Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Ιουν 2014

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 

Οι παρακολουθήσεις ήταν μόνον η αρχή: αφού πρώτα γκρίνιαξαν άγρια για τις αποκαλύψεις του Σνούουντεν σχετικά με τις παρακολουθήσεις των Αμερικανών, τώρα, όπως δημοσιοποίησαν Τα Νέα του περασμένου Σαββάτου, προκύπτει ότι οι Γερμανοί παρακολουθούν κι εκείνοι συστηματικά τους πάντες και τα πάντα. Κι όχι μόνον το κάνουν, αλλά δεν δείχνουν και καμία διάθεση συγνώμης – αντιθέτως, επί της ουσίας υπερασπίζονται την τακτική τους η οποία δεν πρόκειται να διακοπεί...

Με αυτό τον τρόπο καθίσταται άμεσα σαφές ότι το Βερολίνο επιστρέφει πλέον στη λογική και την πρακτική της μεγάλης δύναμης: όχι απλώς της μεγάλης οικονομικής, αλλά, πια, της γεωπολιτικής δύναμης.

Ηταν φυσικά κάτι που όποιος βλέπει τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη τα τελευταία πέντε σχεδόν χρόνια μέσα από την κρίση χρέους το ανέμενε.

Εκείνο όμως που δεν ανέμενε τόσο γρήγορα ούτε και ο πιο συστηματικός και κριτικός παρατηρητής της νέας γερμανικής ηγεμονίας, είναι άλλο: είναι η επιστροφή του Βερολίνου στα όπλα.

Ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας Γκάουκ δήλωσε, επίσης το Σάββατο, ότι η Γερμανία πρέπει πλέον να εγκαταλείψει τη λογική των παλιότερων δεκαετιών και να ανταποκριθεί στις νέες “υποχρεώσεις” της στο στρατιωτικό πεδίο. Η χώρα του είναι μια δύναμη που πρέπει να αναλάβει μεγάλες ευθύνες, είπε. Και θα το πράξει.

Με άλλα λόγια, εισερχόμαστε πλέον στην περίοδο του πλήρους στρατιωτικού επανεξοπλισμού της Γερμανίας για πρώτη φορά μετά το 1945.

Και αυτό συμβαίνει με τις ευλογίες, δυστυχώς, της Ουάσιγκτον που υπό τον πρόεδρο Ομπάμα έχει φανεί αδιάφορη για την παρουσία της Αμερικής στον κόσμο, αλλά και με την σιωπηρή ανοχή των πάλαι ποτέ μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης, η οποιά έχει ήδη μετατραπεί σε γερμανική.

Η τεράστια σημασία του κενού που έχουν, λίαν παραδόξως, αφήσει στη διεθνή σκηνή οι ΗΠΑ φάνηκε με τον πιο έντονο τρόπο στη Συρία, στην Ουκρανία, αλλά ταυτόχρονα και στο Ιράκ με τις μαζικές δολοφονίες από τους ισλαμιστές. Τώρα, η Γερμανία φιλοδοξεί πλέον ανοιχτά να καλύψει ένα μέρος αυτού του κενού.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η χώρα διαθέτει μία από τις κορυφαίες πολεμικές βιομηχανίες στον κόσμο και η επαναδημιουργία ενός ισχυρότατου γερμανικού στρατού είναι για το Βερολίνο μία σχετικά απλή υπόθεση. Αυτό δε, δεν ισχύει μόνον για το συμβατικό, αλλά και για το πυρηνικό πεδίο, καθώς οι γερμανοί είναι αναμφίβολα κάτοχοι της σχετικής τεχνολογίας και, ταυτόχρονα, πολύ καλοί στο να διατηρούν επτασφράγιστα τα κρατικά μυστικά τους...

Οι Γερμανοί λοιπόν επιστρέφουν στα όπλα. Η μεγάλη στροφή ήδη εκφωνήθηκε, χωρίς να φέρει αντιδράσεις.

Μένει λοιπόν να τη δούμε πια να εκτελείται. Και αυτή και τα αποτελέσματά της.

Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επίθεση νατοϊκών δυνάμεων στην «νέα Ρωσία»;

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών 

Στις Βρυξέλλες οι νατοϊκοί εταίροι συζητούν ήδη, ένα νέο πακέτο μέτρων για την παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς το καθεστώς της Ουκρανίας. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, δήλωσε ότι οι Βρυξέλλες ετοιμάζουν ένα πακέτο μέτρων για την αύξηση της αμυντικής ικανότητας της Ουκρανίας και τον εκσυγχρονισμό του ουκρανικού στρατού. Στα τέλη Ιουνίου, θα παρθούν οι τελικές αποφάσεις από τους υπουργούς Εξωτερικών των χωρών μελών της συμμαχίας.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ δεν προχώρησε σε λεπτομέρειες, σημειώνοντας ότι η βοήθεια θα είναι «εξαιρετική πρακτική και θα επιτρέπει στην Ουκρανία, για παράδειγμα, την πρόσβαση στην στρατιωτική εκπαίδευση του ΝΑΤΟ, αλλά και σε άλλα ζητήματα». Η νέα κυβέρνηση της Ουκρανίας έχει επανειλημμένως ζητήσει από τις Βρυξέλλες στρατιωτική βοήθεια. Ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει μόνο μια περιορισμένη υποστήριξη, με την παροχή του λεγόμενου «μη θανατηφόρου εξοπλισμού» του ΝΑΤΟ όπως, αλεξίσφαιρα γιλέκα, στολές, συσκευές νυχτερινής όρασης και συσκευές επικοινωνιών.

Η Πολιτική ηγεσία του ΝΑΤΟ πρόσφατα απέστειλε σαφή μηνύματα ότι δεν αποκλείει την παράδοση υψηλής ποιότητας στρατιωτικής βοήθειας, συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας βαρέως εξοπλισμού όπως (αεροσκάφη, άρματα μάχης, πυροβολικό). Η δυνατότητα αυτή δεν την αποκλείει και ο ανώτατος αρχηγός του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, ( SACEUR) Πτέραρχος Philip Breedlove.

Μέσω της υπηρεσίας Τύπου, η συμμαχία αποκηρύσσει εν μέρει αυτές τις πληροφορίες. Σημειώνοντας ότι «το ΝΑΤΟ ως οργανισμός δεν έχει το δικό του στρατιωτικό εξοπλισμό, τεχνολογία και όπλα. Όλα αυτά είναι σχετικά με την ισορροπία των κρατών μελών, τα οποία θα πρέπει να πάρουν τις σχετικές αποφάσεις με την κατανομή της βοήθειας αυτής».

Ωστόσο, υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι το ΝΑΤΟ θα παράσχει στρατιωτική βοήθεια, για την καταστολή της εξέγερσης στην περιοχή της αυτoανακυρηχθήσας Νέας Ρωσίας. Ο Anders Fogh Rasmussen στην σελίδα του, σε κοινωνικό δίκτυο έγραψε ότι, η Ισπανία είναι έτοιμη να παράσχει στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία.

«Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό ότι, η Ισπανία προσφέρει μια ποικιλία από πολεμικά πλοία και μαχητικά, ανταποκρινόμενη στην οξεία κρίση στην Ουκρανία», σχολίασε ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, σχετικά με τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων με τον Ισπανό Υπουργό Εξωτερικών, Jose Manuel Garcia-Margalit την στιγμή μάλιστα που σοβεί θεσμική κρίση στην χώρα, με την παραίτηση του ισπανού μονάρχη Χουάν Κάρλος.

Επίσης, είναι πολύ εφικτή η στρατιωτική-τεχνική συμβολή στην διαδικασία της "ειρήνευσης" στην Ουκρανίας και από την πολωνική ηγεσία.

Η νομιμοποίηση μιας ενδεχόμενης στρατιωτικής επέμβασης στην Ουκρανία θεωρείται κάτι παραπάνω από σίγουρη, μέσω των δυτικών μηχανισμών. Αναφορές ανεξάρτητωνπαρατηρητών, καταδεικνύουν ως κύρια απειλή την Ρωσία, η οποία υποτίθεται ότι έχει και την κύρια ευθύνη για την κλιμάκωση της βίας. Σύμφωνα με τον Α. Ρασμούσεν, από την άλλη πλευρά η Μόσχα «βλέπει» το ΝΑΤΟ ως τον κύριο εχθρό. Αυτό με τη σειρά του, απαιτεί μακροπρόθεσμα στρατιωτικά μέτρα, για την προστασία των αντολικο- ευρωπαίων συμμάχων του ΝΑΤΟ.

«Σχετικά με το μέγεθος της στρατιωτικής βοήθειας που θα δοθεί στο Κίεβο από την συμμαχία, είναι πολύ νωρίς για να πούμε κάτι», δήλωσε ο αρχισυντάκτης του ρωσικού αμυντικού περιοδικού «Арсенал Отечества» (Το οπλοστάσιο της Πατρίδας) Victor Murakhovski. 

Ο ίδιος δηλώνει σε συνέντευξη ότι:

- Μετά από όλα αυτά, το ΝΑΤΟ παραμένει μια πολύπλοκη γραφειοκρατική οργάνωση, με πολυδαίδαλη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ενώ ορισμένα ζητήματα απαιτούν ομοφωνία και συναίνεση από όλες τα κράτη μέλη.
Τα Μέλη της συμμαχίας μπορούν να ενεργήσουν με αποκλειστικό σκοπό να παρακάμψουν τις Βρυξέλλες;

- Μια τέτοια ευκαιρία θα την έχουν. Επισήμως, αυτή δεν θα πρέπει να θεωρείται βοήθεια του ΝΑΤΟ, διότι στην πραγματικότητα θα σημαίνει επίσημη συμμετοχή της συμμαχίας στις μάχες, στην ανατολική Ουκρανία. Για να κυριολεκτήσουμε, αυτός ο εξοπλισμός δεν μπορεί να είναι ένας εξοπλισμός του ΝΑΤΟ. Επειδή στην ίδια Πολωνία πχ. υπάρχει αρκετός σοβιετικής κατασκευής εξοπλισμός, σε αντίθεση με την Ισπανία, η οποία σχεδιάζει να παραδώσει οχήματα αμερικανικής και ευρωπαϊκής παραγωγής.
Όσον αφορά τα αποκαλούμενα «μη θανατηφόρα» όπλα, που είναι διαθέσιμα, οι ρωσικές πολιτοφυλακές έχουν επανειλημμένα κατασχέσει ως λάφυρα, αλεξίσφαιρα γιλέκα, μέσα επικοινωνίας, και μηχανικό εξοπλισμό δυτικής προελεύσεως.

- Πόσο σημαντικό αυτό το είδος της βοήθειας;

- Δεν νομίζω ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ριζική καμπή στο θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Οι Ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις είναι απίθανο να βοηθήσουν αποτελεσματικά. Άλλωστε τα κρούσματα λιποταξίας είναι αρκετά στον ουκρανικό στρατό. Το ουκρανικό στρατιωτικό προσωπικό θα πρέπει να επανεκπαιδευτεί, σύμφωνα με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ. Μια διαδικασία που μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια.

- Το όλο σκηνικό αποτελεί μια επανάληψη του σεναρίου του Βιετνάμ, όταν οι σοβιετικοί εμπειρογνώμονες διακινούσαν ινκόγκνιτο εξελιγμένο στρατιωτικό εξοπλισμό;

- Φυσικά. Ειδικά τώρα που δυτικοί μισθοφόροι στην Ουκρανία πολεμούν από την πλευρά του καθεστώτος του Κιέβου. Ωστόσο, αυτοί δεν είναι στρατιώτες, αλλά εργαζόμενοι ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών, έχουμε δηλαδή έμμεση τεχνική συμμετοχή του ΝΑΤΟ. Πρώτα απ 'όλα, οι ιδιωτικοί στρατιωτικοί εκπαιδευτές σχεδιάζουν, εκπαιδεύουν και εκτελούν, πλείστες τακτικές του ανορθόδοξου πολέμου. Η συμμετοχή ενεργών στρατευμάτων του ΝΑΤΟ θα είναι πολύ προβληματική για το ίδιο το ΝΑΤΟ και για την Ρωσία. Όμως,η μια ευρεία συμμετοχή «εργαζόμενων» των ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών, γιατί όχι. Είναι ήδη σε πόλεμο με τις ρωσικές πολιτοφυλακές. Η εμπειρία, σε ειδικά κυβερνητικά συμβόλαια με ιδιωτικούς στρατούς στο Κόσμο είναι αρκετά διαδεδομένο πράγμα στον κόσμο (βλέπε Αφγανιστάν, Ιράκ και άλλα "καυτά σημεία του πλανήτη"). Τίποτα δεν πρόκειται να εμποδίσει το Κίεβο να δαπανήσει χρήματα για τον σκοπό αυτό.

- Η Ουάσιγκτον είναι πρόθυμη να το υποστηρίξει...

- Βεβαίως. Ως αποτέλεσμα, η Ουκρανία θα αποτελέσει ένα νέο « στρατιωτικό πεδίο» στρατιωτικό-τεχνικής "μάχης" μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ. Παρεμπιπτόντως, στον πόλεμο του Βιετνάμ εκτός από την ΕΣΣΔ και τις ΗΠΑ συμμετείχαν έμμεσα, ακόμη και χώρες όπως η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία. Επιπλέον, σε αντίθεση με την παρούσα χρονική στιγμή, δεν υπήρχαν καθόλου ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες. Σήμερα υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες ιδιωτικοί στρατοί από πενήντα χώρες στην αγορά », « Soldier Of Fortune» όπως ονομάζονται αγγλιστί.

- Μπορούμε να πούμε ότι το ΝΑΤΟ περιλαμβάνει την Ουκρανία στην τροχιά επιρροής του, χωρίς όμως της παρέχει την επίσημη ιδιότητα του μέλους;

- Αυτή η διαδικασία θα πάρει πολύ χρόνο. Εάν ανοίξετε την «Λευκή Βίβλο» του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας, επί Βίκτωρ Γιουσένκο, αναφέρεται ότι, στο εγγύς μέλλον οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας θα αποτελέσουν ένα κρίσιμο στοιχείο για την εξασφάλιση της ασφάλειας εντός της Συμμαχίας.

- Τότε ήταν μια δήλωση, κατά της επανάστασης του Μαϊντάν η κάτι άλλο;

- Γιατί να γίνει αυτή η δήλωση. Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις θα συμμετάσχουν ενεργά σε κοινές δραστηριότητες με το ΝΑΤΟ. Μπορούμε να θυμηθούμε τη «Σύμπραξη για την Ειρήνη», για να μην αναφέρουμε την ανταλλαγή εμπειριών και την από κοινού κατάρτιση του προσωπικού. Σχεδόν όλη η ουκρανική στρατιωτική ηγεσία του στρατού της "ανεξαρτησίας", εκπαιδεύτηκε στα σχολεία του ΝΑΤΟ. Ο πρώην υπουργός Άμυνας Gritsenko έχει φοιτήσει σε Σχολή της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Και αυτό δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση, μιας δεν αναφέρονται όλα. Πολλοί διοικητές μεσαίου επιπέδου (συνταγματάρχες και αντισυνταγματάρχες) έχουν εκπαιδευτεί σε νατοϊκά σχολειά. Στο πλαίσιο των ετήσιων στρατιωτικών ασκήσεων, οι ασκήσεις της Ουκρανίας και του ΝΑΤΟ θα ενισχύσουν τις γνώσεις τους στην πράξη. Αυτό είναι ένας παλιός τρόπος, ο οποίος παραμένει αμετάβλητος.

- Η ηγεσία του ΝΑΤΟ αρνήθηκε κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

- Καμία από τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, δεν θέλει οι στρατιώτες της να πάρουν μέρος σε συγκρούσεις στο έδαφος της Ουκρανίας. Ωστόσο, είναι αναγκαία μια σειρά από μέτρα, με σκοπό η στρατιωτική βοήθεια να επεκτείνεται συνεχώς. Το πρόβλημα αποτελεί η λεγόμενη «Αντιτρομοκρατική επιχείρηση», η οποία απαιτεί μια μεγάλη οικονομική ενίσχυση. Και αυτό διότι οι μισθοφόροι πρέπει να πληρώνονται αμέσως, και όχι να λαμβάνουν υποσχέσεις. Δεν μιλώ για τα λειτουργικά έξοδα που απαιτούνται από τον συνεχή εφοδιασμό με πυρομαχικά, καύσιμα και λιπαντικά, τον στρατιωτικό εξοπλισμό, αλλά και τα χρήματα που απαιτούνται για την σίτισή τους. Στο πλαίσιο αυτό ένα ποσό γύρω στα 23 εκατομμύρια δολάρια θα είναι αρκετό για να καλύψει τουλάχιστον το κόστος λειτουργίας.

- Έχουμε δηλαδή την δημιουργία νατοϊκών στρατιωτικών υποδομών δίπλα στα ρωσικά σύνορα;

- Αυτό αποτελεί έναν μακρινό στόχο, ο οποίος όμως είναι ένα σοβαρότατο γεγονός. Αυτό, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει την δημιουργία ενός δικτύου αεροδρομίων, εγκαταστάσεων και αποθήκευσης οπλισμού, σύμφωνα με τα νατοϊκά στάνταρ, logistics και ούτω καθεξής. Σήμερα είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε γι 'αυτό. Πιο μακροπρόθεσμα όμως αυτό θα είναι δυνατόν. Σχετικά με τον κίνδυνο αυτό, έχει επανειλημμένα πραγματοποιήσει δηλώσεις ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν.

- Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί;

- Τόσο διπλωματικά και όσο και με στρατιωτικά μέσα. Τελικά, αποφασίσθηκε η δημιουργία μιας «κόκκινης γραμμής». Ο Πρόεδρος είπε ότι δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να συμβεί κάτι τέτοιο. Η Ιστορία της Κριμαίας έχει επιβεβαιώσει ότι αυτά δεν μένουν μόνο στα λόγια.

- Η Ρωσία θα παράσχει στρατιωτική βοήθεια προς τις δυνάμεις της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας ως ένα αντίβαρο;

- Είναι σαφές ότι αυτό γίνεται, αλλά δεν διαφημίζεται. Δεν νομίζω ότι αξίζει να ομιλούμε ανοικτά για αυτό. Αλλά η Μόσχα διαθέτει τις μεθόδους, τους τρόπους αλλά και τα μέσα, για την αντιμετώπιση της υπόγειας «προέλασης» του ΝΑΤΟ προς τα σύνορά μας.

- Διαφαίνεται ότι η στρατιωτική μηχανή του Κιέβου, ελέγχεται πλήρως από το ΝΑΤΟ

- Εάν καταφτάσουν στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες στην Ουκρανία από το ΝΑΤΟ, αυτό σημαίνει ότι η χώρα έχει πραγματικά ενσωματωθεί στη δομή του δυτικού μπλοκ. Ακόμα και σήμερα, ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες που ανήκουν σε χώρες του ΝΑΤΟ δρουν στο έδαφος της Ουκρανίας.

- Πώς πρέπει να αντιδράσει σε αυτό η Ρωσία;

- Η Ουκρανία δεν είναι η Γεωργία, το ΝΑΤΟ δεν θα δεχθεί κάτι ανάλογο. Κατ 'αρχήν, οι νέες χώρες της συμμαχίας όπως η Πολωνία, θα το ήθελαν, αλλά οι «παλιές» όπως Γερμανία, Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχουν διαφορετική άποψη για το θέμα αυτό. Ναι, θα προμηθεύσουν όπλα, εξοπλισμό, και οτιδήποτε άλλο απαιτηθεί, αλλά έως εκεί. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η Ουκρανία έχει εδαφικά προβλήματα. Απλά κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει την Ρωσία. Είναι αρκετό να κατανοήσουν ότι εμείς ελέγχουμε το χώρο μας και έχουμε τη δικά μας εθνικά συμφέροντα.
Εδώ υπάρχει ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα. Ακόμα και ένας ένθερμος σύμμαχος των ΗΠΑ, όπως η Βρετανία, αρνήθηκε πρόσφατα να υποστηρίξει την Αμερική στο συριακό ζήτημα. Τι μπορούμε να πούμε για τη Γερμανία, την Ιταλία και την Γαλλία. Χώρες δηλαδή όπου οι πολίτες τους αντιτίθενται σφόδρα στην αντι-ρωσική επέμβαση, όσον αφορά τις κυρώσεις. Αυτό αποδεικνύεται και από τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων. Την ίδια στιγμή, να υπενθυμίσω και την παράμετρο της πολιτικής σε χώρες που βρίσκονται σε ενεργή προεκλογική περίοδο. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να βασίζονται και στη γνώμη των ψηφοφόρων.
Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, οι χώρες του ΝΑΤΟ έχουν μειώσει τον αμυντικό προϋπολογισμό τους κατά 30-40%. Ενώ η Ρωσία και η Κίνα έχει αυξήσει τη χρηματοδότηση στον τομέα της άμυνας. Οι Ευρωπαϊκές χώρες κινούνται στην άκρα λιτότητα και στον τομέα της άμυνας, παρά τις εξαγγελίες του ΝΑΤΟ. Κανείς δεν θέλει μια νέα επιβάρυνση, λόγω της Ουκρανίας, η οποία είναι αφερέγγυα και αρνείται να πληρώσει τα χρέη της. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η μη πληρωμή των προμηθειών ρωσικού φυσικού αερίου αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα.

- Θα πληρώσουν δηλαδή για έναν νέο στρατιωτικό εξοπλισμό στο Κίεβο.

- Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι χώρες του ΝΑΤΟ θα προμηθεύσουν απηρχαιωμένο στρατιωτικό εξοπλισμό. Φυσικά, μπορεί θα εξακολουθεί να είναι αποτελεσματικός. Εναλλακτικά, η Ουκρανία μπορεί να παραλάβει τα απομεινάρια της σοβιετικής στρατιωτικής κληρονομιάς των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.
Η Ουκρανία δεν δείχνει ενδιαφέρον για την είσοδο της στο ΝΑΤΟ ως πλήρες μέλος, συμφωνώ με την τοποθέτηση του μέλους της Επιτροπής Άμυνας της Δούμας, Vyacheslav Tetekin.
Στην περίπτωση αυτή, η δύση θα πρέπει να αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για μια στρατιωτική υποστήριξη στην χώρα αυτή. Η Δύση προτιμά να προμηθεύσει με οπλισμό την Ουκρανία και τους Ουκρανούς. Η υποστήριξη των νεο-ναζιστικών δυνάμεων σε αυτή τη χώρα, δεν είχε ως εφαλτήριο τις δηλώσεις του κ. Ράσμουσεν. Αλλά λόγω της μεταβαλλόμενης φύσης της επανάστασης του Μαϊντάν, τα ειρηνικά κοινωνικο-πολιτικά αιτήματα για την ανατροπή της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, εμπνεύστηκαν από τις Δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών. Δηλαδή το ΝΑΤΟ όλο αυτό το διάστημα συμμετείχε ενεργά. Πολλοί ειδικοί λένε ότι η Ουκρανία δεν κυβερνιέται από τον πρόεδρο Poroshenko, αλλά από τον πρέσβη των ΗΠΑ.
Υπενθυμίζεται ότι η αλλαγή της φύσης των επεμβάσεων του ΝΑΤΟ εναντίον των ανεξάρτητων κρατών, ξεκίνησε με το Αφγανιστάν, αλλά έγινε ιδιαίτερα εμφανής στην Λιβύη και την Συρία. Δεν χρησιμοποιούνται πλέον τακτικές δυνάμεις της συμμαχίας, αλλά ιδιωτικοί στρατοί μισθοφόρων. Εν μέρει από τους κατοίκους της κάθε χώρας περιοχής, εν μέρει από ξενόφερτους μαχητές από άλλες χώρες. Στην Ουκρανία γίνεται ήδη ένας εμφύλιος πόλεμος, αλλά στην πραγματικότητα, πρόκειται για άλλον ένα γύρο ξένων επεμβάσεων.

- Μια αναλογία δηλαδή με τα γεγονότα της αυγής του σοβιετικού καθεστώτος (1918) στη Ρωσία.

- Απολύτως. Ακριβώς ότι συνέβη το 1918-1921με την παρέμβαση της Αντάντ, η οποία πραγματοποιήθηκε με τη μορφή του πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Χωρίς την οικονομική, στρατιωτική, τεχνική και οργανωτική υποστήριξη από το εξωτερικό, χωρίς τύπους σαν τον ναύαρχο Κολτσάκ, ή επίθεση δεν θα είχε διαρκέσει τόσο πολύ. Η Ουκρανία σήμερα έχει να αντιμετωπίσει την ίδια κατάσταση. Κατ 'εντολή της Δύσης σχηματίζονται στρατιές μισθοφόρων, και ρίχνονται στην καταστολή των εξεγέρσεων του πληθυσμού της Νέας Ρωσίας. Αρχικά, οι Σύμμαχοι προσπάθησαν να επιστρέψουν στην εξουσία τις ρωσικές φιλο-δυτικές δυνάμεις, οι οποίες θα συνέχιζαν τον πόλεμο κατά της Γερμανίας. Τότε (1918) υπήρξε ένας άλλος στόχος, η ανατροπή της εχθρική ιδεολογίας των Μπολσεβίκων.
Στην Ουκρανία, συμβαίνει περίπου το ίδιο, αλλά με μια μικρή τροποποίηση, για να βοηθηθεί να παραμείνει στην εξουσία η φιλοδυτική κυβέρνηση. Δηλαδή οι ουκρανοί πολίτες πρέπει να γίνουν «βορά των κανονιών» των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Επιπλέον, είμαι πεπεισμένος ότι, υπό το πρόσχημα των εργαζομένων σε ιδιωτικούς στρατούς στην Ουκρανία, άνδρες των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων έχουν παρεισφρήσει μέσα στις τάξεις τους. Αυτό σημαίνει ότι η διεθνοποίηση της σύγκρουσης βρίσκεται σε εξέλιξη.

- Γιατί έχουμε παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία από χώρες όπως η Ισπανία και η Πολωνία;

- Η Ισπανία έχει αρκετά τα δικά της οικονομικά προβλήματα. Μόνο οι πιο εξαρτημένες χώρες, έλαβαν οδηγίες από τις Βρυξέλλες.

- Μέσα από το αρχηγείο του ΝΑΤΟ;

- Και, την ίδια στιγμή, στους διαδρόμους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ τα δύο "πόδια" του ίδιου "αρπακτικού". Το ένα είναι οικονομικό, το άλλο πολιτικό-στρατιωτικό. Σε αντάλλαγμα για την οικονομική στήριξη από την ΕΕ, ορισμένες χώρες, θα πρέπει να στείλουν στην Ουκρανία τους «εθελοντές» τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ρωσία είναι υποχρεωμένη να λάβει μέτρα αντιποίνων. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για την απευθείας είσοδο των στρατευμάτων μας. Πρέπει να βοηθήσουμε τις δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Lugansk, με δικούς μας εθελοντές, όπλα, οικονομική βοήθεια κα άλλους πόρους. Η τακτική αυτή είχε αποδειχθεί αποτελεσματική στη δεκαετία του 1930 στην Ισπανία. Στη συνέχεια, οι ισπανοί Ρεπουμπλικάνοι χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία εναντίον των συνδυασμένων δυνάμεων της Ευρώπης. Αν δεν υπήρχε προδοσία των δυτικών δημοκρατιών, ο Franco δεν θα μπορούσε να κρατήσει τη θέση του δικτάτορα για μια ζωή.

- Ποιοι είναι οι μακροπρόθεσμοι στόχοι του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία επιπλέον του γεωπολιτικού διαχωρισμού της από τη Ρωσία;

- Σε περίπτωση ήττας των φιλορωσικών δυνάμεων της Νέας Ρωσίας είναι σχεδόν αναπόφευκτη η ανάπτυξη της αμερικανικής αντιπυραυλικής άμυνας στα σύνορά μας. Εάν η Δύση έως τώρα, είχε «διεισδύσει» με κεκαλυμμένο προσωπείο στο ουδέτερο καθεστώς της Ουκρανίας, σήμερα «οι μάσκες» έπεσαν εντελώς. Έτσι, οι αμερικανικοί πύραυλοι και οι αεροπορικές βάσεις με τα σύγχρονα αεροσκάφη, θα εγκατασταθούν σε άμεση εδαφική εγγύτητα με την επικράτεια της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Αυτό δημιουργεί μια τεράστια απειλή για την ρωσική ασφάλεια.

- Η Μόσχα θα επανεξετάσει την προηγούμενη πορεία της συνεργασίας με το ΝΑΤΟ, υπό το πρίσμα των γεγονότων στην Ουκρανία;

- Η πολιτική της προσέγγισης με το ΝΑΤΟ ήταν αρχικά φαύλα. Η προσέγγιση αυτή δημιουργήθηκε αρχικά με ένα μόνο σκοπό να αντιμετωπίσει τη Ρωσία. Σύμφωνα με την παροιμιώδη έκφραση του Στρατηγού Ντε Γκώλ το ΝΑΤΟ έχει δημιουργηθεί, «με σκοπό να κρατήσει την Αμερική μέσα στην Ευρώπη, την Γερμανία ταπεινωμένη, και την Ρωσία έξω από την Ευρώπη. Κάνετε τους φιλίες με τον εχθρό μόνο εάν πρόκειται να προβεί σε παραχωρήσεις».
Υπενθυμίζεται ότι η ενάσκηση πολιτικής με την χρήση μισθοφορικών στρατών είναι πολύ παλαιά. Αυτός ακριβώς ήταν ο τρόπος να αλωθεί το Βυζάντιο και να πέσει η βασιλεύουσα το 1204. Οι ορδές των μισθοφόρων κατέκλυσαν και τότε την Ευρώπη αποτελώντας ένα από τα πιο προσοδοφόρα επαγγέλματα. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι και οι βυζαντινοί αυτοκράτορες χρησιμοποίησαν για ιδία χρήση του μισθοφόρους με ολέθρια αποτελέσματα για το ίδιο το Βυζάντιο.


Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας

Την Παρασκευή 20 Ιουνίου παρουσιάζεται στο κτίριο της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ο τόμος με τα Πρακτικά της διημερίδας για το μάθημα των Θρησκευτικών, την οποία διοργάνωσε το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου στις 12 και τις 13 Μαρτίου 2013. Ο τόμος είναι αφιερωμένος στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμο και θα παρουσιαστεί από τον κοσμήτορα της Νομικής Σχολής ΑΠΘ Νικόλαο Ιντζεσίλογλου. Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να παρουσιάσω συνοπτικά ορισμένες παλαιότερες και νεότερες σκέψεις μου για το θέμα.

Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι σήμερα πολύ πιο χρήσιμο και αναγκαίο για τη διαμόρφωση του ήθους και του χαρακτήρα των νέων μας. Παιδεία δεν είναι μόνον η ξερή μετάδοση γνώσεων και πληροφοριών. Είναι πρωτίστως η διάπλαση χαρακτήρων, η διαμόρφωση ανθρώπων ολοκληρωμένων. Σωστή παιδεία δεν είναι μόνον η καθοδήγηση στην εξεύρεση επαγγέλματος, αλλά και η υποβοήθηση των νέων μας να γίνουν κοινωνικά χρήσιμοι, με αίσθημα φιλανθρωπίας, αλληλεγγύης, πατριωτισμού και με δημοκρατικότητα όχι ασύδοτη, αλλά υπεύθυνη!

Η ορθόδοξη χριστιανική αγωγή σε όλες τις βαθμίδες του σχολείου είναι ίσως η καλύτερη μέθοδος για να δώσουμε στα παιδιά μας ελπίδα και αισιοδοξία μέσα στην πολύμορφη κρίση που ζούμε. Είναι η δοκιμασμένη συνταγή για να τα απομακρύνουμε από απάνθρωπους ολοκληρωτισμούς που ευδοκίμησαν στον Μεσοπόλεμο, από ρατσιστικές ή ψευδοεπαναστατικές ιδέες των δύο άκρων. Για να μάθουν να σέβονται τους γονείς, τους δασκάλους, τους αδυνάτους, τους πάσχοντες, τους έχοντες μεγαλύτερη ανάγκη φροντίδας. Για να σέβονται την παράδοση του λαού μας, αλλά και για να κατανοούν το δικαίωμα κάθε ανθρώπου και κάθε λαού να έχει τη δική του θρησκεία και παράδοση.

Η ορθόδοξη χριστιανική κληρονομιά μας είναι στοιχείο άρρηκτα συνδεδεμένο με την Ιστορία μας, την εθνική μας αξιοπρέπεια, με τους ήρωες και τους μάρτυρες του λαού μας. Η Βίβλος, οι πατέρες, η ιστορία της Εκκλησίας μας, η κοινωνική, παιδευτική και εθνική προσφορά του κλήρου μας, η ιδιοπροσωπία της ορθόδοξης χριστιανικής τέχνης, η συμβολή της Εκκλησίας στη διατήρηση της διαχρονικής μας γλώσσας, η επίδραση του Ορθοδόξου Ελληνισμού στην οικοδόμηση του πολιτισμού των βαλκανικών και ανατολικών ευρωπαϊκών λαών, αυτά και πολλά άλλα δίνουν στους νέους μας μια σφαιρική εικόνα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του Γένους μας. Τότε θα κατανοήσουν καλύτερα γιατί ο Αγγλος Γκίλφορδ, ιδρυτής της Ιονίου Ακαδημίας στην Κέρκυρα τον 19ο αιώνα, θεώρησε απαραίτητο να βαπτισθεί ορθόδοξος για να αισθανθεί περισσότερο Ελληνας. Τότε θα αντιληφθούν καλύτερα γιατί εκατομμύρια Ρώσων, Ουκρανών και άλλων σλαβικών εθνοτήτων γράφουν με το κυριλλικό-βυζαντινό αλφάβητο.

Η υποχρεωτικότητα του μαθήματος έχει κριθεί τελεσίδικα με απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Χανίων του Δεκεμβρίου 2012. Ετσι καταργήθηκε η γνωμοδότηση του Συνηγόρου του Πολίτη Γ. Καμίνη του 2007 και επανήλθε η τάξη. Πρέπει πάραυτα αυτή η απόφαση να εφαρμοστεί σε όλα τα σχολεία και να απαλλάσσονται του μαθήματος μόνον οι ετερόδοξοι (π.χ. ρωμαιοκαθολικοί) και οι αλλόθρησκοι (π.χ. μουσουλμάνοι) με υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους. Επίσης για τους απαλλασσομένους πρέπει να ορισθεί συγκεκριμένο εναλλακτικό και βαθμολογούμενο μάθημα, όπως γίνεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ετσι θα παύσει να είναι η απαλλαγή κίνητρο για παιχνίδι ή για γρηγορότερη φυγή προς το φροντιστήριο.

Το περιεχόμενο του μαθήματος βάσει των πορισμάτων της διημερίδας και της δικαστικής αποφάσεως πρέπει να παραμείνει ορθόδοξο χριστιανικό και να μην αποκτήσει θρησκειολογικό-πολυπολιτισμικό χαρακτήρα. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το μάθημα βασίζεται στην επικρατούσα θρησκεία. Τα πολυπολιτισμικά πειράματα απέτυχαν πανευρωπαϊκώς, όπως ομολογείται από πολιτικούς και διανοητές. Ας μη μεταφέρουμε αποτυχημένα πρότυπα στο ελληνικό σχολείο.

Η ελληνορθόδοξη παιδεία υπήρξε το στήριγμά μας σε κάθε δύσκολη περίοδο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Οι τουρκοπράκτορες προσπαθούν να εμφανίσουν τους Έλληνες ως… απειλή για τους μουσουλμάνους της Θράκης 
Επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες  

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Επικίνδυνη πόλωση και κλίμα δημιουργίας εν δυνάμει απειλής προς τους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης επιχειρεί η τουρκόγλωσση εφημερίδα Birlik, παρουσιάζοντας «ρεπορτάζ» από ασκήσεις της Ελληνικής Εθνοφυλακής.

Το «ρεπορτάζ» είναι στοχευμένο στη διάχυση φόβου και αδιόρατης απειλής και εχθρικότητας που προσπαθεί να εισάγει στους μουσουλμάνους της Θράκης ο συντάκτης του τουρκο-προξενικού εντύπου και αποτελεί ένα αχνό δείγμα των προθέσεων της Άγκυρας, η οποία επιθυμεί να εισάγει αρχικά την αίσθηση ανασφάλειας (με την σχετική υποβοήθηση από τους «βαλτούς» στα μουσουλμανικά καφενεία) μεταξύ των μουσουλμάνων της Θράκης και στη συνέχεια να τους οργανώσει σε ομάδες «άμυνας» έναντι των «Ελλήνων πολιτών που ετοιμάζονται για… πόλεμο»!

Έτσι, με τίτλο «Δεν πρόκειται για μαχητές της ISID αλλά για εθνοφύλακες στην Κομοτηνή», ο συντάκτης(!) του «ρεπορτάζ παραβιάζει την κοινή λογική και αποπειράται να ανοίξει (έστω και δειλά) την πόρτα του φρενοκομείου.

Γράφει, λοιπόν:
Δεν πρόκειται για μαχητές της ISID αλλά για εθνοφύλακες που συνεχίζουν την έντονη στρατιωτική εκπαίδευση σε ασκήσεις.
Οι εθνοφύλακες που ετησίως κάνουν σε συγκεκριμένες περιόδους σε πεδία στρατιωτικών ασκήσεων στην Κομοτηνή και στον ευρύτερο χώρο ένοπλες εκπαιδευτικές ασκήσεις, με πολιτικά και στρατιωτικά οχήματα, ενίοτε και με τρακτέρ και μοτοσικλέτες, εκπαιδεύονται με πραγματικά όπλα από εκπαιδευτές του ελληνικού στρατού.
Οι εθνοφύλακες των οποίων ο αριθμός είναι αρκετά μεγάλος, τελευταία, πριν από την μεγάλη άσκηση, πραγματοποίησαν άσκηση σημείου ελέγχου (check point). Στην άσκηση χρησιμοποιήθηκαν πολιτικά ημιφορτηγά και αυτοκίνητα παράλληλα με τα στρατιωτικά οχήματα.
Φωτογραφίες από τις ασκήσεις, όπως τις παρουσίασε η τουρκόγλωσση εφημερίδα Birlik:

 
 
 

Η τελευταία φωτογραφία είναι από την άσκηση εφέδρων του ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΥ και όχι από την εθνοφυλακή, αλλά μάλλον την έβαλε ο αρθρογράφος για «αλατοπίπερο» προκειμένου να μεγιστοποιήσει την «απειλή κινδύνου» από τους Έλληνες κομάντο που είναι έτοιμοι για όλα…

Η δημιουργία μίας εικονικής εν δυνάμει απειλής προς τους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης, είναι μία ξεκάθαρη επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου που στρέφεται κατά του μουσουλμανικού πληθυσμού της περιοχής, σε μία προσπάθεια δημιουργίας ανασφάλειας απέναντι στους Έλληνες χριστιανούς της Θράκης, μίας περαιτέρω συσπείρωσης από την «μητέρα πατρίδα» η οποία μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλειά τους… αλλά ακόμη και στην δημιουργία ομάδων μουσουλμάνων προς εκπαίδευση σε στρατιωτικές τακτικές, προκειμένου να… αμυνθούν απέναντι στην «απειλή» των ντυμένων στρατιωτικά Ελλήνων εθνοφυλάκων…

Είμαστε βέβαιοι πως το συγκεκριμένο δημοσίευμα, αλλά και τις συζητήσεις που «προκάλεσε» μεταξύ των μουσουλμάνων της Ελληνικής Θράκης, ήδη είναι αντικείμενο έρευνας των ειδικών Ελληνικών κρατικών υπηρεσιών, αλλά και των αρμοδίων διαπιστευμένων υπαλλήλων του υπουργείου Εξωτερικών…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Τι θα παίξουν τα παιδιά μια Κυριακή στο Λαύριο;
Τον μπαγλαμά τους; Τα πρίτσαλα*; Δεν περνάς κυρά Μαρία; Πινακωτή-Πινακωτή; Πούν’το πούν’το το δαχτυλίδι; Κλέφτες κι αστυνόμους; Το πουλάκι τους;
Όλα δείχνουν το τελευταίο μιας και από οράματα σκίζουν. Συνάμα με τις φαντασιώσεις τους θα φτιάξουν και ένα μανιφέστο δίνοντας στην συνεύρεση για την ομαδική παλινδρόμηση της χειρός, μία σοβαρότητα που αρμόζει μόνο σε ένα κεντροαριστερό κόμμα, όπως το Ποτάμι.
Συνδράμουν με αυτό τον τρόπο στην ανάπτυξη της Ελλάδας αφού μετά την δήλωση του υπουργού Βορίδη ότι «η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή θα είναι ο κεντρικός άξονας του Ιατρικού Τουρισμού στην Ελλάδα» το αποτέλεσμα του πρώτου συνεδρίου του Ποταμιού θα το πάρουμε σε βαζάκια, θα το καταψύξουμε για να γεμίσει όλη η Ευρώπη το σπάνιο είδος «μαλάκα» που μόνο στην Ελλάδα πλέον ευδοκιμεί.

Πέρα όμως από τους χορτάτους πισινούς που θα κάνουν τις βουτιές τους στα ζεστά νερά του Ποταμιού με την λίμπιντο φορτωμένη σε σάκους πλάτης, έχουμε και τον αφράτο πισινό του Τσίπρα που σε παρέμβασή του στην Ανανεωτική Αριστερά της Αριστεράς Πλατφόρμας του Αριστερού Σύριζα όπου είπε τον μοναδικό σκοπό που έχει ο Σύριζα στην πολιτική σκηνή της χώρας: «Κάν'το όπως το ΠΑΣΟΚ το 1974-1981 και όχι όπως η ΕΔΑ το 1958-1961».
Εκείνο που παρέλειψε να μάς πει ο γνώστης της ιστορία της Αριστεράς είναι το ότι η ΕΔΑ το 1958-1961 πέτυχε αυτό που πέτυχε αντιμετωπίζοντας το νεογέννητο παρακράτος εντόπιων και αμερικανοεγγλέζων συμμάχων Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ του 1974-1981, που ερχόταν στην εξουσία, ήταν ένα δημιουργημένο παρακράτος.
Η νέας κοπής εντόπιοι παρακρατικοί, λοιπόν, με την στήριξη αμερικανοευρωπαίων ανήκουν στον Σύριζα και τραβούν τον δρόμο που χάραξε το παρακρατικό ΠΑΣΟΚ από το 1974 μέχρι σήμερα. Η κρίση ειλικρίνειας που επέδειξε ο Τσίπρας μάς αποδεικνύει τον ρόλο ύπαρξης του κόμματός του απ’ την εποχή που λάλαγαν οι φυσαρμόνικες καλώντας τις νοικοκυρές σε μια δημιουργημένη αριστερά για να στηρίζει το σύστημα.

Η μέγιστη απόδειξη του δεκανικιού αυτής της τραβεστί αριστεράς που 40 χρόνια τώρα δουλεύει υπογείως για να φθάσει σήμερα να παίζει τις ζωές Ελλήνων ως πιόνια παρέα με δηλωμένους και συγκαλυμμένους παρακρατικούς, είναι η δηλώσεις το υποκομματιδίου του Σύριζα και του ΠΑΣΟΚ (1974-1981) , που λέγεται ΔΗΜΑΡ.
Στο τραπέζι με διαπραγματεύσεις εκ νέου με την κυβέρνηση αποζητά η ΔΗΜΑΡ, η οποία μέσω του βουλευτή της Χατζησωκράτη μάθαμε πώς «Κανένας πρωθυπουργός ή κάθε κυβέρνηση θέλει να μειώσει τους μισθούς και να κόβει συντάξεις, αλλά το πρόβλημα αυτό γίνεται κάτω από μία ανάγκη».
Λάδι η κυβέρνηση για την ΔΗΜΑΡ για όλες τις απολύσεις, τις μειώσεις και την ανεργία.
Είναι η ανάγκη που κάνει την κυβέρνηση να σε σκοτώνει και όχι η δουλικότητά της απέναντι στα ξένα αφεντικά.
Ωραίο συγχωροχάρτι έδωσαν οι πρώην αριστεροί και νυν κεντροαριστεροί στην δεξιοδεξιοτάτη κυβέρνηση.
Θα αναμείνουν κι αυτοί για τα ανάλογα υπουργεία δίνοντας την στήριξη τους για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας στην κυβέρνηση αφού λόγω ανάγκης για σταθερότητα δεν είναι σωστό να πέσει ο ναζισμός από τον θρόνο του.
Ανάγκη και κόψιμο λοιπόν έχετε όλοι εσείς οι αριστεροπουλημένοι για συνεχή βόλεψη και όχι ο λαός που απέμεινε να σας ακούει αποσβολωμένος.

Εφόσον λοιπόν, θαυμαστής του ΠΑΣΟΚ είναι ο Σύριζα και στήριξη έχει ως συγκυβέρνηση από την ΔΗΜΑΡ, καλώς πράττει ο Βενιζέλος του 8% και έδωσε εντολή στους πασοκικούς υπουργούς του να δίνουν λόγο μόνο σε αυτόν και όχι στην ίδια την κυβέρνηση.
Ως παιδί του ΠΑΣΟΚ 1974-1981 ο Βενιζέλος είναι ορκισμένος στην Δημοκρατία και το 8% είναι για αυτόν ένα ποσοστό τόσο πλειοψηφικό που τον κάνει απευθείας πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Συμμετέχοντας στο δράμα του αριστερού Αλέξη που του την βγήκε αριστερότερα το αριστερό Τσακαλώτο και ενώ ο κόσμος συνεχίζει να πεθαίνει καθημερινά, μπορούμε να αναφωνήσουμε όλοι μαζί συμπαραστεκόμενοι στον αυριανό αριστερό πρωθυπουργό: «Χεστήκαμε κι η πλατφόρμα μπατάρισε κεντροαριστερά».

*Πρίτσαλα : Το γνωστό παιδικό παιχνίδι που γνωρίζετε ως κεραμιδάκια.


Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Μια τελείως διαφορετική εικόνα για τον τουρκικό στρατό όπως θέλουν να μας την παρουσιάζουν οι διάφοροι «εδικοί» που… ρέπουν στην «τουρκολαγνεία», για μια ανερχομένη υπερδύναμη με ένα ισχυρότατο και άτρωτο στρατό που θα πρέπει να μην τον προκαλούμε, μας δίνει η ίδια η τουρκική εφημερίδα, Vatan,σε ένα πολύ αποκαλυπτικό της δημοσίευμα για τον τουρκικό στρατό που παρουσιάζει εικόνα τρομερής κατάθλιψης με μόνιμο φαινόμενο τις αθρόες και αυξανόμενες λιποταξίες.

Σύμφωνα με το άρθρο της τουρκικής εφημερίδας, σε μια πρόσφατη έκθεση της τουρκικής λεγόμενης, «Πρωτοβουλίας Δικαιωμάτων του Στρατιώτη», ένας στους δώδεκα Τούρκους στρατιώτες είναι σε κατάσταση βαριάς κατάθλιψης και σκέπτεται σοβαρά να αυτοκτονήσει.
Όπως αποκαλύπτει η Vatan, το φαινόμενο των αυτοκτονιών στον τουρκικό στρατό έχει πάρει τα τελευταία χρόνια τεράστιες διαστάσεις και κάθε πέντε μέρες αναφέρεται και μια περίπτωση αυτοκτονίας, ή… απόπειρα αυτοκτονίας, που δείχνει ότι υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα. 
Την περίοδο 2012-2013, επίσημα αναφέρθηκαν 653 περιπτώσεις αυτοκτονίας στις τάξεις του τουρκικού στρατού ενώ τον περασμένη περίοδο σημειώθηκε 51% αύξηση του φαινομένου.
Οι περιοχές των στρατοπέδων που αναφέρονται τα περισσότερα κρούσματα αυτοκτονιών, όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα, είναι η πρωτεύουσα Άγκυρα, που είναι και έδρα του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας, η Κωνσταντινούπολη, έδρα της Πρώτης Τορευτικής Στρατιάς, η Σμύρνη, έδρα της Στρατιάς του Αιγαίου, η Κύπρος, όπου βρίσκονται τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα, το Ερζερούμ, στην ανατολική Τουρκία, το Χακαρί, στις περιοχές των Κούρδων, το Καράς, κοντά στα τουρκοαρμενικά σύνορα, το Χατάι που συνορεύει με την Συρία και το Κιρίκκαλέ.

Πέραν όμως των αυτοκτονιών έχουν γίνει και άλλες καταγγελίες στην «Πρωτοβουλία Δικαιωμάτων του Στρατιώτη» για την γενικότερη κατάσταση των Τούρκων στρατιωτικών, που κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή παρουσιάζεται. 
Όπως αναφέρει η έκθεση της Πρωτοβουλίας, οι καταγγελίες που έχουν γίνει από ένστολους αναφέρονται σε περιπτώσεις κακοποίησης τους από ανώτερους σε ποσοστό 42%, σε ξυλοδαρμούς σε ποσοστό 30%, σε δυσανάλογα με το παράπτωμα ποινές φυλακίσεως σε ποσοστό 28%, σε περιπτώσεις άρνησης ιατρικής περίθαλψης αρρώστων στρατιωτικών σε ποσοστό 14%, ακόμα σε περιπτώσεις απειλών για την σωματική τους ακεραιότητα από ανωτέρους σε ποσοστό 14%, σε άγρια καψώνια 7% και σε υποχρεωτικές αγρύπνιες σε ποσοστό 7%. 
Τελευταία επεισόδια, όπως αναφέρει η έκθεση, σημειώθηκαν στα στρατόπεδα της Αδριανούπολης και Κεσάνης, (κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα), Τσανάκκαλέ, (στον Ελλήσποντο), Καλλίπολης, όπου αναφέρθηκαν 4 θάνατοι στρατιωτικών από άγριους ξυλοδαρμούς.

Όλα αυτά σκιαγραφούν μια πραγματικά «ειδυλλιακή» εικόνα για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις που τα τελευταία χρόνια μας τις έχουν παρουσιάσει σαν άτρωτες και σαν ικανές να μας προκαλέσουν ισχυρότατα πλήγματα με ανεπανόρθωτες συνέπειες.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει καλλιεργηθεί στην Ελλάδα από κατευθυνόμενα στρατηγικά κέντρα, αλλά και ιστοσελίδες που ασχολούνται με τα στρατιωτικά, με ανταποκριτές από Τουρκία που δουλεύουν παράλληλα για τουρκικά ΜΜΕ, μια τελείως λανθασμένη εικόνα για την στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας βασιζόμενη μόνο στα εξοπλιστικά της προγράμματα.

Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική καθώς το ηθικό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων είναι στο κατώτατο σημείο εδώ και καιρό και τίποτα δεν δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει μια αναστροφή.
Πέραν τούτων αναμένονται σύντομα ραγδαίες εξελίξεις που σίγουρα θα επηρεάσουν την ίδια την συνοχή της Τουρκίας και αναπόφευκτα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Αποτροπιασμό προκάλεσαν οι εικόνες της εκτέλεσης 1.700 Ιρακινών στρατιωτών και στελεχών των σωμάτων ασφαλείας από τζιχαντιστές, που έχουν ξεκινήσει κανονικές πολεμικές επιχειρήσεις για την κατάληψη της χώρας και την εγκαθίδρυση ισλαμικού χαλιφάτου.

Τα ΜΜΕ της Ευρώπης και τω ΗΠΑ, αμήχανα, προσπαθούν να κρύψουν το τέρας του ισλαμικού φανατισμού κάτω από ένα διάτρητο «χαλί» λεκτικών ακροβατισμών και γελοίων διατυπώσεων.

Η στάση των πολιτικών και των παραγόντων της «ενημέρωσης» σε Αμερική και Ευρώπη είναι ακόμη μία απόδειξη της ανάμειξης της Δύσης στις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, προς όφελος των πιο απάνθρωπων, παρανοϊκών και ανεξέλεγκτων στοιχείων του σουνιτικού ισλάμ.

Η «αραβική άνοιξη, οι εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική, οι σφαγές χριστιανών στη Συρία, η προέλαση των τζιχαντιστών στο Ιράκ δεν θα είχαν καμία τύχη δίχως την πολιτική, οικονομική και μιντιακή στήριξη της ΕΕ και των ΗΠΑ.

Ένα μεγάλο κομμάτι του πλανήτη κινδυνεύει να βυθιστεί στην άβυσσο των ισλαμοφασιστών και εκείνοι που πρέπει να κάνουν τα πάντα για να σταματήσουν το κακό, το ενισχύουν!

Η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες οι οποίες γειτνιάζουν με τα σημεία που φλέγονται από το πυρ του μαχητικού Ισλάμ και αποτελεί έναν από τους στόχους του!
Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η πρόσφατη αποκάλυψη της τουρκικής ιστοσελίδας Son Dakika με τον χάρτη όπου βρίσκονται αποτυπωμένες οι επεκτατικές βλέψεις των ισλαμιστών. Σε αυτόν τον χάρτη, υπάρχει η περιοχή στην οποία θέλουν να επιβληθεί ο ισλαμικός νόμος και περιλαμβάνει την Τουρκία, την Κύπρο την Ελλάδα, τα Βαλκάνια κα την Ιβηρική χερσόνησο!

Εξελίξεις, σχέδια και πρακτικές που κάποτε θα φάνταζαν αποκυήματα νοσηρής φαντασίας, τώρα μας κρούουν την θύρα, την ίδια στιγμή που ο χριστιανικός κόσμος πελαγοδρομεί μέσα στα θολά νερά της πολιτικής ορθότητας και της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και ο εξαιρετικά ανησυχητικός παράγοντας της στήριξης της Τουρκίας στις δολοφονικές ομάδες των τζιχαντιστών, ενώ η Ελληνική διπλωματία παρακολουθεί άπραγη τα γεγονότα…

Πηγή «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Αιγαίο αποτελούσε από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 τον βασικό στόχο της Άγκυρας προκειμένου να «σπάσει» την ασφυκτική «θηλιά» των Ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Αυτή η αμφισβήτηση οδήγησε το 1994 και στην διατύπωση του casus belli σε περίπτωση που η Ελλάδα επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια και μετέφερε ουσιαστικά το Αιγαίο σε «ελληνική λίμνη».

Γράφει ο Πάνος Σπαγόπουλος

Η κύρια στρατηγική επιδίωξη διαμοιρασμού του Αιγαίου και απόκτησης του ελέγχου της περιοχής ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, τουλάχιστον σε ότι αφορά τις αποστολές έρευνας – διάσωσης και αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου ξεκίνησε ουσιαστικά το 1973 με την ανάθεση από την κρατική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ «αδειών» εκμετάλλευσης κοιτασμάτων δυτικά της Λέσβου και της Χίου.
Θα ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες απόπειρες, οι οποίες θα στοχεύουν στην υφαρπαγή του ανατολικού τμήματος του Αιγαίου χωρίς η Άγκυρα να αναγνωρίζει το δικαίωμα της υφαλοκρηπίδας στα ελληνικά νησιά του Α. Αιγαίου και τον κανόνα της «μέσης γραμμής» για την οριοθέτησή της.

Πως η οικονομική κρίση μετατρέπεται σε εθνική κρίση
Οι δυνατότητες των Ε.Α. και τρόποι αντίδρασης

Στις 9 Αυγούστου 1974, η Τουρκία θα εκδώσει την περίφημη ΝΟΤΑΜ 714 σύμφωνα με την οποία έκανε γνωστές τις προθέσεις της για την διεκδίκηση του μισού FIR της Αθήνας έως και τον 25ο Μεσημβρινό και μεταγωγής του σε αυτό της Κωνσταντινούπολης. Έτσι, τόσο με την απόρριψη της ελληνικής υφαλοκρηπίδας όσο και με την εμφάνιση ΝΟΤΑΜ στο Αιγαίο, η Τουρκία έθεσε πρακτικά τις βάσεις για την de facto «προσάρτηση» του ανατολικού Αιγαίου στη δική της σφαίρα και στο δικό της «ζωτικό χώρο».

Βέβαια η τουρκική μεθοδικότητα φρόντισε να απορρίψει και την όποια ελληνική αντίδραση. Τον Ιούνιο του 1974 η Ελλάδα εκδηλώνει για πρώτη φορά την πρόθεσή της να επεκτείνει τα Εθνικά Χωρικά Ύδατα από 6 ναυτικά μίλια που ήταν από το 1936, στα 12 ναυτικά μίλια που καθιέρωσε το νέο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Η Τουρκία δήλωσε αμέσως πως οποιαδήποτε επέκταση των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων θα ισοδυναμούσε με «casus belli», δηλαδή με αιτία πολέμου ανάμεσα στις δύο χώρες.

Με τις τρεις αυτές κινήσεις η Τουρκία έθεσε τις βάσεις για την διεκδίκηση του μισού Αιγαιακού χώρου και αυτή η προσπάθειά της συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Έτσι, έχει κατορθώσει να περάσει τις δικές της γραμμές στην Ελλάδα, η οποία ουδέποτε αντέδρασε σθεναρά, χάνοντας δικαιώματα τα οποία τα διεθνές δίκαιο της παρείχε και συνεχίζει να της παρέχει, όπως η επέκταση των 6 ν.μ. στα 12 ν.μ.
Από εκεί και πέρα η Τουρκία συνεχίζει να αμφισβητεί και την ύπαρξη του εύρους του Εθνικού Εναέριου Χώρου (ΕΕΧ) των 10 ναυτικών μιλίων, αναγνωρίζοντας μόνο τα 6 ναυτικά μίλια. Και αυτό το κάνει στην πράξη με τις συνεχείς παραβιάσεις, αλλά και τις παραβάσεις του FIR βάσει των γραμμάτων της ΝΟΤΑΜ 714.

Η Ελλάδα έχει αναγκαστεί σε αναρίθμητες υποχωρήσεις σε σημείο που δεν έχει διανοηθεί να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα, δεν έχει προχωρήσει σε καμία έρευνα για κοιτάσματα στο Αιγαίο και προσφάτως της ΑΟΖ, όπου και σε αυτή την περίπτωση το διεθνές δίκαιο της το επιτρέπει.

Οι τουρκικές απαιτήσεις και αξιώσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο αποτυπώνονται ανάγλυφα σε συνάντηση εμπειρογνωμόνων που έγινε μεταξύ των δύο χωρών στις 10 Ιουνίου 1975.
Σε αυτή τη συνάντηση η Τουρκία είχε αξιώσει:
Α. Τροποποίηση του ελληνικού FIR, ώστε το FIR της Κωνσταντινούπολης να συμπίπτει με τη ΝΟΤΑΜ 714. Συρρίκνωση του ΕΕΧ στα 6 ν.μ.
Β. Ελεύθερη χρήση του Αιγαίου για τουρκικές στρατιωτικές ασκήσεις σε συγκεκριμένους αποκλειστικούς χώρους μέσα στο ελληνικό FIR
Γ. Απαίτηση να μην υποβάλλουν σχέδια πτήσης τα τουρκικά αεροσκάφη όταν εισέρχονται στο ελληνικό FIR, κατά παράβαση των διεθνών κανονισμών.

Όπως γίνεται αντιληπτό όλες οι απαιτήσεις της τουρκικής πλευράς έχουν υλοποιηθεί στην πράξη. Τα τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη ουδέποτε υποβάλλουν σχέδιο πτήσης, παραβιάζουν κατά το δοκούν τον ΕΕΧ των 10 ν.μ. και πραγματοποιούν ασκήσεις μέχρι και στο κεντρικό Αιγαίο.

Ταυτόχρονα, η αποδοχή της Ελλάδας να μην προχωρήσει σε έρευνες για πιθανά κοιτάσματα στο Αιγαίο και παρά το γεγονός ότι έχει το απόλυτο δικαίωμα να το πράξει στην υφαλοκρηπίδα της, είναι σαν να δέχεται ότι δεν υπάρχει «ελληνική υφαλοκρηπίδα», καθώς η Τουρκία, και μέχρι να λυθεί το θέμα αυτό, δεν την αναγνωρίζει και η χώρα μας το αποδέχεται!

Μετά το 1996 και την κρίση στα Ίμια, η Ελλάδα διαπίστωσε με τραγικό τρόπο πως η Εθνική της κυριαρχία δεν ήταν δεδομένη και εάν ήθελε να την προασπίσει θα έπρεπε να πάει μέχρι τέλους το ιδιότυπο αυτό παιχνίδι του ποιος έχει τα πιο γερά νεύρα. Τελικά, και από ότι αποδείχθηκε από τους διαλόγους στην αίθουσα της Βουλής, όπου πραγματοποιήθηκε το περίφημο εκείνο ΚΥΣΕΑ, δεν το είχε. Η κυρίαρχη λέξη ήταν τότε «απεμπλοκή».
Μετά το 1996, η κατάσταση επιδεινώθηκε με αποκορύφωμα τον τραγικό θάνατο του Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη τον Μάιο του 2006 κατά τη διάρκεια αναχαίτισης τουρκικών μαχητικών. Το τραγικό συμβάν με τον Κ. Ηλιάκη αποτέλεσε και την απαρχή μίας σειράς αρνητικών εξελίξεων.

Η περιοχή ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού αποφασίστηκε να γίνει περιοχή «αποφυγής έντασης» με αποτέλεσμα τα τουρκικά μαχητικά να αναχαιτίζονται από απόσταση 1,5 ν.μ., έτσι ώστε να αποφεύγονται οι εικονικές εμπλοκές για να μην υπάρξει περίπτωση επανάληψης σοβαρού συμβάντος.
Βέβαια, αυτό πρακτικά δωρίζει στην Τουρκία το Ανατολικό Αιγαίο.
Παρά το γεγονός των συμφωνιών και τις κατά καιρούς προσεγγίσεις, η κατάσταση παραμένει αμετάβλητη. Μόνο που το τελευταίο διάστημα η Τουρκία έχει επιλέξει για άλλη μία φορά να επιδεινώσει την κατάσταση σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας. Οι προκλήσεις για πρώτη φορά ανέβηκαν στο κατακόρυφο με την πραγματοποίηση της τουρκικής αεροναυτικής άσκησης «Beyaz Fertina 2014», η οποία αν και πραγματοποιείται μία φορά το χρόνο, εντούτοις εφέτος (20 Μαΐου – 1η Ιουνίου) περιλάμβανε «θεαματικές» κινήσεις των τουρκικών αεροναυτικών μονάδων σε σημείο που κάθε Εθνική κυριαρχία τέθηκε σε απόλυτη αμφισβήτηση. Αλλά, το κυριότερο, η ελληνική απάντηση δεν ήρθε…

Οι τούρκοι δημιούργησαν πρακτικά μία πανίσχυρη δύναμη κρούσης αποτελούμενη από 53 μονάδες επιφανείας, τουλάχιστον 4 αεροσκάφη ανθυποβρυχιακού πολέμου κα ναυτικής συνεργασίας και 13 ελικόπτερα του Ναυτικού. Οι τούρκοι έκαναν φανερές τις προθέσεις τους από την πρώτη κιόλας ημέρα της άσκησης. Πλοίο του τουρκικού ναυτικού έστειλε μία φρεγάτα την “Turgut Reis” και την πυραυλάκατο «Bora» να εισέλθουν στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, η πρώτη στο στενό του Καφηρέα (μεταξύ Εύβοιας και Άνδρου) προερχόμενη από βορρά για να βγει στα διεθνή ύδατα νότια από την Κύθνο και η δεύτερη από νότια της νήσου Νάξου και με δυτική πορεία εξήλθε στη νήσο Σέριφο.
Η παραπάνω επιθετική ενέργεια όμως ήταν απλώς η αρχή στο κρεσέντο των τουρκικών κινήσεων που ακολούθησε.

Στις 26 Μαΐου ακολούθησε μία ακόμη ανάλογη ενέργεια που προηγούμενό της δεν υπήρχε. Πέντε σκάφη του τουρκικού πολεμικού ναυτικού η φρεγάτα “Kemal Reis” (F-247), οι πυραυλάκατοι TCG Meltem (P334) και TCG Imbat (P-335) κλάσης Kilic II, η TCG Ruzgar (P-344)πυραυλάκατος τύπου Ruzgar, πραγματοποίησαν μία διπλή συνδυασμένη επιχείρηση με την φρεγάτα “Kemal Reis” να εισέρχεται μεταξύ Άνδρου – Ευβοίας και ακολουθώντας την ακτογραμμή της Αττικής και ΝΑ κατεύθυνση έπλευσε προς Μύκονο και Νάξο, εντός δηλαδή των Ελληνικών Εθνικών Χωρικών Υδάτων.

Την ίδια στιγμή οι 4 ΤΠΚ εισήλθαν βόρεια της Νάξου, πέρασαν πάνω από την Πάρο προς Σίφνο και στη συνέχεια έστριψαν και κατευθύνθηκαν προς τις νότιες Κυκλάδες. Λίγες ημέρες αργότερα και πιο συγκεκριμένα στις 2 Ιουνίου το σκηνικό επαναλήφθηκε, αυτή τη φορά με τη φρεγάτα TCG Gelibolu (F-493) κλάσης Oliver Hazard Perry. Το πλοίο αφού απέπλευσε από το ναύσταθμο του Aksaz πραγματοποίησε μία ακόμη επίδειξη δύναμης διαπλέοντας τις Κυκλάδες βόρεια της Νάξου, δυτικά της Μήλου και βόρεια της Πάρου. Μάλιστα το συγκεκριμένο σκάφος έφτασε λίγο έξω από το πεδίο βολής Καράβια μεταξύ Πελοποννήσου και Κυκλάδων, παρεμβαλλόμενο στην άσκηση του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού «Καταιγίδα» η οποία βρισκόταν σε εξέλιξη.

Και φυσικά οι ανωτέρω ναυτικές προκλήσεις δεν είναι οι μόνες. Καθημερινά συμβαίνουν μικρότερα ναυτικά επεισόδια τα οποία δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Τουρκικές ακταιωροί παραβιάζουν τα Εθνικά Χωρικά Ύδατα για να βρεθούν μέχρι και ένα ναυτικό μίλι από τις ακτές των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, παρενοχλώντας τους Έλληνες αλιείς ιδιαίτερα στην περιοχή της Λαδόξερας αλλά και αλλού.
Όλη αυτή η τουρκική επίδειξη ισχύος για το ποιος κάνει «κουμάντο» στο Αιγαίο, συνοδεύεται και από μαζικές παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου, οι οποίες ανέρχονται της τάξης των δεκάδων κάθε ημέρα. Ενδεικτικά και μόνο στις 30 Μαΐου είχαμε 16 παραβιάσεις. Στις 26 Μαΐου τουρκικά μαχητικά, αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας και ελικόπτερα πραγματοποίησαν 26 παραβάσεις και 42 παραβιάσεις.

Στις 22 Μαΐου οι παραβιάσεις έφτασαν στις 47 και οι παραβάσεις τις 19. Στις 21 Μαΐου σχηματισμοί μαχητικών και ΑΦΝΣ πραγματοποίησαν 11 παραβάσεις και 27 παραβιάσεις. Μία μέρα πριν, στις 20 Μαΐου, οι παραβάσεις έφτασαν τις 14 και οι παραβιάσεις τις 46. Στις 30 Μαΐου σχηματισμός 4 τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών F-16, ο οποίος εισήλθε στις 14:46 στο FIR Αθηνών μεταξύ Λέσβου και Χίου, πραγματοποίησε στις 15:11 υπέρπτηση πάνω από το Μακρονήσι και τις νησίδες Ανθρωποφάγοι του νησιωτικού συμπλέγματος Φούρνων, στα 2.800 πόδια και στα 10.000 πόδια.
Και σαν να μην ήταν αρκετά τα παραπάνω, η Τουρκία εμφάνισε χάρτη με σημειωμένες θέσεις για έρευνες κοιτασμάτων στο Αιγαίο, απλώς εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αλλά και μεταξύ ελληνικών νησιών στο βόρειο Αιγαίο, πολύ μακριά από τα τουρκικά χωρικά ύδατα και δυτικά του 25ου Μεσημβρινού.

Το τι σημαίνει όλη αυτή η τουρκική φρενίτιδα παραβιάσεων είναι σχεδόν πρόδηλο. Στόχος της Άγκυρας δεν είναι άλλος από το μήνυμα ότι το Αιγαίο δεν είναι θάλασσα ελληνική, αλλά αντίθετα ανήκει εξίσου αν όχι περισσότερο στην Τουρκία από ότι στην Ελλάδα.

Αυτό ακριβώς δείχνουν οι κινήσεις των τουρκικών πλοίων τα οποία φτάνουν σχεδόν μέχρι τις ακτές της Αττικής. Ότι τα τουρκικά «δικαιώματα» απλώνονται όχι μόνο ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, αλλά αντίθετα επεκτείνονται και δυτικά του!
Παραβιάσεις εθνικών χωρικών υδάτων και εναέριου χώρου, υπερπτήσεις πάνω από νησιά, διάπλους τουρκικών σκαφών ανοικτά των ακτών της Εύβοιας, συνεχή επεισόδια με σκάφη της τουρκικής Ακτοφυλακής, εξαγγελίες για έρευνες εντός της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όλα διαμορφώνουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο κατάληψης χώρου, στοχεύοντας και έχοντας πετύχει πλήρως την ελληνική παράλυση.

Δυστυχώς, έχει δημιουργηθεί ένα πολύ άσχημο προηγούμενο, σχεδόν τετελεσμένο: να μην υπάρχει ελληνική αντίδραση σε οποιαδήποτε τέτοια τουρκική ενέργεια, είτε στη θάλασσα είτε στον αέρα.

Τα εθνικά «αντανακλαστικά» έχουν πέσει στο ναδίρ, βασικά λόγω της οικονομικής κρίσης και της επικράτησης μίας πολιτικής ελίτ, η οποία δίνει δευτερεύουσα σημασία στα εθνικά συμφέροντα και στην τουρκική απειλή. Και οι τούρκοι το γνωρίζουν καλά…

Από εκεί και πέρα, η κυβέρνηση «βαφτίζει το κρέας σε όσπρια» και «στρουθοκαμηλίζει» προκειμένου να δείξει ότι η κατάσταση ελέγχεται και ότι οι τουρκικές επιθετικές κινήσεις δεν έχουν νόημα…

Οι παραβιάσεις των ΕΧΥ βαφτίζονται ως «αβλαβείς διελεύσεις», η μόνιμη επωδός είναι πως «τα πλοία παρακολουθούνται από τα πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού» και οι παραβιάσεις απαντώνται με αναχαιτίσεις με τα «μάτια» και από μακριά.
Η κατάσταση έχει φτάσει σε επίπεδα εθνικής ταπείνωσης, αλλά σε κυβερνητικό επίπεδο κάνουν ότι δεν… καταλαβαίνουν.
Όμως, η στρατηγική «ψυχραιμία» έχει τελειώσει προ πολλού και έχει παραχωρήσει τη θέση της στη στρατηγική «ανοησία».

Βέβαια, όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν εάν οι Ελληνικές κυβερνήσεις είχαν το σθένος να επεκτείνουν τα χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ. από νωρίς και φυσικά είχαν δώσει στην Τουρκία το μήνυμα ότι παραβιάσεις είτε στη θάλασσα είτε στον αέρα δεν θα γίνονταν δεκτές, αλλά θα είχαν κόστος. Τίποτε από αυτά δεν έγινε, με αποτέλεσμα τώρα ουσιαστικά να κυνηγάμε την ουρά μας.

Η επιβολή μέσω της στρατιωτικής ισχύος

Εκτός όμως από την ελληνική ενδοτικότητα η Τουρκία στηρίζει την αναθεωρητική αυτή πολιτική της σε ένα πρωταρχικό τομέα. Και αυτός δεν είναι άλλος από την στρατιωτική της ισχύ. Η εξοπλιστική φρενίτιδα της Τουρκίας έχει συμπαρασύρει μαζί της κάθε προσπάθεια ελληνικής αντίδρασης. Σε λίγα χρόνια η κατάσταση αυτή θα είναι ακόμη χειρότερη, ενώ ήδη είναι μη αναστρέψιμη. Ο μακροσκελής κατάλογος του τουρκικού εξοπλιστικού προγράμματος προκαλεί πραγματικά δέος με τα προγράμματα που υλοποιούνται ή βρίσκονται προς υλοποίηση.

Βέβαια, αυτά είναι σχέδια και δεν σημαίνει ότι θα οδεύσουν και προς υλοποίηση καθώς η τουρκική πρακτική είναι μεν η εξαγγελία μεγαλεπήβολων προγραμμάτων πλην όμως «υποφέρουν» από μεγάλες καθυστερήσεις και ακυρώσεις.
Ακόμη κι έτσι όμως συμπεριλαμβανομένων και των όποιων αναβολών ή καθυστερήσεων η υστέρηση που παρουσιάζει ο ελληνικός στρατιωτικός μηχανισμός σε σχέση με τον τουρκικό, είναι τόσο μεγάλη που σήμερα πλέον κανείς δεν μιλά για κανενός είδους ισορροπία στο ούτως ή άλλως διχοτομημένο Αιγαίο.
Και η υπόθεση αυτή φυσικά και δεν αφορά τα εξοπλιστικά προγράμματα των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία απλώς δεν υφίστανται, αλλά την ίδια την επιχειρησιακή τους ετοιμότητα. Τα κονδύλια για την Άμυνα είναι τόσο απαράδεκτα χαμηλά που οι διαθεσιμότητες των μέσων βαίνουν συνεχώς μειούμενες.
Ταυτόχρονα παραγγελίες, όπως το πολύπαθο πρόγραμμα των υποβρυχίων αλλά και των ελικοπτέρων ΝΗ-90, παραμένουν ακόμη ανολοκλήρωτες, ενώ άλλες, οι οποίες θα έπρεπε ν να είχαν δρομολογηθεί, απλά ακυρώνονται.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των τουρκικών εξοπλισμών και πόσο αυτοί πρόκειται να επηρεάσουν εκτός του ήδη βεβαρυμμένου εξοπλιστικού ισοζυγίου και τη διεκδίκηση του μισού τουλάχιστον Αιγαίου, είναι το τι συμβαίνει με τα αεροσκάφη Ναυτικής Συνεργασίας.
Το καλοκαίρι του 1996, η 353 ΜΝΑΣ παραλαμβάνει έξι P-38 Orion TACNAVMOD II μεταχειρισμένα από τα αποθέματα του αμερικανικού ναυτικού για τις ανάγκες της ναυτικής περιπολίας και δίωξης των εχθρικών υποβρυχίων.
Το πρώτο σκάφος παραλήφθηκε τον Μάιο του 1996 και το τελευταίο τον Δεκέμβριο του 1997, ενώ παράλληλα τέσσερα αεροσκάφη Ρ-3Α παραλήφθηκαν ως πηγή ανταλλακτικών. Η κατάσταση των Ρ-3Β δεν ήταν αυτή που επιθυμούσε το ΠΝ (σημειωτέον ότι τα συγκεκριμένα είχαν κατασκευαστεί από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και μετά), αλλά ήταν και η μόνη διέξοδος εκείνη την χρονική περίοδο. Τα «νέα» Ρ-3Β κάλυψαν, λοιπόν, για ένα μεγάλο διάστημα τις ανάγκες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού σε αποστολές θαλάσσιας επιτήρησης και παροχής μέρους ανθυποβρυχιακού έργου, αλλά ο ήδη παρωχημένος εξοπλισμός τους αργά ή γρήγορα τα κατέστησε προβληματικά για την περαιτέρω αποδοτική συνέχιση των αποστολών τους.
Οι κυριότερες ελλείψεις αφορούσαν το ραντάρ έρευνας επιφανείας, τη μη ύπαρξη μετάδοσης δεδομένων (link), τα συστήματα ESM, αλλά και τον ανθυποβρυχιακό εξοπλισμό τους.
Τι κάναμε με το Orion ή για το αεροσκάφος που θα το διαδεχόταν; Επιεικώς τίποτα.
Περιμέναμε απλά έως ότου έληξε η «ωφέλιμη δομική ζωή» όλων των Ρ-3 που διαθέταμε. Στη συνέχεια περιμέναμε ακόμη περισσότερο μέχρι να καταντήσουν πλέον ως μουσειακό είδος την 112ΠΜ. Μοιραία αφήσαμε και τη Μοίρα να διαλυθεί με το προσωπικό να μετατίθεται σε άλλες υπηρεσίες, χάνοντας εκπαιδευμένα και έμπειρα πληρώματα.
Σπαταλήσαμε και άλλο χρόνο συζητώντας διάφορες λύσεις, οι οποίες έμειναν μόνο στο επίπεδο των άσκοπων αναλύσεων και μελετών την ώρα που το Πολεμικό Ναυτικό έχανε τη δυνατότητα εκτέλεσης εναέριων περιπολιών ναυτικής συνεργασίας και ανθυποβρυχιακού πολέμου.
Το Ανώτατο Ναυτικό Συμβούλιο ((ΑΝΣ) βλέποντας ότι έχει απολεσθεί οριστικά η δυνατότητα εναέριων ναυτικών περιπολιών, προκηρύσσει διαγωνισμό για την επέκταση της δομικής ζωής και την αναβάθμιση δύο Ρ-3Β χωρίς όμως αποτέλεσμα, για να φτάσουμε σε νέο διεθνή διαγωνισμό για την προμήθεια νέων αεροσκαφών ΑΦΝΣ, ο οποίος κηρύχθηκε άκυρος!

Αποτέλεσμα; Να είμαστε εκεί που ήμασταν πριν το 1969, πριν δηλαδή παραλάβουμε το πρώτο Albatros.

Αντίθετα με εμάς, η Τουρκία εφάρμοσε ένα πρόγραμμα απόκτησης μέσων ανθυποβρυχιακού αγώνα και ναυτικής επιτήρησης με την προμήθεια 6 αεροσκαφών CN-235 AsuW/ASW για το τουρκικό Ναυτικό και τριών CN-235 MP για την Ακτοφυλακή. Το τελευταίο και έκτο αεροσκάφος παραδόθηκε τον Ιούνιο. Ταυτόχρονα εκκρεμεί η παράδοση των 6 ΑΤR-72-700 AsuW τα οποία θα είναι εφοδιασμένα με το ολοκληρωμένο σύστημα αποστολής AMASCOS.
Το AMASCOS στα αεροσκάφη του τουρκικού πολεμικού ναυτικού περιλαμβάνει ραντάρ OceanMaster Mk II της Thales, ισχύος 400W με διαμορφώσεις ραντάρ συνθετικού διαφράγματος (SAR), αντίστροφου SAR (ISAR), προβολέα SAR, λωρίδας SAR και δείκτη ναυτικού κινούμενου στόχου (ΜΜΤΙ).

Περιλαμβάνονται επίσης σύστημα Πρόσθιας παρατήρησης υπέρυθρων (FLIR) ASELFLIR 200, ακουστικός επεξεργαστής ηχοσημαντήρων TMS-2000, σύστημα Μέτρων Ηλεκτρονικής Υποστήριξης (ESM) DR 3000, Εντοπιστής Μαγνητικών Ανωμαλιών (MAD) ASQ-508(V), ζεύξεις δεδομένων Link-II και Link-16, σύστημα ταυτοποίησης φίλου ή εχθρού (IFF) ανάκρισης / απόκρισης APX-113 και ολοκληρωμένο σύστημα αδρανειακής ναυτιλίας / παγκόσμιας τοποθέτησης (INS/GPS) LN-100G.
Τα αποτελέσματα της απραξίας αυτής σε ότι αφορά τις εθνικές ανάγκες είναι τα τουρκικά C-235 MPA να πετούν καθημερινά σαρώνοντας το Αιγαίο από βορρά προς νότο και αντίθετα, καταγράφοντας κάθε κίνηση των σκαφών και των υποβρυχίων του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, προχωρώντας βέβαια σε δεκάδες παραβιάσεις των Εθνικού Εναέριου Χώρου.

Κάνουν όμως και κάτι πιο ουσιαστικό. Εδραιώνουν την τουρκική παρουσία στο Ανατολικό Αιγαίο με καθημερινές πτήσεις, με την Ελλάδα να απουσιάζει πλήρως είτε με την μορφή αντίστοιχων αεροσκαφών ΑΦΝΣ και περιπολιών είτε με τη μορφή αναχαιτίσεων.
Και η επιμονή των τούρκων να στέλνουν τα συγκεκριμένα αεροσκάφη στο Ανατολικό Αιγαίο έχει αποδώσει καρπούς, πετυχαίνοντας το στόχο τους. Και αυτός δεν είναι άλλος από την έλλειψη ελληνικής αντίδρασης και η καθιέρωση του συγκεκριμένου καθεστώτος.

Οι τούρκοι με την καθημερινή εμπλοκή των CN-235 γνώριζαν πολύ καλά πως η Πολεμική Αεροπορία δεν θα σήκωνε κάθε φορά ένα ζεύγος μαχητικών για να αναχαιτίσουν ένα ελικοφόρο αεροσκάφος, το οποίο πετά με πολύ χαμηλή ταχύτητα και επίσης σε χαμηλό ύψος. Η κατάσταση παγιώθηκε, τα CN-235 δεν αναχαιτίζονται πλέον και η τουρκική παρουσία είναι σταθερή.

Τα σχέδια της Τουρκίας για το Αιγαίο όμως περιλαμβάνουν και τη διεξαγωγή ασκήσεων. Ταυτόχρονα, με δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο αναφέρουν τα βασικά σημεία του μεγαλεπήβολου τουρκικού εξοπλιστικού προγράμματος, το οποίο αγγίζει τα 50 δις. Ευρώ.
Τα πιο βασικά του σημεία είναι:
- Πρόγραμμα F-35: 11,7 δις. ευρώ για την αγορά 100 μαχητικών
- Πρόγραμμα τουρκικού μαχητικού: 7,3 δις. ευρώ για την ανάπτυξη του πρώτου εγχώριας σχεδίασης μαχητικού, γνωστό με την προσωρινή ονομασία TF-X
- Πρόγραμμα αναβάθμισης F-16: 3,3 δισ. ευρώ για τον εκσυγχρονισμό των περίπου 174 F-16 block 40 και 50. Το πρόγραμμα αυτό έχει σχεδόν ολοκληρωθεί στο σύνολό του
- Πρόγραμμα προμήθειας νέων υποβρυχίων: 2,8 δις. ευρώ για την προμήθεια 6 υποβρυχίων Τα-214ΤΝ ΑΙΡ. Οι παραδόσεις πρόκειται να υλοποιηθούν την περίοδο 2018 – 2023
- Πρόγραμμα ελικοπτέρων γενικής χρήσης: 2,55 δις. ευρώ για την κατασκευή στην Τουρκία 109 ελικοπτέρων Τ-70 Blackhawk
- Πρόγραμμα T-LORAMIDS: 2,5 δις. ευρώ για την προμήθεια αντιαεροπορικού συστήματος μακρού βεληνεκούς
- Πρόγραμμα επιθετικών ελικοπτέρων: 2,2 δις. ευρώ για την προμήθεια σε πρώτη φάση 60 Τα-129
- Πρόγραμμα τουρκικού άρματος μάχης: 1,84 δις. ευρώ για την παραγωγή του εγχώριου άρματος μάχης ALTAY. Το πρόγραμμα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
- Πρόγραμμα νέας φρεγάτας: 750 εκατ. Ευρώ σε πρώτη φάση για την ναυπήγηση 4 φρεγατών TF-2000. Επίσης, 1δις. δολάρια ΗΠΑ για το πρόγραμμα εγχώριας σχεδίασης, ανάπτυξης και παραγωγής νέων φρεγατών
- Πρόγραμμα κορβετών: 1,8 δις. ευρώ για την προμήθεια 8 σκαφών επιφανείας MILGEM
- Πρόγραμμα αεροσκαφών AEW&C: 1,75 δις. ευρώ για την προμήθεια 4 Boeing 737 MESA
- Πρόγραμμα μεταφορικού αεροσκάφους: 1,1 δις. ευρώ για 10 Α-400Μ. Το πρώτο αεροσκάφος παραδόθηκε πρόσφατα
- Πρόγραμμα ναυπήγησης: 750 εκατ. Ευρώ για την προσθήκη ενός αποβατικού δεξαμενόπλοιου τύπου LPD
- Πρόγραμμα εκπαιδευτικού αεροσκάφους: 547 εκατ. Ευρώ για την προμήθεια 40 περίπου εκπαιδευτικών Hurkus A και Β
- Πρόγραμμα νέων οχημάτων: 750 εκατ. Ευρώ για την προμήθεια 336 τροχοφόρων θωρακισμένων οχημάτων
- Πρόγραμμα ελικοπτέρων: 1,09 δις. ευρώ για την προμήθεια ελικοπτέρων γενικής χρήσης
- Ανάπτυξη δορυφορικών συστημάτων: 750 εκατ. ευρώ για δοροφόρους, συν 750 εκατ. ευρώ για την κατασκευή εθνικού κέντρου εκτόξευσης
- Πρόγραμμα συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου: 750 εκατ. ευρώ
- Πρόγραμμα UAV: 750 εκατ. ευρώ

Υπάρχει δυνατότητα ελληνικής αντίδρασης;

Όπως αναφέρθηκε, κάποια από τα προγράμματα αυτά βρίσκονται σε εξέλιξη και υλοποίηση, κάποια άλλα όμως ενδέχεται να καθυστερήσουν όπως το πρόγραμμα T-LORAMIDS. Το σημαντικότερο όμως είναι πως δεν πρόκειται για προγράμματα «μακέτο», αλλά για προγράμματα που υλοποιούνται.

Τι έχει να αντιπαρατάξει η Ελλάδα σε αυτή την τουρκική φρενίτιδα εξοπλισμών;
Είναι γεγονός πως και η Ελλάδα είχε συντάξει ένα τέτοιο πρόγραμμα το οποίο μετακυλίεται από χρονιά σε χρονιά, χωρίς να υλοποιείται ποτέ. Μεγαλεπήβολο κι αυτό. Περιέχει, στο σύνολό του, περί τα 400 προγράμματα! Για κάποια περίοδο είχαν επιλεγεί 29 ως εξοπλιστικές προτεραιότητες. Τίποτε όμως από αυτά δεν προχώρησε και δυστυχώς όπως δείχνουν τα δεδομένα, δεν πρόκειται να προχωρήσει.

Μέχρι τουλάχιστον το 2019 δεν προβλέπεται καμία ουσιαστικά αγορά όπλων για κανέναν από τους τρεις κλάδους, ενώ σε ότι αφορά τα προγράμματα αναβάθμισης (F-16, MEKO 200, AH-64A) ούτε και αυτά πρόκειται να προχωρήσουν σύντομα και το μέλλον τους προδιαγράφεται άγνωστο. Με τον συγκεκριμένο «προγραμματισμό», η ισχύς του στρατεύματος θα τρωθεί ανεπανόρθωτα σε σημείο που δεν θα μπορεί καν να επέμβει με επαρκείς δυνάμεις στο Αιγαίο. Βάσει των υπαρχόντων δεδομένων οι κινήσεις που επιδιώκει το ΓΕΕΘΑ, προκειμένου να μην υπάρξουν τετελεσμένα στο Αιγαίο, αφορούν κυρίως την προετοιμασία της δύναμης ταχείας Αντίδρασης, ανεπίσημα γνωστή ως δύναμη «Δ». Αυτό όμως αφορά την ανακατάληψη εδάφους στον Αιγαιακό χώρο και όχι την αναχαίτιση της τουρκικής επιθετικότητας. Η δεύτερη μπορεί να γίνει μόνο με σθεναρή στάση εκ μέρους των Ενόπλων Δυνάμεων αναχαιτίζοντας στην πράξη και εμποδίζοντας τα τουρκικά πλοία να πραγματοποιούν «αβλαβείς» διελεύσεις εντός των χωρικών μας υδάτων. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο χρειάζεται να συνοδεύεται από την κατάλληλη στρατιωτική ισχύ, ισχύ που δεν υπάρχει την τρέχουσα περίοδο.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το σχέδιο της Τουρκίας στο Αιγαίο έχει πρακτικά δύο στόχους, η επίτευξη των οποίων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη στάση της Ελλάδας.

Ο πρώτος είναι ασφαλέστατα και τουλάχιστον σε επίπεδο ψυχολογικών επιχειρήσεων η συνειδητοποίηση από την Ελλάδα ότι στο Αιγαίο οι τουρκικές δυνάμεις θα κινούνται και θα πραγματοποιούν ασκήσεις όποτε και όπου επιλέγουν αυτές. Τον στόχο τον έχουν πετύχει και η ελληνική αντίδραση περιορίζεται σε αυτά που έχουμε ήδη αναφέρει.

Ο δεύτερος στόχος είναι μέσω αυτής της ψυχολογικής υποταγής η Ελλάδα να πιεστεί για σοβαρές υποχωρήσεις στο Αιγαίο στα θέματα που αφορούν το καθεστώς των νήσων, τα κοιτάσματα, το εύρος του εναέριου χώρου, της υφαλοκρηπίδας κ.λ.π. Εάν για κάποιο λόγο αυτός ο στόχος δεν ευοδωθεί όπως το φαντάζεται η Άγκυρα, υπάρχει η περίπτωση της κλιμάκωσης, η οποία περιλαμβάνει και την κατάληψη εθνικού εδάφους, δηλαδή νήσων του Ανατολικού Αιγαίου. Σε αυτό ακριβώς το σενάριο κινείται και η μεγάλη διακλαδική αποβατική άσκηση EFES 2014 που πραγματοποίησαν εφέτος οι τουρκικές δυνάμεις.

Δεδομένου ότι η Τουρκία δεν διαθέτει νησιωτικό χώρο όπως η Ελλάδα και κατά συνέπεια δεν αντιμετωπίζει κίνδυνο κατάληψης νήσουν για να δικαιολογεί μία αποβατική ενέργεια ανακατάληψης, η άσκηση αυτή αποτελεί ουσιαστικά μία πρόβα αποβατικής ενέργειας εναντίον ελληνικών νησιών στο Αιγαίο.
Η κεντρική δραστηριότητα της άσκησης ήταν διακλαδικές αμφίβιες επιχειρήσεις που διεξήχθησαν μέρα και νύκτα κατά των νήσων μίας χώρας του Αρχιπελάγους με την ονομασία «Mercan».
Πιο ξεκάθαρο δεν μπορεί να γίνει!

Η EFES 2014 διήρκεσε τουλάχιστον 30 ημέρες και τελείωσε στις 5 Ιουνίου. Η τελική φάση της άσκησης πραγματοποιήθηκε στις 28 και 29 Μαΐου (όχι τυχαία η επιλογή της μέρας) και την παρακολούθησαν ο πρωθυπουργός Ρ.Τ.Ερντογάν, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ισμέτ Γιλμάζ και η ηγεσία των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Στην άσκηση συμμετείχε στρατιωτικό προσωπικό 8.500 ατόμων, 40 πλοία επιφανείας, 70 λέμβοι εφόδου, 60 άρματα μάχης, 100 στοιχεία πυροβολικού και 1.100 τεθωρακισμένα και τροχοφόρα οχήματα. Σε ότι αφορά το αεροπορικό κομμάτι, στην τελική φάση συμμετείχαν 42 επιθετικά και μεταφορικά ελικόπτερα, 27 μαχητικά αεροσκάφη και δύο αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου CN-235.
Η χρησιμοποίηση μεγάλου αριθμού λέμβων «ενδείκνυται» για την πραγματοποίηση αποβατικών επιχειρήσεων σε νησιά, τα οποία βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση από τις τουρκικές ακτές, όπως είναι η Σάμος που το εγγύτερο σημείο της απέχει 1.300 μέτρα από τις τουρκικές ακτές ή η Μεγίστη 2.300 μέτρα.
Με βάση αυτές τις αποστάσεις ένας αιφνιδιασμός θα ήταν δυνατός παρά την ύπαρξη παρατηρητηρίων σε πολλά από τα νησιά.
Βέβαια, το κύριο συμπέρασμα από την τουρκική άσκηση ήταν ότι χρησιμοποιήθηκε ένας πολύ μεγάλος όγκος δυνάμεων για την κατάληψη εχθρικής ακτής και τη δημιουργία προγεφυρώματος με τη χρήση συνδυασμού πυρών και μέσων τόσο κατά τη νύχτα όσο και κατά την ημέρα.


Μία τέτοια συνδυασμένη δύναμη, η οποία θα έχει προχωρήσει πρώτα σε κατάληψη της ακτής, θα πρέπει να ανατρέψει η ελληνική δύναμη ταχείας αντίδρασης που ανήκει στο Διακλαδικό Επιχειρησιακό Στρατηγείο Άμεσης Αντίδρασης (ΔΕΣΑΑ).
Συνολικά, η δύναμη που προβλέπεται και έχει στη διάθεσή του το ΔΕΣΑΑ είναι η Ζ’ ΜΑΚ (Μοίρα Αμφίβιων Καταδρομών) το ΕΤΑ (Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών),το 575 ΤΠΝ (Τάγμα Πεζοναυτών) της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών, δύο φρεγάτες της ΔΦΓ (Διοίκησης Φρεγατών) του ΠΝ, δύο αρματαγωγά ή πλοία ταχείας μεταφοράς του ΠΝ, μία μοίρα μαχητικών αεροσκαφών της ΠΑ, τέσσερα επιθετικά ελικόπτερα AH-64A/DHA της ΑΣ και δύο μεταφορικά ελικόπτερα CH-47DG της ΑΣ.

Το πόσο είναι η συγκεκριμένη δύναμη ικανή να προχωρήσει σε ανακατάληψη ακτής στην οποία θα έχει δημιουργηθεί ήδη εχθρικό προγεφύρωμα είναι ένα ερώτημα το οποίο είναι δύσκολο να απαντηθεί καθώς οι μεταβλητές είναι πολλές. Για ένα επεισόδιο περιορισμένης διάρκειας με στόχο μία βραχονησίδα η δύναμη φέρεται να είναι αρκετή. Αλλά, θα είναι αυτή η επιλογή της Τουρκίας; Ή θα επιχειρήσει μία επέμβαση μεγάλης κλίμακας σε κάποιο κεντρικό νησί του Ανατολικού Αιγαίου προκειμένου να μεγιστοποιήσει τα οφέλη της;

Όποια και αν είναι η τουρκική επιλογή αυτό που πρέπει να αναθεωρηθεί είναι η ίδια η αποστολή της δύναμης ταχείας αντίδρασης.
Πώς θα μπορέσει μία τέτοια δύναμη να δράσει στις παρυφές του Αιγαίου όταν ο εχθρός θα ελέγχει το τακτικό πεδίο καθώς κύριες τουρκικές βάσεις (Ικόνιο, Ντάλαμαν, Αττάλεια, Ακσάζ) θα ελέγχουν όλο το Νοτιο-ανατολικό Αιγαίο;
Πόσο εφικτή θα είναι μία αερομεταφορά δυνάμεων με ελικόπτερα σε σκηνικό κρίσης στο Καστελλόριζο, για παράδειγμα;
Στόχος είναι η ανακατάληψη ή θα πρέπει αυτός να είναι η αποθάρρυνση κάθε απόπειρας ανάληψης επιθετικής ενέργειας από τις τουρκικές δυνάμεις;
Κι επειδή «αιχμή του δόρατος» της δύναμης «Δ» είναι η Ζ’ ΜΑΚ, δεν μπορεί μία δύναμη 300 ανδρών να γίνει «μπαλαντέρ» και να «σέρνεται» σε όλο το Αιγαίο προκειμένου να ανατρέψει, όποτε συμβεί το τετελεσμένο.
Πόσο μάλλον η ένταξη του ΕΤΑ στη δύναμη «Δ», δηλαδή μίας μονάδας long range patrol η οποία έχει εκπαιδευθεί να δρα σε ηπειρωτικό έδαφος και πίσω από τις γραμμές του εχθρού.

Είναι επομένως ανάγκη να αναθεωρηθεί ο ρόλος της δύναμης ταχείας επέμβασης από αυτόν την επέμβασης κατόπιν εορτής, σε αυτόν της διαρκούς εκ περιτροπής παρουσίας στα ευαίσθητα σημεία του Αιγαίου πραγματοποιώντας συνεχή προβολή ισχύος προς αποθάρρυνση εχθρικών ενεργειών.

Αντί επιλόγου

Το θέμα της προστασίας του Αιγαίου από την τουρκική επιθετικότητα είναι ένα πολυσύνθετο θέμα, το οποίο φυσικά δεν μπορεί να αναλυθεί στον περιορισμένο χώρο του συγκεκριμένου άρθρου. Βασικό συμπέρασμα όμως είναι ότι η αναχαίτιση της τουρκικής επιθετικότητας δεν μπορεί να συμβεί ούτε με ασκήσεις μία φορά το χρόνο ούτε με θεαματικές αιφνιδιαστικές πρόβες ούτε τέλος με δυνάμεις οι οποίες δεν θα καταφέρουν να πλησιάσουν την απειλούμενη περιοχή.

Αντίθετα, μπορεί να γίνει μία σταθερή και διαρκή παρουσία σε κάθε σημείο της τουρκικής προκλητικότητας και επιβλητική προβολή ισχύος.
Είναι καιρός να ξεφύγουμε από το ηλιθιώδες δόγμα των… ευέλικτων δυνάμεων και να στραφούμε προς το δόγμα των ισχυρών δυνάμεων.

Εάν όμως συνεχίσουμε να στηριζόμαστε σε «ευέλικτες» δυνάμεις μόνο για επιδείξεις επισήμων και δεν διαμορφώσουμε επιθετικό πνεύμα στο στράτευμα, τότε σύντομα οι τούρκοι θα προχωρήσουν και δυτικότερα του 25ου Μεσημβρινού, εάν δεν το έχουν κάνει ήδη…

Πηγή περιοδικό «Στρατηγική»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου