Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Μαΐ 2012

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Έτσι θέλεις να κυβερνήσεις την Ελλάδα Αντωνάκη Κομανέτση; Εκβιάζοντας και τρομοκρατώντας;

Αυτό είναι βρε κακομοίρη, το νέο πολιτικό ήθος που υποσχόσουν ότι θα καθιέρωνες στα πολιτικά πράγματα της χώρας;

Ακόμα και η «θρυλική» ΚΑ-ΚΕ-ΜΠΕ ωχριά μπρος στο ταχυκατασκευαστήριο παραγωγής λάσπης της Συγγρού!

Που τα βρήκες ρε Αντωνάκη, αυτά τα χαφιεδολούλουδα, και τα καρφιτσορουφιανάκια, που αναδεικνύουν μια νέα Δημοκρατία εφάμιλλη της εμφυλιακής φασιστοδεξιάς;

Το παράδοξο, όμως, είναι ότι είσαι τόσο μικρόνους και πλατύπους που πιστεύεις ότι με τον τρόπο αυτό θα εξοντώσεις τον άπειρο Καμένο που του ‘ρθε ως δώρο Θεού η χαφιεδοτακτική και η παραγωγή τόνων λάσπης των παρατρεχάμενων γκεμπελίσκων της Συγγρού!|

Σοκαρισμένοι οι Κεντρώοι Δημοκράτες την κοπανάμε κι όπου φύγει-φύγει... Έτσι και του δώσουμε, σου, λέει αυτουνού του φελλού την αυτοδυναμία που ζητάει, είναι ικανός να εγκαινιάσει ξανά τη Μακρόνησο και το πιστοποιητικό των κοινωνικών φρονημάτων!

Συνέχισε αυτήν την ηλίθια τακτική και βλέπω τον Kαμένο να τον ρυμουλκάρεις στο 15%!
Πιστεύω να έλαβες το μηνυματάκι της συγκέντρωσης του Καμένου στη Θεσσαλονίκη ...

Και το θλιβερό της όλης υπόθεσης δεν είναι Αντωνάκη, που θα μείνεις κολλημένος στο 25%... Το θλιβερό είναι ότι από τη Δευτέρα το βράδυ οι καρπαζιές και οι χλαπάτσες θα πέφτουνε βροχή και δε θα ξέρεις φουκαρά μου, από που θα σου ‘ρχονται...

Tragik!

Ένας από τους αρχαίους ημών προγόνους που αυτήν τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομά του -ήταν και πολλοί οι μπαγάσηδες- έλεγε ότι «Ιστορία είναι η φιλοσοφία με παραδείγματα».

Μεγάλη κουβέντα από έναν ήσσονα Αλεξανδρινό («ήσσονες» θεωρούσαν οι νεώτεροι σχολαστικοί σχεδόν όλους τους διανοητές της ελληνιστικής εποχής - ένα ακόμα λάθος, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία)...

Έχω την αίσθηση ή μάλλον την πεποίθηση πλέον, ότι ζούμε τις τελευταίες μέρες του δικομματισμού, ότι τελειώνουν, μέσα σε ένα παγερό αμφιθέατρο που έχει αδειάσει καιρό τώρα από θεατές όλες εκείνες οι απειράριθμες κοκορομαχίες των αρχηγών που πάντα κατέληγαν σε ισάριθμες ανθρωποφαγίες των οπαδών.

Για να μιμηθούμε λοιπόν κι εμείς, στο μέτρο του δυνατού, το Αλεξανδρινό προγονικό, θα λέγαμε ότι βλέπουμε να καταρρέει μπροστά στα μάτια μας ένα σύστημα που, πανικόβλητο, δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την κατάρρευσή του.

Για παράδειγμα το υποσύστημα ΔΟΛ - Μega - Μπόμπολας!

Αφού κατέκτησε τον Ολυμπο με το σχήμα Παντελής Καψής κυβερνητικός εκπρόσωπος - Μανώλης Καψής, δημοσιογραφικός έλεγχος, τώρα κατακτά και τις νεφέλες που υπερίπτανται των θεϊκών υψιπέδων με το σχήμα: ο γιος του αφεντικού Ψυχάρης Τζούνιορ, στις οθόνες του μπαμπά Ψυχάρη, να ερωτάται απ’ τους υπαλλήλους του αφεντικού Ψυχάρη, πώς τα πάει ο πολιτικός υφιστάμενος (του Ψυχάρη τζούνιορ) Αντωνάκης, ο κάποτε αντιμνημονιακός και το πόποτε αντιδιαπλεκόμενος.

Της διαπλοκής το κάγκελο.
Ούτε στην Ουάγκα Ζιγκ Ζογκ Τάρα Τάρα τέτοιος καθεστωτισμός... με συγχωρείτε καθωσπρεπισμός. Μιας πάμπλουτης και εν τω άμα πτωχοπροδρομικής γκλαμουριάς που συνήθισε να είναι η χώρα αυτή είναι του χεριού της.

Το καθεστώς του δικομματισμού, η «φιλοσοφία» του συστήματος, με ένα παράδειγμα ήσσονος σημασίας, όπως ίσως θα έλεγε και ο ήσσονος σημασίας πρόγονος.

Τα μείζονα τα έχουμε συζητήσει, κυρίες και κύριοι, σύντροφοι και συντρόφισσες, επί μακρόν.

Σε αυτήν την προεκλογική περίοδο, παρ’ ότι σύντομη, η συζήτηση ήταν έντονη, διότι η κρίση είναι βαθειά, η χώρα βρίσκεται σε σταυροδρόμι και ο λαός κάτω απ’ τα Καυδιανά Δίκρανα.

Ως την τελευταία στιγμή, έως μπροστά από την κάλπη η συζήτηση θα συνεχίζεται, η προσπάθεια να πεισθούν οι ακόμα αναποφάσιστοι ψηφοφόροι επίσης θα συνεχισθεί. Αυτό που λέμε «γιορτή της Δημοκρατίας» - όμως, γιατρέ μου, «αν η μισή μου καρδιά εδώ βρίσκεται, η άλλη μισή» θα πορευθεί με το αποτέλεσμα. Την εντολή που θα δώσει ο λαός.

Διότι οι ήσσονες είναι το μείζον.

Ο φοβερός και τρομερός λαός που πήρε το όνομά του απ’ τις πέτρες, λες και ήξερε ότι αιώνες μετά, με πετραδάκια-ψήφους θα εξέφραζε τη θέλησή του, τη δύναμή του - ένα τουλάχιστον θαυμαστό πρωθύστερο.

Δεν θα σας πω άλλη λέξη. Ολες αυτές τις μέρες είπαμε πολλά.

Όλοι θα ρίξουμε τις λέξεις μας, ο καθένας τη δική του, στην κάλπη.

Είθε αυτήν τη φορά η φράση που θα σχηματισθεί από τις λέξεις μας να περιέχει την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισονομία, την ελπίδα, το ήθος, την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.
Στα λάμδα της Ελλάδας οι λέξεις μας, καλόν αγώνα ώς την κάλπη, διότι ώς εκεί με μεγάλες κι ωραίες φωνές όλοι θα φθάσετε τιμώντας ο καθένας τις πεποιθήσεις του, καλό βόλι!

Θα τα ξαναπούμε την επαύριον των εκλογών. Εκ νέου σε νέους Φιλίππους, θα ξαναβρεθούμε - έτσι γίνεται...

Καλό βόλι!

Του Στάθη από enikos, μοντάζ Γρέκι

Του Θεόδωρου Κουτρούκη*

Τα δελτία τύπου ορισμένων πολιτευόμενων που φτάνουν αυτές τις ήμερες στα δημοσιογραφικά γραφεία παρέχουν την ευκαιρία να σχηματίσουμε άποψη για τη δυνατότητα τους να ασκήσουν νομοθετική και εκτελεστική εξουσία. Σταχυολογούμε με λίγη φαντασία: Ο υποψήφιος κος ΧΨ επισκέφτηκε το οβελιστήριο «το Σουβλακιστάν» όπου και ενημερώθηκε για τις διατροφικές συνήθειες και το μεταβολισμό των κατοίκων της Νέας Φιλαδέλφειας. Η υποψήφια κα ΚΛ περιόδευσε στην εμποροπανήγυρη της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτρας και συνομίλησε με τους πωλητές «μαλλιού της γριάς» για τις δραματικές συνέπειες από την αύξηση του συντελεστή του ΦΠΑ στον συμπαθή αυτόν κλάδο. Ο πολιτευτής ΓΔ του τάδε κόμματος συνάντησε στο πολιτικό του γραφείο εκπρόσωπους των παρασκευαστών ταραμοσαλάτας και δεσμεύτηκε να καταθέσει τροπολογία στην επόμενη Βουλή για την παράταση της νηστείας της Σαρακοστής κατά μία εβδομάδα.

Δοσμένα με μια δόση υπερβολής τα παραπάνω παραδείγματα δείχνουν ανάγλυφα τον τρόπο με τον οποίον αντιλαμβάνεται η πλειονότητα του πολιτικού μας προσωπικού την πολιτική δραστηριότητα.

Είναι πασίδηλο ότι πολυάριθμοι εν ενεργεία πολιτικοί εκλέγονται λόγω της πρόσληψης πολύπειρων σχεδιαστών της πιο αποτελεσματικής καμπάνιας δημοσιότητας και προβολής. Ο πολιτικός ως προϊόν, λοιπόν, επικεντρώνεται στο περιτύλιγμα και όχι στην ουσία. Γνωρίζει ότι αντί να αναλώνει κόπο, χρόνο και κυρίως φαιά ουσία σε συζητήσεις των think tanks ή σε εμβριθή πολιτικό διάλογο θα αυξήσει τις πιθανότητες να εκλεγεί αν επενδύσει στην αισθητική οδοντιατρική, την ενίσχυση του τριχωτού της κεφαλής με μικρομεταμόσχευση τριχοθυλακίων, τη γλουτοπλαστική, την μετατροπή της κώμης του σε φαιοκίτρινη, την εφαρμογή έγχρωμων φακών επαφής. Με το νέο του look θα μπορεί πλέον να αλιεύει ψήφους περιοδεύοντας σε γάμους, κηδείες και βαφτίσεις ή εφευρίσκοντας τρόπους να απασχολεί τις κουτσομπολίστικες εφημερίδες με τις «τσαχπινογαργαλιάρικες» επιδόσεις του.

Η άσκηση πολιτικής έχει αντικατασταθεί από τη ενδελεχή μελέτη δημοσκοπήσεων, τη λουστραρισμένη προβολή, την επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων, την πάση θυσία αποφυγή του πολιτικού κόστους και την άρνηση λήψης αποφάσεων και έκφρασης θέσεων καθώς «η σιωπή δεν κάνει εχθρούς».

Πιστοί στο δόγμα παλαιού βορειοελλαδίτη πολιτικού («ζήτα μου ότι θέλεις, εκτός από το να μην επανεκλεγώ βουλευτής») οι αθεόφοβοι πολιτικάντηδες που ανήκουν σε πολυποίκιλες συνομοταξίες (αρχηγολάγνοι, αυλοκόλακες, καρεκλοκένταυροι, θεσιθήρες, κυανόαιμοι, πορφυρογέννητοι, κλώνοι, σαλτιμπάγκοι, γελωτοποιοί) μετατρέπονται σε υστερόβουλους κομματικούς δουλοπάροικους που ενδιαφέρονται μόνο για την (επαν)εκλογή τους, από την οποία προσδοκούν να προσποριστούν κενόδοξη δημοσιότητα , βουλευτική ασυλία, αδιαφανή πλουτισμό, ισχυρή δικτύωση κ.α.

Αυτοί οι ανίκανοι και διεφθαρμένοι πολιτευτές δε συναισθάνονται την ευθύνη του ρόλου τους, δεν δύνανται να παρακολουθήσουν τα τεκταινόμενα στο διεθνές περιβάλλον, δεν μιλούν ξένες γλώσσες, δε διακρίνονται σε κανέναν κοινωνικό στίβο, δεν γνωρίζουν σε βάθος τα θέματα ενασχόλησης τους, δεν αρθρώνουν απόψεις και επιχειρήματα. Ωστόσο γνωρίζουν άριστα να επιλέγουν για συμβούλους τους συγγενείς τους Α’ και Β΄ βαθμού, να διεκπεραιώνουν τα πιο παράδοξα αιτήματα ψηφοφόρων, να μηρυκάζουν τετριμμένα και παρωχημένα ιδεολογήματα και να αναρριχώνται στις κομματικές κλίμακες κολακεύοντας τον αρχηγό ή τους ψηφοφόρους.

Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι προϋπόθεση για μια νέα πορεία στη χώρα, είναι να αλλάξει η ανθρωπογεωγραφία της πολιτικής σκηνής.

Τα πολιτικά πρόσωπα που θα τεθούν επικεφαλής της πορείας της χώρας προς ένα καλύτερο αύριο θα πρέπει να είναι άνθρωποι ακέραιοι, έντιμοι, υπεύθυνοι, έμπειροι, προσηνείς, ειλικρινείς και ταπεινοί.

Επιπλέον θα πρέπει να μπορούν να συνθέτουν, να συγκρούονται, να δρουν συλλογικά, να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, να κατευθύνουν, να συνεγείρουν, να εμπνέουν εμπιστοσύνη και σιγουριά, να επιλέγουν ικανούς συνεργάτες, να ενημερώνονται και να μελετούν σε βάθος, να ορθοτομούν περίπλοκα θέματα, να διαπραγματεύονται, να λαμβάνουν αποφάσεις.

Στις 6 Μαΐου η ευθύνη περνά και πάλι στα χέρια των πολιτών καθώς θα κληθούν - εκτός από πολιτικό κόμμα- να επιλέξουν πρόσωπα. Το μέλλον της Ελλάδας δε βρίσκεται γραμμένο στη γυάλινη σφαίρα του μάγου ή στο σκουρόχρωμο βυθό ενός φλιτζανιού ελληνικού καφέ αλλά στο βάθος της κάλπης και μπορούμε να το σκιαγραφήσουμε μονοί μας.

* Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου και επ’ ουδενί υποψήφιος βουλευτής

H φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
Η προφυλάκιση του Άκη Τσοχατζόπουλου, έγινε μεγάλο θέμα στους New York Times. “Είναι πρώτη φορά που ένα τόσο μεγάλο ψάρι, πιάνεται”, γράφουν θέλοντας να τονίσουν ότι για πρώτη φορά ένας τόσο υψηλόβαθμος αξιωματούχος κατηγορείται για διαφθορά και προφυλακίζεται.

Οι New York Times γράφουν όλη την ιστορία του Άκη Τσοχατζόπουλου ο οποίος βαρύνεται με τις κατηγορίες για μίζες “$ 26 εκατ για την αγορά υποβρυχίων και πυραυλικών συστημάτων, χρήματα που διοχέτευσε μέσω υπεράκτιων λογαριασμών για την αγορά ακινήτων”.

Στο ρεπορτάζ επισημαίνονται τα τεράστια οικονομικά προβλήματα των Ελλήνων αλλά τονίζεται επίσης ότι “για πολλούς Έλληνες, η διαφθορά είναι εξίσου σημαντικό ζήτημα όπως οι περικοπές μισθών και οι αυξήσεις φόρων”.

“Η περίπτωση του κ. Τσοχατζόπουλο”,γράφουν σηματοδοτεί την άνοδο – και ίσως τώρα τη πτώση – μιας πολιτικής κουλτούρας που έχει κυριαρχήσει Ελλάδα εδώ και δεκαετίες.

Στην εξουσία εναλλάσσονταν Σοσιαλιστές και κεντροδεξιοί της Νέας Δημοκρατίας με κυβερνήσεις που βοήθησαν να εξαπλωθεί η διαφθορά, κατά τη διάρκεια των χρόνων αλματώδους ανάπτυξης. Το σύστημα αυτό βοήθησε να ανεβεί το δημόσιο χρέος στην Ελλάδα σε σημείο που αναγκάστηκε να αναζητήσει διάσωση το 2010”.

“Ο κ. Τσοχατζόπουλος, ο οποίος διαγράφτηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα το 2010 αρνείται τις καηγορίες και χαρακτηρίζει τη σύλληψή του “προεκλογικό δώρο” στα δύο μεγάλα κόμματα.
Αναλυτές λένε ότι η υπόθεση του κ. Τσοχατζόπουλος είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου μιας γενικότερης κουλτούρας που φάνηκε να λειτουργεί σχεδόν με ατιμωρησία.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, εξέδωσε μια δήλωση με την οποία απειλεί να αποκαλύψει ονόματα και ισχυρίστηκε ότι “μετά από 40 χρόνιασταδιοδρομίας στην ελληνική πολιτική, ξέρω τα πάντα”, συνεχίζει το ρεπορτάζ.

Περιγράφει όλη την ιστορία με τις υπεράκτιες εταιρείες και την εμπλοκή της συζύγου και της κόρης του αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι οι αντιδράσει πολιτών που έχουν καταγράψει… στη γειτονιά του Άκη Τσοχατζόπουλου.

Η διαπίστωση κοινή :”Υπάρχουν πολλοί Άκηδες, έπιασαν ένα”.

Και προς απόδειξη το ρεπορτάζ καταλήγει με συγκεκριμένες αναφορές και στοιχεία για τα σκάνδαλα του Βατοπεδίου αλλά και της Siemens. Και κλείνει με τη φράση ενός ακόμη πολίτη:
“Ελπίζω ότι η Δικαιοσύνη αυτή τη φορά θα λειτουργήσει. Γιατί συνήθως δεν το κάνει”.

Πηγή

Σχόλιο ιστολογίου: Αυτά γράφουν οι New York Times, όμως στην Αθήνα, άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά όλα όσα γίνονται, εδώ και μερικές ημέρες μιλάνε για συμφωνία που έγινε μεταξύ του Άκη Τσοχατζόπουλου και "κυβερνητικής ομάδας". Αυτή η συμφωνία ήταν σαφής και επέβαλε στον "μπρούμελ" την αποδοχή εξάμηνης φυλάκισής του, την αποφυλάκιση και απεμπλοκή όλων των μελών της οικογενείας του και την επιβολή σιωπής εκ μέρους του για όλα όσα γνωρίζει. Μάλιστα, όταν έγινε η προσφορά, ήταν απολύτως σαφής, στο στυλ take it or leave it... αφού η "άλλη πλευρά" έθεσε σαφέστατα την επιλογή δια βίου φυλάκιση (και των μελών της οικογένειας) σε περίπτωση που ο Άκης Τσοχατζόπουλος δεν συμφωνούσε.

Εμείς, τώρα να αρχίσουμε να μετράμε μήνες και να περιμένουμε κάπου στα τέλη του Οκτώβρη την αποφυλάκιση του Άκη Τσοχατζόπουλου για... ιατρικούς λόγους ή να θεωρήσουμε πως οι "γνώστες" κάνουν απλές υποθέσεις, αφού το ιστορικό παρόμοιων υποθέσεων είχε την σταθερή κατάληξη της εντός μερικών μηνών αποφυλάκισης; Σημειώνουμε, όμως, πως οι "διαρρέοντες" γνώριζαν την αποφυλάκιση της συζύγου του Άκη, πολύ πριν αυτή ανακοινωθεί...

Και όμως η πολυσυζητημένη πλατεία διεκδικεί είσοδο και φωνή μέσα στην βουλή. Δύο πολίτες από τους κατοίκους που πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις του Αγίου Παντελεήμονα διεκδικούν την είσοδο τους στην βουλή.

Μέσα από δεκάδες συγκεντρώσεις και ένα θέμα που «έπαιξε» σε όλα τα ΜΜΕ δημιουργήθηκε και η ανάγκη να εκπροσωπηθούν οι κάτοικοι της πολύπαθης πλατείας.

Ο ένας είναι ο δημοσιογράφος Ηλίας Λέντζος που είναι υποψήφιος στην Β Αθηνών και η άλλη είναι η τραπεζικός Θέμις Σκορδέλη υποψήφια στην Α Αθηνών.

Και οι δύο είναι υποψήφιοι με την Χρυσή Αυγή…

Πάντως όπως και να έχει η υπόθεση του Αγίου Παντελεήμονα όπως παραδέχονται όλοι ήταν η απαρχή που ανάγκασε το πολιτικό σύστημα να αρχίσει να ψάχνει λύσεις για το πρόβλημα με τους λαθρομετανάστες.

Αν επιβεβαιωθούν και οι δημοσκοπήσεις θα είναι σίγουρα μέσα στα 3 κυριότερα θέματα που θα απασχολεί την Ελλάδα ακόμη περισσότερο μετά την 6η Μαίου.

Η ψήφος μας την Κυριακή θα πρέπει να είναι ένα ΟΧΙ στη νέα Γερμανική κατοχή, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σε μας έπεσε και πάλι ο ιστορικός κλήρος να θέσουμε τα πρώτα εμπόδια στο νέο Ράϊχ.

Για σκεφτείτε λίγο. Από τότε που προκηρύχτηκαν οι εκλογές, ακούσατε μήπως κάποια δήλωση από Γερμανία μεριά. Από Μέρκελ, από Σόϊμπλε κ.λ.π.; Όχι. Έπεσε σιγή ασυρμάτου σε όλη τη γερμανική ελίτ, προκειμένου να μην προκαλέσουν με την στάση τους αντίθετα από το προσδοκώμενα εκλογικά αποτελέσματα. Και πιστεύουμε ότι όλοι αντιλαμβανόμαστε ποια εκλογικά αποτελέσματα επιθυμεί η Γερμανία. Επιθυμεί την άνοδο στην εξουσία των πιστών στο μνημόνιο και την ίδια μνημονιακών δυνάμεων.

Μετά την αποτυχία της Γερμανίας να βάλει επίσημα Γερμανό Διοικητή στην Ελλάδα, κατάφερε και πέρασε…. με την βοήθεια του Σαρκοζί (δεν μιλάμε φυσικά για τις ανύπαρκτες αντιστάσεις των Ελλήνων πολιτικών κοτζαμπάσηδων), τον Ειδικό Λογαριασμό, στον οποίο θα πηγαίνουν όλα τα χρήματα των φορολογουμένων Ελλήνων και τον οποίο θα διαχειρίζεται η Γερμανία, αφαιρώντας πρώτα τα δικά της χρήματα και τα χρήματα των άλλων δανειστών.

Ταυτόχρονα στην Ελλάδα έχει εγκατασταθεί η υπερκυβέρνηση Task for, με πραγματικό κυβερνήτη της χώρας τον Χόρστ Ράϊχεμπαχ. Φτάσαμε στο σημείο να στέλνει «κάποιος» κ. Ματίας Μόρς έγγραφο στην Ελληνική Κυβέρνηση των υποτελών και να τους επιπλήττει γιατί δεν ενημέρωσαν τους γραμματείς του, πριν ψηφίσουν το νόμο για τα ασφαλιστικά ταμεία. Μιλάμε για τέτοιο κατάντημα του κάποτε Κυρίαρχου Κράτους και του κάποτε υπερήφανου λαού!!!

Η ψήφος μας λοιπόν την Κυριακή, όπως και η ψήφος των Γάλλων πολιτών, θα πρέπει να βάλει φρένο στη νέα Γερμανική κατοχή στην Ευρώπη και να θέσει στο τραπέζι των συζητήσεων την πορεία της Ευρώπης των λαών. Την Ευρώπη της αλληλεγγύης.

Θα πρέπει να εξαναγκαστεί η Γερμανία να αποβάλει τη μάσκα της και είτε θα εκνευριστεί και θα δείξει το πραγματικό της πρόσωπο, είτε θα αναγκαστεί να συναινέσει σε κοινή ευρωπαϊκή πορεία και κοινή ευρωπαϊκή μοίρα.

Σε μας έπεσε πάλι ο κλήρος…

Τι συμβαίνει με καταστάσεις που δεν εξαρτώνται από εμάς, δεν μπορούν να προβλεφθούν, άρα δεν είναι στο χέρι μας να τις αποφύγουμε;

Είναι διαπιστωμένο πως ακόμη και ένα γεγονός που περνά απαρατήρητο, ως απειροελάχιστο επεισόδιο στη ζωή μας, μπορεί να αποτελέσει καταλυτικό παράγοντα στην μετέπειτα πορεία μας. Υπάρχει μια αλυσίδα, ένα ντόμινο εξελίξεων, που μπορεί να αρχίσει αθόρυβα, τυχαία και χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε.

Αρκετοί έχασαν τη ζωή τους, διότι έτυχε να βρίσκονται μια συγκεκριμένη στιγμή σε συγκεκριμένο χώρο, και να δεχθούν αδέσποτη σφαίρα, ενώ αν δεν τους είχε καθυστερήσει ο σηματοδότης θα είχαν προσπεράσει το σημείο, πριν πέσουν οι πυροβολισμοί. Άπειρα τέτοια παραδείγματα μπορούν να παρατεθούν. Πρόκειται για καταστάσεις που δεν εξαρτώνται από εμάς, δεν μπορούν να προβλεφθούν, άρα δεν είναι στο χέρι μας να τις αποφύγουμε.

Σε μια προεκλογική περίοδο, το «τυχαίο» γεγονός μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα πολιτικών εξελίξεων. Το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτά τα «τυχαία» γεγονότα είναι πράγματι τυχαία και δεν είναι καθορισμένα. Χαρακτηριστικότερο γεγονός είναι αυτό με τον Πλαστήρα, το 1952, όταν ήταν σίγουρο φαβορί στις τότε εκλογές με αντίπαλο τον Παπάγο, οι οποίες θα διεξάγονταν με αναλογική.

Όμως ο Πλαστήρας, δεν έπαιρνε αποφάσεις πριν συμβουλευθεί την… καφετζού του, η οποία λίγο πριν από την κρίσιμη συνεδρίαση της Βουλής, τον έπεισε πως οι εκλογές έπρεπε να γίνουν με το πλειοψηφικό σύστημα. Ο Πλαστήρας υπάκουσε και προς μεγάλη έκπληξη των βουλευτών του, ανακοίνωσε στη Βουλή την προκήρυξη εκλογών με το πλειοψηφικό σύστημα, το οποίο απαιτούσε ο Παπάγος. Στις εκλογές που έγιναν, ο Παπάγος συγκέντρωσε 247 έδρες και ο Πλαστήρας εγκατέλειψε την πολιτική. (Σ’ εκείνες τις εκλογές με τον Παπάγο συνεργάστηκε και ο Γεώργιος Παπανδρέου).

Όταν αργότερα επιχειρήθηκε να ζητηθούν εξηγήσεις από την «καφετζού» αυτή δεν βρέθηκε, διότι -όπως αποκαλύφθηκε πολύ αργότερα- την είχε φυγαδεύσει ο Αμερικανός πρέσβης Πιουριφόι, του οποίου την εντολή εκτέλεσε παραπλανώντας τον Πλαστήρα. Το τυχαίο γεγονός, λοιπόν, της πρόβλεψης από την καφετζού, δεν ήταν καθόλου τυχαίο.

Καλό θα είναι επομένως, οι «πονηρεμένοι» αναγνώστες να είναι καχύποπτοι (αρχή μου είναι άλλωστε, που ποτέ δεν έκρυψα, καλύτερα να είμαι καχύποπτος παρά αφελής). Πολλά από τα γεγονότα που δείχνουν ότι συνέβησαν νομοτελειακά, ίσως δεν είναι έτσι όπως φαίνονται. Γιατί η ίδρυση κάποιου κόμματος, φερ’ ειπείν, να οφείλεται στην κάλυψη ενός κενού, και να μην είναι σκόπιμη η δημιουργία του για περιορισμό της ισχύος άλλων κομμάτων;

Κατά την δεκαετία του ’60, όπως μου διηγήθηκε απόστρατος αξιωματικός της Αστυνομίας, η Κρατική Ασφάλεια, προκειμένου να περιορίσει τη δύναμη της νεολαίας της ΕΔΑ (και της πίσω από την ταμπέλα της, νεολαίας του ΚΚΕ) φρόντισε με δικούς της ανθρώπους να γεμίσει τον χώρο με πολλές «ακροαριστερές» ομάδες. Υπήρχαν τάσεις και τάσεις του μαρξισμού, που ικανοποιούσαν κάθε απαίτηση. Από 10-20 άτομα να προσέλκυε κάθε τέτοια ομάδα στις μεγάλες πόλεις, μείωνε αριθμητικά τη νεολαία της ΕΔΑ αλλά και της στερούσε τον δυναμισμό, διότι αυτοί που αποσκιρτούσαν ήσαν τα πιο ανήσυχα στοιχεία και πιο «θορυβώδη».

Οι εταιρίες συμβούλων των κομμάτων, πολλά από αυτά που μας φαίνονται απίθανα μπορούν να σκαρφιστούν. Ακόμη και η προφυλάκιση της οικογένειας Τσοχατζόπουλου δεν είναι βέβαιο πως έγινε τυχαία κατά την προεκλογική περίοδο. Μόνο που εκεί είναι άγνωστο αν επιδιωκόταν πολιτικό όφελος ή (και) περαιτέρω δυσφήμιση των ευρωπαϊκών και ρωσικών εταιριών οπλικών συστημάτων προς όφελος των ανταγωνιστών τους, τη στιγμή κατά την οποία καμιά έρευνα δεν γίνεται για υπουργούς με καταφανή την προτίμηση στην αμερικανική αγορά (όλα τα αποκαλυπτόμενα σκάνδαλα, αφορούν ευρωπαϊκές εταιρίες).

Όσοι πιστεύουν ότι τα πράγματα είναι αυτά που φαίνονται, σίγουρα δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την πολιτική.

Ο Μακεδών

To “Ναι σε όλα” που είπατε στη Βουλή θα αντηχεί στην αιωνιότητα, και θα σας συνοδεύει μέχρι τον τάφο σας

Οι αρχιερείς της καταστροφής και της παράδοσης της χώρας στα νύχια των τοκογλύφων και των εκμεταλλευτών της πλουτοκρατίας και του μεγάλου κεφαλαίου: Ο συγκυβερνήτης Σαμαράς και ο συγκυβερνήτης Βενιζέλος (που αντικατέστησε τον κυβερνήτη Γιωργάκη). Και από δίπλα ο υποκυβερνήτης Καρατζαφέρης, το βοηθητικό προσωπικό, των καταστροφέων της χώρας.

Αξιοι απόγονοι μιας πολιτικής κάστας, μοναδικής στα χρονικά του πλανήτη, της ελληνικής. Για την οποία είχε γράψει κάποτε ένας ξένος διπλωμάτης πως “θα πουλούσαν και τη μάνα τους για να κερδίσουν ακόμα και μια εβδομάδα παραμονής στην υπουργική τους θέση“. Η κάπως έτσι.

Μέσα σε λιγώτερο από δυο χρόνια, κατεδαφίσατε ότι έφτιαξε κι ότι κέρδισε ο ελληνικός λαός τους δυο τελευταίους αιώνες. Και τα δώσατε “πέντε φράγκα το χωνάκι”, πεσκέσι στους ξένους και στους εγχώριους εκμεταλλευτές.

Τα φοβερά σας χέρια έβαλαν τις πιο βαρειές και τις πιο ματωμένες υπογραφές στην ιστορία αυτής της χώρας. Εναν ολόκληρο λαό τον έχετε κάνει δουλοπάροικο των πιο άγριων και πιο αρπακτικών οικονομικών συμφερόντων που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Με το πρόσχημα πάντα της σωτηρίας του και της αφοσίωσής σας στην “πατρίδα”. Ενώ την μόνη “πατρίδα” που αναγνωρίσατε ποτέ ως τέτοια, είναι η εξουσία.

Από τα περιβόητα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, μέχρι το άρθρο 37 του πολυνομοσχεδίου για τα εργασιακά “δικαιώματα”, κι από τον υποβιβασμό του δουλεμπορίου ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών σε πλημμέλημα μέχρι το Ταμείο “Αξιοποίησης” της Ιδιωτικής Περιουσίας του δημοσίου, τα νομοθετήματά σας είναι ότι πιο βάρβαρο, πρόστυχο και καταστροφικό νομοθέτησε ποτέ έλληνας νομοθέτης.

Η κορυφαία στιγμή της ζωής σας στην βουλή θα μείνει για πάντα εκείνη η εφιαλτική νύχτα του “Ναι σε όλα”. Ενα “Ναι σε όλα” που σκοτώνει τρεις έλληνες ημερησίως.

Εκείνο το εμβληματικό “Ναι σε όλα” που είπατε στη βουλή, θα αντηχεί στην αιωνιότητα. Και θα σας συνοδεύει μέχρι τον τάφο σας.

Θραξ o Αναρμόδιος


Άρθρο των Χρήστου Μηνάγια
και Βασίλη Γιαννακόπουλου


Νέες τουρκικές προκλήσεις

Στις 27 Απριλίου 2012, δηλαδή εννέα ημέρες πριν τη διεξαγωγή των εκλογών στην Ελλάδα, δημοσιεύθηκαν στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως οι υπουργικές αποφάσεις, βάσει των οποίων εξουσιοδοτείται η ΤΡΑΟ (Τουρκική Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίου) να διεξάγει έρευνες πετρελαίου, εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων, στους τομείς XIV (Αdana), XVI (Antalya), XΙΙΙ (Ηatay) και XVΙΙΙ (Muğla). Σύμφωνα με την εφημερίδα Sabah/28-4-2012, η Τουρκία θα προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό για να ανατεθούν οι έρευνες πετρελαίου σε ξένες εταιρείες. Ειδικότερα, οι εν λόγω υπουργικές αποφάσεις αφορούν στα εξής:

Αριθμός απόφασης 2011/1753: Διεξαγωγή ερευνών πετρελαίου στην περιοχή AR/TPO/4856, εκτάσεως 306.518 εκταρίων, του τομέα XIV (Αdana).
Αριθμός απόφασης 2012/2973: Διεξαγωγή ερευνών πετρελαίου στην περιοχή AR/TPO/5029 του τομέα XIV (Αdana).
Αριθμός απόφασης 2012/2802: Διεξαγωγή ερευνών πετρελαίου στην περιοχή AR/TPO/5011, εκτάσεως 365.433 εκταρίων, του τομέα XIV (Αdana).
Αριθμός απόφασης 2012/2968: Διεξαγωγή ερευνών πετρελαίου στις περιοχές AR/TPO/5026, 5027 και 5028, του τομέα XVI (Antalya).
Αριθμός απόφασης 2012/2975: Διεξαγωγή ερευνών πετρελαίου στην περιοχή AR/TPO/5039, του τομέα XΙΙΙ (Ηatay).
Αριθμός απόφασης 2012/2974: Διεξαγωγή ερευνών πετρελαίου στις περιοχές AR/TPO/5033, 5034 και 5035, του τομέα XVΙΙΙ (Muğla).

Επισημαίνεται ότι οι περιοχές που αναγράφονται στις παραπάνω εξουσιοδοτήσεις δεν περιλαμβάνονται στη συμφωνία που υπογράφηκε στις 23-11-2011 μεταξύ της τουρκικής ΤΡΑΟ και της ολλανδο-βρετανικής εταιρείας πετρελαίου SHELL. Συγκεκριμένα, η Συμφωνία Κοινής Εκμετάλλευσης στις Θαλάσσιες Περιοχές της Antalya στην Ανατολική Μεσόγειο περιλαμβάνει δύο φάσεις και εδόθησαν από την ΤΡΑΟ στη SHELL εξουσιοδοτήσεις ερευνών πετρελαίου στις περιοχές AR/TPO-XVI/4154, AR/TPO-XVI/4319 και AR/TPO-XVI/4320. Κατά την πρώτη φάση, υπεύθυνη για όλους τους χειρισμούς θα είναι η ΤΡΑΟ και θα πραγματοποιηθούν σεισμολογικές έρευνες, οι οποίες θα πρέπει να ολοκληρωθούν μέχρι την 31-12-2013. Η δεύτερη φάση θα αρχίσει την 1-1-2014, θα ολοκληρωθεί στις 31-12-2016 και υπεύθυνη θα είναι η SHELL, η οποία θα αναλάβει την πραγματοποίηση μιας γεώτρησης. Οι δύο εταιρείες θα έχουν ποσοστό συμμετοχής στα κέρδη κατά 50% έκαστη. Ωστόσο, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι, η TPAO βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τις εταιρείες Exxon-Mobil (ΗΠΑ), Chevron (ΗΠΑ), Petrobras (Βραζιλία) και Total (Γαλλία) για έρευνες πετρελαίου στον κόλπο της Αλεξανδρέττας (İskenderun) και της Μερσίνης (Mersin) με πιθανή ημερομηνία υπογραφής σχετικής συμφωνίας στα μέσα του 2012.

Ακολούθως, παρατίθεται ο χάρτης που δημοσιεύθηκε από τη Γενική Διεύθυνση Υποθέσεων Πετρελαίου του τουρκικού υπουργείου Ενέργειας και Φυσικών Πόρων (βλ. Χάρτη Νο 1), όπου απεικονίζονται τόσο οι περιοχές που περιλαμβάνονται στις αποφάσεις της εφημερίδος της κυβερνήσεως της 27-4-2012, όσο και οι περιοχές εξουσιοδοτήσεων ερευνών από την ΤΡΑO στη SHELL.



Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι οι Τούρκοι δημοσίευσαν επίσημα τον εν λόγω χάρτη πριν από τρεις μήνες στις 20-1-2012 και δεν υπήρξε καμία αντίδραση από την ελληνική πλευρά, παρά μόνο στις 27-4-2012, οπότε και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως της Τουρκίας. Τονίζεται επίσης, ότι το τουρκικό υπουργείο Ενέργειας και Φυσικών Πόρων σε χάρτη που είχε δημοσιεύσει στις 17-6-2011 (βλ. Χάρτη Νο 2) καταπατούσε σχεδόν το ήμισυ της ελληνικής Α.Ο.Ζ. μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου, σε σχέση με τον αντίστοιχο χάρτη του Ιανουαρίου του 2012 όπου καταπατείται το σύνολο αυτής.




Ας σημειωθεί ακόμη, πως η Τουρκία έχει επαφές με την Λιβύη, την Αίγυπτο και το Λίβανο για την από κοινού οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ., αποσκοπώντας στον αιφνιδιασμό της ελληνικής πλευράς. Συνακόλουθα δε, εξετάζοντας τους παραπάνω χάρτες διαπιστώνεται ότι οι Τούρκοι:

- Οριοθετούν τα όρια της υποτιθέμενης τουρκικής Α.Ο.Ζ., χωρίς να λάβουν υπόψη τη Ρόδο και το Καστελόριζο, αποκόπτοντας την Ελλάδα από την Κύπρο και αμφισβητώντας άμεσα τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο.

- Επιδιώκουν να επιδείξουν την υποτιθέμενη «κρατική» υπόσταση της κατεχόμενης Κύπρου και να προβάλλουν για ακόμη μια φορά τη συμφωνία Ερευνών Πετρελαίου και Κοινής Παραγωγής που υπογράφηκε από την TPAO με το ψευδοκράτος. Η συμφωνία αυτή δημοσιεύθηκε στην «εφημερίδα της κυβερνήσεως» των κατεχομένων στις 23-11-2011.

- Υποστηρίζουν την άποψη ότι η κυριότητα μιας θαλάσσιας περιοχής ανήκει στο κράτος που πραγματοποιεί έρευνες πετρελαίου σε αυτήν.

Οι εκλογές στην Ελλάδα δημιουργούν έντονες ανησυχίες στην Τουρκία

Το μείζον ερώτημα είναι «γιατί η Άγκυρα προέβη σ’ αυτή την ενέργεια τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή;», «Τι επιδιώκει και τι μπορεί να καταφέρει;». Η απάντηση είναι σχεδόν προφανής. Η ημερομηνία της δημοσίευσης των αποφάσεων του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου στην εφημερίδα της κυβερνήσεως σχετίζεται και με τις εκλογές στην Ελλάδα. Ως γνωστόν, τα περισσότερα ελληνικά πολιτικά κόμματα -άλλα επίσημα και άλλα ανεπίσημα- έχουν συμπεριλάβει την κήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ ως μία από τις προτεραιότητές τους. Επομένως, η Άγκυρα επιχειρεί να εμποδίσει μια τέτοια ενέργεια, θέτοντας άλλο ένα «σιωπηρό casus belli».

Από την πλευρά της, η Άγκυρα αδυνατεί να κηρύξει την τουρκική ΑΟΖ με τα όρια που θα επιθυμούσε στην Ανατολική Μεσόγειο, καθότι μια τέτοια ενέργεια, πέρα από την επιδείνωση της περιφερειακής κατάστασης ασφάλειας, θα οδηγούσε τις ενδιαφερόμενες χώρες στα διεθνή δικαστήρια, όπου η ελληνική και κυπριακή πλευρά συγκεντρώνουν πολλές πιθανότητες να δικαιωθούν. Επιπρόσθετα, η χρονική στιγμή σχετίζεται και με την εκπνοή της προθεσμίας κατάθεσης ενδιαφέροντος των διεθνών πετρελαϊκών εταιριών (λήγει στις 11 Μαΐου), για έρευνες στα ενεργειακά οικόπεδα της νότιας περιοχής της κυπριακής ΑΟΖ (δεύτερος γύρος αδειοδότησης). Άρα, η νέα προκλητική ενέργεια της Άγκυρας επιδιώκει και στην αποθάρρυνση των ξένων εταιρειών να καταθέσουν τις προσφορές τους.

Η τουρκική πλευρά διαθέτει μόνο τρεις επιλογές, προκειμένου να προωθήσει νόμιμα (de jure) τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο:

- Η πρώτη επιλογή είναι να κηρύξει την τουρκική ΑΟΖ και οι ενδιαφερόμενες χώρες να μην αντιδράσουν. Δηλαδή, ένα σενάριο μη ρεαλιστικό.

- Η δεύτερη επιλογή είναι η εξεύρεση λύσης, μέσω αποφάσεων από τα Διεθνή Δικαστήρια. Προς το παρόν, το σενάριο αυτό δεν συγκεντρώνει υψηλές πιθανότητες. Ωστόσο, οι μελλοντικές εξελίξεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν τις δύο χώρες στην εξεύρεση μιας λύσης μέσω διαιτησίας.

- Η τρίτη επιλογή είναι να πιέσει την επόμενη ελληνική κυβέρνηση να αποδεχθεί μια διμερή ελληνοτουρκική συμφωνία, η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα την ικανοποίηση μέρους των επιδιώξεων της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο. Το σενάριο μιας διμερούς ελληνοτουρκικής συμφωνίας, που πιθανόν επιθυμεί και η Ουάσιγκτον [1], όντως επιλύει το πρόβλημα, παρακάμπτοντας την προσφυγή στα διεθνή δικαστήρια και μάλλον απομακρύνοντας την πιθανότητα αύξησης της συγκρουσιακής κατάστασης σε περιφερειακό επίπεδο. Ωστόσο, αναμένεται να αφαιρέσει σημαντικό μέρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό. Προφανώς, στην παρούσα φάση καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν θα αποφάσιζε να διαπραγματευτεί με την τουρκική πλευρά, η οποία ως συνήθως προβάλλει παράλογες αξιώσεις.

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι «αν η Άγκυρα επιλέξει να προωθήσει τα τουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο σύμφωνα με τη διεθνή νομιμότητα, τότε οι πιθανότητες επιτυχίας της είναι σημαντικά περιορισμένες». Μέχρι όμως να προκύψει μια de jure επίλυση του θέματος, οι μόνες επιλογές της Τουρκίας είναι:

- Η εξουσιοδότηση της TPAO για έρευνες πετρελαίου στις περιοχές που καθόρισε ή και σε αυτές που πιθανόν να καθορίσει μελλοντικά με νέες αποφάσεις το τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο.

- Η συμμετοχή διεθνών πετρελαϊκών εταιριών για έρευνες πετρελαίου, μόνο στις περιοχές που σύμφωνα με τους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας σαφώς θα ανήκουν στην τουρκική δικαιοδοσία (παράδειγμα η συμφωνία της 23ης Νοεμβρίου, που υπογράφηκε μεταξύ της τουρκικής ΤΡΑΟ και της ολλανδο-βρετανικής εταιρείας πετρελαίου SHELL).

- Η παρασκηνιακή ενθάρρυνση γειτονικών χωρών (Αίγυπτος, Λιβύη, Λίβανος, κτλ) να υπογράψουν διμερείς συμφωνίες με την Τουρκία για οριοθέτηση της τουρκικής ΑΟΖ, στις οποίες δεν θα αναγνωρίζεται το δικαίωμα των ελληνικών νήσων (σύμπλεγμα Καστελόριζου, Κάσος, Κάρπαθος, Κρήτη, Γαύδος) να έχουν τη δική τους ΑΟΖ.

- Η δημιουργία φοβικών συνδρόμων και η στρατιωτικοποίηση του θέματος, προκειμένου να αποτραπεί η δημιουργία τετελεσμένων από την Ελλάδα και την Κύπρο στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.


[1] «Σύµφωνα µε Αµερικανούς αναλυτές «στην παρούσα φάση, η Τουρκία θεωρείται πιο σηµαντική σύµµαχος για τις Ηνωµένες Πολιτείες, σε σχέση µε την ψυχροπολεµική περίοδο», λόγω των νέων προκλήσεων που προέρχονται από την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Η γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας πλησίον διαφόρων «θερµών σηµείων» (Ιράν, Ιράκ, Συρία, Αφγανιστάν, Κεντρική Ασία, Καύκασος, Μαύρη Θάλασσα, κτλ) την καθιστά πολύτιµο εταίρο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ».
Βασίλης Γιαννακόπουλος, Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, «Τουρκία και αραβική άνοιξη: Προσαρμογή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής», 28 Μαρτίου 2012

Ως Αμερικανός δημοσιογράφος, που παρακολουθώ την κρίση της ΕΕ, συναντάω συχνά Ευρωπαίους οικονομολόγους και αξιωματούχους, που θεωρούν ότι οι Αμερικάνοι δεν έχουν ιδέα του τι εστί ευρώ. Το αναλύουν, λένε, απλά ως προς τα οφέλη και τα κόστη του, και τίποτα παραπάνω. Για αυτούς όμως, το ευρώ είναι το σύμβολο του ευρωπαϊκού οράματος και εργαλείο δημοκρατίας και ειρήνης για την ήπειρο. Δεν το βλέπουν δηλαδή μόνο αναφορικά με την οικονομική του υπόσταση και σημασία, αλλά το βλέπουν ως προς το τι σημαίνει για το μέλλον της Ευρώπης.

Έχουν δίκιο. Συχνά εκπλήσσομαι με την αφοσίωση που δείχνουν οι Ευρωπαίοι στην νομισματική τους ένωση, παρά τα όσα προβλήματα τους δημιουργεί. Μάλιστα, ενώ η κρίση χρέους έχει ανατρέψει κυβερνήσεις και πολιτικές καριέρες, οι αντικαταστάτες τους είναι εξίσου αφοσιωμένοι στο ευρώ. Μερικοί, όπως ο Ιταλός Mario Monti είναι μάλιστα πολύ πιο αποφασισμένοι να το διατηρήσουν από πολλούς άλλους.

Αναρωτιέμαι όμως αν αρκεί αυτή η αφοσίωση για να διατηρήσει την ευρωζώνη άθικτη. Μήπως το βάρος των οικονομικών δυσχερειών που προκαλεί το ευρώ, στο τέλος γκρεμίσουν την συναισθηματική σχέση των Ευρωπαίων μαζί του; Μήπως επικρατήσει η σκληρή οικονομική πραγματικότητα; Το χρήμα είναι αυτό που κινεί τον κόσμο. Η οικονομία πάντα νικάει στο τέλος.

Η πραγματικότητα είναι ότι το ευρώ αποτελεί μια οικονομική αποτυχία. Όποια και αν ήταν ή είναι η πολιτική του αξία, ως νόμισμα υποτίθεται ότι θα έκανε την Ευρώπη οικονομικά ισχυρή και ανταγωνίσιμη στις ΗΠΑ και στην Ασία. Πέτυχε όμως το αντίθετο. Η Ευρώπη ασθενεί και πάει προς μια βαθιά ύφεση. Στην ουσία εκλιπαρεί την Κίνα και άλλες ανερχόμενες οικονομίες, να τη σώσουν.

Αν το δούμε καθαρά οικονομικά, η Ευρώπη θα έπρεπε να τρέχει πανικόβλητη μακριά από το ευρώ. Τρία κράτη ήδη χρειάστηκαν διάσωση, και θα ακολουθήσουν κι άλλα. Η ανεργία στην ευρωζώνη σπάει όλα τα ρεκόρ, και η όποια ανάπτυξη των ισχυρών χωρών της αναμένεται αναιμική. Ο δε τραπεζικός τομέας πάσχει, και μόνο μια προσωρινή παρέμβαση της ΕΚΤ, μπόρεσε να ανακουφίσει την κατάσταση.

Για όλα αυτά δεν φταίει μόνο το ευρώ. Υπήρξε κακοδιαχείρηση εξαρχής, τόσο με την δημοσιονομική ανευθυνότητα των Ελλήνων, όσο και με την φούσκα ακινήτων των Ισπανών. Δεν είναι όμως άμοιρο των ευθυνών. Το ευρώ έπαιξε μεγάλο ρόλο στις ανισορροπίες που προκλήθηκαν εντός της ευρωζώνης και στην διόγκωση των χρεών χωρών όπως η Ελλάδα. Τώρα, το ίδιο το ευρώ εμποδίζει την αποσόβηση της κρίσης. Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν πνίγουν κάθε προοπτική ανάπτυξης και η επιβληθείσα λιτότητα πνίγει τις οικονομίες, αυξάνει την ανεργία και καθιστά τους δημοσιονομικούς στόχους ανέφικτους.

Από την αρχή, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί υποτίμησαν τις οικονομικές ρίζες της κρίσης χρέους και έκαναν λάθος κινήσεις για να την αντιμετωπίσουν. Ποτέ δεν τέθηκε το ζήτημα των ανισορροπιών. Η Γερμανία, και οι φίλες της, έκλεισαν τα αυτιά τους στις φωνές που μιλούσαν για ανάπτυξη και προσηλώθηκαν στην αυστηρή λιτότητα και μόνο. Κάποια μέτρα, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, όπως τα ευρωομόλογα, αποκλείστηκαν από το Βερολίνο. Η ΕΚΤ, ακόμη και επί Jean-Claude Trichet, έτρεμε τον πληθωρισμό και με τα μέτρα που πήρε κατάφερε να πνίξει την ανάπτυξη, αυξάνοντας τις οδύνες της δημοσιονομικής προσαρμογής των αδύναμων χωρών.

Το βάρος όλων των προσπαθειών θεραπείας της κρίσης, έπεσε αποκλειστικά στους ώμους των ασθενέστερων μελών της ΟΝΕ, με όλους τους υπόλοιπους, απλά να παρακολουθούν εκ του μακρόθεν. Οι ηγέτες των χωρών αυτών έδειξαν απαράμιλλο θάρρος στην εφαρμογή σκληρών μεταρρυθμίσεων και αυστηρής λιτότητας, προκειμένου να διασωθεί το ευρώ. Στην Ισπανία, για παράδειγμα, παρά το ότι οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν, ανακοινώθηκε ακόμη ένας γύρος σκληρών περικοπών, την ώρα που η χώρα βυθίζεται στην ύφεση.

Και τι κερδήθηκε από όλα αυτά; Σχεδόν τίποτα. Η Πορτογαλία μάλλον θα χρειαστεί και μια δεύτερη διάσωση, ενώ η Ελλάδα και η Ισπανία βλέπουν την ανεργία τους να αυξάνεται, τα χρέη να μεγαλώνουν και τα κόστη δανεισμού να διογκώνονται. Η μέθοδος θεραπείας της κρίσης, που επιλέχθηκε, απλά δεν λειτουργεί.

Για αυτό και όλοι όσοι πολιτικοί στήριξαν το ευρώ, πλήρωσαν και το τίμημα. Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία ανατράπηκαν, ενώ τα κυβερνώντα κόμματα στην Ιρλανδία και στην Ισπανία έχασαν τις εκλογές. Στην Ιταλία, ο Silvio Berlusconi παραιτήθηκε, και ο διάδοχος του βλέπει συνεχώς την δημοτικότητά του να πέφτει. Εν ολίγοις, όλοι όσοι στήριξαν την νομισματική ένωση, πέφτουν σαν… μύγες.

Για αυτό και αρχίζουμε να βλέπουμε μια μίνι εξέγερση. Οι Monti και Rajoy ζητούν αλλαγή οικονομικής πολιτικής, ζητώντας περισσότερα κίνητρα για ανάπτυξη και για αύξηση της απασχόλησης. Το ίδιο ζητάει και ο (πιθανός) επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας François Hollande, υποσχόμενος να αναθεωρήσει το δημοσιονομικό σύμφωνο, που πρόσφατα αποφασίστηκε, το οποίο επιβάλλει αυστηρότερους δημοσιονομικούς κανόνες.

Η Ευρώπη θα πρέπει να προχωρήσει σε πραγματική δράση, αλλιώς το κοινό νόμισμα κινδυνεύει. Χρειάζονται ευρείες φιλοαναπτυξιακές πολιτικές, και μέτρα μείωσης των πλεονασμάτων και των ελλειμμάτων των εμπορικών ισοζυγίων, εντός της ευρωζώνης. Αν αυτό δεν γίνει, η οικονομία θα νικήσει τελικά το συναίσθημα της δημιουργίας του ευρώ. Η λαϊκή δυσαρέσκεια αυξάνεται και αυτό φάνηκε πρόσφατα ακόμη και στην Ολλανδία.

Η στάση του επικεφαλής της γερμανικής Bundesbank Jens Weidmann, είναι επιεικώς απαράδεκτη. Την ώρα που η Ισπανία γονατίζει υπό το βάρος της ανεργίας και της ύφεσης, αυτός απλά παρακολουθεί, ενώ δηλώνει πως τα ισπανικά επιτόκια δανεισμού (6%) «δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου».

Την ίδια ώρα, ο Sarkozy ζητάει την επανεκλογή του, ισχυριζόμενος πως αν επικρατήσει ο αντίπαλός του, η Γαλλία θα έχει την τύχη της Ισπανίας. Κάτι δηλαδή δεν πάει καλά, όταν μια συντηρητική κυβέρνηση που τάχθηκε υπέρ της ΕΕ, υπέρ του ευρώ και υπέρ της λιτότητας, αγνοείται από το Βερολίνο και ταπεινώνεται από την Γαλλία!

Η σημερινή Ευρώπη βρίσκεται εν μέσω φόβου για το μέλλον. Θυμίζει την περίφημη περιγραφή του Thomas Hobbes, για τη ζωή του ανθρώπου στη φυσική του κατάσταση: «φτωχή, άσχημη, σκληρή, και μικρή…». Δυο χρόνια τώρα, και ούτε ένα μέτρο ανάπτυξης δεν έχει υιοθετηθεί. Καιρός να πούμε «κράτει».

Αν η Ευρώπη δεν λύσει τα οικονομικά προβλήματα της ευρωζώνης, αυτά θα υπονομεύσουν την πολιτική βούληση διατήρησής της. Κι αυτό άρχισε ήδη. Ότι και να πιστεύουν οι Ευρωπαίοι για το ευρώ, σε τελική ανάλυση δεν είναι παρά ένα οικονομικό εργαλείο, με οικονομικές συνέπειες. Θα ζήσει ή θα πεθάνει, με βάση τα οικονομικά του αποτελέσματα. Δυστυχώς, ως προς αυτό, παραμένω Αμερικάνος στις απόψεις μου.

business.time.com

S.A.

Έρχεται το τέλος των αυτοδυναμιών

H εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου αναμένεται να διαμορφώσει νέα δεδομένα για το πολιτικό σκηνικό της χώρας, αφού για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση «αμφισβητείται» ο δικομματισμός και απομακρύνεται το ενδεχόμενο σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης, όπως καταγράφεται στο σύνολο των δημοσκοπήσεων που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Στο νέο Κοινοβούλιο υπολογίζεται ότι θα μπουν από 8-10 κόμματα.

Ακόμα και η εφαρμογή του εκλογικού νόμου «Παυλόπουλου», που παρέχει «μπόνους» 50 εδρών στο πρώτο κόμμα αντί 40 εδρών που προέβλεπε ο προηγούμενος νόμος, δεν φαίνεται να αποτελεί ικανή συνθήκη για να «δώσει» αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Ενδεικτικό είναι το στοιχείο ότι σε όλες τις δημοσκοπήσεις οι δύο «μονομάχοι», ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, συγκεντρώνουν αθροιστικά ποσοστά από 36-44% καταγράφοντας μείωση της εκλογικής τους δύναμης έως και 50% σε σχέση με το 2009, οπότε συγκέντρωσαν συνολικά το 77,4% των ψήφων.

Το ποσοστό που θα πρέπει να «αγγίξει» το πρώτο κόμμα ή το άθροισμα των ποσοστών κομμάτων που μπορούν να συνεργαστούν για τον σχηματισμό κυβέρνησης (151 βουλευτές) υπολογίζεται από 37-39,5%.

Όπως αναφέρει το Έθνος, θεωρείται απίθανο το ενδεχόμενο το πρώτο κόμμα να «αγγίξει» το όριο της αυτοδυναμίας που εξαρτάται και από άλλους δύο παράγοντες: από τον αριθμό των κομμάτων που θα καταφέρουν να ξεπεράσουν το φράγμα του 3% και να εισέλθουν στη Βουλή αλλά και από το συνολικό ποσοστό των κομμάτων που θα μείνουν εκτός Βουλής.

Σύμφωνα με ειδικούς, αυξάνεται το όριο της αυτοδυναμίας ανάλογα με τον αριθμό των κομμάτων που θα μπουν στη Βουλή. Εάν η επόμενη Βουλή έχει από 7-10 κόμματα, τότε το ποσοστό που εξασφαλίζει τουλάχιστον 151 βουλευτές ξεπερνά το 41%. Παράλληλα, όσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό που θα λάβουν τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής, τόσο μειώνεται το όριο της αυτοδυναμίας.

Συγκεκριμένα εάν τα εκτός Βουλής κόμματα λάβουν αθροιστικά 3%, τότε το «ποσοστό» που οδηγεί στους 151 βουλευτές δεν ξεπερνά το 39%.


Παρέμβαση του IIF δείχνει συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ ή κυβέρνηση τεχνοκρατών

Δυο σενάρια που δεν απέχουν το ένα από το άλλο δείχνει η έκθεση του IIF.
Για να υπάρξει μια ισχυρή κυβέρνηση συνασπισμού λέει ότι είναι ανάγκη η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ.

Μάλιστα, η αρχή που εκπροσωπούσε τους ιδιώτες ομολογιούχους για το κούρεμα, αναλύει και τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων που δημοσιεύτηκαν στις 18-20 Απριλίου και διαπιστώνει μια ελαφρά ανάκαμψη των δύο κυρίαρχων παρατάξεων, οι οποίες έχουν ούτως ή άλλως δεχθεί τεράστιο πλήγμα μετά την είσοδο της χώρας στο μνημόνιο.

Εάν, ωστόσο, δεν επιτευχθεί συνεργασία των μεγάλων κομμάτων και την 7η Μαΐου προκύψει πράγματι ένα πολυκερματισμένο κοινοβούλιο, υπογραμμίζει το IIF, θα είναι αναγκαία η διατήρηση της μεταβατικής κυβέρνησης τεχνοκρατών, η οποία θα οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές αργότερα μέσα στο έτος.

Βρε τέτοια τρεμούρα για την Ελλάδα, το 2% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης;
Ή λέτε να μας αγαπάνε τόσο πολύ που μας θέλουν μαζί τους στην ευρωζώνη;

Όπως έλεγε και ο Γκουιτσαρντίνι, τα πράγματα ήταν πάντα τα ίδια, το παρελθόν φωτίζει το μέλλον και τα ίδια πράγματα επανέρχονται με διαφορετικές αποχρώσεις. Στην περίπτωση των επισήμων βρετανικών αντιλήψεων για την Ελλάδα και τους Έλληνες πολιτικούς, παρατηρείται μια αξιοσημείωτη συνέπεια πολιτικής και απόψεων επί δεκαετίες.

Τα θέματα με τα οποία πρόκειται να ασχοληθούμε –που εντοπίζονται σε έγγραφα ηλικίας άνω των τριάντα ετών- πιθανώς μοιάζουν στην ουσία τους με τα σημερινά με κάποιες διαφορές στην απόχρωση. Ας θυμηθούμε τη διαφθορά, την Κύπρο, το Αιγαίο και έναν κάπως αδέξιο Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών, τον Τζέιμς Κάλλαχαν• πρόκειται για κείνον τον τύπο που ενέδωσε στον Κίσινγκερ και θεωρείται υπεύθυνος για την μη αποτροπή της εισβολής στην Κύπρο, που επεχείρησε να παραδώσει τις βρετανικές βάσεις, που ο Κίσινγκερ δεν του επέτρεψε να το πράξει και που αργότερα είπε ψέματα περί αγνοίας των επικειμένων σχεδίων εισβολής, όπως θα δούμε και στη συνέχεια. Θα χρησιμοποιήσουμε κάποια από τα πιο πρόσφατα αρχεία που αποχαρακτηρίσθηκαν και αποδεσμεύθηκαν. Το Φόρεϊν Όφις υποχρεώθηκε να μου αποστείλει αντίγραφα των αρχείων στην Αθήνα αφότου το αίτημά μας έτυχε της υποστηρίξεως του αρμοδίου Επιτρόπου Πληροφοριών. Είναι κάπως κωμικοτραγικά και άκρως σχετικά με την σημερινή κατάσταση• κι ενώ τα ψέματα, οι επιδέξιες κλεψιές και η καθαρή ανικανότητα που καταστρέφουν την Ελλάδα σήμερα οφείλονται σε ανθρώπους σαν τον Τάπερμαν, τον Τζέφρι, τον Τούρκογλου και τον Παπαδήμο, οι ρίζες είναι πολύ βαθύτερες. Σαπίλα Η αποσύνθεση είχε ήδη ξεκινήσει από το 1974, όταν ανέλαβε ο παλιός Καραμανλής με τη Νέα Δημοκρατία και όταν η Ελλάδα ξεκινούσε διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στη ΕΟΚ και η Γαλλία ήταν με το μέρος της. Ας δούμε τις γαλλικές απόψεις μέσα από τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις: Ο κ. Βιλλεμύρ δυσκολευόταν να καταλήξει σε προτάσεις για την γεωργία στην Ελλάδα […].

Ετοίμαζε μια σχετική μελέτη, αλλά η εξαιρετική έλλειψη στατιστικών στοιχείων αποτέλεσε σημαντικό πρόσκομμα […]. Ο κ. Βιλλεμύρ αναρωτήθηκε εάν πράγματι υπήρχαν έστω και κάποια στατιστικά. Οι Γάλλοι παρατήρησαν ότι όποτε προσπαθούσαν να αποσπάσουν στατιστικές πληροφορίες, οι Έλληνες γίνονταν πολύ μυστικοπαθείς. Ανησυχούσε, επίσης, καθώς ελάχιστοι δημόσιοι υπάλληλοι αντιλαμβάνονταν την έκταση του προβλήματος που αντιμετώπιζαν. Μόλις τρεις ή τέσσερις ήταν αυτοί που καταλάβαιναν και λάμβαναν όλες τις αποφάσεις […]. Ο Βιλλεμύρ εξέφρασε επιφυλάξεις παρόμοιες με αυτές της Πρεσβείας μας ως προς το κατά πόσον η άκρως αντιπαραγωγική ελληνική γραφειοκρατία είναι δυνατόν να αλλάξει προκειμένου να καταβληθούν οι απαραίτητες προσπάθειες. Μέχρι και το 1981 η κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί καθόλου. Ο Βρετανός πρέσβης στην Ελλάδα ήταν πολύ επικριτικός ως προς τα ελληνικά πολιτικά δρώμενα. Το παράθεμα που ακολουθεί θα μπορούσε να είχε συνταχθεί και σήμερα: Πρώτον, ανικανότητα και διαφθορά. Οι ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες χαρακτηρίζονται από γραφειοκρατία, βραδύτητα και έντονη κομματικοποίηση. […] Η διοίκηση δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις. […] Παρόλο που οι Έλληνες είναι καλοί στο να εκπονούν σχέδια, υστερούν στην υλοποίηση τους και τα αλλάζουν με καινούργια με μοναδική μαεστρία. […] Κάθε φορά, επίσης, που η διοίκηση έρχεται σε επαφή με τους πολίτες, παρατηρείται μια αντιπαραγωγική και συχνά απάνθρωπη γραφειοκρατία.[…] Το πρόβλημα έγκειται εν μέρει στην οθωμανική γραφειοκρατική παράδοση που αρέσκεται σε έγγραφα και πιστοποιητικά και στην οποία ο ασήμαντος λειτουργός, ανίκανος να αναλάβει πρωτοβουλία κι ευθύνη για θετική δράση, κάνει επίδειξη ισχύος του κωλυσιεργώντας τους συμπολίτες του και εν μέρει οφείλεται στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της πλειονότητας των δημοσίων υπαλλήλων σε συνδυασμό με την τάση όλων των κυβερνήσεων να τοποθετούν «δικούς τους» στη διοίκηση (γεγονός που καταλήγει με τη σειρά του σε υπεράριθμους υπαλλήλους). […]

Μεγάλο μέρος της «διαφθοράς» στη δημόσια ζωή της Ελλάδος οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, στο ότι το πολιτικό σύστημα καλείται να λειτουργήσει στα όριά του, επιτρέποντας (και μάλιστα βασιζόμενο) στην αρχή του ρουσφετιού, ήτοι στα χατίρια και τις πελατειακές σχέσεις. Το στοιχείο αυτό, όπως μπορούν να αποδείξουν οι ανθρωπολόγοι, είναι βαθειά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία και εξυπηρετεί έναν κοινωνικό σκοπό εφ’όσον η διοίκηση δεν αντιμετωπίζει τους πολίτες της με ταχύτητα και αμεροληψία. (Γνωρίζω ότι εδώ υπάρχει ένας φαύλος κύκλος περί του ότι το ίδιο το ρουσφέτι είναι που παρακωλύει την ανάπτυξη ενός δίκαιου κράτους.) Ο τοπικός βουλευτής πείθει τον Υπουργό να βρει μια δουλειά σε μια «ακρούλα» του Υπουργείου για τον γιο ενός «δικού του», όπως συνηθίζεται να λένε. Ο νέος μπορεί να μην είναι και τόσο ευφυής και να μην συμβάλλει στη βελτίωση της αποδοτικότητας του Υπουργείου• ο «πελάτης», όμως, που τυγχάνει να είναι και παράγων του χωριού, μαζί με το μεγάλο του σόι και τους φίλους του σίγουρα θα δώσουν την ψήφο τους στο κόμμα. Η ίδια αρχή περί εξυπηρέτησης με ανταλλάγματα υφίσταται και σε άλλες περιστάσεις πέραν της ευρέσεως εργασίας – από το να σου βρουν κρεβάτι σε νοσοκομείο, μέχρι και να σε διορίσουν ακόλουθο Πρεσβείας στο εξωτερικό. Υπάρχουν και πιο χονδροειδή παραδείγματα διαφθοράς που εμπλέκουν υψηλά ισταμένους, ακόμη και Υπουργούς.

Οι περιπτώσεις χειρισμού συμβάσεων με τον ιδιωτικό τομέα βρίθουν τέτοιων παραδειγμάτων. Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι αυτό το φαινόμενο είναι διαδεδομένο, ούτε ότι η φήμη της κυβερνήσεως και της διοικήσεως έχει τρωθεί. Οι Έλληνες ψηφοφόροι φαίνεται να αποδέχονται τη διαφθορά -μεγάλη ή μικρή- ως αναπόφευκτο κομμάτι της κοινωνικής και πολιτικής σκηνής. Με μια κάποια δυσπιστία, εκτός από τους αφοσιωμένους υποστηρικτές και τους αφελείς, δεν περιμένουν ότι το ΠΑΣΟΚ θα διαφέρει και πολύ. […] Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα σίγουρα θα επιφέρει συγκεκριμένα και έντονα προβλήματα προσαρμογής, υπό το βάρος των οποίων τμήματα της ελληνικής βιομηχανίας, ανίκανα να ανταγωνιστούν χωρίς προστασία, θα καταρρεύσουν. […] Το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία θα ήταν μια δύναμη αστάθειας, διαλύσεως, επιζήμια για τα δυτικά συμφέροντα […] Τέλος, αναρωτιέμαι πού μπορεί να ενυπάρχει στο σύστημα η πιθανότητα αλλαγής και μεταρρυθμίσεως, σε βαθμό μάλιστα που θα μπορέσει να μειώσει την ανικανότητα και να εξαλείψει τη διαφθορά; Είναι δύσκολο να το εντοπίσει κανείς. Διατηρώ αμφιβολίες σχετικώς με τις δυνατότητες του ΠΑΣΟΚ να μεταρρυθμίσει τη διοίκηση και τους κυβερνητικούς μηχανισμούς. […] Ούτε, όμως, είναι εύκολο να δούμε γρήγορες αλλαγές από τη Νέα Δημοκρατία.

Τα χρόνια της στην εξουσία αποσάθρωσαν τη θέληση για βελτίωση της υφισταμένης τάξεως, που ήταν τόσο πρόδηλη αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας. Ο «όχι υπεράνω διαφθοράς» Μητσοτάκης Πέραν των υψηλής ποιότητος αναλύσεων της βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, οι Βρετανοί διπλωμάτες διέθεταν και αρχείο για τις ηγετικές προσωπικότητες στην Ελλάδα. Έτσι, ο Μιλτιάδης Έβερτ μπορούσε να είναι «απότομος, υπερφίαλος και αλαζών» και «δεν ήταν ιδιαιτέρως αγαπητός». Ο Γιάννης Χορν ήταν «ένας ανισόρροπος χαρακτήρας», μπορούσε να είναι «άκρως ψυχαγωγικός, αλλά και προσβλητικός», ήταν «σχεδόν αδύνατον να δουλέψει κανείς γι’ αυτόν και εξαιρετικά σφιχτοχέρης». Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης ήταν «ένα αστείο ανθρωπάκι που έμοιαζε με βάτραχο». Για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αναφέρεται ότι «δεν ήταν υπεράνω διαφθοράς» (αυτό το σχήμα λιτότητας είναι τόσο διπλωματικό!). Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ: Φιλοδοξία, Υγεία και Ποτό Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεωρήθηκε ως «σε μεγάλο βαθμό πιο λογικός από ό,τι έδειχναν οι θεατρινίστικες δημόσιες εμφανίσεις του, αναδίδοντας έναν μετρημένο, ακαδημαϊκό αέρα» και ήταν «ένας φιλόδοξος καιροσκόπος που πίστευε βαθύτατα στο δικό του κληροδοτημένο πεπρωμένο», του οποίου «η υγεία είχε κλονιστεί τα τελευταία δύο χρόνια» (1979/80). Τρία χρόνια μετά τα ανωτέρω ο πρέσβης γράφει: «Υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία ότι ήταν ο αρχηγός του ΑΣΠΙΔΑ, στόχος του οποίου ήταν να εγκαθιδρύσει μια βάση πολιτικής ισχύος στον Στρατό, προς όφελος της οικογενείας Παπανδρέου» . Ενδιαφέροντα είναι και μερικά αποσπάσματα διπλωματικής αναφοράς: Δεν μπορούμε παρά να ανησυχούμε λόγω της φήμης του Παπανδρέου ως μηχανορράφου και της τάσεως που έχει να αποξενώνει πολιτικούς συνεργάτες και φίλους. Οι πολυάριθμοι πολιτικοί εχθροί του, δηλώνουν ότι ο Παπανδρέου είναι μια ασταθής προσωπικότητα, παρά την ευφυΐα του. Υπάρχει σημαντικός κίνδυνος ο Παπανδρέου, ως Πρωθυπουργός της Ελλάδος, να οδηγήσει τη χώρα για μια ακόμη φορά σε πολιτικό χάος και καινούργιες στρατιωτικές επεμβάσεις. Μέχρι τον Ιούνιο του 1980, δεκαεπτά περίπου μήνες πριν από τις εκλογές, ο Πρέσβης θεωρούσε ακόμη το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου «μονοπρόσωπο» κόμμα και πίστευε ότι μια τέτοια κυβέρνηση θα επέφερε οικονομική κρίση και διοικητικό χάος. Ίσως μιλούσε κάπως πρόωρα, δεδομένου ότι το χάος άργησε περίπου τριάντα χρόνια να έρθει.

Τί υπέροχο κληροδότημα! Ο Παπανδρέου, σαν καλός δημαγωγός, ήταν πολιτικός χαμαιλέων σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις, και ιδίως με τους Βρετανούς, έφθανε ενίοτε στα όρια της δουλοπρέπειας και δη με τον Υπουργό Εξωτερικών, Λόρδο Κάρρινγκτον. Τον Νοέμβριο του 1980, ένα μήνα αφότου η κυβέρνηση Καραμανλή αποφάσισε την επανένταξη της χώρας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με επίσημη πηγή του Φόρεϊν Όφις, «έτρεχε ξωπίσω από τον Λόρδο Κάρρινγκτον, προσπαθώντας να διατυπώσει απόψεις, οι οποίες ουδεμία αλλαγή θέσεως είχαν να επιδείξουν». Σύμφωνα με αυτήν την πηγή: Τα μόνα λόγια που θυμάμαι να είπε εκτός πρακτικών, ηχούσαν εντελώς ανόητα. Για την ακρίβεια είπε: «εάν το επιθυμείτε, θα μπορούσαμε ακόμη και να παραμείνουμε στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.» Είναι γνωστό τοις πάσι ότι όταν ο Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία, δεν πραγματοποίησε τις προεκλογικές του δηλώσεις για απομάκρυνση από το ΝΑΤΟ -ελάχιστοι είναι, εξ άλλου, οι πολιτικοί εκείνοι που όντως υλοποιούν τις υποσχέσεις τους. Εκτός αυτού, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πολλοί πολιτικοί πίνουν αρκετά.

Ο Παπανδρέου δεν ήταν εξαίρεση στον κανόνα: ακόμη και το Φόρεϊν Όφις (και μάλιστα σε υψηλά κλιμάκια) πήρε μέρος σε τέτοιου είδους κουτσομπολιά σχετικά με την υγεία και το πρόβλημα του Παπανδρέου με το οινόπνευμα, αλλά στην πραγματικότητα όλα ξεκίνησαν από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών, Τουρκμέν: […] Ο Τουρκμέν, όταν συζητούσε με τον Υπουργό Εξωτερικών της βρετανικής κυβερνήσεως, υπενόησε ότι ο Παπανδρέου είχε -και πιθανώς εξακολουθεί να έχει- πρόβλημα με το ποτό […] υπήρχαν έντονες φήμες προ διετίας περίπου για πρόβλημα αλκοολισμού. Αλλά ελάχιστα ακούγονται πλέον εσχάτως. Κατά τα φαινόμενα, ο Παπανδρέου εξακολουθεί να απολαμβάνει το ουίσκι και το ούζο του, αλλά ούτε ο Πρέσβης ούτε και κανένας άλλος τον έχουν δει ποτέ σε κακό χάλι. Κατά τα φαινόμενα, ο Παπανδρέου συνηθίζει να προσφέρει σε όσους τον επισκέπτονται στο γραφείο του ούζο αντί για καφέ και να πίνει κι εκείνος ένα μαζί τους. Το ίδιο έκανε κατά τα φαινόμενα και κατά τη σύντομη επίσκεψη του Τούρκου Πρέσβη στην Αθήνα κι έτσι ξεκίνησαν οι ιστορίες του Τουρκμέν. Υπάρχουν προφανώς και ιστορίες που εξηγούν την κακή υγεία του Παπανδρέου και που δείχνουν ότι εργάζεται σε πολύ έντονους ρυθμούς. Δεν υπάρχουν ακόμη εμφανή σημάδια καταρρεύσεως από υπερκόπωση. Κύπρος, Βρετανικές Βάσεις και Τουρκία Ας αναφερθούμε τώρα, εν συντομία, στους Κύπριους συγγενείς μας: το 1981, το Φόρεϊν Όφις φέρεται να παραδέχεται επιτέλους ότι θεωρεί τα στρατιωτικά του εδάφη στην Κύπρο πιο σημαντικά για τη Βρετανία απ’ ό,τι η εξεύρεση μιας λύσεως για επανένωση. Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Βρετανία, σε μια ύστατη προσπάθεια να απελευθερωθεί από τους Αμερικανούς ως στρατιωτικά αφεντικά της και τις φιλοτουρκικές και φιλοϊσραηλινές πιέσεις εκ μέρους του Κίσινγκερ, προσπάθησε να παραιτηθεί των βάσεων μεταξύ 1974 και 1979, πριν αναλάβει εξουσία η φανατισμένη Θάτσερ. Κατά τα τέλη του 1980, έχοντας ενδώσει πλήρως στην σχέση αφέντη-υπηρέτη, ένας ανώτερος αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις γράφει: Τα οφέλη που απορρέουν από τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων είναι μείζονος σημασίας και ουσιαστικώς αναντικατάστατα.

Παίζουν ουσιώδη ρόλο στις αγγλοαμερικανικές σχέσεις. Το Υπουργείο έχει επανειλημμένως και ανά τακτά χρονικά διαστήματα συζητήσει με τα εμπλεκόμενα μέρη τις συνθήκες οι οποίες θα πρέπει να επικρατούν στην Κύπρο ώστε να είναι πρόσφορες και να συντείνουν στην εκ μέρους μας ανεμπόδιστη χρήση των εγκαταστάσεων των ΠΚΒ. Έχοντας λάβει τα πάντα υπ’ όψιν, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι μια πρόωρη «λύση» ίσως να μη βοηθήσει (καθώς μπορεί τότε να κλιμακωθούν οι πιέσεις εναντίον των ΠΚΒ), όπως δεν θα βοηθούσε και μια αποτυχία με επακόλουθη επιστροφή στις διαμάχες. Τα συμφέροντά μας εξυπηρετούνται καλύτερα εάν καταβάλουμε προσπάθειες εξευρέσεως μιας λύσεως –χωρίς την προοπτική ταχείας εξευρέσεώς της. Και ποιά ήταν η γνώμη του Φόρεϊν Όφις για δύο πολύ γνωστούς Κυπρίους το 1980; Ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν ένας ιδιαιτέρως ευφραδής και σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις λογικός και ελαστικός άνθρωπος. Ωστόσο, υπήρχαν αμφιβολίες για το κατά πόσον θα ήταν πλέον σε θέση να ηγηθεί αποτελεσματικά, ευκαιρίας δοθείσης. Ως προς αυτό, το Φόρεϊν Όφις έκανε μάλλον λάθος. Και ο Ραούφ Ντενκτάς; Υπέφερε από σύμπλεγμα κατωτερότητας που τον έκανε εύθικτο και ευέξαπτο, όποτε -κι αυτό συνέβαινε συχνά- ένιωθε ή φανταζόταν ότι παρερμήνευαν τα λεγόμενά του ή τον υποτιμούσαν. Μπορούσε, όμως, να είναι και γοητευτικός, με πειρακτικό χιούμορ όποτε χαλάρωνε. Ας συγκρίνουμε τα λόγια αυτά με την άποψη του Φόρεϊν Όφις για τους Τούρκους το 1977:

Είναι ένας υπερήφανος, πεισματάρης και εν γένει απαίδευτος λαός, δογματικός όσον αφορά στην εθνική του ταυτότητα και τα δικαιώματά του και ανυποχώρητος στην διεκδίκησή τους. Αυτό, φυσικά, δεν εμπόδισε τη Βρετανία να θεωρεί ότι η Τουρκία είναι πιο σημαντική από την Ελλάδα: Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι η Τουρκία, σε τελική ανάλυση, θα πρέπει να θεωρηθεί ως πιο σημαντική για τα δυτικά στρατηγικά συμφέροντα από ό,τι η Ελλάδα και ότι εάν η Δύση πρέπει να διακινδυνεύσει περαιτέρω ένταση στις σχέσεις της με μία από τις δύο χώρες, είναι προτιμότερο να έχει τεταμένες σχέσεις με την Ελλάδα παρά με την Τουρκία. Η Υφαλοκρηπίδα Η ίδια διπρόσωπη στάση είναι πρόδηλη και στην περίπτωση των τουρκικών διεκδικήσεων επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας: Η άποψη της βρετανικής Κυβερνήσεως επί του θέματος συγκλίνει περισσότερο με εκείνην της Ελλάδος απ’ ό,τι με την τουρκική (συγκεκριμένα, η Βρετανία υποστηρίζει το δικαίωμα των νησιών στην Υφαλοκρηπίδα). Ωστόσο, δεν επιθυμούμε να προκαταβάλουμε τη θέση μας στις δικές μας διενέξεις περί Υφαλοκρηπίδος με τη Γαλλία και την Ιρλανδία και έχουμε αποφύγει την ανάμιξή μας στην ουσία των ελληνοτουρκικών αντιπαραθέσεων, περιορίζοντας τις ενέργειές μας στο να συνιστούμε σε αμφότερες τις πλευρές αυτοσυγκράτηση. Στο σημείο αυτό αξίζει να συσχετίσουμε το εν λόγω ζήτημα με την ανικανότητα του πρώην Υπουργού Εξωτερικών και τότε Πρωθυπουργού Τζέιμς Κάλλαχαν, ο οποίος επέτρεψε στην Τουρκία να καταλάβει την Κύπρο παραβιάζοντας την Συνθήκη Εγγυήσεως και ο οποίος, όπως θα δούμε στο τέλος αυτού του κωμικοτραγικού άρθρου, έλεγε ψέματα ότι δεν γνώριζε εκ των προτέρων για την επικείμενη εισβολή. Τον Αύγουστο του 1976, στο αποκορύφωμα της κρίσεως που είχε ξεσπάσει από τις παράνομες επιχειρήσεις του ερευνητικού σκάφους «Σισμίκ-1» στα ελληνικά χωρικά ύδατα και κατά τις συνομιλίες του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το ζήτημα, ο Κίσινγκερ τηλεφώνησε στον Κάλλαχαν. Ο διάλογός τους ήταν ξεκαρδιστικός: Κίσινγκερ: […] Οι Έλληνες προσπαθούν να επιβάλουν ένα ψήφισμα και έχουν μεγάλη στήριξη από τους Ευρωπαίους.

Φοβάμαι ότι εάν όντως περάσει και οι Τούρκοι αντιδράσουν βιαίως, εμείς και πάλι θα έχουμε το πρόβλημα με εκείνο το σκάφος. Έλεγα λοιπόν μήπως θα έπρεπε να επιδιώξουμε ένα πιο ισορροπημένο ψήφισμα. Πρωθυπουργός: Κατάλαβα. Πραγματικά δεν έχω εικόνα, Χένρυ. Σε τί φάση βρίσκεται τώρα το ψήφισμα; Θα περάσει απόψε, τί λες; Κίσινγκερ: Μπα, όχι. Δεν πρόκειται να συζητηθεί μέχρι αύριο. Είσαι στο Λονδίνο; Πρωθυπουργός: Είμαι στο Σάσσεξ. Για την ακρίβεια είμαι σε διακοπές. Κίσινγκερ: Με συγχωρείς. Πρωθυπουργός: Δεν πειράζει -απλώς δεν έχω παρακολουθήσει ιδιαιτέρως το ζήτημα πέρα από τις εφημερίδες. Κίσινγκερ: Επομένως άσε να δώσω στο Πρωθυπουργικό Γραφείο μία αίσθηση του πώς έχουν τα πράγματα στη Νέα Υόρκη, και να ενισχύσω κι εκείνη την αφρικανική υπόθεση. Πρωθυπουργός: Θα ζητήσω από το Πρωθυπουργικό Γραφείο να μου πει περί τίνος πρόκειται. Και τί θα ήθελες να κάνω εγώ; Θέλεις ένα πιο μετριοπαθές ψήφισμα; […] Κίσινγκερ: Οι Γάλλοι είναι αυτοί που επιδιώκουν μια στάση υπέρ της Ελλάδος. Πρωθυπουργός: E, ναι, φυσικό είναι -τί άλλο θα έκαναν; Κατάλαβα. Και οι υπόλοιποι; Κίσινγκερ: Δεν είμαστε ανθέλληνες, απλώς δεν θεωρούμε ότι εξυπηρετεί σε κάτι αυτή τη στιγμή να εξευτελίσουμε τους Τούρκους. […] Πρωθυπουργός: Ποιες είναι οι πλευρές τώρα; Μιλάμε για το Συμβούλιο Ασφαλείας, έτσι δεν είναι; Κίσινγκερ: Ναι, πολύ σωστά. Πρωθυπουργός: Ποιοί, λοιπόν, συντάσσονται με ποιους αυτή τη στιγμή; Είναι κανείς με τους Γάλλους; Κίσινγκερ: Εσείς και οι Ιταλοί. Πρωθυπουργός: Είμαστε με τους Γάλλους σε αυτή τη φάση, ε; […] Πρωθυπουργός: Αυτό το πρόβλημα των Ελλήνων και των Τούρκων είναι δυσεπίλυτο καθώς κανείς μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεν επιθυμεί να φανεί ότι αντιτίθεται στους Έλληνες. Όλοι μας, ξέρεις, λέμε δεξιά κι αριστερά πόσο πολύ θέλουμε την ένταξή τους στην Κοινότητα. Όλοι κινούνται με βάση αυτή τη γραμμή. Κίσινγκερ: Έχουν, όμως, την τάση να υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους. Πρωθυπουργός: Αυτό είναι αλήθεια.

Είναι έτσι από το 1945 κι έπειτα, αλλά και νωρίτερα έτσι ήταν. Έγινε, Χένρυ. […] Αλήθεια με Φειδώ Πριν ολοκληρώσω αυτή την κακόγουστη ιστορία διεθνών σχέσεων, ας δούμε πώς χειρίστηκαν την αλήθεια ο Τζέιμς Κάλλαχαν και το Φόρεϊν Όφις. Στις 19 Φεβρουαρίου 1976, ο Κάλλαχαν παρουσιάστηκε ενώπιον της Ειδικής [Κοινοβουλευτικής] Εξεταστικής Επιτροπής για την Κύπρο μαζί με τρεις επιτηρητές από το Φόρεϊν Όφις. κ. Ρης-Ντέηβις: […]είχατε τουλάχιστον υπ’ όψιν σας, έτσι δεν είναι, ότι επέκειτο άμεση εισβολή των Τούρκων –τουλάχιστον της Βορείου Κύπρου- εκείνη την περίοδο; κ. Κάλλαχαν: Όχι. […] κ. Ρης-Ντέηβις: Όταν πραγματοποιήσατε την πρώτη Συνδιάσκεψη της Γενεύης και υπεγράφησαν τα επίσημα ανακοινωθέντα στις 30 Ιουλίου, δεν είχατε καμία ένδειξη τότε ότι οι Τούρκοι θα αποσύρονταν καθώς υπήρχαν ακόμη πολλές αναφορές ότι ενέτειναν την κατοχή τους στην βόρεια Κύπρο. Σωστά; κ. Γκούντινσον [επιτηρητής του Φόρεϊν Όφις]: Είναι αλήθεια ότι αμέσως μετά την υπογραφή της Διακηρύξεως της Γενεύης οι Τούρκοι προήλαυσαν λίγο ακόμη. Ωστόσο, η ουσία της Διακηρύξεως ήταν ότι έπρεπε να σταματήσουν και περιελάμβανε τη χάραξη των γραμμών καταπαύσεως του πυρός, οι οποίες θα έπρεπε να παγιωθούν κατά την περίοδο μεταξύ των δύο συνδιασκέψεων. Περιμέναμε ότι οι γραμμές θα σταθεροποιούνταν μετά την πρώτη Συνδιάσκεψη της Γενεύης. κ. Ρης-Ντέηβις: Πολύ σωστά. Το περιμένατε αλλά εν τέλει δεν συνέβη. Τα στοιχεία εξακολουθούσαν να καταδεικνύουν ότι υπήρχε πραγματικός κίνδυνος περαιτέρω προελάσεως, έτσι δεν είναι; κ. Κάλλαχαν: Όχι, δεν πιστεύω ότι υπήρχαν ενδείξεις για κάτι τέτοιο. Μερικές ημέρες αργότερα, στις 26 Φεβρουαρίου, ο Κάλλαχαν έστειλε στην Ύπατη Αρμοστεία στη Λευκωσία το κατωτέρω τηλεγράφημα: Μπορείτε, εάν κριθεί απαραίτητο, να διαψεύσετε ότι η Κυβέρνηση της ΑΜ είχε έγκαιρη πληροφόρηση για το επικείμενο πραξικόπημα ή την εισβολή και να αναφέρετε ότι το αρνήθηκα στην Εξεταστική Επιτροπή.

Η Αλήθεια Στις 19 Ιουλίου του 1974, μία ημέρα πριν από την εισβολή, ένας ανώτερος αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις έγραφε στον ιδιαίτερο γραμματέα του Κάλλαχαν τα εξής: Η κατάσταση η οποία περιγράφεται κατωτέρω αφορά εισβολή της Κύπρου από τουρκικές δυνάμεις εντός των προσεχών ημερών, συμφώνως προς την πρόβλεψη της Κοινής Επιτροπής Πληροφοριών σχετικώς με τα επιχειρησιακά σχέδια των Τούρκων. Εκτός από αυτό το στοιχείο ότι όντως γνώριζαν εκ των προτέρων για την τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου, η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Κάλλαχαν εξαπάτησε την Επιτροπή είναι μία άκρως απόρρητη επιστολή που έλαβε στις 10 Αυγούστου κατά τη διάρκεια της δεύτερης Διασκέψεως της Γενεύης από τον Υποπτέραρχο Μέλλερς, Ανθυπαρχηγό του Επιτελείου Εθνικής Αμύνης, ο οποίος βρισκόταν στη Γενεύη: ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ Ενδεχόμενα τουρκικά σχέδια 1. Ο τουρκικός στρατός αναζητά αφορμή για να εξακολουθήσει τις επιχειρήσεις. Ο επόμενος πιθανός στόχος τους θα είναι η αύξηση της εκτάσεως της περιοχής τους, προκειμένου αυτή να συμπεριλάβει ολόκληρο το βορειοανατολικό τμήμα της Κύπρου, όπως αυτό οριοθετείται από γραμμή πέντε μίλια ανατολικώς της Μόρφου, διά μέσου των νοτίων προαστίων της Λευκωσίας και κατά μήκος της παλαιάς οδού Αμμοχώστου με κατεύθυνση προς Αμμόχωστο. Εκτιμώ ότι για να το επιτύχουν θα εξαπολύσουν επίγεια επίθεση από την παρούσα θέση τους, προς δυσμάς και εντός της Λευκωσίας, σε συνδυασμό με ρίψεις δύο ταγμάτων αλεξιπτωτιστών στο περίκλειστο Τσάτου και πιθανώς μία απόβαση στο βόρειο τμήμα του Κόλπου της Αμμοχώστου.

Ταυτοχρόνως, θα προήλαυναν με τεθωρακισμένα προς Ανατολάς από τις ανατολικές θέσεις, προκειμένου να συναντηθούν με τις δυνάμεις τους στον Τσάτο. Απόβαση στον Κόλπο της Μόρφου θεωρείται απίθανη στην παρούσα φάση. […] Την ίδια μέρα, ο Μέλλερς έστειλε τηλεγράφημα από τη Γενεύη στον Υπαρχηγό του Επιτελείου Εθνικής Αμύνης στο Λονδίνο: Ο Υπουργός Εξωτερικών ανησυχεί ιδιαιτέρως με την άτεγκτη στάση της τουρκικής αντιπροσωπείας στη Γενεύη και με τις ισχυρές ενδείξεις ότι πιθανώς συντόμως να επιχειρήσουν μια μείζονα εξόρμηση από την περιοχή η οποία βρίσκεται επί του παρόντος υπό τον έλεγχό τους. Εκπρόσωποι του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης έχουν κληθεί να παράσχουν γενικές εκτιμήσεις ως προς την πιθανότερη μορφή μιας τέτοιας επεκτατικής κινήσεως και ως προς το τί θα μπορούσε να κάνει η δεόντως ενισχυμένη UNFICYP (Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών για την Διατήρηση της Ειρήνης στην Κύπρο) επεμβαίνοντας η ίδια και ξεκαθαρίζοντας στους Τούρκους ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν δυνάμεις του ΟΗΕ προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους. Η δύναμη αυτή θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη και καλά εξοπλισμένη προκειμένου να δικαιώσει τη φήμη της και να φέρει αποτελέσματα, αλλά έχω τονίσει δεν μπορούμε να ελπίζουμε παρά σε αποτροπή και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συγκρατηθούν οι Τούρκοι με τα επίπεδα ενόπλων δυνάμεων που εκτιμάται ότι διαθέτουν για να μην αναφερθώ στην αεροπορία τους. Σύμφωνα με μια ρήση δεν μπορούμε να αρνηθούμε την αλήθεια. Η αλήθεια, όμως, μπορεί να παραμείνει κρυμμένη επί πολλά χρόνια. Η διεθνής πολιτική, όπως και οι εθνικές πολιτικές, είναι βρώμικο παιχνίδι που συχνά βασίζεται στην απληστία, τις φιλοδοξίες, την αλαζονεία και τον φόβο. Τότε, λοιπόν, γιατί είπε ψέματα ο Κάλλαχαν και το Φόρεϊν Όφις του; Κυρίως για να αποφύγει να πει δημοσίως ότι η Βρετανία ενέδωσε στον Κίσινγκερ και έχασε την ανεξαρτησία της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της. Επίσης, έπρεπε να διατηρήσει όσο το δυνατόν καθαρότερη την εικόνα του για τις επικείμενες εσωκομματικές εκλογές και την ανάδειξή του σε αρχηγό του Εργατικού κόμματος και μετέπειτα Πρωθυπουργό. Πράγματι, σε λιγότερο από δύο μήνες -και αφού παραιτήθηκε ο Γουίλσον- έγινε Πρωθυπουργός.

Εν κατακλείδι Η βρετανική εξωτερική και αμυντική πολιτική, κυρίως στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία, έχει παραμείνει στην ουσία ίδια με τότε, παρ’όλες τις μελίρρυτες ιμπεριαλιστικές κενολογίες που ξερνούσαν συστηματικά οι κυβερνητικές μηχανές δημοσίων σχέσεων. Οποιαδήποτε λύση στο Αιγαίο ή την Κύπρο στηρίζεται στην ευκόλως εννοούμενη σημασία της Τουρκίας –παρά την όποια αντι-ισραηλινή ρητορική του Ερντογάν για εσωτερική και μουσουλμανική κατανάλωση- και στις βάσεις που είναι πλέον μόνο κατ’ όνομα βρετανικές. Όπως ακριβώς με τα ψέματα για το Ιράκ, και τώρα για το Ιράν, μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε να πιστέψει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες του Ηνωμένου Βασιλείου και του Ισραήλ (ΗΠΗΒΙ) επιζητούν νόμιμη λύση για το Αιγαίο και την Κύπρο. Μόνο πολιτική λύση μπορούν να δώσουν! Και «πολιτική» σημαίνει αγνοώντας πλήρως το διεθνές δίκαιο. Πώς αλλιώς να ελέγξει κανείς την Ανατολική Μεσόγειο και να προσέχει τους Ρώσους, οι οποίοι ήταν κάποτε οι καλύτεροι φίλοι της Ελλάδος μέχρι που ο Βενιζέλος (κι ας μην ξεχνάμε τον Πλαστήρα) τα κατέστρεψε όλα;
Στην Τουρκία ταξίδεψαν τα ηγετικά στελέχη του DEB και συνάντησαν παρακρατικούς παράγοντες που εργάζονται για την αυτονόμηση της ελληνικής Θράκης. Άλλη μια απόδειξη για το ποιο είναι αυτό το κόμμα, στο οποίο δίνουν καθημερινά τα διαπιστευτήριά τους όλοι σχεδόν οι μειονοτικοί υποψήφιοι ενόψει των εκλογών της 6ης Μαΐου…

Σας γράφαμε πρόσφατα για τα ταξίδια του ψευδομουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μέτε στην Τουρκία, το δεύτερο εκ των οποίων σχετιζόταν με το συνέδριο «Η μόρφωση ξεπερνά κάθε εμπόδιο», που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη υπό την αιγίδα της συζύγου του Τούρκου Προέδρου Αμπντουλλάχ Γκιουλ και των Υπουργείων Παιδείας και Κοινωνικής Πολιτικής.

Στο ταξίδι αυτό πάντως ο λεγάμενος είχε και…παρέα, καθώς στο ίδιο συνέδριο παραβρέθηκαν και κάποια άλλα πολύ γνωστά στελέχη της εν Θράκη μειονοτικής πρακτορο-σφηκοφωλιάς. Πρώτος και καλύτερος ο πρόεδρος του τουρκο-κόμματος DEB Μουσταφά Αλή Τσαβούς, αλλά και οι δημοτικοί σύμβουλοι Κομοτηνής (εξελέγησαν με τη στήριξη του DEB, δηλαδή του Προξενείου Κομοτηνής) Σιμπέλ Μουσταφάογλου και Κοράι Χασάν (ο τελευταίος είναι βεβαίως και πρόεδρος της παράνομης «Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής»). Παρόντες ήταν επίσης ο Ερκάν Ρουσέν (πρόεδρος του εν Κομοτηνή “Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας”) και ο Ιλχάν Ταχσίν, διευθυντής της τουρκοφυλλάδας της Κομοτηνής «Μπιρλίκ» (αλλά και εκπρόσωπος τύπου του DEB). Εννοείται φυσικά ότι όλα αυτά τα καλά παιδιά δεν αρκέστηκαν στα…συνεδριακά, αλλά έδωσαν και τα διαπιστευτήριά τους σε κάποια από τα αφεντικά (ίσως να έδωσαν μάλιστα και…αναφορά, γιατί μιλάμε βεβαίως για κανονικά όργανα σε πλήρως διατεταγμένη υπηρεσία).

Στο περιθώριο λοιπόν του συνεδρίου, οι παραπάνω συνάντησαν αρχικά (στις 24 Απριλίου) τον Μπουρχανετίν Χακγκιουντέρ, πρόεδρο του «Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης» (BTTDD) (του γνωστού δηλαδή αλυτρωτικού συλλόγου που έχει παραρτήματα σε πολλές πόλεις της Τουρκίας και προπαγανδίζει την αυτονομία της Δυτικής Θράκης). Στη συνάντηση αυτή που, όπως μας ενημερώνει η επίσημη ιστοσελίδα του DEB, έγινε σε πολύ ζεστό κλίμα, συζητήθηκε και η δραστηριότητα του κόμματος τον τελευταίο καιρό (σ.σ. πολύ έντονη αναμφίβολα), αλλά και το θέμα των ελληνικών εκλογών της 6ης Μαΐου (1η φωτό).

Επίσης, σύμφωνα με τη «Μπιρλίκ», ο πρόεδρος του BTTDD Μπουρχανετίν Χαγκιουντέρ εξέφρασε την ικανοποίηση του για την επίσκεψη, και είπε πως «οι σύλλογοι Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης στην Τουρκία αποτελούν το χέρι των Δυτικοθρακιωτών Τούρκων που ζούνε εδώ…Ήταν πολύ ωραίο ότι εν όψει της συνεδρίασης που θα γίνει στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση με συμμετοχή 70 βουλευτών της Ομάδας Στήριξης Δυτικής Θράκης, βρεθήκαμε εδώ και ανταλλάξαμε απόψεις. Με αυτές τις πρόσφατες πληροφορίες θα μεταφέρουμε τα θέματα μας στο κοινοβούλιο και οι συνομιλίες που θα γίνουν εκεί θα βοηθήσουν τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης». Κανονικότατο πρακτοριλίκι δηλαδή (αν δεν το καταλάβατε)…

Την άλλη μέρα όμως οι εκπρόσωποι του DEB είχαν άλλη μια, ακόμη υψηλότερη συνάντηση, καθώς επισκέφθηκαν τον Χαλήτ Ερέν, διευθυντή του «Κέντρου Έρευνας Ισλαμικής Ιστορίας, Τέχνης και Πολιτισμού» (IRCICA), τον άνθρωπο που κινεί (οικονομικά, πολιτικά και…παραπολιτικά) τα περισσότερα από τα νήματα πίσω από τη δράση όλης αυτής της πρακτοροφωλιάς στην ελληνική Θράκη (και από κάποιους κατονομάζεται μάλιστα ως ο «νομάρχης» της Θράκης). Η επίσκεψη αυτή (2η φωτό) έγινε στο περιθώριο μιας έκθεσης που, όπως μας πληροφορεί η «Μπιρλίκ», διοργάνωνε το IRCICA στην αίθουσα Τζιτ Κασρί του μεγάρου Γιλντίζ στην Κωνσταντινούπολη επ’ ευκαιρία της 1441ης επετείου της Γέννησης του Μωάμεθ. Το τι συζητήθηκε, δεν έγινε επισήμως γνωστό (αν και φυσικά το φανταζόμαστε).

Πάνω που λέγαμε λοιπόν για τις συνεχείς επισκέψεις των διαφόρων υποψηφίων με τα «ελληνικά» κόμματα στα γραφεία του DEB (τόσο στην Κομοτηνή, όσο και στην Ξάνθη), πάνω που λέγαμε και για τον ευρύτερο ρόλο που παίζει αυτό το ρατσιστικό και ουσιαστικά αυτονομιστικό κόμμα που δρα σε συνθήκες πλήρους ελευθερίας μέσα στην ελληνική Θράκη (μια που κανένας γελοίος απ’ όσους αυτοαποκαλούνται εκπρόσωποι των ελληνικών αρχών δεν νοιάζεται), έρχεται «πριν αλέκτωρ λαλήση» και άλλη μια ξεκάθαρη απόδειξη, με αυτές τις επαφές με τον περιβόητο (για όσους γνωρίζουν τι πραγματικά «παίζει» στα παρασκήνια) Χαλήτ Ερέν, αλλά και με τον πρόεδρο ενός κατεξοχήν αλυτρωτικού «δυτικοθρακιώτικου» συλλόγου, που χρηματοδοτείται αδρά από το τουρκικό κράτος. Για τον σύλλογο αυτόν μάλιστα αξίζει να επισημάνουμε ότι ήδη ανακοίνωσε προ ελαχίστων ημερών τη δωρεάν μετάβαση με λεωφορεία στην Ελλάδα για τις εκλογές πολλών από τους χιλιάδες μειονοτικούς της Θράκης που ζουν στην Τουρκία, αλλά διατηρούν την ελληνική υπηκοότητα (και συνεπώς ψηφίζουν εδώ). Άλλο ένα κονβόι λεωφορείων γεμάτων ψηφοφόρους – με ψηφοδέλτιο σταυρωμένο από…ανθρώπους του τουρκικού ΥΠ.ΕΞ. – θα στηθεί λοιπόν, με διοργανωτή τον «Σύλλογο Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης» και φυσικά – επαναλαμβάνουμε – εντελώς δωρεάν. Για να καταλάβετε ασφαλώς το πώς (και πόθεν) πληρώνονται όλα αυτά, εννοείται πως δεν χρειάζεται να είσαστε και μάντεις…

Η επαλήθευση της παροιμίας: "Αλλού τρώνε και πίνουνε και αλλού πάνε και τα δίνουνε"...!!!

Για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται το μεγαλείο της κατάντιας στην όποια έχει περιέλθει η χώρα μας...

Στο ελληνικό τυπογραφείο της πόλης Πετρίτσι, στη Βουλγαρία, επικρατούσε τις τελευταίες εβδομάδες οργασμός δουλειάς. Ο λόγος; Οι εκλογές της 6ης Μαΐου στην Ελλάδα! Ναι καλά διαβάσατε…

Το τυπογραφείο τύπωνε προεκλογικό υλικό Ελλήνων υποψηφίων, που επέλεξαν να τυπώσουν τα φυλλάδια τους στο Πετρίτσι, λόγω, ενδεχομένως, χαμηλότερου κόστους.

Το εν λόγω τυπογραφείο είναι μία μόνο από τις περίπου 150 ελληνικές επιχειρήσεις, κυρίως του κλάδων της κλωστοϋφαντουργίας και των ενδυμάτων, αλλά και του επίπλου και των πλαστικών, που δραστηριοποιούνται, ιδίως την τελευταία 15ετία, στο Πετρίτσι, όπως επισήμανε ο δήμαρχος της πόλης, Βέλιο Ίλιεφ (Velyo Iliev), με την ευκαιρία εκδήλωσης, που πραγματοποιήθηκε απόψε, στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης (ΕΕΘ), με θέμα «Ευκαιρίες ανάπτυξης επιχειρήσεις στις παραμεθόριες περιοχές της Ελλάδας και της Βουλγαρίας».

Όταν χρόνια πριν σκορπιζόταν πακτωλός χρημάτων για τις προεκλογικές εκστρατείες, ποιος θα φανταζόταν ό, τι θα έφταναν στο σημείο οι βουλευτές να ξενιτευτούν για λίγο… χαρτί!

RT News
4 Mαΐου 2012


"Η Ρωσία είναι σε ετοιμότητα για μια προληπτική επίθεση εναντίον των ευρωπαϊκών συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας, αν οι ΗΠΑ αρνηθούν τον διάλογο", δήλωσε ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου των ΕΔ της Ρωσίας, στρατηγός Νικολάι Μακάροφ, κατά τη διάρκεια διήμερης διεθνούς διάσκεψης για τα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας που άρχισε χθες στη Μόσχα.

"Δεδομένου του αποσταθεροποιητικού χαρακτήρα της αντιπυραυλικής άμυνας, δηλαδή της δημιουργίας μιας ψευδαίσθησης αφοπλιστικής [πυρηνικής] επίθεσης για την οποία δεν κατηγορείται κανείς εκ των υστέρων, είναι πιθανό να ληφθούν αναγκαστικά αποφάσεις για μια προληπτική ανάπτυξη επιθετικών όταν η κατάσταση θα γίνει δυσκολότερη", τόνισε ο στρατηγός Μακάροφ απευθυνόμενος στο ακροατήριό του.

Η αντιπροσωπεία του ΝΑΤΟ στο συνέδριο έσπευσε να διαφωνήσει με τον Ρώσο στρατηγό, διευκρινίζοντας ότι το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας δεν θα στοχεύσει ποτέ τη Ρωσία.

Ο αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Αλεξάντερ Ουέρσμπαου, απάντησε ότι τα επιχειρήματα της Ρωσίας δεν τον πείθουν.

Μεταξύ άλλων μέτρων, η Ρωσία έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα αναπτύξει μικρού βεληνεκούς πυραύλους τύπου Iskander στην περιοχή του Καλίνινγκραντ, εάν το ΝΑΤΟ δεν καταλήξει σε συμφωνία μαζί της για την αντιπυραυλική άμυνα.

Η Ρωσία ανησυχεί ότι ο απώτερος στόχος της παγκόσμιας ασπίδας αντιπυραυλικής άμυνας των ΗΠΑ, που εξακολουθεί να επεκτείνεται, είναι η σταδιακή υποτίμηση του πυρηνικού οπλοστασίου της Ρωσίας. Η Μόσχα δηλώνει ότι καμιά χώρα, εκτός από τη Ρωσία, δεν διαθέτει ποσότητα πυρηνικών για στρατιωτική χρήση αρκετή ώστε να αποτελεί σημαντική πυρηνική απειλή για τις ΗΠΑ.

Η πρόταση της Μόσχας για την ανάπτυξη ενός κοινού ευρωπαϊκού συστήματος πυραυλικής άμυνας έχει δυστυχώς απορριφθεί.

Επίσης, η κυβέρνηση Ομπάμα αρνήθηκε να δώσει απτές εγγυήσεις ότι η νέα αντιπυραυλική ασπίδα δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί κατά της Ρωσίας.

Το κεντρικό θέμα της διεθνούς διάσκεψης που οργάνωσε το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας για τις 3 και 4 Μαΐου στη Μόσχα είναι "Ο παράγοντας της πυραυλικής άμυνας στην δημιουργία ενός νέου περιβάλλοντος ασφαλείας" και έχει στόχο τον συσχετισμό των θέσεων αρκετών ενδιαφερόμενων κρατών σχετικά με το φλέγον ζήτημα της αντιπυραυλικής άμυνας.

Πάνω από 200 εμπειρογνώμονες από στρατιωτικές υπηρεσίες 50 χωρών, από τις οποίες οι 28 είναι κράτη μέλη του ΝΑΤΟ, έχουν συγκεντρωθεί στη ρωσική πρωτεύουσα προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις.

Ανοίγοντας τη διεθνή διάσκεψη, ο Ρώσος υπουργός Άμυνας, Ανατόλι Σερντιούκοφ, δήλωσε ότι μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα της αντιπυραυλικής ασπίδας.

"Η κατάσταση κατευθύνεται ουσιαστικά προς ένα αδιέξοδο", παραδέχτηκε ο Σερντιούκοφ.

Παράλληλα, ο Ρώσος Πρόεδρος απηύθυνε χαιρετισμό στη διάσκεψη, εκφράζοντας μήνυμα ελπίδας ότι θα μπορέσει να βρεθεί μια λύση.

"Πιστεύω ότι μπορούμε να βρούμε μια φόρμουλα που θα μπορούσε να συμβάλει ώστε να αποφευχθεί μια διαίρεση σε κερδισμένους και ηττημένους", υπογράμμισε ο Ρώσος Πρόεδρος Μεντβέντεφ.

Στην διάσκεψη συμμετέχουν αρκετές ομάδες εργασίας. Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας πρόκειται να παρουσιάσει μέσω ενός ηλεκτρονικού προγράμματος το πώς η αμερικανική αντιπυραυλική άμυνα στην Ευρώπη πρόκειται να επηρεάσει τις ρωσικές δυνάμεις περιορισμού των πυρηνικών.

Εκτός από τη Ρωσία και τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, στην διάσκεψη της Μόσχας συμμετέχουν εμπειρογνώμονες από την Κίνα, τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία και κράτη μέλη του ΟΣΣΑ (Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας).

Σαν χειρονομία καλής θέλησης, η Ρωσία θα προσφέρει στους σύνεδρους μια ξενάγηση στην καρδιά του του ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος Α-135, κοντά στης Μόσχα.

Κατά τη διάρκεια της διάσκεψης δεν πρόκειται να υπογραφούν επίσημες συμφωνίες.






Έντονη κινητικότητα από τους παράκεντρους κύκλους του τουρκικού προξενείου
Για 4 μουσουλμάνους βουλευτές παλεύει η μειονότητα προετοιμαζόμενη για το... "επόμενο βήμα"
Διάφορα κέντρα σχεδιάζουν με βάσει τον εκλογικό νόμο και την αξιοποίηση του τρίτου κόμματος
Οργανώνονται εξορμήσεις, επισκέψεις σε ορεινή και πεδινή περιοχή, κοινές προσευχές στα τεμένη επιδιώκοντας την μέγιστη συσπείρωση


Έχουν βάλει τον πήχη πολύ ψηλά οι μουσουλμάνοι υποψήφιοι μικρών και μεγάλων κομμάτων, τα διάφορα κέντρα και κόμματα που τους στηρίζουν που επιδιώκουν με κάθε τρόπο την μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση κι εκλογή τους βάζοντας το όριο των 4 βουλευτών σε πρώτη φάση

Τα έντυπά τους προσπαθούν να προσελκύσουν την ματιά του ψηφοφόρου, άλλα δομημένα στο κλασικό στυλ με βιογραφικά και πεπραγμένα του υποψηφίου κι άλλα βγαλμένα από τον τουρκικό κινηματογράφο ή από προπαγανδιστικά τουρκικά φυλλάδια με αποφθέγματα του Ατατούρκ, με επίκληση της «τουρκικής ταυτότητας», δίνουν αυτή την αθέατη αλλά εξόχως σημαντική οπτική των εκλογών στην ελληνική Θράκη.

Τα κόμματα δεν έχουν καταλάβει πόσο έχουν πληγώσει το χριστιανικό στοιχείο που πιστεύει στην συνύπαρξη, που βλέπει όμως να ορθώνονται τείχη προνομιακής αντιμετώπισης των μουσουλμάνων συμπολιτών μόνο και μόνο για να διεκδικήσουν την στήριξη και την ψήφο τους, -βλέπε προσφάτως την τροπολογία για την πληρωμή των προστίμων στα αυθαίρετά τους, και την μείωση κατά 80% έναντι των χριστιανών- χωρίς κάποιος να παίρνει επισήμως θέση πλην των μητροπολιτών της Θράκης.