Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Δεκ 2012

Όταν πληροφορείσαι τέτοιες ειδήσεις και από την άλλη σκέφτεσαι ορισμένους φελλούς που αποκαλούν «φίλο» τους τον Αχμέτ Νταβούτογλου, πραγματικά αναρωτιέσαι που μπορεί να φτάσει το κατάντημα και η αναξιοπρέπεια αυτής της χώρας…

Πόσο γελοίος πρέπει να είσαι για να μην κινητοποιείσαι όταν ο πρόεδρος «τουρκικού» κόμματος της Θράκης, του DEB, με το… εύηχο όνομα Μουσταφά Αλί Τσαβούς, επισκέπτεται στις 29 Νοεμβρίου σωματείο Τούρκων στη Γερμανία και φωτογραφίζεται με τα εμβλήματα της ανεξαρτησίας της Θράκης;

Πόσο γελοίος είσαι όταν δεν κρατάς αυτές τις φωτογραφίες που δημοσιεύονται για να μαζέψει κανείς, να δικάσει και να απελάσει αυτά τα υποκείμενα που αμφισβητούν την ελληνικότητα περιοχής της χώρας και δεν διστάζει να στο διατυπώνει κατάμουτρα;

Πόσο γελοίος είσαι όταν αφήνεις υποκείμενα να σε δυσφημούν στο εξωτερικό και να μιλούν για τα δικά τους «καταπατημένα δικαιώματα» αντί να κάνεις τη δική σου καμπάνια για να ξεσκεπάσεις τους σχεδιασμούς του υπεροπτικού υπουργού της Τουρκίας που άλλοι εντός και εκτός Τουρκίας τον αποκαλούν βλάξ και ηλίθιο, ενώ εδώ κάποιοι ανεκδιήγητοι τον θεωρούν με αυτά τα δεδομένα ως φίλο τους;

Στην ομιλία που εκφώνησε ο Τσαβούς δίπλα στη σημαία της ανεξάρτητης Θράκης (…) και κάτι άλλες… σαλταρισμένες (πρόκειται καταφανώς για… θερμούς Φιλέλληνες, είναι φανερό) φάτσες είχε το θράσος να μιλήσει για το… «αντιδημοκρατικό πλαφόν του 3%»! 

Πόσο είναι το πλαφόν ρε χαφιέ της δεκάρας στη χώρα που θαυμάζεις και αποκαλείς «μητέρα πατρίδα», τενεκέ… θα έπρεπε να τον ρωτήσει αμέσως μετά την επιστροφή του το ελληνικό κράτος! «10% είναι ηλίθιε και 5% στην… αντιδημοκρατική Γερμανία όπου μιλούσες γομάρι»… θα ήταν η φυσιολογική απάντηση.

Αντί όμως αυτού, τα ψοφοδεή ανθρωπάκια των Αθηνών, τα γιουσουφάκια που δεν σκέφτονται καν ότι αν Έλληνας τολμούσε να τα κάνει αυτά στη δημοκρατική Τουρκία είτε των στρατηγών είτε του Ερντογάν, απλώς ΔΕΝ θα ζούσε. Εδώ όχι μόνο ζεις, είσαι και ανεξέλεγκτος, διότι εσύ και οι όμοιοί σου βρίσκεις και τα κάνεις.

Μπράβο Αντώνη Σαμαρά, να τον χαίρεσαι τον Αβραμόπουλο που με την πυγμή του έχει θωρακίσει τη Θράκη και νιώθουμε ασφαλέστεροι… Μαζί μάλιστα με την εμπνευσμένη πολιτική στο υπουργείο Άμυνας που έχει καταστήσει τη χώρα υπερδύναμη, δεν το συζητούμε, είμαστε σε καλό δρόμο…

Κοσμογονία αλλαγών στη στρατιωτική εκπαίδευση

Αλλάζουν όλα στις Ανώτατες Στρατιωτικές Σχολές και πρώτα απ΄ όλα ο τρόπος εισαγωγής, ακόμη και με εξαίρεση των σχολών από τις Πανελλήνιες εξετάσεις.
Επιπλέον είναι βέβαιο ότι αλλάζει ριζικά το καθεστώς διοίκησης των σχολών με τους καθηγητές να μην έχουν πλέον τις “υπερεξουσίες” που τους εκχώρησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος τη περίοδο που ήταν υπουργός Άμυνας και τον έλεγχο των σχολών να περνά ξανά στους στρατιωτικούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες η κυβέρνηση θα αλλάξει τον τρόπο εισαγωγής των υποψηφίων στις στρατιωτικές σχολές με στόχο να εισάγονται σ΄ αυτές όσοι έχουν ως προτεραιότητα την στρατιωτική καριέρα και όχι όσοι επέλεγαν τις σχολές αυτές ως δεύτερες και τρίτες επιλογές σε περίπτωση αποτυχίας τους σε άλλους στόχους που είχαν θέσει.

Η κυβέρνηση ετοιμάζει ήδη σχετικό νομοσχέδιο για να δημιουργηθεί το νέο καθεστώς εισαγωγής στις Στρατιωτικές Σχολές και όλα δείχνουν ότι αυτό θα είναι εκτός Πανελληνίων εξετάσεων.
Η πρόταση έχει γίνει κατά καιρούς από πολλούς στρατιωτικούς παράγοντες αλλά πάντα “σκόνταφτε” στο επιχείρημα της αδιάβλητου που παρέχουν οι Πανελλήνιες εξετάσεις.
Ωστόσο η κυβέρνηση φαίνεται ότι πιστεύει πως το σχέδιο που θα παρουσιάσει θα εξασφαλίζει την απόλυτη αξιοκρατεία εισαγωγής στις σχολές. Επιπλέον θεωρεί σημαντικότερη την εισαγωγή νέων που επιθυμούν να γίνουν στρατιωτικοί.

Οι καθηγητές χάνουν τον έλεγχο

Αλλαγές και μάλιστα μεγάλες αναμένονται και στον τρόπο λειτουργίας των σχολών. Οι καθηγητές που σήμερα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο ουσιαστικά στη διοίκηση των σχολών ,περνάνε σε δεύτερο πλάνο, ειδικά σ΄ ότι έχει να κάνει με την επιλογή του διδακτικού προσωπικού για το οποίο σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν παράπονα που έχουν κριθεί δικαιολογημένα και αιτιολογημένα.

Ο έλεγχος των σχολών θα περάσει και πάλι στους στρατιωτικούς, με τους καθηγητές να περιορίζονται σε συμβουλευτικό ρόλο.

Στόχος είναι η αναβάθμιση του επιπέδου σπουδών,ο οποίος δεν επιτεύχθηκε με τα όσα έκανε ο Βενιζέλος ως ΥΕΘΑ. Το βασικό του λάθος ήταν ότι οι ρυθμίσεις που έκανε αντιμετώπιζαν τις Ανώτατες Στρατιωτικές Σχολές σαν ένα οποιοδήποτε ΑΕΙ.

Και ασφαλώς δεν είναι έτσι.
Όλες οι αλλαγές θα δρομολογηθούν το συντομότερο δυνατό, ώστε να τεθούν σε ισχύ από την επόμενη σχολική χρονιά αν είναι δυνατόν.

Πηγή OnAlert
Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος 


Μετά την απόφαση του Eurogroup για τα 52,4 δισ. ευρώ δάνεια, σε 4 δόσεις και άσχετα με το χρονοδιάγραμμα και τις προϋποθέσεις εκταμίευσης, το πολιτικό παιχνίδι ανοίγει.
Ουσιαστικά σε ολόκληρο το 2013 θα ανακοινώνονται κινήσεις, νέα κόμματα και συσχετισμοί αναδιάταξης των παλαιών κομμάτων του διπολισμού της μεταπολίτευσης.

Αυτό μπορεί να μην γίνεται κατανοητό σε όλους από την πρώτη στιγμή, αλλά τα «μαντριά» έπεσαν μέσω Μνημονίων. Πολλοί πολίτες, συντηρητικοί κατά βάση και εγκλωβισμένοι στον βερμπαλισμό της αναφοράς των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ , ως «παρατάξεων» και όχι ως κομμάτων που εκφράζουν ψηφοφόρους παρατάξεων, νομίζουν ότι και η επόμενη Μεταπολίτευση θα είναι σαν την προηγούμενη. Κάθε μάλιστα πολιτική κίνηση τη συνδέουν με τη διαπλοκή, λες και οι δύο πόλοι της διαχείρισης της εξουσίας, τις προηγούμενες δεκαετίες δεν ήταν απευθείας εκπρόσωποι και υπάλληλοι ως προς τις αποφάσεις τους στη διαπλοκή.

Το κύριο ζήτημα στην Ελλάδα σήμερα είναι να υπάρξει εναλλακτική στην φιλογερμανική στρατηγική που χάραξε ο Κ. Σημίτης, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και ακολουθείται μέχρι σήμερα άσχετα με το ποιος είναι πρωθυπουργός και ποια κόμματα στην διακυβέρνηση της χώρας.

Μετά το τέλος της περιόδου Κ. Καραμανλή του πρεσβύτερου και Α. Παπανδρέου, η Ελλάδα ενεπλάκη σε μια τροχιά αυτοδέσμευσης στο άρμα του Βερολίνου, με προκάλυμμα , «προβιά», την ευρωπαϊκή αντίληψη και το ευρωπαϊκό νόμισμα. Αποτέλεσμα δεν ήταν μόνον η κατάσταση χρεοκοπίας της, που έγινε φανερή από το 2008. Αλλά η δρομολόγηση των Μνημονίων. Αυτό μάλιστα συνέβη παρά το γεγονός ότι ο κατεξοχήν γερμανικός παράγων στην Κεντροαριστερά και την Κεντροδεξιά αντίστοιχα, που εκφραζόταν από τον Β. Βενιζέλο στο ΠΑΣΟΚ και την Ντόρα Μπακογιάννη στη ΝΔ, δεν υποστηρίχθηκε από τους ψηφοφόρους και τους οπαδούς των δύο μεγάλων κομμάτων.

Αντίθετα στη διαχείριση της εξουσίας βρέθηκαν τα «χρυσά παιδιά» του Χάρβαρντ. Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαράς. Το λάθος που βρεθήκαμε εδώ βρίσκεται στην αντίληψη της παρέμβασης της διαπλοκής στη βάση των Ελλήνων εκδοτών, άμεσα εμπλεκόμενων στις κατασκευαστικές και στα «μεγάλα έργα». Την ίδια στιγμή που η ελληνική διαπλοκή και μάλιστα το καθαρά γερμανοκινούμενο κομμάτι της, είχε απλώσει τα πλοκάμια της στις έδρες και τις χορηγίες του Χάρβαρντ.

Ένα κομμάτι της ελληνικής διαπλοκής, ουσιαστικά, είχε ήδη από τη δεκαετία του '90 διεθνοποιηθεί, περνώντας και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Την ίδια στιγμή το κύριο σώμα της διαπλοκής, με την «επαρχιακή» και περίκλειστη νοοτροπία του, επέμενε στην απομονωμένη λόγω διαφθοράς Ελλάδα, στον «διορισμό υπουργών μέσω της στήριξης των εκδοτικών συγκροτημάτων του ελληνικού κατεστημένου, στην ανάληψη έργων και κοινοτικών κονδυλίων, στην διασπάθιση χρήματος και την ιδιοποίηση κεφαλαίων του δημοσίου μέσω των off shore.

Οι Έλληνες έκαναν επανάσταση απέναντι στο σύστημα διακυβέρνησης και την τάξη της Μεταπολίτευσης, προωθώντας την απέναντι στην διαπλοκή συνέχεια. Η επανάσταση εξελίχθηκε με την ψήφο τους στις εθνικές εκλογές, αλλά και στις εσωκομματικές διαδικασίες εντός του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Η επανάσταση αυτή προδόθηκε, μέσω Βοστόνης, Μασαχουσέτης και Κολεγίου Αθηνών (το Κολέγιο που οργάνωσε μεταπολεμικά η αμερικανική αποστολή, αλλά στα ύστερα χρόνια της Μεταπολίτευσης παρέδωσε στους Έλληνες).

Ενώ λοιπόν έγινε προσπάθεια να αποφευχθεί μια νέα Γερμανοκρατία στην Ελλάδα, από τους Έλληνες και όχι από την αμερικανική ή τις άλλες ξένες πρεσβείες στην Αθήνα, τελικά όλα έπεσαν στο κενό. Η γερμανική επιρροή είχε φθάσει στο Χάρβαρντ, μέσω του Κολεγίου των Αθηνών, πριν ο Λαός κατορθώσει να δρομολογήσει την ανανέωση του πολιτικού του συστήματος, με πρόσωπα και στρατηγικές εθνικού προσανατολισμού. Όλα κατέληξαν σε Βατερλό.

Αυτό που σήμερα είναι μπροστά μας είναι το «άπλωμα του τραχανά». Το καλό, η πιθανότητα για τους Έλληνες είναι ότι η γερμανική Ευρώπη, τα Μνημόνια και η ύφεση είναι τόσο ακραίες καταστάσεις, που δεν μπορεί να γίνουν ανεκτές. Ο παραλογισμός των Βρυξελλών και του Βερολίνου, η εχθρότητα της ηθικής τους για τους Έλληνες είναι τέτοια που δεν τους επιτρέπει να οργανώσουν ένα σύστημα που να λειτουργεί δημιουργικά στην Ελλάδα. Από την άλλη η οικονομική γενοκτονία που έχουν επιβάλει είναι μαζική, ακουμπά και τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της διεφθαρμένης τάξης της Μεταπολίτευσης.

Οι «σκοτεινοί ιππότες» της Siemens πλήττονται και αυτοί, γιατί το Ράιχ θέλει να οργανώσει μια Ευρώπη, άρα και μια Ελλάδα, πέρα από τα στενά συμφέροντα των εταιρειών, που συγκρούονται μεταξύ τους. Η ολότητα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους δεν μπορεί να βασισθεί στα «μαύρα ταμεία» και τους ανήθικους παραλήπτες σε επίπεδο αποικίας.

Το πολιτικό προσκήνιο και παρασκήνιο τους επόμενους μήνες θα πάρει φωτιά. Η λύση στο ελληνικό ζήτημα δεν μπορεί να είναι τακτική στη βάση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που ούτως ή άλλως συνδέονται πολιτικά πλέον στη βάση της απλής αναλογικής, του «Ευρωπαϊκού Συναγερμού» που οραματίζεται ο Σαμαράς, με πρόσημο το «κόμμα Στουρνάρα» ή του συνασπισμού τύπου «Ελιάς» στην Κεντροαριστερά, που θέλει ο Βενιζέλος . Κινήσεις, όμιλοι, κόμματα, διασπάσεις θα απλωθούν από την Άκρα Δεξιά που βρίσκεται η «Χρυσή Αυγή», μέχρι την Αριστερά του παλαιολιθικού, σταλινικού τύπου, κόμματος της Αριστεράς του κατεστημένου, ΚΚΕ.

Το στοίχημα αυτή τη φορά θα είναι στον ευρύ πλουραλισμό προσώπων και κομμάτων, ούτως ώστε να μην μπορεί καμία «Σχολή του Χάρβαρντ» να εγκλωβίσει τους Έλληνες και την Ελλάδα στο νέο-αυτοκρατορικό παιχνίδι του Βερολίνου. Θα είναι τόσοι πολλοί οι παράγοντες και τα δεδομένα που στο «μάζεμα του τραχανά», δεν θα μείνει τίποτα από τους αρχιτέκτονες της γερμανικής Ελλάδας. Ούτε πολίτευμα, ούτε Σύνταγμα, ούτε διακυβέρνηση της χώρας Ή στην αντίθετη περίπτωση θα τους μείνουν τα πάντα. Θα είναι η Ελλάδα του Σημίτη. Αλλά τότε ούτως ή άλλως η Γερμανία θα έχει κυριαρχήσει και σε ολόκληρη την Ευρώπη, μέσω της Ένωσης, με τρόπο μη αναστρέψιμο.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης 

Με βάση έκθεση της οργάνωσης Open Doors, 100.000.000 χριστιανοί που κατοικούν σε διάφορες περιοχές του κόσμου ζουν σε κίνδυνο. Στον κατάλογο των 50 πιο επικίνδυνων χωρών για τους χριστιανούς η Τουρκία καταλαμβάνει την 31η θέση.

Από την άλλη πλευρά, η πιο ασφαλής περιοχή για τους χριστιανούς είναι η περιοχή του Ομόσπονδου Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ, όπου έχουν καταφύγει τα τελευταία χρόνια από άλλες μη ασφαλείς περιοχές του Ιράκ, με πιο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν να είναι η μη γνώση της κουρδικής γλώσσας.

Η οργάνωση Open Doors είναι μια διεθνής ΜΚΥΟ που ιδρύθηκε το 1955 και έχει ως σκοπό την προστασία των χριστιανών που καταπιέζονται σε διάφορες περιοχές του κόσμου εξαιτίας της πίστης τους. Η οργάνωση κάθε χρόνο συντάσσει χάρτη με τις περιοχές που είναι επικίνδυνες για τους χριστιανούς. Στον χάρτη που συνέταξε για το 2011 η Τουρκία βρίσκεται στην 31η θέση, ενώ στην πρώτη θέση φιγουράρει η Βόρειος Κορέα, όπου εκ των 400.000 χριστιανών οι 70.000 κρατούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Στη φετινή έκθεση της οργάνωσης, που ανακοινώθηκε την παραμονή της απονομής των Βραβείων Νόμπελ, υπάρχει ειδική αναφορά στο Ιράν, στην Τουρκία, στη Συρία, στο Ιράκ και το ομόσπονδο Κουρδιστάν.

Το Ιράν, από τη δεύτερη θέση που κατείχε πέρυσι, κατέβηκε στην πέμπτη σειρά, όπου οι χριστιανοί συνεχίζουν να υφίστανται πιέσεις, οι οποίες αυξήθηκαν με την άνοδο στην εξουσία των συντηρητικών ισλαμιστών, το 2005. Οι εκκλησίες των Αρμενίων και των Ασσυρίων χριστιανών που ζουν στη χώρα αυτή είναι υπό τη συνεχή παρακολούθηση του κράτους. Απαγορεύεται στους πολίτες του Ιράν να επιλέξουν τη χριστιανική θρησκεία, ενώ όσοι είναι ήδη χριστιανοί απειλούνται με θάνατο, όπως επιτάσσει ο ιερός νόμος (σαρία). Οι 460.000 χριστιανοί του Ιράν χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα κατά τη λειτουργία στην εκκλησία, ενώ απαγορεύεται ρητά η χρήση της περσικής γλώσσας στις θρησκευτικές τελετές και στη διδασκαλία.

Οσον αφορά την Τουρκία, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, αν και έχει υπογράψει τις σχετικές διεθνείς συμφωνίες, οι χριστιανοί στη χώρα αυτή δεν είναι ισότιμοι με τους μουσουλμάνους πολίτες. Ο χριστιανισμός είναι η μεγαλύτερη αιτία επίθεσης για τους Τούρκους εθνικιστές. Οι 100.000 χριστιανοί που ζουν στην Τουρκία θεωρούνται δυνάμει «πράκτορες ξένων δυνάμεων» από το κράτος και από τους μουσουλμάνους. Το γεγονός ότι δεν έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικοί ένοχοι της σφαγής των χριστιανών στη Μαλάτεια, τον Απρίλιο του 2007, αλλά και οι δολοφονίες του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ στην Κωνσταντινούπολη και του ιερέα Σαντόρο, στην Τραπεζούντα, αποτελεί απόδειξη της εμπλοκής του κράτους στις εγκληματικές ενέργειες εναντίον χριστιανών.

Σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Ερντογάν, που έγιναν στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, αυτές έχουν μείνει στα χαρτιά και δεν έχουν εφαρμοστεί στην πράξη.

Σύμφωνα πάντα με την έκθεση, η κυβέρνηση αναγνωρίζει επίσημα μόνον την Εκκλησία των Αρμενίων και των Ελληνορθοδόξων, ενώ μέσα στην κοινωνία είναι εμπεδωμένη η άποψη ότι οι χριστιανοί είναι «πράκτορες ξένων δυνάμεων» και «προδότες της πατρίδας».

Επίσης δεν δίδονται άδειες ανέγερσης εκκλησιών, δεν επιτρέπεται η λειτουργία θρησκευτικών σχολείων, ενώ απαγορεύονται θρησκευτικά σεμινάρια. Οι χριστιανοί που εργάζονται στο Δημόσιο υφίστανται διακρίσεις και καταπιέσεις λόγω της πίστης τους, ενώ πολλοί χριστιανοί χάνουν τη δουλειά τους και πάλι εξαιτίας της πίστης τους. Επιπλέον, όσον αφορά την Τουρκία, η έκθεση αναφέρει ότι όσοι εισέρχονται σε εκκλησίες και όσοι προσέρχονται σε θρησκευτικές συγκεντρώσεις παρακολουθούνται στενά από αστυνομικούς και άτομα των υπηρεσιών πληροφοριών, υπό το πρόσχημα της προστασίας τους, ενώ εκείνοι που εξέρχονται των εκκλησιών υφίστανται παρενοχλήσεις και εξυβρίζονται από τους αστυνομικούς και από τους εθνικιστές-ισλαμιστές.

Τέλος, στην έκθεση αναφέρεται ότι 1.900.000 χριστιανοί της Συρίας, που ήταν η πιο ασφαλής χώρα για τους χριστιανούς στη Μέση Ανατολή, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα ασφάλειας και επιβίωσης, εξαιτίας της δράσης των ένοπλων ισλαμιστών, ενώ το μέλλον τους προβλέπεται εξαιρετικά δυσοίωνο, σε περίπτωση που αναλάβουν τα ηνία της εξουσίας οι σουνίτες μουσουλμάνοι.

Οταν μιλούν Ελληνες για το πραγματικό πρόσωπο της Τουρκίας, θεωρούνται «κύκλοι που ενοχλούνται από την ελληνοτουρκική προσέγγιση».

Τώρα που μιλούν οι ξένοι;
Της Ζέζας Ζήκου

Οταν αιμορραγείς ανεξέλεγκτα από μια ανοιχτή πληγή, χρειάζεσαι έναν γιατρό που αμέσως θα την επιδέσει – όχι έναν γιατρό που θα σου κάνει κήρυγμα. Και, όταν εκατομμύρια πρόθυμοι και ικανοί εργαζόμενοι παραμένουν άνεργοι, και όλο αυτό το τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό πετιέται στα σκουπίδια, έχεις ανάγκη από πολιτικούς ηγέτες που εργάζονται για μια ταχεία ανάκαμψη, όχι από ανθρώπους που κάνουν κηρύγματα. Δυστυχώς, τα κηρύγματα είναι πολύ της μόδας. Γιατί αυτό που παρακολουθούμε σήμερα είναι αυτό που συμβαίνει όταν οι πολιτικοί που διαθέτουν επιρροή εξουσίας εκμεταλλεύονται μια κρίση, αντί να προσπαθούν να την επιλύσουν.

Ομως, η απόγνωση που προκαλεί η ανεργία απελευθερώνει τα «ζωώδη ένστικτα» των ανθρώπων. Θα επιβάλουν το διττό καθήκον για αλήθεια και δικαιοσύνη. Χωρίς φόβο. Χωρίς οργή καν. Ψυχρά, υπολογισμένα, με βαθιά αίσθηση της Ιστορίας.

Πάνω στον φόβο... των λέξεων, οι πολιτικοί έχτιζαν ανέκαθεν ολόκληρες καριέρες. Οι λέξεις όμως δεν φόβιζαν πάντα όλους το ίδιο. Η λέξη «πτώχευση» αντηχεί μάλλον τρομερή, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την πτώχευση μιας χώρας έναντι των δανειστών της. Οι κυβερνήσεις την αποφεύγουν. Την επισείουν μονάχα ως φόβητρο στον λαό, ώστε να υποταχθεί στη λογική της υποταγής στους δανειστές. Για την πτώχευση έναντι των δανειστών προτιμούν πιο κομψές εκφράσεις: επιμηκύνσεις, μετακυλίσεις, επαναγορές, αναδιαρθρώσεις (και άλλα συνώνυμα της στάσης πληρωμών).

Οι ίδιες κυβερνήσεις χρησιμοποιούν το ίδιο διακριτικά τη λέξη «εσωτερική υποτίμηση» (μείωση του γενικού επιπέδου των μισθών και των τιμών), που όμως στην πραγματικότητα δεν είναι και αυτή παρά μια πτώχευση: η πτώχευση του λαού. Επειδή είναι άκομψο να παραδεχθούν ότι, προκειμένου να πτωχεύσουν έναντι των δανειστών τους, προτιμούν να πτωχεύσουν έναντι των πολιτών τους, αθετώντας όλα όσα τούς οφείλουν: δημόσιες υπηρεσίες, μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, παιδεία, υγεία και πολλά άλλα που θυσιάζονται για να εξοφληθεί το χρέος.

Ωσότου να πεθάνει από τα χρέη η κοινωνία. Και τότε μπαίνουν στο τραπέζι όλες αυτές οι επιμηκύνσεις, οι μετακυλίσεις, οι επαναγορές, οι αναδιαρθρώσεις και οι ευφημισμοί της στάσης πληρωμών, που διαρκούν όσο ακόμη ο οφειλέτης αναπνέει. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη χρεοκοπημένη Ελλάδα και στην υπερχρεωμένη Ευρώπη. Οπως και στις υπερχρεωμένες ΗΠΑ. Τα συμφέροντα της ολιγαρχίας του χρήματος βλέπουν την κρίση του χρέους σαν μια μεγάλη ευκαιρία διαρπαγής. Με τη συνενοχή κυβερνήσεων, η κρίση του χρέους λειτουργεί γι’ αυτά τα συμφέροντα σαν μονόδρομος. «Ποτέ άλλοτε σε περίοδο κρίσης, οι εκατομμυριούχοι δεν είχαν συγκεντρώσει τόσο πλούτο», έγραφε η εφημερίδα Financial Times. Η κρίση του χρέους δεσμεύει τους πολίτες των χωρών να εργάζονται στο διηνεκές για την αποπληρωμή του, με όρους που καθιστούν ουσιαστικά ανέφικτη την απαλλαγή τους από αυτό, σε αυτό το σύστημα που είναι φτιαγμένο για να γεννά εκατομμυριούχους.

Ο φαύλος κύκλος «δάνεια για αποπληρωμή του χρέους –συνταγές που προκαλούν βαθιά ύφεση και μεγαλώνουν το χρέος– νέα δάνεια και νέα Μνημόνια», που διαπιστώνεται με τις οδυνηρές συνέπειες στην πραγματική οικονομία, δεν τερματίζεται. Οι Ελληνες που είχαν πριν από την κρίση κατακτήσει ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο είναι σήμερα οι πιο χρεωμένοι. Αυτό που πριν από την κρίση έμοιαζε με «δημιουργία πλούτου», αποδείχτηκε κατόπιν ότι δεν ήταν παρά δημιουργία χρέους. Ομως, είναι υποκρισία και αυταπάτη να λέμε ότι δεν ζούμε μια καταστροφή, μάλιστα εν προόδω. Είναι προδοσία να μη σκεφτούμε τα πρόσωπα που μας έφεραν στην καταστροφή. Και είναι προδοσία ιστορική, ασυγχώρητη, έναντι εαυτών και τέκνων να μην αναιρέσουμε μία μία τις αιτίες, τις δομές και τα πρόσωπα που μας οδήγησαν στην παρούσα καταβύθιση.

Εχουμε μπει σε έναν άλλο πολιτικό κύκλο, σε μια νέα κοινωνική συνθήκη. Ποιοι, όμως, θα επιβιώσουν μιας πραγματικής κατάρρευσης του υπάρχοντος κόσμου; Κάπως έτσι συνέβη και την ημέρα που τέλειωσε η Μεταπολίτευση. Ανησυχητική, δυσοίωνη η εικόνα φτώχειας. Στις δυσοίωνες εικόνες προστίθενται εξίσου δυσοίωνα μηνύματα: για νέους απολυμένους, για επιχειρήσεις που κλείνουν, για κλάδους που φθίνουν. Το ξεχασμένο και απωθημένο φάσμα της φτώχειας, αυτό που είχε παρέλθει οριστικά από την αυτοσυνείδηση των μεσαίων στρωμάτων, κατά τις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, επανήλθε. Το κοινωνικό συμβόλαιο της Μεταπολίτευσης, άλλωστε, στηρίχθηκε σε αυτή τη συνομολογία: ποτέ πια φτώχεια, ποτέ πια διχαστικές διακρίσεις, πολιτικές ή ταξικές.

Τώρα, η ένταση της φτώχειας συνοδεύεται από υπόδηλες απειλές κοινωνικών αποκλεισμών και νέων ταξικών διαφορισμών. Γκρεμίζει το κοινωνικό συμβόλαιο μιας 35ετίας. Τα απειλούμενα πλήθη το αισθάνονται· ίσως δεν το συνειδητοποιούν, δεν το αναλύουν, αλλά το αισθάνονται σε κάθε πόρο του δέρματός τους: η απειλή είναι υλική, βιοτική, δεν απειλούνται αορίστως πολιτικά οικουμενικά δικαιώματα. Εξ ου και οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις προς υπεράσπιση των υλικών θεμελίων του βίου, και θα είναι αντιδράσεις εν τω βάθει, υπαρξιακά, πολιτικές. Δηλαδή, απρόβλεπτες, πέραν του παρόντος εννοιολογικού πλαισίου με το οποίο αντιλαμβανόμαστε το πολιτικό παιχνίδι.

Η «οργή» για την ανεργία και για τις χαμένες ζωές των ηλικιωμένων και τις χαμένες προοπτικές των νέων είναι πραγματική, υπαρκτή. Η μετατροπή της χώρας μας σε άτυπο προτεκτοράτο, έχει γελοιοποιήσει κάθε ιδέα θεσμικής ισοτιμίας στην Ευρωζώνη. Η ταπείνωση... είναι η πιο υποτιμημένη δύναμη στην πολιτική. Οι άνθρωποι θα αφομοιώσουν τις δυσκολίες, την πείνα και τον πόνο. Ομως, τα πιο ανθρώπινα αισθήματα της αναζήτησης αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης δεν απορρέουν από συγκεκριμένες ιδεολογίες...



Του Ηλία Γ. Μπέλλου 

Σεισμικές έρευνες στην Μεσόγειο σπεύδει να πραγματοποιήσει η Τουρκία καθώς κλιμακώνονται οι αντίστοιχες ενέργειες της Αθήνας, της Λευκωσίας και του Τελ Αβιβ και η ευρύτερη περιφέρεια έχει αρχίσει να χαρακτηρίζεται ευρέως ως αναδυόμενη αγορά των υπεράκτιων εξορύξεων υδρογονανθράκων. 

Για να επιταχύνει την εμπλοκή της στην αγορά αυτή και να συμμετάσχει στην διαμόρφωση των ισορροπιών που θα την χαρακτηρίζουν, η Άγκυρα εγκαταλείπει, όπως προκύπτει από τις εξελίξεις, το πρόγραμμα ναυπήγησης ερευνητικού σκάφους 131 εκατομμυρίων δολαρίων που είχε δρομολογήσει, καθώς μια τέτοια παραγγελία δεν θα μπορούσε σύμφωνα με τους αναλυτές να παραδοθεί πριν τα τέλη του 2014. 

Στράφηκε έτσι και προχωρά στην εξαγορά ενός υπερσύχρονου ερευνητικού πλοίου επιστρατεύοντας παράλληλα την εγνωσμένου κύρους ιδιοκτήτριά του, στην διαχείρισή του. Πλοίου που δύναται να προσφέρει εκ των πλέον λεπτομερών τρισδιάστατων απεικονίσεων του υπεδάφους του θαλάσσιου βυθού και εκ των ποιοτικότερων ερευνών. 

Συγκεκριμένα ο τουρκικός κρατικός πετρελαϊκός κολοσσός Turkish Petroleum Corp (TPAO) κάλεσε την προηγούμενη εβδομάδα για αποκλειστικές, καταληκτικές διαπραγματεύσεις (final negotiations) την νορβηγική, εισηγμένη στο Οσλο, ναυτιλιακή offshore σεισμικών ερευνών, Polarcus με αντικείμενο την εξαγορά του ολοκαίνουργιου πλοίου σεισμικών ερευνών «Polarcus Samur», ναυπήγησης 2001 και την υπογραφή μακροχρόνιας σύμβασης διαχείρισής του. 

Εφόσον το deal προχωρήσει, η γειτονική χώρα εκτιμάται ότι μπορεί να παραλάβει το πλοίο εντός του πρώτου τριμήνου του 2013. 

Το συγκεκριμένο πλοίο, που έχει δυνατότητα να λαμβάνει τρισδιάστατες εικόνες ταυτόχρονα από οκτώ σένσορες (eight-streamer, Ulstein SX-133, X-bow shape) είναι κατασκευασμένο από τα κορυφαία για τον κλάδο ναυπηγεία της Ulstein και, στα πλαίσια της συναλλαγής, πρόκειται να αλλάξει και σημαία. Ενέργεια την οποία αναλυτές αποδίδουν στην πρόθεση της Άγκυρας «να δημιουργήσει ένα αδιαφιλονίκητο φαβορί της σε μια περιφέρεια όπου ελλοχεύουν κίνδυνοι από τις ανταγωνιστικές διεκδικήσεις κυρίαρχου χώρου». 

Η νορβηγική τράπεζα DNB, η οποία ειδικεύεται στις ναυτιλιακές χρηματοδοτήσεις αποτιμά την αξία του πλοίου που αγοράζει η Turkish Petroleum Corp στα 165 εκατομμύρια δολάρια. Τα 34 εκατομμύρια παραπάνω από τον αρχικό της προϋπολογισμό τα οποία εμφανίζεται να είναι διατεθειμένη να καταβάλει η πετρελαϊκή για να αποκτήσει νωρίτερα αυτό που θέλει, αποκαλύπτουν και το μέτρο της σπουδής της να μπει με αξιώσεις στο παιχνίδι των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου δυναμικά και άμεσα. 

«Η TPAO σχεδιάζει να πραγματοποιήσει εκτεταμένες τρισδιάστατες σεισμικές έρευνες σε περιοχές της τουρκικής υφαλοκρηπίδας της» αποκάλυψε ο διευθύνων σύμβουλος της Polarcus, Rolf Ronningen. 

Η επίσημη ανακοίνωση της εισηγμένης στο Οσλο, Polarcus μιλά για έρευνες τόσο στη Μεσόγειο όσο και την Μαύρη Θάλασσα αλλά και για μια επωφελή συνεργασία σε μια από τις «αναδυόμενες αγορές ενέργειας». 

Οι παραπάνω εξελίξεις έρχονται ένα χρόνο μετά την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ της Turkish Petroleum Corporation και της βρετανο-ολλανδικής Royal Dutch Shell για την διεξαγωγή ερευνών για φυσικό αέριο και πετρέλαιο στα παράλια της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και την ενδοχώρα αλλά και την πραγματοποίηση εξορύξεων στην τουρκική αποκλειστική οικονομική ζώνη (energy exploration and production sharing agreement). 

Η συμφωνία έχει ξεκινήσει από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων που έχουν διαπιστωθεί στα ανοιχτά της επαρχίας Antalya. Η Shell εκτιμάται ότι θα χρηματοδοτήσει μόνον το έργο αυτό με 300 εκατ. δολ. και σύμφωνα με την Hürriyet τα έσοδα από τα όποια κοιτάσματα αντληθούν θα μοιραστούν εξίσου στις δύο πετρελαϊκές. 

Η ανακοίνωση των αποκλειστικών διαπραγματεύσεων της TPAO με την Polarcus για την αγορά του υπερσύγχρονου ερευνητικού πλοίου συμπίπτει με την επίσκεψη αυτό το Σαββατοκύριακο του Έλληνα υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Παναγιωτόπουλου στο Καστελλόριζο στο πλαίσιο περιοδείας σε στρατιωτικές μονάδες της Δωδεκανήσου και φυλάκια και στρατιωτικές φρουρές ακριτικών νησιών όπως η Ρω και η Στρογγύλη. 

Τον υπουργό συνόδευαν ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος και ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Γκίνης. 


Μείζονος στρατηγικής σημασίας απόφαση για όλον τον Ελληνισμό

Του Άνθου Λυκαύγη


Έχοντας κατά καιρούς αναφερθεί στην ανάγκη συντονισμού των προσπαθειών του Ελληνισμού (εντός κι εκτός μητροπολιτικού χώρου) για την αντιμετώπιση της καταλυτικής κρίσεως που τον μαστίζει και την αναστροφή της αποσυνθετικής κατιούσας που οδηγεί σε καταστροφικές απολήξεις, θεωρούμε πως είναι καιρός τα δυο κρατικά κέντρα του Ελληνισμού -Λευκωσία και Αθήνα- να προχωρήσουν επιτέλους, και κυρίως αποφασιστικά, σε ιστορικές αποφάσεις και ανάλογες μεθοδεύσεις προς αυτήν την κατεύθυνση.

Και για να προλάβουμε καλοπροαίρετες παρανοήσεις (ή και κακόβουλες προσεγγίσεις) αυτού του σκεπτικού, σπεύδουμε να υπογραμμίσουμε πως αυτές οι σκέψεις κι εκκινούν και συνάπτονται προς το καίριο γεγονός ότι Ελλάδα και Κύπρος όχι απλώς είναι θεσμικώς ενσωματωμένες στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αλλά και συναποτελούν μέρος του σκληρού του πυρήνα. Δηλαδή της Ευρωζώνης. Και υπό το φως και τις δυναμικές αυτού του δεδομένου βλέπουμε τέτοια στρατηγική ζεύξη.

Αφήνοντας δηλαδή κατά μέρος το γεγονός ότι και υπάρχουν και συλλειτουργούν ακατάλυτοι εθνικοί δεσμοί (και κατ' ακρίβειαν αρραβώνας αίματος) οι συγκυρίες των ομοιότυπων παθών που ανελίσσονται και οι αναγκαιότητες οι οποίες εκ των πραγμάτων αναδύονται (και πρέπει να υπηρετηθούν) οδηγούν στην αντίληψη για κοινή στρατηγική διαχείριση. Με προσδιορισμό και συντονισμό δυνατοτήτων. Και ανάταξη αναλόγων αντιστάσεων, μέσα στα πλαίσια και κοινής εθνικής αλληλοστηρίξεως και αυτονόητης συνεργασίας, υπό το φως της αυτονόητης σχέσεώς των ως ευρωεταίρων.

Δεν θα υπενθυμίσουμε το υπό καταθλιπτικόν εκφυλισμόν Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. Που ενώ απετέλεσε ιστορικό βήμα θωρακίσεως της Κύπρου (αλλά κι ευρύνσεως των στρατηγικών δυνατοτήτων της ίδιας της Ελλάδος σε σχέση με την αντιμετώπιση της τουρκικής κακοβουλίας στον αιγαιωτικό χώρο) εντούτοις αφέθηκε να καθηλωθεί και τελικά ν' απαξιωθεί. Μέγα μεν, αλλ' άλλο κεφάλαιο αυτό. Υπό τις συνθήκες όμως, όπως εν συνεχεία προέκυψαν και που σήμερα διαμορφώνουν μια νέα στρατηγική πραγματικότητα, μόνο μυωπάζουσες ηγεσίες στην Αθήνα και τη Λευκωσία και μόνον εθελότυφλοι δεν βλέπουν και τι έπεται και κυρίως τι επιβάλλεται.

Γιατί ασφαλώς Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται μπροστά σε διαμορφούμενο νέο γεωστρατηγικό περιβάλλον, με άξονα τις δυναμικές που τα νεόκοπα ενεργειακά δεδομένα κυοφορούν. Και που στο βραχυπρόθεσμο μέλλον θα οδηγήσουν σε ανακατατάξεις συμφερόντων και αναδιανομές επιρροών σε ολόκληρη την ανατολικομεσογειακή λεκάνη. Με την Κύπρο αφενός και τη νοτιοανατολική ελλαδική επικράτεια, αφετέρου, να εξελίσσονται σε πόλους ενεργειακών πηγών. Και σε βαθμό που μπορεί ν' αποβεί κρίσιμος σε ό,τι αφορά τις ευρωπαϊκές (και όχι μόνον) ανάγκες.

Αυτά δεν είναι πια θεωρητικές αοριστολογίες, όπως μπορεί να ήσαν πριν από μερικά χρόνια. Εδράζονται σε απτούς δείκτες κι επιβεβαιωμένα στοιχεία. Πολύ περισσότερο καθώς η Κύπρος ήδη βρίσκεται στο προοίμιο της οριστικής εξορύξεως και αξιοποιήσεως συγκεκριμένου κοιτάσματος, ενώ ετοιμάζεται να προχωρήσει και σε άλλα. Με την Ελλάδα επίσης να κάμνει -καθυστερημένα δυστυχώς- τα δικά της βήματα. Μέσα σε συνθήκες όμως που, και για την πρώτη και για τη δεύτερη, προδιαγράφουν επαχθείς προοπτικές, λόγω κινδύνου χρεοκοπίας.

Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν αυτήν τη φορά πιο μελετημένα και με ψύχραιμους υπολογισμούς να προχωρήσουν σε ιστορική στρατηγική ζεύξη. Ουσιαστική και περιεκτική ζεύξη. Όχι πλέον αναβιώνοντας το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, αλλά προάγοντας θεσμικές δυναμικές δημιουργίας Ενιαίου Ενεργειακού Χώρου. Που να ενοποιεί το ενεργειακό πεδίο από τις παρυφές της Πάφου μέχρι τα επιβεβαιωμένα κοιτάσματα της Κρήτης. Και βεβαίως με την από πλευράς Ελλάδος ανακηρύξεως ΑΟΖ στα όρια του Καστελλορίζου. Προλαμβάνοντας βέβαιο τετελεσμένο από πλευράς της Άγκυρας. Που εάν επισυμβεί, θα διασπάσει τη φυσική γεωπολιτική ενότητα Ελλάδος και Κύπρου. Με ό,τι αυτό σημαίνει. 

Και σημαίνει πολλά και κρίσιμα όσον αφορά προσδιοριστικές παραμέτρους εθνικής επιβιώσεως και ιστορικής προοπτικής και για τον κυπριακό Ελληνισμό και για την ακεραιότητα ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σ' αυτήν τη θαλάσσια ζώνη, όπου η Τουρκία ευθέως εκδηλώνει προθέσεις αμφισβητήσεως. Ελαυνόμενη κι ενθαρρυνόμενη από πάγια φοβικά σύνδρομα της Αθήνας. 

Πηγή: Το Παρόν 

Tου Χρήστου Γιανναρά

Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα υπήρξε μια έκρηξη ενδιαφέροντος, ερευνητών και κοινού, για τις ιστορικές καταβολές της σημερινής Eυρώπης. Aφορμή πρέπει να ήταν οι προσπάθειες της ευρωπαϊκής ενοποίησης: Tο όραμα να οικοδομηθεί μια Eυρώπη ενωμένη, ύστερα από τόσους αιώνες πολυαίμακτων συρράξεων και με νωπή τη φρίκη δύο ενδοευρωπαϊκών πολέμων που έγιναν παγκόσμιοι βυθίζοντας την ανθρωπότητα σε απερίγραπτη θηριωδία.

Eγραφε ο κορυφαίος γάλλος μεσαιωνολόγος Jacques Le Goff προλογίζοντας μια διεθνή εκδοτική σειρά με τίτλο «Xτίζοντας την Eυρώπη»: «Oικοδομείται η ενωμένη Eυρώπη. Eίναι μια μεγάλη ελπίδα. Δεν θα πραγματωθεί το όραμα, αν αγνοήσουμε την Iστορία. Mια Eυρώπη χωρίς την ιστορία της θα ήταν ορφανή και δυστυχισμένη. Γιατί το σήμερα έρχεται από το χθες και το αύριο βγαίνει από το παρελθόν. Eνα παρελθόν που δεν πρέπει να παραλύει το παρόν, αλλά να το βοηθάει να είναι διαφορετικό, με πιστότητα στις καταβολές του, και καινούργιο, επειδή σαρκώνει την πρόοδο».

Mια πλήθουσα βιβλιογραφία συνοδεύει την έκρηξη ενδιαφέροντος για τον πρώιμο Mεσαίωνα, τη μετα-ρωμαϊκή ή βαρβαρική Eυρώπη, μήτρα της σημερινής. Θα ήθελα να συστήσω στον αναγνώστη μου το σύντομο, συναρπαστικό μελέτημα του Michel Rouche, καθηγητή της πρώιμης μεσαιωνικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Λίλλης αρχικά και της Σορβόννης μετέπειτα. Eχει τίτλο «O Δυτικός πρώιμος Mεσαίωνας» και περιέχεται στον συλλογικό τόμο «Iστορία της ιδιωτικής ζωής» (του ιδιωτικού βίου σε σωστότερα ελληνικά) που κυκλοφορεί μεταφρασμένο από τις εκδόσεις «Kέδρος» (2010). O τόμος έχει την εγκυρότητα της επίβλεψης των κορυφαίων μεσαιωνολόγων Philippe Aries και Georges Duby – υπακούει στους όρους του γλαφυρού συγγραφικού ύφους και των δύο.

Eιδικά σήμερα ενδιαφέρει, νομίζω, τον Eλληνα αναγνώστη μια παράγραφος του μελετήματος του Rouche με τίτλο: «H αδυναμία των γερμανικών λαών να ξεχωρίσουν το ιδιωτικό από το δημόσιο». Tην εποχή που τα γερμανικά φύλα (Φράγκοι, Γότθοι, Bάνδαλοι, Bουργούνδιοι, Tεύτονες, Λογγοβάρδοι) εισέβαλαν και εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της Pωμαϊκής Aυτοκρατορίας (4ος - 6ος μ. X. αι.) ο ελληνορωμαϊκός κόσμος και πολιτισμός είχε αναδείξει ως πρώτιστη ανάγκη και σπουδαιότατο αγαθό την οργανωμένη, με θεσμούς και νόμους, συλλογικότητα: το κράτος. Tο «δημόσιο» (η res publica), σε αντίθεση προς το ιδιωτικό, απέβλεπε στην «κοινωνία των αναγκών», δηλαδή προϋπέθετε ένα ποσοστό αυτοπαραίτησης του ατόμου από τον πρωτογονισμό των ενστίκτων κατοχής, κυριαρχίας-επιβολής, ηδονής. Kάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο για τους Bαρβάρους. Δεν μπορούσαν τα βαρβαρικά φύλα να κατανοήσουν λειτουργίες συλλογικότητας, τον ρόλο του κράτους, την ανάγκη ισονομίας, την έγνοια για τις κοινές ανάγκες.

Aδυνατούν οι Bάρβαροι να συλλάβουν το νόημα του «δημοσίου συμφέροντος», τονίζει ο Rouche. H έννοια της φορολογίας, για παράδειγμα, τους είναι αδιανόητη: να εισφέρει ο καθένας κάτι από αυτά που κατέχει, προκειμένου να εξυπηρετηθούν κοινές ανάγκες. Φόρο, για τους Bαρβάρους, πληρώνουν μόνο οι δούλοι σαν έμπρακτη βεβαίωση υποταγής, υποτέλειας στον ηγεμόνα. Ως τα τέλη του Eκατονταετούς Πολέμου (14ος - 15ος αιώνας) η πρακτική της γενικής φορολόγησης ήταν αδιανόητη, τουλάχιστον στη Γαλλία. Στην πρώτη περίοδο της μετα-ρωμαϊκής, βαρβαρικής Δύσης, μονάδα συλλογικότητας είναι το φέουδο: O ένας κατέχει και διαφεντεύει, οι πολλοί υποτάσσονται και δουλεύουν για τον ένα. Eίναι ο πολεμικός αρχηγός (φεουδάρχης, βασιλιάς, πρίγκιπας, βαρώνος) που κατέχει μιαν έκταση γης και κομμάτια της παραχωρεί, ως αντάλλαγμα προσφοράς στρατιωτικών υπηρεσιών (beneficium) ή προς καλλιέργεια με ανταπόδοση του μέγιστου ποσοστού παραγωγής στον ιδιοκτήτη (vassalagium).

O ιστορικός της εποχής Γρηγόριος της Tours (6ος αι.) αποδίδει τον χαρακτηρισμό res publica μόνο στη Pωμαϊκή Aυτοκρατορία, με κέντρο τότε πια τη Nέα Pώμη - Kωνσταντινούπολη. «Tα βασίλεια και οι ηγεμονίες της Δύσης είναι ατομικές ιδιοκτησίες ενός δυνάστη», όχι κοινωνικά μορφώματα με θεσμούς και νόμους που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. H «ιδιωτικοποίηση των πάντων», (ακόμα και του πολέμου) είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Eυρώπης των Bαρβάρων – στους αντίποδες, κυριολεκτικά, του ελληνορωμαϊκού κόσμου που συνεχίζει την παράδοση της ελληνικής «πόλεως» της «πολιτικής τέχνης και επιστήμης», του κοινωνιοκεντρικού ελληνικού «παραδείγματος».

Ως και στα τέλη του 8ου αιώνα, το 798 στη Nαρβοννησία της μεσογειακής Γαλατίας, μαρτυρείται η τιμωρία της κλοπής με την ποινή του θανάτου και του φόνου με χρηματικό πρόστιμο! Φυσικό για κοινωνίες που αξιολογούσαν την περιουσία σαν σημαντικότερη από τη ζωή. Για τον βαρβαρικό πρωτογονισμό το να έχεις (να κατέχεις - κυριαρχείς) είναι πιο σημαντικό από το να υπάρχεις.

Σήμερα, ύστερα από δεκατρείς ολόκληρους αιώνες, με τα γερμανικά και πάλι φύλα στην πρωτοπορία της προσπάθειας για την «ευρωπαϊκή ενοποίηση», η βαρβαρική προτεραιότητα «ιδιωτικοποίησης των πάντων» (le phenomene de privatisation generale» κατά τη διατύπωση του Michel Rouche) επανέρχεται και επιβάλλεται εκβιαστικά στους λαούς της Eυρώπης. Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην αδυσώπητη πλημμυρίδα του νεο-βαρβαρισμού; Eλληνική αντιπρόταση δεν υπάρχει πια, ο στόχος να πραγματωθεί η «πόλις», η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, η πολιτική ως «κοινόν άθλημα» για τον «κατ’ αλήθειαν βίο», είναι νοήματα ακατανόητα, στρεβλωμένα, φενακισμένα. Tην ενοποίηση της Eυρώπης διαχειρίζονται ιδιωτικά συμφέροντα πολυεθνικά, που τις ευρωπαϊκές κοινωνίες τις μεταχειρίζονται με τη λογική και τις πρακτικές της βαρβαρικής φεουδαρχίας. Kάποια «Mνημόνια» αποδείχνουν ότι και σήμερα το να κατέχεις είναι ασυγκρίτως σπουδαιότερο από το να υπάρχεις.

Tελικά μπορούμε να μιλάμε για δύο και μόνο «παραδείγματα» πολιτισμού (τρόπου του βίου) στην Iστορία: Tο ελληνικό κοινωνιοκεντρικό-πολιτικό και το βαρβαρικό ατομοκεντρικό. Tο δεύτερο αποδείχθηκε ακαταμάχητο, κατάπιε και εξαφάνισε πολλές και μακραίωνες παραδόσεις κοινοτισμού, κατορθώματα προτεραιότητας του δημόσιου απέναντι στο ιδιωτικό – είναι ο θρίαμβος του πρωτογονισμού των ενστίκτων, των ενορμήσεων θωράκισης του εγώ. Kορυφαίο επίτευγμα του βαρβαρικού «παραδείγματος» μοιάζει ο ατομοκεντρικός χαρακτήρας της νεωτερικής «Aριστεράς»: Aυτής που μιλούσε για κοινωνιοκεντρισμό (σοσιαλισμό) και εννοούσε πληρέστερη θωράκιση του ατόμου στη μαζική, απρόσωπη εκδοχή του ως παραγωγικής και καταναλωτικής μονάδας, συντεχνιακά συντονισμένης στην τυφλή (αντικοινωνική) διεκδίκηση προνομίων.

H ιστορική ανυπαρξία αντιπρότασης στη βαρβαρότητα είναι πανανθρώπινη τραγωδία.

Αυξήσεις μέχρι και 48,7% στο οικιακό τιμολόγιο! Αυτά ζητάει η Διοίκηση της ΔΕΗ με έκθεσή της προς τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας για τα τιμολόγια του ρεύματος που θα ισχύσουν το 2013.
«Αίτημα» που έρχεται να υποβληθεί, παρότι το 2011 οι μεσοσταθμικές αυξήσεις κατά 7,5% μεταφράστηκαν στην πραγματικότητα σε αυξήσεις που, για τα πάγια, σε ορισμένες κατηγορίες κατανάλωσης, όπως στο αγροτικό ρεύμα και στο νυχτερινό, ξεπέρασαν ακόμα και το 40%.

«Αίτημα» που έρχεται να υποβληθεί παρότι το 2012 οι αυξήσεις στο ρεύμα ξεπέρασαν το 15%.
«Αίτημα» που έρχεται να υποβληθεί την ίδια στιγμή που τα λαϊκά νοικοκυριά σε όλη τη χώρα «παγώνουν», λόγω της αδυναμίας - μετά την επιβολή των ληστρικών φόρων - να προμηθευτούν πετρέλαιο θέρμανσης. Την ίδια ώρα, που η κυβέρνηση με το νέο φορολογικό έκτρωμα γονατίζει εκατομμύρια εργαζόμενους και συνταξιούχους. Την ίδια αυτή στιγμή που οι κυβερνώντες αρνούνται προκλητικά να αποσυνδέσουν το χαράτσι από τα τιμολόγια του ρεύματος, πόσο μάλλον να το καταργήσουν.

Αυτήν την ώρα, έρχεται η διοίκηση της ΔΕΗ και απαιτεί αυξήσεις - ηλεκτροπληξία για εκατομμύρια λαϊκές οικογένειες!

Και η κυβέρνηση τι θα κάνει; Αχ, η καημένη η κυβέρνηση... Βλέπετε, αφενός έχει ειδικευτεί στο γνωστό παιχνιδάκι, να επιβάλει τελικά αυξήσεις που θα λέει ότι είναι μικρότερες από το 48,7%, για να καμώνεται μετά ότι μας έκανε και χάρη! Αφετέρου, είναι «αναγκασμένη» να εφαρμόσει τον νόμο... Αλλά ποιο νόμο; Μα, φυσικά, αυτόν που η ίδια ψήφισε! Τον νόμο του Μνημονίου που, σε συνέχεια των προ δεκαετίας ευρω-ρυθμίσεων, προβλέπει απελευθέρωση των τιμολογίων της ηλεκτρικής ενέργειας, στο πλαίσιο της «απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας».
Με βάση αυτό ακριβώς το νομοθετικό πλαίσιο είναι που η ΔΕΗ ζητά τις αυξήσεις, αφού... ο νόμος είναι νόμος!

Ως εκ τούτου - ένεκα ο... νόμος - οι 1.000 διακοπές ρεύματος που πραγματοποιεί η ΔΕΗ σε καθημερινή βάση, ήδη κατά τη διάρκεια του 2012, πολύ απλά θα πολλαπλασιαστούν...

Ως εκ τούτου, εκατομμύρια άνθρωποι θα πρέπει να ...συμβιβαστούν με την ιδέα ότι στην Ελλάδα του 2013 το ηλεκτρικό ρεύμα - ένεκα μνημονίου και τρικομματικής κυβέρνησης - αποτελεί είδος πολυτελείας.
Ο νόμος...

Είναι ο ίδιος νόμος που λέει ότι οι μέτοχοι της ΔΕΗ και οι επίδοξοι αγοραστές της (σ.σ.: ως γνωστόν η συγκυβέρνηση ετοιμάζεται να βγάλει στο σφυρί το 17% από το 51% των μετοχών της εταιρείας που σήμερα κατέχει το κράτος) θα θησαυρίσουν σε βάρος του ελληνικού λαού.
Απόδειξη;
Την επόμενη ακριβώς μέρα από τη δημοσιοποίηση των προτάσεων της ΔΕΗ για αυξήσεις στα τιμολόγια, η τιμή της μετοχής της εταιρείας σημείωσε θεαματική άνοδο κατά 7,54% στο χρηματιστήριο.
Γιατί;
Πώς εξηγείται;
Ποια είναι η αιτία για το γεγονός ότι την ώρα που εκατομμύρια τρέμουν στο άκουσμα της μετατροπής της ΔΕΗ σε «ηλεκτρική καρέκλα» για τη λαϊκή οικογένεια, την ίδια ώρα η περίφημη «αγορά» να κάνει «πάρτι»;
Μα η αιτία δε βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά στο γεγονός ότι, τελικά, ένας είναι ο υπέρτατος, ο πραγματικός, ο απόλυτος νόμος τους:
«Ο θάνατός μας - τα κέρδη τους»!



Η αποκατάσταση του αισθήματος της δικαιοσύνης και η άρση της ατιμωρησίας εξακολουθεί να αποτελεί το εν πολλοίς αγνοημένο «σημείο-κλειδί» της ελληνικής κρίσης και της μετάβασης στην νέα πολιτική εποχή. Η πραγματοποίησή του θα αποτελέσει την πραγματική ανατολή της νέας Ελλάδας, ενώ η παραθεώρησή του ενδέχεται να οδηγήσει στο να μην ξέρουν οι κυβερνώντες «από πού τους ήρθε», να εξοστρακιστούν ακόμη κι αν καταφέρουν να προσφέρουν στους πολίτες μια Ελλάδα στον δρόμο της εξόδου από τα μνημόνια και την οικονομική κρίση, της ανάπτυξης και της ευημερίας.


Εδώ και μήνες κυκλοφορεί με επώνυμα κείμενα, συζητήσεις και ευέλπιδες ψιθύρους το αίτημα για τις Δίκες των υπαιτίων της τριακονταετούς καταστροφής (ο Χρ. Γιανναράς μίλησε για «ελληνικές δίκες της Νυρεμβέργης»). Παρ’ όλα ταύτα δεν γνωρίζω κατά πόσον κατέστη κατανοητό ότι η πρόταση δεν αποτελεί «κλειδί» μόνο για το ενδοελλαδικό τοπίο, αλλά και για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.


Μα ο λαός δεν ψήφισε και ξαναψήφισε αυτές τις ηγεσίες; Δεν φέρει την πλήρη ευθύνη ο λαός, αφού τίμησε με την ψήφο του τους καταστροφείς ακόμη και κατόπιν των επανειλημμένων δειγμάτων γραφής τους; Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, και θα αναφέρω ένα ιστορικό προηγούμενο που έχει ήδη συζητηθεί με αρθρογραφία, σε σχέση με την σημερινή κατάσταση: οι νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μετά τον πόλεμο, διαφοροποίησαν την εγκληματική ναζιστική ηγεσία του γερμανικού λαού από τον ίδιο τον λαόακόμα κι αν αυτός ο λαός είχε κάποτε ψηφίσει ή και αποθεώσει αυτήν την ηγεσία. Καταδίκασαν και τιμώρησαν την ηγεσία των Γερμανών, «ενώ πρόσφεραν τεράστια οικονομική βοήθεια στον γερμανικό λαό για να μπορέσει να ανακάμψει» – στην οποία εν πολλοίς χρωστά η σημερινή Γερμανία την θέση της στο διεθνές γίγνεσθαι.


Μια παρόμοια διάκριση είναι αναγκαία στην σημερινή Ελλάδα, αν και «οι ίδιοι αυτοί ευεργετημένοι Γερμανοί την ταπεινώνουν εξαθλιωτικά, χωρίς να διαφοροποιούν τη μεταχείριση του λαού της από αυτήν των κυβερνήσεων που την οδήγησαν στον παρανοϊκό υπερδανεισμό και στη χρεοκοπία». Οι εγκληματικές ηγεσίες των τελευταίων τριάντα ετών έφεραν την χώρα στην τρέχουσα κατάστασή της, και αυτές οι ηγεσίες δεν πρέπει να εξισωθούν ψευτοηθικιστικά με τον ελληνικό λαό, ακόμα κι αν αυτός ενίοτε τις ψήφισε – όσο κι αν η τελευταία άμυνα του εγχωρίου καθεστώτος σήμερα είναι το «μαζί τα φάγαμε». Τα εγκλήματα αυτά δεν τα πληρώνουν σήμερα οι υπαίτιοι, αλλά ολόκληρος ο ελληνικός λαός με θυσίες ασύλληπτες. Και, όσον αφορά το εξωτερικό, η Γερμανία θα έπρεπε να πρωτοστατεί σε αυτήν την διάκριση, διότι γνωρίζει στο πετσί της την αναγκαιότητά της – όπως επίσης και το «πόσο επικίνδυνο είναι να ταπεινώνεται εξουθενωτικά ένας λαός», τι γεννά μια τέτοια υποτροπή.


Χρειάζονται, λοιπόν, πραγματικές Δίκες των πολιτικών υπαιτίων και λοιπών υπαιτίων, όχι προσχηματικές, από την ανεξάρτητη δικαστική εξουσία: εντοπισμός των υπαιτίων της καταστροφής, απονομή των ευθυνών και της αντίστοιχης καταδίκης, δήμευση των περιουσιών όσων πλούτισαν παρανόμως δαπάναις του ελληνικού λαού και όσων έχτισαν μια Ελλάδα διαφθοράς και διαπλοκής συνειδητά, με έγκλημα προμελετημένο. Και διαστολή των ευθυνών των αυτουργών από αυτές του ψηφοφόρου λαού, ο οποίος ναι μεν συναίνεσε αλλά είναι αναγκασμένος να χορεύει στην μουσική που του παίζει η εξουσία – όπως τότε, στην Γερμανία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου…


Την αναγκαιότητα μιας τέτοια αποκατάστασης του αισθήματος της δικαιοσύνης, όχι δειγματοληπτικά ή απλώς παραδειγματικά, αλλά πραγματικά, ούτως ώστε να μπορέσει ο ελληνικός λαός να «βάλει πλάτη» σε μια πραγματική έξοδο από την κρίση και να αποφευχθούν κοινωνικές εκρήξεις αδιανόητης σήμερα έκτασης και έντασης –τις οποίες υποτιμούν συστηματικά οι κυβερνώντες-, την έχουν υπογραμμίσει πολλοί και πολλάκις, τονίζοντας ότι αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ. Φυσικά, αυτά δεν γίνονται με έναν Άκη και με έναν Λαυρέντη, ιστορίες οι οποίες αμφότερες δεν έχουν φτάσει στο τέλος τους για να δούμε το «δια ταύτα». Άλλο η δειγματοληψία, άλλο ο παραδειγματισμός και τρίτο, διαφορετικό, η παλιννόστηση του αισθήματος της δικαιοσύνης.


Αυτό όμως που συστηματικά παραθεωρείται είναι η δυναμική που θα μπορούσε να προσδώσει μια τέτοια εξέλιξη, πέρα από τα ενδοελλαδικά, στα «διεθνή» μας: διότι τότε και μόνον τότε θα έχει η Ελλάδα την ηθική δυνατότητα, την αξιοπιστία και το «πρόσωπο» για να υποστηρίξει διεθνώς ότι εξέρχεται από μια τριανταετή καταστροφή, με αναγνωρισμένους και καταδικασμένους τους υπαιτίους της, και να αξιώσει αλληλεγγύη παρόμοια με αυτήν που δόθηκε στην μεταπολεμική Γερμανία, ή συγκρίσιμη διαγραφή χρέους. Το «κομμάτι της Ελλάδας» για κάτι τέτοιο, η δική της υποχρέωση, είναι οι απαιτούμενες Δίκες: ειδάλλως, το ζήτημα τίθεται στα πλαίσια του «περαιτέρω δανεισμού» είτε προς το καθεστώς των ίδιων των υπαιτίων της καταστροφής, είτε σε διαχειριστές που δεν έχουν αποκοπεί με καισαρική τομή από αυτούς. Διότι όντως η ευρωπαϊκή παρουσία Σαμαρά μετάγγισε εκ νέου μεγάλο μέρος της χαμένης αξιοπιστίας μας στους εταίρους. Όμως δεν πρέπει να ξεχνούν οι κυβερνώντες ότι ο κ. Φούχτελ και διάφοροι άλλοι μεταφέρουν στους επικεφαλής των εταίρων μας την πλήρη και πραγματική εικόνα της σύνολης ελληνικής πολιτικής σκηνής, όχι μόνον αυτήν που προβάλλει η κορυφή της προς τα έξω: από την αναπηρία κάποιων υπουργών και την φαυλότητα του πολιτικού προσωπικού της «κεντρικής πολιτικής σκηνής» μέχρι την διαφθορά των αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης, όλα καθίστανται γνωστά, όλα μεταφέρονται, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο.


Διπλή η αναγκαιότητα της Δίκης: δικαιοσύνη για τον λαό, που διψάει γι’ αυτήν όσο ποτέ άλλοτε, και αξιοπιστία της Ελλάδας ως σύνολο για τους εταίρους.


Όσο δεν λαμβάνει χώρα η Δίκη, ο λαός μετατρέπει την συσσωρευμένη αδικία σε συλλήβδην απόρριψη του πολιτικού συστήματος (άρα, εναγκαλισμό των μαιανδροφόρων ακυρωτών του) και σε όλο και μειούμενη ανοχή των «μέτρων» – όσο κι αν, ιδωμένη μέσα από γυάλινους πύργους, η ανοχή φαίνεται κραταιά και υπάρχουσα…


Και όσο δεν λαμβάνει χώρα η Δίκη, οι εταίροι μας ορθώς πράττουν και αποδίδουν «συλλογική ευθύνη» σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό για την φαυλότητα και διαφθορά της Μεταπολίτευσης, αποφασίζοντας αναλόγως την έκταση της αλληλεγγύης τους… Διότι «ο ελληνικός λαός τη ζήτησε» – ή, τουλάχιστον, δεν απαίτησε αποτελεσματικά την άρση της.


Το αίτημα είναι επιτακτικό. Και οι καθυστερήσεις «μετράνε»…


Μετρώ τα βήματά μου μέσα στην μέρα… και βλέπω πως με πηγαίνουν πίσω…
Μετρώ τις λέξεις που κάθε μέρα χάνω και νιώθω την ομίχλη που μου κρύβει το πριν και το μετά…
Μετρώ όλα εκείνες τις σκέψεις που γεννιούνται ή που χάνονται μέσα στην καταιγίδα
Μετρώ τα κύματα της θάλασσας και την αξία της γης που ακόμη με ανέχεται να την αποκαλώ πατρίδα…

Μετρώ όλα ετούτα και τα βάζω δίπλα στα διατάγματα των αρχόντων και βρίσκω μεγάλη διαφορά αναμεταξύ τους…

Πώς να μετρήσεις την πατρίδα ετούτη που πλήρωσε την λευτεριά και τ’ όνομά της, με τα κάλπικα νούμερα των κάλπικων διαφεντάδων της;
Πώς να βρεις τα ίσια και όμοια, ανάμεσά τους;

Μετρώ και πάλι και σκέφτομαι «δεν μπορεί, θα κάνω λάθος, δεν μπορεί να με γελάσανε εκείνοι που ορκιστήκανε «να φυλάττουν πίστην εις την πατρίδα»… δεν μπορεί να βάλανε στο καντάρι του συμφέροντός τους ετούτον τον ουρανό, ετούτη τη γη, ετούτη την ιστορία και την φυλή που είναι γεμάτη με ήρωες και αγίους, για να πληρώσουν γραμμάτια και χρέη που κανένας μέχρι τώρα δεν τα ήξερε και που οι ίδιοι οι άρχοντές μας εκάνανε…»!!!

Μετρώ τους γέροντες που δεν έχουν φάρμακα...
Μετρώ τα παιδιά που πέφτουν λιπόθυμα μέσα σε παγωμένες σχολικές αίθουσες...
Μετρώ τους άνεργους και τους απελπισμένους...
Μετρώ την εξαθλίωση που μπήκε στην ζωή όλων μας...   

Όλα τα μέτρα, όλα τα σταθμά, όλα καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Όλες οι λογικές κι οι αριθμοί, βγάζουνε το ίδιο πράγμα. Και με κοροϊδέψανε και με κλέβουν για να με σώσουν…! Αλλά τώρα δεν μου κλέβουν τα κάλπικα νομίσματα που μονάχοι τους εδώσανε αξία, αλλά μου κλέβουνε το βιός, μου κλέβουνε την ιστορία, μου κλέβουνε την γη, τον ουρανό και την θάλασσα… Σαν λιμασμένοι πέσανε οι λιμοκοντόροι, σαν αγέλη που ορέχτηκε αίμα, πέσανε επάνω μου για να με λιανίσουν…

Και δώστου να μετράνε τις δικές μας ζωές, με το δικό τους χρέος…
Και δώστου να παραδίνουν την δική μας αξιοπρέπεια για να πληρώσουν τις δικές τους ατιμίες…
Και δώστου να μιλάνε για εμάς, χωρίς εμάς κι άλλες φορές να μας φοβερίζουνε κι άλλες πάλι να θέλουν να μας χαϊδέψουν…
Κι όσο περνάει ο καιρός, όλο και παίρνουν από τα δικά μας κι όλο περισσότερα κάνουν τα δικά τους…!
Κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο οι αλυσίδες της σκλαβιάς μου φαίνονται και περισσότερο…
Κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο και βγαίνουν τα ψέματα στην επιφάνεια και τα καλύπτουν με άλλα, νέα, ψέματα…

Κι εγώ μετρώ μαζί σου το χθες για να μπορέσω να κοιτάξω στο αύριο…
Κι εγώ μετρώ μαζί σου αυτά που μας απέμειναν μέχρι να μας τα πάρουν όλα…
Κι εγώ μετρώ μαζί σου κι αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που στο τέλος θα μείνει…
Οι πραματευτάδες μας έχουνε βγάλει στα παζάρια για να μας δώσουνε όσο-όσο, ο χρόνος τρέχει και τα λόγια μοιάζουν χαμένα εκτός… αν εσύ κι εγώ κάνουμε κάτι και αποφασίσουμε να μην είμαστε εμπόρευμα προς πώληση, αλλά άνθρωποι που νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο…

Αρκετά σταθήκαμε άπραγοι. Ήρθε η ώρα να κάνουμε εκείνο το σπουδαίο βήμα προς τα εμπρός, για να μετρήσουμε στην πράξη αυτά που κληρονομήσαμε με αυτά που μας φόρτωσαν…Και σε αυτό το μέτρημα, όλοι μας ξέρουμε ποιό θα είναι το αποτέλεσμα...


"Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους πολύ κατώτερούς τους".  (Πλάτων)


Χριστούγεννα στον ορίζοντα – τα πιο πικρά για τους Έλληνες – πλην πλουσίων και κυνικών τα τελευταία πολλά χρόνια της μακράς ειρήνης.

Η πιο «παιδική» γιορτή του χρόνου, όχι μόνον διότι γεννιέται ο παις Χριστός, αλλά διότι χειμώνας – κλεισμένοι στα σπίτια τους, στους παλιότερους καιρούς, οι άνθρωποι χρειάζονταν τις γιορτές για να τη βγάλουν, ώσπου να ανοίξει ο καιρός και να ξαναρχίσουν οι δουλειές στα χωράφια, τα μπάρκα και τα καραβάνια.

Πιο κοντά ο ένας στον άλλον οι άνθρωποι στις γιορτές ιδίως στην «καλύβην», διότι στα παλάτια όπως πάντα κυρίως ξεσάλωναν με μιαν εορταστικής αγριότητα στη θέση της συνήθους και καθημερινής (αγριότητας), συνεχίζοντας να δολοπλοκούν, να εξουσιάζουν, να αλληλοεξοντώνονται, να κυβερνούν.

Πράγματι τα Σατουρνάλια (γιορτή των Ρωμαίων για τον Δία, όπου πάνω τους πάτησαν ημερολογιακά για να κληρονομήσουν τη θεσμική τους αξία τα Χριστούγεννα) στα παλάτια συνέχισαν ως μια γιορτή πομπώδης, ενώ στα σπίτια των φτωχών απέκτησαν μιαν περισσότερη ηδύτητα. Πιο κοντά στην ψυχή των παιδιών.

Οπως και να ‘χει, σήμερα μοιάζει ο κόσμος μας να έχει επιστρέψει, εις όσα αφορούν εκατομμύρια κι εκατομμύρια προσώπων, στην εποχή του Ντίκενς, του πρωτομάστορα των χριστουγεννιάτικων ιστοριών – μια παράδοξη ιστορική ειρωνεία, ίσως κι ένας οιωνός για το τι μέλλει γενέσθαι.

Ο Ντίκενς περιέγραψε τη βαρβαρότητα του κόσμου της πρώτης βιομηχανικής εποχής – της Βικτωριανής Αγγλίας και της Βιομηχανικής επανάστασης. Ταξικές ιστορίες που η δύναμή τους βρίσκεται στο ότι αποτυπώνουν τα ανθρώπινα πριν και μετά την εποχή τους, στη διαχρονία τους.

Στη θαλπωρή των σπιτιών μας διαβάζαμε πιτσιρικάδες (παρ’ ότι αυτά τα έργα είναι άκρως ενήλικα) τις ιστορίες του Ντίκενς, τουΟυγκώ, των ρομαντικών πριν απ’ αυτούς κι από κάποιαν απόσταση ασφαλείας (απ’ τη δυστυχία) οργανώναμε μέσα μας την πανοπλία του ήθους, με την οποίαν ζώνεται κανείς, όταν θέλει να κάνει τον κόσμο καλύτερο.

Μια παρακαταθήκη που δεν σβήνει ποτέ. Για αυτό όσοι την τιμούν κληρονομούν το ωραίο, κι όσοι την ατιμάζουν το ρίχνουν στα χαπάκια του κυνισμού για να αντέξουν τις τύψεις τους.

Στα «Ανεμοδαρμένα Ύψη», στις «Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες», στους «Άθλιους», υπάρχει και δεν υπάρχει χάπυ έντ, στη διπλανή πόρτα όμως όπου έχει θρονιαστεί η φτώχεια, δεν υπάρχει.

«Δεν μπορεί να υπάρχουν πολίτες που ευτυχούν, όταν δυστυχεί η πόλη» έλεγαν οι αρχαίοι, οι οποίοι ενίοτε, ίσως επειδή έζησαν στην αυγή του κόσμου, ήταν κι ολίγον αφελείς. Τι μας λέτε, καλοί μας πρόγονοι; Σήμερα έχουν βελτιωθεί τα πράγματα και τα τέκνα σας έχουν εξελιχθεί – σήμερα για να ευτυχούν ορισμένοι πολίτες, δυστυχεί η πόλη.
 
Χριστούγεννα2012! Θα τα καταφέρουμε, φίλες και φίλοι! Ο ένας δίπλα στον άλλον, απ’ τον καθένα όσα μπορεί στον καθένα όσα χρειάζεται. Είναι συχνά οι γιορτές ένας μικρός κομουνισμός στα μεταξύ μας, τρυφερός όσον τα παιδιά που στολίζουν με τα ματάκια τους τον κόσμο. Τον στολίζουν αλλά και τον κοιτάζουν, τον μετράνε και τον κρίνουν.

Ξέρω ότι φέτος πολλές ψυχές θα ξεμείνουν εκτός γιορτής, στουςδρόμους που  περιπλανιέται το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Και ότι σε πολλά σπίτια η γιορτή θα είναι φτωχή – ας είναι πλούσια σε αγάπη.

Δεν ξέρω τι να πω και τι να ευχηθώ, κανείς δεν σώθηκε με ευχές, δεν είναι παρά μόνον για παρηγοριά και μιας στιγμής παραμύθια τα λόγια. Ξέρω όμως τι να πω για αυτούς που ευτυχούν πουλώντας κι αγοράζοντας τη δυστυχία των άλλων. Το έχουν παρακάνει, αλλά καμιά κατάρα δεν τους πιάνει. Μόνον η απειλή.

Μόνον αυτή μπορεί να τους συνετίσει και να τους εξαφανίσει. Η πολιτική, φανερή, δημοκρατικά οργανωμένη απειλή τους λαού.

Ως εδώ! Κι αν θα σιχαθώ κάτι αυτές τις γιορτές είναι ο θρήνος όλων αυτών που μας έφεραν ως εδώ για αυτά που μας κάνουν και θα συνεχίσουν να μας κάνουν.

Ο θρήνος – αυτή η υποκριτικήγλίτσα – του πολιτικούυπηρετικούπροσωπικού, εν προκειμένω των κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη.

Διότι τα αφεντικά τους, ούτε καν μπαίνουν στον κόπο μιας κάποιας θλίψης, έστω για τα «μάτια του κόσμου», - αυτά τα τόσο δακρυσμένα μάτια. Αδιάβροχοι οι ίδιοι γλεντούν τα Σατουρνάλια τους στα αρχοντικά τους, με μπλακ τάι, ευγένειες και καντρίλιες.
Ευτυχείς αυτοί με την πόλη να δυστυχεί – πόλη που την έκαναν αποικία Αλλων, διότι μόνον σκλάβος αν κρατηθεί ο λαός, μπορεί να ζει μέσα στην ανέχεια και την ανομία. Ώσπου να επαναστατήσει.

Καλά Χριστούγεννα, φίλες και φίλοι, έστι καιρός...

Του Στάθη