μιας σοβαρής εθνικής υπόθεσης;

Καλό το παραμύθι λοιπόν Αντώνη με την ΑΟΖ για εσωτερική κατανάλωση. Να θυμάσαι όμως πως ΑΟΖ δε σημαίνει μονάχα βρωμιές στην προεκχώρηση του εθνικού πλούτου της χώρας. Σημαίνει πρωτίστως αποφασιστικότητα και ετοιμότητα για όσα πρόκειται ν ακολουθήσουν.

Όχι Αντώνη... Δεν έγινες μάγκας ξαφνικά...
Δε το ΄χεις το πράμα φίλτατε και δε θα το αποκτήσεις στο photoshop. 
O ηγέτης της Αιγύπτου δίπλα στον οποίο χαζογελάς Αντώνη, έχει αποδείξει πως διαθέτει τους αδένες του εθνικά περήφανου ηγέτη. 
 Εσύ; Τι ακριβώς έχεις αποδείξει στη θλιβερή σου διαδρομή;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η Άγκυρα δεν πρόκειται ποτέ να υποχωρήσει στους σχεδιασμούς της με ρηματικές διακοινώσεις, διαβήματα, δηλώσεις κυβερνήσεων, αποφάσεις διεθνών οργάνων

Ο αληθινός χαλίφης του ISIS, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αφού εγκαινίασε το αυθαίρετο Λευκό Σαράϊ του με τα 1000 δωμάτια, προχωράει ακάθεκτος σε βάρος του Ελληνισμού. Πολύ σωστά ανέλυε πρόσφατα ο Σάββας Καλεντερίδης στην αρθρογραφία του την μεθόδευση, επιβεβαιωνόμενος από τα γεγονότα κι από όποιον παρακολουθεί τι κάνουν οι Τούρκοι όλα αυτά τα χρόνια. Ενώ ναυπηγούν μεγάλο ερευνητικό πλοίο πήγαν και έσκασαν ζεστό χρήμα κι αγόρασαν το Μπαρμπαρός. Ο λόγος ήταν πως θα ήταν απίθανο να βρουν ιδιωτική εταιρεία, που θα δεχόταν να τους νοικιάσει σκάφος για παράνομες έρευνες και με κίνδυνο θερμού επεισοδίου.

Το κίνητρο τους είναι να ανεβάσουν την θερμοκρασία στο σημείο βρασμού, και ή να μας υποχρεώσουν σε άκαπνη ταπεινωτική υποχώρηση και συμβιβασμό ή να προκαλέσουν πολεμικό επεισόδιο κι έτσι, με την παρέμβαση των ΗΠΑ, να μπλοκάρουν κάθε εξέλιξη στην προσπάθεια της Κύπρου για εκμετάλλευση της ΑΟΖ της και οικοδόμησης συμμαχιών και πάλι να υποχωρήσουμε.

Έτσι το παιχνίδι θα έρθει στο γνωστό κι αγαπημένο πεδίο των Τούρκων, αυτό του τσαμπουκά και της άμεσης απειλής αφανισμού και το ταχύ επόμενο βήμα θα είναι η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας κι η αντικατάσταση της, ελέω ενός Σχεδίου τύπου Ανάν, από ένα αφελληνισμένο τουρκικό προτεκτοράτο κι η υφαρπαγή όλου του ενεργειακού πλούτου της Κύπρου από την Τουρκία, που αυτή πια θα κάνει τις συμφωνίες με τις εταιρείες.

Έτσι, αφού Κύπρος δεν θα υπάρχει αλλά στη θέση της θα είναι μια Σιγκαπούρη οδαλίσκη της Άγκυρας, θα πάει περίπατο ο άξονας Αθήνα, Λευκωσία, Τελ Αβίβ, θα πάει περίπατο η τετραμερής Αθήνας, Καΐρου, Τελ Αβίβ, Λευκωσίας κι ενώ οι φωνές στις ΗΠΑ για αλλαγή πολιτικής κι απομόνωση της Τουρκίας όλο δυναμώνουν, πολύ απλά θα μείνουν στον αέρα. Δεν θα προλάβουμε και τα ψοφίμια των αλόγων της Ιστορίας θα πλέουν τουμπανιασμένα νοτίως της Κύπρου.

Έχουμε ξαναπεί, πως η ανακάλυψη των ενεργειακών αποθεμάτων της Κύπρου, οι συμφωνίες της με ξένες εταιρείες και χώρες για την εκμετάλλευση τους, η πολιτική που ξεκίνησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος και συνέχισαν οι επίγοπμοι του, δημιούργησαν άλλα δεδομένα στην συμμορία της Άγκυρας, που είχε επαναπαυτεί, θεωρώντας, πως με την κατοχή του 40% της Κύπρου και την ισχυρή παρουσία του ισλαμικού στρατού κατοχής, κρατάει εκείνη το γκάζι και το φρένο στις διαδικασίες του Κυπριακού. Έπρεπε λοιπόν να το φέρουν ξανά στο πεδίο της βίας και της ανομίας, της απειλής του ολέθρου για να «ισιώσει».

Η Άγκυρα δεν πρόκειται ποτέ να υποχωρήσει στους σχεδιασμούς της με ρηματικές διακοινώσεις, διαβήματα, δηλώσεις κυβερνήσεων, αποφάσεις διεθνών οργάνων. Η Κύπρος είχε μαζέψει πολλά κωλόχαρτα από τον ΟΗΕ, το Συμβούλιο Ασφαλείας και δυο φορτηγά δηλώσεις καταδίκης, συμπάθειας κι από την κουτσή Μαρία. Ο Ερντογάν το πολύ πολύ να τα χρησιμοποιήσει όλα αυτά για κωλόχαρτο στις πολυάριθμες τουαλέτες του Παλατιού του Ταμτάκου που έχτισε.

Με τις γενικότερες ενέργειες του, ο αληθινός Χαλίφης του ISIS, στην «δημοκρατικότητα» του οποίου διάφοροι δικοί μας ανόητοι κι ανόητες πόνταραν κι έχτιζαν κάστρα «φιλίας» στην άμμο, θίγει πολλά συμφέροντα. Όλοι όμως πια γνωρίζουν την πολλαπλή οικονομική, στρατιωτική και πολιτική στήριξη της Άγκυρας στους πλέον επικίνδυνους τρομοκράτες που αντίκρυσε ο κόσμος κι εμείς βιώνουμε πάλι την τυχοδιωκτική επιθετικότητα του.

Με την υποστήριξη στα ψυχοπαίδια του, τους ψυχάκηδες αποκεφαλιστές του ISIS και το διαλυμένο σωματείο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) ο Ερντογάν επιδιώκει την ανατροπή του Άσαντ, θίγει τα συμφέροντα της Ρωσίας, που έχει ναυτική βάση στη Λατάκεια αλλά και σουνιτικούς πληθυσμούς μέσα και γύρω στην επικράτεια της, όπου ήδη εμφανίζονται διάφοροι κατσαπλιάδες να δηλώνουν θαυμασμό και στήριξη στο ISIS. Θυμίζω δε πως οι πλέον λυσσασμένες ανθρωποφάγες ύαινες σε όσα συμβαίνουν στην Συρία και στο Ιράκ είναι Τσετσένοι μισθοφόροι.

Με την υποστήριξη του στην τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς και στο ISIS, αγκαλιά με το Κατάρ κι άλλους συνεργούς, θίγει τα συμφέροντα κι απειλεί την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ. Το Τελ Αβίβ επίσης δεν θέλει σε καμμία περίπτωση ο αγωγός των δικών του αποθεμάτων να περάσει μέσα από την εχθρική Τουρκία κι έτσι να εξαρτάται από τα κέφια του όποιου Ερντογάν. Έχει δε αντιληφθεί πλήρως, πως η στάση της τουρκικής κυβέρνησης έναντι των Παλαιστινίων, πέραν της ισλαμοφασιστικής αλληλεγγύης, είναι νεοοθωμανικός μεγαλοοϊδεατισμός. «Δικά μας εδάφη» χαρακτήρισε τις παλαιστινιακές περιοχές ο Νταβούτογλου.

Με την υποστήριξη στους Αδελφούς Μουσουλμάνους και την τρομοκρατική δράση τους στην Αίγυπτο θίγει την εθνική ασφάλεια της Αιγύπτου. Ο Πρόεδρος Σίσι, που αποδεικνύεται μια στιβαρή και ιδιαίτερα ικανή ηγετική προσωπικότητα, επανειλημμένα κατήγγειλε ευθέως, ακόμη κι απ΄ το βήμα του ΟΗΕ, τον Ερντογάν για την υποστήριξη στους τρομοκράτες.

Ο αληθινός χαλίφης του ISIS όμως, ευθέως, πάση δυνάμει, αδιάλειπτα κι ολοφάνερα, αντιστρατεύεται επιπλέον την ασφάλεια και τα συμφέροντα των ΗΠΑ κι όλης της Δύσης. Στις ΗΠΑ οι φωνές και τα πρωτοσέλιδα σε κορυφαίες εφημερίδες του κατεστημένου, όπως οι New York Times, Wall Street Journal, Washington Times, στα πλέον σημαντικά περιοδικά, διαδικτυακούς τόπους, ινστιτούτα και δεξαμενές σκέψεις, όπως το Hudson Institute, δυναμώνουν για αυστηρή και δυναμική αντιμετώπιση της Τουρκίας. Τίτλοι όπως «Η Τουρκία δεν είναι πια σύμμαχος μας», προτάσεις για την μεταφορά της βάσης του Ιντσιρλίκ στο Ερμπίλ του αυτόνομου Κουρδιστάν, πριν λίγα χρόνια θα ήταν επιστημονική φαντασία. Ειδικά στον χώρο της Άμυνας, στις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις ακούγονται πλέον φωνές για αποβολή της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ (!!), ενώ σύσσωμο το εβραϊκό λόμπυ πολεμάει τα τουρκικά συμφέροντα. Ειδικά το Υπουργείο Άμυνας και το Γενικό Επιτελείο ποτέ δεν ξέχασαν το πούλημα που έφαγαν από τους Τούρκους στον Πόλεμο του Κόλπου και πως αναγκάστηκαν να αλλάξουν κι επεκτείνουν «μέσω Λαμίας» τις γραμμές εφοδιασμού και μεταφορών, κατόπιν της άρνησης της Τουρκίας να διαθέσει το έδαφος της. Πλήθος πρώην υπουργών κι υφυπουργών Άμυνας, ηγετών των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά κι εν ενεργεία πολιτικοί πρώτης γραμμής, όπως ο Μενέντεζ, στρέφονται ευθέως κατά της Τουρκίας, ενώ επισημαίνεται η ανάγκη για στήριξη στην Κύπρο και την Ελλάδα.

Θεωρώ πολύ κοντινή την στιγμή που κάποιος σοβαρός αμερικανός πολιτικός ή στρατιωτικός θα σηκωθεί και θα πει «βομβαρδίστε την Τουρκία για να πάψει να υποστηρίζει τους τρομοκράτες».

Η κυβέρνηση Ομπάμα όμως τα έχει χαμένα. Η δράκα των ηλιθίων του «πνεύματος Κλίντον» στο State Department ακόμη κωλυσιεργεί κι επιτείνει την σύγχυση και το όλο και δυνατότερο μήνυμα παρακμής της αμερικανικής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Άλλωστε αυτή η εξαγορασμένη από καταριανούς και σαουδάραβες κλίκα ευθύνεται για την παράδοση της Λιβύης και της Συρίας στο χάος, για τις περιπέτειες της Αιγύπτου και την γενοκτονία στο Ιράκ και τη Συρία.

Η αλλαγή όμως στην αμερικανική πολιτική έρχεται. Είναι τόσα τα πλήγματα στα αμερικανικά συμφέροντα, τόσο προφανής ο κίνδυνος από τα τέρατα που εξέθρεψαν οι αντιαμερικανικές πολιτικές της ίδιας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, που θα ‘ρθουν τα πάνω κάτω κι ο εξορθολογισμός της.

Η δε, Ε.Ε., με την σημαία αντιπροσωπείας αυτοκινήτων, χωρίς εγγυημένα σύνορα, χωρίς ευρωπαϊκό στρατό, όπου ο Βορράς κι ο Νότος σε λίγο θα παίζουν ξύλο, με μόνιμο ρουφιάνο, αντιευρωπαίο κι αντζέντη των Τούρκων ισλαμοφασιστών την δόλια Αλβιώνα, μέχρι να σηκώσει το ένα πόδι, έχει βρωμίσει το άλλο. Όπως πάντα.

Οι μεσογειακές ναυτικές δυνάμεις, όπως η Ιταλία κι η Γαλλία, έχουν λόγο και συμφέροντα στο να παραμείνουν ανοιχτές οι γραμμές μεταφοράς ενέργειας και ναυσιπλοΐας, να προστατευθούν αυτά που συνιστούν στην ουσία ενεργειακά αποθέματα κι εναλλακτικές της Ευρώπης.

Οι Τούρκοι όμως κινούνται αποφασισμένα και γρήγορα. Αδίστακτα.

Συμφώνησαν με τους Αζέρους να τους δώσουν εξέδρα, την οποία θέλουν να μεταφέρουν νοτίως της Κύπρου, μέσα στην Κυπριακή ΑΟΖ και ως τον Φεβρουάριο ν’ αρχίσουν εξορύξεις, με τα πολεμικά τους πλοία κι αεροπλάνα γύρω – γύρω.

Τί τεχνολογία χρησιμοποιούν οι Αζέροι στο θέμα, με ποιους έχουν κολλεγιά; British Petroleum. Να ‘τοι πάλι οι «φίλοι» μας, τα τσιμπούρια της υφηλίου. Πρώτη στην βρωμιά κατά της Σερβίας, στο Κόσσοβο, στη Συρία κι αλλού. Εμείς είμαστε βετεράνοι. Τους ξέρουμε από την δολοφονία του Καποδίστρια ως τα Φυλακισμένα Μνήματα στην Κύπρο και στην πρόσφατη προσπάθεια του Κάμερον να γλυκάνει την ανακοίνωση της Ε.Ε. κατά της Τουρκίας, που προκάλεσε την μετωπική κόντρα του με τον Έλληνα Πρωθυπουργό .

Είναι λοιπόν χρέος του Αντώνη Σαμαρά, όλης της κυβέρνησης, να κινηθούμε γρήγορα, σε ένα ζήτημα στο οποίο δεν υπάρχει κανένα άλλοθι να μην βάλουν πλάτη όλοι. Αλλιώς κατά τον Φεβρουάριο θα μάθουμε άπαντες, πως όσα μας θύμωναν ως τώρα είναι απλές οδοντόκρεμες, πως υπάρχουν πολύ χειρότερα, πως η προεδρική εκλογή, οι ίδιες οι εκλογές θα είναι κάτι αδιάφορο. Θα έχουμε μπροστά μας μια απειλή, μια ενδεχόμενη ταπείνωση, που αν περάσει, θα συνταράξει όλη την κοινωνία, θα απονομιμοποιήσει όλο το πολιτικό σύστημα αλλά πάνω απ’ όλα, κι αυτό έχει σημασία, θα χαθεί η Κύπρος, μετατρεπόμενη σε Ηγεμονία της Βλαχίας υπό την Υψηλή Πύλη. Θα χαθεί η μεγαλύτερη γεωπολιτική ευκαιρία που μας έδωσε μετά τον Β’ ΠΠ η Ιστορία κι ετοιμαστείτε γι’ άλλα στην Θράκη, στο Αιγαίο.

Ενώ λοιπόν τα συμφέροντα Ρώσων, Ισραηλινών, Αιγυπτίων, ΗΠΑ κι ΕΕ συναντώνται με τα δικά μας, είναι σφόδρα πιθανό, επειδή κανείς δεν θα πολεμήσει για μας, αν δεν κινηθούμε άμεσα και δυναμικά, να μην προλάβουμε και να μην μπορέσουμε να ανατρέψουμε τους τουρκικούς σχεδιασμούς.

Επί του πρακτέου:

Το πρώτιστο κι αυτονόητο. Να εκπέμψουμε σαφώς και παντοιοτρόπως το μήνυμα προς την Άγκυρα, πως παρ’ όλα τα οικονομικά μας προβλήματα, η Ελλάδα δεν θα επιτρέψει την επιβολή με τα όπλα μιας τέτοιας ληστρικής ενέργειας, πως η Κύπρος δεν θα μπορούσε να είναι πιο κοντά για τους σχεδιασμούς και την αποφασιστικότητα μας και πως το μέτωπο αντιπαράθεσης θα είναι από το τριεθνές στη Θράκη, ως όλη την Κυπριακή ΑΟΖ και δεν θα καταπιούμε «μεμονωμένο επεισόδιο».

Να δοθεί στους Αζέρους το σαφές κι αυστηρό μήνυμα πώς να ξεχάσουν τα συμφωνηθέντα, παγώνουν όλα, για ΤΑΡ, ΔΕΣΦΑ, αν συνεργήσουν, παρέχοντας εξέδρα, σε μια τέτοια εχθρική ενέργεια. Χωρίς εξέδρα, ας κόβουν βόλτες τα μεμέτια να καίνε πετρέλαιο από αυτό που αγοράζουν από το λαθρεμπόριο με τα ψυχοπαίδια τους του ISIS κι εμείς θα καταγγέλουμε, επιδιώκοντας οικονομικές κυρώσεις.

Να προχωρήσουμε με δικές μας επιταχυνόμενες πρωτοβουλίες την τετραμερή (Ελλάδα – Κύπρος – Αίγυπτος – Ισραήλ) συνάπτοντας ένα συνολικό πακέτο ενεργειακής, πολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας για τις ΑΟΖ μας και όχι μόνο.

Να ξυπνήσουμε την κοιμισμένη Ευρώπη, ιδιαίτερα τις ναυτικές μεσογειακές δυνάμεις Γαλλίας και Ιταλίας αλλά και την ατμομηχανή της Ευρώπης, την Γερμανία, απαιτώντας κοινή στάση στην προστασία των ευρωπαϊκών ενεργειακών πηγών και πρακτικά μέτρα, που να ανεβάζουν το κόστος στην Άγκυρα, μετρημένο όχι μόνο πολιτικά αλλά και σε χρήμα, επιδιώκοντας την στρατιωτική παρουσία τους στην περιοχή. Επίσης, από κοινού με την Κύπρο να θέσουμε θέμα απομάκρυνσης των αγγλικών βάσεων από την Κύπρο και αντικατάσταση τους από νατοϊκές βάσεις, με έντονη παρουσία των ευρωπαϊκών μεσογειακών ναυτικών δυνάμεων.

Να κάνουμε μια συντονισμένη και σε βάθος χρόνου εκστρατεία μέσα στις ΗΠΑ, αναδεικνύοντας αυτά που ήδη επισημαίνει το πλέον σοβαρό κομμάτι του αμερικανικού κατεστημένου και των ΜΜΕ, για την απειλή που συνιστά για τα αμερικανικά συμφέροντα κι όλη την Δύση η πολιτική της Τουρκίας στην όλη περιοχή.

Κι επειδή όλα αυτά, πλην του πρώτου που εξαρτάται μόνο από μας, μπορεί να καθυστερήσουν από την βούληση τρίτων, υπάρχει τέλος αυτό που ήταν και είναι το μεγάλο ισοδύναμο. Αυτό που πονάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την ληστρική συμμορία που κυβερνάει την Τουρκία. Υπάρχει το ζήτημα, που σήμερα η σημαία του κυματίζει στο Μεσολόγγι του Κουρδικού Έθνους, στο ηρωϊκό Κομπάνι, ζήτημα για το οποίο η κυβέρνηση, το κόμμα μας, η νεολαία μας, δεν έχει κάνει αυτό που πρέπει. Η κ. Νάντια Βαλαβάνη, η οποία ορθώς και άξια έπραξε, δεν έπρεπε να ήταν μόνη της εκεί. Στις αχανείς μάζες των Κούρδων πατριωτών, στα εκατομμύρια, περισσότερα από όλο το λεκανοπέδιο Αττικής, που ζουν μόνο στην Πόλη αλλά και στα πλήθη συνειδητοποιημένων Κούρδων σε όλες τις μητροπόλεις της Τουρκίας, μια ελληνική πολιτική και διπλωματική πρωτοβουλία θα είναι πολύ σημαντική. Να προσκληθεί ο κ. Ντεμιρτάς, ο ηγέτης του κουρδικού HADEP στην Αθήνα και να τον υποδεχτεί ο πρωθυπουργός με τιμές ηγέτη και να συναντηθεί με όλες τις πολιτικές ηγεσίες. Κι αυτό να γίνει ΧΤΕΣ. Ο Πρωθυπουργός θα μιλήσει με εκπρόσωπο του Έθνους που είναι ο πιο αξιόπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή. Θα μιλήσουν για ανθρώπινα δικαιώματα, για εθνικά δικαιώματα, για την ασφάλεια στην περιοχή, για πράγματα που είναι στο αξιακό πλαίσιο της Δύσης και υπέρ των συμφερόντων της. Ια μιλήσουν για τους λόγους που αμερικανικά και άλλα συμμαχικά βομβαρδιστικά χτυπούν ανελέητα τους τζιχαντιστές γύρω από το Κομπάνι και ποιοι τους υποστηρίζουν. Κι εμείς να πάρουμε τον κ. Ντεμιρτάς από το χέρι και να τον πάμε στην Ευρώπη και παντού. Αφού οι ΗΠΑ μιλούν πλέον απευθείας με το ένοπλο ΡΚΚ, γιατί εμείς να μην μιλήσουμε με έναν δημοφιλή εκλεγμένο πολιτικό, που ήταν και υποψήφιος για πρόεδρος της Τουρκίας;

Εδώ φαίνεται πόσο υπονόμευσε σε βάθος χρόνου την εθνική ασφάλεια όλου του Ελληνισμού η κυβέρνηση Σημίτη με την άθλια στάση της στην παράδοση του Οτσαλάν στην Άγκυρα το 1999, όταν η Τουρκία ήταν στο χείλος του γκρεμού. Ο «αστικός μύθος» λέει, πως οι Τούρκοι απείλησαν με κατάληψη ενός νησιού μας. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Ο ηγέτης πάντως μπορεί να έχει διάφορα ελαττώματα. Ένα απαγορεύεται να έχει: να τρέμουν τα γόνατα του. Ο βασικός λόγος να μην υποκύψεις σε έναν εκβιασμό, είναι πως αν υποκύψεις, ο εκβιαστής θα ξανάρθει. Να λοιπόν που ο εκβιαστής ξανάρθε και κόβει βόλτες νοτίως της Κύπρου. Να πως η Ιστορία δικαιώνει, όσους κρατήσαμε μια στάση υπέρ του εθνικού συμφέροντος, του εθνικού και διεθνούς δικαίου και να πως ξεβρακώνει όσους επέλεξαν ή υποστήριξαν δημοσιολογούντες την «ρουφιανιά», τους σκοτεινούς διαδρόμους, εκτός νομιμότητας κι εκ του αποτελέσματος αντίθετα στα εθνικά συμφέροντα.

Φαήλος Κρανιδιώτης
Πηγή εφημ. "Το Άρθρο της Κυριακής"

Σχόλιο ιστολογίου: Και ο "πρωθυπουργός", Αντώνης Σαμαράς, τι κάνει για όλα αυτά αγαπητέ Φαήλο; Πως διασφαλίζει την ακεραιότητα της χώρας; Ποιά σαφή μηνύματα στέλνει στην ανατολική όχθη του Αιγαίου;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου